Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Απίστευτο και όμως αληθινό!....



Του Κώστα Μπατσή

Είναι αυτό που συνέβη την Κυριακή 28 Μαΐου στο γεφύρι της Πλάκας, από κυβερνητικό κλιμάκιο, που απεφάσισε τα έργα που είχαν εγκριθεί πριν τρεις μήνες να ξεκινήσουν το Μάιο του 2018.
Το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας κατέρρευσε 1 Φεβρουαρίου 2015 από τότε πέρασαν 2 χρόνια και 4 μήνες χωρίς να γίνει κάτι ουσιαστικό , ενώ το 1866 χρειάστηκαν 2 μήνες, από τον αείμνηστο μάστορα Κώστα Μπέκα και τους συνεργάτες του, για να ολοκληρωθεί.
Σήμερα που η πολιτεία διαθέτει έμπειρους μηχανικούς, αρχιτέκτονες και όλο τον εξοπλισμό, καθώς επίσης και τα χρήματα, 5.500.000 ευρώ που ενέκρινε το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, υπάρχει μεγάλη αναβλητικότητα γιατί τι φταίει;

Τα συμπεράσματα δικά σας!!!!

«Τα τής Πανηπειρωτικής…» Το γεφύρι.

Γράφει ο βουκόλος των Αθαμανικών
Δυσανασχέτησαν απαξάπαντες οι τιτλούχοι της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας, γιατί σε ανάρτησή του στα μέσα δικτύωσης (με αφορμή την επίσκεψη της Υπουργού Πολιτισμού κας Κονιόρδου στο γκρεμισμένο γεφύρι της Πλάκας) βουλευτής του Νομού  Άρτας δεν ανέφερε ως πρωτεργάτες της αναστήλωσης και την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας. Βγήκαν με ανακοινώσεις, ντουντούκες κλπ, κλπ.
Άδικα. Άδικα, γιατί ο κύριος βουλευτής-σιγά μην τον ένοιαζε η αληθινή ενημέρωση- ουδόλως είχε καψοκαϊλα, ακόμα αν γίνει και αν δεν γίνει το γεφύρι.
Όταν το Πολυτεχνείο σύσσωμο παρουσίαζε μελέτες και προμελέτες, διατριβές κλπ. στην Πανηπειρωτική, τότε δεν χωρούσε η αφεντομουτσουνάρα μας. Επομένως, πού να τα θυμόμαστε; Και αν τα θυμόμαστε «περσινά ξινά σταφύλια».
Μήπως ο άλλος ο ηγέτης της Πανηπειρωτικής, όταν «παρίστατο» το προεδρείο της Πανηπειρωτικής στην περίφημη σύσκεψη στο Υπουργείο Πολιτισμού, αυτός δεν «έκοψε λάσπη», καθόσον ήταν πεισμωμένος, αφού δεν κατανεμήθηκαν σωστά -κατά το θέλω του φυσικά- «τα αξιώματα» στο Διοικητικό Συμβούλιο της Πανηπειρωτικής;
Συμβουλή. Είστε μικροί απαξάπαντες να εκμεταλλευθείτε την αναστήλωση του γεφυριού.  
Θα σηκωθεί ο Μπέκας και θα βαράει στο «Δόξα πατρί».
    Τότε
C:\πατερασ 10431\Pictures\Pictures\511.png
C:\πατερασ 10431\Pictures\Pictures\512.png

Τώρα
https://scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/18740605_1550567954962974_8805165225380704440_n.jpg?oh=89ab3d4c542dcdc4710680b0ba80463b&oe=59B81C77







https://scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/18739759_1550340314985738_3037258238423859616_n.jpg?oh=327986ba162a5e14c69998d100521cfe&oe=59BA34A4

Ήρωες.... Μαρτυρίες από κείνους που πολέμησαν στην Κύπρο!

Ο χρόνος γύρισε πίσω... Η επιστροφή του Βασίλη Τριάντη, που επί 43 χρόνια ήταν ένας από τους αγνοούμενους στην Κύπρο, έδωσε την αφορμή... Ήταν το έναυσμα για να έρθουν και πάλι στην επιφάνεια, οι μέρες του πολέμου, οι ώρες της φρίκης, οι στιγμές όπου γύρω τους υπήρχαν μόνο νεκροί...
Θεόδωρος Κουρούπης, από τους Σπαθαραίους Θεσπρωτίας και Δημήτριος Τσάνης από το Ελευθέρι Θεσπρωτίας... Δύο από τους νέους της ΕΛΔΥΚ, που βρέθηκαν να υπερασπίζονται τα εδάφη της Κύπρου το 1974! Ήρωες...


Παρακολούθησαν διακριτικά την τελευταία πράξη του δράματος... Ήταν εκεί για να αποχαιρετίσουν τον Βασίλη με τον δικό τους τρόπο... Σιωπηλά και με μάτια βουρκωμένα! Άλλωστε αυτοί, γνώριζαν καλύτερα από τον καθένα, όσα συνέβησαν εκείνες τις μέρες, ζουν ακόμη με τις εικόνες, με τον εφιάλτη του πολέμου!
Ο Θεόδωρος Κουρούπης, ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που είχε δει τον Βασίλη Τριάντη... Δίπλα του, στο ίδιο χαράκωμα... Τραυματισμένος, χαμένος από την φρίκη... Την ώρα της φυγής δεν θέλησε να τον ακολουθήσει, μα κουβαλάει τα τελευταία του λόγια... «Φύγε εσύ, να σωθείς.. Χαιρετισμούς στο Καναλάκι»!


