Σεπτέμβριος 1926.Ανταποκρίσεις εκ Παντάνασσας, Μελισσουργούς, Ζερμή, Πωτόπαπα, Λιβιάχοβο, Έλεζνα, Κάτω Ζάλογγον.

Από τον τόπο μας.

Γράφει ο Αθανάσιος Δημ. Στράτης.

Στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ιωαννίνων του Χ. Χρηστοβασίλη διαβάζομε στις 6 Σεπτεμβρίου 1926 τα παρακάτω:

Πληθώραν φόνων έχομεν εντός μιάς εβδομάδος καθ’ άπασαν την Ήπειρον! Ούτω:

1ον) Εις το χωρίον Παντάνασσαν της Φιλιππιάδος ο αιγοβοσκός Νικόλ. Ευαγγέλου εφόνευσεν εξ αμελείας τον συνάδελφόν του Επαμ. Καραμπούναν.

2ον) Ο Χρήστος Τζούρος εφόνευσεν εξ αμελείας και αυτός εις τους Μελισσουργούς των Τζουμέρκων τον Νικ. Κουτσιούμπαν.

3ον) Ο Γρηγ. Πεπόνης από το Ζερμή της επαρχίας Πρεβέζης απεπειράθη να φονεύση τον συγχωριανόν του Ευάγ. Γκόρισον, πυροβολήσας τρίς ανεπιτυχώς.

4ον) Ο Αναστ. Καραβίδας εφόνευσε εις το Κωλοβούτσολο της περιφερείας  Πρωτόπαπα της Ζίτσας τον εκ του αυτού χωρίου Πρωτόπαπα Αλέξ. Τζημογιάννην, αγροφύλακα, θελήσαντα να τον απομακρύνη εξ απηγορευμένου μέρους βοσκής, και ετράπη εις φυγήν, συλληφθείς υπό του δραστηρίου ενωματάρχου κ. Καραμπή εις την Μονήν του Ασπραγγέλου.

5ον) Ο χωροφύλαξ Χρήστος Τζώρτζης από το Λιβιάχοβο της Παραμυθίας εφόνευσε τον Γάκην Σταύρου Παπάν από την Έλεσναν των Κουρέντων υπό τας εξής περιστάσεις:

Ένας εχθρός του Γάκη Παπά από το ίδιο χωριό Έλεσνα έβαλε τον χωροφύλακα Χρήστον Τζώρτζη να τον δείρη στο χωράφι, που δούλευε. Ο αδελφός του δερομένου, βλέποντας από μακρυά τον αδελφόν του δερόμενον, έτρεξε προς βοήθειαν και οι δύο μαζί οι αδελφοί κατώρθωσαν και αφώπλισαν τον χωροφύλακα και έφεραν το όπλον του Μάουζερ και το περίστροφόν του εις την Εισαγγελία, αλλ’ ο χωροφύλαξ Χρήστος Τζώρτζης πήγε την νύχτα και σκότωσε τον Γάκην Παπά και έγεινε άφαντος!

6ον) Οι αδελφοί Νικόλας Δρόσος και Χρήστος Δρόσος, εις το Κάτω Ζάλογγο της Παραμυθίας, ποτίζοντες τους αγρούς των εμάλωσαν κατά την διανομήν του νερού, πιάστηκαν και σαν να ήταν θανάσιμοι εχθροί, ο Νικόλας εφόνευσε τον Χρήστον με το τσαπί, με’ ό κατέφυγαν εις τον Διευθυντών της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, προς συμβουλών δε ούτος τον παρουσίασαν εις τον Εισαγγελέα. 

«Αγγελική σου ομιλεί η μητέρα σου», κοινώς «Αγγέλου μ’ κρέν’ η μάνα σου, δεν ξέρω τι σε θέλ’».

Γράφει ο Χρήστος A.Τούμπουρος

Μα και πόσο εύστοχη και με νοηματική επάρκεια γλώσσα έχουμε!
«Αγγέλου μ’ κρέν’ η μάνα σου, δεν ξέρω τι σε θέλ’». 
Είχε απόλυτα δίκιο η λαϊκή μούσα που έβαλε το ρήμα κρένω αντί ομιλώ. Όσο κι αν μια πρωτευουσιάνα θέλησε κάποτε να χορέψει το δημοτικό: «Αγγελική σου ομιλεί η μητέρα σου». Γούρλωσαν τα μάτια οι λαϊκοί οργανοπαίχτες. Κόντεψαν να πάθουν εξοφθαλμία.
Το κρένω είναι επί εντόνου ψυχικής διεγέρσεως ή ακόμη και ευρισκόμενος κάποιος/α σε ψυχολογικό τραλαλά.

Σ’ κρένω μωρέ ζαλουταραμένο. Δεν ακούς;

Έτσι ακριβώς έγινε κάποτε εκεί στο Γαλάτσι προτού αστικοποιηθούμε παντελώς, μικρά παιδιά, εγώ και ο Γιώργος, κατσίκια αληθινά ανεβαίναμε τις κολόνες της ΔΕΗ. Η μάνα του Γιώργου -γνήσια Ηπειρώτισσα- προσπαθώντας και αυτή να ενταχθεί γλωσσικά στο τρόπόν τινα αστικοποιημένο Γαλάτσι, αφού μας «ομίλησε ικετευτικά», κάνα δυο φορές, «παιδιά σας παρακαλώ κατεβείτε κάτω από την κολόνα» και επειδή εμείς σιουρίζαμαν κλέφτικα, εξεμάνη και εξετράπη γλωσσικώς.

Κατεβείτε κάτ’ μωρέ κρούνκα, σας κρένω τόσην ώρα και σεις δε νογάτι ντιπ. Θα πετάξω κανένα στούμπο και θα σας βαρέσω στο ρζάφτ’.

Και πέταξε η θεια Ανθή, δεν μας χτύπησε στο ρζάφτ’, μόνο «χτύπησε» την περιέργεια της γειτόνισσας -«βέρα Αθηναία»- της κυρίας Πανωραίας. 

«Κυρία Ανθή τι είναι αυτό το ρζάφτ;» ρώτησε με πονηρό μειδίαμα. Και η αφοπλιστική απάντηση της θείας.

«Το ρζάφτ είναι το μέρος στο κεφάλ’ που είνι κατακρίκελα κάτ’ απ’ το γκτσούπ’.’ Κατάλαβες;»

Κατάλαβε δεν κατάλαβε η κυρά Πανωραία για χρόνια ήταν ακατάδεχτη. Μετά από χρόνια καταδέχτηκε και έστειλε προξενήτρες ένα σωρό, να συμπεθερέψει με τη θεία Ανθή. Γούρλωσε το μάτι της για το Γιώργο. Και έγινε το απίστευτο:

«Ανθή, μεγάλ’ οικογένεια. Μιλάμε για το μεγαλύτερο τζάκι στο Γαλάτσι», ήταν τα λόγια της προξενήτρας. 

