Στρογγυλή Άρτας. Απολαύστε τα video

Απολαύστε τα video

Η Στρογγυλή (Τοπική Κοινότητα Στρογγυλής - Δημοτική Ενότητα ΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ), ανήκει στον δήμο ΑΡΤΑΙΩΝ της Περιφερειακής Ενότητας ΑΡΤΑΣ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα "Καλλικράτης".

Η επίσημη ονομασία είναι "η Στρογγυλή". Έδρα του δήμου είναι η Άρτα και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο "Καποδίστριας", μέχρι το 2010, η Στρογγυλή ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Στρογγυλής, του πρώην Δήμου ΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ του Νομού ΑΡΤΗΣ.

Η Στρογγυλή έχει υψόμετρο 14 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 39,1223242295 και γεωγραφικό μήκος 20,8109442064. Οδηγίες για το πώς θα φτάσετε στη Στρογγυλή θα βρείτε εδώ.

Ιερά Μονή Παναγίας  Ροδιάς

Με παραδοσιακά πλεούμενα μεταφερθήκαμε στην Ιερά Μονή της Παναγίας της Ροδιάς,. Που πήρε το όνομα της από την εικόνα της Παναγίας που υπήρχε στο προηγούμενο Βυζαντινό ναό και που αναφέρεται και με την προσωνυμία "Ρόδον το Αμάραντον και την οποία δίνει το όνομα στο σημερινός ναός και στην λιμνοθάλασσα

Βρίσκεται σε ένα ειδυλλιακό τοπίο στις όχθες της ομώνυμης λιμνοθάλασσας, δυτικά της Άρτας κοντά στην Πρέβεζα, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, βρίσκεται στους πρόποδες της ΝΔ πλαγιάς του Μαυροβουνίου (υψ.329μ.), πάνω από τη ΒΑ όχθη της λιμνοθάλασσας της Ροδιάς και ανάμεσα στα χωριά Βίγλα - Στρογγυλή

ο χρόνος ίδρυσης του αρχικού ναού. Δε είναι εξακριβωμένος Κατά το Σεραφείμ Ξενόπουλο σ' αυτή τη θέση ιδρύθηκε σταυροπηγιακό μοναστήρι το έτος 970, όταν αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη ήταν ο Ιωάννης Τσιμισκής και Πατριάρχης ο Βασίλειος Ο Σεραφείμ, παραθέτει συγκεκριμένα στοιχεία που άντλησε - - από αρχαία χειρόγραφα που υπήρχανε στο μοναστήρι και που δυστυχώς σήμερα δε σώζονται.

Το μοναστήρι έφτασε σε μεγάλη ακμή και είχε στην κατοχή του πολυάριθμα κτήματα, ιχθυοτροφείο καθώς και τέσσερα μετόχια, μεταξύ των οποίων και το βυζαντινό ναό του Αγίου Νικολάου της Ροδιάς στις Κιρκιζάτες.

Επειδή το μοναστήρι πρωτοστάτησε από πολύ παλιά στον αγώνα κατά των Τούρκων, υπήρξε πολλές φορές στόχος βάρβαρων επιδρομών, ώσπου στα χρόνια της επανάστασης καταστράφηκε ολοσχερώς. Τα κτήματα αρπάχτηκαν απ' τους Τούρκους, ο ναός ερειπώθηκε και έτσι παρέμεινε ως το 1860, οπότε στη θέση του κτίστηκε ο πραγματικά περικαλλής σημερινός ναός

Πρόκειται για μεγάλη μονοκάμαρη σταυρεπίστεγη θολωτή βασιλική με επίσης θολωτό νάρθηκα και έναν πολύ μικρής διαμέτρου ραδινό τρούλο που προσφέρει στο σύνολο κομψότητα και χάρη

Το εσωτερικό του ναού είναι αγιογραφημένο από καλά σχετικά διατηρημένες αγιογραφίες, οι οποίες σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει πάνω από τη Ν. πόρτα του κυρίως ναού του, έγιναν το 1884 από τους Σαμαρινιώτες αγιογράφους και παρουσιάζει την διάταξη σε ζώνες, γνωστή στα χρόνια της τουρκοκρατίας, με ολόσωμους αγίους κάτω, στηθάρια αγίων στη μέση και στις πάνω ζώνες ευαγγελικές σκηνές ή σκηνές απ' το εορτολόγιο

.