«Ο βομβαρδισμός ήταν ανελέητος.. Ο λόχος υποχωρούσε, δεν μπορούσε να αντισταθεί άλλο... Είχαμε μείνει τέσσερα άτομα.. Πήραμε δρόμους χωριστούς. Δεν ακολούθησα τους υπόλοιπους. Πέρασα έρποντας, ανάμεσα από τα τουρκικά άρματα. Κατάφερα να φτάσω στην πύλη», αφηγείται ο Θεόδωρος Κουρούπης και είναι σαν να ζει και πάλι τις ώρες εκείνες... Σαν να ξετυλίγονται τα γεγονότα μπροστά στα μάτια του..
Ανάμεσα σε σφαίρες και βόμβες, κατάφερε να περπατήσει ενάμισι χιλιόμετρο.. Μέχρι την στιγμή που συνάντησε στρατιώτες του 4ου λόχου.. Του πρόσφεραν νερό και ψωμί, τον έβαλαν να κοιμηθεί...
Κανένας δεν πίστευε ότι από τα χαρακώματα εκείνα κατάφερε να βγει άνθρωπος ζωντανός! Το όνομα του Θεόδωρου Κουρούπη, ήταν στην λίστα αγνοουμένων που καθημερινά ανακοινώνονταν από τον Ερυθρό Σταυρό!
Ενάμισι μήνα η οικογένεια που είχε μείνει πίσω έκλαιγε για κείνον... Και μετά κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί τους..
Η μέρα που ο Βασίλης Τριάντης επέστρεψε στη γη που τον γέννησε ήταν για τον ίδιο μια λύτρωση...
Δεν πήγε ποτέ ξανά στην Κύπρο... Εκεί όμως έμεινε για πάντα ένα κομμάτι από την αθωότητα της νιότης!
Δημήτρης Τσάνης, από το Ελευθέρι Θεσπρωτίας... Ασυρματιστής! Τραυματίστηκε από βόμβα στον Αττίλα ΙΙ. Έχασε το πόδι του κι αν ένας άλλος στρατιώτης δεν του είχε δέσει το άκρο με το κορδόνι της αρβύλας για να περιορίσει την αιμορραγία, ίσως να είχε χάσει και την ζωή του.


Θυμάται ότι τα αεροπλάνα βομβάρδιζαν ασταμάτητα επί τρεις ημέρες... Η Ελληνική Δύναμη Κύπρου, η ΕΛΔΥΚ, με τα ντουφέκια, είχε καταφέρει να καταρρίψει 25 εχθρικά μαχητικά!
Στον δεύτερο Αττίλα, βρίσκονταν ήδη σε μειονεκτική θέση. «Εμείς πολεμούσε με τα ντουφέκια και απέναντί μας ήταν τα άρματα... Με χτύπησε βόμβα.. Με σώσανε άλλοι στρατιώτες με κίνδυνο να σκοτωθούν κι εκείνοι. Η ΕΛΔΥΚ βρέθηκε εγκλωβισμένη και από μια στιγμή και μετά όποιος μπορούσε να σωθεί, σώζονταν...»!
Για τον κ. Τσάνη, όσοι Έλληνες στρατιώτες βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, ακόμη κι αν επί χρόνια θεωρούνταν αγνοούμενοι, ήταν νεκροί... Ήταν τέτοια η σφοδρότητα της σύγκρουσης που δεν άφηνε περιθώριο σκέψης για αιχμαλωσία... Στη συνέχεια, ο χρόνος έδινε και τέτοια δυνατότητα.
Τι έχουν να πουν σήμερα, δυο άνθρωποι που αποτελούν ζωντανό κομμάτι της ιστορίας; Μιας ιστορίας που πολλές πτυχές της μένουν ακόμη στο ημίφως..
«Είναι πολύ βαριά η λέξη πόλεμος... Η φτώχεια και η πείνα περνάνε, ο πόλεμος όχι... Η τραγωδία της Κύπρου ήταν το αποτέλεσμα ενός διχασμού. Αν εθνικά δεν είμαστε ενωμένοι, τότε η ιστορία μας θα είναι μαύρη..»!
Δυο άνθρωποι που μοιάζουν απλοί και καθημερινοί... Ο καθένας όμως κουβαλάει μέσα του, εκείνο τον ήρωα, από το ματωμένο καλοκαίρι του 74... Και η φλόγα στο βλέμμα παραμένει αναμμένη!


Δελτίο Τύπου της ΔΑΟΚ Πρέβεζας για την κάμπια που κατατρώει δασικά φυτά σε Αμμουδιά και Μυρσίνη.


Η Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής Πρέβεζας προχώρησε σε έκδοση Δελτίου Τύπου σχετικά με την κάμπια που έχει εμφανιστεί τις τελευταίες μέρες σε περιοχές της Π.Ε. Πρέβεζας και έχει προκαλέσει εκτεταμένες ζημιές σε δασικά κυρίως φυτά.

Το Δελτίο Τύπου έχει ως εξής:

"Η ΔΑΟΚ ΠΕ Πρέβεζας προχώρησε άμεσα σε αυτοψία-δειγματοληψία του εντόμου Lymantria dispar από διάφορες περιοχές της Π.Ε. (Μυρσίνη-Ωρωπός-Μεσοπόταμος) για διαπίστωση του σταδίου που βρίσκεται, ώστε αφού αξιολογηθούν οι κίνδυνοι που μπορεί να προκύψουν στην αγροτική παραγωγή, να ληφθούν ενδεχομένως άμεσα μέτρα.

Τα δείγματα απεστάλησαν στο Ι.Δ.Ε. (Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών).

Με το από 25/5/2017 έγγραφό του το Ι.Δ.Ε. διαπιστώνει ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα η προνύμφη θα μεταμορφωθεί στην ενήλικη μορφή του (λεπιδόπτερο), οπότε και θα πάψει να τρέφεται με τα φύλλα των διαφόρων ξενιστών του.
Για το λόγο αυτό αφ' ενός δεν ενδείκνυνται μέτρα καταπολέμησης (ψεκασμοί με εντομοκτόνα κλπ.), αφετέρου δεν συντρέχουν λόγοι ανησυχίας για την αγροτική παραγωγή".




Από την Πρέβεζα ως τη Σαγιάδα: Eνα ρεπορτάζ για τις άγνωστες ομορφιές της Ηπειρώτικης ακτογραμμής

MEGA DRAFI

Η ονομασία της Ηπείρου προέρχεται από τα αρχαία Δωρικά- σημαίνει «Άπειρος Χώρα». Οξύμωρο όνομα- σκέφτομαι- για μια σχετικά μικρή γεωγραφική περιοχή, περίκλειστη κιόλας απ’ την υπόλοιπη στεριά από την απόκρημνη οροσειρά της Πίνδου.

