Αδελφότητα Σελλαδιτών Άρτας: Ζητούμε απαντήσεις για την αιφνιδιαστική κοπή δέντρων στην πλατεία!!

Χθες διαπιστώσαμε την αιφνιδιαστική κοπή δύο–τριών υγιών και καλοφροντισμένων δέντρων στον κοινόχρηστο χώρο της πλατείας του χωριού μας.

Δέντρα που δεν παρουσίαζαν επικινδυνότητα, δεν ήταν ασθενή και επί χρόνια εξυπηρετούσαν βασικές ανάγκες σκίασης και αναψυχής των κατοίκων.

Η ενέργεια αυτή πραγματοποιήθηκε χωρίς προηγούμενη ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας και χωρίς να έχει δοθεί μέχρι σήμερα καμία επίσημη αιτιολόγηση.

Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο (ενδεικτικά: Ν. 998/1979, διατάξεις για την προστασία του πρασίνου και των κοινόχρηστων χώρων, καθώς και η σχετική νομολογία), η κοπή δέντρων σε κοινόχρηστους χώρους επιτρέπεται αποκλειστικά και μόνο: κατόπιν τεκμηριωμένης τεχνικής ή επιστημονικής γνωμάτευσης (επικινδυνότητα, ασθένεια), με τη χορήγηση της προβλεπόμενης άδειας από τις αρμόδιες υπηρεσίες, και με σαφή καταγραφή της απόφασης του αρμόδιου οργάνου.

Η αυθαίρετη κοπή υγιών δέντρων σε δημόσιο χώρο συνιστά παράνομη πράξη, η οποία δύναται να επισύρει διοικητικές κυρώσεις, ποινικές ευθύνες και υποχρέωση αποκατάστασης, τόσο για εκείνους που έδωσαν την εντολή όσο και για όσους την εκτέλεσαν.

Κατόπιν τούτου, ζητούνται άμεσα και δημόσια απαντήσεις:

ποιο όργανο έλαβε την απόφαση,

με ποια συγκεκριμένη αιτιολογία,

αν και από ποια υπηρεσία εκδόθηκε η προβλεπόμενη άδεια,

και γιατί δεν τηρήθηκε η υποχρέωση διαφάνειας και ενημέρωσης των κατοίκων.

Σε περίπτωση που δεν υπάρξουν σαφείς και τεκμηριωμένες απαντήσεις, δηλώνεται ρητά ότι θα υποβληθεί επίσημη καταγγελία προς τις αρμόδιες ελεγκτικές και διοικητικές αρχές (Δασαρχείο, Αποκεντρωμένη Διοίκηση και κάθε συναρδια υπηρεσία), προκειμένου να ελεγχθεί η πλήρης νομιμότητα της πράξης και να αποδοθούν οι ευθύνες που προβλέπει ο νόμος.

Οι κοινόχρηστοι χώροι δεν αποτελούν πεδίο αυθαίρετων παρεμβάσεων.

Η πλατεία ανήκει στους κατοίκους.

Και η νομιμότητα δεν είναι προαιρετική.

Τα δέντρα κόπηκαν.

Η ευθύνη όμως παραμένει — και θα ελεγχθεί.

Ποιο ήταν το «ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής» ‑ Το τραγικό παρασκήνιο

η ιστορία του Θάνου και της Παγώνας. 

Το ανδρόγυνο που ήταν παράδειγμα προς μίμηση για τους παντρεμένους κι έμεινε στην ιστορία

Η φράση «το ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής» έχει καθιερωθεί στην ελληνική καθημερινότητα για να περιγράψει τα ερωτευμένα ζευγάρια, αυτά που φαίνονται τέλεια και συνάμα ιδανικά για τους γύρω τους.

Ποιος όμως θα μπορούσε να φανταστεί ότι πίσω από αυτή την ιδανική εικόνα κρύβεται μια τραγική πραγματικότητα γεμάτη βία και πόνο; Η ιστορία του Θάνου και της Παγώνας Παγιαυλή, του «ζευγαριού της Αγίας Παρασκευής», είναι μια ιστορία που ξεπερνά την εικόνα του ρομαντισμού και αποκαλύπτει τη σφοδρή αλήθεια για τη βία μέσα στην οικογένεια.

Το «ιδανικό» ζευγάρι

Το ζευγάρι των Παγιαυλή ήταν γνωστό στη συνοικία της Αγίας Παρασκευής (σε μια περιοχή κοντά στο Θησείο) για την φαινομενικά τέλεια σχέση του. Έμοιαζαν σαν το πρότυπο του ερωτευμένου ανδρόγυνου, κάνοντας βόλτες στην γειτονιά και προκαλώντας το θαυμασμό των κατοίκων. Η εικόνα τους ήταν εξαιρετικά τρυφερή, και οι δύο φαίνονταν να είναι ερωτευμένοι με την ίδια ένταση και αγάπη που έχουμε δει μόνο σε παραμύθια. Μια γνωστή φράση της εποχής ανέφερε ότι ήταν «δύο ερωτευμένα πιτσουνάκια», εξυμνώντας την αψεγάδιαστη σχέση τους.

Ωστόσο, η εικόνα που παρουσίαζαν οι Παγιαυλή στο κοινό δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια καλά κρυμμένη πρόσοψη. Όπως αποδείχτηκε, πίσω από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού τους, η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο σκοτεινή.

Η βία πίσω από τις κλειστές πόρτες

Μια μέρα, μια παρέα από γείτονες περπατούσε στη γειτονιά όταν άκουσαν φωνές και κλάματα που προέρχονταν από το σπίτι των Παγιαυλή. Ήταν προφανές πως η Παγώνα δεχόταν κακοποίηση από τον σύζυγό της, Θάνο. Το γεγονός αυτό έγινε ακόμα πιο ανησυχητικό όταν, την επόμενη μέρα, το ζευγάρι φαινόταν και πάλι πλήρως αγαπημένο και ευτυχισμένο, περπατώντας μαζί γεμάτοι αγάπη. Η αντίφαση αυτή προκάλεσε την ανησυχία των γειτόνων, οι οποίοι αποφάσισαν να παρακολουθήσουν το ζευγάρι για αρκετές εβδομάδες.

Η κατάσταση ήταν ανατριχιαστική. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, η Παγώνα περπατούσε στους δρόμους, γελώντας και αγκαλιάζοντας τον σύζυγό της, ενώ το βράδυ υπέφερε από τη βία του. Κάθε φορά που ο Θάνος χτυπούσε τη γυναίκα του, η Παγώνα δεν είχε τρόπο να αντιδράσει ή να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο βίας που είχε δημιουργηθεί.

