Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

"Έφυγε"...από κοντά μας ο εξαίρετος κλαρινίστας Βαγγέλης Χαλιγιάννης

Ηπειρος: Η Αγρια Δύση της Ελλάδας από ψηλά [Βίντεο]


Η Ήπειρος έχει τη δική της ξεχωριστή ομορφιά και δεν είναι τυχαίο ότι την χαρακτηρίζουν Αγρια Δύση της Ελλάδας  Η Ήπειρος από ψηλά στο βίντεο της Up Drones.




https://www.thetoc.gr/

ΒΙΝΤΕΟ. Δεν σε συγχωρώ εσύ τα 'φταις καρδιά μου.., χορεύει ο βασανιάρης ..από τον Νίκο Φιλιππίδη χτες στους Ηπειρώτες Χαϊδαρίου



Απολαύστε τα βίντεο.







Βίντεο: Χριστόφορος Ευθυμίου

Προίκα ένα φορτηγό.!!! Λαογραφικά Σημειώματα


Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Αχ, αυτή η προίκα… Πόσα σπίτια δεν έκλεισε και πόσα ζευγάρια δεν χώρισε. Ό,τι και να γράψει κάποιος ασφαλώς και δεν πρόκειται να καταγράψει επακριβώς τα γεγονότα και κατά συνέπεια τις παρεκτάσεις τους στην προσωπική και κοινωνική ζωή, ιδιαίτερα της γυναίκας. Τα πάντα ανάγονταν στην προίκα. Καλή σύζυγος, νοικοκυρά, γυναίκα και σύντροφος ήταν εκείνη που οι δικοί της είχαν παρακαταθέσει σοβαρό χρηματικό ποσόν ή οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο ύψιστης αξίας στο «θησαυροφυλάκιο» που ονομάζονταν προίκα της γυναίκας. Όσο μεγαλύτερη η αξία του, τόσο πιο «χαδιάρα» -κατά την έκφραση της πεθεράς- είναι η νύφη.

«Ζήσαμε» γάμους που κατά τη διεξαγωγή του μυστηρίου και εντός φυσικά της εκκλησίας, -πάνω στο παγκάρι- μετρήθηκαν λίρες που είχαν συμφωνηθεί ως προίκα. Και κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας μαζί με τη φωνή του παπά και του ψάλτη ακούγονταν και η φωνή του πατέρα της νύφης που απευθύνονταν σ’ αυτόν που μετρούσε τις λίρες στον συμπέθερο: «Πρόσεξε Χρήστο, μην σε κλέψει». Κι άλλος, κι άλλος γάμος που διαλύθηκε, γιατί δεν ήταν καλής μάρκας η προικώα ραπτομηχανή. Δεν ήταν SINGER.



Είναι αλήθεια και να μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό πως η πατριαρχική οικογένεια τους είχε όλους κάτω από την κοινή στέγη. Παππούδες, γιαγιάδες, πεθερές, πεθεροί, παιδιά, νύφες και κούτσ(ι)κα όλα μαζί «στεγάζονταν» και «στοιβάζονταν» κάτω από το ίδιο κεραμίδι. Και, αν το κεραμίδι τύχαινε να ήταν κατασκευής και ιδιοκτησίας του παππού, άστα να πάνε. Προσοχή απαξάπαντες και «τα σκυλιά δεμένα». Αυτός έλεγε… Οι άλλοι μόνοι εκτελούσαν!
Η προίκα, λοιπόν, ήταν το βάρος το ασήκωτο του γονιού κι όλης τελικά της οικογένειας. Πατέρας και γιοι ξενιτεύονταν, «να μάσουν τα χρήματα της προίκας», ένα και δυο ακόμα χρόνια. Και η θυγατέρα «ακαρτέρει κι ακαρτέρει μέσα στο σπίτ’», τραγουδώντας και υφαίνοντας στον αργαλειό, να φτιάξει τα ρούχα που μαζί με τα μετρητά συναποτελούσαν την προίκα. Το μέγα δηλαδή οικογενειακό πρόβλημα! Κι όταν «έφευγε» μέσα από το πατρικό ένιωθε μια ανακούφιση… άλλο πράμα. Τέρμα το πρόβλημα. Τώρα στο σπίτι μου.
Κι έτσι πίστευε πως θα ησύχαζε για κάμποσα χρόνια μέχρι να μεγαλώσει κι αυτή κανένα θηλυκό και να αρχίσουν τα βάσανα της προίκας. Για κάμποσα χρόνια… Αμ, δε. «Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δε θεός κελεύει». Όχι ο Θεός, αλλά η κυρά Σοφία, η πεθερά. Κι έτσι η κυρά Αθανασία η νύφη έδωσε και ξανάδωσε προίκα. Και τι προίκα. Ένα ολόκληρο τριαξονικό φορτηγό.
Η κυρά Αθανασία, λοιπόν, περιζήτητη νύφη, αφού ήταν δασκάλα και έπαιρνε μισθό, είχε δηλαδή «μεγάλο βυζί» όπως ονόμαζαν την προίκα. Αγαπήθηκε με τον άντρα της και πίστεψε ότι ήσυχα και ήρεμα θα έκαναν την οικογένειά τους. «Βρέξει, χιονίσει είχαν να φάνε καρβέλι». Αμ, δε. Ούτε τον μισθό που αφορούσε τον πρώτο μήνα της έγγαμης συμβίωσης δεν γεύτηκε. Εκεί που σχεδίαζε να κατεβεί στην Άρτα και να ψωνίσει για να συμπληρώσει όλα τα είδη του νοικοκυριού της μπούκαρε μέσα ένα πρωινό η κυρά Σοφία, η πεθερά της. Με ύφος έντονο, ανάλογο Ρωμαίου αυτοκράτορα ανακοίνωσε στη νύφη πως ο μισθός της προς το παρόν θα πήγαινε για να εξοφληθούν τα γραμμάτια που υπέγραψαν για να παντρευτεί η δεύτερη αδελφή της. Τα γραμμάτια αφορούσαν ένα φορτηγό που αγόρασαν στον γαμπρό και αδυνατούσαν να τα εξοφλήσουν.


Και βέβαια η νύφη δεν είχε λόγο. Έσκυψε και δέχτηκε. Για χρόνια πολλά δεν γεύτηκε κανένα μισθό. Γέννησε, κόντεψαν τα παιδιά της να πάνε Σχολείο κι αυτή ακόμα πλήρωνε. Αναγκάστηκαν να πάνε στη Γερμανία, να διδάξουν στα Ελληνόπουλα, για να τους μείνει κατιτίς ελόγου τους. Ο γαμπρός όμως ξένοιαστος και ευτυχής εκτελούσε δρομολόγια… Όχι, όχι δεν είχε βάλει τη φωτογραφία της κυρά Αθανασίας στον καθρέφτη του φορτηγού… Σιγά μην της είχε και υποχρέωση. «Ήταν υποχρεωμένη».




Χρήστος Α. Τούμπουρος

Γιαννάκης, Κόμπι, Όσκαρ Σμιντ και Τζινόμπιλι: Η φωτογραφία από το Μουντομπάσκετ που έγινε viral


Πόσο μπάσκετ να χωρέσει σε μια φωτογραφία; Τον γύρο του διαδικτύου κάνει μια κοινή φωτογραφία των Παναγιώτη Γιαννάκη, Κόμπι Μπράιαντ, Όσκαρ Σμιντ και Μανού Τζινόμπιλι.

Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί χθες μετά την επική πρόκριση της Αργεντινής επί της Γαλλίας στον τελικό του Μουντομπάσκετ.