Μετά από έξι ημέρες ρεπορτάζ στην ακτογραμμή της, από την Πρέβεζα μέχρι τη Σαγιάδα Θεσπρωτίας στα ελληνοαλβανικά σύνορα, σε ένα οδοιπορικό με περισσότερες από 30 στάσεις σε αντίστοιχα σημεία, έχω την αίσθηση, πλέον, πως αντίθετα με ότι θεωρούν οι ιστορικοί, η ονομασία της Ηπείρου προέρχεται από την άπειρη θάλασσα που εκτείνεται στα δυτικά της παράλια- από ένα μπλε, καθάριο πέλαγος που η δύση του ηλίου βάφει ανά λεπτό σε όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου και ο ορίζοντάς του φαίνεται σα να μην έχει όρια και τέλος.


mytikas

Μύτικας Πρέβεζας

Τα οικονομικά και στατιστικά δεδομένα αναδεικνύουν την Ήπειρο ως την φτωχότερη περιοχή της Ελλάδας. Ο τουρισμός που υποστηρίζει οικονομικά άλλες περιοχές της Ελλάδας, απεγκλωβίζοντας τους κατοίκους τους από το τέλμα της ελληνικής ιδιομορφίας και κρίσης, σε αυτά τα μέρη δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα αναπτυγμένος, με εξαίρεση κάποιες «νησίδες» στα ορεινά, κυρίως των Ιωαννίνων. Η ακτογραμμή της, μήκους εκατό και πλέον χιλιομέτρων, με παραλίες που εκτείνονται αδιάκοπες για δεκάδες χιλιόμετρα ή γραφικούς κολπίσκους με γαλαζοπράσινα, κρυστάλλινα νερά που τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από τους πολυδιαφημισμένους τουριστικούς προορισμούς των νησιών του Αιγαίου και του Ιουνίου, καθυστέρησε αρκετά χρόνια να αναδειχτεί σε καλοκαιρινή επιθυμία Ελλήνων και ξένων επισκεπτών. Στην παραλία της Ηπείρου νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε ελληνικό νησί που έχει το προνόμιο στην ενδοχώρα του να διαθέτει οξυκόρυφα βουνά και αλπική ζώνη...
Ο Γιώργος Γκιώκας είναι διευθυντής του ΕΟΤ Ηπείρου- από τους ανθρώπους στον χώρο του ηπειρώτικου τουρισμού που έχει διαχρονική και αντικειμενική εικόνα του. «Την τελευταία δεκαπεντετία οι κλίνες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, επιταχύνοντας την αυξητική τάση που είχε ξεκινήσει την δεκαετία του ’90. Το 1990 υπήρχαν 12.500 κρεβάτια, έγιναν 18.000 μέχρι το 2.000 και σήμερα υπάρχουν 34.500. Η πλειοψηφία των καταλυμμάτων είναι από 3 αστέρια και πάνω και στη δημιουργία τους καταλυτικός ήταν ο ρόλος των χρηματοδοτούμενων ευρωπαϊκών προγραμμάτων- οι περιπτώσεις καταλυμμάτων που χρηματοδοτήθηκαν αποκλειστικά από ίδια κεφάλαια είναι σπάνιες». Ρωτάω τον κύριο Γκιώκα για την επισκεψιμότητα της περιοχής. «Κι εδώ ο ρυθμός είναι αυξητικός», απαντάει. «Ειδικά προ κρίσης η ετήσια αύξηση άγγιζε το 7%. Πάντως ακόμα και μέσα στην κρίση τα παράλια πάνε καλά. Ειδικά η Πάργα και τα Σύβοτα έχουν διευρύνει τη σεζόν τους στους 4 μήνες». Όπως μου λέει οι τιμές παραμένουν λογικές και υπάρχουν καταλύμματα για όλα τα «βαλάντια»- αλλά στα πιο πολυτελή μια βραδιά αποτιμάται μέχρι και 250 ευρώ. «Αυτά νοικιάζονται κυρίως από δυτικοευρωπαίους- Γερμανούς, Άγγλους, Ολλανδούς. Σημαντικός είναι ο ρόλος και των ξένων πρακτορείων που νοικιάζουν για μεγάλες χρονικές περιόδους, έως και πέντε μήνες, διαμερίσματα που έπειτα διαθέτουν σε πελάτες από τη χώρα τους».
Τον ρωτάω για το μοντέλο διακοπών του Έλληνα επισκέπτη. «Ο Έλληνας τουρίστας είναι ολοένα πιο εγκρατής», μου λέει. «Προ κρίσης το 70- 80% των Ελλήνων που έκαναν διακοπές στα παράλια της Ηπείρου, αφιέρωναν και μερικές μέρες στα ορεινά. Έκαναν τα μπάνια τους και κερασάκι στην τούρτα είχαν μερικές μέρες στα Ζαγοροχώρια, π.χ. Αυτό κόπηκε». Σύμφωνα με τον κύριο Γκιώκα σημαντική ώθηση στον τουρισμό των παραλίων της Ηπείρου έδωσε η Εγνατία Οδός- «πλέον οι Θεσσαλονικείς είναι εδώ σε 3 ώρες, πριν δεν ερχόντουσαν καν», σχολιάζει. Και το ίδιο ισχύει για τα ρεύματα τουριστών, οχι μόνο από τη βόρεια Ελλάδα, αλλά και ολόκληρη την χερσόνησο της Βαλκανικής. Οι παραλίες της Ηπείρου βρίθουν από αμάνικες μπλούζες του ΠΑΟΚ και είναι γεμάτες από αυτοκίνητα της μεσαίας κατηγορίας (και άνω) με πινακίδες από τη Σερβία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη FYROM, την Αλβανία.
Κρίσιμο σημείο είναι η παράδοση της Ιονίας Οδού- με το υπάρχον οδικό δίκτυο το 3ήμερο των Αθηναίων είναι άπιαστο, σε ένα χρόνο από τώρα ελπίζουμε ότι η Ιονία θα το κάνει εφικτό. Και επίσης σημαντικό είναι το άνοιγμα στη Ρωσία, σε συνδυασμό με την ανάδειξη της ιστορίας της ευρύτερης περιοχής. Η Ήπειρος είναι ένα απέραντο μνημείο- οι Ρώσοι αν μάθουν για τα βυζαντινά μνημεία της Άρτας
λέει ο Γκιώκας. Η παραλία της Ηπείρου από νότο προς βορρά ξεκινά από την πόλη της Πρέβεζας. Το γραφικό της λιμάνι είναι γεμάτο μικρά και μεγάλα κότερα με σημαίες από όλο τον κόσμο αλλά και μερικά εξαίσια αρχιτεκτονήματα του περασμένου αιώνα- η απογευματινή βόλτα στην προκυμαία του είναι χαλαρωτική αλλά αξίζει να μπει ο επισκέπτης και στα ενδότερα της μικρής πόλης. Στο δίκτυο των σκιερών πεζόδρομων πίσω από τη «φάτσα» του λιμανιού κρύβονται συμπαθητικά μεζεδάδικα όπου μπορείς να γευτείς φρέκα θαλασσινά, ψαρεμένα στον Αμβρακικό ή το ανοιχτό πέλαγος. Τα ήρεμα, ρηχά νερά της Κυανής Ακτής πολλοί κάτοικοι της πόλης (και επισκέπτες) διαλέγουν για ένα ήσυχο μπάνιο κοντά στην πόλη, σε μια οργανωμένη παραλία που ενδείκνυται και για μικρά παιδιά. Στον ίσκιο των ψηλών λεύκων οι κάτοικοι της Πρέβεζας εξασκούν με δεξιοτεχνία το «αμπαλί», ένα παιχνίδι ακρίβειας και ευστοχίας που έφεραν στην κοντινή Λευκάδα οι Γάλλοι στα χρόνια της Ενετοκρατίας.