Η αλήθεια που βγήκε στο φως

Η πραγματικότητα του ζευγαριού δεν άργησε να αποκαλυφθεί και σύντομα η ιστορία για τη βία που υφίστατο η Παγώνα κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα. Οι γείτονες, πλέον, γνώριζαν την αλήθεια, και οι αντιφάσεις στην εικόνα του «ιδανικού ζευγαριού» ήταν φανερές σε όλους. Οι φαινομενικά τέλειες σχέσεις συχνά κρύβουν μέσα τους ανεξήγητους εφιάλτες, και η ιστορία του Θάνου και της Παγώνας ήταν το τραγικό παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας.

Δε γνωρίζουμε τι απέγινε τελικά η Παγώνα. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να υποδηλώνει αν κατάφερε να ξεφύγει από τον κακοποιητή της ή αν η ζωή της άλλαξε ποτέ. Παρά ταύτα, η φράση «το ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής» απέκτησε μια νέα διάσταση. Έγινε το σύμβολο της υποκριτικής αγάπης, της ψεύτικης ευτυχίας και της κρυμμένης βίας που συχνά παραμένει αθέατη από το κοινό μάτι.

e-daily

https://www.tampouloukia.gr/

Δέκα έξι χρόνια ROMIANEWS. 27 Δεκεμβρίου 2009 - 27 Δεκεμβρίου 2025.

Δέκα έξι δημιουργικά χρόνια. 27 Δεκεμβρίου 2009 - 27 Δεκεμβρίου 2025. Δέκα έξι ολόκληρα χρόνια  αδιάλειπτα στην υπηρεσία των Ηπειρωτών. Νέα, σχόλια, δημοσιεύσεις, ανταποκρίσεις, κριτική. Και συνεχίζουμε…

Το νέο έτος θα ακούγεται η ηπειρώτικη φωνή μας ακόμα πιο δυνατή, καθάρια και αληθινή. Το χρωστάμε στην πατρίδα. Στην ΗΠΕΙΡΟ !

Τώρα μπήκαμε για τα καλά στην εφηβεία και θα κάνουμε κάποιες μικρές αλλαγές. Αλλάξαμε χτένισμα και  ρούχα αλλά στην καρδιά  και στις συνήθειες θα είμαστε πάντα οι ίδιοι, ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΜΕΧΡΙ ΚΟΚΚΑΛΟ . Προσθέσαμε στο λογότυπο το Hpeirotes γιατί οι αναρτήσεις μας σε ποσοστό 68% αφορούν τους Ηπειρώτες που κατοικούν "εντός ή εκτός" Ηπείρου.

Στεκόμαστε όρθιοι στις επάλξεις της ενημέρωσης, γιορτινές και καθημερινές μέρες, με ζέστη, με κρύο, με χιόνια, με αντιξοότητες, με πιέσεις και επιθέσεις εναντίον μας για να σιωπήσουμε…
Θα είμαστε εδώ, με το ίδιο πάθος και ενθουσιασμό, όπως τότε που πρωτοξεκινήσαμε, για τη δική σας ενημέρωση. Δεν αλλάζουμε. «Αγύριστα κεφάλια!» . Κίνητρό μας η αγάπη για το γενέθλιο τόπο μας.

Το δηλώνουμε καθαρά και ξάστερα, δεν είμαστε επίσημο ιστολόγιο κανενός, παρά μόνο της Ηπείρου και των Ηπειρωτών.

Σ' αυτή την  πορεία του ROMIANEWS μπορεί να πικράναμε και να στεναχωρήσαμε  κάποιους συμπατριώτες μας , φίλους και αναγνώστες, σίγουρα όμως δεν το κάναμε εσκεμμένα. Άλλωστε το παραδεχόμαστε ότι έχουμε κάνει λάθη, από τα οποία όμως μαθαίνουμε.

Ξεκινήσαμε με σκοπό να ασχοληθούμε με τα τοπικά προβλήματα και να αναδείξουμε ότι καλό και δημιουργικό γίνεται στην Περιφέρεια Ηπείρου και γενικότερα ό,τι αναφέρεται και περιστρέφεται γύρω από την Ήπειρο και την Ηπειρωτική αποδημία. 

Ιδιαίτερα θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους φίλους τακτικούς συνεργάτες  μας που γράφουν αφιλοκερδώς για εμάς και δημοσιεύουμε 6-8 άρθρα τους την εβδομάδα 

Ευχαριστούμε πάρα πολύ τους φίλους αναγνώστες που μας στέλνουν σήμερα τις ευχές τους, ελπίζουμε και του χρόνου να είμαστε μαζί. Ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους!!!

Η συντακτική ομάδα του ROMIANEWS

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ Αγία Σοφία: 27 Δεκεμβρίου 537 μ.Χ. – Τα εγκαίνια του μεγαλοπρεπούς ναού και η διαχρονική του πορεία στους αιώνες

Σαν σήμερα, στις 27 Δεκεμβρίου 537 μ.Χ., τελέστηκαν τα εγκαίνια της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, του κορυφαίου μνημείου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ενός από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής κληρονομιάς.

Η ανέγερση του ναού πραγματοποιήθηκε κατόπιν εντολής του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄, μετά την ολοσχερή καταστροφή των προηγούμενων ναών κατά τη Στάση του Νίκα το 532 μ.Χ. Μέσα σε μόλις πέντε χρόνια, υπό την καθοδήγηση των σπουδαίων αρχιτεκτόνων Ανθέμιου του Τραλλιανού και Ισίδωρου του Μιλήσιου, δημιουργήθηκε ένα αρχιτεκτονικό θαύμα που συνδύασε τη βασιλική με τον κεντρικό τρούλο, εγκαινιάζοντας ένα νέο πρότυπο στην εκκλησιαστική αρχιτεκτονική.

Ο επιβλητικός τρούλος της Αγίας Σοφίας, με διάμετρο περίπου 31 μέτρα και σαράντα παράθυρα στη βάση του, δημιουργεί την αίσθηση ότι αιωρείται στο φως. Κατά την παράδοση, ο Ιουστινιανός αναφώνησε κατά τα εγκαίνια: «Νενίκηκά σε, Σολομών», εκφράζοντας το μέγεθος και τη συμβολική υπεροχή του έργου. Για σχεδόν μία χιλιετία, η Αγία Σοφία υπήρξε ο καθεδρικός ναός της Κωνσταντινούπολης και το πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας. Στους κόλπους της τελέστηκαν στέψεις αυτοκρατόρων, πανηγυρικές λειτουργίες και ιστορικά γεγονότα που καθόρισαν τη βυζαντινή πορεία. Παρά τις φθορές από σεισμούς, ιδιαίτερα το 558 μ.Χ., ο ναός αποκαθίστατο διαρκώς, διατηρώντας το μεγαλείο του.