ΓΕΦΥΡΑ ΠΛΑΚΑΣ-Συνεχίζεται η συναρμολόγηση του μεταλλότυπου "καλουπιού"



Συνεχίζεται και σήμερα η συναρμολόγηση του μεταλλότυπου "καλουπιού" ,για την αναστήλωση του Γεφυριού της Πλάκας. Σε εξέλιξη βρίσκεται η διαμόρφωση του δυτικού βάθρου. Συνεχίζεται το κτίσιμο μεταξύ μεσόβαθρου και ανατολικού βάθρου. Εχει προχωρήσει η κατασκευή και του δεύτερου πτερυγότοιχου (βόρειος) στο ανατολικό βάθρο, ενώ - αν απαιτηθεί - ίσως κατασκευαστεί παρόμοιο και στο δυτικό βάθρο. Στην παρούσα φάση προέχει - κατά τους ειδικούς - η ποιότητα και η πιστότητα του έργου της αναστήλωσης.




Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019

Υπό μελέτη το σενάριο για διακοπή των άμεσων ενισχύσεων συνταξιούχων αγροτών προς χάριν της επιχειρηματικότητας



Μια σοβαρή και µε νόηµα αναδιανοµή των άµεσων ενισχύσεων, προς όφελος των νεότερων και δυναµικών επαγγελµατιών του αγροτικού χώρου, θα διευκόλυνει ποικιλοτρόπως και τους χειρισµούς που υποχρεούται να κάνει η κυβέρνηση στην υπόθεση του ΟΣ∆Ε. 
Μεταφορά των άµεσων ενισχύσεων σε λιγότερους και νεότερους σηµαίνει ότι οι δηλώσεις ΟΣ∆Ε θα είναι λιγότερες και η ενεργοποίηση δικαιωµάτων θα αφορά νέους και συστηµατικούς αγρότες, οι οποίοι δεν θα χρειάζονται καθοδηγητές και «µπαστουνάκια» για να υποβάλουν τη δήλωσή τους. Τα πράγµατα ήταν πάντοτε απλά και τώρα γίνονται ακόµα απλούστερα, καθώς µε τη νέα κατανοµή των ενισχύσεων λύνεται και το πρόβληµα µε τα «σκουπίδια κάτω από το χαλί», που έκρυβε µέχρι τώρα η συντεχνία του ΟΣ∆Ε. Αυτό το οποίο χρειάζεται είναι ο ΟΠΕΠΕΚΕ να κάνει συστηµατικά τη διαχείριση και η οποιαδήποτε τεχνική εταιρεία να υποστηρίζει απλά το µηχανογραφικό. Τίποτα άλλο. 

https://www.agronews.gr

Κοινή ανακοίνωση δημάρχων για την ύδρευση από τις πηγές Αγίου Γεωργίου



Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται έλλειψη επαρκούς ποσότητας νερού για την κάλυψη των αναγκών ύδρευσης των Νομών Πρέβεζας, Άρτας και Λευκάδας, οι οποίες υδρεύονται από τις πηγές του Αγίου Γεωργίου, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται προβλήματα στην εξυπηρέτηση των κατοίκων και των επισκεπτών.
Για τον θέμα αυτό, σήμερα, Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο γραφείο του Δημάρχου Ζηρού κ. Νικόλαου Καλαντζή στη Φιλιππιάδα, στην οποία έλαβαν μέρος οι δήμαρχοι: Αρταίων κ. Χρήστος Τσιρογιάννης, Πρέβεζας κ. Νικόλαος Γεωργάκος, Νικολάου Σκουφά κα Ροζίνα Βαβέτση, ο αντιδήμαρχος Λευκάδας κ. Γιάννης Λιβιτσάνος, ο αντιδήμαρχος Δήμου Ζηρού κ. Βασίλειος Ζάβαλης, ο προέδρος της Κοινότητας του Αγίου Γεωργίου κ. Χρήστος Ρίζος και βέβαια ο Δήμαρχος Ζηρού.
Αφού συζητήθηκε το συγκεκριμένο ζήτημα και εξετάστηκαν άμεσες και βραχυπρόθεσμες λύσεις, εκδόθηκε η παρακάτω κοινή ανακοίνωση:
α. Μέσω ανακοινώσεων κάθε Δήμου ξεχωριστά να ζητηθεί από τους κατοίκους η συνετή χρήση του νερού.
β. Να πραγματοποιηθούν εκτεταμένοι έλεγχοι για τον εντοπισμό παράνομων παροχών.
γ. Να προχωρήσουν οι αντικαταστάσεις προβληματικών ή μη προσβάσιμων υδρόμετρων.
δ. Να υπάρχει διαρκής ενημέρωση για κάθε ζήτημα που προκύπτει στα δίκτυα ύδρευσης.
ε. Να προχωρήσουν προγραμματικές συμβάσεις με τους Συνδέσμους Ύδρευσης για τον εκ νέου καθορισμό της ζώνης ευθύνης ύδρευσης.
στ. Να αναληφθούν από κοινού πρωτοβουλίες και να ασκηθούν πιέσεις στην κατεύθυνση της χρηματοδότησης του έργου στη βάση μελέτης που έχει εκπονήσει το ΥΠΕΧΩΔΕ για την αντικατάσταση του συνόλου του παλαιού δικτύου.
Δηλώνουμε αποφασισμένοι να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε οι κάτοικοι και επισκέπτες των Δήμων Ζηρού, Πρέβεζας, Λευκάδας και Νικολάου Σκουφά, να έχουν πάντα την απαραίτητη ποσότητα αλλά και την καλύτερη δυνατή ποιότητα νερού.
Η σωστή και συνετή διαχείριση ενός τόσο πολύτιμου αγαθού, όπως είναι το νερό, είναι υπόθεση όλων μας!



Οι Δήμαρχοι
Αρταίων: Χρήστος Τσιρογιάννης
Ζηρού: Νικόλαος Καλαντζής
Πρέβεζας: Νικόλαος Γεωργάκος
Νικολάου Σκουφά: Ροζίνα Βαβέτση
Αντιδήμαρχος Λευκάδας: Γιάννης Λιβιτσάνος

ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΑΙΜΑ...




Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

Για άλλη μια φορά ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Ανυφαντής μας εξέπληξε με μια ιστορία του, αρκετά αιματηρή και σκοτεινή από τον τόπο μας. Το Κομμένο. Φέτος είδαμε πως πολλοί νέοι καλλιτέχνες και μάλιστα από τον ίδιο τον τόπο να προσπαθούν να αποδώσουν μια δική τους εκδοχή σε εγκλήματα που δεν μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους. Αυτή είναι εξάλλου και το νόημα και η καθαρτική λειτουργία της τέχνης. Να αποδώσει πολλές φορές ανείπωτα συμβάντα, όταν η λογική σταματά και συναντά το σκοτάδι, το χάος. Όπως πιστεύει και ο ίδιος ο συγγραφέας σε συζήτηση που είχαμε τη χαρά να κάνουμε, οι πολιτικοί δεν κατάφεραν να βρουν μια λύση για δικαιοσύνη και για άλλη μια φορά τυφλώθηκαν ηθελημένα. Το ελάχιστο που ίδιος μπορεί να κάνει είναι μια λογοτεχνική τιμωρία κάθαρση για τους αδικοχαμένους του Κομμένου και του κάθε Κομμένου.Το θέμα είναι κατά πόσο κάποιοι κοιμούνται ή μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι και με το δεύτερο αυτό βιβλίο «Οι σκιές της αντίπερα όχθης 2» τιμά την πόλη του, που ελπίζει να τον τιμήσει κι αυτή. Εμείς πιστεύουμε πως το αίμα του κάθε ενός νεκρού που πότισε αυτή την πικρή πατρίδα και ιδιαίτερα τα μαρτυρικά χωριά δεν μπορεί να βρει ποτέ δικαίωση. Πάντοτε θα φωνάζει και θα ορθώνεται σαν ένα φάντασμα στα απόνερα της ιστορίας μας που άλλοι τιμούν και άλλοι εκμεταλλεύονται για δικούς τους στενούς προσωπικούς λόγους προδίδοντας το χρέος τους αρχικά ως άνθρωποι και μετά ως πατριώτες. Όμως η δικαιοσύνη πάντοτε μετρά στο τέλος, όπως και το χρέος μας.