preveza
Πρέβεζα
Βγαίνοντας από την πόλη της Πρέβεζας και ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο προς Πάργα και Ηγουμενίτσα, ξεκινούν αμμώδεις ακτές δεκάδων χιλιομέτρων. Μύτικας, Μονολίθι, Κανάλι, Καστροσυκιά είναι τα επιμέρους ονόματα μιας ενιαίας παραλίας που θυμίζει ακτή του Ειρηνικού. Και αμέσως μετά από ένα βραχώδες τμήμα της ακτογραμμής ξεκινούν οι παραλίες της Λυγιάς, του Βράχου και της Λούτσας. Προς το παρόν η τουριστική ανάπτυξη παραμένει λελογισμένη, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και «αειφόρος»- γιατί ενώ υπάρχουν όλες οι απαραίτητες υποδομές φιλοξενίας και διασκέδασης, παραμένουν τεράστιοι ελεύθεροι χώροι. Ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, οργανωμένα κάμπιγκ (συνολικά 14 στην ηπειρώτικη ακτογραμμή, εκ των οποίων 9 στην Πρέβεζα και 5 στην Ηγουμενίτσα), beach bar μέχρι αργά το βράδυ- αλλά και άπλετος χώρος για όσους αναζητούν μεγαλύτερη ελεύθερία κινήσεων ή κάποια ιδιωτικότητα.
Σε ένα σημείο αυτής της μεγαλοπρεπούς ακτής συναντώ τον Marcus Heeb, έναν 37χρονο Γερμανό. «Είμαστε εδώ μια μεγάλη παρέα 7 φίλων από το Ραϊνμάιν, κοντά στην Φρανκφούρτη. Όλοι μας λατρεύουμε το kite surfing και οι άνεμοι εδώ καθιστούν τη θάλασσα ιδανική, ειδικά μετά το μεσημέρι οπότε συνήθως τα μποφόρ δυναμώνουν μπορείς να σηκωθείς πολύ ψηλά», λέει ο ίδιος με ένα πλατύ χαμόγελο. Τον ρωτάω αν έχει ξανάρθει στην Ελλάδα και αν έχει επισκεπτεί άλλες περιοχές- «έρχομαι περισσότερα από δέκα χρόνια στην Ελλάδα», μου λέει. «Έχω βρεθεί σε Νάξο, Πάρο, Ικαρία, Σάμο, Κρήτη, αλλά η Ήπειρος παραμένει ο αγαπημένος μου προορισμός. Εκτίμησα τη φυσική ομορφιά του τόπου, την ιστορία του, την ήπια τουριστική ανάπτυξη που δεν έχει αλλοιώσει τα τοπία, τη νοοτροπία των κατοίκων, τη ζεστή τους φιλοξενία που παραμένει ανόθευτη από το κυνήγι του κέρδους», απαντά. «Βρίσκομαι εδώ δυο βδομαδες και αύριο πετάμε για Γερμανία. Ραντεβού για του χρόνου», μου λέει με μια στιγμιαία χαρμολύπη.

marcus heeb
Marcus Heeb


Μετά την παραλία Βράχου- Λούτσας το «ύφος» της ακτογραμμής αλλάζει- τις αχανείς παραλίες αντικαθιστούν μικροί (και μεγαλυτεροι) κολπίσκοι που διαδέχονται ο ένας τον άλλο σαν τα πιο περίτεχνα σημεία μιας δαντέλας που ξετυλίγεται από τις εκβολές του Αχέροντα μέχρι και την Ηγουμενίτσα. Όσο πλησιάζεις στην Πάργα (που είναι τόσο πολύβουη και κοσμική, ώστε θα μπορούσε δικαίως να χαρακτηριστεί σαν η «μύκονος» της Ηπείρου), η βλάστηση γίνεται ακόμα πιο οργιώδης, το πράσινο κατεβαίνει πυκνό μέχρι τη θάλασσα. Κυπαρίσσια, πλατάνια, βελανιδιές ανάμικτα με παμπάλαιους, μεσαιωνικούς ελαιώνες. Δέντρα που μοιάζουν ζωντανά μνημεία φύσης και ανθρώπινης ιστορίας ταυτόχρονα- σίγουρα μια (απευκταία) τομή στον κορμό τους θα αποκάλυπτε εκατοντάδες ομόκεντρους κύκλους να μετράνε τα χρόνια που στέκουν στο ίδιο χώμα, ακλόνητα και καρποφόρα, ασταμάτητα τροφοδοτώντας τους ανθρώπους τους. Στην Πάργα, τη σημερινή γραφική κωμόπολη που τα σπίτια της στέκουν αμφιθεατρικά στον γαλάζιο κολπίσκο, η κίνηση είναι έντονη και συχνά οι δρόμοι μπλοκάρουν από γκρουπ ενθουσιασμένων τουριστών. Σα διάδημα της παραθαλάσσιας πολίχνης ορθώνεται στο ψηλότερο σημείο της το μεσαιωνικό κάστρο, αντί συμβόλου όλων των εθνών και των ανθρώπων που εξουσίασαν την περιοχή- Νορμανδοί, Βενετοί, Γάλλοι, Άγγλοι, Τούρκοι. Το σημερινό τουριστικό της λιμανάκι υπήρξε κάποτε μια από τις ελάχιστες πύλες ώσμωσης των ραγιάδων Ρωμιών με τον δυτικό κόσμο. Ο Αηγιαννάκης, ο Λύχνος, το Σαρακήνικο μερικές μόνο από τις πανέμορφες παραλίες που βρίσκονται σε μικρή απόσταση εκατέρωθεν του οικισμού.

