Ο απολογισμός του 3 on 3 της Πρέβεζας

To 3o 3on3 τουρνουά μπάσκετ που διοργανώνεται από τον Σ.Κ. Νικόπολη Πρέβεζας έφτασε στο τέλος του. Η φετινή χρονιά ξεπέρασε κάθε προηγούμενη: 62 ομάδες όλων των κατηγοριών (άνδρες, παίδες, μίνι, νεανίδες, κορασίδες), 250 συμμετοχές αθλητών από διάφορες περιοχές της Ελλάδας και του Εξωτερικού (Πρέβεζα, Ιωάννινα, Άρτα, Αμφιλοχία, Ηγουμενίτσα, Λευκάδα, Αγρίνιο, Αθήνα, Ρέθυμνο, Βερολίνο, Καντόν, Στοκχόλμη) και περισσότεροι από 3000 φίλοι του μπάσκετ παρακολούθησαν αυτό το τετραήμερο τους αγώνες στα γηπεδάκια του Δημοτικού Κολυμβητηρίου Πρέβεζας.

Το τουρνουά μπάσκετ 3on3 τείνει να γίνει μεγάλος αθλητικός θεσμός για την πόλη της Πρέβεζας και χρόνο με το χρόνο γίνεται ακόμα μεγαλύτερο.

Τη φετινή διοργάνωση "σήκωσαν" στις πλάτες τους και έφεραν εις πέρας δύο νέα παιδιά από την Πρέβεζα , ο Αλκίνοος Κωνής και ο Νίκος Τζώρας. Στην προσπάθειά τους αυτή είχαν την βοήθεια πολλών.

Σε ανακοίνωσή τους οι διοργανωτές του τουρνουά τονίζουν:

"Ευχαριστούμε θερμά τους χορηγούς της φετινής διοργάνωσης , οι οποίοι ήταν: Εργαστήριο Μπουγάτσας DONALD, ξενοδοχείο DIONI, νερά ΚΩΣΤΗΛΑΤΑΣ, κατάστημα ΛΑΪΝΑΣ, PREVERE cafe, club B52, σχολή οδηγών ΖΑΚΑΣ, ουζερί- μεζεδοπωλείο "ΟΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ", ιχθυοπωλείο ΤΣΟΥΜΕΛΕΚΑΣ, beach bar "ΚΥΑΝΗ ΑΚΤΗ", οπτικά ΣΤΑΘΗΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ, ζαχαροπλαστείο ΔΙΕΘΝΕΣ, ψησταριά "ΝΙΚΟΛΟΣ", ACS COURIER, κομμωτήριο AKIS, GIOTOPOULOS photo art, OTTICO VERDE. 

Ευχαριστούμε τον χορηγό Επικοινωνίας της φετινής διοργάνωσης ATPREVEZA.

Ευχαριστούμε επίσης το Mypreveza, που κάλυπτε την διοργάνωση από την πρώτη μέρα. 

Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε και ορισμένα πρόσωπα ατομικά για την πολύτιμη βοήθεια τους να φέρουμε σε πέρας την φετινή διοργάνωση.

Ευχαριστούμε, λοιπόν, θερμά τους: Μυζίκο Θεόδωρο, Δημήτρη Νικολό, Σπύρο Πολίτη, Αλέξανδρο Τέφα, Σπύρο Μπουτόπουλο, Κώστα Τσουλουχά, Σπύρο Λαϊνά, Λευτέρη Λαϊνά, Χρήστο Αργυρό, Ίρια Κοψάρη, Χρήστο Πάκο, Αλέξανδρο Λιόντο, Λευτέρη Σπύρου, Χρήστο Αργυρό, Θεόφιλο Λιόντο.

Να ευχαριστήσουμε θερμά τους δύο διαιτητές Α1 κατηγορίας , τον Κωνσταντίνο Μητσόπουλο και τον Μάριο Τσώνο, για την τιμή που μας έκαναν να παρευρεθούν και να σφυρίξουν τα τελική φάση του 3ου 3ον3 τουρνούα μπάσκετ.

Τέλος, ευχαριστούμε όλους τους φίλους του μπασκετ που καθημερινά παρευρίσκονταν στις εγκαταστάσεις του Δημοτικού Κολυμβητηρίου Πρέβεζας και παρακολουθούσαν με αμείωτο ενδιαφέρον τα παιχνίδια.

Εγγυόμαστε ότι το επόμενο 3ον3 θα είναι ακόμα καλύτερο και θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Ραντεβού , λοιπόν, την επόμενη χρονιά στα γηπεδάκια του Δημοτικού Κολυμβητηρίου Πρέβεζας.