Το 1204, κατά τη Δ΄ Σταυροφορία, η Αγία Σοφία λεηλατήθηκε και μετατράπηκε σε λατινικό καθολικό ναό έως το 1261. Με την αποκατάσταση της Βυζαντινής κυριαρχίας, επανήλθε στην ορθόδοξη λατρεία, σε μια εποχή γενικευμένης παρακμής. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής μετέτρεψε την Αγία Σοφία σε μουσουλμανικό τέμενος. Παρά τις προσθήκες, όπως οι μιναρέδες, ο πυρήνας του μνημείου διατηρήθηκε.

Το 1935, η Αγία Σοφία ανακηρύχθηκε μουσείο, αποτελώντας σύμβολο πολιτιστικής συνύπαρξης και παγκόσμιας κληρονομιάς. Το 2020 επαναλειτούργησε ως τέμενος, γεγονός που αναζωπύρωσε τον διεθνή διάλογο για την ιστορική και πολιτιστική της αξία.

Σήμερα, η Αγία Σοφία στέκει ως διαχρονικό σύμβολο πίστης, ιστορίας και ανθρώπινης δημιουργίας, υπενθυμίζοντας τη λαμπρότητα της Βυζαντινής κληρονομιάς και τη συνάντηση πολιτισμών μέσα στους αιώνες.

“Oποιος έκλεψε τα χαλιά της κ.Χαρούλας να τα φέρει πίσω” απίστευτη ανακοίνωση σε πολυκατοικία! ΦΩΤΟ

 

Είναι μακράν η καλύτερη ανακοίνωση που έχει αναρτηθεί σε είσοδο πολυκατοικίας. Αφορά την κλοπή των χαλιών της κας Χαρούλας (μιας νοικάρισσας που προφανώς κάποιος της έκλεψε τα χαλιά που είχε απλωμένα).

Την ανακοίνωση έγραψε μια άλλη νοικάρισσα και προφανώς γνωστή της κας Χαρούλας, η κα Σούλα. Η ανακοίνωση γράφει: «Σας παρακαλώ παρα πολύ. Όποιος πήρε τα χαλιά της κ. Χαρούλας να τα φέρει πάλι πίσω. Μπορεί να μην σας είδε κάποιος από την πολυκατοικία, αλλά σας είδε ο Θεός. Δεν τον φοβάστε καθόλου;»..

topontiki.gr

https://xiromeropress.gr

Ποια ήταν η Λαμπρινή που έδωσε το όνομά της στη συνοικία του Γαλατσίου

 Τη γειτονιά εδώ τη λέγανε Άνω Πατήσια.

Μαρτυρίες κατοίκων επιβεβαιώνουν ότι τέλη του 19ου αι. οι εκτάσεις της περιοχής είχαν κληροδοτηθεί στην ψυχοκόρη και ερωμένη του Λάμπρου Βέικου, αλλά οι πληροφορίες για την ταυτότητα αυτής της γυναίκας έχουν (καθόλου τυχαία) εξαφανιστεί.

Ακριβώς 90 χρόνια πριν από σήμερα, το φθινόπωρο του 1934, δίνεται εντολή εκ μέρους του υπουργείου Συγκοινωνιών στον Δήμο Αθηναίων να προβεί σε μελέτη επεκτάσεων του σχεδίου πόλεως – ολόκληρες συνοικίες είχαν χτιστεί αυθαίρετα στα περίχωρα του κέντρου, και αν δεν τακτοποιούταν άμεσα το θέμα, πολύ γρήγορα θα διαμορφωνόταν ένα «σύμφυρμα αντικρουόμενων και αδιεξόδων οδών» χωρίς επιστροφή, όπως καταγράφει στο έργο Αι Αθήναι ο Κώστας Μπίρης.

Ανάμεσα στα σημεία-περιοχές που αφορούσε το νέο ρυμοτομικό σχέδιο ήταν τα Θυμαράκια (δυτικά της Πατησίων), τα Κουπόνια (σημερινές περιοχές Ιλίσια και Ζωγράφου), η Γούβα (νότια του Παγκρατίου), το Δουργούτι αλλά και όλη τη ζώνη μεταξύ Γαλατσίου και Κυψέλης, μαζί με τις περιοχές «εις τας παρυφές του Βριλησσού» (Τουρκοβούνια), που μας αφορούν εν προκειμένω.

Λόγω του λατομείου που άρχισε να λειτουργεί στις αρχές του 20ου αι. στα νταμάρια του λόφου Κατακουζηνού της περιοχής, δεν άργησαν να εμφανιστούν τα πρώτα σπίτια εργατών.

Τα σπίτια συνοδεύτηκαν αργότερα από διάφορα καταστήματα προς εξυπηρέτηση της εργατικής-λαϊκής συνοικίας στις καθημερινές της ανάγκες και έτσι διαμορφώθηκαν οι πρώτες γειτονιές στη μέχρι τότε αδόμητη έκταση: σε πρώτη φάση, δεξιά και αριστερά της λεωφ. Γαλατσίου (πλησίον πλατείας Λαναρά) διαμορφώθηκαν οι συνοικίες Ναξιώτικα και Κρητικά (δείχνοντας την καταγωγή των εργατών), ενώ σε δεύτερη φάση κατοικήθηκε και η βόρεια πλευρά του λόφου Κατακουζηνού, με τη συνοικία της οποίας το όνομα χρησιμοποιείται ευρέως μέχρι σήμερα – τη Λαμπρινή.

Όπως έχουμε αναφέρει σε πολλά κείμενα, οι ονομασίες των περιοχών δεν προέκυπταν απ’ το πουθενά, αλλά από συγκεκριμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των γεωγραφικών σημείων που προσδιόριζαν, όπως την καλλιεργητική χρήση, το φυσικό περιβάλλον και ακόμη συχνότερα τους κτηματίες που κυριαρχούσαν στην περιοχή. Ποια ήταν κυρία που φωτογράφιζε το όνομα Λαμπρινή, επομένως, σε μια εποχή μάλιστα που τα ονόματα ανήκαν σχεδόν αποκλειστικά στο αρσενικό φύλο.