aigianakkis
Αηγιαννάκης Αγίας Κυριακής Πάργας


Στο Καραβοστάσι, λίγα χιλιόμετρα μετά την Πάργα, το γλυκό νερό του μικρού ποταμού που ελίσσεται στην καταπράσινη χαράδρα χύνεται στην θάλασσα- η ίδια η παραλία είναι μια από τις ωραιότερες που έχω συναντήσει. Άχτι μου έμεινε ότι δεν είχα τον χρόνο να βουτήξω στα νερά της. Σε ένα μινι μάρκετ στην «ενδοχώρα» της παραλίας συναντώ (την στιγμή που κόβει απόδειξη...) τον κύριο Θεμιστοκλή Κουλούρη, ιδιοκτήτη της μικρής επιχείρησης. «Εδώ η περιοχή είναι ακόμα παρθένα, η σαιζόν μας δεν κρατάει πολύ. Στην Πάργα φτάνει τους 5 μήνες, στα Σύβοτα τα τελευταία χρόνια δουλεύουν με γραφεία του εξωτερικού και επίσης διευρύνεται», μου λέει. Συγκρατώ ένα ακόμη σημείο από την κουβέντα μας- «κάθε χρονιά οι Έλληνες όλο και χειρότερα είναι οικονομικά, πραγματική κατρακύλα», λέει χαρακτηριστικά. «Βλέπεις νέα ζευγάρια που αγοράζουν ένα παγωτό ξυλάκι και το γλείφουν μαζί, καθείς με τη σειρά του. Τον τουρισμό εδώ τον σώζουν οι Βαλκάνιοι που ευτυχώς έρχονται όλο και περισσότεροι και αφήνουν χρήματα στην περιοχή. Η οικονομική τους κατάσταση μου φαίνεται αντίστροφη της δικής μας- αυτοί είναι όλο και καλύτερα δηλαδή». Οι «ελληνοπρεπείς» (με τα σύχρονα δεδομένα του όρου...) ιστορίες δεν απουσιάζουν- το πρώτο μεγάλο ξενοδοχείο της περιοχής (Reggina Mare) χρεοκόπησε, περιήλθε στην ιδιοκτησία των πιστωτών του (Τράπεζα Πειραιώς) και, πλέον, η τοπική κοινωνία έχει εναποθέσει τις ελπίδες πιθανής επαναλειτουργίας του σε Άραβες επενδυτές...

koulouris
Θεμιστοκλής Κουλούρης 


Πάντως οι ίδιοι οι επισκέπτες- αλλοδαποί και ημεδαποί- δείχνουν (ευτυχώς) χαρούμενοι. Ειδικά οι ξένοι τουρίστες- στους περισσότερους Έλληνες είναι ορατή μια «εγκράτεια», όχι μόνο στην διαχείριση των οικονομικών τους αλλά και στη συμπεριφορά ή στις κουβέντες τους. Λαμπρός ήλιος, ο φλοίσβος της θάλασσας, απόηχοι συζητήσεων από τις παρέες, ή δυνατή μουσική- το γύρω τοπίο ειδυλλιακο, άνθρωποι πολλοί αλλά όχι στίφη. «Πετυχημένο υπόδειγμα τουριστικής ανάπτυξης», θα μπορούσε να σχολιάσει ένας εξωτερικός παρατηρητής. Κι όμως, όπως μου είπε ο Γιώργος Γκιώκας, ακόμα και σε επιχειρήσεις που εμφανίζουν αυξημένους τζίρους, τα κέρδη δεν αυξάνονται τα τελευταία χρόνια. Στην κοντινή παραλία της Αρίλας συνομιλώ στην αυλή της ταβέρνας του «Το Ηλιοβασίλεμα» με τον Νίκο Καρίμαλη, που δουλεύει εκεί από τη δεκαετία του 1960, όταν ο πατέρας του τόλμησε να φτιάξει εκεί το πρώτο, τότε, καφενείο. «Καφέ στη χόβολη φτιάχναμε σε κανά χωριανό, ούτε ρεύμα ούτε νερό είχαμε. Κάποια τουριστική κίνηση ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’70, με Γάλλους και Γερμανούς κυρίως που έκαναν ελεύθερο κάμπινγκ. Δωμάτια (ενοικιαζόμενα) δεν υπήρχαν και ο δρόμος ήταν χωμάτινος. Οι Έλληνες ξεκίνησαν να έρχονται γύρω στο 1990, τότε έγιναν ξενοδοχεία και αρκετά δωμάτια, η ελεύθερη κατασκήνωση απαγορεύτηκε και οι ξένοι μειώθηκαν», μου λέει με θέα το πέλαγος και απέναντι την στεριά της Λευκίμμης (Κέρκυρα). «Και οι άνθρωποι από τα κότερα; Δεν αφήνουν χρήματα;», τον ρωτάω. Χαμογελώντας μου δείχνει ένα όμορφο σκάφος που έχει ρίξει άγκυρα στον κόλπο- «το βλέπεις; Δέκα μέρες είναι εδώ, στεριά δεν έχουν πατήσει», μου λέει.