Και η απάντηση: «Ου, πάν’ τώρα τα τζάκια. Βγήκαν ηλεκτρικές κουζίνες». Αυτά της είπε η θεια Ανθή, και η προξενήτρα ζαβριάκιασε κι έκοψε λάσπ’. Τη ρούμπωσε, γιατί μπορούσε. Της έδινε τη δυνατότητα αυτή η γλώσσα.

Χρήστος A.Τούμπουρος

Οι μεγαλύτερες αποτυχίες της Nasa που άφησαν εποχή.

Την ώρα που το Curiosity οργώνει τον Άρη ψάχνοντας για ίχνη ζωής, δικαιώνοντας τους κόπους ετών της NASA, μας έρχονται στον νου λιγότερο ένδοξες στιγμές του διαστημικού προγράμματος.

Η ιστορία της NASA είναι συνυφασμένη με την κατάκτηση του διαστήματος και τις πλέον χρυσές σελίδες -πλέον- της προσπάθειας του ανθρώπου να «δαμάσει» το άγνωστο σύμπαν.

Κάθε επιτυχία ωστόσο μετρά συνήθως στην ιστορία της μια σειρά από αποτυχίες, παραλείψεις και λάθη τρομερά.

Ας δούμε λοιπόν τις λιγότερο ένδοξες στιγμές της NASA: από αποτυχημένα projects και ακυρωμένες προσπάθειες μέχρι και παταγώδεις αποτυχίες.

Vanguard TV3

Στις 6 Δεκεμβρίου 1957, μόλις δύο μήνες μετά τη διαστημική επιτυχία των Σοβιετικών, την εκτόξευση του πρώτου δορυφόρου σε τροχιά γύρω από τη Γη, οι Αμερικανοί προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο: η μάχη για την κατάκτηση του διαστήματος είχε ήδη ξεκινήσει και όλος ο κόσμος παρακολουθούσε τον λυσσαλέο ανταγωνισμό Σοβιετικής Ένωσης και Αμερικής. Κι εκεί που οι Σοβιετικοί είχαν πετύχει με τον Sputnik, οι Αμερικανοί θα αποτύγχαναν παταγωδώς με τον. Kaputnik.

Ο πύραυλος που μετέφερε τον δορυφόρο Vanguard TV3 κατάφερε να εγκαταλείψει το έδαφος για 1,5 ολόκληρο μέτρο, πριν ανατιναχθεί με εξόχως ντροπιαστικό τρόπο. Η αμερικανική κοινωνία απαιτούσε ωστόσο επιτυχίες, με την εφημερίδα «New York Herald Tribune» να παρατηρεί σχετικά: «στείλτε επιτέλους κάτι σε τροχιά εκεί πάνω»! Τον επόμενο χρόνο, οι ΗΠΑ θα εκτόξευαν επιτυχώς τον πρώτο τους δορυφόρο και θα ίδρυαν τη NASA.

Οι αποστολές των Rangers

Οι δοκιμές και τα λάθη ήταν ψωμοτύρι για τις πρώτες μη επανδρωμένες αυτές αποστολές της δεκαετίας του '60, που σκοπό είχαν να παρέχουν στη NASA τις πρώτες κοντινές φωτογραφίες της σεληνιακής επιφάνειας. Η αποστολή φαινόταν απλή: κάθε σκάφος Ranger, εφοδιασμένο με 6 κάμερες, θα έστελνε εικόνες από τη σελήνη, μέχρι να συγκρουστεί τελικά στην επιφάνεια του φεγγαριού. Τα πράγματα ωστόσο δεν πήγαν όπως σχεδιάστηκαν: το Ranger 1, τον Αύγουστο του 1961, δεν κατάφερε ούτε να εκτοξευτεί.

Το ίδιο συνέβη και στο Ranger 2 μόλις τρεις μήνες αργότερα. Η τρίτη αποστολή, τον Ιανουάριο του 1962, κατάφερε μεν να βγει από τη γήινη ατμόσφαιρα, έχασε ωστόσο το φεγγάρι εντελώς! Η απόπειρα No 4 τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία στην εκτόξευση, το Ranger ωστόσο αποδείχτηκε ελαττωματικό και δεν δούλεψε.

Το Ranger 5, που εκτοξεύτηκε τον Οκτώβριο, βγήκε στο διάστημα, αλλά όπως και ο πρόγονός του έχασε τον στόχο του παντελώς. Ο 6ος «ξάδερφος» έφτασε πιο κοντά από κάθε προκάτοχό του: προσέκρουσε πράγματι στη σελήνη, όπως ήταν σχεδιασμένο να γίνει, δεν έστειλε ωστόσο καμιά φωτογραφία στη Γη. Και έπρεπε να περιμένουμε το Ranger 7, που εκτοξεύτηκε τον Ιούλιο του 1964, για να μας στείλει περισσότερες από 4.300 μαγευτικές εικόνες της σεληνιακής επιφάνειας.

Ο μετεωρολογικός δορυφόρος του Άρη

Οι επιστήμονες της NASA είναι άνθρωποι ιδιαιτέρως έξυπνοι, αλλά ακόμα και οι διάνοιες έχουν τις κακές τους μέρες. Και η 23η Σεπτεμβρίου 1999 αποδείχτηκε μια πολύ κακή, και ιδιαιτέρως κοστοβόρα, μέρα για τη NASA, όταν ο μετεωρολογικός δορυφόρος που στάλθηκε για να μπει σε τροχιά γύρω από τον Άρη συνετρίβη στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη. Ο λόγος; Ένα απλό υπολογιστικό λάθος:

Μια ομάδα μηχανικών χρησιμοποίησε στο μετρικό της σύστημα μέτρα και εκατοστά, την ώρα που η άλλη ομάδα έκανε τους υπολογισμούς της σε πόδια και ίντσες. Έπειτα λοιπόν από 10 μήνες στο διάστημα, όταν όλα φαίνονταν να πηγαίνουν κατ' ευχή, ο δορυφόρος έφτανε στην προκαθορισμένη του θέση και η NASA ετοιμαζόταν να γιορτάσει την πετυχημένη αποστολή της: κι όμως, ο δορυφόρος προσέκρουσε στον Άρη και έγινε θρύψαλα. Ο υπεύθυνος Τύπου της NASA σχολίασε σχετικά: «οι άνθρωποι κάποιες φορές κάνουν λάθη». Το λαθάκι αυτό κόστισε βέβαια 125 εκατομμύρια δολάρια.