Υπάρχει η θεωρία πως η Λαμπρινή δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα: ότι πρόκειται απλώς για τη θηλυκή εκδοχή του Λάμπρου Βέικου, οπλαρχηγού από το Σούλι που γενικότερα έχει την τιμητική στο Γαλάτσι (βλ. τη λεωφόρο Βεΐκου που παλιότερα λεγόταν Ομορφοκκλησιάς, όπως και το ομώνυμο άλσος), καθώς μεγάλες εκτάσεις στις περιοχή κατείχαν από παλιά απόγονοι του μεγάλου αγωνιστή του 1821.

Εντούτοις, οι παλιοί Γαλατσιώτες επιβεβαιώνουν τη δεύτερη, πολύ πιο «ζουμερή» εκδοχή για την προέλευση του ονόματος: ότι ανήκει στην ψυχοκόρη του εγγονού Λάμπρου Βέικου που αφέντευε στα τέλη του 19ου αι. στο Γαλάτσι. Την ίδια θεωρία επιβεβαιώνει και η ιστοσελίδα του Δ. Γαλατσίου σήμερα.

Οι φήμες λένε πως η Λαμπρινή ήταν και ερωμένη του Βέικου, πράγμα καθόλου απίθανο στο πλαίσιο εξάρτησης και εξαναγκασμού που διαμόρφωνε ο θεσμός της ψυχοκόρης για τα φτωχά κορίτσια εκείνης της εποχής.

Ποια ήταν η ερωμένη-ψυχοκόρη του Λάμπρου Βέικου

Τα κείμενα της εποχής κατέγραφαν τον Λάμπρο Βέικο (τον νεότερο) ως έναν «εξαιρετικό άνθρωπο, μοναδικό αθηναϊκό τύπο, φυσιολάτρη, αφεντάνθρωπο, ανοιχτόκαρδο, αλλά ιδιόρρυθμο», όπως διαβάζουμε στα Αθηναϊκά. Ένα πρόσωπο της κοσμικής τάξης που απολάμβανε τον σεβασμό και ασκούσε επιρροή.

Για την ιστορία μας, μας αφορά πως όταν έχασε τη σύζυγο και το μοναχογιό του, αφοσιώθηκε στις τρεις θετές θυγατέρες του, τις οποίες «φρόντισε να προικίσει και να τους εξασφαλίσει μια άνετη ζωή». Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η Λαμπρινή, για την οποία οι διαθέσιμες πληροφορίες σήμερα είναι ελάχιστες.

«Τη γειτονιά εδώ τη λέγανε Άνω Πατήσια μέχρι πριν από μερικά χρόνια που τη μετονόμασαν σε Λαμπρινή προς τιμή μιας υπηρέτριας του Βέικου», αναφέρει ανώνυμα παλιός κάτοικος της περιοχής που έμενε για χρόνια στη συμβολή Φαύνου και Έρσης.

«Αυτή [η Λαμπρινή] είχε αποκτήσει μεγάλη περιουσία στην περιοχή και μάλιστα ήταν αυτή που σχεδίασε την περιοχή», συνεχίζει το ίδιο άτομο. «Για παράδειγμα, σχεδίασε την πλατεία όπου χτίστηκε το 1953 η πρώτη, ξύλινη και πρόχειρη, εκκλησία του Αγίου Ανδρέα». Στην ίδια εργασία, άλλες μαρτυρίες αναφέρουν τη Λαμπρινή ως «ανιψιά» του Βέικου, αλλά συνολικότερα οι πληροφορίες για την ταυτότητα της συγκεκριμένης γυναίκας ακόμη και στους ντόπιους είναι, διόλου τυχαία, εξαφανισμένες.

Από διαφορετικές μαρτυρίες επιβεβαιώνεται ότι τα κτήματα του Βέικου στη συγκεκριμένη περιοχή του Γαλατσίου κληρονομήθηκαν στη Λαμπρινή τέλη του 19ου αι., όταν ακόμη δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου σπίτια, παρά μόνο χωράφια σπαρμένα με σιτάρι και άλλα είδη τα οποία μπορούσαν να ανταποκριθούν στο ανάγλυφο της περιοχής που γειτνιάζει με το νταμάρι. Τότε, νερό δεν υπήρχε στην περιοχή, ούτε δρόμοι. Η Λαμπρινή φαίνεται ότι κατέβαλε προσπάθειες για να διαμορφώσει τις πρώτες υποδομές στην περιοχή, όπως είδαμε παραπάνω, αλλά το έργο της σβήστηκε από το αφήγημα της ιστορίας.

Στη συνέχεια, τα κτήματα της Λαμπρινής κληρονομήθηκαν στον Τσάκωνα, τον «πρώτο που είχε τηλέφωνο στην περιοχή» και αρκετοί παλιοί κάτοικοι είχαν γνωρίσει προσωπικά.

oneman

https://www.tampouloukia.gr/

Μποτιλιάρισμα στον Κηφισσό το 1980

1980, μποτιλιάρισμα στον Κηφισό για το Νο 31 του ΚΤΕΛ Θεσπρωτίας, εκεί που σήμερα υπάρχει η μεγάλη αερογέφυρα στο ύψος του σταθμού

.http://www.anεo.net/

Γιορτινές ευχές από τον Ηπειρωτικό Σύνδεσμο Πειραιώς.

Γιορτινές ευχές από τον Σύλλογο Ηπειρωτών Αστυνομικών Αττικής.

Όταν τα Χριστούγεννα ήταν αλλιώς… | Η γιαγιά Ροδάνθη αφηγείται...

Στο Καρπενήσι συναντάμε τη γιαγιά Ροδάνθη και ταξιδεύουμε πίσω στα Χριστούγεννα μιας άλλης εποχής.

Χειμώνες με χιόνια, φωτιές στα τζάκια, νηστείες, χριστόψωμα, κάλαντα, παραμύθια, καλικάντζαρους και ιστορίες που λέγονταν γύρω από τη φωτιά.

Μια αυθεντική αφήγηση μνήμης και ζωής από την Ευρυτανία, όπως μας τη χάρισαν οι άνθρωποι του τόπου.

Παραγωγή: Greek Village Life

Η πραγματική ιστορία του Ηρώδη.