Τα τελευταία 15 χρόνια το 80% της πελατείας είναι Έλληνες- η κρίση τους έχει “πιάσει” για τα καλά, τόσο που φέτος σκέφτηκα να μην ανοίξω καθόλου. Αν είχα ενοίκιο θα είχα κλείσει- τα έξοδα της φορολογίας, οι μισθοί και οι ασφαλιστικές εισφορές για το προσωπικό, σε συνδυσμό με την πτώση του τζίρου από τους Έλληνες, μας έχουν πνίξει. Άνοιξα το μαγαζί αρχές Ιούλη και 31 Αυγούστου θα κλείσω.
Όσο προσεγγίζεις το χωριό των Συβότων, οι παραλίες μοιάζουν όλο και περισσότερο με φυσικές «πισίνες»- λιλιπούτειες, με γαλαζοπράσινα νερά, από μακριά σου δίνουν την εντύπωση πως κάποιος τις ζωγράφισε στο ανάγλυφο της στεριάς... Στις περισσότερες που διαθέτουν οδική πρόσβαση τα «μπιτσόμπαρα» δεσπόζουν, ή τέλοσπάντων, όσοι τα προτιμούν θα τα ευχαριστηθούν με την ψυχή τους- οι υπόλοιποι, αν τις επιλέξουν για μια βουτιά σε νερά που θυμίζουνε «γαλάζια λίμνη», δεν θα μπορέσουν να τα αποφύγουν. Εντούτοις, οφείλω να ομολογήσω πως παρότι ανήκω στη δεύτερη κατηγορία λουόμενων... δεν αντίκρυσα παρά μόνο «καλά μαγαζιά». Δεν είμαι σίγουρος αν ευθύνεται η φυσική ομορφιά του τόπου που δύσκολα επισκιάζεται ή η καλαισθησία των ιδιοκτητών τους, αλλά με ενόχλησαν λιγότερο από οπουδήποτε αλλού. Την ίδια γνώμη μοιράστηκαν μαζί μου ο Γκόραν και η Νάντια, ένα ζευγάρι Σερβων στα σαράντα τους, που επέβαιναν σε ένα τζιπ μεγάλου κυβισμού, πάνω από την μικρή αλλά πανέμορφη παραλία της «Μπέλα Βράκα». «Είναι το δεύτερο σερί καλοκαίρι που περνάμε εδώ», μου λένε. Δικηγόροι και οι δύο, εργάζονται σε πολυεθνικές εταιρείες και ζούνε στα περίχωρα του Βελιγραδίου. «Οι δαλματικές ακτές είναι επίσης όμορφες αλλά εδώ αισθανόμαστε πιο άνετα», μου λένε. «Πλέον ερχόμαστε πολύ εύκολα με το αυτοκίνητό μας, υπάρχει πληθώρα εξαιρετικών καταλυμμάτων και, κυρίως, παραλιών για κάθε γούστο και διάθεση. Κάποιες φορές έχουμε νοικιάσει βαρκάκια και έτσι μπορούμε να προσεγγίσουμε ερημικές παραλίες, τις υπόλοιπες μέρες η μουσική και ο κόσμος δε μας ενοχλούν, αντιθέτως», μου λένε. «Θα επιστρέψετε και το επόμενο καλοκαίρι;», τους ρωτάω. «Σίγουρα. We love this place!», απαντούνε ομόθυμα.
Πλησιάζοντας προς την πόλη της Ηγουμενίτσας, που έχει τα τελευταία χρόνια εξελιχθεί από μια παραλιακή πολίχνη σε πύλη εισόδου/ εξόδου της χώρας από και προς τα δυτικά, οι παραλίες συνεχίζονται στο ίδιο στυλ. Αμέσως μετά την Ηγουμενίτσα, όμως, ξεκινά η παραλία του Δρέπανου που εκτείνεται για αρκετά χιλιόμετρα- είναι μια υπέροχη ακτή, η τελευταία μεγάλη παραλία της Ελλάδας όσο πλησιάζεις τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Συνέχισα να ακολουθώ τον δρόμο μέχρι τη Σαγιάδα- σε μια όμορφη διαδρομή που περνά από τις εκβολές (σχεδόν) του ποταμού Καλαμά και τον φροντισμένο με μεράκι κάμπο της Σαγιάδας, περίφημο για την παραγωγή του σε μανταρίνι. Στο λιμανάκι της Σαγιάδας ο συνοριακός αστυνομικός σταθμός υπενθυμίζει ότι λίγα χιλιόμετρα μετά, πίσω από τα βουνά που διαγράφονται δεξιά, στο βάθος του ορίζοντα, η ελληνική επικράτεια τελειώνει. Όπως κάθε εδαφική επικράτεια- εν αντιθέσει με το «μέγα κράτος της θαλάσσης».





  • Αγία Παρασκευή Πέρδικας
     
  • Αλωνάκι Φαναρίου Πρέβεζας
     
  • Αρίλα Πέρδικας
     
  • Βράχος Πρέβεζας
     
  • Γάτα, Σύβοτα
     
  • Δρέπανος, Ηγουμενίτσα
     
  • Ελαιώνας Ριζών Πρέβεζας, πίσω Δάσος Λεκατσά Μυρσίνη Πρέβεζας
     
  • Μονολίθι Πρέβεζας
  •  
  • Καραβοστάσι Πέρδικας
     
  • Λυγιά Πρέβεζας
     
  • Λύχνος, Αγία Κυριακή Πρέβεζας
     
  • Μέγα Ντράφι, Σύβοτα
     
  • Παραλίες κοντά στον Κόκκινο Βράχο, Σύβοτα
     
  • Μικρή Άμμος, Σύβοτα
     
  • Μονολίθι, κάτω από την Αρχαία Νικόπολη, Πρέβεζα
     
  • Μπέλα Βράκα, Σύβοτα
     
  • Πλαταριά Θεσπρωτίας
     
  • Σαγιάδα, κοντά στα Ελληνοαλβανικά σύνορα
     





  • Σαγιάδα, λιμανάκι
     
    Σαρακήνικο Αγιάς Πρέβεζας

  • Σήμερα Δευτέρα 29 Μαϊου 2017, ώρα 19.00', στο Πνευματικό Κέντρο Ηπειρωτών, Κλεισθένους 15, 7ος όροφος, πλατεία Κοτζιά, Ομόνοια. ''Πρέβεζα-Σαν ταινία παλιού σινεμά''. Παρουσιάζεται Το άλμπουμ του Πρεβεζάνου δημιουργού Γιάννη Νικολαϊδη




    ''Πρέβεζα-Σαν ταινία παλιού σινεμά''. Ο Σύλλογος Πρεβεζάνων Αθήνας, υπό την αιγίδα της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας, παρουσιάζει το άλμπουμ του Πρεβεζάνου δημιουργού Γιάννη Νικολαϊδη, τη Δευτέρα 29 Μαϊου 2017, ώρα 19.00', στο Πνευματικό Κέντρο Ηπειρωτών, Κλεισθένους 15, 7ος όροφος, πλατεία Κοτζιά, Ομόνοια.

    Θα προβληθεί ταινία με σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό, σχετικά με την θεματολογία του βιβλίου, αποτέλεσμα έρευνας και πολλών χρόνων αναζήτησης, του δημιουργού της κινηματογραφιστή.

    Το βιβλίο θα παρουσιάσουν ο ομότιμος καθηγητής και πρώην πρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Μιχάλης Λουκάς, η ηθοποιός και αρχιτέκτων Γεωργία Ζώη και ο συγγραφέας Όθων Τσουνάκος.

