Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2023

Αγριογούρουνο Στιφάδο όπως παλιά | Η ζωή στο χωριό

Οι φυσικές ομορφιές, η ζεστή φιλοξενία των ντόπιων, το καλό υγιεινό και παραδοσιακό φαγητό στην ορεινή Γη, ενισχύουν τον αγροτικό τομέα και αποτελούν μέρος για τη βιώσιμη ανάπτυξη της ελληνικής υπαίθρου.

Στο μικρό ορεινό χωριό Κλειτσός Ευρυτανίας, η Ειρήνη μας καλοδέχεται και μας ταξιδεύει σε άλλες εποχές ενώ μας μαγειρεύει ένα παραδοσιακό φαγητό των προγόνων μας, αποτελούμενο από κυνήγι αγριόχοιρου και βολβούς- το στιφάδο αγριογούρουνο - μας μιλάει με περηφάνεια για τη ζωή της στο χωριό και την ανάγκη ενίσχυσης της βιωσιμότητάς του...

Βίντεο: Greek Village Life

 

Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2023

“Γράμμα στον Ορέστη” Του Ιάκωβου Καμπανέλλη Μια συζήτηση της Σχισμένου Αικατερίνη με την Έλλη Μάνθα.

1. Γιατί επιλέξατε φέτος αυτό το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη;

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης είναι ένας συγγραφέας που κατά την θεατρική του δημιουργία μας εντυπωσιάζει πάντα από την υψηλή ποιότητα των έργων του, τον ποιητικό του οίστρο, τον θεματικό του πλούτο, την μορφολογική του ευλυγισία και την πνευματική του φρεσκάδα.

Το έργο του “Γράμμα στον Ορέστη” ξεκινήσαμε με την ομάδα να το δουλεύουμε πριν την καραντίνα. Αλλά δυστυχώς λόγω των συνθηκών διακόπηκε το ανέβασμα του. Μετά τα εκατό χρόνια από την γέννηση του Καμπανέλλη( 1921-2011) και τιμώντας το έργο του στο νεοελληνικό θέατρο, το Γράμμα του είναι έτοιμο να ανέβει στην σκηνή του Μ/Φ Συλλόγου “Ο Σκουφάς”.

Ο μονόλογος έχει αφηγηματικό και βιωματικό χαρακτήρα και είναι πρόκληση για μας η επιλογή να παρουσιαστεί από τρία πρόσωπα που βρίσκονται ταυτόχρονα στην σκηνή.

Το συγκεκριμένο έργο δίνει την δυνατότητα στους ηθοποιούς να πειραματιστούν με το κείμενο, να ξεφύγουν από το συμβατό και το αναμενόμενο και να εμβαθύνουν μέσω μιας ψυχοσωματικής διαδικασίας.

2.Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο “Γράμμα στον Ορέστη”

Ο μονόλογος “Γράμμα στον Ορέστη” έχει την μαγεία να σε μεταφέρει σε ένα αρχαιοελληνικό τοπίο μέσα από γνωστές μορφές, όπως της Κλυταιμνήστρας, του Ορέστη, του Αγαμέμνομα, της Ηλέκτρας και άλλων τραγικών προσώπων.

Μέσα από μια ποιητική και ανθρώπινη γλώσσα ψυχολογικού άλγους αναδύεται η Κλυταιμνήστρα ,διαφορετική απ´ ότι την παραδίδει ο μύθος.

Η σύγχρονη Κλυταιμνήστρα του Καμπανέλλη βγαίνει στην σκηνή να εξηγήσει τους λόγους που την οδήγησαν στην δολοφονία, να κάνει τον απολογισμό της ζωής της, εξιστορώντας τα γεγονότα από την δική της πλευρά.

Η Κλυταιμνήστρα έρχεται αγέρωχη μέσα στον χρόνο, να μας δείξει τον πραγματικό της εαυτό, να μας μιλήσει για την γυναικεία της φύση, μια φύση καταπιεσμένη και βασανισμένη, σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Να μας μιλήσει για τα παιδιά της και τις επιπτώσεις που είχε η τυραννική συμπεριφορά του Αγαμέμνονα σ´αυτά. Τέλος θέλει να αποτρέψει τον γιο της Ορέστη να συνεχίσει αυτόν τον φαύλο κύκλο του αίματος.

3. Πόσο επίκαιρο είναι το έργο “Γράμμα στον Ορέστη;”

Τον μονόλογο του Καμπανέλλη τον αντιμετώπισα σαν ένα έργο σύγχρονο με τραγικά στοιχεία και ταυτόχρονα σαν μια τραγωδία με ζητήματα επίκαιρα που αφορούν κάθε άνθρωπο που τολμά να αντισταθεί σε οτιδήποτε καταπιέζει και υποβαθμίζει την ανθρώπινη ύπαρξη.

Θίγει πολλά ανθρωπιστικά, κοινωνικά, πνευματικά και ιστορικά ζητήματα που πάντα απασχολούσαν και απασχολούν τον άνθρωπο σε κάθε εποχή και κάθε κοινωνία.

Η δημιουργία της συγκεκριμένης παράστασης σκηνοθετικά, σκηνογραφικά, μουσικά και ενδυματολογικά κινήθηκε σε ένα κοινό πλαίσιο ένωσης του παρελθόντος με το παρόν, του αρχαίου με το σύγχρονο.

Εξάλλου η ομάδα μας πάντα αφουγκράζεται τις ανάγκες των καιρών. Ειδικά σε μια εποχή που ερχόμαστε αντιμέτωποι με τόσο σοβαρά θέματα , όπως οι γυναικοκτονίες, η βία, η εχθρότητα, ο πόλεμος ,τα συμφέροντα των ισχυρών, το έργο αποτελεί μια κραυγή γυναικείων μορφών και κατ´ επέκταση ανθρώπων που εναντιώνονται σε όλα αυτά. Επίσης κρύβει μια δύναμη αντίστασης στο άδικο και μια ελπίδα δικαίωσης και λύτρωσης.

4. Πιστεύετε πως το θέατρο μπορεί να μιλήσει σήμερα στις ψυχές των ανθρώπων του 2023;

Το θέατρο είναι μια μορφή τέχνης που μπορεί να ενεργοποιήσει, να αφυπνίσει, να επηρεάσει, να προβληματίσει και να ευαισθητοποιήσει τον άνθρωπο. Αυτός ήταν πάντα ο βασικός ρόλος του θεάτρου. Το ερώτημα είναι επίσης και κατά πόσο ο σημερινός θεατής βλέποντας μια παράσταση θα μπορέσει να μπει σ´αυτήν την διαδικασία προβληματισμού και εάν υπάρχει στις μέρες μας αυτή η διάθεση. Ο άνθρωπος τα τελευταία χρόνια στράφηκε περισσότερο στον εαυτό του, αποξενώθηκε από τους άλλους και η τεχνολογία αντικατέστησε τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις. Η πανδημία και ο φόβος συνύπαρξης έφερε πολλά προβλήματα. Η τέχνη ναι, μπορεί να προσφέρει πολλά, αλλά δεν φτάνει μόνο η τέχνη.