Σε αυτές της αγιογραφίες, καθαρά λαϊκής τέχνης, υπερισχύουν τα χρώματα, θαλασσί, καφέ και κόκκινο που αποπνέουν μια γνησιότητα και μια πνευματικότητα των δημιουργών τους, οι οποίοι με της εικόνες δίδασκαν τις Γραφές στους αγράμματους

.

Από άποψη τεχνοτροπίας οι συνθέσεις παρουσιάζουν έντονα χρώματα, πρόσωπα ρόδινα με μειλίχιες εκφράσεις που δε θυμίζουν τη γνωστή αυστηρότητα των βυζαντινών, αλλά μάλλον πλησιάζουν τη αναγεννησιακή αγιογραφική παράδοση.

Στο κέντρο αυτή την τοιχογραφία βλέπουμε τον Ιούδα κρεμασμένο από ένα δένδρο και είναι η μοναδική εικόνα που δεν έχει το όνομα του προσώπου που εικονίζετε.

Σε αυτή την τοιχογραφία απεικονίζεται την Αγία Παρασκευή γυμνή που καίγεται με λαμπάδες.

Βγαίνοντας από τι κύρια πύλη στην δυτική πλευρά αντικρίζουμε ένα καμπαναριό χαρακτηριστικό τις εκκλησιαστική αρχιτεκτονική του Ιονίου.

Η τοιχοδομή είναι πολύ επιμελημένη στις γωνίες, με μοναδική εξωτερική διακόσμηση, απλή οδοντωτή ταινία στα γείσα του κυρίου κτίσματος και διπλή στα γείσα του τρούλου και της κόγχης του ιερού. Είναι εμφανές στην τοιχοποιία ότι ο τετράγωνος νάρθηκας προστέθηκε λίγο αργότερα, σίγουρα όμως πριν το 1884, αφού τη χρονιά αυτή έγινε η τοιχογράφηση του.

Ο ιδιότυπος τρούλος του είναι και το χαρακτηριστικό του γνώρισμα. Είναι μοναδικός στην εκκλησιαστική αρχιτεκτονική της Ηπείρου και αυτό ανεβάζει τη σημασία ολόκληρου του μνημείου.

Η είσοδος στην εκκλησία γίνεται από δύο πόρτες, που βρίσκονται η μία στη Δυτική πλευρά του πρόναου και η άλλη στην Νότια πλευρά του κυρίως ναού της.

Ο ναός είναι πλακοσκεπής με εμφανή την προσπάθεια του τεχνίτη να τονίσει στη στέγη του το σχήμα του σταυρού. Οι θόλοι της εγκάρσιας κεραίας του "σταυρού" εμφανίζονται εξωτερικά ως αετώματα συμβάλλοντας έτσι στην εξωτερική ποικιλομορφία του συνόλου.

Όχι μακριά απ' το ναό, στην ίδια πλαγιά, βρίσκεται σπήλαιο το οποίο για πολλά χρόνια χρησιμοποιήθηκε ως ασκητήριο, όπως υποδηλώνουν τα ίχνη τοιχογραφιών στα τοιχώματα του. Σύμφωνα με την παράδοση - την οποία διασώζει ο χρονογράφος της Ηπείρου Αραβαντινός - εκεί ασκήτεψε ο Άγιος Βλάσιος της Σεβαστείας. Δυστυχώς, βάρβαρες επεμβάσεις εξαφάνισαν της τοιχογραφιες βεβηλώνονταν και το χώρο, αφού το σπήλαιο χρησιμοποιήθηκε για πολλά χρόνια ως στάβλος.