    Στην εκδήλωση θα αποδώσουν παλιά τραγούδια της Πρέβεζας, μουσικοί του Ωδείου ''Πρωτοπορία', που θα τραγουδήσουν και με τη συμμετοχή της Γεωργίας Ζώη και με επιμέλεια live μουσικού προγράμματος από τον Χρίστο Χουβαρδά και τον Βασίλη Τριανταφυλλιδη. Θα χορέψουν τους σκοπούς αυτούς, 2 ζευγάρια, από το χορευτικό  της Ένωσης Ηπειρωτών Ιλίου.

    Θα χαιρετήσουν ο Πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος και η Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Πρεβεζάνων Αθήνας.


    Το trailer της εκδήλωσης-παρουσίασης


    Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο ιστορικό Σούλι… Η έκκληση στους δανειστές!


    Ο αγώνας και η θυσία των Σουλιωτών προκειμένου να κρατήσουν αδούλωτα τα βουνά τους, ο αγώνας και η θυσία για να μείνει ελεύθερη μια σπιθαμή ελληνικής γης, τιμήθηκε με κάθε λαμπρότητα, τον ίδιο ιερό βράχο!
    Οι εκδηλώσεις έγιναν παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Σουλίου και επέλεξε από κει να απευθύνει έκκληση προς όλους τους λαούς της Ευρώπης να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.
    Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επισήμανε πως η Ελλάδα λόγω της θέσης δεν υπερασπίζεται μόνο την εδαφική της ακεραιότητα και κυριαρχία, αλλά και τα σύνορα της Ε.Ε. και τόνισε πως οι εταίροι μας, αυτές τις κρίσιμες ώρες το δικό τους καθήκον. Ειδικότερα ο κ. Προκόπιος Παυλόπουλος υπογράμμισε:


    «Τούτος ο λαός, δεν φυλάει μόνο την ιστορία του , φυλάει ακριβώς και τα ιερά και τα όσια της Ε.Ε. και τα ιδανικά για τα οποία δημιουργήθηκε.

    Εμπνεόμενοι εμείς οι Έλληνες από τούτο τον τόπο , τους νεκρούς του, από το έπος του Σουλίου, εκπληρώνουμε στο ακέραιο τις υποχρεώσεις μας και απέναντι στην ιστορία μας και απέναντι στο μέλλον που μας αναλογεί και απέναντι στην Ευρωπαϊκή οικογένεια.

    Αυτό οφείλουν να κατανοήσουν οι εταίροι μας οι οποίοι πρέπει να πράξουν ιδίως αυτές τις κρίσιμες ώρες το δικό τους καθήκον, όχι μόνον απέναντι στην Ελλάδα αλλά και απέναντι στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Πρέπει να πράξουν τιμώντας την βασική αρχή της αλληλεγγύης, πάνω στην οποία θεμελιώνεται η Ε.Ε.
    Αλλά οφείλει η Ε.Ε να πράξει έναντι της Ελλάδας αυτό και με βάση την ιστορία της και την προοπτική της , γιατί μόνο η Ευρώπη μπορεί να υπερασπιστεί καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον αρχές ιδανικά και αξίες που σήμερα κινδυνεύουν, όπως είναι η ειρήνη , η Δικαιοσύνη, ο ανθρωπισμός.
    Εκπληρώνοντας το χρέος τους απέναντι στην Ελλάδα αυτήν ώρα, όταν η Ελλάδα στην κυριολεξία υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσια του Ελληνικού και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού , οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν θα κάνουν τίποτε άλλο παρά να πράξουν το χρέος τους. Όχι μόνο απέναντι σ΄ ένα εταίρο όπως είναι η Ελλάδα αλλά απέναντι στην ίδια την προοπτική της Ε.Ε.»
    Η τελετή ανακήρυξης του Προέδρου της Δημοκρατίας σε επίτιμο δημότη Σουλίου έγινε στο Βουλευτήριο που βρίσκεται στην Σαμονίβα, ιστορική έδρα του Δήμου, με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Κατά τον χαιρετισμό της, η δήμαρχος Σταυρούλα Μπραίμη τόνισε πως οι Σουλιώτες υποδεικνύουν λύσεις επιβίωσης και απομάκρυνσης κάθε επιβουλής ενάντια στην πατρίδα με όπλα, τα ιδανικά της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού. Η δήμαρχος Σουλίου, ζήτησε από τον κ. Προκόπιο Παυλόπουλο στήριξη για την διάσωση και ανάδειξη των μνημείων της ιστορικής περιοχής.
    Νωρίτερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τίμησε με την παρουσία του την εκδήλωση αναπαράστασης της ανατίναξης του Κουγκίου από τον καλόγερο Σαμουήλ. Στον ιστορικό χώρο παραβρέθηκαν ο περιφερειάρχης Ηπείρου, βουλευτές, δήμαρχοι, οι αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές του τόπου καθώς και πλήθος κόσμου.

    asouli3

    asouli5

    asouli6

    asouli4

    asouli7
    asouli8

    Για να πολεμήσουν τον ISIS. Εξάγουμε αναρχικούς μέχρι και στο Κουρδιστάν!

    anarxikoi-1000 Αποκάλυψη «Ε.Τ.»: Εξάγουμε αναρχικούς μέχρι και στο Κουρδιστάν!

    Ελληνες αναρχικοί πολεμούν τζιχαντιστές στο δυτικό Κουρδιστάν, στην «αναρχική γη» της Ροζάβα. Πρόκειται για μία περιοχή που βρίσκεται στη βόρεια Συρία και αυτονομήθηκε χάρη στη συνεχιζόμενη κουρδική εξέγερση.
    Εκεί αναρχικοί από διάφορες χώρες του κόσμου καταφτάνουν για να πολεμήσουν τον ISIS και να εκπαιδευτούν δίπλα σε έμπειρους αντάρτες. Κατά καιρούς στις ελληνικές αρχές έφταναν πληροφορίες ότι έχουν μεταβεί στη Ροζάβα Ελληνες αναρχικοί, αλλά τώρα είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται τόσο έντονη δραστηριότητα Ελλήνων, που εκφράζεται κυρίως από μία ομάδα, τον Επαναστατικό Σύνδεσμο Διεθνιστικής Αλληλεγγύης (RUIS), που ιδρύθηκε από Ελληνες αναρχικούς.