Ας ελπίσουμε ότι η τέχνη του θεάτρου θα βοηθήσει τον σημερινό άνθρωπο να ελευθερωθεί από δεσμά που τον εμποδίζουν να αισθανθεί ξανά δημιουργικός, ελεύθερος και ενεργός σωματικά, ψυχικά και πνευματικά.



Κατερίνα Σχισμένου

Κρίσεις ΕΛ.ΑΣ, διατηρητέος κρίθηκε ο Φιλιππιαδιώτης υποστράτηγος Χρήστος Κονδύλης.


Στις προχθεσινές  κρίσεις της ΕΛ.ΑΣ κρίθηκε διατηρητέος (για τρίτη φορά) στο βαθμό του υποστρατήγου ο Χρήστος Κονδύλης. Τοποθετήθηκε Προϊστάμενος  στον Κλάδο Διοικητικής Υποστήριξης και Ανθρώπινου Δυναμικού/Α.Ε.Α, θέση στην οποία υπηρετεί από το 2020 που είχε προαχθεί στο βαθμό του υποστρατήγου.
Σημειώνεται ότι ελάχιστοι αξιωματικοί έχουν κριθεί διατηρητέοι για τρεις συνεχόμενες χρονιές στο βαθμού του υποστρατήγου και αυτό μόνο του φανερώνει  το πόσο άξιος και ικανός είναι ο Χρήστος Κονδύλης.   

Γεννήθηκε στο χωριό Τσαγκαρόπουλο Δήμου Ζηρού όπου τελείωσε το Δημοτικό σχολείο. Από  1972-1978 φοίτησε στο εξατάξιο Γυμνάσιο Φιλιππιάδας
Είναι από τους απόδημους Ηπειρώτες που δεν ξέχασαν τον τόπο τους και συναντέται συχνά με τους παλιούς φίλους και συμμαθητές του. 
Χρήστο οι παλιοί φίλοι και συμμαθητές σου σε συγχαίρουμε  και ευχόμαστε  να σε δούμε στα  ανώτατα  κλιμάκια της Αστυνομίας γιατί είσαι ταπεινός, τίμιος και δουλευταράς. 
Στρατηγέ μου  τελευταίως έχεις εξαφανιστεί από τα στέκια μας. Πρόσεχε γιατί "η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη"!!!

ΣΤ' Γυμνασίου Φιλιππιάδας. (πρακτικό τμήμα)

Το αντάμωμα δύο πολέμαρχων [συμπέθερων]

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Βρισκόμαστε γύρα 1964 τα περισσότερα παιδιά από το χωριό φύγαμαν απο τον άγονο τόπο μας για μια καλύτερη ζωή, δεν ξέρω ίσως και κάτι απομεινάρια του εμφυλίου να μας κυνηγάγανε και μετά, ακόμα ακόμα να μην έχουμε μπάρμπα στο κουβέρνο.

Εγώ μαζί με άλλα παιδιά τραβήξαμαν για την Πρωτεύουσα, ξεκινήσαμε όλοι με δουλειές του ποδαριο, άλλοι σε φούρνους άλλοι κουλουράδες, εγώ πούλαγα καραμέλες στον τότε Βασιλικό κήπο με ένα απολυτήριο άριστα δέκα δεν είχα τη δυνατότητα να μάθω πέντες κλείτσες γράμματα, μέναμε σε κάτι κακόφημες γειτονιές και απορώ παιδάκια εμείς πως δεν παραστρατήσαμε. Θυμάμαι μέναμε εκεί στο Μεταξουργείο σε ένα κοινόβιο και πιο πέρα υπήρχε ένα μαγειριό πάντα το γεύμα ήταν ολίγη φασουλαδα, ολίγον πιλάφι με μπόλικο ψωμί. Μόνο τις κυριακές τρώγαμε μερίδα ολόκληρη. Κάθε κυριακή εκεί στο Δημαρχείο να δούμε την παράσταση του Σαμψών αυτού του κοντού γίγαντα μετά από έναν φλογερό και πατριωτικό λόγο μας έδειχνε τα κατορθώματά του. 

Σιγά σιγά όλοι πήραμε το δρόμο μας. Βέβαια οι γκάγκαροι οι ντόπιοι ποτέ δεν μας χώνεψαν βλάχους μας ανεβάζανε βλάχους μας κατεβάζαν, εγώ πάντως μέχρι που έμαθα την τέχνη και έγινα μαγαζάτορας είχα ξεχάσει το όνομά μου. Όλοι σχεδόν προκόψαμε γιατί είναι φυσικό όποιος στερείται το ψωμί αυτός ψάχνει να το βρεί. Έλα όμως που ο τροχός έχει γυρίσματα και ερχόταν παλιοί συνάδελφοι να τους δώσω δουλειά εγώ πάντως ένιωθα πολύ περήφανος και κάπου να λέω και του στραβού το δίκιο λάθος μου ,κάπου τους πικάριζα χρόνος περνάει φτάνουμε στο 1973. Περνάω μια μέρα απο τον ξάδερφο τον Λάκη στο φούρνο που δούλευε. αυτός ήταν μεγαλύτερος τα είπαμε λιγάκι και κάποια στιγμή μου το αμολάει: 

-"Άκου ρε ξάδερφε έχω ένα πρόβλημα".

-"Ότι θες ξάδελφε μόνο λεφτά μην μου ζητήσεις γιατί τώρα έχω απολυθεί".

- "Όχι ρε Γάκο άκου να σου πω εγώ αγαπάω μια κοπέλα αλλα ανήκει ο πατέρας της στην άλλη παράταξη και καταλαβαίνεις άμα το μάθει ο μπάρμπα Σιώζιος δεν με ξεπλένει ούτε η Γκούρα".-"Ε και τι θές από εμένα?" 

-" Άκου Γάκου ξέρω εσένα σου έχει μια συμπάθεια, ε και ξέρεις πέντε κλείτσες γράμματα. Τι γράμματα τέλος πάντων μια τεχνική σχολή και αυτή δεν την έβγαλα καλά καλά. Εντάξει έγινε ξάδερφε αλλά μην ξεχνάς έχει και αυτός τα δίκια του και ας μήν τα ανακατεύουμε τώρα. 

Του Άι Ντριός ο μπάρμπας στην Αθήνα είχε κανονίσει με τα καζάνια να βγάλει τελευταίος τα τσίπρα, το ημερολόγιο έγραφε δεκαεπτά του Νοέμβρη η Αθήνα στο πόδι τα παιδιά να φωνάζουν στο Πολυτεχνείο μια ανακατωσούρα ένα κακό με το ζόρι φτάνω στο σπίτι του Λάκη κάπου εκεί πίσω στα Εξάρχεια στο σπίτι του ξάδερφου ήταν πέντε έξι άτομα μαζί και ο μπάρμπας. Αφού είπαμαν τα τυπικά τον λόγο πήρα εγώ 

-"Δεν μου λές ωρέ μπάρμπα πώς τα βλέπεις τα πράγματα απόψε μπορεί να σκοτωθούν και παιδιά μέσα στο σχολειό. Βλέπω το πρόσωπο του μπάρμπα έτοιμο να πάρει φωτιά. 