Υγρότοπος Ροδιάς, στη Στρογγυλή Άρτας.
 Ο Αμβρακικός είναι το "μεγαλύτερο υγροτοπικό σύστημα" της Ελλάδας και αποτελεί ένα "μωσαϊκό υγροτοπικών συστημάτων" που το συνθέτουν  λιμνοθάλασσες, καλαμιώνες, δάση και αλμυρόβαλτοι. Στον ΒΔ Αμβρακικό βρίσκεται ο υγρότοπος της Ροδιάς, ο μεγαλύτερος ενιαίος καλαμιώνας των Βαλκανίων. Ένας τόπος ευλογημένος απο τον Θεό, και αγαπημένος από τα πουλιά, τα ψάρια και τον άνθρωπο. Σε αυτό το τοπίο σπάνιας ομορφιάς διαχειμάζει ο μεγαλύτερος πληθυσμός υδρόβιων πουλιών στην Ελλάδα (περίπου 100.000), σταθμεύουν και αναπαράγονται περί τα 250 είδη πουλιών, ενώ συναντάται η τρίτη σε μέγεθος αποικία αργυροπελεκάνων στην Ευρώπη! Ο υγρότοπος είναι όμως γνωστός για τη μεγάλη ιχθυοπαραγωγική ικανότητά του, καθώς και για το ότι είναι ο καλύτερος χελότοπος στην Ελλάδα

Το Κέντρο Υγροτόπων Ροδιάς βρίσκεται στο παλιό Δημοτικό Σχολείο στο χωριό Στρογγυλή.

Στο Κέντρο μπορείτε να έλθετε οδικώς.

• Εάν έρχεσθε από Πρέβεζα ή από 'Ακτιο θα ακολουθήσετε τον Εθνικό δρόμο Πρέβεζας - Ιωαννίνων. Θα περάσετε πρώτα τα χωριά Λούρος, Στεφάνη, Ηλιοβούνια και θα στρίψετε δεξιά προς Πέτρα-Στρογγυλή. Αφού περάσετε πρώτα μέσα από το χωριό Πέτρα θα φτάσετε στο χωριό Στρογγυλή. Το Κέντρο θα το βρείτε στην είσοδο του χωριού, το πέτρινο κτίριο δίπλα στην εκκλησία. Η όλη διαδρομή από Πρέβεζα διαρκεί 30-35 λεπτά περίπου.
  
• 
  
• Εάν έρχεσθε από Ιωάννινα ή από 'Aρτα θα ακολουθήσετε τον Εθνικό δρόμο προς Πρέβεζα και μετά το χωριό Νέα Κερασούντα θα στρίψετε αριστερά προς Πέτρα-Στρογγυλή. Αφού περάσετε πρώτα μέσα από το χωριό Πέτρα θα φτάσετε στο χωριό Στρογγυλή. Το Κέντρο θα το βρείτε στην είσοδο του χωριού, το πέτρινο κτίριο δίπλα στην εκκλησία. Η διαδρομή διαρκεί από Ιωάννινα 1 ώρα περίπου και από 'Αρτα 15-20 λεπτά περίπου.

Το Κέντρο Υποδοχής και Ενημέρωσης Ροδιάς στεγάζεται στο παλιό σχολείο της κοινότητας Στρογγυλής. Εκεί ο επισκέπτης θα ενημερωθεί με ηλεκτρονικά μέσα για του υγρότοπους και τη σημασία τους, για τον Αμβρακικό, για τα μνημεία και την ιστορία της περιοχής, για τα μοναστήρια και τις εκκλησίες της, για την σημασία του υγροτόπου, τα είδη των πουλιών και της άγριας ζωής που ζουν σ' αυτόν και για το παραδοσιακό τρόπο ψαρέματος του χελιού που αποτελούσε μια ήπια μορφή εκμετάλλευσης του αλιευτικού πλούτου του υγροτόπου. Τέλος θα μάθει για την ζωή και τις συνήθειες των ανθρώπων που ζούσαν μέσα στον υγρότοπο.

---

Το Κέντρο Υγροτόπων Ροδιάς προωθεί οικολογική αναψυχή και φιλοπεριβαλλοντικές δράσεις στο χώρο της λιμνοθάλασσα Ροδιάς.