Οι οργανωτές του 3 on 3,  Αλκίνοος Κωνής και Νίκος Τζώρας.

www.atpreveza.gr

''Η Ελλάδα, ευτυχώς, δε θα αφήσει να καταρρεύσουν τα αρχοντικά Ζάππα'' δήλωσε ο Γιαννιώτης Υπουργός Πολιτισμού Κώστας Τασούλας, αφού ενημερώθηκε λεπτομερώς από τον Έλληνα Πρόξενο στο Αργυρόκαστρο

Σε πρώτο τουλάχιστον στάδιο, τα από ετών εγκαταλελειμμένα αρχοντικά των Ευάγγελου και Κων/νου Ζάππα στο Λάμποβο της Βορείου Ηπείρου, μετά και το πρόσφατο αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας «Πρωϊνός Λόγος», φαίνεται ότι θα. γλιτώσουν την πλήρη κατάρρευση!Ο Γιαννιώτης Υπουργός Πολιτισμού Κώστας Τασούλας, αφού ενημερώθηκε λεπτομερώς από τον Έλληνα Γενικό Πρόξενο στο Αργυρόκαστρο Νικόλαο Κουτροκόη, στη συνέχεια έθεσε το θέμα χθες το πρωί στον αρμόδιο Υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος υποσχέθηκε ότι άμεσα οι υπηρεσίες του θα φροντίσουν ώστε: 1) Να περιφραχθεί για να προστατευθεί ολόκληρος ο χώρος γύρω από τα 

αρχοντικά και 2) Να εκτελεσθούν οι επείγουσες κτιριακές εργασίες για να μην επέλθει πλήρης κατάρρευση των ετοιμόρροπων κτισμάτων.

Πλήρης αναστήλωση

Ο Κ. Τασούλας ζήτησε ακόμη από τον κ. Βενιζέλο από κοινού να εξετάσουν το πώς και από πού θα εξευρεθούν κονδύλια για τη ριζική αναστήλωση των αρχοντικών Ζάππα, σαν ελάχιστη ανταπόδοση των όσων οι μεγάλοι Εθνικοί μας Ευεργέτες προσέφεραν στην Ελλάδα (Ζάππειο Μέγαρο κ.α.) και κυρίως για την ουσιαστική συμβολή τους στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων.

Πάντως, είναι ευτύχημα ότι έστω και σε πρώτη φάση θα αποφευχθεί η περαιτέρω φθορά των ιστορικών κτισμάτων.

www.epirusgate.blogspot.gr

Ηπειρώτικο παραδοσιακό δημοτικό γλέντι του ΚΚΕ στην Πρέβεζα, στο Δημοτικό Κηποθέατρο, την Παρασκευή 1 Αυγούστου 2014, ώρα 21.00' με την ζυγιά του κλαρινίστα Ηλία Πλαστήρα

Η κομματική οργάνωση Πρέβεζας του ΚΚΕ, σας προσκαλεί σε Δημοτικό παραδοσιακό γλέντι με την ζυγιά του Ηλία Πλαστήρα, την Παρασκευή 1 Aυγούστου 2014, στο δημοτικό κηποθέατρο «Γιάννης Ρίτσος».

Έναρξη 21:00'  - κουπόνι ενίσχυσης 5 ευρώ.

Δείτε 2 video με τον Ηλία Πλαστήρα

www.romiazirou.blogspot.gr

Έτσι «έπαιζε» ποδόσφαιρο και μπάσκετ η μεταπολίτευση

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 1974. Ημέρα της προγραμματισμένης διαδήλωσης για την πρώτη επέτειο της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο. Η  πορεία θα γίνει μία εβδομάδα έπειτα από την κανονική επέτειο, λόγω των εκλογών που προηγήθηκαν: φροντίζοντας να «οικειοποιηθεί» την ημερομηνία - ορόσημο, ο  Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε ορίσει τις εκλογές στις 17 Νοεμβρίου. Όταν ετοιμάζονταν τα πανό για την πορεία, ηχούσε ήδη κάπως «μπαγιάτικο» το οργισμένο σύνθημα «δεν έγινε ο Νοέμβρης για τον Καραμανλή».

