Ποιος είναι ο Αργύρης Σφουντούρης, ο επιζών της σφαγής του Διστόμου που συγκλόνισε την Ελλάδα και τη Γερμανία. Δείτε την ιστορία του, μέσα από το ντοκυμαντέρ ''Ένα τραγούδι για τον Αργύρη...''

Δείτε την ιστορία του μαρτυρικού Διστόμου, μέσα από το ντοκυμαντέρ ''Ένα τραγούδι για τον Αργύρη...''

Συγκλόνισε όλη την Ελλάδα αλλά και τη Γερμανία η ιστορία του Αργύρη Σφουντούρη, του επιζώντα από τη σφαγή στο Δίστομο που εμφανίστηκε στην εκπομπή του ZDF και προκάλεσε πάταγο.

Η ζωή του είναι τόσο ενδιαφέρουσα που έγινε ντοκιμαντέρ από τον Stefan Haupt, υπό τον τίτλο "Ενα τραγούδι για τον Αργύρη". Απέσπασε μάλιστα το βραβείο κοινού στο 9ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Ο Αργύρης Σφουντούρης γεννήθηκε το 1940 στο Δίστομο και έχει 3 μεγαλύτερες αδελφές. Αυτός είναι το στερνοπούλι της οικογένειας. Στις 10 Ιουνίου του 1944 χτυπάει το χωριό μια απρόσμενη συμφορά. Στρατιώτες μιας γερμανικής ειδικής μεραρχίας των Ες-Ες επιτίθεται στο Δίστομο ως εκδίκηση για το θάνατο μερικών συμπατριωτών τους σε μία μάχη με Έλληνες αντάρτες κοντά στο διπλανό χωριό.

Οι Γερμανοί στρατιώτες σκοτώνουν πρώτα 12 αγρότες και μετά σφάζουν ολόκληρο τον πληθυσμό του χωριού. Σκοτώνουν πάνω από 200 κατοίκους, βρέφη, παιδιά, εγκύους γυναίκες, ακόμη και τους ηλικιωμένους. Ο μικρός Αργύρης χάνει τους γονείς του και άλλους 30 συγγενείς. Η σφαγή, που γίνεται μόλις τέσσερις μέρες μετά την εισβολή των συμμάχων στη Νορμανδία, στις 6 Ιουνίου του 1944, θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες θηριωδίες των ναζί.

"Είμασταν κρυμμένοι μέσα στο σπίτι με τις αδελφές μου και τον πατέρα μου. Οταν πήγαμε να φύγουμε για να μη μας κάψουν οι Γερμανοί, έπιασαν τον πατέρα μου και τον εκτέλεσαν λίγα μέτρα πέρα από το σπίτι. Εγώ και οι αδελφές μου σωθήκαμε επειδή ένας απο τους καλούς Γερμανούς μας έκανε νόημα να μην βγούμε από το σπίτι", λέει ο Σφουντούρης.

Ορφανοτροφείο

Στη συνέχεια ο μικρός Αργύρης καταλήγει μαζί με τις αδελφές του σε ένα ορφανοτροφείο του Πειραιά μαζί με περισσότερα από χίλια ακόμη ορφανά του πολέμου. Λόγω της ευάλωτης υγείας του μεταφέρεται σε ένα μικρότερο ορφανοτροφείο της Αθήνας, στην Εκάλη. Στην ηλικία των οχτώμισι ετών καταλήγει στην Ελβετία, στο παιδικό χωριό Πεσταλότσι του Τρόγκεν, μέσω μιας αποστολής του Ερυθρού Σταυρού.

Μεγαλώνει διαβάζοντας διαρκώς και μόλις τελειώνει το λύκειο στο Τρόγκεν πηγαίνει στη Ζυρίχη όπου σπουδάζει στο Πολυτεχνείο (ΕΤΗ) μαθηματικά, πυρηνική φυσική και αστροφυσική. Κατα τη διάρκεια της μαύρης επταετίας στην Ελλάδα μπαίνει στη μαύρη λίστα της Χούντας καθώς δεν σταματά να αρθρογραφεί υπέρ της ελευθερίας.

Το 1994, με αφορμή την 50η επέτειο της σφαγής του Διστόμου ο Αργύρης Σφουντούρης διοργανώνει σε συνεργασία με την κοινότητα του Διστόμου στο Ευρωπαϊκό κέντρο πολιτισμού στους Δελφούς ένα "Συνέδριο για την Ειρήνη".

Το 1995 μαζί με τις τρεις αδελφές του καταθέτει αγωγή στη Γερμανία. Μαζί του καταθέτουν αγωγή και ακόμη 290 Ελληνες ζημιωθέντες, συγγενείς και επίγονοι από το Δίστομο. Εκτοτε ο κύριος Σφουντούρης αγωνίζεται για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.

Ετσι βρέθηκε και καλεσμένος στη σατιρική εκπομπή του ZDF όπου αποθεώθηκε!

Συγκίνηση

"Ηταν πολύ συγκινητική στιγμή" λέει ο κύριος Αργύρης και προσθέτει "δεν περίμενα να κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση. Είναι πολύ σημαντικό μετά από 70 χρόνια που δεν ακούγαμε τίποτα από τη Γερμανία, να μιλάνε για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Είναι πρωτοφανές, κακά τα ψέμματα. Αυτός ήταν ο λογος που δέχθηκα να πάω. Το θέμα των αποζημιώσεων έχει σοκάρει τους Γερμανούς γιατί οι περισσότεροι δεν είχαν ιδέα. Και όταν η κυβέρνηση τους είπε οτι το θέμα το έλυσε ο χρόνος, ορισμένοι σκεφτόμενοι άνθρωποι εξοργίστηκαν. Από αυτή την άποψη ήταν πολύ ψυχρή η στάση της γερμανικής κυβέρνησης με το "διατάζω και αποφασίζω".

Μόλις είπα εγώ, ότι είμαι αυτό το παιδί της φωτογραφίας, χειροκρότησαν όλοι γιατί συγκινήθηκαν. Γιατί κατάλαβαν οτι η σάτυρα αγγίζει την πραγματικότητα. Κατάλαβαν οτι εγώ τα έζησα αυτά. Και εμένα παραλίγο να με πάρουν τα δάκρυα. Δεν ήξερα τι να κάνω εκείνη τη στιγμή. Τα χειροκροτήματα ήταν τόσο ζεστά και ζωντανά που είπα "έγιναν άνθρωποι όλοι οι Γερμανοί".

Για εμένα είναι πολύ σημαντικό που άνοιξε η αυτή η συζήτηση για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Εχω κάνει μεγάλο αγώνα με πολύ κόπο για να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια στη Γερμανία. Πρώτη φορά ελπίζω οτι θα υπάρξει έντονη μεταλλαγή στη γερμανική κοινωνία, εως τώρα δεν τολμούσα να ελπίζω γιατι έβλεπα αποστροφή παρά συμπάθεια.

Εγώ πιστεύω οτι οι Γερμανοί είναι τόσο σκληρός λαός γιατί ποτέ δεν συζήτησαν για αυτά που έκαναν στον πόλεμο. Γι΄αυτό και είναι τόσο σκληροί με την Ελλάδα".

Δείτε σε video μιά ραδιοφωνική συνέντευξη

 www.romiazirou.blogspot.gr

Ευρωπαϊκό Κίνημα για την ανάδειξη της κοιλάδας του Αχελώου και την αναστήλωση της γέφυρας Κοράκου, στα ορεινά της Άρτας

Μπορεί η φωνή του Αχελώου στην Ελλάδα να μην ακούγεται, ακούστηκε όμως στην Ευρώπη όπου όλο και περισσότεροι εκπρόσωποι θεσμικών οργάνων δείχνουν έντονο ενδιαφέρον για την ανάδειξη και προώθηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κοιλάδας του Αχελώου. Μετά την Πρόεδρο της Επιτροπής Πολιτισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Σύλβια Κόστα, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σούλτς και οι ευρωβουλευτές Μανώλης Γλέζος και Γιώργος Γραμματικάκης, έρχονται να προστεθούν στις δεκάδες πολιτικές και πνευματικές διεθνείς προσωπικότητες που με παρεμβάσεις τους κατά καιρούς ζητούν την ανάδειξη της περιοχής και την ανακατασκευή των ιστορικών μονότοξων γεφυριών.