Κυριακή 15 Αυγούστου 1943
Τα νέα ήταν απαίσια και δυσάρεστα. Από αυτά που τα ακούς και με δυσκολία μπορείς να τα αποδεχτείς . Με τρόμο πληροφορηθήκαμε πως δικά
μας αδέρφια, Γερμανοί στρατιώτες, παιδιά του δοξασμένου μας Ράιχ
σκοτώθηκαν με άνανδρο και ύπουλο τρόπο σε ένα μικρό και ασήμαντο χωριό
της ελληνικής υπαίθρου. Εκδίκηση και μόνο εκδίκηση αντηχεί στα αυτιά μας
τις τελευταίες ώρες. Σκληρά αντίποινα εναντίον των ανταρτών που εξαιτίας
τους χάθηκαν οι σύντροφοί μας και ξεκλήρισμα του χωριού που είχαν το
λημέρι τους. Ο ίδιος ο τιμημένος και ηρωικός διοικητής μας μόλις αντίκρισε στον χάρτη το χωριό το έξυσε με το νύχι του σαν να ήταν κάποια βρωμιά και ένα αίσθημα αηδίας σχηματίστηκε στο πρόσωπό του. Υπόσχομαι στο άδικο αίμα των συντρόφων μου να μην μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα και ο θάνατος από αύριο να είναι ο μόνος που θα περπατά στους δρόμους του χωριού. Για την επιχείρηση της εκκαθάρισης
προσφέρθηκα εθελοντικά. Μόνη μου σκέψη και έγνοια πως θα πνίξω στο αίμα
αυτό το καταραμένο ανταρτοχώρι. Είναι τόσος ο πόθος μου και η λαχτάρα μου
που δεν μπορώ να κοιμηθώ. Περιμένω με αγωνία να ξημερώσει. Κάθομαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου καπνίζοντας το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο περιμένοντας την διαταγή της αναχώρησης.

Δευτέρα 16 Αυγούστου 1943
Ώρα πέντε το πρωί. Επιτέλους η πολυπόθητη διαταγή έχει δοθεί. Τα αντίπαλα και εχθρικά σκουλήκια θα ποδοπατηθούν και θα εξαφανιστούν από προσώπου γης για το καλό της Αρείας φυλής και για την δόξα του πολυαγαπημένου μας Φύρερ, του μεγάλου πατέρα μας. Είμαστε πια έτοιμοι, πάνοπλοι, με πολυβόλα, οπλοπολυβόλα, τσεκούρια και μαχαίρια, χειροβομβίδες και όλμους. Δύσκολη αποστολή αλλά είμαι σίγουρος πως εγώ και οι υπόλοιποι άντρες θα την φέρουμε για άλλη μια φορά εις πέρας.
Επιβιβαστήκαμε στα οχήματα και μετά από μιάμιση ώρα διαδρομής φτάσαμε στο άτιμο χωριό. Κανείς δεν έπρεπε να επιζήσει. Όλοι πρέπει να εκτελεστούν .Δεν έχει ξημερώσει ακόμη και παρόλα αυτά στα αυτιά μας φτάνουν ήχοι από γέλια,μουσική και εύθυμα τραγούδια. Φαίνεται πως οι αντάρτες γλεντάν για την ύπουλη νίκη τους .Δε γνωρίζουν όμως πως όλο το μέρος έχει ζωθεί από παντού και η θηλιά του θανάτου όλο και μικραίνει. Είμαστε όλοι νευρικοί και έτοιμοι να βουτήξουμε στην μάχη αλλά οι εντολές είναι σαφείς. Ούτε ένας πυροβολισμός χωρίς να δοθεί το σύνθημα. Η βρόμικη σφηκοφωλιά πρέπει να εξοντωθεί μια και καλή. Να μην μείνει κανείς όρθιος και ζωντανός.
Με μια παρέα από συντρόφους μου κατευθυνθήκαμε στην εκκλησία στην είσοδο του χωριού. Ακουμπήσαμε τα όπλα μας στην μάντρα περιμένοντας το σύνθημα της
επίθεσης. Άναψα ένα τσιγάρο κρατώντας στο αριστερό μου χέρι το “πιστό” μου
τσεκούρι όταν μπροστά μας εμφανίστηκε ο δικός τους ιερέας κρατώντας ένα ...παράξενο φανταχτερό ύφασμα και ένα χοντρό βιβλίο. Οι ματιές για μια στιγμή ενώθηκαν και ένιωσα λες και ο άντρας αυτός διάβασε τις σκέψεις μου για αυτά που θα έπραττα. Χωρίς να πει κουβέντα μπήκε μέσα στον ναό. Φοβήθηκα μήπως
φανερωθεί ο σκοπός της επίσκεψης μας και αρχίσει να χτυπάει την καμπάνα για να ειδοποιήσει τους κατοίκους. Κάνοντας νόημα σε δύο συντρόφους μου μπήκαμε μέσα στον χώρο κραδαίνοντας τα τσεκούρια και τα μαχαίρια μας. Λίγα λεπτά αργότερα βγήκα τελευταίος καθαρίζοντας την ματωμένη λάμα πάνω σε ένα τοίχο και κρύβοντας ένα ακριβό χρυσό ποτήρι μέσα στον σάκο μου. Τελικά οι εκκαθαρίστηκες επιχειρήσεις έχουν..... και τα τυχερά τους.

Δευτέρα 16 Αυγούστου 1943 ώρα 6:30π.μ.
Δύο φωτοβολίδες που ρίχτηκαν στο αέρα ήταν το σύνθημα της επίθεσης
εναντίον των ανταρτών, ήταν η ώρα της εκδίκησης. Βαδίζοντας μέσα στα στενά
του χωριού σαν ένας άλλος Σκανδιναβός μυθικός ήρωας σκότωνα με
απερίγραπτη αγριότητα οποιονδήποτε έβρισκα μπροστά μου. Το τσεκούρι μου,
η λάμα, η λαβή του και το ίδιο μου το χέρι είχαν γίνει κατακόκκινα από το
καταραμένο αίμα και από τους ανθρώπινους ιστούς που είχαν κολλήσει πάνω
μου. Μια άγρια χαρά συνόδευε τις ηρωικές μου πράξεις. Άντρες, γυναίκες,
παιδιά και γέροντες γεύονταν εδώ και ώρα την βία του δοξασμένου μας Ράιχ. Οι στράτες και τα σοκάκια του χωριού είχαν γεμίσει με πτώματα κάθε ηλικίας. Οι υπαίτιοι της τραγωδίας είχαν τιμωρηθεί και τα βυζανιάρικα τους,το νέο αίμα δεν θα πρόφταινε να μεγαλώσει και να ενοχλήσει πια τον ένδοξο στόχο μας αφού είχαν γίνει ''τροφή'' για τις ξιφολόγχες μας και τα ακονισμένα τσεκούρια μας. Ούτε οι έγγυες θα εξαιρούνταν από αυτήν την λίστα .Σκίσιμο της κοιλιάς τους και το κακό χτυπιόνταν κυριολεκτικά στην ρίζα του. Και ....όλα αυτά φυσικά με το αζημίωτο. Ότι έβρισκα πάνω στα κορμιά τους χρυσό ή ασημένιο, μικρής ή μεγάλης άξιας μέταλλο, το μάζευα.. Όταν επιτέλους γύριζα νικητής στην πατρίδα μου από τα λάφυρα που κέρδιζα με το σπαθί μου και την ανδρεία μου θα έκανα μία πλούσια ζωή μακριά από έγνοιες, ζώντας μέσα στη χλιδή και την ακολασία.
Με απίστευτη δύναμη και με ένα επιδέξια χτύπημα άνοιξα στα δύο το κεφάλι
ενός αντάρτη που με ικεσίες προσφέροντάς μου τιμαλφή και χρυσαφικά, με
παρακαλούσε να τον αφήσω να ζήσει. Οι τσέπες μου ήταν πια γεμάτες από
χρυσούς σταυρούς, βέρες, χρυσά ρολόγια. Τι τα θέλουν τα λούσα οι νεκροί,
σκέφτηκα την ώρα που κάρφωνα το τσεκούρι μου στο στήθος ενός χωριάτη.
Βοηθός των ανταρτών σίγουρα ,ο ίδιος ήθελε να μας κεράσει κρασί για τον τάχα
γάμο της κόρης του, όπως ανέφερε πριν περάσει στην αντίπερα όχθη. Με μια
γρήγορη κίνηση έβγαλα από το χέρι του την βέρα του γάμου και την έριξα μέσα
στην γεμάτη τσέπη μου.
Έπρεπε όμως να βρω κάπου να κρύψω τον μικρό μου θησαυρό, ώστε να μην γίνω αντιληπτός από τους αξιωματικούς και από τους υπόλοιπους άντρες. Με σύμμαχο τον καπνό από τα σπίτια που καίγονταν, μπήκα στα ερείπια μια παλιάς οικίας και βγάζοντας τα γρήγορα από τις τσέπες μου, τα καταχώνιασα με γοργές κινήσεις στο μισογκρεμισμένο τζάκι καλύπτοντας τα μετά με τούβλα και χώμα. Μετά την εκκαθάριση θα έβρισκα έναν τρόπο να έρθω να τα μαζέψω. Ποιος θα ασχολιόταν με ένα ερειπωμένο σπίτι και κυρίως σε ένα μέρος πια που δεν θα υπήρχε ζωντανή ψυχή.
Λίγες ώρες μετά οι αξιωματικοί μας με φωνές και βρισιές μας συγκέντρωσαν και μας επιβίβασαν πάλι στα καμιόνια .Μας συγχαίρουν για την επιτυχία της αποστολής Και πράγματι μεγάλη επιτυχία χωρίς κανένα δικό μας νεκρό.
Δυστυχώς δεν θα καταφέρω να φτάσω στον κρυμμένο μου θησαυρό, αφού η μυρωδιά από τα καμένα πτώματα και πυκνοί καπνοί έκαναν αδύνατη την πρόσβασή μου εκεί. Πιστεύω και πρέπει στο μέλλον να βρω τρόπο να αποκομίσω τα λάφυρα που με τόσο κόπο συγκέντρωσα. Ο κόσμος να χαλάσει όσα χρόνια κι αν περάσουν εγώ ο Χάινριχ θα βρω έναν τρόπο να επιστρέψω στην αμύθητη λεία μου.