    Ο  ''Ελεύθερος Τύπος''  φέρνει στο φως φωτογραφίες μαχητών που κρατούν πολεμικά όπλα και φορούν στολές παραλλαγής και κουκούλες, έχοντας φόντο τοίχο που γράφει στα ελληνικά: «Από τη Ροζάβα μέχρι την Αθήνα, τα απελευθερωμένα εδάφη του αγώνα θα ματώσετε για να τα πάρετε. Αλληλεγγύη στις καταλήψεις». Σε άλλη φωτογραφία, που επίσης τραβήχτηκε στο δυτικό Κουρδιστάν, ανάμεσα σε μαχητές με καλάσνικοφ και ρουκετοβόλα, υπάρχει πανό που γράφει στα ελληνικά: «Ούτε βήμα πίσω».
    Ο RUIS, όπως αναφέρεται σε σχετικό κείμενο που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο, «οργανώθηκε από μία αφοσιωμένη ομάδα Ελλήνων. Εστειλαν μέλη να πολεμήσουν στη Ροζάβα αλλά επικεντρώθηκαν στα πρακτικά ζητήματα του αγώνα». Η πιο γνωστή οργάνωση αναρχικών στο δυτικό Κουρδιστάν είναι οι «Διεθνιστικές Επαναστατικές Λαϊκές Αντάρτικες Δυνάμεις» (IRPGF). Το παραπάνω μήνυμα αλληλεγγύης στις καταλήψεις, που απεικονίζεται στη φωτογραφία, συνυπογράφεται από το RUIS και το IRPGF.

    anarxikoi2 Αποκάλυψη «Ε.Τ.»: Εξάγουμε αναρχικούς μέχρι και στο Κουρδιστάν!

    Οι μετακινήσεις Ελλήνων στη Ροζάβα έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον των αρμόδιων υπηρεσιών ασφαλείας. Και αυτό διότι σε κείμενα αναρχικών που πολεμούν εκεί διατυπώνεται η άποψη ότι οι πολεμιστές θα εκπαιδευτούν στον ανταρτοπόλεμο και στη συνέχεια θα μπορέσουν να εφαρμόσουν αυτά που έμαθαν στις πατρίδες τους.

    «Πολεμάμε κάθε μορφή φασισμού»
    Σε πρόσφατη συνέντευξή του μέλος του IRPGF, το οποίο δεν αναφέρει το όνομά του, εξηγεί τη διαφορετικότητα του αγώνα ενός αναρχικού που πολεμάει το Ισλαμικό Κράτος σε σχέση με έναν άλλον πολεμιστή: «Η έμπνευση για τη δημιουργία του IRPGF οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, όμως δύο από τους σημαντικότερους ήταν η έλλειψη αναρχικής παρουσίας στο έδαφος της Ροζάβα και η επιθυμία να εισάγουμε στο κίνημα κάτι που δεν είχε εμφανιστεί μέχρι τότε. Ενα έδαφος ειδικά για τους αναρχικούς, για να ξεφύγουν από το κράτος, να εκπαιδευτούν στον ανταρτοπόλεμο και στο συμβατικό πόλεμο για τους δικούς τους ξεχωριστούς αγώνες όταν γυρίσουν στην πατρίδα τους, και να αποκτήσουν εμπειρία πώς λειτουργεί μια επανάσταση σε κοινωνικό επίπεδο (…). Προφανώς εμπλεκόμαστε σε επιχειρήσεις εναντίον του ISIS, οι στόχοι μας πάνε παραπέρα από το να τον νικήσουμε, να σταματήσουμε και να γυρίσουμε σπίτι. Πράγματι, πολεμάμε το φασισμό με όποια μορφή και να εμφανίζεται, όμως το κάνουμε χτίζοντας επίσης αναρχικές υποδομές στην περιοχή, οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα να έρθουν εδώ περισσότεροι αναρχικοί, να μάθουν και να προωθήσουν αναλόγως τους ξεχωριστούς τους αγώνες».
    Οι Ελληνες που φτάνουν στη Ροζάβα, όπως και οι αναρχικοί από άλλες χώρες του κόσμου, «βαφτίζονται» με κουρδικό όνομα, προκειμένου -όπως λένε- να εκφράσουν τη διεθνιστική τοποθέτησή τους. Σε αντίθεση με το IRPGF, οι Ελληνες δεν συνηθίζουν να δημοσιεύουν οπτικό υλικό από τη δράση τους στα social media. Το 2015, ωστόσο, είχε κυκλοφορήσει σε ιστοσελίδα αντιεξουσιαστών βίντεο στο οποίο απεικονιζόταν Ελληνας μαχητής που κρατούσε πολεμικό όπλο να απευθύνει χαιρετισμό σε Κούρδους και άλλους αντάρτες στα ελληνικά. «Δεν μαχόμαστε μόνο κατά του θεοκρατικού φασισμού της Μέσης Ανατολής. Παράλληλα, πολεμάμε το καπιταλιστικό σύστημα που έθρεψε το τζιχάντ», είπε μεταξύ άλλων.
    Αρμόδια πηγή που ρωτήθηκε από τον «Ε.Τ.» για το θέμα της παρουσίας Ελλήνων στη Ροζάβα ανέφερε ότι «το παρακολουθούμε με ψυχραιμία. Γνωρίζουμε το φαινόμενο και προσπαθούμε να αποκτήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα γι’ αυτό». Σημειώνεται, πάντως, ότι δεν είναι η πρώτη φορά που αναρχικοί μεταναστεύουν για να μυηθούν στον πόλεμο.

    Αμεση δημοκρατία
    Με το φαινόμενο Ροζάβα έχουν ασχοληθεί κατά καιρούς πολλά διεθνή πρακτορεία ειδήσεων που συνηθίζουν να αποκαλούν την περιοχή «αναρχική γη». Και αυτό διότι, όπως γράφει το wikipedia, «από τότε που απέκτησε την αυτονομία της τον Νοέμβριο του 2013 θεωρείται ότι εκεί θεσπίστηκε ένα καθεστώς άμεσης δημοκρατίας. Οι Κούρδοι γενικά θεωρούν ότι το δυτικό Κουρδιστάν είναι ένα από τα τέσσερα μέρη ενός μεγάλου Κουρδιστάν, που επίσης συμπεριλαμβάνει μέρη της νοτιοανατολικής Τουρκίας (βόρειο Κουρδιστάν), του βόρειου Ιράκ (νότιο Κουρδιστάν) και του δυτικού Ιράν (ανατολικό Κουρδιστάν). Ωστόσο, η κυβέρνηση του δυτικού Κουρδιστάν και η κοινωνία του είναι πολυεθνικές».