  

Η ψυχολογία που συμπυκνωνόταν στο «Καραμανλής ή τανκς» είχε επενεργήσει - ο «εθνάρχης» ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας ήταν ο  νικητής των εκλογών με το επιβλητικό 54,37%. Το δίλημμα «πορεία ή ματς», πάλι, ήταν παντελώς ανύπαρκτο για πολλούς από τους φιλάθλους που όδευαν προς το Στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης», το μεσημεράκι της 24ης του μήνα. Φυσικά και για πολλές χιλιάδες ανθρώπων που θα το παρακολουθούσαν στην τηλεόραση και κατόπιν θα «τραβούσαν» κατά το Πολυτεχνείο. Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός, λίγες ώρες πριν από την προκαθορισμένη ώρα συγκέντρωσης για την πορεία.

Πριν από την έναρξη του ματς, στις κερκίδες του φαληρικού σταδίου πολύς κόσμος φώναζε συνθήματα για το Πολυτεχνείο. «Λαέ θυμήσου τον Νοέμβρη» (ποιος θα ξεχνούσε, άλλωστε, μέσα σε ένα χρόνο και μία εβδομάδα;), «το Πολυτεχνείο ζει» και μερικά εναντίον των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Το ίδιο και στην ανάπαυλα του ημιχρόνου. Κατά τα άλλα, το ματς μέτριο, νευρικό. Με τους Κρητικόπουλο - Γαλάκο ο Ολυμπιακός «απάντησε» γρήγορα στο γκολ του Ελευθεράκη και νίκησε 2-1.

Αξιομνημόνευτο δεν το χαρακτηρίζεις εκείνο το ντέρμπι για την ποιότητά του, αλλά για τα συνθήματα των θεατών του, χάρη στα οποία η μισή, περίπου, Ελλάδα συνειδητοποιούσε το προφανές: ο κόσμος που αγαπούσε το ποδόσφαιρο - και ήταν, ανέκαθεν, πολύς- δεν κατανάλωνε κανένα «όπιο του λαού». Δεν αδιαφορούσε, δεν ζούσε σε δικές του «γυάλες», δεν είχε διαφορετικούς δέκτες μηνυμάτων και ερεθισμάτων. Χάρη σε ορισμένα αντι- αμερικάνικα συνθήματα σε ένα γήπεδο, πολλοί «ανακάλυψαν την Αμερική»... 

  

Όχι όλοι, πάντως. Ή, τουλάχιστον, δεν αντέδρασαν όλοι με τον ίδιο τρόπο στην «ανακάλυψη». Στη διαδήλωση, αρκετά «παγωμένα» ή και «θανατηφόρα» βλέμματα έπεφταν πάνω σε εκείνους που είχαν καταφθάσει από το Φάληρο, φορώντας τα κασκόλ της ομάδας τους.

Το ποδόσφαιρο είχε τραβήξει τα πάνδεινα επί χούντας, εξαιτίας της ασφυκτικής κηδεμονίας των συνταγματαρχών. Δεν ήταν μόνον οι διορισμένοι στρατιωτικοί επίτροποι («κυβερνητικοί εκπρόσωποι», ονομάζονταν), οι ΛΟΚατζήδες πρόεδροι ομάδων (όπως πχ ο Μιχάλης Κίτσιος στον Παναθηναϊκό), οι ΛΟΚατζήδες έφοροι που τραβούσαν πιστόλι για να επιβληθούν, όσες φορές αντιμετώπιζαν ανυπάκουους παίκτες με προσωπικότητα και μηδενική ροπή προς τη δουλοπρέπεια (όπως έκανε δυο φορές ο Δ. Παπαποστόλου στον Ολυμπιακό, για να «συνετίσει» τον Βασίλη Μποτίνο). Δεν ήταν μόνον η υπόθεση του Ρομέν Αργυρούδη, του άσσου του Ολυμπιακού που ουσιαστικά απελάθηκε από την Ελλάδα (Ιούνιος 1973), επειδή δήλωνε δημοσίως την απέχθειά του προς τη χούντα. Ήταν και τόσες ομάδες που διαλύθηκαν δια μέσου «συγχωνεύσεων» με άλλες, κατ' εφαρμογή του Αναγκαστικού Νόμου 127/1967, ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ποδοσφαιρικός ... «Καλλικράτης» της εποχής.     