Το X-38

Το πρόγραμμα X-38 προοριζόταν να λειτουργήσει ως διαστημικό αεροπλάνο: θα το «πάρκαραν» στον διεθνή διαστημικό σταθμό για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κάψουλα σωτηρίας για το πλήρωμα του σταθμού. Ο σχεδιασμός ξεκίνησε το 1995 και προέβλεπε την κατασκευή τριών τέτοιων διαστημικών σωτήριων λέμβων, συνολικού κόστους 1,3 δισ. δολαρίων.

Εφτά χρόνια αργότερα ωστόσο, με μόλις μία κάψουλα να έχει παραχθεί και 50 εκατ. δολάρια να απομένουν από τον αρχικό προϋπολογισμό, η προεδρία Μπους τράβηξε την πρίζα του αποτυχημένου project. Ο υπεύθυνος για το πρόγραμμα X-38, John Muratore, σχολίασε με πικρία τον τερματισμό του φιλόδοξου σχεδίου: «είναι σαν να παίρνεις ένα μάθημα, να παρακολουθείς όλες τις διαλέξεις και να κάνεις όλες τις εργασίες, αλλά ο καθηγητής να αρνείται να σου βάλει βαθμό».

Το τηλεσκόπιο Hubble

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble ξεκίνησε τη συμπαντική του περιπέτεια τον Απρίλιο του 1990. Παρόλο που ο σχεδιασμός του είχε κρατήσει 44 ολόκληρα χρόνια(!), η NASA παρατήρησε ένα σημαντικό πρόβλημα στη λειτουργία του λίγες στιγμές αφότου το τηλεσκόπιο είχε εκτοξευτεί. Το προωθημένο τεχνολογικά μηχάνημα, που θα μας έδινε τις πρώτες απεικονίσεις των μακρινών γαλαξιών, έστελνε εικόνες θολές πίσω στη Γη.

Αποδείχτηκε λοιπόν ότι είχε ένα σημαντικό πρόβλημα στο σύστημα των φακών του. Τέσσερα χρόνια και 700 εκατ. δολάρια αργότερα, η NASA επισκεύασε τελικά τους λάθος τοποθετημένους φακούς του τηλεσκοπίου.

Οι τελευταίες αποστολές του Apollo

Η NASA προγραμμάτισε 13 επανδρωμένες αποστολές στο διάστημα, ξεκινώντας από το Apollo 8. Οι πρώτες 10 πήγαν σχετικά καλά, αν εξαιρέσουμε το Apollo 13! Τα Apollo 18-20 ωστόσο δεν εγκατέλειψαν ποτέ το έδαφος. Κυριολεκτικά. Το Apollo 20 ματαιώθηκε πρώτο: ο πύραυλος που θα το μετέφερε χρειάστηκε σε άλλο project.

Κατόπιν, μια σειρά κυβερνητικών περικοπών στον προϋπολογισμό της NASA έκανε τη διαστημική υπηρεσία να ξανασκεφτεί το πρόγραμμά της: τον Σεπτέμβριο του 1970, τα Apollo 18 και 19 αποσυναρμολογήθηκαν. Κι αν κάποιος επισκεφτεί σήμερα το Χιούστον, μπορεί να δει το Apollo 18 να στέκεται αγέρωχα στη μία του πλευρά. Είναι πράγματι το ακριβότερο διακοσμητικό στολίδι του κόσμου, με τα 225 εκατ. δολάρια που κόστισε.

Επιστροφή στη σελήνη (ή πάλι και όχι)

Στην 20ή επέτειο από την προσσελήνωση του Apollo 11, ο πρόεδρος Μπους ο πρεσβύτερος ανακοίνωνε τους μεγαλεπήβολους στόχους του διαστημικού προγράμματος των ΗΠΑ: στις 20 Ιουλίου 1989 ο αμερικανός πρόεδρος δήλωνε ότι η Αμερική θα πάει «πίσω στη σελήνη, πίσω στο μέλλον. Και αυτή τη φορά, θα πάει για να μείνει», υπονοώντας την πολυαναμενόμενη επανδρωμένη σεληνιακή βάση, ο σχεδιασμός της οποίας υποτίθεται ότι είχε ξεκινήσει από τη δεκαετία του '70.

Είπε επίσης ότι η Αμερική ετοίμαζε επανδρωμένη αποστολή στον Άρη. Οι υπολογισμοί της NASA ωστόσο για το φιλόδοξο πρόγραμμα του Μπους ήταν απογοητευτικοί: τα 500 δισ. δολάρια ήταν αποτρεπτικά, ακόμα κι αν καταμερίζονταν σε χρονική διάρκεια 20-30 χρόνων! Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, ο πρόεδρος Μπους ο νεότερος ανακοίνωνε στις 14 Ιανουαρίου 2004 ότι η Αμερική θα επέστρεφε στη σελήνη μέχρι το 2020, εγκρίνοντας το φιλόδοξο πρόγραμμα της NASA (με το όνομα Constellation) να στείλει ανθρώπους στο φεγγάρι γύρω στο 2015.

Το σχέδιο εγκαταλείφθηκε ωστόσο όταν ο πρόεδρος Ομπάμα ανέλαβε την προεδρία της χώρας, καθώς οι ανθρώπινες τσάρκες στη σελήνη κρίθηκαν εξόχως δαπανηρές.

Ένα όχημα για. διαστημικές μανούβρες

Προοριζόταν να παίξει τον ρόλο ρυμουλκού πλοίου για το διάστημα και αποτελούσε πρώτη προτεραιότητα στο πρόγραμμα της NASA του 1984. Το Orbital Maneuvering Vehicle ήταν σχεδιασμένο να μεταφέρει δορυφόρους και άλλα αντικείμενα σε τροχιά από μέρος σε μέρος, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης. Με τα 375 εκατ. δολάρια του κόστους του ωστόσο, το φιλόδοξο πλάνο εγκαταλείφθηκε οριστικά, όχι βέβαια προτού προκαλέσει οξείες αντιπαραθέσεις και μνημειώδεις καυγάδες στη NASA.

Ο παρατηρητής του Άρη

Αν υπάρχουν πράγματι Αρειανοί, θα γέλασαν πολύ με τα γεγονότα της 21ης Αυγούστου 1993. Αυτή ήταν η μέρα που ο «πολύς» Mars Observer χάθηκε στο διάστημα! Το πανάκριβο διαστημόπλοιο είχε εκτοξευτεί έναν χρόνο νωρίτερα, τη στιγμή ωστόσο που υποτίθεται ότι θα έμπαινε σε τροχιά γύρω από τον Κόκκινο Πλανήτη χάθηκε κάθε επαφή. Τι απέγινε το Mars Observer; Ρωτήστε τους Αρεινούς, είναι οι τελευταίοι που το είδαν.