-"Τι λές ωρέ ανψιέ να τσ πάρ ου διάλους αυτά είναι παιδιά θκά μας! 

Ώπα σε καλό δρόμο βρισκόμαστε και δεν μου λές ρε μπάρμπα αυτοί είναι αριστεροί? Ωρέ τι αριστεροί και κουραφέξαλα λές ανψιέ μη μαζευτούμε κάνα πεντακοσαριά άτομα και σου πώ εγώ μετά όπως κάναμαν τσ Γερμανούς στην Μπαλτούμα. 

Μπράβο μια χαρά τα λές μπάρμπα και δεν μου λες σου είπε ο Λάκης για μια κοπέλα που αγάπησε, είναι από το Καρπενήσι και κάτι ακόμη μου φαίνεται ότι ο πατέρας είναι αριστερός. 

Ε καλά παιδάκι μου αρκεί νάνε καλοί ανθρώπ. Ώρε μετάλλαξη ο μπάρμπας τι έγινε Άξε ανψέ εμένα ξέρς ποιός με γλίτωσε από τσ λύκους που πήγαν να με φάν ο ις και μόνος [είναι ένας αριστερός στο μαχαλά μοναδικός που ακόμη και η γυναίκα του δεν ψήφιζε προς τα εκεί και έλεγε είμαι εις και μόνος] μεγάλο μάθημα για τον μπαρμπα Σιώζο που άμα να του έλεγες για αριστερό έβγαζε σπυράκια ά ρε μπάρμπα Βασίλη μπορεί μαναχός στο μαχαλά αλλά το θάμα σου το έκανες. 

Ε λέει ο Λάκης αφού είναι έτσι να φωνάξουμε και τον πατέρα της Ελένης που τυχαίνει να είναι εδώ και να δώσουμε λόγο έτσι και έγινε. Το Σάββατο το βράδυ αντάμωσαν οι συμπεθέροι, να βλέπατε πως αγκαλιαστήκανε λές και γνωρίζονταν χρόνια αφού είπαν τα τυπικά για μιά στιγμή ακούγεται ο πατέρας της νύφης.

 "Συμπέθερε έχω έρθει στα χωριά σας!" 

"Μπα λέει ο μπάρμπα Σιώζος απο που και ως που?" 

"Ήρθα μέχρι το γεφύρ της Πλάκας στην Συμφιλίωση! 

Ωρέ πως δεν σε θυμάμε και εγώ εκεί ήμαν αλήθεια θυμάσε τι ειπαν οι δύο αρχηγοί?

Πώς δεν θυμάμαι λέει ο συμπέθερος [ ότι κάναμε και οτι είπαμε νερό και αλάτι] Ναι γιά σου ντέ συμπέθερε με το ποτήρι γιομάτο να μας ζήσουν τα παιδιά μας. Ναι ωρέ νερό και αλάτι

[Αυτό το μικρό κομμάτι ιστορίας που δεν απέχει πολύ απο την πραγματικότητα είναι αφιερωμένο σε αυτούς τους ανώνυμους που πάσχησαν για την εθνική συμφιλίωση ]



Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης

Πώς είναι να ζεις ΜΟΝΙΜΑ σε χωριό; Η εξομολόγηση ενός τύπου που έπαιζε μπάλα με αρνιά και κολτσίνα με τη θειά του.


Οι Αθηναίοι έφυγαν και πλέον στις μπασκέτες (που δεν έχουν διχτάκι) βαράω μόνος σουτάκια, χωρίς όμως να υπάρχει κάποιος για ριμπάουντ.»

Με λένε Νίκο. Μεγάλωσα σ’ ένα χωριό της Εύβοιας, με πληθυσμό λίγο κάτω από τον μέσο όρο μιας μέσης καφετέριας στο Μπουρνάζι. Ούτε διακόσιους κατοίκους τον χειμώνα και άντε βαριά τριακόσιους το καλοκαίρι. Γι’ αυτό και η ιστορία μου είναι γεμάτη μοναξιά, κατάθλιψη και άπειρες ώρες συνομιλίας με το ταβάνι. Όμως πίστεψέ με, δεν το μετάνιωσα ποτέ… Από τον δρόμο έξω από το σπίτι μου, αυτοκίνητο περνούσε ανά μία ώρα (το πολύ). Κι ας έμενα θεωρητικά στο κέντρο του χωριού. Αυτό, είτε ήταν του φούρναρη, που περνούσε στις έντεκα και κάτι και κόρναρε, είτε του σπασοπούτση εκνευριστικού τύπου που πουλούσε κοτόπουλα από τα Μέγαρα, είτε του ψαρά που έσκαγε με τα ίδια ηχογραφημένα τραγούδια (Γονίδη ή Τερλέγκα) στην ντουντούκα του. Και μέσα σε αυτήν τη νιρβάνα ξυπνούσα για να πάω στο σχολείο… Και τότε ήταν που καταλάβαινα, ότι άλλος ένας απάλευτος χειμώνας είχε μόλις ξεκινήσει. Άλλο καλοκαίρι και άλλο χειμώνας Γιατί το καλοκαίρι στο χωριό η φάση ήταν εντελώς διαφορετική. Το μέρος θύμιζε πόλη. Είχε εφηβικές φωνές, γέλια, μπάλα, καγκουριές, καφρίλες, φασώματα, ξύλο στην πλατεία και πάει λέγοντας.