Λίγες προσωπικότητες στην ιστορία είχαν μια τόσο αμφιλεγόμενη φήμη όπως ο βασιλιάς Ηρώδης της Ιουδαίας. Σύμφωνα με την παράδοση, στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, πρόκειται για τον Βασιλιά που διατάζει τη σφαγή των νηπίων, τη θανάτωση όλων των αγοριών μωρών μετά τη γέννηση του Ιησού, για να απαλλαγεί από το θείο βρέφος, που σύμφωνα με τις προφητείες θα του έπαιρνε τον θρόνο. 

Για πολλούς μελετητές όμως, ο Ηρώδης αξίζει τον χαρακτηρισμό «μέγας» που του προσάπτουν. Ο βασιλιάς της Ιουδαίας, της τελευταίας περιόδου του πρώτου αιώνα π.Χ., ήταν ένας ικανός ηγέτης. Έχτισε λαμπρά οικοδομήματα όπως υδραγωγεία, θέατρα, γυμναστήρια, ανάκτορα, οχυρά και λιμάνια. Σημαντικό έργο του ήταν και η ανοικοδόμηση του Ναού του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ. Επίσης, ο Ηρώδης φέρεται να συνέβαλε καθοριστικά στην αντιμετώπιση του λιμού στα μέσα της δεκαετίας του '20 π.Χ. Παρόλο που κατά τη βασιλεία του υπήρχε ειρήνη και ευημερία στην Ιουδαία, αντιμετωπίστηκε πολλές φορές με καχυποψία από τους υπόδουλούς του.

Η διακυβέρνηση του Ηρώδη ήταν προσανατολισμένη σε δύο στόχους, τον καθησυχασμό των ρωμαίων ηγετών και την εξυπηρέτηση των αναγκών του λαού της Ιουδαίας. Η συνεχής αυτή προσπάθεια, καθώς και το τοξικό περιβάλλον με τις μηχανορραφίες στο παλάτι, ενδεχομένως οδήγησαν τον Ηρώδη να γίνεται όλο και πιο παρανοϊκός και σκληρός προς το τέλος της ζωής του. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι η συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια αυτής της τελευταίας περιόδου οδήγησε τελικά στη λεγόμενη Σφαγή των Νηπίων, παρά την έλλειψη ιστορικών αποδείξεων ότι συνέβη κάτι τέτοιο.

Υπάρχει ωστόσο, μια πτυχή αυτού του βασιλιά για την οποία συμφωνούν όλοι οι σχολιαστές: Έχοντας πάντα στενές σχέσεις με τη Ρώμη, ο Ηρώδης δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει τις καρδιές του λαού του. Η βασιλεία του Ηρώδη στη Ιουδαία συνεχίστηκε από τον γιο του Αντίπα και οι δυο τους έγιναν σύμβολο της Καινής Διαθήκης, εξαιτίας της ζωτικής σημασίας που έπαιξε η γεωπολιτική της εποχήςστην εμφάνιση της Ρώμης ως αδιαμφισβήτητης δύναμης στην ανατολική Μεσόγειο.

Άνοδος στη βασιλεία

Στις αρχές του δεύτερου αιώνα π.Χ., η δυναστεία των Σελευκιδών, κυβερνούσε τα απομεινάρια της ανατολικής αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου κοντά στη σημερινή Συρία. Πιο νότια, η αιγυπτιακή δυναστεία άρχιζε επίσης να καταρρέει. Οι Εβραίοι της Ιουδαίας, οι οποίοι βρίσκονταν ανάμεσα σε αυτές τις δυο αποδυναμωμένες δυνάμεις, άρπαξαν την ευκαιρία και κέρδισαν την ανεξαρτησία τους από τη δυναστεία των Σελευκιδών και επέκτειναν τα εδάφη τους προς τον νότο.

Αφού έλαβε αρχικά την ευλογία της Ρώμης, το ανεξάρτητο εβραϊκό βασίλειο αισθάνθηκε όλο και περισσότερο την πίεση της επέκτασης της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας στην περιοχή. Όταν η Ιουδαία έγινε υποτελές κράτος της Ρώμης το 63 π.Χ., οι ηγεμόνες βρήκαν έναν πρόθυμο συνεργάτη στο πρόσωπο του πατέρα του Ηρώδη, Αντίπατρου, ο οποίος έγινε κυβερνήτης της νέας ρωμαϊκής επαρχίας. Με το ξέσπασμα του ρωμαϊκού εμφυλίου (Οκταβιανού και Αντώνιου), ο Ηρώδης έσπευσε για βοήθεια και διορίστηκε βασιλιάς της Ιουδαίας το 40 π.Χ., ενώ είχε αναπτύξει άριστες σχέσεις με τον Μάρκο Αντώνιο. Αυτή η σχέση θα μπορούσε να είχε οδηγήσει στον θάνατο του Ηρώδη, καθώς ο Αντώνιος τελικά ηττήθηκε από τον Οκταβιανό στη μάχη του Ακτίου το 31 π.Χ. Ο νικητής Οκταβιανός ζήτησε τότε συνάντηση με τον Ηρώδη. Φοβούμενος για τη ζωή του, ο Ηρώδης ορκίστηκε υπακοή στον Οκταβιανό, ο οποίος επιβεβαίωσε τον τόπο του Ηρώδη ως βασιλιά, καθώς πίστευε ότι θα ήταν πιστός στη Ρώμη.

Στα μάτια όμως των ευσεβών Εβραίων, η αφοσίωση του Ηρώδη στους ειδωλολάτρες Ρωμαίους και ο θαυμασμός του στο ελληνιστικό ύφος έφεραν απογοήτευση και καχυποψία. Είχε βρεθεί στον θρόνο της Ιουδαίας, αφότου είχε χυθεί πολύ εβραϊκό αίμα από ρωμαϊκές δυνάμεις. Επιπλέον, η καταγωγή του ενίσχυε τις αντιδράσεις προς το πρόσωπό του. Η οικογένεια του Ηρώδη είχε ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό, αλλά ο πατέρας του προερχόταν από άλλη περιοχή και η μητέρα του ήταν από την Αραβία. Το χειρότερο από όλα όμως ήταν ότι ο Ηρώδης «καταπάτησε» κάποιες συνήθειες και νόμους της εβραϊκής θρησκείας.