Το διαστημόπλοιο «Γαλιλαίος»

Η NASA δεν είχε παρά μόνο προβλήματα με το Galileo. Εκτοξεύτηκε το 1989 και έφτασε στον Δία 6 χρόνια αργότερα. Η επίχρυση κεραία του, που δίπλωνε σαν ομπρέλα, απέτυχε να ανοίξει στην πρώτη της απόπειρα το 1991. Οι μηχανικοί της NASA αποφάσισαν να τη στρέψουν κατά 165 μοίρες, για να αποφύγουν την άμεση ηλιακή έκθεση και να ρίξουν τη θερμοκρασία της, μπας και ανοίξει. Όταν κι αυτό δεν δούλεψε, προσπάθησαν να κλείσουν και να ξανανοίξουν την κεραία για. 13.000 φορές! Και πάλι τίποτα.

Ό,τι κι αν έκαναν, η πολύτιμη κεραία του Galileo δεν λειτουργούσε με τίποτα. Το πρόγραμμα δεν ήταν ωστόσο εντελώς αποτυχημένο: η μικρότερη εφεδρική του κεραία κατάφερε τελικά να εκπέμψει πληροφορίες για τον πλανήτη πίσω στη Γη, στις 34 περιστροφές που έκανε ο «Γαλιλαίος» γύρω από τον Δία στα 14 χρόνια που κράτησε η περιπέτειά του, πριν καταστραφεί τελικά το 1995.

Το διαστημικό λεωφορείο Challenger

Ποιος μπορεί να ξεχάσει το Challenger, το δεύτερο επανδρωμένο διαστημικό λεωφορείο -μετά το Columbia- που στελνόταν σε πολλαπλές διαστημικές αποστολές; Το μοιραίο διαστημικό σκάφος έκανε το παρθενικό του ταξίδι στις 4 Απριλίου 1983 και ολοκλήρωσε 9 επιτυχημένες αποστολές, πριν φτάσουμε στα γεγονότα της 28ης Ιανουαρίου 1986: 73 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του, το Challenger θα έσκαγε τον αέρα, καταλήγοντας στον θάνατο και των 7 μελών του πληρώματός του.

Ήταν το πρώτο από τα δύο επανδρωμένα διαστημόπλοια -το δεύτερο ήταν το Columbia- που θα καταστρέφονταν στον αέρα. Το δυστύχημα του Challenger θα καθήλωνε το διαστημικό πρόγραμμα της NASA για 2,5 χρόνια, με την επόμενη αποστολή να πραγματοποιείται το 1988, με την εκτόξευση του Discovery. Όσο για τις αποστολές του Challenger, αντικαταστάθηκαν από το Endeavour, που ξεκίνησε τη διαστημική του περιπέτεια του τον Μάιο του 1992.

Δείτε το video

www.newsbeast.com

Ο ΣΚΑΙ TV ζωντανά από την Παραλία Μονολιθίου της Πρέβεζας (Video)

Την Κυριακή 10 Μαΐου 2026, η Πρέβεζα προβλήθηκε σε πανελλαδική εμβέλεια μέσα από ζωντανή σύνδεση στην εκπομπή «Οι Δεκατιανοί» του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ, με σημείο αναφοράς την παραλία Μονολιθίου, μία από τις πιο γνωστές και αγαπημένες παραλίες της περιοχής μας.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην εκπομπή, ο εκπρόσωπος του Νομού Πρέβεζας για την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων (ΠΟΞ), κ. Χαλκίδης Πολύκαρπος, είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει τα δυνατά στοιχεία που καθιστούν την Πρέβεζα έναν ολοκληρωμένο τουριστικό προορισμό, ικανό να καλύψει τις ανάγκες κάθε επισκέπτη.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο σημαντικό πλεονέκτημα της Πρέβεζας ως ενός εύκολα προσβάσιμου προορισμού, καθώς ο επισκέπτης δεν χρειάζεται αεροπορικά ή ακτοπλοϊκά εισιτήρια ώστε να μην επιβαρυνθεί οικονομικά για να βρεθεί εδώ — χρειάζεται μόνο καλή παρέα, θετική διάθεση και όρεξη να ζήσει όμορφες εμπειρίες.

Παράλληλα, παρουσιάστηκαν οι επιλογές που προσφέρει ο τόπος μας σε επίπεδο διαμονής, γαστρονομίας, δραστηριοτήτων, πολιτισμού και ψυχαγωγίας, στοιχεία που κάνουν την Πρέβεζα να ξεχωρίζει και να αποτελεί ιδανική επιλογή για οικογένειες, ζευγάρια αλλά και παρέες φίλων.

Επίσης η ιδιοκτήτρια του παραλιακού Beach Bar κα. Ιωάννα Κώτση, μίλησε για τις παροχές των Beach Bar της περιοχής, όπου δεν χρεώνεται ξαπλώστρα και ομπρέλα, παρά μόνο η ελάχιστη κατανάλωση της εκάστοτε επιχείρησης.

Η συνεχής παρουσία της Πρέβεζας σε μεγάλα πανελλαδικά μέσα ενημέρωσης ενισχύει ακόμα περισσότερο την αναγνωρισιμότητα του προορισμού και συμβάλλει ουσιαστικά στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής μας.

Θερμές ευχαριστίες στον παρουσιαστή της εκπομπής «Οι Δεκατιανοί» κ. Γιώργο Γρηγοριάδη, στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και σε όλους τους συντελεστές για τη φιλοξενία και τη δυνατότητα προβολής της Πρέβεζας σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Αυτό το χωριό είναι στην πραγματικότητα η Κολοπετινίτσα

 

Η «Κολοπετινίτσα» αποτελεί το αγαπημένο μέρος που χρησιμοποιούν οι Έλληνες όταν θέλουν να μιλήσουν με χιούμορ για έναν προορισμό. Αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι πρόκειται για ένα υπαρκτό μέρος. Είναι ένα ελληνικό χωριό που πλέον έχει μετονομαστεί αλλά κάποτε το αποκαλούσαν έτσι ακριβώς. Οι Έλληνες αναφέρονται στην «Κολοπετινίτσα» όταν θέλουν να μιλήσουν για κάτι που δεν υπάρχει, ή είναι αόριστο ή πολύ μακρινό. Λίγοι, στην πραγματικότητα ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η Κολοπετινίτσα βρίσκεται πολύ πιο κοντά στο αθηναϊκό κέντρο απ’ ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς.