Τον χειμώνα όμως, έμενα -σχεδόν- μόνος. Τα παιδιά από την Αθήνα είχαν φύγει και τα νέα παιδιά που ζούσαν μόνιμα εδώ (το τονίζω, όχι συνομήλικά αλλά νέα), ήταν ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού. Το πρόγραμμα κάθε απόγευμα είχε: μοναχικά σουτάκια και «πεταχτάρια» στο γηπεδάκι, δυο τρία -χωρίς κανένα λόγο- πηγαινέλα στην πλατεία ακούγοντας Erasport (με διακοπές), Ζωντανούς Νεκρούς και Χατζηγιάννη (τα’ χω γράψει και παλιότερα) και έκλεινε με αγωνιστικές χαιρετούρες με τον (συγχωρεμένο) Κυρ-Παντελή, τον μπακάλη που ήταν και ο μόνος προμηθευτής του χωριού. Το βράδυ από την άλλη, κατέληγα με το playstation ανά χείρας ή το αρμόνιό μου (διάβασμα ποτέ), ενώ όταν ήμουν μερακλής το έριχνα στα σκληρά που ήταν τα σήριαλ του Μανουσάκη, του Φώσκολου, του Ρώμα, άντε και του PornHub. Βλέπεις, δεν μπορούσα να πάω με τα πόδια στην καφετέρια ή στην ακαδημία μπάσκετ, γιατί από ΜΜΜ είχαμε μόνο ΚΤΕΛ, το οποίο βέβαια είχε και δρομολόγιο κάθε δύο με τρεις ώρες. Και η εξήγηση είναι πολύ απλή. Άλλο επαρχία και άλλο χωριό Οι διαφορές είναι μεγάλες. Επαρχία θεωρείται και η πόλη της Λάρισας, της Λαμίας, του Βόλου και της Θήβας (γελάει ο κόσμος). Χωριό ωστόσο, είναι το μέρος που όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Παρένθεση: Ναι, Μάνεση και Μπλέτσα. Δεν είναι παράλογο στα 200 άτομα, να ξέρεις τι μαγείρεψε ο γείτονας, τι εκπομπή βλέπει καθημερινά και με ποια κερατώνει τη γυναίκα του. Κλείνει η παρένθεση. Εκεί που όταν βαράει η καμπάνα δεν είναι για καλό και κατευθείαν παίρνεις τα τηλέφωνά σου για να μάθεις, εκεί που όταν λες θα βγω για ποτάκι, εννοείς: «Παίρνω το αυτοκίνητο μόνο το Σαββατόβραδο (κι ας είμαι 14 ετών) και κάνω μισή ώρα δρόμο για να καταλήξω στο μοναδικό κλαμπάκι που είναι ανοικτό και έχει τέσσερις παρέες όλες κι όλες». Καλά για καθημερινές, ούτε λόγος.




























Το σχολείο, το ωδείο, το σούπερμάρκετ, η καφετέρια, η ακαδημία μπάσκετ και ποδοσφαίρου και το φροντιστήριο ήταν στην Επαρχία. Εγώ ήμουν στο χωριό… Επομένως, οι επιλογές μου στην διασκέδαση ήταν περιορισμένες. Για να παίξω μπάσκετ (με κόσμο) έπρεπε οι δικοί μου να έκαναν κάμποσα χιλιόμετρα με το αμάξι, για να μορφωθώ σε φροντιστήρια έτρωγα πακέτο με την απόσταση και για να δω την κοπέλα μου, περίμενα να χτυπήσει το κουδούνι πρώτα. Αν υπάρχουν κάποιοι που είναι μαθημένοι από παιδιά, στις σχέσεις εξ’ αποστάσεως αυτοί είναι οι βλάχοι και μόνο. Άλλο μοναξιά Αθήνας και άλλο εκεί που μεγάλωσα… Σε κάθε περίπτωση, ο αθηναίος έχει επιλογές διασκέδασης, όμως έχει και πιο γρήγορους ρυθμούς ζωής. Από την άλλη ο χωριάτης έχει ελάχιστες -έως και καθόλου- επιλογές και οι ρυθμοί της ζωής του κυλούν βασανιστικά αργά. Κι όμως, έχοντας ζήσει και στο ένα άκρο αλλά και στο άλλο, μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι οι αργοί ρυθμοί είναι σίγουρα καλύτεροι. Έχεις άπλετο χρόνο να σκεφτείς πράγματα, καθώς και να συνομιλήσεις με τον εαυτό σου. Μπέσα τώρα, αυτή η συνομιλία μου λείπει στην Αθήνα. Δεν έχω καταλήξει ακόμα που μου αρέσει περισσότερο. Αλλά γι’ αυτό που είμαι βέβαιος είναι ότι ο μόνιμος κάτοικος στο χωριό περνάει ένα «τσακ» καλύτερα. Όσο κι αν σου φαίνεται παράλογο, έπειτα από αυτήν την ιστορία μου. Κάτι η «καλημέρα» που θα πεις, λίγο τα αυγά και τα χόρτα (δεν είναι αυτό που νομίζεις) που θα σου δώσουν απλόχερα οι γείτονες και λίγο το αγνό κουτσομπολιό στο σχολείο αφού τους γνωρίζεις όλους (από το δημοτικό μέχρι το λύκειο) και τα ξέρεις όλα, δεν συγκρίνονται με κανένα εμπορικό κέντρο και καμιά καφετέρια της Αθήνας. Γνώμη μου. 

Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2023

Συντάξεις: βαρυχειμωνιά στα ΑΤΜ…

Χρήστος Μέγας*

Όλα τα θύματα κρατούν τρεις μέρες και οι κυβερνητικές υποσχέσεις για αύξηση στο 94% των συντάξεων διαλυθήκαν μπροστά στα ΑΤΜ…

Με βάση τα στοιχεία περίπου 900.00 εκ των δικαιούχων αδίκως περίμεναν αναπροσαρμογή στις αποδοχές, καθώς και τα αναδρομικά δύο μηνών. Η περίφημη «προσωπική διαφορά» θα απορροφήσει τις αυξήσεις και οι εν λόγω συνταξιούχοι θα συνεχίσουν να ζουν με τις αποδοχές του 2022, οι οποίες ήταν ίδιες με αυτές όλα τα προηγούμενα χρόνια…

Μετά από 13 έτη περικοπών θα συνεχίσουν, για ένα ακόμη χρόνο, με μειώσεις στον πραγματικό-διαθέσιμο εισόδημα λόγω πληθωρισμού και ακρίβειας στα είδη πρώτης ανάγκης.

Το Σούπερ Μάρκετ λειτουργεί σαν 4ο Μνημόνιο και κόβει επιπλέον 20%-25% από το διαθέσιμο εισόδημα!

Ο ρόλος Κατρούγκαλου

Πρόκειται κυρίως για τους συνταξιούχους προ της 13ης Μαΐου 2016, ημερομηνία που ετέθη σε ισχύ ο νόμος 4387/16. Ο οποίος προβλέπει μικρότερα ποσοστά αναπλήρωσης (ανταποδοτικής σύνταξης), εν σχέσει με το παρελθόν. Δηλαδή, ακόμη πιο μικρές συντάξεις μετά και τις αλλεπάλληλες περικοπές που είχαν προηγηθεί…

Τα εν λόγω υποδεέστερα ποσοστά σύνταξης του νόμου Κατρούγκαλου εφαρμόστηκαν στις παλαιές συντάξεις από 1/1/2019, όπου προέκυψε η λεγόμενη προσωπική (θετική) διαφορά.

Όμως το… υπερβάλλον ποσό της σύνταξης δεν αποκόπηκε τότε, παρά έμεινε σαν «κουτάκι» και θα απορροφηθεί από τις μελλοντικές αυξήσεις των συντάξεων.