Λαμπρά επιτεύγματα

Ο Ηρώδης καλλιέργησε προσεκτικά την εικόνα του ως "σοφός βασιλιάς", αφού είχε επηρεαστεί από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, παρόλο που οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης τον είδαν ως τύραννο. Συνεργάστηκε με κορυφαίες ρωμαϊκές φιγούρες, όπως ευγενείς, φιλοσόφους, ιστορικούς ποιητές και θεατρικούς συγγραφείς, οι οποίοι έμπαιναν στο παλάτι και η παρουσία τους φαίνεται ότι δυσαρεστούσε τις δύο κύριες εβραϊκές αιρέσεις μέσα και γύρω από την Ιερουσαλήμ. Παρόλο που ήταν διαφορετικές μεταξύ τους, συμφωνούσαν και οι δύο αιρέσεις ότι ο βασιλιάς σκόπιμα ήθελε να βλάψει τα εβραϊκά έθιμα.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Νικόλαο Δαμασκηνό, έναν από τους στενούς συνεργάτες του Ηρώδη, ο βασιλιάς παραμελούσε τις υποθέσεις του κράτους και τη μελέτη του εβραϊκού νόμου για να περάσει τον χρόνο του μελετώντας τη φιλοσοφία, τη ρητορική και την ιστορία της Ελλάδας και της Ρώμης. Οι κρατικές υποθέσεις μεταβιβάστηκαν σε εκείνους τους υπαλλήλους που είχαν ελληνική εκπαίδευση. Ο Ηρώδης ήξερε ότι η βασιλεία στην Ιουδαία ήταν αδύνατη χωρίς τη συγκατάθεση των ισχυρών Φαρισαίων, τους οποίους «φλέρταρε» με διάφορες παραχωρήσεις. Και ήταν σε θέση να τους κρατήσει στην πλευρά του, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη τους.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Ιωσήφ, οι νέες πόλεις του Ηρώδη ενοχλούσαν την εβραϊκή ιερατική τάξη, επειδή τα ειδωλολατρικά τους μνημεία ήταν προσβλητικά για την Ιερουσαλήμ. Χτισμένη μεταξύ 22 και 10 π.Χ., ο Ηρώδης ονόμασε την Παράλιο Καισάρεια για τον προστάτη του, τον Καίσαρα Αύγουστο. Κατασκευάστηκε γύρω από ένα τεχνητό λιμάνι, προστατευμένο από κυματοθραύστες. Αυτό το αξιοσημείωτο κατόρθωμα της μηχανικής ήταν η βάση του στόλου του, τον οποίο ο βασιλιάς έθεσε στην υπηρεσία της Ρώμης.

Οι ναοί της Καισαρείας ήταν αφιερωμένοι σε Ρωμαϊκές θεότητες και στον ίδιο τον Αυγούστο. Κάθε πέντε χρόνια, ο Ηρώδης διοργάνωνε μονομαχίες, αφιερωμένες στον Αύγουστο και τη σύζυγό του Λιβία, στις οποίες οι χορεύτριες ήταν περισσότερες από τους επισκέπτες. Μεγάλα βραβεία δίνονταν στους νικητές, ενώ κυκλοφορούσαν φήμες για ξέφρενα πάρτι οργίων που ακολουθούσαν. Οι εβραϊκές αρχές εξέφρασαν μεγάλη αποδοκιμασία για αυτές τις "υπερβολές και κραιπάλες". Θεώρησαν μάλιστα τις μονομαχίες ανήθικες, καθώς πίστευαν ότι η μοίρα της ανθρώπινης ζωής ανήκει αποκλειστικά στον Θεό.

Αν η Καισάρεια μπορούσε να διαγραφεί ως πόλη για ειδωλολάτρες, η ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ απειλήθηκε επίσης από τα ρωμαϊκά ένστικτα του ηγεμόνα της. Η ένταση επικεντρώθηκε στον Δεύτερο Ναό, ένα κτίριο που συμβολίζει τη σύνθετη σχέση του Ηρώδη με την πίστη του. Το πρόγραμμα αποκατάστασης του Ηρώδη ξεκίνησε το 20 π.Χ., με τον ανασχηματισμό της δομής με λευκή πέτρα, ενώ διπλασιάστηκε και το μέγεθος του προαύλιου χώρου γύρω από τον ναό. Ο Ηρώδης προσπάθησε να αναδείξει την εβραϊκή πίστη, αλλά το έκανε με Έλληνες αρχιτέκτονες.

Ίσως το πιο εντυπωσιακό θρησκευτικό σκάνδαλο για το οποίο κατηγορείται ο Ηρώδης ο Μέγας ήταν η παραβίαση του τάφου του βασιλιά Δαβίδ στη Βηθλεέμ. Οι φήμες είχαν κυκλοφορήσει πολύ καιρό κι ανέφεραν ότι ο τάφος έκρυβε θησαυρό. Έχοντας ξοδέψει μεγάλα χρηματικά ποσά στο κτίριο της Καισάρειας και ίσως βλέποντας τον εαυτό του ως απόγονο του βασιλιά Δαβίδ, ο Ηρώδης φημολογείται ότι μπήκε κρυφά με εργάτες για να ληστέψει τον τάφο.

Οι σύγχρονοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι, παρά την απληστία του, ο Ηρώδης ήταν πολύ ικανός. Η διπλωματία του Ηρώδη εξασφάλισε την επιβίωση της εβραϊκής ταυτότητας σε μια ταραχώδη στιγμή στην ανατολική Μεσόγειο, ενώ η συμβολή του στον υλικό πολιτισμό της Ιουδαίας ήταν άνευ προηγουμένου. Κατασκεύασε τα φρούρια Masada και Herodium, καθώς και εξασφάλισε παροχή νερού στην Ιερουσαλήμ. Χρησιμοποιώντας τις επαφές του με τη Ρώμη κατά τη διάρκεια του λιμού των 25-24 π.Χ., κανόνισε την εισαγωγή αιγυπτιακών σιτηρών για να τροφοδοτήσει τους πολίτες του βασιλείου του. Ωστόσο, ακόμη και οι υποστηρικτές του Ηρώδη αναγνωρίζουν τη βίαιη συμπεριφορά των τελευταίων χρόνων.

Ο «τρελός» βασιλιάς

Καθ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, η προσωπική ζωή του βασιλιά Ηρώδη αποτελούσε σκάνδαλο στην Ιερουσαλήμ. Εκτός από τη συνύπαρξη με μεγάλο αριθμό παλλαδίων, ο Ηρώδης πιστεύεται ότι είχε συνολικά εννέα συζύγους και ήταν μερικές φορές παντρεμένος με περισσότερες από μία ταυτόχρονα.