 Η περιοχή που θεωρείται ιδιαιτέρου κάλλους προστατεύεται από την Διεθνή Σύμβαση RAMSAR για τους Υγροτόπους, ενώ πρόσφατα χαρακτηρίστηκε και ως Εθνικό Πάρκο...

Ρωμαϊκό Ελαιοτριβείο στη Στρογγυλή Άρτας

Βορειοανατολικά της Στρογγυλής του Νομού Άρτας, στην κορυφή του λόφου Ποδαρούλι, σώζονται τα ερείπια αγρέπαυλης, που αποτελούσε τον πυρήνα μιας αγροικίας με ελαιοτριβεία και βαλανείο.

Στους ρωμαϊκούς χρόνους (1ος-3ος αιώνας μ.Χ.) την τοποθετούν τα κινητά ευρήματα: θραύσματα άβαφων αμφορέων, πήλινων ανάγλυφων λύχνων με υπογραφή του κεραμέα, ανάγλυφων σκύφων, αποτμήματα αρχιτεκτονικών μελών και νομίσματα.

Ο γητευτής των νεροβούβαλων του Αμβρακικού

Η Στρογγυλή, ένα μικρό χωριό του νομού Άρτας σε μικρή απόσταση από τη Φιλιππιάδα, περιβάλλεται από ένα πολύ ιδιαίτερο τοπίο. Εδώ ο Λούρος και ο Άραχθος εκβάλλουν στον Αμβρακικό κόλπο σχηματίζοντας τις λιμνοθάλασσες της Ροδιάς και του Τσουκαλιού.

Αν και μοιάζουν τεράστιοι και απειλητικοί, στην πραγματικότητα είναι πολύ ήμερα και αξιαγάπητα ζώα, μας λέει ο κύριος Γιάννης Φλούδας, ο οποίος εδώ και 9 χρόνια έχει αναλάβει την εκτροφή και αναπαραγωγή των νεροβούβαλων σε αυτή την περιοχή.

Μέσα στις καλαμιές κρύβεται ένας τεράστιος πλούτος σπάνιων ειδών πουλιών, ερπετών και αμφιβίων. Το παζλ της άγριας ζωής συμπληρώνουν οι εντυπωσιακοί νεροβούβαλοι που απολαμβάνουν το μπάνιο τους στη λάσπη.

Ήμερα και παιχνιδιάρικα

Αν και μοιάζουν τεράστιοι και απειλητικοί, στην πραγματικότητα είναι πολύ ήμερα και αξιαγάπητα ζώα, μας λέει ο κύριος Γιάννης Φλούδας, ο οποίος εδώ και 9 χρόνια έχει αναλάβει την εκτροφή και αναπαραγωγή των νεροβούβαλων σε αυτή την περιοχή.

Παλιά στον Αμβρακικό υπήρχαν πολλοί νεροβούβαλοι. Από τη δεκαετία του '80 όμως, οι αγρότες της περιοχής στράφηκαν στην επικερδέστερη, λόγω επιδοτήσεων, καλλιέργεια του καλαμποκιού, του σιταριού και του βαμβακιού, εγκαταλείποντας άλλες παραδοσιακές δραστηριότητες.

Όμως μετά από απουσία κάποιων χρόνων, οι νεροβούβαλοι επέστρεψαν στον Αμβρακικό. Ήταν 2002, όταν στα πλαίσια ενός πιλοτικού προγράμματος, η Αναπτυξιακή Εταιρεία ΕΤΑΝΑΜ ανέθεσε στον κ. Φλούδα να εκθρέψει για 3 χρόνια 15 νεροβούβαλους, που μεταφέρθηκαν από την περιοχή των Σερρών. Φαίνεται ότι οι συνθήκες της περιοχής και οι φροντίδες του νέου τους αφεντικού άρεσαν στους νεροβούβαλους, που σήμερα μετρούν περίπου 80 κεφάλια στην Στρογγυλή.