Μεταξύ των συνταξιούχων που αποκλείονται των προσεχών αυξήσεων (συντάξεις Φεβρουαρίου με τις οποίες θα καταβληθεί και η αναπροσαρμογή του Ιανουαρίου, είναι κυρίως:

-Οι παλιοί συνταξιούχοι (προ του Μαΐου 2016) και κυρίως όσοι έχουν ασφάλιση από 20 έως 30 χρονιά (μητέρες με ανήλικο, ασφαλισμένοι σε τράπεζες κ.α.) καθώς και το σύνολο των συνταξιούχων του πρώην ΟΑΕΕ-ΤΕΒΕ κ.λπ.

-Οι συνταξιούχοι της περιόδου 2016-18 οι οποίοι διατήρησαν μέρος της προσωπικής διαφοράς, καθώς προβλεπόταν ότι στην περίπτωση που προέκυπτε μεγάλη απόκλιση μεταξύ παλιού και νέου τρόπου υπολογισμού (πέραν του 20%), θα αποδιδόταν μέρος της διαφοράς. Έτσι διατηρήθηκε το 50% της διαφοράς για αιτήσεις από 13/5 έως 31/12/2016, το 33% της διαφοράς για συνταξιοδοτικές πράξεις του 2017 και 25% για αίτησης εντός του 2018.

Ολόκληρη την αύξηση θα λάβουν οι συνταξιούχο του ΟΓΑ, όλοι όσοι αιτήθηκαν σύνταξης την περίοδο 2019-2022, οι δικαιούχοι συντάξεων χηρείας για θανάτους μετά την 12η Μαΐου 2016, οι παλαιοί συνταξιούχοι που είχαν σχετικά μικρή προσωπική διαφορά με πάνω από 30 έτη ασφάλισης καθώς αυτή υπερκαλύφθηκε από το νόμο 4670/20 κ.α.

Ποιοι παίρνουν ολόκληρη την αύξηση

Με αυτά τα δεδομένη, ολόκληρη την αύξηση έλαβαν οι μισοί περίπου συνταξιούχοι (1.350.000), ενώ άλλες 350.000 πήραν υποδεέστερα ποσά (κάτω του 7,75%).

Κατά συνέπεια, 900.000 συνταξιούχοι «πάγωσαν» μπροστά στα ΑΤΜ, ενώ 350.000 πήραν κάτι κέρματα σαν αύξηση.

Ο αποκλεισμός αυτής της κατηγορίας προκαλεί κοινωνικές εντάσεις. Εις τρόπον ώστε, ακόμη και ο πρώην πρωθυπουργός Α.Τσίπρας, επί της πρωθυπουργίας του οποίου ψηφίστηκε ο νόμος 4387/19 (Νόμος Κατρούγκαλου τον Μάιο του 2016), αναθεώρησε τη στάση του και ζήτησε να μην ισχύσει η «προσωπική διαφορά»…

Ωστόσο, εν μέσω αντιδράσεων για τον αποκλεισμό σχεδόν 900.000 συνταξιούχων από τις αύξησης, δεν εθίγη (ακόμη;) ο πυρήνας του νόμου 4387/16 που οδηγεί σε ακόμη πιο χαμηλές συντάξεις (σ.σ. εν σχέσει με τις περικοπές της περιόδου 2010-14)…

  • Ο Χρήστος Μέγας είναι Δημοσιογράφος, υποψήφιος βουλευτής Άρτας με το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

Μεγάλη «Πολυφωνική σύναξη στα Γιάννενα». Γιορτή για την παγκόσμια αναγνώριση του Πολυφωνικού Καραβανιού. ΦΩΤΟ

Το μεγάλο ταξίδι των φωνών, το Πολυφωνικό Καραβάνι, έκανε ποδαρικό στην νέα χρονιά διοργανώνοντας την «Πολυφωνική σύναξη στα Γιάννενα» στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ιωαννιτών, στην κατάμεστη αίθουσα «Β. Πυρσινέλλας», την Παρασκευή 13 Ιανουαρίου. Η, σχεδόν, τρίωρης διάρκειας εκδήλωση, ήταν αφιερωμένη στην επέτειο των δύο χρόνων από την παγκόσμια αναγνώριση του Πολυφωνικού Καραβανιού, με την πανηγυρική εγγραφή του, τον Δεκέμβριο του 2020, στις Καλές Πρακτικές Διαφύλαξης Άυλης Πoλιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, αποτελώντας από τότε, την πρώτη και την μόνη, μέχρι τώρα, εγγραφή από μέρους της Ελλάδας και μία από τις, μόλις, 33 από 180 κράτη! 


Την μεγάλη πολυφωνική σύναξη άνοιξε ο «κυρατζής» του Πολυφωνικού Καραβανιού Αλέξανδρος Λαμπρίδης, αναφερόμενος στα 25 χρόνια δράσης και προσφοράς, ενώ το καλωσόρισμα έκανε η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Ιωαννίνων και Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου κα Ελένη Ακριτίδου, συγχαίροντας το Πολυφωνικό Καραβάνι για το έργο του, εστιάζοντας στην ιδιαίτερη αξία του ηπειρώτικου πολυφωνικού τραγουδιού.


Στη συνέχεια, η νεότερη «κυρατζής» Αλίκη Γκανά παρουσίασε την εγγραφή του Πολυφωνικού Καραβανιού στις Καλές Πρακτικές, την τριετή προετοιμασία της, την συμμετοχή της κοινότητας πολυφωνίας, μνημονεύοντας αποσπάσματα από την απόφαση εγγραφής ενώ προβλήθηκε το βίντεο που συνοδεύει την εγγραφή.


Ο Περιφερειάρχης Ηπείρου κ. Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο οποίος στήριξε την εγγραφή με επιστολή συναίνεσης, χαιρετίζοντας στην εκδήλωση, μνημόνευσε την, από εικοσαετίας, συνεργασία του με τους πρωτεργάτες του Πολυφωνικού Καραβανιού, τους οποίους συνεχάρη και ευχαρίστησε, από μέρους της Περιφέρειας Ηπείρου, για το έργο τους.


Η εκπρόσωπος της Διεύθυνσης Νεότερης Πoλιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού κα Ιωάννα Τζαβάρα, αναφέρθηκε στην προετοιμασία της πρότασης εγγραφής, τη «δυσκολία του να αποτυπωθεί με τεχνοκρατικούς όρους ο χείμαρρος δράσεων και προσφοράς του Πολυφωνικού Καραβανιού» καθώς και στην ιδιαίτερη αξία της εγγραφής σε ένα από τους πιο «δύσκολους» καταλόγους της UNESCO.