Οι θεωρίες συνωμοσίας και οι μηχανορραφίες του παλατιού τροφοδότησαν μια αυξανόμενη αίσθηση παράνοιας του Ηρώδη. Κάποιες από αυτές ήταν αληθινές και κάποιες άλλες μύθοι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι είχε σκοτώσει πολλά μέλη της οικογένειάς του κατά τη διάρκεια των χρόνων που βρισκόταν στην εξουσία. Μεταξύ των θυμάτων του ήταν ο αδελφός του, Αριστόβουλος, τον οποίο είχε προηγουμένως χρίσει αρχιερέα. Η σύζυγός του Μαριάμη «αφανίστηκε», όπως επίσης και οι δύο γιοι της, Αλέξανδρος και Αριστόβουλος. Παράλληλα, αποκλήρωσε τον μεγαλύτερο γιο του, Αντίπατρο, από την πρώτη του σύζυγο και στη συνέχεια τον σκότωσε.

Πολλοί πολίτες επίσης έχασαν τη ζωή τους στα μπουντρούμια του παλατιού, θύματα του συστηματικού σχεδίου του Ηρώδη να εξαλείψουν όποιον έδειχνε υπακοή στο προηγούμενο καθεστώς.

Βασανισμένος από ανασφάλεια, η επιθυμία του Ηρώδη για εκδίκηση έγινε ολοένα και πιο έντονη. Ο Ιωσήφ γράφει πως ο Ηρώδης, όταν ήταν άρρωστος διέταξε, μετά τον θάνατό του, οι βασικοί ευγενείς θα έπρεπε να βρεθούν στο αμφιθέατρο της Ιεριχούς και να σκοτωθούν με βέλη. Στον θάνατό του στις 4 π.Χ., η εντολή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Αξίζει ωστόσο να αναφερθεί, ότι δεν υπάρχει άμεση απόδειξη ότι συνέβη η σφαγή των νηπίων στη Βηθλεέμ, αν και η ιστορία δεν είναι απίστευτη λόγω της ψυχικής κατάστασης του Ηρώδη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι πράξεις του δημιούργησαν ένα συναρπαστικό ιστορικό παράδοξο: έναν άρχοντα που θα μπορούσε, αφενός, να δημιουργήσει ένα σταθερό, πλούσιο βασίλειο, αλλά και να προκαλέσει την οργή των υπηκόων του.

* Με πληροφορίες από το National Geographic

https://tvxs.gr

Τα Χριστούγεννα δεν γιορτάζονταν πάντα 25 Δεκεμβρίου...

"Όχι" τα Χριστούγεννα δεν γιορτάζονταν πάντα στις 25 Δεκεμβρίου...

Για την ακρίβεια τους τρεις πρώτους αιώνες της ύπαρξης του Χριστιανισμού η γέννηση του Χριστού δεν αποτελούσε θέμα κάποιας εορτής. Οι μεγάλες χριστιανικές εορτές ήταν τα Θεοφάνια, στις 6 Ιανουαρίου, και το Πάσχα. Η πρώτη επίσημη αναφορά της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα εορτασμού της γέννησης του Ιησού εμφανίζεται σε Ρωμαϊκό ημερολόγιο του 336 μ.Χ.

Γεννήθηκε ο Ιησούς στις 25 Δεκεμβρίου; Το πιθανότερο είναι πως όχι. Εξάλλου η Αγία Γραφή δεν αναφέρει ημερομηνία και η ιστορία της γέννησης περιέχει αρκετά αντικρουόμενα στοιχεία. Για παράδειγμα η παρουσία των βοσκών με τα προβατάκια παραπέμπει περισσότερο σε άνοιξη.

Στα τέλη του τρίτου - αρχές τέταρτου αιώνα, η εκκλησία αποφάσισε να τοποθετήσει οριστικά τη γέννηση του Ιησού στις 25 Δεκεμβρίου πιθανότατα για κοινωνικούς - πολιτιστικούς λόγους και όχι θεολογικούς. Για την ακρίβεια ώστε να συμπέσει - και να καλύψει - τις παγανιστικές εορτές του Σατούρνου (Θεός των Ρωμαίων προστάτης της Γεωργίας που ταυτίζεται με τον Κρόνο ) στη Δύση και του Μίθρα (Θεό του φωτός και της Σοφίας των Περσών) στη Μέση Ανατολή.

Στις 25 Δεκεμβρίου, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, τοποθετείται το χειμερινό ηλιοστάσιο. Στα προχριστιανικά χρόνια ήταν μία από τις σημαντικότερες εορτές.  Ήταν η «γέννηση του Ηλίου», η στιγμή της μικρότερης ημέρας του χρόνου που αρχίζει σταδιακά να μεγαλώνει. Ο Ήλιος σταματάει να χαμηλωνει και ξεκινάει την πορεία του για το πιο ψηλό σημείο του ουρανού, νικώντας το σκοτάδι, ώστε να προσφέρει απλόχερα ξανά τον κόσμο ζεστασιά.

Μέσω αυτή της τακτικής, που ακολουθείται σχεδόν σε όλες τις θρησκευτικές εορτές, η εκκλησία επιδίωκε την εξάπλωση του Χριστιανισμού ως επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας. Σε μια ημερομηνία παγανιστικής εορτής, τοποθετείται μια σημαντική χριστιανική εορτή.  Μέσω αυτή της τακτικής, που ακολουθείται σχεδόν σε όλες τις θρησκευτικές εορτές, η εκκλησία επιδίωκε την εξάπλωση του Χριστιανισμού ως επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας.

Τα Χριστούγεννα εξαπλώθηκαν σε όλο τον δυτικό κόσμο κατά τη διάρκεια των αιώνων που ακολούθησαν. Ωστόσο δεν τα αποδέχτηκαν όλοι οι Χριστιανοί, με πολλούς να συνεχίζουν να θεωρούν σημαντικότερα τα Θεοφάνια και το Πάσχα.

Μάλιστα ορισμένοι, όπως οι Πουριτανοί της αγγλικής αποικίας «New England» στη νέα αμερικανική γη, είχαν απαγορεύσει ακόμα και τον εορτασμό των Χριστουγέννων, συνδέοντάς την με τον παγανισμό. Επίσης μετά την αμερικανική επανάσταση τα Χριστούγεννα θεωρήθηκαν ως «βρετανικό κατάλοιπο» και απαξιώθηκαν. Επέστρεψαν στο αμερικανικό εορτολόγιο το 1870 και μάλιστα ως ημέρα ομοσπονδιακής αργίας.

Το ROMIANEWS σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα

Γιορτινές ευχές από τον βουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Παύλο Χρηστίδη

Καλησπέρα και χρόνια πολλά!

Καθώς τα Χριστούγεννα έφτασαν, θέλω να σας ευχηθώ υγεία, ηρεμία και όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους σας.