Ο νόμος αυτός αποφάσιζε και διέταζε: στη Β΄ Εθνική θα εκπροσωπούνταν οι πρωτεύουσες των νομών, έκαστη από μία ομάδα. Έτσι, κατασκευάστηκε το θεσμικό υπόβαθρο που θα διευκόλυνε τον Κ. Ασλανίδη, τον «εγκέφαλο» της χουντικής πολιτικής στον αθλητισμό, να υλοποιήσει το όραμά του: να «σβήσει από το χάρτη» ομάδες γειτονιών ή περιοχών που είχαν «εξεζητημένη» προέλευση (κυρίως προσφυγική), «αριστερίζων» άρωμα ή και μέλη διοικήσεων «μη νομιμόφρονα» ή και «εθνικώς ανάξια». Πολλές ομάδες χάθηκαν, τότε, δια παντός. Άλλες, όπως ο Αστέρας Τρίπολης ή το Διαγόρας Ρόδου, επανέκαμψαν.

 «Φαγώθηκε», επίσης, η χούντα να διαλύσει τον Εργοτέλη. Μέγιστο «αμάρτημα» της κρητικής ομάδας ήταν η προθυμία της να δώσει το γήπεδό της για δυο συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη, το καλοκαίρι του 1966. Ο νόμος 127, άλλωστε, έδινε τη δυνατότητα στη χούντα να «ξηλώνει» και να διορίζει διοικήσεις ομάδων, εάν επεσήμαινε λόγους «νομιμότητος» (άρθρο 24). Επειδή όμως η ... σωστή  δικτατορία χρειάζεται και μια έξυπνη ποδοσφαιρική εκδοχή «πελατειακού» κράτους, δίπλα στη δαμόκλειο σπάθη των διαλύσεων - συγχωνεύσεων λειτουργούσε και μια μηχανή «εξυπηρέτησης» (άρθρο 39) : ο Ασλανίδης μπορούσε να ορίζει κάθε χρόνο τον αριθμό των ομάδων της Β΄ Εθνικής. Το έκανε, υπολογίζοντας ποιες και πόσες ομάδες «έπρεπε» να επιπλεύσουν στη συγκεκριμένη κατηγορία, ή να βρεθούν σε αυτήν μολονότι είχαν αποτύχει να κερδίσουν στα γήπεδα την άνοδό τους.

  

Τα «βασαντιστήρια» δεν συνεχίστηκαν 

Αυτά κι άλλα πολλά «τράβηξε», λοιπόν, το ποδόσφαιρο επί χούντας. Θα συνέχιζε, άραγε, να βασανίζεται και στη μεταπολίτευση, αυτή τη φορά «αφορισμένο» από την αφελή λογική που το ενοχοποιούσε για την κοινωνική απάθεια και την ανεπαρκή αντιστασιακή δράση των ετών 1967-72; Λες και βασιζόταν αυτός ο αφορισμός στην παραμικρή σχέση «αιτίου -αιτιατού»...

 Μήπως είχε πάψει ξαφνικά ο κόσμος να ασχολείται με την μπάλα από το 1972 - 73, δηλαδή όταν τερμάτισαν την (πραγματική ή φαινομενική) «νιρβάνα» οι φοιτητικές κινητοποιήσεις, η εξέγερση των κατοίκων στα Μέγαρα εναντίον της απαλλοτρίωσης για το περιβόητο «3ο Διυλιστήριο», η δραστηριότητα των εμποροϋπαλλήλων της Αθήνας που επέβαλλαν την ημι-αργία της Τετάρτης, η άρνηση των παραγωγών γάλακτος και λαδιού να διοχετεύσουν τα προϊόντα τους στην αγορά, στις χαμηλές τιμές που «έδινε» το καθεστώς; Προφανώς όχι. Δεν παρατηρήθηκε καμία απολύτως μείωση της αγάπης του κόσμου για το ποδόσφαιρο -τότε. Αντιθέτως, παρατηρήθηκαν πολλά αμήχανα πρόσωπα στις τάξεις εκείνων των διανοουμένων που το '71 προέβλεπαν ότι η χούντα θα έμενε στην εξουσία καμιά τριανταριά χρόνια, επειδή είχε να κάνει με την «αποχαυνωμένη γενιά του Γουέμπλεϊ». Οι ίδιοι άνθρωποι,  το '73 -'74 «ακτινογραφούσαν» τη «γενιά του Πολυτεχνείου»...