Πρόσφατα με αφορμή τα 500 χρόνια από την κατασκευή της θρυλικής Γέφυρας Κοράκου και τα 66 χρόνια από την ανατίναξη της, είχαμε ένα αφιέρωμα και είχαμε αναφερθεί στη σύσκεψη που είχε πραγματοποιηθεί στην Κοιλάδα του Αχελώου, με την συμμετοχή φορέων της περιοχής, όπου τέθηκε το θέμα της ανακατασκευής της γέφυρας. Το σημαντικό αυτή τη περίοδο είναι ότι με την έναρξη αυτής της πρωτοβουλίας και την κινητοποίηση ευρωπαϊκών θεσμών και διεθνών προσωπικοτήτων στον τομέα του πολιτισμού, δημιουργείται ένα Ευρωπαϊκό Κίνημα για την ανάδειξη της Κοιλάδας του Αχελώου αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

«Οι γέφυρες κατασκευάζονται για να ενώσουν ανθρώπους μεταξύ τους και γεωγραφικούς χώρους που τους χωρίζουν δύσβατα γεωγραφικά εμπόδια. Είναι δημιουργήματα που συμβολίζουν και αποδεικνύουν την σημασία και την ισχύ της ένωσης και της ενότητας για να επιτευχθούν δύσκολοι και σημαντικοί στόχοι. Λαοί και πολιτισμοί που γνωρίζουν να χτίζουν, να διατηρούν και να πολλαπλασιάζουν τις Γέφυρες τους είναι αυτοί που τιμούν την Ιστορία τους και με αυτές δημιουργούν ένα καλύτερο μέλλον». Είναι μια περίληψη των όσων υποστηρίζουν στις δηλώσεις τους ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σούλτς και οι ευρωβουλευτές μας Μανώλης Γλέζος και Γιώργος Γραμματικάκης, θέλοντας να καταδείξουν ότι η ανακατασκευή τέτοιων μνημείων αποτελεί πρόκληση και συμβολισμό, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την σύγχρονη πολιτισμική Ευρώπη.

Δείτε το video

www.athensvoice.com

35 μέρες, 6 χώρες, 19.000 χλμ σε ένα βίντεο εξωπραγματικής ομορφιάς, στη Νότια Αμερική

Δύο 22χρονοι πολλά υποσχόμενοι νέοι σκηνοθέτες, ο Ανταμ Χάμφρεϊ και ο Τομ Μοντεφιόρε, έκαναν ένα οδοιπορικό στη Νότια Αμερική στα τέλη του 2014.

Η περιπλάνησή τους διήρκεσε 5 εβδομάδες και με το υλικό που μαγνητοσκόπησαν έχοντας μαζί τους μια ιπτάμενη κάμερα - drone, μια κάμερα gopro, μια υποβρύχια κάμερα και ένα τρίποδο δημιούργησαν ένα πραγματικά απίστευτο βίντεο.

Ο Ανταμ λέει για το ταξίδι τους: «Κάναμε ένα καταπληκτικό ταξίδι στο τέλος του περασμένου έτους. Ο Τομ Μοντεφιόρε κι εγώ επισκεφτήκαμε έξι χώρες και διανύσαμε 19.000 χιλιομέτρα μέσα σε πέντε εβδομάδες. 

Πήραμε μαζί μας περισσότερες μπαταρίες για τις κάμερες παρά ρούχα και αφήσαμε τους υπνόσακους για να πάρουμε μαζί μας ένα drone. 

Μετά από μια μεγάλη περιπέτεια, και αρκετά μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη, είμαστε σίγουροι ότι δεν θα το ξανακάνουμε. 

Αντίο Νότια Αμερική, δείτε το βίντεο που τραβήξαμε». 

Τα πλάνα τους είναι εξωπραγματικής ομορφιάς και μεταξύ άλλων εμφανίζονται το εθνικό πάρκο Torres del Paine και τα νησιά Γκαλαπάγκος.

Απολαύστε το video

 

South America by drone from Adam Humphrey on Vimeo.

www.thetoc.com

Χάθηκαν πάνω από 100 δις ευρώ ελληνικές καταθέσεις από την αρχή της κρίσης

Πάνω από 100 δις καταθέσεις χάθηκαν από την αρχή της κρίσης μέχρι τώρα, οδηγώντας σε σημαντική αιμορραγία το τραπεζικό σύστημα. Συγκεκριμένα, το υπόλοιπο των καταθέσεων, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg, υποχώρησε κάτω κι από τα 133 δις ευρώ, έναντι των 235 δις όταν ξεκινούσε η κρίση. 

Eίναι χαρακτηριστικό ότι μόνο τον Φεβρουάριο «έφυγαν» πάνω από 7 δις ευρώ, λόγω κυρίως του φόβου που προκλήθηκε, παραμονές της 20ής Φεβρουαρίου, για το αν τελικά θα επιτυγχανόταν συμφωνία της χώρας με τους δανειστές ή όχι. Πολλές από τις παραπάνω καταθέσεις οδηγήθηκαν στο εξωτερικό χωρίς να δίνουν καμία απόδοση, άλλες οδηγήθηκαν στο «στρώμα» και ένα σημαντικό τμήμα τους χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη κυρίως αναγκών του κόστους διαβίωσης.

O τελευταίος κύκλος των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα -δηλαδή από τη στιγμή που ξεκίνησε ατύπως η προεκλογική εκστρατεία, στα μέσα Nοεμβρίου, μέχρι τώρα- εκτιμάται ότι κόστισε στις τέσσερις συστημικές τράπεζες περίπου 28 δισ. ευρώ. Όμως, η εκροή των καταθέσεων μαζί με την άτυπη «διακοπή» των ουσιαστικών τραπεζικών εργασιών, στο πλαίσιο της έλλειψης ρευστότητας -οι τράπεζες χρηματοδοτούνται μόνον από τον ELA- οδηγούν στη βάσιμη αντίληψη πως οι ισολογισμοί των τραπεζικών συστημάτων δεν πρόκειται να παρουσιάσουν και φέτος κέρδη. Tο παραπάνω κλίμα καθόλου δεν βοηθάει τη σχέση των τραπεζών με τους ξένους επενδυτές. Σε τραπεζικό διεθνές συνέδριο για αναδυόμενες αγορές, που πραγματοποίησε η Morgan Stanley στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα, παρούσες ήταν και οι τέσσερις τράπεζες, οι οποίες δέχθηκαν πολύ δύσκολες πολιτικές ερωτήσεις.

O τραπεζικός κλάδος είναι από εκείνους που και χρηματιστηριακά βίωσε μεγάλη πίεση στο διάστημα που προηγήθηκε. Oι διοικήσεις των τραπεζών ευελπιστούν σε άμεση εξυγίανση των οικονομικών τους μόλις η κατάσταση ομαλοποιηθεί και πάντως επιμένουν στην ικανοποιητική κεφαλαιοποίησή τους, που τις κάνει να αντέχουν την κρίση. Σε κάθε περίπτωση, τα πιστωτικά ιδρύματα της χώρας απέκλεισαν στους επενδυτές με τους οποίους συναντήθηκαν το οποιοδήποτε ενδεχόμενο Grexit και ευελπιστούν σε αναστροφή της κατάστασης στο β' εξάμηνο του 2015.

www.imerisia.gr

«Το κράτος, πρέπει να έχει συνέχεια...». Και το παλαιοκομματικό;

Με πολλές αφορμές το τελευταίο διάστημα, έχει επισημανθεί η σημασία της στελέχωσης του κράτους και η αποτροπή του κινδύνου επιβίωσης ή ανέλιξης προσώπων που δεν ανταποκρίνονται στο στόχο - που από την πρώτη στιγμή είχαμε επισημάνει - της αποδόμησης του παλαιοκομματικού κράτους, χωρίς ρεβανσισμό, και της στελέχωσης από τα πρόσωπα που κομίζουν το πολιτικό στίγμα της νέας διακυβέρνησης ώστε να αποκατασταθεί σταδιακά, με όρους αξιοπρέπειας και συνέπειας, η δημόσια διοίκηση και η εμπιστοσύνη του πολίτη σε αυτή. 