«Τo Πολυφωνικό Τραγούδι καλό είναι και να το σκεφτόμαστε» ήταν το θέμα που παρουσίασε ο καθηγητής Κοινωνικής Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Βασίλης Νιτσιάκος, εστιάζοντας στο κοινοτικό χαρακτήρα του τραγουδιού, το ρόλο του ως γεφύρωμα και τη λειτουργία του ως πολυαισθητηριακή και, ιδιαίτερα, ενσώματη έκφραση, ασύμβατη με τη χρήση του όρου Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά. Αναφέρθηκε στην πολύχρονη στήριξή του στο Πολυφωνικό Καραβάνι, το οποίο έχει αναπτύξει μια ολοκληρωμένη πρακτική έρευνας, διάσωσης και διάδοσης, προάγοντας ιδιαίτερα τις βιωματικές εξορμήσεις, «με ένα τρόπο που ξεπερνά τα όρια της επιστήμης και μπαίνει στο χώρο του βιώματος».


«Η σημερινή παρουσία του ηπειρώτικου πολυφωνικού τραγουδιού εντός και εκτός μητρικού χώρου» ήταν το θέμα που ανέπτυξε ο μουσικολόγος κ. Κώστας Λώλης, αναφερόμενος στην απαρχή της συνεργασίας του με την «Άπειρο», στο Πολυφωνικό Καραβάνι που «ήρθε και όργωσε όλο το χώρο του πολυφωνικού τραγουδιού, εντός και εκτός των συνόρων», συμβάλλοντας να μείνει ως ζώσα παράδοση που μας ενώνει. Αναφέρθηκε, επίσης, στους συλλόγους και τα σχήματα που πληθαίνουν στις πόλεις καθώς και στην εισαγωγή του πολυφωνικού τραγουδιού στην εκπαίδευση στα Γιάννενα και το Πωγώνι, ευχόμενος την ανάδειξή ως παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά.


Ο «κυρατζής» του Πολυφωνικού Καραβανιού Αλέξανδρος Λαμπρίδης, ευχαρίστησε για τη στήριξη τον Δήμο Ιωαννίνων και το Υπουργείο Πολιτισμού ενώ, ως Αντιπρόεδρος του ΔΣ, μετέφερε τη στήριξη της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας. Μνημόνευσε ιδιαίτερα την αποφασιστική ανταπόκριση του Δημάρχου Ιωαννίνων κ. Μωυσή Ελισάφ στο κάλεσμα για τη διοργάνωση της «Πολυφωνικής σύναξης». Αφιέρωσε τη βραδιά στη μνήμη της Βούλας Μπαϊμάκα, ενός από τα πιο αγαπητά μέλη της κοινότητας πολυφωνίας που, μόλις μια μέρα πριν, είχε γίνει ο στερνός της αποχαιρετισμός.


Το κυρίως, το μουσικό μέρος της σύναξης άνοιξε με «Μοιρολόι» με την ηπειρώτικη κομπανία του Λευτέρη Γκιώκα για να ακολουθήσουν, κατά σειρά εμφάνισης, το πολυφωνικό σύνολο του Μουσικού Γυμνασίου Ιωαννίνων «Νικόλαος Δούμπας», το πολυφωνικό σχήμα «Ήνορο», το πολυφωνικό σύνολο «Χαονία», οι «Κυράδες της Άνω Δερόπολης» από τα χωριά Σελλειό και Λόγγο, το πολυφωνικό της Δερβιτσάνης, το πολυφωνικό της Χειμάρρας και το «Πολύφωνο» - το Εργαστήρι Πολυφωνίας του ΚΕΜΦΑ.


Τριάντα ένα πολυφωνικά τραγούδια και οργανικοί σκοποί σε μια ιδιαίτερα γενναιόδωρη βραδιά, με οκτώ διαφορετικές συμμετοχές, από όλες τις γενιές του ηπειρώτικου πολυφωνικού τραγουδιού, από τα παιδιά του Μουσικού Γυμνασίου ως τις περίφημες «Κυράδες», μια αληθινή γιορτή πολυφωνίας στην καρδιά του χειμώνα, στον πλέον εμβληματικό χώρο πολιτισμού των Ιωαννίνων. Η μεγάλη πολυφωνική σύναξη ολοκληρώθηκε με ομίλους και θεατές να χορεύουν όλοι μαζί στη σκηνή, εν φωναίς και οργάνοις, έτσι όπως κορυφώνονται όλες οι συνάξεις του Πολυφωνικού Καραβανιού. Στον αποχαιρετισμό ομίλων και θεατών, οι ευχές για καλή χρονιά έσμιγαν με τις ευχές για καλή αντάμωση στις επόμενες πολυφωνικές συνάξεις, στο Πολυφωνικό Καραβάνι.


Η «Πολυφωνική Σύναξη στα Γιάννενα», ενταγμένη σε ευρύτερο κύκλο εκδηλώσεων για τα δύο χρόνια από την παγκόσμια αναγνώριση του Πολυφωνικού Καραβανιού, έγινε με ελεύθερη είσοδο. Στο χώρο υποδοχής λειτούργησε μικρή έκθεση υλικών και εκδόσεων της αμκε «Άπειρος» Πολυφωνικό Καραβάνι, με την πολύτιμη συμβολή εθελοντών και φίλων. Στο κάλεσμά της ανταποκρίθηκαν, μεταξύ των εκατοντάδων θεατών της, ο πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Γιώργος Καψάλης, παλιοί και νέοι συνταξιδιώτες και παραστάτες, μια σειρά βιωματικών ερμηνευτών από το Δολό, το Κεφαλόβρυσο και από αλλού, ο «Σύλλογος Πωγωνίσιου Πολυφωνικού Τραγουδιού» και πολλοί άλλοι.


H «Πολυφωνική Σύναξη στα Γιάννενα» αποτέλεσε τον πρώτο σταθμό του Χειμερινού Πολυφωνικού Τραγουδιού 2023 που συνεχίστηκε σε Πολύτσανη και Δερβιτσάνη, από τις 13 έως τις 15 Ιανουαρίου, ανταμώνοντας βιωματικούς ερμηνευτές στα χωριά τους, καταγράφοντας και μαθητεύοντας, μυώντας τους νέους συνταξιδιώτες στα φυσικά και κοινωνικά τοπία της ηπειρώτικης πολυφωνίας.


Το μεγάλο ταξίδι των φωνών, το Πολυφωνικό Καραβάνι, είναι ένα ταξίδι που διαρκώς ξαναρχίζει, είκοσι πέντε χρόνια τώρα, παγκόσμια πια αλλά πάντα βαθιά τοπικά, ένα ταξίδι, κατά την έννοια και το «πρέπος» της «Απείρου», δίχως τέλος, δίχως όρια.

Στις μάνες που δεν γέννησαν και δεν κυοφόρησαν ποτέ


Εκείνη πονούσε στον πόνο μας.

Μια πολύ συγκινητική ιστορία που θέλουμε να τη μοιραστούμε μαζί σας

Η θεία Μαρίκα δεν γέννησε ποτέ ούτε καν κυοφόρησε.

Στα δώδεκα της,λίγο μετά την ταφή της δικής της μητέρας, ο πατέρας της ο Μιχαήλος, της ανακοίνωσε πως “από αύριο δεν ξαναπάει στο σχολειό γιατί πρέπει να αναθρέψει τα δυο μικρότερα αδέλφια της , τη Γιωργία και τον Λευτέρη” , κι εκείνη έγινε “μάνα” πρόωρα και μέσα σε μια νύχτα.