Η απάντηση δόθηκε γρήγορα: όχι, ευτυχώς, στην πρώιμη μεταπολίτευση το ποδόσφαιρο δεν θα βασανιζόταν σοβαρά από τέτοιες ιδεοληψίες - που ασφαλώς θα προκαλούσαν το τρανταχτό γέλιο του Καμί, του Τσε Γκεβάρα και τόσων άλλων. Δεν ... ταράχτηκε στους «αφορισμούς», όχι επειδή οι ελιτιστές κατήγοροί του είχαν εκλείψει, αλλά διότι έλλειπε η «ανάγκη» να βρεθούν και να καταδικαστούν υπαίτιοι πολιτικών ηττών. Τα γήπεδα ήταν γεμάτα όταν διεξάγονταν ματς, αλλά ήταν γεμάτα κι όταν γίνονταν οι μεγάλες συναυλίες πολιτικού τραγουδιού. Ο κόσμος ήταν εξωστρεφής, αισιόδοξος, συμμετείχε σε πάσης φύσεως «κοινά».                     

  

Για ποιο ακριβώς «κακό» θα μπορούσε να ενοχοποιηθεί η έξαψη, την οποία προκαλούσε η πρόκριση του Ολυμπιακού σε βάρος της Σέλτικ, οι δυο καταπληκτικές εμφανίσεις της Εθνικής στα ισάριθμα (ισόπαλα έληξαν) ματς με την παγκόσμια πρωταθλήτρια Δ. Γερμανία, η νίκη του ΠΑΟΚ επί της Μπαρτσελόνα του Κρόιφ, η εκπληκτική πορεία της ΑΕΚ έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ ή,  αργότερα, στη χαραυγή της δεκαετίας του '80, ο 4-2 του ΠΑΟ επί της Γιουβέντους; Στην περίοδο 1975-78, κάποια στιγμή κατέβηκαν σε απεργία (ή απεργίες) 450 στους 1.000 μισθωτούς- τέτοια απεργιακή «πυκνότητα» ούτε είχε βιώσει έως τότε η χώρα, ούτε θα βίωνε ποτέ, αργότερα. Ακόμη κι όταν είχε απέναντί του «αύρες» και νόμους όπως ο «330», ο οποίος ουσιαστικά καθιστούσε παράνομες τις απεργίες, ο κόσμος διεκδικούσε, οραματιζόταν, συμπαραστεκόταν.

Τότε ακριβώς ήταν που οι πραγματικοί μισθοί των υπαλλήλων και τα πραγματικά ημερομίσθια των εργατών αυξήθηκαν κατά 31% και 46% αντιστοίχως. Τότε ακριβώς ήταν, στα έτη 1975- 1979, που η άνοδος των μισθών έπαψε, επιτέλους, να υστερεί της αύξησης της παραγωγικότητας, όπως γινόταν -σε εξωφρενικό βαθμό - επί χούντας. Τότε ήταν που ο λεγόμενος λαϊκός παράγοντας έθεσε, περισσότερο έντονα και αποφασιστικά παρά ποτέ, τους δικούς του όρους σε κάποιο «κοινωνικό συμβόλαιο». Πώς να αποδοθούν, λοιπόν, ιδιότητες «οπιούχες» στη μπάλα, τότε; . 

  

Το «ουστ» στα σκυλιά του Μπάλκου 

Ο μεταπολιτευτικός ριζοσπαστισμός δεν άφησε ανεπηρέαστους και τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές. Στη συλλογική μνήμη, το 1979 έχει καταγραφεί ως έτος της ίδρυσης του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Λιγότεροι γνωρίζουν ότι ήταν και η χρονιά, κατά την οποία ματαιώθηκε η υλοποίηση μιας ιδέας που θα είχε ως αρχικό πεδίο εφαρμογής τα γήπεδα, αλλά σίγουρα θα επεκτεινόταν: η επιστράτευση αστυνομικών σκύλων, για την «πάταξη του χουλιγκανισμού» και στη συνέχεια (τι έκανε «νιάου - νιάου» στα κεραμίδια;) για τη διάλυση διαδηλώσεων.

«Τα σκυλιά του Μπάλκου»... Έτσι προσδιοριζόταν, τότε, το νομοσχέδιο,  λόγω του επιθέτου του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης, που ήταν επίσης  γνωστός για τις ποικίλες - ακροδεξιάς υφής- κατασταλτικές ιδέες του, καθώς και για ένα «ψώνιο» του: παρίστανε το συγγραφέα. Κόσμος και κοσμάκης είχε γελάσει με το αμίμητο ημι- πορνό, κατασκοπευτικό, ψυχροπολεμικό «μυθιστόρημα» που είχε γράψει, τα «Δίχτυα στην Τασκένδη».