Αυτές οι ημέρες, μας θυμίζουν πόσο σημαντικό είναι να νιώθουμε μέρος μιας κοινότητας και να μπορούμε να επικοινωνούμε πιο άμεσα και ανθρώπινα.

Με αυτή τη σκέψη, δημιουργήσαμε μια ομάδα στο Viber, ώστε:

 να κρατάμε πιο άμεση επαφή

 να μοιραζόμαστε ενημερώσεις και σκέψεις

 να νιώθουμε λίγο πιο κοντά.

Εύχομαι ολόψυχα Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές. 

Η Γέννηση του Χριστού να μας φέρει δύναμη & να μας κρατά ενωμένους σε ό,τι έχει πραγματική αξία.

Παύλος Χρηστίδης

Βουλευτής Νοτίου Τομέα Β3’ Αθήνας

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΠΑΣΟΚ

Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος! | Παύλος Γερουλάνος

Γιορτινές ευχές από την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Άρτας Όλγα Γεροβασίλη

 Χριστούγεννα με αγάπη, καινούργια χρονιά με ελπίδα !

Γιορτινές ευχές από τον βουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μανώλη Χριστοδουλάκη

 Καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά με χαμόγελο, προσδοκία και ελπίδα

Γιορτινές ευχές από την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος.

Το Φανάρι των Χριστουγέννων: Ζωντανή Μαρτυρία Πίστης, Ειρήνης και Ενότητας

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ 

Μέσα στο φως και την κατανυκτική ιερότητα της εορτής των Χριστουγέννων, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Μητέρα Εκκλησία της Ορθοδοξίας, συνεχίζει να μαρτυρεί διαχρονικά την πίστη, την ταπείνωση και την ελπίδα του κόσμου. Από το Φανάρι, τον ιερό αυτό τόπο μαρτυρίας, θυσίας και προσφοράς, αναπέμπεται προς πάσαν την οικουμένη το μήνυμα της Γεννήσεως του Χριστού ως μήνυμα ειρήνης, αγάπης και ενότητας για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Υπό την πατρική καθοδήγηση του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία διακονεί ακαταπαύστως με σοφία, διάκριση και πνευματικό ήθος, υπενθυμίζοντας ότι το φως της Βηθλεέμ δεν σβήνει ποτέ, αλλά φωτίζει τις καρδιές όσων πορεύονται με πίστη, ελπίδα και αγάπη.

Τα Χριστούγεννα στο Φανάρι δεν αποτελούν απλώς εορταστική ανάμνηση, αλλά ζωντανή και διαχρονική μαρτυρία της παρουσίας του Θεού μέσα στον κόσμο και της αδιάκοπης αποστολής της Εκκλησίας προς τον άνθρωπο.

Η θεσπέσια ελληνική φωνή που αδικήθηκε,η αρρώστια και αθόρυβος θάνατος στα 52 της χρόνια!

Η αξέχαστη αγαπημένη τραγουδίστρια με την μοναδική ΒΟΥΛΑ ΠΑΛΛΑ Γεννήθηκε το 1928 στο Κόρφο Κορινθίας με ονοματεπώνυμο Παρασκευή Πάλλα . Μετά τον γάμο της πήρε το επώνυμο του συζύγου της ( Πρωτόπαπα ) .Τραγούδησε έντεχνο, λαϊκό και δημοτικό τραγούδι. Τραγουδίστρια με ιδιαίτερη φωνή που ξεχώρισε από τα πρώτα της βήματα. Πολλά τραγούδια της έγιναν μεγάλες επιτυχίες και αγαπήθηκαν από το κοινό. Τη μεγαλύτερη επιτυχία τη γνώρισε όταν τραγούδησε με ελληνικούς στίχους ινδικά τραγούδια της Ινδικής κινηματογραφικής βιομηχανίας που άνθισε στη Βομβάη. Συνεργάστηκε με πολλές δισκογραφικές εταιρείες και ενορχηστρωτές, όπως ο Νάκης Πετρίδης .

Ωστόσο δεν τραγούδησε στην Ελλάδα σε κέντρα . Στο εξωτερικό έκανε σποραδικά σπάνιες εμφανίσεις και συναυλίες. Η δισκογραφία της Περιέχει πάνω από χίλια τραγούδια εκατοντάδες δίσκους 45 στροφών και πάνω από δέκα άλμπουμ 33 στροφών. Παράλληλα με την ερμηνευτική δραστηριότητα είχε και έντονη συνθετική και στιχουργική ενασχόληση.

Η Βούλα Πάλλα έφυγε από κοντά μας την Πέμπτη 28 Αυγούστου 1980, στην κλινική «Καλός Σαμαρείτης» στην Αθήνα και κηδεύτηκε στην γενέτειρά της, στον Κόρφο Κορινθίας. Την επόμενη μέρα, σε λίγες αράδες, οι εφημερίδες έγραψαν: «Πέθανε χθες η ερμηνεύτρια ινδικών τραγουδιών Βούλα Πάλλα» («Βραδυνή», «Πρωινή Ελευθεροτυπία» κ.ά.). Και όμως, η Βούλα Πάλλα δεν ήταν μια απλή τραγουδίστρια ινδικών τραγουδιών, αλλά μία από τις μεγαλύτερες γυναικείες φωνές της Ελλάδας που, ίσως και για δικούς της λόγους, δεν αξιοποιήθηκε όσο έπρεπε και δεν ερμήνευσε τα «μεγάλα» τραγούδια που θα μπορούσε.

https://xiromeropress.gr/

Οι τελευταίοι φύλακες ενός χωριού που αρνείται να σβήσει

Εκεί όπου οι μνήμες κρατούν ακόμα τα σπίτια ζωντανά.

Το Λαμπίρι Αγρινίου είναι ένα από τα δεκάδες ορεινά χωριά που άρχισαν να εγκαταλείπονται τη δεκαετία του 1960. Οι άνθρωποι έφυγαν για τις πόλεις και το εξωτερικό, αφήνοντας πίσω σπίτια, σχολεία, εκκλησίες και μνήμες. Σήμερα, ελάχιστοι κάτοικοι παραμένουν στο χωριό και μας μιλούν για τους σκληρούς χειμώνες, τη μετανάστευση, την αλληλεγγύη που χάθηκε, αλλά και για την αγάπη τους για τον τόπο. Γιατί, όσο υπάρχει έστω ένας άνθρωπος, το χωριό παραμένει ζωντανό.

Παραγωγή:Greek Village Life