Ο πόνος για τη χαμένη δική της μητέρα και η πίκρα για τις σπουδές που δεν θα’κανε ποτέ ,την έκαναν δυστυχισμένη μα εκείνη φρόντιζε τα αδέρφια της με χαρά ,σαν μάνα, γιατί αυτή ήταν η πάστα της..”

Στα εικοσιπέντε την πάντρεψαν με τον στρατιωτικό Μιχάλη μα ούτε γέννησε ούτε καν κυοφόρησε ποτέ. Μάνα” όμως εξακολούθησε να είναι για την ασθενική Γιωργία και τον αντάρτη-αριστερό Λευτέρη ,προσπαθώντας με χαμόγελο να ισορροπήσει τις αντιθέσεις (δεξιός σύζυγος ,αριστερός με δράση αδελφός ) που η μοίρα της έριξε μέσα στη φαμελιά της , γιατί… “αυτή ήταν η πάστα της…”

Κι όταν αργότερα ,γυρνώντας από τις εξορίες, ο Λευτέρης έκανε τα δικά του παιδιά ,τρία κορίτσια ,εκείνη ξανάγινε για άλλη μια φορά μάνα…γιατι “αυτή ήταν η πάστα της…”

Η θεία Μαρίκα ήταν η ΜΑΝΑ του δικού μας σπιτιού…κι ας μη γέννησε ποτέ…
Ηταν εκείνη που μας διηγήθηκε παλαιινές ιστορίες ,ήταν εκείνη που, με μια ζακέτα στο χέρι, μας κυνηγούσε στο σοκάκι επιμένοντας να τη φορέσουμε “μη μας κρυγιοπεράσει το κίρι μπαίρι* , ήταν εκείνη που εφεύρισκε τρόπους να πίνουμε το δύσοσμο ορεκτικό μας….

Η θεία Μαρίκα μας μαγείρευε τα φαγητά που αγαπούσαμε, νοιαζόταν για το τι θα φορέσουμε ,και σε κείνες τις εποχές που οι γιορτές γενεθλίων ήταν άγνωστες , μας έφτιαχνε το γλυκό της ημέρας…Εκείνη ύφανε στον αργαλειό και κέντησε όλη μας την προίκα…εκείνη φρόντιζε τα δέματα με τα τρόφιμα , που μας έστελναν τα χρόνια των σπουδών….Εκείνη πονούσε στον πόνο μας.

Η θεία Μαρίκα πέθανε σχετικά νέα νικημένη απ’ τον καρκίνο ( γιατί ,δεν ξέρω αν υπάρχει θεός , αν όμως υπάρχει είναι πολύ άδικος..)..χωρίς να τη φωνάξει ποτέ ,κανείς ΜΑΝΑ…κι ούτε κανείς της πρόσφερε λουλούδια τη 2η Κυριακή του Μάη.

Μα αν σήμερα η μέρα ήταν αφιερωμένη στα "Μητρικά αισθήματα" κι όχι στη "Μάνα" δεν θα΄φταναν όλα τα λουλούδια του κάμπου της Βιάννου να στολίσουν τη φωτογραφία της….

Χριστίνα Μαστρογιωργάκη

Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2023

ΟΙ Σέξπυρ & ipsychos στην Άρτα το Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2013

To Σάββατο 28 Ιανουαρίου στην Άρτα και πιο συγκεκριμένα στο πανέμορφο και μεταλλικό Cult Bar (Πριοβόλου, 13) θα πραγματοποιηθεί μια μοναδική εμφάνιση των Σέξπυρ & ipsychos καθώς θα παίξουν μόνο μια φορά και μετά θα ξαναγυρίσουν πίσω στα σπίτια τους. Ένα πρόγραμμα γεμάτο σάτιρα, επιτυχίες όπως το δέκα λεπτά κήρυγμα, το αγάπησα και πόνεσα, αλλά και βαρύγδουπες αποτυχίες διάρκειας 2 και βάλε ωρών θα αφήσουν τους παρόντες άφωνους και όχι τους συμμετέχοντες οι οποίοι έχουν μια κάποια φωνή καθώς πληρώνονται από αυτό. Στην μουσική σατιρική παράσταση θα συμμετέχουν και άλλα μέλη της Σέχτα Productions όπως ο Βασίλης Παράς και ο πασίγνωστος trapper ILITHIO$$, ενώ θα εμφανιστεί και το αστέρι της Άρτας Lance Reed σε μια μοναδική εμφάνιση που δεν έχετε ξαναδεί. Οι πόρτες ανοίγουν 9 το βράδυ και κλείνουν από μόνες τους, με την είσοδο να κοστίζει 5 ολόκληρα ευρώ (μη φέρετε μισά δεν τα δεχόμαστε). Σας περιμένουνε και με!

Ο Σέξπυρ ξεκίνησε το 1997, από τα στενά της Νέας Ερυθραίας φορώντας φαρδιά παντελόνια, επειδή αδυνάτισε και του φάρδυναν. Μετά ξαναπάχυνε ίδρυσε τους Καβουροδεινόσαυρους, έγραψε το τραγούδι τίτλων της σειράς του MEGA «10 λεπτά κήρυγμα» και συμμετείχε στο supergroup των Ημισκουμπρίων «La Klikaria». Κυκλοφόρησε δίσκους και τραγούδια, ίδρυσε το 2005 το σατιρικό metal συγκρότημα Τrendy Ηooliguns, έκανε και με αυτούς δίσκους, τραγούδια και διαφημίσεις και το 2016 τους διέλυσε. Το 2010 παρέα με φίλους διασκεύασε το τραγούδι «Μπήκαν στην Πόλη οι Οχτροί» το οποίο έπαιξε για χρόνια ως soundtrack της εκπομπής της Λιάνας Κανέλλη στο Real FM. Από το 2012 είναι μέλος του comedylab.gr, έχει κάνει αρκετές σατιρικές εκπομπές, συμμετείχε σε 2 ταινίες μικρού μήκους, έγραψε ένα κόμικ ενώ κυκλοφορεί διαρκώς ενοχλητικά τραγούδια από το κανάλι του στο youtube.

Ο Ipsychos Πολύ καλό παιδί για σπίτι. Γυρνάει βίντεο για το comedylab.gr και όχι μόνο, τα μοντάρει, κάνει twitch, έχει κάνει videoclip για κόσμο και ντουνιά κάνει το dj του Σέξπυρ αλλά και σε μαγαζιά καμιά δεκαετία τώρα ενώ κάποτε είχε και την σατιρική μπάντα «Κουρδιστό Πορτοχάλι».

Ερωτήσεις προς Βίκτωρ Ελιέζερ. Γράφει η Σχισμένου Κατερίνα.