Στα δίχτυα του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (ΠΣΑΠ) βρέθηκε, το '79, το νομοσχέδιο Μπάλκου για τα αστυνομικά σκυλιά. Αμέσως μόλις κατατέθηκε στη Βουλή τα στελέχη του ΠΣΑΠ ζήτησαν να αποσυρθεί, χαρακτηρίζοντάς το άκρως επικίνδυνο έκτρωμα. Ο ΠΣΑΠ κινητοποίησε τους αρχηγούς όλων των ομάδων, από την Α΄έως και την Δ΄ Εθνική κι οργάνωσε  δυναμική καμπάνια. Το σκεπτικό του ήταν διαυγέστατο: οι ποδοσφαιριστές αρνούνταν να παίζουν μπάλα «σε συνθήκες ζούγκλας» κι άμεσης απειλής για τη σωματική ακεραιότητα ανθρώπων. Οι ποδοσφαιριστές αρνούνταν να δεχθούν ότι η απαραίτητη «προαγωγή του φίλαθλου πνεύματος» μπορούσε να υποκατασταθεί από τα δόντια σκυλιών, τα οποία επιπλέον, εάν «περιλάμβαναν» μία κερκίδα, θα ήταν κάπως δύσκολο να «ξεχωρίσουν» το ταραξία από τον θεατή.

Καταλυτικά επέδρασε η κινητοποίηση των ποδοσφαιριστών. Το νομοσχέδιο αποσύρθηκε. Τα τότε στελέχη του ΠΣΑΠ που έδρασαν για αυτό ήταν οι, Αντωνιάδης, Μάλλιαρης, Καμάρας, Χρηστίδης, Αποστολίδης, κ.α.

Λίγα χρόνια προτού αναχαιτίσει από τα γήπεδα την αστυνομική «συνιστώσα» του κατά τ' άλλα συμπαθέστατου βασιλείου των σκυλιών, το μεταπολιτευτικό πνεύμα είχε αναλάβει να προεκτείνει και στο ποδόσφαιρο το «ουστ» της αποχουντοποίησης. Εξυπακούεται, βεβαίως, ότι στις αθλητικές ομάδες η διαδικασία απομάκρυνσης των ανθρώπων της χούντας ήταν λιγότερο έντονη, λιγότερο γρήγορη και λιγότερο επίμονη απ' όσο σε άλλους τομείς- πχ στα Πανεπιστήμια. Πολλοί  «φωστήρες» και «αστέρες» του καθεστώτος επιβίωσαν στα αθλητικά σωματεία.

Άλλες φορές, πάλι, η διαδικασία αυτή προσέφερε αποκαλύψεις, αλλά και διαλευκάνσεις παλιών μυστηρίων... Παράδειγμα: αδυνατούσαν οι φίλοι του Παναθηναϊκού να αντιληφθούν πώς και γιατί στις αρχαιρεσίες του 1973 η παράταξη Μαντζεβελάκη - Νικολαϊδη υποστήριξε για την προεδρία της ομάδας τον Σπύρο Ανέστη. Στη γενική συνέλευση της 16ης Ιουνίου 1975, ο Αντ. Μαντζεβελάκης τα εξήγησε όλα: ο Ανέστης ήταν άνθρωπος του «αόρατου ταξίαρχου», Δ. Ιωαννίδη, ο οποίος έδωσε μια κρυφή υπόσχεση. Εάν γινόταν πρόεδρος στην ομάδα ο «δικός του», εκείνος θα μεριμνούσε προσωπικά ώστε να επεκταθεί το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. «Εξαπατηθήκαμε - η υπόσχεση δεν τηρήθηκε», τόνισε ο κ. Μαντζεβελάκης στη συνέλευση, η οποία λίγο αργότερα αποφάσισε «δια βοής» τη διαγραφή του Ανέστη. Κι ίσως θεώρησαν τα μέλη της ότι έτσι αναστήθηκε η αξιοπρέπειά τους...                

  

Η σταθερή άνοδος του μπάσκετ 

Στην πρώιμη μεταπολίτευση εξαπλώθηκε πολύ η δημοτικότητα του μπάσκετ. Εν μέρει, μόνο εν μέρει, αυτό οφειλόταν στο πολιτικό- ιδεολογικό κλίμα της εποχής. Διότι, ναι μεν - όπως προαναφέραμε- το ποδόσφαιρο δεν το σάρωσε κανένα «τσουνάμι» μεταχουντικής εναντίον του έχθρας, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είχε εκλείψει κάθε προκατάληψη σε βάρος του. Ένα τμήμα της νεολαίας, κυρίως της φοιτητικής, αναζητώντας νέους ορίζοντες παντού, «συναντήθηκε» και με το μπάσκετ. Στην κρίση της το άθλημα φάνταζε κάπως σαν αντίβαρο στο «κατεστημένο» του ποδοσφαίρου. Αρκετούς γνωστούς μπασκετμπολίστες της εποχής τους περιέβαλλε η φήμη ότι ήταν παιδιά με έντονους κοινωνικούς και πολιτικούς προβληματισμούς (όπως πχ ο Κώστας Πετρόπουλος) κι αυτό άρεσε στη νεολαία.