Τρίτη 20 Ιουλίου 1965
Τι παράξενο. Λόγω αντίξοων συνθηκών έχω να γράψω στο ημερολόγιό μου από εκείνη την ένδοξη μέρα της νίκης μας. Μετά όλα άλλαξαν. Συνεχείς μετακινήσεις,η εκστρατεία στην Ρωσία και ο χρόνος ελάχιστος όχι μόνο για να οργανώσω τις σκέψεις μου μα και για να ξεκουράσω το κορμί μου.
Έχουν περάσει πια πολλά χρόνια που η κραταιά μας Γερμανία ταπεινώθηκε από
τους συμμάχους. Εγώ ο ίδιος μάλιστα κατηγορήθηκα και φυλακίστηκα σαν
εγκληματίας πολέμου σε μια φυλακή υψίστης ασφαλείας. Εγώ που μόνο ευγενή και υψηλά αισθήματα πατριωτισμού τρέφω και τίποτα παραπάνω. Κανείς δεν αναγνώρισε τον ηρωισμό μου και την ανδρεία μου. Με αποκάλεσαν χασάπη, αδίστακτο σφάχτη τα ελεεινά ανθρωπάρια που μόνο με τα γραπτά ξέρουν να πολεμούν. Μου στέρησαν μεχρι και την χαρά του να γράφω στο ημερολόγιο μου τις σκέψεις μου για να μην τρελαθώ μέσα σε εκείνο το υγρό και ανήλιαγο κελί. Ας είναι όμως. Τώρα ελεύθερος πια ,πιο δυνατός θα αρχίσω και πάλι να γράφω τις σκέψεις και τα όνειρά μου. Τουλάχιστον όμως τώρα θα γευτώ τους καρπούς της τότε δράσης μου. Μπορεί να πέρασαν είκοσι δύο χρόνια, μπορεί τα μαλλιά μου να γκριζάρισαν αλλά ποτέ δεν ξέχασα το μέρος όπου καταχώνιασα τα όνειρα και τις ελπίδες της καλύτερης ζωής μου. Άρχισα τις ετοιμασίες για το μεγάλο και ίσως δύσκολο ταξίδι. Ένα καλό φιλαράκι στο Βερολίνο κατάφερε και μου βρήκε ένα πλαστό δίπλωμα περιβαλλοντολόγου ,έτσι θα περάσω ανενόχλητος από τα περίεργα μάτια των ντόπιων. Ο στόχος μου πρέπει με κάθε τρόπο να επιτευχθεί.

Δευτέρα 26 Ιουλίου 1965
Επιτέλους μετά από ένα κουραστικό ταξίδι με τρένο έφτασα Θεσσαλονίκη. Από εκεί επιβίβαση σε λεωφορείο περιτριγυρισμένος από βρόμικους χωριάτες όπου μερικοί είχαν κουβαλήσει μαζί τους μέχρι και κατοικίδια ζώα. Αμέτρητες ώρες ταλαιπωρίας μέσα από αφιλόξενα βουνά και αρκετές φορές ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες από το ένδοξο παρελθόν μου τότε που στην επίλεκτη ομάδα που ήμουν πολεμούσαμε και κατατροπώναμε τους εχθρούς του Ράιχ μας. Περασμένα μεσάνυχτα φτάσαμε στα Γιάννενα. Διανυκτέρευσα σε ένα φτηνό ξενοδοχείο και πριν χαράξει αναχώρησα για Αρτα. Η ψεύτικη ιδιότητά μου θα μου άνοιγε εύκολα πόρτες για να φτάσω στον πολυπόθητο στόχο μου. Είχε φέξει πια για τα καλά όταν έφτασα στην πόλη. Από την τοπική αστυνομία πήρα άδεια για έρευνα στα χωριά του κάμπου σχετικά με την παράκτια ελληνική χλωρίδα. Όταν με ρώτησαν από που επιθυμούσα να ξεκινήσω τους έδειξα ένα χαρτί που είχε γραμμένη μόνο μια λέξη με κεφαλαία γράμματα,ΚΟΜΜΕΝΟ.
Ο διοικητής για λίγο παρέμεινε σκεφτικός. Έκανε ένα τηλέφωνο και μετά από λίγο εμφανίστηκε ένας κοντόχοντρος κύριος που μιλώντας σε άπταιστα(!) γερμανικά με καλωσόρισε και με ενημέρωσε πως στο χωριό θα με πήγαινε περιπολικό και θα διέμενα σε σπίτι με όλες τις ανέσεις. Ξεκινήσαμε μετά από λίγο και μετά από μια σύντομη διαδρομή δίπλα στις κατάφυτες όχθες του ποταμού φτάσαμε στο μέρος που πριν χρόνια είχα επισκεφτεί για να σπείρω θάνατο και πόνο.