Τα πολιτικά πρόσωπα κατέρριψαν στερεότυπα. Ώρα και για τα υπηρεσιακά

Η στελέχωση της κυβέρνησης από πολιτικά πρόσωπα «χωρίς εμπειρία» κατέρριψε από τις πρώτες μέρες τους στερεοτυπικούς μύθους που καλλιεργήθηκαν για την Αριστερά και ανέδειξε, σε αρκετές περιπτώσεις, την αισθητή διαφορά με τον καθεστωτικό τρόπο σκέψης συμπεριφοράς που υπακούει σε συγκεκριμένες συμβάσεις, οι οποίες καθορίζουν την «αξιοπιστία» των προσώπων που κυβερνούν με βάση συντηρητικά πρότυπα.

Με τον ίδιο τρόπο πρέπει να κινηθεί η κυβέρνηση και στα θέματα της στελέχωσης του κράτους, αναζητώντας τους ικανούς, αυτούς που έχουν τα προσόντα και θα διαφοροποιηθούν στη λειτουργία. Ούτε η επιλογή προσώπων αποκλειστικά από την κομματική επετηρίδα μπορεί να είναι η λύση αλλά ούτε και η εναπόθεση ελπίδων σε «έμπειρα» στελέχη, ειδικά σε ζωτικούς τομείς των Υπουργείων, μπορεί να προσφέρει κάτι. Είναι ανάγκη αυτή η αλλαγή, σταδιακά και με ελάχιστες εξαιρέσεις στους απερχόμενους, να είναι απόλυτη. 

Άλλωστε, έχει επισημανθεί αρκετές φορές ο παραλληλισμός με τη Χιλή του 1973 -τηρουμένων των διαφορετικών συνθηκών προφανώς - όπου η στελέχωση των καίριων τομέων του κράτους από πρόσωπα που δεν ήταν φορείς των αξιών της κυβέρνησης Αλιέντε, είχε τραγικά αποτελέσματα, ταυτόχρονα με τις συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, που υπήρξαν παρόμοιες. 

Όχι στους βολικούς μύθους για τη Διοίκηση 

Πολύ συχνά, και σε διάφορες χρονικές συγκυρίες ακούγεται η έκφραση πως το κράτος «οφείλει να έχει συνέχεια». Πρόκειται για πολύ βολικό μύθο καθώς αυτό το κράτος που γνωρίσαμε, το παλαιοκομματικό, το φαύλο, το πελατειακό, το κράτος της αναξιοκρατίας και των βολεμένων δεν πρέπει να έχει καμία συνέχεια αλλά μια υπεύθυνη κυβέρνηση οφείλει - χωρίς περιστροφές - να το ξεριζώσει! 

Όχι με εκδικητικότητα αλλά επιλέγοντας τους άξιους και τους ικανούς. Αυτούς που έχουν, φυσικά, το ανάλογο πολιτικό φορτίο και, κυρίως, αυτούς που μπορούν να εξασφαλίσουν - με όρους αξιοπρέπειας για τη δημόσια διοίκηση αλλά και με όρους πολιτικής επιβίωσης όσο κυνικό και αν ακούγεται - ότι το κράτος, που θα γνωρίσει ο πολίτης στην πρώτη κυβέρνηση με πυρήνα το ΣΥΡΙΖΑ, διαφοροποιείται στις θεμελιώδεις αξίες που έθεσε για χρόνια η Αριστερά. Αυτό επέλεξε η πλειοψηφία της κοινωνίας, αυτό οφείλει να πραγματώσει η κυβέρνηση. 

Ο κίνδυνος επιβίωσης παλαιοκομματικών λογικών και προσώπων 

Σε αυτό το σκέλος, είναι πολύ σημαντικό, κάτι τέτοιο να γίνει κατανοητό και για τον έταιρο κυβερνητικό εταίρο. Παρά το γεγονός ότι η αντιμνημονιακή ρητορική τέμνει κάθετα τις σχέσεις των ΑΝΕΛ με το παλαιό πολιτικό σύστημα, είναι ορατός ένας κίνδυνος μέσα από διαδικασίες και πρόσωπα που θα επιλεγούν, στο βαθμό και το μέτρο που του επιτρέπει το πλαίσιο της έντιμης - δεν αμφισβητείται - πολιτικής συμφωνίας, να επιβιώσουν πρόσωπα, πρακτικές, λογικές, συμφέροντα και συντηρητικές αντιλήψεις που χαρακτηρίζουν το παλαικομματικό κράτος. Όχι υπάρχουν τέτοιες προθέσεις, αλλά γιατί εκεί προσβλέπει σε διέξοδο όλο το διεφθαρμένο παλαιό καθεστώς αλλά και οι αντίστοιχες πρακτικές.

Και για το δικό τους συμφέρον, όμως, στο πλαίσιο της ανασύστασης της κεντροδεξιάς μετά την κατάρρευση του πολιτικού χώρου της ΝΔ, όπου το κόμμα του Καμμένου επιχειρεί να καταλάβει ένα καλό «διαμέρισμα» στη «δεξιά πολυκατοικία», λογικά θα έπρεπε να αναζητήσουν νέα πρόσωπα. Μπορεί το κόμμα τους να προέρχεται πολιτικά από το χώρο που καλλιέργησε αυτό το αναχρονιστικό κράτος, αλλά σε συνθήκες πολιτικής επιβίωσης, αν δεν διαφοροποιηθεί, θα υπάρξουν κάποιοι αρκετά πιο «ειδικοί» για να επαναφέρουν τις αξίες από το «κράτος της Δεξιάς»...

Προφανής η ιδεολογική διάσταση αλλά...

Το ζήτημα της σοβαρής ιδεολογικής διάστασης μεταξύ των δύο χώρων είναι πράγματι υπαρκτό και έχει επισημανθεί πολλάκις αλλά αυτό χρειάζεται πίστωση χρόνου και ίσως και διακριτούς ρόλους μεταξύ κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ και κυβέρνησης, ώστε να υπάρχει στήριξη παράλληλα με έλεγχο. Ο κίνδυνος παραμένει και αναδείχτηκε πρόσφατα με τις παρελάσεις αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα λεπτής διαχείρισης αφού η κυβέρνηση - είναι σαφές ότι - επιλέγει να μην ανοίξει ζητήματα και ατζέντες που θα μπορούσαν να πλήξουν την ευρεία αποδοχή του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης στην κοινωνία, σε περίοδο κρίσιμων διαπραγματεύσεων με το εξωτερικό. Καλοθελητές, πράγματι, θα υπήρχαν πολλοί αλλά είναι ένας λογαριασμός που θα γίνει κάποια στιγμή στο μέλλον. 

Γι' αυτό και είναι πιο εύκολο και σημαντικό, στο πλαίσιο της στελέχωσης της κράτους με στόχο την αλλαγή νοοτροπίας, να μην δημιουργηθούν εστίες εσωστρέφειας αλλά πυλώνες άσκησης μιας άλλης, διαφορετικής και αξιοπρεπούς πολιτικής. Αν όχι με επιλογές απόλυτα ταυτισμένες, τουλάχιστον επαρκώς συμβατές με τις αξίες της Αριστεράς. Η αξιοκρατία είναι η βασικότερη από αυτές και η πιθανή υπαναχώρηση θα ήταν καταστροφική...