Το χειμώνα που η τροφή γίνεται σπανιότερη, ο κ. Φλούδας τα ταΐζει βρώμη, τριφύλλι και μηδική, δικής του παραγωγής. Μάλιστα, καμιά φορά που ο Λούρος έχει πολλά νερά και σπάει το φράγμα, τα ανεβάζει στο λόφο. Όμως από το Μάρτιο ως τον Οκτώβριο, που η υδρόβια βλάστηση προσφέρει άφθονη τροφή, τα ζώα βόσκουν ελεύθερα, «αλλά τα έχω από κοντά για να μην κάνουν καμιά ζημιά», μας λέει ο κύριος Γιάννης. Στους νεροβούβαλους τους αρέσει να περνάνε τη μέρα τους στο νερό, ακόμη και το χειμώνα. Όσο μάλιστα πιο μικροί είναι, τόσο πιο πολύ απολαμβάνουν το μπάνιο.

Όπως μας λέει ο ιδιοκτήτης τους, οι νεροβούβαλοι είναι πιο απαιτητικοί από τις αγελάδες. Είναι πιο μεγαλόσωμοι, τρώνε περισσότερο και είναι πιο δυνατοί αλλά και συναισθηματικοί. «Είναι πολύ ζηλιάρικα ζώα. Αν χαϊδέψεις το ένα, θέλουν όλα να τα χαϊδέψεις. Μετά έρχεται η εποχή να τα σφάξεις και στενοχωριέσαι», μας λέει ο κ. Φλούδας.

Κρέας για όλη την Ελλάδα

Οι νεροβούβαλοι της Στρογγυλής είναι κρεατοπαραγωγής («κιάτσικα»). Ο ιδιοκτήτης τους σφάζει μόνο αρσενικά ζώα, από ενάμισι έτους και μετά, σε πιστοποιημένο βιολογικό σφαγείο στη Φιλιππιάδα, ενώ τα θηλυκά τα κρατάει για αναπαραγωγή. Το κρέας το διαθέτει κυρίως τοπικά, αλλά και στην Αθήνα και αλλού. Σήμερα ο κ. Φλούδας είναι ο μόνος που εκτρέφει νεροβούβαλους στην ευρύτερη περιοχή, ενώ τουρίστες που επισκέπτονται τον υγρότοπο της Ροδιάς με βάρκες, κάνουν μία στάση για να θαυμάσουν και τα... ζώα του. Το σίγουρο είναι ότι οι νεροβούβαλοι της Στρογγυλής είναι σε καλά χέρια. «Κάθε μέρα τους μιλάω, παίζουμε μαζί και τσακωνόμαστε», μας λέει ο κ. Γιάννης. «Αν δεν καταλάβεις τη γλώσσα τους, δεν θα καταλάβουν κι αυτά εσένα», μας λέει χαρακτηριστικά.

Σπηλιά Αι-Βλάση, μνημείο της φύσης και θρησκευτικό προσκύνημα [Άγιος Βλάσιος: Επίσκοπος Σεβαστείας. Έζησε μέσα σε ένα σπήλαιο και μαρτύρησε στα χρόνια του Λικίνιου (308-324 μ.Χ.). Η μνήμη του τιμάται στις 11 Φεβρουαρίου.

Λικίνιος: Ρωμαίος αυτοκράτορας κατά την τελευταία περίοδο της τετραρχίας. Ο Λικίνιος είχε παντρευτεί την αδελφή του Μ. Κωνσταντίνου. Διοικούσαν την Ανατολική και Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αντίστοιχα, μετά  την νίκη τους επί των συναυτοκρατόρων.

Μολονότι εξέδωσαν μαζί με τον Κωνσταντίνο το διάταγμα των Μεδιολάνων (διάταγμα ανεξιθρησκίας ) αργότερα παρεμπόδισε την εξάπλωση του Χριστιανισμού.]

Γενικά

Στην σπηλιά, η οποία βρίσκεται στο Μαυροβούνιο (βουνό μεταξύ Στρογγυλής και Βίγλας Αμβρακικού Άρτας) και συγκεκριμένα  ένα χιλιόμετρο μετά το μοναστήρι Παναγίας Ροδιάς, λέγεται ότι μόνασε ο Άγιος Βλάσιος, επίσκοπος Σεβαστείας.