Πρόκειται για το χωριό Τριταία της Φωκίδας. Ένα χωριό που βρίσκεται ανάμεσα στην Ιτέα και το Γαλαξίδι. Το όνομα Κολοπετινίτσα το διατήρησε μέχρι το 1927 οπότε μετονομάστηκε σε Μονοδένδρι και στην συνέχεια σε Τριταία. Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι η ονομασία Κολοπετινίτσα έχει προκύψει από παραφθορά της λέξης Καλοπετεινίτσας. Αυτή αναφερόταν στο συγκεκριμένο χωριό επειδή σε αυτό υπήρχαν καλοί πετεινοί δηλαδή κοκόρια για κοκορομαχίες.

Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 380 μέτρων και το 2011 η απογραφή είχε δείξει ότι είχε 141 κατοίκους. Πρόκειται δηλαδή για ένα μικρό χωριό αλλά με ιδιαίτερη ιστορία ονόματος. Είναι άγνωστο γιατί και πώς καθιερώθηκε το παλιό του όνομα να χρησιμοποιείται για χιουμοριστικούς λόγους.

Αν βρεθείς σε αυτό το χωριό θα δεις παντού αμυγδαλιές, αμπέλια και ελαιόδεντρα. Σπίτια χαμηλά με κεραμίδια και προσεγμένες αυλές. Το σίγουρο είναι όταν επισκεφθείς αυτό το όμορφο χωριό, τίποτα δε σε παραπέμπει στο παλιό του όνομα. Η Τριταία είναι ένα αυθεντικό και παραδοσιακό ελληνικό χωριό που σε κερδίζει με την απλότητά του και βέβαια με την ιδιαίτερη ιστορία του ονόματός του.

Η διαδρομή για την Κολοπετινίτσα είναι στο μεγαλύτερο μέρος εύκολη, Το μόνο που χρειάζεται είναι να βγεις στην Εθνική Οδό Αθηνών – Λαμίας με κατεύθυνση προς Λιβαδειά και να συνεχίσεις προς Ιτέα. Στο δρόμο θα βρεις την ταμπέλα που θα σε οδηγήσει εύκολα στο χωριό. Μόλις θα έχεις φτάσει στην Κολοπετινίτσα!

exploringgreece

https://www.tampouloukia.gr/

Θέλω να με θυμούνται σαν Ηρωίδα Μάνα | Μια ζωή στα καπνά και στις θυσίες

 Μια ζωή στα καπνά, στα παιδιά και στη φτώχεια.

Στην Ανάληψη Αιτωλοακαρνανίας, στον οικισμό Κόφτρα, συναντήσαμε την κυρία Αλεξάνδρα, 76 ετών, μια γυναίκα που κουβαλά μέσα της μνήμες από μια Ελλάδα φτωχή, δύσκολη αλλά γεμάτη αγάπη, πίστη και αντοχή.

Μέσα από τη συγκλονιστική της μαρτυρία, η κυρά Αλεξάνδρα θυμάται τα παιδικά της χρόνια, τη ζωή χωρίς ρεύμα, χωρίς ψυγείο, χωρίς πλυντήριο, το κουβάλημα του νερού, τα καπνά, τα γαϊδουράκια, τα παλιά προξενιά, τα προικιά, τα έθιμα του γάμου, τις γέννες στο σπίτι και τις μεγάλες θυσίες που έκαναν οι γυναίκες του χωριού για την οικογένειά τους. Μιλάει με ειλικρίνεια για τη φτώχεια, τη σκληρή δουλειά, τις χαμένες ευκαιρίες, αλλά και για την αγάπη που υπήρχε τότε ανάμεσα στους ανθρώπους. Μια αληθινή ιστορία ζωής από την ελληνική ύπαιθρο, από εκείνες που αξίζει να μείνουν ζωντανές στη μνήμη.

Ένα ακόμη αφιέρωμα του Greek Village Life στις τελευταίες ιστορίες των ελληνικών χωριών και στους ανθρώπους που κράτησαν όρθια την παλιά Ελλάδα.

Παραγωγή:Greek Village Life

Η Ηπειρώτισσα μάνα...

Γράφει ο Χρήστος Α.Τούμπουρος

(Με αφορμή τη γιορτή της μητέρα, αυτές οι αράδες ας θεωρηθούν ένας φόρος τιμής στην ηπειρώτισσα μάνα, στην πουτσαρίνα αυτή που κράτησε όρθια την Ήπειρο)

"Η Ηπειρώτισσα μάνα μια διαρκής παρακαταθήκη αξιών"

Ηπειρώτισσα μάνα, λεβέντισσα που καβάλ’σε τη φτώχια, την ορφάνια, την ξενιτιά.

Που αμπήδ’σε βάσανα πίκρες και στενοχώριες.

Που πάλεψε και νίκησε τον φασισμό και τον έστειλε στα γκρεμοτσακίδια.

Που πίστεψε στον τόπο της και μεγάλωσε τη φαμπλιά της με αξιοπρέπεια ήθος και φιλότιμο.

Που το πλατύ σαν ήλιος χαμόγελό της και η φεγγαροστόλιστη ματιά της δεν μπορεί να συγκριθεί με όλο το χρυσάφι του ντουνιά.

Ηπειρώτισσα !!!

Η γυναίκα που αγκομαχώντας στις γιδόστρατες, κρεμασμένη στα καταράχια, ανηφορίζοντας χωρίς σταματημό, με ρυτιδιασμένο, αλλά καθάριο πρόσωπο κι ολάνθιστη την καρδιά της -πάντα με χαμόγελο αισιοδοξίας- κράτησε αλύγιστη και ατόφια την ΗΠΕΙΡΟ.

Αν έζησε η Ήπειρος και έθρεψε γενιές ολόκληρες και απόδιωξε όλους τους σιαταναρέους, φασίστες επιδρομείς και κατακτητές, εντός και εκτός εισαγωγικών, έβαλε πλάτη η Ηπειρώτισσα μάνα.

Όμορφη, αγία και σεπτή αντιμετώπισε και ξεπέρασε τις δοκιμασίες και τις περιπέτειες ψύχραιμα, αξιόπρεπα, με άγρυπνη τη συνείδησή της, που όριζε το ύψος και το ήθος της ύπαρξής της.

Κράτησε τα μυστικά της ψυχής του λαού μας, τα σμίλεψε με ομορφιά και τα βάφτισε στη γλύκα που εκπέμπει ο αντίλαλος της Ηπειρώτικης φυσικής μελωδίας. Μπροστά στην πανδαισία της φυσικής και μελωδικής χαρμονής του τόπου τους, στάθηκαν οι Ηπειρώτισσες παντεπόπτριες και διαφεντεύτρες της ολόφωτης και απρόσμενης ομορφιάς. 