Κατά βάση όμως (ας πούμε, σχηματικά, σε ποσοστό 75%) η άνοδος του μπάσκετ οφειλόταν σε λόγους χωροταξικούς, τουλάχιστον στα αστικά κέντρα. Ολοένα και περισσότερα παιδιά έπαιζαν μπάσκετ, διότι μπορούσαν να το ευχαριστηθούν με την ψυχή τους, πλέον...

Στα τέλη της δεκαετίας του '60 και στα πρώτα της δεκαετίας του '70, οι περισσότερες από τις μπασκέτες που υπήρχαν στα προαύλια των σχολείων έμοιαζαν με μεγάλες απόχες ψαρέματος, αλλά χωρίς το δίχτυ! Ένα σίδερο και μια στεφάνη- χωρίς ταμπλό. Σταδιακά όμως, τα σχολεία άρχιζαν να αποκτούν κανονικές μπασκέτες ή και κανονικά γήπεδα μπάσκετ. Ταυτόχρονα, συνέχιζαν να μειώνονται οι αλάνες, στις οποίες έπαιζαν ποδόσφαιρο παιδιά και έφηβοι της εποχής. Αναγκαστικά κλοτσούσαν μπάλα σε ολοένα και μικρότερους χώρους, ή σε ολοένα και λιγότερο ανεκτούς χώρους.

Εκτάσεις που κάποτε εμπεριείχαν αλάνες διαφόρων διαστάσεων και σχημάτων, είτε μεταμορφώνονταν σε πολυκατοικίες είτε γίνονταν σχολικά συγκροτήματα που σε «προκαλούσαν» να ασχοληθείς με το μπάσκετ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δεύτερης κατηγορίας το σημερινό σχολικό συγκρότημα «Γκράβα» στα Πατήσια: κάποτε ήταν ένα αχανές ποδοσφαιρικό «μελίσσι»...  

Με άλλα λόγια, κλοτσούσες πλέον κάπου μια μπάλα, αλλά δεν ευχαριστιόσουν ποδόσφαιρο. Ο χαμηλότατος συντελεστής «προσομοίωσης» αυτού που έκανες με ό,τι έκαναν τα ινδάλματά σου δεν σου επέτρεπε να φανταστείς τον εαυτό σου «αναβαθμισμένο», να τους μοιάζει. Πώς να νιώσεις ότι είχες τη μπαλιά ακριβείας του Δομάζου, του Δεληκάρη ή του Κούδα, με το «κέντρο του γηπέδου» να απέχει ελάχιστα μέτρα από την αντίπαλη «εστία»; Πώς να φανταστείς ότι ήσουν εξαιρετικό εξτρέμ, αφού μια εξωτερική σου ντρίπλα σε έστελνε κατ' ευθείαν στον τοίχο ή τη τζαμαρία - τα «όρια» του γηπέδου- και μια εσωτερική πάνω στον αντίπαλο τερματοφύλακα;

Αντιθέτως, τα κανονικά γήπεδα μπάσκετ σου επέτρεπαν να ταυτιστείς απολύτως με τα ινδάλματά σου. Ευστοχούσες από μακρινή απόσταση; Ε, ήταν η απόσταση από την οποία σκόραραν ο Γιαντζόγλου, ο Κόντος, ο Παπαγεωργίου. Έπαιρνες ριμπάουντ ή ευστοχούσες κάτω από το καλάθι; Δεν έκανες τίποτα λιγότερο από τον Καστρινάκη, τον Στεργάκο και τον Κατσούλη. Ίδιες αποστάσεις, «ίδιες» κινήσεις, «ίδια» - υποτίθεται- μαγκιά...