Προς μεγάλη μου έκπληξη δεν αντίκρισα ένα ρημαδιασμένο μέρος με χαμόσπιτα και κατεστραμμένα σπίτια αλλά ξαναγεννημένο με με μικρά παιδιά να παίζουν στην πλατεία του χωριού και τους μεγάλους να κάθονται στα καφενεία συζητώντας για τα καθημερινά τους θέματα και προβλήματα. Μεγάλη εντύπωση μου έκανε το πλήθος των μαυροφορεμένων γυναικών στο χωριό. Τελικά κάτι είχα καταφέρει, κάτι είχε μείνει από την πρώτη μου “επίσκεψη” εκεί σκέφτηκα κρυφογελώντας. Ο άντρας που με συνόδευε με σύστησε στον πρόεδρο του χωριού και μόλις ανέφερε την εθνικότητά μου διέκρινα το πρόσωπό του να σκοτεινιάζει. Τι παράξενο όμως, αυτό έγινε για λίγες στιγμές αφού έπειτα ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό του. Με αγκάλιασε και με αυτό τον τρόπο μου έδειξε ότι ήμουν καλοδεχούμενος. Έπειτα με οδήγησε στο μνημείο της πλατείας του χωριού. Με τη βοήθεια του διερμηνέα μου κατάλαβα πως ήταν το μνημείο για τους νεκρούς της σφαγής που είχε γίνει πριν είκοσι δύο χρόνια και που εγώ ο ίδιος είχα μερίδιο ευθύνης. Με τρεμάμενη φωνή ο πρόεδρος του χωριού ανέφερε πως κάθε άνθρωπος από οποιοδήποτε κράτος είναι καλοδεχούμενος στο μαρτυρικό χωριό γιατί η αγάπη και η ειρήνη δεν γνωρίζουν σύνορα. Έσκυψα το κεφάλι μπροστά στο μνημείο παίρνοντας το πιο περίλυπο ύφος μου που ίσως και ο πιο επιτυχημένος ηθοποιός θα με ζήλευε. Από μέσα μου όμως καταριόμουν τον εαυτό μου που δεν είχαμε καταφέρει εκείνη την μέρα να εξολοθρεύσουμε όλη αυτή την άτιμη ράτσα.

Τρίτη 27 Ιουλίου 1965
Ξύπνησα πνιγμένος στον ιδρώτα με ένα αίσθημα βάρους στο στήθος μου. Όλο το βράδυ λες και ζούσα το παρελθόν αντίκρισα κάθε λεπτό της σφαγής. Δεν ξέρω αν φταίει ο χώρος αλλά πρέπει σήμερα γοργά όλα να τελειώσουν να φύγω από αυτό το καταραμένο μέρος που στοιχειώνει την ψυχή μου. Ακόμη προσπαθώ να σκεφτώ αν οι παιδικές φωνές και τα κλάματα που άκουγα στη μέση της νύχτας ήταν κομμάτι του εφιάλτη ή απλά παιδιά που έπαιζαν έξω από το δωμάτιο μου, στον δρόμο. Αποκαμωμένος πήρα ένα πλούσιο πρωινό με ντόπια προϊόντα και έπειτα βγήκα για την ανεύρεση του δικού μου θησαυρού. Δεν δυσκολεύτηκα πολύ να το βρω. Όλα ήταν ίδια λες και ο χρόνος δεν είχε αφήσει σημάδια στο σημείο εκείνο. Μόνο τα αγριόχορτα είχαν θεριέψει πολύ γεγονός το οποίο με βοηθούσε για την.... μελέτη της τοπικής χλωρίδας. Για να αποφύγω τα αδιάκριτα και περίεργα μάτια των χωρικών αποφάσισα η δουλειά να γίνει το βράδυ. Από αύριο όλα θα είναι διαφορετικά.

Τρίτη 27 Ιουλίου 1965 ώρα 10:30μμ
Αποχαιρέτησα τον πρόεδρο του χωριού ,τον ευχαρίστησα για την φιλοξενία του και παρά τις αντιρρήσεις του για την απρόσμενη αποχώρησή μου , του εξήγησα πως έχω συνηθίσει να εργάζομαι και να ταξιδεύω βράδυ. Έφυγα από το φιλόξενο σπίτι και πολλές φορές στη διάρκεια της διαδρομής μέχρι την κρυμμένη λεία μου ένιωθα λες και κάποιος με ακολουθούσε. Σταμάτησα πολλές φορές το βήμα μου γυρνώντας πίσω αλλά δεν αντίκριζα τίποτα παρά μόνο άδειο δρόμο. Επιτέλους έφτασα στο πολυπόθητο σημείο εκεί που πριν είκοσι δύο χρόνια στοίβαξα τα όνειρά μου. Ποτέ δεν είναι αργά όμως σκέφτηκα και χαμογέλασα. Το χρήμα και ο πλούτος δεν αλλοιώνονται από το πέρασμα του χρόνου. Αντιθέτως μεγαλώνει η αξία τους.
Απομάκρυνα τα τούβλα και τα χώματα από το παλιό τζάκι και ναι σε λίγες στιγμές αμέτρητα χρυσά ρολόγια, βέρες, κοσμήματα ήταν στα χέρια μου. Με γρήγορες κινήσεις τα τοποθέτησα στο δισάκι μου. Με γρήγορα βήματα προσπάθησα να βγω από το γκρεμισμένο σπίτι. Ένιωθα όμως ότι τα αγριόχορτα και τα αγκάθια λες και ήθελαν να με κρατήσουν εκεί. Ίσως να φταίει το τσίπουρο που με κέρασε το μεσημέρι ο πρόεδρος αλλά νιώθω λες και το κορμί μου το τραβάνε αμέτρητα χέρια. Λες και τα πόδια μου, είναι κολλημένα στη ματωμένη γη μετά βίας κατάφερα και βγήκα έξω από αυτόν τον παράξενο χώρο. Πήρα μερικές βαθιές ανάσες και άρχισα να περπατάω προς τη δημοσιά με κατεύθυνση την πόλη. Γνώριζα πως αν περπατούσα με γοργό ρυθμό όλο το βράδυ το πρωί θα ήμουν στη πόλη της Άρτας και από εκεί και πέρα όλα ήταν εύκολα.
Τι παράξενο! Μπροστά στα μάτια μου αντίκρισα ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Πραγματικά μου έκανε εντύπωση πως τέτοια ώρα αυτοί οι χωριάτες ήταν ξάγρυπνοι και στη μέση του δρόμου. Άρχισα να περπατώ με σκυμμένο το κεφάλι περνώντας ανάμεσά τους νιώθοντας τα μάτια τους καρφωμένα πάνω μου. Ένιωσα την τσάντα μου να βαραίνει πάρα πολύ. Για μια στιγμή σήκωσα το κεφάλι μου και αυτό που είδα μόνο ένα ταραγμένο μυαλό θα μπορούσε να το αντικρίσει. Πρόσωπα μαυρισμένα,μισοκαμμένα, άλλα με τους οφθαλμούς τους εξωριγμένουςκαι άλλα με το κεφάλι τους πολτοποιημένο να με καρφώνουν με το παγωμένο βλέμμα τους. Είδα μάνες με τις κοιλιές σκισμένες και τα βρέφη τους αγέννητα καταματωμένα στην αγκαλιά τους. Αντίκρισα νεαρούς άντρες με σκισμένα στα στήθη τους και με τα χέρια τους να κρατάν τα σωθικά τους. Δεν ξέρω αν αυτά είναι γεννήματα της φαντασίας μου ή η τιμωρία μου για το κακό που έκανα σε αυτόν τον τόπο. Έχω τρομοκρατηθεί. Άρχισα να τρέχω μέσα στα χωράφια, έχασα τον δρόμο μου, οι μορφές όμως και τα φαντάσματα του παρελθόντος είναι ακριβώς πίσω μου σε απόσταση αναπνοής. Έχω πανικοβληθεί πια, δεν ξέρω τι να κάνω.