Αυθεντική, ατόφια, αφκιασίδωτη και αγνή και με το άρωμα της ελληνικής λεβεντιάς στην καρδιά και στο κορμί της εξέπεμψε έναν αυτογενή δυναμισμό ανθρωπισμού και μάγεψε φανερώνοντας την ακμή και την αρχοντιά της Ηπειρώτικης ψυχής. 

Με ψυχή αγνή, ταπεινή και άδολη σε φύση πλανεύτρα και γη σκληρή, ιδιότροπη και ανυπάκουη στο αλέτρι και στο τσαπί μπάζωσε τις ρίπες κι έφκιαξε τα χωραφάκια της, με σεβασμό στη φύση και στην Δημιουργία. 

Και με όλα αυτά και άλλα αναρίθμητα προβλήματα άντεξε, δόμησε την Ηπειρώτικη κοινωνία, αντιμετώπισε εισβολείς -παντός είδους- και δίδαξε ανθρωπισμό, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΗΘΟΣ.

Τα χέρια της ήταν πάντα χρυσωμένα και το τίμιο πρόσωπό της λαμπερό και χαρούμενο. 

Αν τιμάμε την Ηπειρώτισσα γυναίκα είναι γιατί η ιστορία και το παράδειγμά της, έχει πολλά να μας προσφέρει. 

Αδούλωτες, ασκλάβωτες, ελεύθερες! Ξεδίπλωσε όλες τις δυνάμεις της και ρίχτηκε στον αγώνα για τη ζωή, τη λευτεριά.

…

Η σημερινή πραγματικότητα στην Ήπειρο είναι τουλάχιστον καταθλιπτική. 

Η εσωτερική μετανάστευση και η πλειοδοσία των πολιτικών στον διορισμό, ερήμωσαν την Ήπειρο. Ερημιά παντού. 

Και αυτή η ερημιά έχει και τη μετενέργειά της στον πολιτισμό. 

Δεν κατοικούνται πλέον τα χωριά από παραγωγικές ηλικίες και ως εκ τούτου δεν παράγεται και δεν προάγεται τοπικός πολιτισμός. Πολιτιστικά άφωνα και άλαλα υπέκυψαν στον αρμαγεδόνα του υλοζωισμού, που χτύπησε την πόρτα συλλήβδην της ελληνικής κοινωνίας και την παραβίασε με το αποκριάτικο προσωπείο της δήθεν προοδευτικότητας και του ξενότροπου και ξενόφερτου μιμητισμού. 

Οι σημερινοί καιροί έχουν χάσει κάθε γεύση από το παρελθόν, η αξία του οποίου δεν αναγνωρίζεται . 

Αγωνίζεται και αντιστέκονται οι πολιτιστικοί σύλλογοι, για να σώσουν πολιτιστικά ό,τι σώζεται. Με μεγάλη επιτυχία θα έλεγα. 

Στις σημερινές δύσκολες -απαράδεκτα δύσκολες- συνθήκες, εάν δεν νοηματοδοτήσουμε τη ζωή μας πάνω σε ακέραιες και δοκιμασμένες αξίες και αρχές, θα μας πνίξει η κατεβασιά, που ασφαλώς είναι απείρως χειρότερη κι από αυτή του Αράχθου. Εάν δεν αντισταθούμε και δεν δώσουμε απάντηση ουσιαστική και με περιεχόμενο, θα ωχριά η κατεβασιά του Ταμερλάνου και του Τσεγκίς Χαν μπροστά στην επαπειλούμενη καταστροφή.

Η Ηπειρώτισσα μάνα μάς δείχνει το δρόμο.

Μέσα στη φθισικιά «ενεργητικότητα» της Αθήνας, παρέα με τον πανζουρλισμό που μεταφράζεται σε χαράτσια, δόσεις, κουτσουρεμένες συντάξεις, ενέργειες, μετενέργειες και προβλήματα μέχρι «τω δόξα πατρί», καλούμαστε να χαμογελάσουμε, να «βιοπαλέψουμε με το βίο της ζωής», όπως έλεγε και ένας καλόβουλος χωριανός μου, να ονειρευτούμε ∙ τουτέστιν να ζήσουμε. 

Στην ηπειρώτισσα μάνα κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ και τουλάχιστον λέμε ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Χρήστος Α.Τούμπουρος

Ρωμιά, 21 Μαρτίου 1930. Πως ο αγρότης γνωρίζει να τιμά τους ευεργέτας του

      

Γράφει ο Αθανάσιος Δημ. Στράτης.

     Από τον τόπο μας. Εκ Ρωμιάς Φιλιππιάδος ανταπόκριση

Θέλοντας να θυμηθούμε και να θυμήσουμε, δημοσιεύουμε ανταποκρίσεις παλαιοτέρων εποχών από τον τόπο μας. Ανταποκρίσεις ποικίλου περιεχομένου, οι οποίες φανερώνουν την καθημερινή ζωή των προγόνων μας. Ανταποκρίσεις που σήμερα φαίνονται παράξενες και χωρίς ιδιαίτερη ουσία, αλλά την εποχή εκείνη ήταν πρώτο θέμα στα χωριά μας. 

Μία από αυτές δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ, στις 21 Μαρτίου 1930 και αφορά το χωριό Ρωμιά. Έχει δε ως εξής:

Φιλιππιάς Μάρτιος 1930. Χτές το απόγευμα, σε ένα μικρό συνοικισμό μισή ώρα περίπου μακρυά από εδώ, στο συνοικισμό που γίνηκε σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 3/1927 απόφαση της Επιτροπής απαλλοτριώσεως Πρεβέζης, της επιτροπής εκείνης, η οποία χωρίς να λογαριάση πρόσωπα, χωρίς να φοβηθή κανένα, τόλμησε να απαλλοτριώση ένα λιβάδι, τη “Ρωμιά”, κτήμα του Γερουσιαστού της Άρτης Πύρρου Καραπάνου, αποκαταστήση εκεί 144 αγρότες, 144 δηλονότι οικογένειαι που πεινούσαν, συνήλθε η Γενική Συνέλευσις των μελών του ομωνύμου Συνεταιρισμού. Ας την πούμε συνέλευση. Πραγματική δεν ήταν συνέλευση. Ήταν μιά ιερή τελετή, μιά ιερή μυσταγωγία. Επρόκειτο σε αυτή ο Πρόεδρος του Συνεταιρισμού κ. Ι. Μαλτέζα, ο ιδεολόγος αυτός αγρότης, να ανακαινίση τη θέση των διαφόρων του συνεταιρισμού υποθέσεων.