Η Αριστερά δεν θα επιβιώσει ως μηχανισμός συμφερόντων αλλά ως αξιακό πλαίσιο!

www.tvxs.gr

Να ξέρετε ότι η Εκκλησία δεν παντρεύει κουμπάρους. Eίπε όχι στην τέλεση θρησκευτικού γάμου σε ένα ζευγάρι από τη Ρόδο, επειδή ο γαμπρός είχε βαφτίσει το παιδί της νύφης.

Οχι στην τέλεση θρησκευτικού γάμου σε ζευγάρι από τη Ρόδο, είπε η Εκκλησία, καθώς επρόκειτο για κουμπάρους οι οποίοι σύμφωνα με το καταστατικό θεωρούνται πνευματικοί συγγενείς δευτέρου βαθμού.

Παρά το γεγονός ότι το ζευγάρι δεν είχε καμία συγγένεια εξ αίματος, η Ορθοδοξία τους θεωρεί πνευματικά συγγενείς και αποτρέπει τον γάμο τους

Στη συγκεκριμένη περίπτωση του ζευγαριού, ο γαμπρός είχε βαπτίσει το παιδί της νύφης. Ετσι, το γεγονός αυτό στάθηκε εμπόδιο για τον κουμπάρο και την... κουμπάρα να ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας και να πάρουν την ευλογία του ιερέα.

Παρά το γεγονός ότι το συγκεκριμένο ζευγάρι δεν είχε καμία συγγένεια εξ αίματος, η Ορθοδοξία τούς κατατάσσει σε κατηγορία που αποτρέπει την τέλεση θρησκευτικού γάμου, καθώς τους θεωρεί πνευματικά συγγενείς.

Μάλιστα η ιστορία των κουμπάρων που ήθελαν να παντρευτούν με ορθόδοξο γάμο, απασχόλησε και την Ιερά Σύνοδο, η οποία, κατόπιν γνωμοδοτήσεως της Συνοδικής Επιτροπής επί των δογματικών και νομοκανονικών ζητημάτων, αποφάσισε στις αρχές Μαρτίου ότι «κωλύεται ο γάμος μεταξύ του ζευγαριού εκ Ρόδου, ένεκεν πνευματικής συγγένειας δευτέρου βαθμού, ήτοι γάμου μεταξύ αναδόχου και μητρός αναδεκτού».

Πάντως, η περίπτωση του ζευγαριού από τη Ρόδο δεν είναι ειδική καθώς προβλέπεται για όλα τα ζευγάρια που τυγχάνει να είναι ταυτόχρονα και κουμπάροι. Ειδικότερα, αναφέρεται στις προϋποθέσεις του καταστατικού περί «τελέσεως θρησκευτικού Γάμου» της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Συγκεκριμένα η σχετική διάταξη προβλέπει: «Κωλύεται ο γάμος μεταξύ του (της) αναδόχου (νονού) και του (της) βαπτισθέντος ή των γονέων του και τανάπαλιν. Πνευματικοί αδελφοί δε λογίζονται, εκείνοι, οι οποίοι έχουν κοινό ανάδοχο, και επιτρέπεται η τέλεση θρησκευτικού γάμου στις περιπτώσεις αυτές. (ΝΓ΄ της Πενθέκτης)».

Ετσι, μετά το κώλυμα να παντρευτούν αλλόθρησκοι, πολύγαμοι (επιτρέπονται έως τρεις γάμοι), συγγενείς εξ αγχιστείας, απαγορεύεται και στους κουμπάρους στην περίπτωση που ο ένας εκ των δύο έχει βαπτίσει παιδί του δεύτερου. Ωστόσο επιτρέπει τον θρησκευτικό γάμο σε όσους έχουν βαπτιστεί από τον ίδιο νονό, παρά το γεγονός ότι η Εκκλησία τούς θεωρεί πνευματικά αδέλφια.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι δεν είναι λίγοι οι ιερείς που θεωρούν αναχρονιστική την αντίληψη της Εκκλησίας, στην περίπτωση βέβαια που δεν υπάρχει συγγένεια εξ αίματος. Υπάρχει όμως και η άλλη αντίληψη, που είναι η επικρατέστερη και η οποία συντάσσεται πλήρως με το καταστατικό και τις προϋποθέσεις τελέσεως θρησκευτικού γάμου και δεν δίνει την ευλογία της σε κουμπάρους. Φυσικά με την προϋπόθεση ότι κάτι τέτοιο γίνεται αντιληπτό...

www.ethnos.gr

Ποιους αφορά η κυβερνητική προαναγγελία για κατάργηση πρόωρων συντάξεων.

Δύο είναι τα πιθανά σενάρια για την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης με βάση τη δέσμευση της κυβέρνησης για «κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων που υπονομεύουν τη σταθερότητα του ασφαλιστικού συστήματος».

Το πρώτο, αφορά στην αύξηση από 2 έως και 7 χρόνια, των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης όσων σήμερα έχουν κατοχυρώσει δικαίωμα, έχουν δηλαδή συμπληρώσει έως έως το 2012 τα απαιτούμενα έτη ασφάλισης και περιμένουν να συμπληρώσουν και το προβλεπόμενο (το 2012) όριο ηλικίας συνταξιοδότησης.

Από τους περίπου 250.000 - 270.000 ασφαλισμένους που έχουν θεμελιώσει ή κατοχυρώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα, οι περίπου 150.000 έχουν ήδη «κλειδώσει» δικαίωμα συνταξιοδότησης και μπορούν να φύγουν όποτε επιθυμούν.

Συνεπώς, σύμφωνα με το πρώτο αυτό σενάριο, στο στόχαστρο μπαίνουν 120.000 ασφαλισμένοι, με αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης κατά 2 έως 7 χρόνια. Εφόσον βέβαια αποφασιστεί κάτι τέτοιο, ειδικοί της κοινωνικής ασφάλισης εκτιμούν ότι η αύξηση θα γίνει σταδιακά και προφανώς θα ξεκινήσει από το 2016, ή στη χειρότερη περίπτωση από το β' εξάμηνο του 2015.

Η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας διαβεβαιώνει σε όλους τους τόνους, ότι δεν θα θιγούν μητέρες με ανήλικα τέκνα, άτομα με ειδικές ανάγκες, εργαζόμενοι σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, καθώς και ασφαλισμένοι πριν από το 1983.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, πιθανότερο θεωρείται το δεύτερο σενάριο, που αφορά στην αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης μιας μικρής υποομάδας ασφαλισμένων, που δεν εξαιρούνται από την ομπρέλα προστασίας που ανοίγει το υπουργείο Εργασίας και πιθανότατα θα υποστούν αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησής τους.

Βέβαια, οι ειδικοί εκτιμούν ότι πρόκειται για έναν περιορισμένο αριθμό ασφαλισμένων. Εκτιμάται ότι δεν ξεπερνούν τις 30.000, κυρίως ασφαλισμένοι στο δημόσιο, με 25ετία που υπό ειδικά καθεστώτα μπορούν να λάβουν σήμερα, πρόωρη σύνταξη (όχι πλήρη) μεταξύ 55 και 62 ετών.

Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες, οι εκπρόσωποι των πιστωτών όπως έχουν τονίζει εδώ και πολύ καιρό, ζήτησαν να κλείσει άμεσα κάθε πόρτα συνταξιοδότησης πριν από τα 62 για μειωμένη και τα 67 για πλήρη σύνταξη.

Η ελληνική πλευρά επέμεινε ότι δεν πρόκειται να αιφνιδιάσει τους ασφαλισμένους και συζητά πλέγμα κινήτρων παραμονής στην αγορά (ακόμη και σε ανέργους) και περιορισμού των προγραμμάτων εθελουσίας εξόδου.

www.lykavitos.gr

Η δύναμη της θέλησης . Απίστευτος άθλος από τυφλό και ανάπηρο: Φύτεψαν σε δέκα χρόνια... 10.000 δέντρα στην Κίνα!