Τετάρτη 28 Ιουλίου ώρα 3:00π.μ.
Αυτά που γράφω είναι το τελευταίο κομμάτι του ημερολογίου μου, ο δικός μου μάλλον επικήδειος. Μπήκα σε μια από τις βάρκες που ήταν δεμένες στο ποτάμι και με τρεμάμενο χέρι γράφω αυτές τι λέξεις. Επί τρεις ώρες τρέχω μέσα σε χωράφια, μπαξέδες, επί τρεις ώρες έχω χάσει τον δρόμο μου λες και είμαι εγκλωβισμένος στον δικό μου λαβύρινθο. Τα βογκητά, τα ουρλιαχτά και οι φωνές τον ψυχών δεν με αφήνουν στιγμή. Για να στιγμή στάθηκα σε ένα ξέφωτο και όλα σταμάτησαν. Λες και με λυπήθηκαν, λες και η τιμωρία πήρε τέλος. Πόσο ανόητος ήμουν όμως. Στον χώρο που ήμουν αντίκρισα πάνω στα χόρτα χνάρια από βήματα μικρού παιδιού να έρχονται κατά πάνω μου, ενώ σε μερικά σημεία στο χορτάρι ένιωθες λες και μπουσουλάει μωρό πάνω του. Πέταξα από πάνω μου το δισάκι με τα καταραμένα λάφυρα και μπήκα σε μία από τις βάρκες. Θα προσπαθήσω να φτάσω στην αντίπερα όχθη και από εκεί όπου με βγάλει ο δρόμος. Ακόμα κι εδώ νιώθω πως αόρατα χέρια προσπαθούν να με ρίξουν στο νερό. Έχασα το κουπί μου λες και κάτι το τράβηξε για πάντα στον βυθό του ποταμού. Τώρα πια ξέρω πως η τιμωρία είναι βέβαιη, πως ο χαμός μου είναι σίγουρος. Όσα χρόνια και να περάσουν το αίμα που χάθηκε άδικα πάντα θα ψάχνει τρόπο να εκδικηθεί για να ηρεμήσει και να αναπαυθεί. Αφήνω αυτό το ημερολόγιο μέσα στην βάρκα για να γνωρίσει ο κόσμος πόσο απάνθρωπος και σκουλήκι υπήρξα. Βλέπω μορφές να εμφανίζονται στην επιφάνεια του νερού και να με πλησιάζουν. Αν υπάρχει Θεός ας με συγχωρέσει. Ήμουν λάθος σε όλα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Η ιστορία με την “κάθαρση” δυστυχώς αποτελεί μύθο αφού ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι υπαίτιοι της σφαγής. Δυστυχώς όμως δεν αποτελούν μύθο οι άδικοι νεκροί της θηριωδίας 317 ψυχές.
Τα όμορφα χωριά άδικα καίγονται και ξεκληρίζονται.....




Κατερίνα Σχισμένου

Δείτε το βίντεο με το ωραιότατο ζεϊμπέκικο νεαρού με κινητικά προβλήματα και τη συγκίνηση της Μποφίλιου


Στα πλαίσια της περιοδείας της, η Νατάσα Μποφίλιου βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και προσέφερε μοναδικές στιγμές συγκίνησης σε όσους παρευρέθηκαν. Την ώρα που η Νατάσσα ερμήνευε τη μεγάλη της επιτυχία «Μέχρι το τέλος», ένας νεαρός με κινητικά προβλήματα αποφάσισε να ανέβει στη σκηνή για να χορέψει ζεϊμπέκικο. Η τραγουδίστρια έκανε στην άκρη, αφήνοντας τον νεαρό να χορέψει στην πίστα μόνος του, ενώ στο τέλος του τραγουδιού τον πλησίασε και τον αγκάλιασε συγκινημένη. Ήταν μία στιγμή που δεν θα ξεχάσουν όσοι θαυμαστές της ήταν παρόντες. Όπως έγραψε ένας χρήστης στο facebook που δημοσίευσε το βίντεο: «…Ξαφνικά έγινε κάτι μαγικό»

 Δείτε το βίντεο



http://www.tilestwra.com

171 ευρώ σε διόδια για εργαζομένους των 500 ευρώ!


171,6 ευρώ το μήνα σε διόδια καλούνται να καταβάλουν όσοι μετακινούνται καθημερινά από τα Γιάννινα προς την Άρτα ή την Πρέβεζα και κάνουν χρήση της Ιόνιας Οδού.
Ο υπολογισμός έγινε από τον Σύλλογο Βρεφονηπιοκόμων Ηπείρου με αφορμή τις διαμαρτυρίες μελών του που είναι υποχρεωμένα στο καθημερινό «πήγαινε- έλα».
Ο Σύλλογος με ανακοίνωσή του εκφράζει την έντονη διαμαρτυρία του σημειώνοντας ότι το κόστος για την Άρτα ανέρχεται στα 7,8 ευρώ την ημέρα αφού εκτός των διοδίων στο Τέροβο υπάρχουν και τα πλευρικά στον κόμβο της πόλης.
Έτσι για τις μετακινήσεις επί 22 μέρες το μήνα ανέρχεται σε 171,60. Αν υπολογιστούν και τα καύσιμα τόσο το συνολικό κόστος φτάνει στα 350 ευρώ για εργαζόμενους με μηνιαίες απολαβές 500 ευρώ.
«Η προηγούμενη κυβέρνηση και η ηγεσία του Υπουργείου δεν βρήκε κάποια λύση στο πρόβλημα που απασχολεί μεγάλο αριθμό εργαζομένων σε καθημερινή βάση. Κάνουμε για μια ακόμη φορά έκκληση προς την νέα ηγεσία του αρμόδιου Υπουργείου, αλλά και προς αρμόδιους φορείς, Περιφέρεια, Δήμους, να ασχοληθούνε με το πρόβλημα, για να δοθεί άμεσα μια λύση. Κάνουμε έκκληση προς τη διοίκηση του νέου δρόμου για χρήση μειωμένων εκπτωτικών κουπονιών, κάρτες μηνιαίες με ποσοστό έκπτωσης για όλους τους συναδέλφους συναδέλφισσες. Η χρήση του δρόμου διευκολύνει τις καθημερινές μας ανάγκες και τη γρήγορη πρόσβαση στο χώρο εργασίας μας, αλλά βαραίνει τη τσέπη μας δυσβάστακτα αν δεν δοθεί λύση στο θέμα της έκπτωσης», υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση.

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2019

Μια γυναίκα από τη Θεσπρωτία διαιτητής στα εθνικά πρωταθλήματα



Άλμα από το τοπικό ποοδόσφαιρο στα εθνικά πρωταθλήματα έκανε φέτος η Θεσπρωτή διαιτητής Μαρία Στόλη από τη Βρυσσέλα Φιλιατών. Το ποδόσφαιρο είναι αν όχι η ζωή της, σίγουρα ένα μεγάλο κομμάτι από αυτή, και το υπηρετεί με πάθος. Από τα πέντε χρόνια της ως ποδοσφαιρίστρια και στη συνέχεια ως διαιτητής. Επειδή οι εμφανίσεις της στο τοπικό πρωτάθλημα είναι εξαιρετικές, πεποίθηση όλων είναι ότι θα τα καταφέρει εξίσου καλά και στα εθνικά πρωταθλήματα, αφού και αντίληψη διαθέτει και το αίσθημα του δικαίου έχει αναπτυγμένο.


Έναρξη χορευτικής περιόδου της Ένωσης Ηπειρωτών Ιλίου το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2019


Παράταση και επίσημα για το Κτηματολόγιο – Οι νέες καταληκτικές ημερομηνίες


Παράταση και επίσημα για το Κτηματολόγιο. Η παράταση μαζί με τις νέες καταληκτικές ημερομηνίες ανακοινώθηκε από το Υπουργείο Περιβάλλοντος μετά από απόφαση του Υφυπουργού Δ. Οικονόμου. Κυβερνητικές πηγές αναφέρουν ότι πρόκειται για την τελευταία ευκαιρία ωστόσο τα προβλήματα με τα οποία είναι αντιμέτωποι οι ιδιοκτήτες ακινήτων είναι τεράστια. Τα νέα χρονικά περιθώρια μάλιστα είναι περιορισμένα κάτι που καθιστά από τώρα αμφίβολη τη δυνατότητα περαίωσης της διαδικασίας ειδικά στους τρεις νομούς της Ηπείρου.
Σύμφωνα με την απόφαση του Υφυπουργού δίνεται παράταση της προθεσμίας υποβολής δηλώσεων για τους κατοίκους της ημεδαπής, της αλλοδαπής και για το Ελληνικό Δημόσιο από τη 16η Σεπτεμβρίου 2019 έως την 30η Σεπτεμβρίου 2019 επί των ακινήτων που κτηματογραφούνται:
  • Στις υπόλοιπες περιοχές των Περιφερειακών Ενοτήτων Πρέβεζας και 'Αρτας της Περιφέρειας Ηπείρου και της Περιφερειακής Ενότητας Λευκάδας της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων.
Δίνεται παράταση της προθεσμίας υποβολής δηλώσεων για τους κατοίκους της ημεδαπής, της αλλοδαπής και για το Ελληνικό Δημόσιο από τη 16η Σεπτεμβρίου 2019 έως την 31 Οκτωβρίου 2019 επί των ακινήτων που κτηματογραφούνται:
  • Στις υπόλοιπες περιοχές της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων της Περιφέρειας Ηπείρου.