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης Ολοκαυτώματος συζητήσαμε με τον Βίκτωρα Ελιέζερ, Δημοσιογράφο, Ανταποκριτή της εφημερίδας Yedioth Achronoth στην Ελλάδα και Γ.Γ του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος.

1. Γιατί καθιερώθηκε η 27η Ιανουαρίου ως διεθνής ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος;

Ως Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος καθιερώθηκε η 27η Ιανουαρίου από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Την 27η Ιανουαρίου 1945 τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το Άουσβιτς-Μπιρκενάου, το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης του ναζιστικού καθεστώτος. Με ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων τον Ιανουάριο του 2004, καθιερώθηκε και στην Ελλάδα η 27η Ιανουαρίου ως «Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος». Με την απόφαση αυτή, καλείται ο κόσμος να θυμηθεί τα 6.000.000 Εβραίων, ανάμεσα τους 60.000 Έλληνες Εβραίοι, που εκτοπίστηκαν από τις εστίες τους στην Ευρώπη και βάναυσα θανατώθηκαν στα γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης, μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκαν Εβραίοι. Καλείται η ανθρωπότητα να διδαχθεί από το Ολοκαύτωμα και να διδάξει τις επόμενες γενιές που μπορεί να οδηγήσει ο φανατισμός, ο ολοκληρωτισμός και η μισαλλοδοξία, εάν αυτό το αυγό του φιδιού εκκολαφθεί.

2. Πιστεύετε πως ο αντισημιτισμός συνεχίζει να υπάρχει στην Ευρώπη και στην Ελλάδα και να απειλεί τις εβραϊκές κοινότητες;

Δυστυχώς η απάντηση είναι καταφατική. Μνημεία που υπενθυμίζουν το Ολοκαύτωμα βανδαλίζονται, εβραϊκά νεκροταφεία βεβηλώνονται, άνθρωποι σκοτώνονται μέσα στις συναγωγές την ώρα που προσεύχονται. Με ρωτάτε όμως αν απειλούνται οι Εβραϊκές Κοινότητες. Ναι, ο αντισημιτισμός απειλεί τις Εβραϊκές Κοινότητες. Αλλά όχι μόνο τις Εβραϊκές Κοινότητες. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ο αντισημιτισμός ξεκινάει εναντίον των Εβραίων αλλά δεν σταματά στους Εβραίους. Γιατί το μίσος που εκτρέφει ο αντισημιτισμός δεν είναι μίσος μόνο εναντίον των Εβραίων, αλλά εναντίον κάθε ελεύθερα σκεπτόμενου ανθρώπου. Ο αντισημιτισμός λοιπόν απειλεί την ίδια τη δημοκρατία, τον πολιτισμό και τον ανθρωπισμό μας.

3. Με καταγωγή από την Άρτα, πόσο σημαντικό θεωρείτε πως είναι η ύπαρξη προσπαθειών από τις μικρές μας κοινωνίες για τη διαφύλαξη της μνήμης του Ολοκαυτώματος;

Κοιτάξτε, η κάθε τοπική κοινωνία δίνει το στίγμα της για το μέλλον, αναδεικνύει την παιδεία των παιδιών της μέσα από την ενσυναίσθηση. Και σε αυτή τη διαδικασία, με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, μετέχουν νέοι και νέες από την Άρτα, την ιδιαίτερη πατρίδα του πατέρα μου. Και συγκινούμαι, όταν συναντώ μαθητές και μαθήτριες που συμμετέχουν στο διαγωνισμό βίντεο για το Ολοκαύτωμα που οργανώνει κάθε χρόνο το υπουργείο Παιδείας, όταν βλέπω τους μαθητές και τις μαθήτριες του 1ου Επαγγελματικού Λυκείου να μετέχουν στα δρώμενα των εκδηλώσεων τιμής στους Εβραίους της Άρτας, συγκινούμαι όταν συναντώ και ακούω τα παιδιά του Μουσικού σχολείου της Άρτας να τραγουδούν ωδές αφιερωμένες στα θύματα του Ολοκαυτώματος. Είναι αυτή η «σκυτάλη» της μνήμης, από γενιά σε γενιά, που μπορεί να θωρακίσει μια κοινωνία για να μην διολισθήσει ξανά στη βαρβαρότητα του φασισμού και του ναζισμού.

4. We Remember- γιατί η μνήμη πρέπει ν΄αποτελεί πυξίδα για το μέλλον και ποιες πρακτικές υπάρχουν για τη διαφύλαξη αυτής;

Για να μην μετατραπούν ξανά οι άνθρωποι σε αριθμούς χαραγμένους στο μπράτσο τους! Γνωρίζω κυρία Σχισμένου ότι είστε λάτρης της ποίησης: θα σας μεταφέρω λοιπόν κάποιους στίχους της Ισραηλινής ποιήτριας Ζέλκα που τους αφιέρωσε στα 6.000.000 θύματα του Ολοκαυτώματος, που η ναζιστική μηχανή τους μετέτρεψε σε αριθμούς:

Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του όνομα

Δοσμένο από το Θεό.

Και, ακόμα, δοσμένο από τον πατέρα και τη μητέρα του.

Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα όνομα

Δοσμένο σε αυτόν από το ανάστημα του

Και δοσμένο από τον τρόπο που χαμογελάει

Και δοσμένο, ακόμα, από τα ρούχα του.

Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα όνομα

Δοσμένο σε αυτόν από τα βουνά

Και δοσμένο σε αυτόν από τους τοίχους που ορθώνει γύρω του.


Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα όνομα

Δοσμένο σε αυτόν από τους πλανήτες

Και δοσμένο σε αυτόν από τους γείτονες.

Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα όνομα

Δοσμένο σε αυτόν από τις αμαρτίες του

Και δοσμένο από τους πόθους του.

Ο κάθε άνθρωπος έχει το όνομα του

Δοσμένο σε αυτόν από τους εχθρούς

Και δοσμένο σε αυτόν από την αγάπη.

Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα όνομα

Δοσμένο σε αυτόν από την ημέρα της γιορτής του

Και δοσμένο σε αυτόν από την εργασία του.

Ο κάθε άνθρωπος έχει το όνομα του

Δοσμένο σε αυτόν από τις εποχές του χρόνου

Και δοσμένο σε αυτόν από τη δική του άβυσσο.

Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα όνομα.

Δοσμένο σε αυτόν από τη θάλασσα.

Και δοσμένο σε αυτόν από το θάνατό του.

Αυτούς τους ανθρώπους, που ήταν συγγενείς μας, φίλοι, γείτονες, συμπολίτες, συνάνθρωποι, αυτούς θυμόμαστε με την εκστρατεία «We remember» και γι΄αυτό Κοινοβούλια και Δημοτικά κτίρια φωτίζονται… για να δείξουμε ότι το «φως της μνήμης» επικρατεί του «σκότους της λήθης».



Κατερίνα Σχισμένου