Ένας τυφλός και ένας ανάπηρος άντρας που έχει χάσει και τα δυο του χέρια πραγματοποίησαν έναν άθλο, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι η αδυναμία τους δεν τους περιορίζει από το να φροντίσουν το περιβάλλον. Ο λόγος για τον Jia Haixia που γεννήθηκε με μερική τύφλωση και τον φίλο του Jia Wenqi που έχασε και τα δύο του χέρια σε ένα ατύχημα σε ηλικία 3 ετών.

Οι δυο τους έχουν περάσει περισσότερα από 10 χρόνια μαζί φυτεύοντας δέντρα σε μία από τις πιο άγονες περιοχές της Κίνας, για να προστατέψουν το χωριό τους Yeli από τις πλημμύρες. Με δική τους πρωτοβουλία νοίκιασαν μια έκταση και εκεί φύτεψαν πάνω από 10.000 δέντρα που λειτουργούν ως ανάχωμα των νερών της βροχής. Μάλιστα η πράξη τους αυτή ήταν καθημερινά επίποnη αλλά ο ένας με τη βοήθεια του άλλου πέτυχαν τον σκοπό τους, δίνοντας το παράδειγμα σε όλους. Μέχρι σήμερα συνεχίζουν το έργο τους φροντίζοντας τα ήδη υπάρχοντα δέντρα και φυτεύοντας καινούρια.

www.typos.com.cy

Προσκύνημα γερμανών μαθητών στους μαρτυρικούς Λιγγιάδες

Από το χωριό των Λιγγιάδων οι κάτοικοι του οποίου σφαγιάστηκαν ανηλεώς από τους Ναζί το 1943, Γερμανοί μαθητές στέλνουν μήνυμα ενάντια στην ναζιστική θηριωδία.

Μήνυμα ενάντια στη ναζιστική θηριωδία και υπέρ της συναδέλφωσης των λαών και της ειρήνης, έστειλαν μαθητές από την Γερμανία οι οποίοι το μεσημέρι κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο του ολοκαυτώματος στους Λιγγιάδες Ιωαννίνων.

Ζήτησαν να επισκεφτούν τον τόπο της σφαγής Οι 15χρονοι Γερμανοί μαθητές, από το σχολείο του Αγίου Στεφάνου της πόλης 'Αουγκσμπουργκ της Βαυαρίας, φιλοξενούνται στα σπίτια των μαθητών του Πρότυπου Πειραματικού Γυμνασίου Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων, στο πλαίσιο προγράμματος ανταλλαγής και φιλοξενίας που υλοποιούν τα δύο σχολεία.

Όπως εξήγησαν στο Δήμαρχο Ιωαννιτών οι υπεύθυνες καθηγήτριες του προγράμματος, ήταν τα ίδια τα παιδιά που ζήτησαν να καταθέσουν ένα στεφάνι μαζί με τους Έλληνες μαθητές στο μνημείο του μαρτυρικού χωριού των Λιγγιάδων.

Στους Λιγγιάδες τους υποδέχθηκε ο Αντιδήμαρχος Παιδείας Παντελής Κολόκας, ο οποίος, απευθυνόμενος στους μαθητές, χαρακτήρισε την πρωτοβουλία τους, ως βάλσαμο στις πληγές που άνοιξε η ναζιστική θηριωδία στο χωριό.

Να σημειωθεί ότι στο σχολείο του Αγίου Στεφάνου, η κύρια ξένη γλώσσα που διδάσκεται είναι τα αρχαία ελληνικά, ενώ διδάσκονται και νέα ελληνικά.

www.thetoc.gr

Οι άγγελοι της Victoria's Secret πάνε... Μύκονο!

Δείτε το  Victoria's Secret Fashion Show 2014

Οι άγγελοι της Victoria's Secret θα ταξιδέψουν με προορισμό τη Μύκονο, καθώς στο νησί θα ανοίξει νέο κατάστημα της γνωστής εταιρείας εσωρούχων.

Οπως δείχνει και το βίντεο του Mykonos Live Tv, οι εργασίες για την κατασκευή του έχουν ξεκινήσει και συνεχίζονται με εντατικό ρυθμό.
Είναι πολύ πιθανόν, λοιπόν, να δούμε ένα ένα φαντασμαγορικό fashion show με φόντο τα γραφικά κοσμοπολίτικα σοκάκια της Μυκόνου, αλλά και τα καλλίγραμμα κορμιά των «καυτών» αγγέλλων...

Δείτε το video

www.thetoc.com

Φορολογικό τεκμήριο η ...χοληστερίνη;

Κατακλύσθηκαν τα μέσα ενημέρωσης από πληροφορίες και φήμες για το περιεχόμενο της περιβόητης λίστας των μεταρρυθμίσεων, την οποία κατάρτισε η κυβέρνηση, καθ΄ υπόδειξη των εταίρων της στην ευρωζώνη. Μεταξύ των φορολογικών μέτρων, που περιλαμβάνει η λίστα, εμφανίζεται και ένας «φόρος λίπους»! Δηλαδή, επιβολή πρόσθετου φόρου ενός λεπτού του ευρώ, στα προϊόντα που περιέχουν λίπος, ζάχαρη, ή ακόμα και .αλάτι.

Θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο, ή «τρολάρισμα» της κυβέρνησης από την αντιπολίτευση. Δυστυχώς όμως, έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο που τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί όταν πρόκειται για την εναγώνια προσπάθεια της κυβέρνησης (όχι μόνο της σημερινής) για εξεύρεση πόρων για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των δανειστών.

Εξάλλου υπάρχει ένας επιπλέον λόγος για να πάρουμε στα σοβαρά το ενδεχόμενο επιβολής ενός τέτοιου φόρου. Ο λόγος είναι ότι ο «φόρος λίπους» έχει επιβληθεί από το 2102 στη Δανία, υπό το πρόσχημα της προστασίας της δημόσιας υγείας και της μείωσης της παχυσαρκίας.

Ελπίζουμε ότι πρόκειται για κάποιο αστείο, ή κάποια ανοησία που θα αποσυρθεί. Αλλά,  όπως αναφέρουν τα σχετικά δημοσιεύματα η κυβέρνηση προσανατολίζεται στην εφαρμογή του μέτρου εν ονόματι της υγείας του ελληνικού λαού. Σε τέτοια περίπτωση, βεβαίως, το πράγμα δεν είναι καθόλου διασκεδαστικά, είναι εξοργιστικό.

Γιατί, αν η κυβέρνηση έχει έγνοια για τη δημόσια υγεία ας κάνει κάτι για το υπό κατάρρευση δημόσιο σύστημα υγείας, εκεί όπου λείπουν ακόμα και οι γάζες από τα νοσοκομεία, εκεί όπου ο ασθενής βάζει βαθιά το χέρι στην (άδεια) τσέπη για να εξασφαλίσει τις στοιχειώδεις ιατροφαρμακευτικές φροντίδες.

Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν αφελείς που θα πιστέψουν ότι ένας τέτοιος φόρος, επιβάλλεται για την προστασία της υγείας. Ο μόνος λόγος που οδηγεί σε τέτοια μέτρα είναι εισπρακτικός.

Θα πει κάποιος: «Όλα τα άλλα είναι καλά και ο "φόρος λίπους" σας πείραξε;».

Σύμφωνοι, αλλά εν προκειμένω δεν έχουμε μια ακόμα (μέσα στις τόσες και σοβαρότερες) φορολογική επιβάρυνση, έχουμε και την συνακόλουθη αμφισβήτηση της νοημοσύνης μας.