Το μπάζωμα…Με την Τζουμερκιώτικη λαλιά



Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Με το πέρασμα του πρώτου δεκαήμερου του Σεπτεμβρίου είναι αξίωμα. Αρχίζουν τα Σχολεία. «Ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του», που σημαίνει Άριστος ή μέτριος, επιμελής ή «τενεκές», σε Πρότυπο ή σε Σχολείο δευτεράτζα μπαίνει, μάλλον μπήκε στο καβούκι του. Άρχισε λοιπόν η νέα σχολική χρονιά. Αγιασμοί, ανακοινώσεις, μεταρρυθμίσεις, εθνική συνείδηση και εξ ορισμού σημαιοφόροι.
«Λευκή νύκτα». Τα σχολεία άνοιξαν! Η χαρά των εμπόρων. Να πουλήσουμε τετράδια, μολύβια, γομολάστιχες κλπ. Φυσιολογικότατο. Παράλληλα όμως χαίρονται και οι άλλοι «έμποροι». Να πουλήσουμε «μυαλό»… Και μαζί με το μυαλό «πωλούνται» τα ενισχυτικά, για να μην πω το ντοπάρισμα.
Και μαζί με τη νέα σχολική χρονιά αρχίζει και προβληματισμός των γονιών… «Δίνουμε Πανελλήνιες…» και μαζί με αυτές ή εξαιτίας αυτών πρέπει να καταξιωθούμε. Τα αδιέξοδά μας, τα υπαρξιακά μας κενά θα τα καλύψουμε με την «επιτυχία» των παιδιών μας. Μια επιτυχία, που μεταφράζεται σε δήθεν κοινωνική ανοδικότατα και «κοινωνική καταξίωση». Να φύγουμε, να ξεφύγουμε από τη «δευτεράτζα»… και να διαστρωματωθούμε έτσι σε ανώτερα κοινωνικά κλιμάκια. Δεν μιλάω για τους «Αριστείς».
Ζητείται χαρακτηρισμός ταύτης της πρακτικής. Ο χαρακτηρισμός αρλούμπες ταιριάζει οπωσδήποτε ενταύθα… Αρλούμπες, αληθινές αρλούμπες, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. «Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια». Αρχίζει από παλιά, πολύ παλιά. Μόλις ξεκινήσει το παιδάκι στο Δημοτικό, υποχρεωτικά και με πρωτεύοντα ρόλο, μπαλέτο, χορό, Κουνγκ-Φου, Τάε Κβον Ντο, καράτε, δύο ξένες γλώσσες, κολυμβητήριο, χώρια που πρέπει να έχει το καλύτερο κινητό με όλα τα συμπαρομαρτούντα. TABLET με οθόνη πολλαπλής αφής, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών, μνήμη απίστευτη, μεγάλη χωρητικότητα, Webcam, υψηλή συνδεσιμότητα, ασύρματη επικοινωνία και εγγύηση ενός χρόνου και φωτιά στα μπατζάκια του κάθε γονιού και πυρκαγιά στην τσέπη του και αποκαΐδια στο μυαλό του παιδιού.


Αποκαΐδια ή μάλλον απορρίμματα, γιατί τα αποκαΐδια θα τα μετρήσουν αργότερα, πολύ αργότερα, όταν θα μπει για τα καλά μπουρλότο. Τώρα «μπαζώνουμε» με πρωτογενές υλικό και όχι με ανακυκλούμενο το μυαλουδάκι του παιδιού με ό,τι θέλουμε ή νομίζουμε πως πρέπει να εναποθέσουμε στο μυαλό του. Κι αυτά τα μπάζα στομώνουν τη σκέψη, τη διάθεση για παιχνίδι, την επιθυμία για ζωή. Κατακρατούν και τη θέληση ακόμα για επικοινωνία. Με το κινητό ανά χείρας συνομιλούν με το άδηλο, έρχονται σε επαφή με το άοσμο και επιζητούν όσα τους σερβίρει ο ιντερνετικός παροξυσμός.
Και σαν αποσχολίσουν από το Γυμνάσιο «αρχίζει το ματς». Ιδιαίτερα, αβέρτα ιδιαίτερα, κόντρα στο γκρουπ, συνεχόμενες «πνευματικές ντόπες». Έχω υπόψη γονείς που έδωσαν και βαρβιτουρικά στα παιδιά για να ανθέξουν και να ανεβούν τον Γολγοθά των εξετάσεων. Κι όλοι αρχίζουν τις συμβουλές. «Η πρώτη ξαδέρφη του τρίτου ξάδελφου, του Κολοκοτρώνη, που έδωσε εξετάσεις το 1821, διάβαζε 20 ώρες το εικοσιτετράωρο, και πέτυχε στην Ανωτάτη Ελατοκομική Τζουμέρκων». Κάτι τέτοια ακούς και ανακράζεις. «Έχουν το διάολο μέσα τους». Κι αν δεν καταφέρει κάποιος να μπει σε καμιά σχολή, ντροπή για τους γονείς, «κάρνα για να βάψουν την μ’τσούνα, τι δεν έχουν μούτρα να βγουν στην κοινωνία», γιατί τους ξέφυγε η κοινωνική τους καταξίωση.
Η κατάσταση αυτή είναι άρρωστη. Η πραγματικότητα αυτή είναι τερατογόνος. Καταστρέφει την ψυχή του παιδιού με ανείπωτες συνέπειες στην υγεία του. Δεν μιλάμε για όλα τα παιδιά. Ασφαλώς και πολλά θα σπουδάσουν. Άλλα έχουν κλίση και ενδιαφέροντα σε άλλους τομείς. Όχι… εκεί οι γονείς. «Θα σπουδάσεις, γιατί θα σού φάω τον καρδυλάγκο! » Ώσπου να το ζουρλάνουν κυριολεκτικά και να καταλάβουν, αν ποτέ καταλάβουν πόσο σιουρσμένοι είναι οι ίδιοι.




Χρήστος Α. Τούμπουρος

Γυναίκες ηρωϊδες. Φωτογραφικό αφιέρωμα σε αυτές που κράτησαν όρθια την Ελλάδα, τα δύσκολα χρόνια.



Προσωπική εργασία με πρώτες τις γυναίκες του χωριού, για τεχνητό φράγμα στο ποτάμι, προκειμένου να εκτρέψουν το νερό προς τα χωράφια τους...

Το είχα στο μυαλό μου για πολλά χρόνια, αλλά σήμερα το υλοποιώ. Ένα ΑΦΙΕΡΩΜΑ στις πραγματικές ηρωίδες γυναίκες του περασμένου αιώνα (και παλιότερα βέβαια), που καθημερινά έδιναν αγώνα για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Γυναίκες με ροζιασμένα χέρια, πόδια γεμάτα πληγές απο τα βάτα του χωραφιού, γυναίκες για όλες τις δουλειές, χειμώνα -καλοκαίρι, με καύσωνα, χιόνι ή βροχή, γυναίκες που δεν γνώριζαν τη λέξη ξεκούραση. Γυναίκες που κράτησαν όρθια την Ελλάδα τα δύσκολα χρόνια....