Επρόκειτο να ζητήση την εξουσιοδότησή της να λάβη τα επιβαλλόμενα μέτρα για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μελών της, έπειτα από το λυσσώδες τον εξοντοτικό πόλεμο που κίνησε εναντίον της ο πολύς Πύρρος Καραπάνος, ο τέως ιδιοκτήτης της Ρωμιάς, - που κίνησε πάντα λίθον, που έβαλε σε ενέργεια κάθε δυνατό και αδύνατο μέσο να κερδίση το κτήμα, διώχνοντας από κεί 144 αποκλήρους της τύχης – έτσι μας θεωρούν ημάς τους αγρότας εκείνοι που από το αίμα που μας ρούφηξαν γίνηκαν εκατομμυριούχοι για να πολλαπλασιάση τα εκατομμύρια που του κληροδότησε ο πατέρας του από τον τίμιο ιδρώτα χιλιάδων της Ηπείρου αγροτών.

Η συνέλευσις αυτή – και δεν ήταν επαναλαμβάνομεν παρά μιά ιερή μυσταγωγία – αφού άκουσε τον πρόεδρόν της ασκεπής και με κατάνυξη θρησκευτική, έλαβε μιά απόφαση, παρόμοια με την οποίαν μόνον αγρότες μπορούσαν να λάβουν. Δια της υπ’ αριθ. 24 πράξεώς της ανεκήρυξεν παμψηφεί ευεργέτας του συνεταιρισμού δύο διακεκριμένους επιστήμονας τους κ.κ. Θεόδ. Πέτροβαν προϊστάμενον Εποικισμού Πρεβέζης και Παν. Παπάκον, γεωπόνον, Επιμελητήν εποικισμού Φιλιππιάδος, για τες υπηρεσίες, για την ένθερμη την ειλικρινή, την αφιλοκερδή που προσέφεραν στη δεινοπαθούσα αγροτική τάξη της περιφερείας.

Την απόφαση αυτή της συνελεύσεως του συνεταιρισμού Ρωμιά, απόφαση που έλαβον ουχί επιστήμονες αλλ’ αγρότες, άνθρωποι κατατριγμένοι μέχρι της χθές, άνθρωποι αγράμματοι και απολίτιστοι όπως συνηθίσαμε να τους αποκαλούμεν ημείς οι των πόλεων δεν μπορούμε παρά να επικροτήσωμε και ημείς με όλας μας τας δυνάμεις. Και μας επιβάλλεται να την επικροτήσωμε. Οι υπάλληλοι αυτοί τους οποίους είδε έπειτα από τη ελευθερία ο αγρότης της περιφερείας μας στη φτωχική του καλύβη, στην καλύβη του που βρίσκεται στον πλέον απόκρημνο, στο πλέον μεμακρισμένο της περιφερείας σημείο, στα Μουλιανά, στο Πολυστάφυλλο, στο Σκιαδά, στη Ρεματιά και σε άλλα τέτοια μέρη, που μονάχα ο εισπράκτορας και ο χωροφύλακας φαίνεται από καιρό σε καιρό. 

Ναι καθώς και ημείς πολλές φορές το αντιληφθήκαμε στα μέρη αυτά μονάχα του Πέτροβα και του Παπάκου τα είδε κάποτε. Όχι για να εισπράξη φόρους, αλλά για να δώση συμβουλές στον αγρότη, να τον ενθαρρύνη στην προσπάθειά του και βελτιώση την εθνική οικονομία. Μονάχα απ’ όλους τους υπαλλήλους που μέχρι της σήμερον πέρασαν από τον τόπο μας, αυτοί οι δύο κατάλαβαν πως της πατρίδος η ευημερία έγκειται ουχί εις την ανεξέλεγκτο βεβαίωση ουχί στη βιαία είσπραξη των φόρων, αλλά στην ανάπτυξη της Γεωργίας.

Συγχαίροντες και ημείς από καρδίας τόσον τους κ.κ. Πέτροβα και Παπάκου δια την ευγενή των υπέρ των αγροτών προσπάθειαν όσον και τα μέλη του συνεταιρισμού Ρωμιάς, δια την επιδεικνυομένην ευγνωμοσύνην προς τους ενδιαφερομένους υπέρ της ευημερίας των υπαλλήλους, ευχόμεθα όπως άπαντες οι υπάλληλοι του Υπουργείου Γεωργίας μιμηθώσι το παράδειγμά των επ’ αγαθώ ουχί μόνον του αγροτικού κόσμου, αλλά και της πατρίδος εν γένει. ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ.

Η Κουβέρτα Του Παππού: Το Κείμενο που πρέπει να Διαβάσεις

Όταν τα γεράματα χτυπάνε την πόρτα… οι άνθρωποι γίνονται βάρος στους νεότερους, έτσι τουλάχιστον πιστεύουν… Και έτσι το βλέπουν κάποιοι.....

Ξεχνάνε, όμως, ότι τα γεράματα δεν είναι αρρώστια, κάποια στιγμή όλοι θα φτάσουν εκεί. Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα ρθεις! Σοφή αυτή η παροιμία.

Κανένας δεν αναλογίζεται τα δύσκολα, αυτά που θα ‘ρθουν.

Κανένας δεν καταλαβαίνει ότι ακόμα και τα πιο φυσιολογικά πράγματα για εμάς και οι φυσικές απλές δραστηριότητες στα γεράματα γίνονται με δυσκολία. Οι άνθρωποι όταν γερνάνε γίνονται σοφοί από την εμπειρία της ζωής. Η ψυχή τους γεμάτη και η καρδιά τους χτυπά πλέον από ανησυχία να δουν και να καμαρώσουν καλά τα παιδιά και τα εγγόνια τους, τη συνέχεια τους…

Και, όμως, αυτοί οι άνθρωποι που καρδιοχτυπούν για τις ζωές των παιδιών τους, κάποιες φορές τους γίνονται ανεπιθύμητοι… Και αναρωτιέται κανείς, πόσοι αχάριστοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι; Δεν τους έχει πει κάποιος ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ότι κάποτε και οι ίδιοι, αδύναμοι και γερασμένοι θα κρέμονται από τα δικά τους παιδιά;

Ο παππούς της ιστορίας πάντρεψε τον μονάκριβο γιο του. Απ’ την αγάπη που του είχε, του έκανε δώρο όλη την περιουσία του και δεν κράτησε τίποτα για τον ίδιο…Ο γιος παντρεύτηκε και όλα κυλούσαν ήρεμα μέχρι τη στιγμή που ο παππούς πολύ γέρος πια είχε ανάγκη τη φροντίδα του γιου και της οικογένειάς του…

Για αντάλλαγμα η νύφη του και ο γιος του τον έβαλαν να μένει σε ένα υπόγειο… Έστελναν δε το παιδί τους να του δίνει ένα πιάτο φαϊ.