Αφήστε δε, που αν επιβληθεί ο «φόρος λίπους» θα απέχουμε ένα μόλις βήμα από το επόμενο φορολογικό μέτρο, σύμφωνα με το οποίο το ποσοστό χοληστερίνης, ή το βάρος,  του φορολογούμενου θα θεωρούνται  τεκμήρια πολυτελούς και ανθυγιεινής διαβίωσης.

www.imerodromos.com

Γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις και ελληνικό δημόσιο χρέος. Ένας λανθασμένος συσχετισμός

Τάσσος «Το κορίτσι με τα μικρά δένδρα

Η κίνηση του Αλέξη Τσίπρα να επισκεφθεί το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, έναν κορυφαίο τόπο μνήμης της ελληνικής αντίστασης ενάντια στον φασισμό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αμέσως μετά την ορκωμοσία του ως πρωθυπουργού της χώρας, έφερε ένα βαρύ συμβολικό νόημα. Πιστεύω ότι η κίνηση αυτή εντάσσεται στη διαχρονική θέση της ελληνικής αριστεράς για τη διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου ως ηθικού χρέους απέναντι στον αγώνα του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Παρά λοιπόν το γεγονός ότι η ανακίνηση του ζητήματος σχετίζεται με την άνοδο της Αριστεράς για πρώτη φορά στην εξουσία, η συγκυρία παράγει τα δικά της νοήματα. Πολλοί, στον εγχώριο και διεθνή Τύπο, συσχέτισαν την κίνηση Τσίπρα με την έναρξη των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στη νέα ελληνική κυβέρνηση και τους Ευρωπαίους εταίρους για τη διευθέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη ομιλία του πρωθυπουργού στη Βουλή, στις εργασίες ανασύστασης της διακομματικής επιτροπής για τις πολεμικές αποζημιώσεις, η διεκδίκησή τους ερμηνεύεται όλο και εντονότερα ως ένας πολιτικός και οικονομικός μοχλός άσκησης πίεσης προς τη γερμανική πλευρά. Μάλιστα τις τελευταίες ημέρες προέκυψαν και οι αναμενόμενοι επικριτές, οι οποίοι κατηγορούν την κυβέρνηση για διεκδικητικές κινήσεις που συνιστούν πρόκληση προς τη γερμανική πλευρά σε μια κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων για το χρέος και ενώ βρισκόμαστε «με την πλάτη στον τοίχο». Πιθανώς, σύμφωνα με αυτή τη λογική, μια ταπεινωμένη χώρα στο παρόν στερείται του δικαιώματος διεκδίκησης ενός χρέους που προέρχεται από την ηρωική στάση του λαού της στο πρόσφατο παρελθόν.

Μέσα λοιπόν από την όλο και πιο στενή σύνδεση, στο δημόσιο λόγο, του ζητήματος των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων με αυτό του ελληνικού δημόσιου χρέους, δημιουργείται η αίσθηση ότι η διεκδίκησή τους μπορεί να αποτελέσει μια διέξοδο για την Ελλάδα, απέναντι στις ασφυκτικές πιέσεις που ασκούν οι δανειστές χρησιμοποιώντας το δυσβάστακτο δημόσιο χρέος ως εργαλείο πολιτικής και οικονομικής μηχανικής. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις, το ύψος του προς διεκδίκηση ποσού είναι περίπου ίσο με αυτό του ελληνικού δημόσιου χρέους. Αν σε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα προστεθεί και το δεδομένο ότι στην ελληνική κοινωνία δεν άνοιξε ποτέ η συζήτηση για την περίοδο της Κατοχής και άρα η κοινή γνώμη δεν έχει επαρκή γνώση των λόγων που οδήγησαν στις τεράστιες θυσίες του ελληνικού λαού, υπάρχει ο κίνδυνος της διολίσθησης προς ένα πολιτικά λανθασμένο και ηθικά ανεπίτρεπτο συσχετισμό: αν πετύχουμε την καταβολή των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων μπορούμε να ξεπληρώσουμε το δημόσιο χρέος και να κάνουμε μια νέα αρχή.

Αυτός ο λανθασμένος συσχετισμός οδηγεί στην υπονόμευση του πολιτικού νοήματος του αντιστασιακού αγώνα και συνεπώς της διαπραγματευτικής μας θέσης ως προς τη διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων. Οι άνθρωποι που 70 χρόνια πριν αντιστάθηκαν στο ναζισμό, που πολέμησαν, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν και μετά το τέλος της Κατοχής οι περισσότεροι φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και έζησαν, όσοι επέζησαν, ως πολίτες β΄ κατηγορίας, αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της πατρίδας τους και ολόκληρης της ανθρωπότητας και παράλληλα για την ανατροπή του πολιτικού συστήματος που «έθρεψε» το ναζισμό στην Ευρώπη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο διττός στόχος της Αντίστασης, εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας ενάντια στους κατακτητές και παράλληλα κοινωνικοπολιτικός ενάντια στο απαξιωμένο παλαιό πολιτικό σύστημα, επισημαίνονταν στα ιδρυτικά κείμενα όλων των ελληνικών αντιστασιακών οργανώσεων.

Συνεπώς, για να το θέσω απλά, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συσχετιστεί ο αντιστασιακός αγώνας του ελληνικού λαού, πάνω στον οποίο βασίζονται οι αξιώσεις μας για την καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων, με τους παράγοντες που οδήγησαν στον εκτροχιασμό του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως οι μίζες εξοπλιστικών και άλλων προγραμμάτων, η εκτροπή επενδυτικών κεφαλαίων σε αντιπαραγωγική πολυτελή κατανάλωση ή η σπατάλη δημόσιου χρήματος. Ο λόγος δεν είναι μόνο ηθικός, αλλά και απόλυτα πρακτικός. Η σύνδεση μιας από τις πιο λαμπρές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας με την όλη φιλολογία γύρω από το δημόσιο χρέος, που μας έχει στιγματίσει διεθνώς, εξασθενεί τη διαπραγματευτική θέση της χώρας.

Δεν αρκεί όμως ο αποσυσχετισμός των δύο αυτών ζητημάτων, ενός ηθικού χρέους που πηγάζει από το παρελθόν και ενός υλικού που καθορίζει τη σημερινή κατάσταση στη χώρα. Θα ήταν λάθος εάν η ελληνική πλευρά περιοριστεί στις νομικές και οικονομικές παραμέτρους της διεκδίκησης των πολεμικών αποζημιώσεων. Η διεκδίκηση αυτή πρέπει να γίνει αντιληπτή ως μια ευκαιρία για την ανάδειξη του αγώνα της ελληνικής κοινωνίας ενάντια στο ναζισμό, των καταστροφικών συνεπειών της τριπλής (γερμανικής, ιταλικής και βουλγαρικής) κατοχής και των τρόπων με τους οποίους οι συνέπειες αυτές λειτούργησαν ως εμπόδιο στην ομαλή μεταπολεμική ανασυγκρότηση της χώρας. Ο αντιστασιακός αγώνας του ελληνικού λαού, που αποτέλεσε μάλιστα κομμάτι του διεθνούς αντιφασιστικού αγώνα, πρέπει να γίνει γνωστός και να καταξιωθεί στις συνειδήσεις των Ευρωπαίων πολιτών.

Αν και η επιστημονική έρευνα έχει δώσει στοιχεία που μπορούν να αξιοποιηθούν προς αυτή την κατεύθυνση, το γεγονός ότι αυτή η γνώση δεν έχει περάσει στην ελληνική κοινωνία και συνεπώς δεν έχει εδραιωθεί στις συνειδήσεις των Ελλήνων και κατ' επέκταση των Ευρωπαίων πολιτών, λειτουργεί υπονομευτικά της όλης προσπάθειας. Πέρα από τις γενικόλογες και στερεοτυπικές της απεικονίσεις, η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης απουσιάζει από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, από το δημόσιο χώρο (τη μνημονική της αποτύπωση στους δρόμους και τα κτίρια των πόλεων) και το δημόσιο διάλογο. Έτσι, παρά το γεγονός ότι στη μακάβρια αποτίμηση των ανθρώπινων απωλειών κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Ελλάδα κατέχει την τέταρτη θέση πίσω από Πολωνούς, Γιουγκοσλάβους και Σοβιετικούς,[1] η τεράστια ελληνική συνεισφορά στον ευρωπαϊκό αντιφασιστικό αγώνα δεν έχει αποκτήσει την εγχώρια και διεθνή αναγνώριση που της αρμόζει.