Οι γυναίκες της υπαίθρου, μέσα στη φτώχεια της χώρας, κράτησαν όρθιες τις οικογένειές τους, μεγάλωσαν με τρυφερότητα παρά τις ελλείψεις τα παιδιά τους, δούλευαν τουλάχιστον 18 ώρες την ημέρα, να καλλιεργήσουν τα χωράφια, να συγκεντρώσουν τους καρπούς, να βοσκήσουν τα ζώα, να τα περιποιηθούν κι αργά το βράδυ γυρνώντας στο σπίτι, να μαγειρέψουν για την οικογένεια, να κάνουν μπουγάδα, να ταϊσουν τα παιδιά, να...να...

Όσοι τα έζησαν μικροί, ας αφήσουν τις μνήμες τους να καλπάσουν στο παρελθόν, να ξαναθυμηθούν εκείνη την εποχή, να δακρύσουν με τις ηρωϊδες μανάδες και γιαγιάδες...

Τα λόγια είναι περιττά, όταν "μιλούν" σπάνιες φωτογραφίες εκείνης της εποχής...



Γυναίκες για τα "ζωντανά" της οικογένειας. Δουλειά απο το πρωϊ μέχρι το βράδυ. Στη συνέχεια οι δουλειές του σπιτιού

Φτώχεια και απο πολύ μικρή ηλικία τα κορίτσια βοηθούν στο μεγάλωμα των μικρότερων αδελφών τους, πέρα απο τις δουλειές στο χωράφι και το σπίτι...


Οι γυναίκες θα κάνουν καθημερινά τη μεταφορά του νερού απο την πηγή στο σπίτι. τις περισσότερες περιπτώσεις, οι πηγές ήταν μακρυά απο το χωριό και αντιλαμβάνεστε αυτές τις διαδρομές με τον καλοκαιρινό καύσωνα, αλλά και το βάρος του νερού.....

Το καθάρισμα του μαλλιού για να γίνει στη συνέχεια νήμα. Δουλειά της γυναίκας κι αυτό...

Κόψιμο των ξύλων για το χειμώνα ή την καθημερινά φωτιά για το φαγητό. Οι γυναίκες το αναλάμβαναν κι αυτό....

Φτώχεια και η πιτσιρίκα; της οικογένειας θα μεταφέρει νερό στο σπίτι...

 Βρίσκει χρόνο η γυναίκα της υπαίθρου να ασχοληθεί με το μωρό της που το έχει μαζί της στο χωράφι...

 Γυναίκα - υποζύγιο μέχρι τα βαθιά της γεράματα, χωρίς ίχνος δυσφορίας, αντίθετα με χαμόγελο...



 Όργωμα στο χωράφι, Η γυναίκα και μικρή κόρη της, το αναλαμβάνει κι αυτό...

 Γυναίκες; - υποζύγια και οι άνδρες με κουστούμι και γραβάτα....

Οι άντρες καβάλα στα άλογα και οι γυναίκες πεζή. Τυχερή η γυναίκα που είναι στο άλογο...

Φυσικά και στον αργαλειό η γυναίκα για τα υφαντά της οικογένειας, τις κουβέρτες, τις βελέντζες, αλλά και για τα προικιά της...

Ποιός ή μάλλον ποιά, θα κόψει τα χόρτα στο χωράφι, θα τα μεταφέρει και θα τα αποθηκεύσει για να έχουν τα ζώα τροφή τον χειμώνα;

www.allnews-epirus.blogspot.gr

Οι Αλβανοί θερίζουν την Φλώρινα! Έφιπποι έκοβαν δέντρα σε δάσος



Όχι με ένα και δυο, αλλά με πέντε άλογα, είχαν περάσει παράνομα στο ελληνικό έδαφος τρεις Αλβανοί λαθροϋλοτόμοι, για να φορτώσουν σε αυτά την ξυλεία που θα εξασφάλιζαν αποψιλώνοντας μια ορεινή δασική περιοχή της Φλώρινας στην οποία έκοβαν βελανιδιές με δυο τσεκούρια που είχαν μαζί τους!

Οι αστυνομικοί της Ομάδας Δίωξης Διασυνοριακού Εγκλήματος Κρυσταλλοπηγής που περιπολούσαν στην περιοχή εντόπισαν τους αλλοδαπούς την στιγμή που είχαν ήδη υλοτομήσει δυο κυβικά μέτρα δρυός και ετοιμάζονταν να τα φορτώσουν στα άλογα για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Μάλιστα, διαπίστωσαν ότι σε βάρος του 45χρονου εκκρεμούσε ήδη καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Καστοριάς, για παράβαση της δασικής νομοθεσίας και της νομοθεσίας περί αλλοδαπών.
Οι τρεις δράστες ηλικίας 23, 45 και 51 χρόνων συνελήφθησαν και σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία με τις ίδιες κατηγορίες, με την οποία οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Καστοριάς. Η παράνομα υλοτομημένη ξυλεία, τα τσεκούρια και τα άλογά τους κατασχέθηκαν.

Μήνυση για την παγιδευμένη αρκούδα. ΒΙΝΤΕΟ

ΦΩΤΟ- ΒΙΝΤΕΟ Μία μεγάλη και κοινή επιχείρηση έγινε με επιτυχία στο Δίστρατο για την διάσωση της παγιδευμένης εικόνας.
Η επιχείρηση οργανώθηκε από τον Αρκτούρο, την Καλλιστώ, τον Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου και συνέδραμε το Δασαρχείο Κόνιτσας.
Το αρσενικό αρκουδάκι ηλικίας περίπου 2,5 ετών είχε παγιδευτεί σε παγίδα από συρματόσχοινο που είχε τοποθετηθεί σε ένα λαχανόκηπο στα όρια του χωριού, όπως αναφέρεται σε κοινή ανακοίνωση που εξέδωσαν οι δύο οργανώσεις. Είναι πιθανό η παγίδα να είχε τοποθετηθεί για να αιχμαλωτίσει κάποιο αγριογούρουνο ή κάποια αρκούδα που θα έκανε ζημιές στον λαχανόκηπο. Η τοποθέτησή της αποτελεί μία κατάφορα παράνομη πράξη που θέτει σε κίνδυνο την άγρια ζωή.
Η επιχείρηση απεγκλωβισμού της αρκούδας στήθηκε στο πλαίσιο εφαρμογής του σχετικού πρωτοκόλλου λειτουργίας μικτής Ομάδας Άμεσης Επέμβασης (ΟΑΕ) για την αντιμετώπιση περιστατικών αλληλεπίδρασης ανθρώπου και αρκούδας, όπως προβλέπεται από την ισχύουσα νομοθεσία (ΦΕΚ 272/Β/07-02-2014). Στην αρκούδα τοποθετήθηκε δορυφορικό ραδιοκολλάρο από την επιστημονική ομάδα του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ, που θα παρακολουθεί έτσι το γεωγραφικό στίγμα του ζώου για διάστημα ενός έτους περίπου.
Οι Περιβαλλοντικές Οργανώσεις ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ και ΚΑΛΛΙΣΤΩ, ο Φορέας Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου και το Δασαρχείο Κόνιτσας υπενθυμίζουν ότι ειδικές ηλεκτροφόρες περιφράξεις είναι το μόνο ασφαλές και αποτελεσματικό μέσο προστασίας αγροκτημάτων και συστήνουν ανεπιφύλακτα τη χρήση τους σε περιοχές που αποτελούν βιότοπο αρκούδας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το Δασαρχείο Κόνιτσας θα προβεί σε μήνυση κατά αγνώστων προκειμένου να τιμωρηθούν αυτοί που συνεχίζουν να κάνουν χρήση των παράνομων παγίδων για την άγρια ζωή. Τέλος, πρέπει να τονιστεί ότι οι παγίδες αυτές, πέρα από το ότι αποτελούν όργανα βασανισμού των άτυχων ζώων που θα πιαστούν, είναι επικίνδυνες και για τον άνθρωπο, καθώς μπορεί να τραυματίσουν κάποιον επισκέπτη πεζοπόρο.