 Η πρόσβαση της σπηλιάς είναι πλέον εύκολη. Ακολουθούμε μετά τη Βίγλα, τον παράκτιο δρόμο. Στα δεξιά μας  ορθώνεται το Μαυροβούνιο. Στα αριστερά μας εκτείνεται πρώτα η λιμνοθάλασσα Αι-Γιωργιού, μετά το λιμανάκι Μιλιχιές και τέλος η βαθύτερη (3μ.) λιμνοθάλασσα της Ροδιάς. Στο δρόμο μας συναντούμε το βυζαντινό μοναστήρι της Παναγίας της Ροδιάς.

 Από τον παράκτιο δρόμο Βίγλας - Στρογγυλής, εκσπάται  λιθόστρωτο μονοπάτι. Μετά από 200μ. σχετικά ανηφορικού μονοπατιού, φτάνουμε στην λιθόχτιστη περίβολο της σπηλιάς. Κοντοστεκόμαστε και θαυμάζουμε την μαγεία του τοπίου. Από την μια μεριά το μάτι μας χάνεται στο γαλάζιο του Αμβρακικού και των λιμνοθαλασσών του, ενώ από την άλλη μεριά εκστασιαζόμαστε από τους ορθωμένους βράχους. Το τοπίο είναι πραγματικά μαγευτικό κι ειδυλλιακό.

Η σπηλιά, από ότι μαρτυρούν διάφορα απομεινάρια, χρησιμοποιήθηκε εκτός από χώρος σκήτης, και σαν ναός. Βλέπουμε ένα λαξευτό τρούλο στην οροφή της και κάποιες αχνές τοιχογραφίες.

Επίσης παρατηρούμε πολλά χαραγμένα ονόματα και καπνισμένες τις πλευρές και την οροφή. Μαρτυρίες αναφέρουν πως στον πόλεμο του 1940-44, χρησιμοποιήθηκε ως κρησφύγετο από τους κατοίκους των γύρω χωριών. Αργότερα πολλοί τσομπάνηδες έβρισκαν εκεί καταφύγιο για τους ίδιους και για τα ζώα τους.

Σε κάθε επίσκεψή  μου στην σπηλιά αναμνήσεις πλημμυρίζουν το μυαλό μου. Αναπολώ τότε παλιά, που ο υπογράφων Κλέαρχος, ο  Κοτσαρής, ο Θωμάς ο ψηλός και ο Θωμάς ο κοντός μπήκαμε μαζί με τον παπά-Λάμπρο σε ένα πριάρι (παραδοσιακή βάρκα των λιμνοθαλασσών του Αμβρακικού). Αφετηρία οι Μιλιχιές και προορισμός η σπηλιά του Αι-Βλάση. Μας το είχε υποσχεθεί ο πάτερ, ότι θα μας πήγαινε μια μέρα να δούμε τη σπηλιά . Τότες η πρόσβαση από ξηράς ήταν ιδιαίτερα δύσκολη κι επίπονη. Μόνο με βάρκα ήταν εύκολη. Έτσι μια μέρα έγινε το ποθούμενο. Η βάρκα,  με όλους εμάς επιβάτες σε λίγο έπλεε στα νερά της Ροδιάς. Μετά από αρκετή ώρα έπιασε αγκυροβόλιο στην ακτή, κάτω ακριβώς από την σπηλιά. Βγήκαμε στην ξηρά και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε το κακοτράχαλο υποτυπώδες μονοπάτι. Σήμερα ο υπάρχον δρόμος κόβει στα δύο την απόσταση από την λιμνοθάλασσα έως τη σπηλιά. Η κούρασή μας, μικρά παιδιά τότε, ήταν μεγάλη. Η λαχτάρα να δούμε τη σπηλιά και να ικανοποιήσουμε την περιέργειά μας, μας έδινε κουράγιο. Τελικά αποζημιωθήκαμε από την μαγεία του τοπίου και της σπηλιάς. Από τότε θυμάμαι τις αγιογραφίες και τον  λαξευτό στην οροφή τρούλο.

www.romiazirou.blogspot.gr