Η λήξη του πολέμου αποτέλεσε μια νέα αφετηρία για ολόκληρη την Ευρώπη. Ακόμη και οι ηττημένες χώρες του Άξονα, με πρώτη και κύρια την ίδια τη Γερμανία, μπήκαν σε μια διαδικασία γοργής επούλωσης των τραυμάτων του πολέμου με την οικονομική και πολιτική στήριξη των νικητών. Η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα στην οποία ο διχασμός που προκάλεσε η γερμανική στρατιωτική κατοχή δεν μπόρεσε να ξεπεραστεί με πολιτικά μέσα, ήταν η Ελλάδα. Αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου και ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν εισέλθει στη διαδικασία οικονομικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης, η Ελλάδα βίωσε μια ακόμη πιο δεινή διαλυτική εμπειρία με το ξέσπασμα του τρίχρονου Εμφυλίου Πολέμου.

Συνοψίζοντας, πιστεύω ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να καταβάλει κάθε προσπάθεια για τη διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου, θέτοντας όμως ξεκάθαρα το διακριτό πολιτικό και ηθικό πλαίσιο που διέπει τη διεκδίκηση αυτή και το οποίο δεν σχετίζεται σε καμία περίπτωση με το ζήτημα των διαπραγματεύσεων για το ελληνικό δημόσιο χρέος. Παράλληλα η διεκδίκηση αυτή πρέπει να γίνει αντιληπτή ως μια ευκαιρία να ανοίξει επιτέλους ο δημόσιος διάλογος για το τι έγινε την περίοδο της Κατοχής στην Ελλάδα, με παραλήπτες όχι μόνο τη γερμανική κυβέρνηση αλλά και την ίδια την ελληνική κοινωνία. Μέσα από αυτό το διάλογο πρέπει να αναδειχθούν οι λόγοι και οι τρόποι με τους οποίους η γερμανική στρατιωτική κατοχή οδήγησε στη διάλυση της ελληνικής οικονομίας, στην κατάρρευση του πολιτικού συστήματος και στο διχασμό της κοινωνίας και να επισημανθούν οι αιτίες που προκάλεσαν τη στρεβλή κοινωνικοπολιτική και οικονομική μεταπολεμική συγκρότηση της Ελλάδας. Είναι η αναζήτηση που θα αναδείξει τις ευθύνες της ναζιστικής Γερμανίας, αλλά και των ελληνικών μεταπολεμικών κυβερνήσεων σε πολλά από αυτά που σήμερα ονομάζουμε ελληνικές παθογένειες που χρειάζονται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

[1] Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σκοτώθηκαν ένας στους 5 Πολωνούς, ένας στους 8 Γιουγκοσλάβους, ένας στους 11 Σοβιετικούς, ένας στους 14 Έλληνες, ένας στους 15 Γερμανούς, ένας στους 77 Γάλλους και ένας στους 125 Βρετανούς: Tony Judt, Postwar. A History of Europe since 1945, Νέα Υόρκη, Penguin Press, 2005, σ. 17-18 [στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια, σε μετάφραση Νικηφόρου Σταματάκη και Ελένης Αστερίου].

του Μενέλαου Χαραλαμπίδη

Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης είναι οικονομολόγος, δρ ιστορίας του Παν. Αθηνών και συγγραφέας των βιβλίων «Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα» (2012) και «Δεκεμβριανά 1944. Η μάχη της Αθήνας» (2014), που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

www.enthemata.wordpress.com

Λεφτά και λύσεις υπάρχουνε!..

        Ωραία. Το τί ρόλο παίζουν οι διάφοροι ευρωπαϊκοί και άλλοι ''θεσμοί'', το έχουμε καταλάβει.

     Καιρός να δούμε και τί ρόλο έχουν σκοπό να παίξουν και οι εγχώριοι.

     Δεν μας λέτε κύριοι του οικονομικού επιτελείου: πού το πάτε; Πάλι εμείς φταίμε;

     Δηλαδή τί καταλαβαίνετε;

     Θα γίνουμε από δυό χωριά χωριάτες, επειδή δεν θέλετε να πάρετε υπ' όψη σας τα οφθαλμοφανή;

     Ή μήπως δεν τολμάτε κι εσείς να βάλετε το μαχαίρι στο κόκκαλο,

      ..αν και τα σκουλήκια στα οποία θα έπρεπε να το κάνετε δεν έχουν κόκκαλα;

     Τί εννοούμε:

     Ξέρετε ρέ κανέναν (φυσιολογικό άνθρωπο) που να θέλει να χρωστάει; Και ειδικά στο Δημόσιο;

     Νομίζετε μας αρέσει να μας στέλνει ''ραβασάκια'' η εφορία, να μας μπλοκάρουν τους λογαριασμούς, να μας απειλούν με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς περιουσιών;

     Δηλαδή προτιμούμε να υποστούμε όλα αυτά, απ' το να πληρώσουμε;

     Αν είχαμε ρε, δεν θα πληρώναμε; Και μάλιστα με τόσες δόσεις;

     Δεν θέλετε να δείτε ότι τα βάρη που έχουν συσσωρευτεί σε μιά μέση οικογένεια στην διάρκεια των πέντε αυτών καταστρεπτικών ετών, 

     ..χρέη από ασφαλιστικές εισφορές, από δάνεια σε τράπεζες, από κάθε λογής χαράτσια, ακόμα κι από ενοίκια για πολλούς, και για τα έξοδα της καθημερινής διαβίωσης, είναι μη εξυπηρετήσιμα πιά απ' τους περισσότερους;

      Και πώς αν βρούμε λίγα λεφτά να γλυτώσουμε απ' την Σκύλλα, θα μας φάει η Χάρυβδη;

     Γιατί συνεχίζετε την εκφοβιστική πρακτική των δωσιλόγων;

     Όσοι έχουν και μπορούν να δίνουν έστω και ένα πενηντάρικο ή ένα κατοστάρικο τον μήνα, να είστε σίγουροι πως θα το κάνουν.

     Από κει και πέρα αλλού πρέπει να στραφείτε για μετρητό. Εκεί που υπάρχει. Ξέρετε, και ξέρουμε!

     Πρέπει να αφήσετε την μέση οικογένεια να ανακάμψει.

     Να ορίσετε ένα ετήσιο οικογενειακό εισόδημα, ας πούμε 22-25.000, κάτω απ' το οποίο, και για όποιον θέλει,  να σταματήσουν οι απαιτήσεις του κράτους από παλαιά χρέη για 4-5 χρόνια. Να πληρώνονται μόνον τα τρέχοντα.

     Και αφού κι εφόσον ισορροπήσει λίγο η αγορά και η αγορά εργασίας, να επανέλθει το Δημόσιο στις απαιτήσεις του, χωρίς εννοείται τόκους για την χαριστική αυτή περίοδο.

      Νά λοιπόν μία ιδέα. 

     Λεφτά όντως υπάρχουν! Αλλά όχι εκεί που ψάχνετε.

     Ψάξτε στα κλεμμένα, στα μιζαρισμένα, στα απλήρωτα μεγαλοπρόστιμα, στα χρέη προς το Δημόσιο των μηντιαρχών, στο πόθεν έσχες των τεράστιων ακίνητων περιουσιών, στις εισφοροαποφυγές των μεγάλων εταιρειών ελληνικών και μη.  