Όταν πια δεν άντεχαν να τον φροντίζουν άλλο και οι καυγάδες μεταξύ νύφης και γιου είχαν γίνει καθημερινότητα (η νύφη δεν ήθελε καθόλου τον παππού στο σπίτι) αποφάσισε ο γιος να πάρει τον παππού μέσα σε μία κουβέρτα και με τη βοήθεια του μικρού εγγονού να πετάξουν τον γέροντα σε ένα ποτάμι…Όταν έφτασαν στο ποτάμι και πέταξαν τον παππού μέσα , ο εγγονός πήρε πίσω μαζί του την κουβέρτα

-»Γιατί παιδί μου το έκανες αυτό;» του είπε έντονα η μάνα του όταν γύρισαν σπίτι.

-»Θα κρατήσω αυτή την κουβέρτα για σένα όταν γεράσεις να σε πετάξω με την ίδια στο ποτάμι όπως τον παππού…»

Οι γονείς συγκλονίστηκαν… κατάλαβαν το λάθος τους και πήγαν με δάκρυα στα μάτια και έφεραν πάλι πίσω τον παππού από το ποτάμι , γονάτισαν μπροστά στον πικραμένο πατέρα και του ζήτησαν συγχώρεση.

Αν κάποτε γεράσεις… αν κάποτε γίνεις ανήμπορος, αν νιώσεις ότι είσαι εσύ το βάρος στους άλλους σκέψου ότι όλο αυτό είναι η φυσική κατάληξη της ανθρώπινης φύσης! Γι αυτό φρόντισε τώρα που είσαι νέος και υγιής να προσφέρεις στους ηλικιωμένους όσα και ότι μπορείς. Πάντα μας επιστρέφεται ότι δίνουμε…

Τα μωρά δίνουν χαρά στην οικογένεια όταν γεννιούνται… οι ηλικιωμένοι γιατί να δίνουν λύπη; Μεγάλα μωρά είναι και αυτοί που, πάνω από όλα, έχουν ανάγκη τη στοργή και την αγάπη μας! Έχετε σκεφτεί τι θα μπορούσε να μας πει ένας ηλικιωμένος αλλά συνήθως δεν το λέει.. απλά μας κοιτά και περιμένει να τον νιώσουμε να καταλάβουμε από μόνοι μας. Αν λοιπόν μπορούσαμε να αποκωδικοποιήσουμε τα μελαγχολικά μάτια και τα τρεμάμενα χείλη του θα τον ακούγαμε να μας ψιθυρίζει και να λέει

Εάν με βλέπεις «γέρο»… εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ… έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω… Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μη με διακόπτεις, άκουσε με. Όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Όταν δε θέλω να πλυθώ μη με μαλώνεις και μη με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή… Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς.

Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο. Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον ειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις…

Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω, αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς. Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω, μη μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν «βάρος», έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελανα «πεθάνω»… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δε ζεις, επιβιώνεις.

Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο. Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή. Σε αγαπώ παιδί μου…»

Εσείς, λοιπόν, που δεν ανέχεστε τους δικούς σας ηλικιωμένους που έχετε μέσα ή δίπλα στο σπίτι σας. Εσείς που αγανακτείτε με το ένα πιάτο φαγητό που τους προσφέρετε… Εσείς που θέλετε πολλές φορές, όντως, να τους ξεφορτωθείτε έτσι απλά με μια κουβέρτα… μην ξεχάσετε πετώντας τους από τη ζωή σας, να κρατήσετε την κουβέρτα!

Σίγουρα θα σας χρειαστεί όταν και οι ίδιοι φτάσετε στη δική τους θέση.

filosofieszois

https://xiromeronews.blogspot.com/

Άγιος Χριστόφορος.

Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

Χρόνια πολλά στο διαχειριστή της σελίδας Romiazirou Χριστόφορο Ευθυμίου που τόσα χρόνια με συνέπεια και αγάπη διαχέει τον πολιτισμό της Ηπείρου, προβληματισμούς και αγωνίες. Μια μοναδικά αυθεντική προσωπικότητα που του στέλνουμε όλη μας την αγάπη.

Κατά την παράδοση του ελληνικού λαού ο άγιος Χριστοφόρος θεωρείται προστάτης των χωραφιών και των αμπελιών από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες και ιδιαίτερα από την πτώση χαλαζιού. Στους νεώτερους χρόνους, άρχισε να θεωρείται προστάτης των αυτοκινητιστών, των οδοιπόρων και του Σώματος Εφοδιασμού-Μεταφορών του Στρατού, ενώ είναι και ο πολιούχος της πόλης του Αγρινίου.

Η μνήμη του τιμάται στις 9 Μαΐου από την Ορθόδοξη Εκκλησία και στις 25 Ιουλίου από την Καθολική. Θεωρείται επίσης άγιος από την Λουθηρανική και την Αγγλικανική

Ο Άγιος Χριστοφόρος περιγράφεται και εικονίζεται πολλές φορές και ως κυνοκέφαλος, προφανώς λόγω της σύνδεσής του με το έθνος των Σκυλοκεφάλων ενώ συχνά προκαλεί γι΄αυτό το λόγο προβληματισμούς όπως με την τελευταία του εικαστική παρέμβαση στην εθνική πινακοθήκη, αφού η τέχνη μπορεί και έχει τη δύναμη να εκφράζεται πολλαπλώς.

Σε κώδικα του 11ου αιώνα ο Χριστόφορος «ἐκ τοῦ γένους τῶν κυνοκεφάλων ὐπῆρχεν, γῆς δὲ τῶν ἀνθρωποφάγων». Και περιγράφεται ως ἀνὴρ νεανίας, φοβερὸς τῷ εἴδει, καὶ ὑπερμεγέθης τῷ σώματι καὶ τῷ πάχει· οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς ἀστὴρ ὁ πρωῒ ἀνατέλλων, καὶ οἱ ὀδόντες αὐτοῦ ὡς συάγρου ἐξέχοντες.Έτσι από τα κείμενα προκύπτει πως υπήρχε παράδοση περί καταγωγής του Χριστόφορου από τη χώρα των Κυνοκεφάλων

Κατερίνα Σχισμένου

Ευχαριστώ πολύ την καλή φίλη και συνεργάτιδα Κατερίνα Σχισμένου για τις ευχές της και για το τόσο ενδιαφέρον και με ιστορικά στοιχεία  κείμενο που μας έστειλε.

Χριστόφορος