     Στήστε καρτέρι στις θαλαμηγούς, στις αντιπροσωπείες υπερπολυτελών αυτοκινήτων, στους υπέρογκους λογαριασμούς στα κέντρα ''διασκέδασης'', 

     ..σε κάθε σημείο όπου σε μιά περίοδο οικονομικής στεγνότητας, εκεί το χρήμα ρέει άφθονο.

     Πάρτε τα επιτέλους από κει που πρέπει και είναι ηθικό και δίκαιο.

     Αποδείξτε πως είστε οι αριστεροί που θέλετε να λέγεστε!

     Κάντε κάτι διαφορετικό απ' τους δωσιλόγους.

     Μη σας την ''βγουν'' αυτοί από αριστερά,

     ..γιατί θάχει πολύ γέλιο!..

www.mandatoforos.blogspot.gr

Σωφρονίζοντας τους χοντρούς

Mε αφορμή τον νέο «φόρο λίπους» αναδημοσιεύουμε από ΤΑ ΝΕΑ ένα απολαυστικό άρθρο του Θεόδωρου Πάγκαλου που έγραψε το 2009

Πολλές φορές μην έχοντας άλλο επιχείρημα, εκπρόσωποι της αντικειμενικής δημοσιογραφίας και συνήθως του νέου ήθους και ύφους που αντιπροσωπεύουν τα μικρά κόμματα και οι ανεξάρτητοι διανοητές, επιτίθενται εναντίον μου με το επιχείρημα ότι είμαι υπέρβαρος. Περιποιούμαι τον εαυτό μου με αυτόν το μετριοπαθή όρο. Κατά καιρούς έχω διαβάσει λέξεις όπως «κτήνος», «γουρούνι», «ιπποπόταμος», «παχύδερμο» και άλλα τέτοια. Ευτυχώς η περιορισμένη γνώση που αυτοί οι εκφραστές της κοινής γνώμης έχουν σε ό,τι αφορά την ελληνική γλώσσα δεν τους επιτρέπει ένα ακόμη πιο πλούσιο υβρεολόγιο.

Καθόμουν λοιπόν και σκεφτόμουν αν πραγματικά πέραν του αισθήματος ενοχής που, όπως κάθε χοντρός που σέβεται τον εαυτό του, τρέφω και εγώ, θα πρέπει να αισθάνομαι υπεύθυνος και για άλλα ουσιαστικότερα εγκλήματα κατά της κοινωνίας που πηγάζουν από την αμαρτωλή συμπεριφορά μου διότι βεβαίως υπάρχει υπευθυνότητα. Αδύνατοι που τρώνε υπάρχουν, χοντροί που δεν τρώνε δεν υπάρχουν.

Διάβασα λοιπόν με πολύ ενδιαφέρον κατά καιρούς μελέτες διαφόρων επιστημονικών οργανισμών, κυρίως της Αμερικής, που αποδεικνύουν μετά από ενδελεχείς έρευνες ότι οι χοντροί ευθύνονται για την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη. Το Πανεπιστήμιο του Ιλινόι υπολογίζει ότι από το 1990 η αύξηση του βάρους του μέσου Αμερικανού προκάλεσε μια πρόσθετη κατανάλωση 3,8 δισεκατομμυρίων λίτρων βενζίνης το χρόνο, δηλαδή προκάλεσε πρόσθετες εκπομπές 10 περίπου εκατομμυρίων μετρικών τόνων διοξειδίου του άνθρακος. Τα πράγματα όμως είναι ακόμα χειρότερα όπως μας βεβαιώνει το αμερικανικό περιοδικό δημόσιας υγείας.

Ταξιδεύοντας με τα αεροπλάνα οι έχοντες την τάση του πάχους Αμερικάνοι που πήραν την δεκαετία του '90 4,5 κιλά ο ένας κατά μέσο όρο, προκάλεσαν μια πρόσθετη κατανάλωση κηροζίνης 1,3 δισεκατομμυρίων λίτρων που σημαίνει 3,4 εκατομμύρια μετρικούς τόνους διοξείδιο του άνθρακος επιπλέον. Παρόμοιες έρευνες έχουν γίνει και σε άλλους τομείς.

Επειδή οι εκστρατείες που απευθύνονται στο φιλότιμο δεν αποδίδουν και μπορούν να οδηγήσουν σε απερίγραπτη ξεφτίλα σαν αυτή που επιφυλάσσουν οι Έλληνες καπνιστές στον ανεκδιήγητο υπουργό Υγείας νομίζω ότι ήρθε η ώρα να προτείνω ένα μέτρο που ενδεχόμενα θα σωφρονίσει τους χοντρούς και θα επιφέρει μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη: όποιος ρυπαίνει και επιβαρύνει να πληρώνει.

Το μέτρο εναρμονίζεται με το κλίμα της εποχής και τις αναζητήσεις της κυβέρνησής μας. Να φορολογήσουμε τους χοντρούς και να εγκαταστήσουμε σε όλους τους χώρους δουλειάς ζυγαριές επίσημες όπου με τακτικούς ελέγχους θα αποτρέπουμε την οποιαδήποτε φοροδιαφυγή.

Θα κλείσω εδώ αυτή την επιστημονική και πολιτική αναζήτηση γιατί η ώρα είναι 11 και ήρθε η στιγμή να χτυπήσω κανένα τοστάκι, όπως προβλέπει η δίαιτά μου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Τα Νέα", 30 Ιουνίου 2009

www.tanea.gr

Αδελφότητα Πηγιωτών Άρτας. «Ανεξόφλητο ιστορικό χρέος η αναστήλωση της Γέφυρας Κοράκου»

Στις καλένδες και η επαναπρόσληψη των καθαριστριών

28 Ιανουαρίου 2015. Τελετή παραλαβής - παράδοσης και ο Υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης λέει: «Απολύουμε γενικούς συμβούλους και προσλαμβάνουμε καθαρίστριες». Λέει επίσης σε μεταγενέστερη συνάντηση με τις καθαρίστριες ότι είναι θέμα υψίστου συμβολισμού η πρόσληψή τους.

«Είμαστε πολύ χαρούμενες» δήλωσε η Δέσποινα Κωστοπούλου εκ μέρους των καθαριστριών και πρόσθεσε «οι δηλώσεις αυτές μας τονώνουν το ηθικό, άλλωστε η δέσμευση αυτή δεν ήταν μόνο προεκλογική του πρωθυπουργού». 

Έχουν περάσει 2,5 μήνες και οι καθαρίστριες κοιμούνται ακόμη κάτω από το υπουργείο Οικονομικών ενώ σύμφωνα με ΦΕΚ της 26ης Μαρτίου προσλαμβάνονται ειδικοί σύμβουλοι στο υπουργείο κι ότι «προκαλείται δαπάνη εις βάρος του κρατικού προϋπολογισμού ύψους 161.859,68 ευρώ για το τρέχον έτος και 211.889,04 για καθένα από τα επόμενα έτη». Υπογραφή Βαρουφάκης και Μάρδας. 

Η υπόθεση των καθαριστριών ήταν ένα από τα «Βατερλό» της προηγούμενης κυβέρνησης, μαζί με τον ΕΝΦΙΑ. 

Τώρα ο ΕΝΦΙΑ μένει και οι καθαρίστριες περιμένουν ακόμη πότε ο Βαρουφάκης θα τις επαναπροσλάβει. 

Βεβαίως έχει άλλες σκοτούρες. Πώς θα βολέψει π.χ. τη φίλη του Έλενα Παναρίτη η οποία κάνει τη «σκληρή» διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες.

Ή πώς θα δικαιολογήσει τα αδήλωτα ενοίκια που έπαιρνε η σύζυγός του από τις βίλες. 

Σιγά μην ασχοληθεί με τις καθαρίστριες.

www.antinews.com