  

Αυτή, λοιπόν, η μεγάλη πειστικότητα που είχε το μπάσκετ όταν το έπαιζες βρέθηκε σε μια διαδικασία διαρκούς αλληλοτροφοδότησης με τη γοητεία, την οποία σου ασκούσε όταν το έβλεπες. Οι δεκάδες χιλιάδες κόσμου σε αγώνες μπάσκετ στο Καλλιμάρμαρο, σε συνάρτηση με τις αυξανόμενες επιτυχίες (κυρίως της Εθνικής), στην ουσία άρχισαν να προαναγγέλλουν μια μεγάλη «έκρηξη». Αυτή έγινε το 1987. Ήταν το μεγάλο άλμα, που το προετοίμασαν άφθονα ποσοτικά βήματα. Είναι, λοιπόν, επιδερμικό το «κλισέ» που διατείνεται ότι το 1987 «άλλαξε ο ρους της ιστορίας του μπάσκετ». Δεν άλλαξε, ανοδική ήταν ήδη η τροχιά. Η επιτάχυνση έγινε πολύ μεγαλύτερη.

Το «1987» που προηγήθηκε του ... 1987, ήταν το 1979. Δυο φορές σε δέκα ημέρες, το Σεπτέμβριο, η ελληνική εθνική ομάδα μπάσκετ επικράτησε της πανίσχυρης γιουγκοσλαβικής, σε ισάριθμους τελικούς. Στη Βαλκανιάδα (Αθήνα) και στους Μεσογειακούς Αγώνες (Σπλιτ). Κάτι καλό προδιαγραφόταν για το ελληνικό μπάσκετ, από τότε.

Ναι, στο μακρινό 1979. Τότε που ο Ελύτης κέρδιζε Νόμπελ Λογοτεχνίας, τα Πανεπιστήμια είχαν ξεσηκωθεί εναντίον του Νόμου 815, ο Καραμανλής ταξίδευε στην ΕΣΣΔ την Κίνα και το Βατικανό, η Νέα Δημοκρατία συνειδητοποιούσε ότι θα έχανε στις επόμενες εκλογές και ο κόσμος του ποδοσφαίρου ακύρωνε το σχέδιο Μπάλκου για τους τετράποδους «αστυνομικούς». Περνάει ο άτιμος ο καιρός...  

www.tvxs.gr

Μία από τα ίδια στο... κατ' ευφημισμό Συνέδριο, του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ηπειρωτών Εξωτερικού. Πήξαμε στα εξ Αμερικής "αναπτυξιακά" συνέδρια...

Με το που ήρθε το καλοκαίρι, πλάκωσαν και οι εξ Αμερικής "φωστήρες" για το 3ο φετινό κατ' ευφημισμό πλέον, Συνέδριο του Παγκοσμίου Συμβουλίου... Ηπειρωτών Εξωτερικού!

 Με απλά λόγια και φέτος είχαμε στην Ήπειρο μία από τα ίδια, με χαιρετούρες, ομιλίες, δαπανηρά δείπνα και βαρύγδουπες δηλώσεις και δεσμεύσεις, χωρίς όμως ουσιαστικό περιεχόμενο.

 Κάποιοι συνωστίζονταν ποιος θα τους πρωτοχαιρετίσει, όμως το ακροατήριο ήταν ελάχιστο! 

Για ακόμα μία χρονιά, οι εξ Αμερικής απόδημοι συμπαθέστατοι κατά τ΄άλλα και φυσικά ευπρόσδεκτοι στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, παρουσίασαν την Ήπειρο των... ονείρων τους, βγαλμένη όμως όχι μέσα από μια εικονική πραγματικότητα, ενός Αmerican dream! 

Ας τους πει κάποιος ότι έχουμε πήξει στα αναπτυξιακά σχέδια και τους εξ' Αμερικής στρατηγικούς σχεδιασμούς για την Ήπειρο που δεν πρόκειται να εφαρμοστούν ποτέ.

 Εάν τους ενδιαφέρει να κάνουν πράγματι δουλειά ας αφήσουν τις life-style γκλαμουράτες ομιλίες όπου ακούγεται ένα συνονθύλευμα απόψεων και προτάσεων χωρίς καμία ουσιαστική συνεισφορά στον τόπο.

Και φυσικά, στον κοινό στόχο για την ανάπτυξη της Ηπείρου δεν έχουν θέση οι αποκλεισμοί, όπως αυτός της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδιας Ελλάδος, της κορυφαίας αποδημικής οργάνωσης των Ηπειρωτών, που εκπροσωπεί εκατοντάδες χιλίαδες απόδημους, από την Ελλάδα, την Αλβανία και όλο τον κόσμο.

 Αλήθεια κύριοι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ηπειρωτών Εξωτερικού, τι απέγιναν εκείνα τα δύσμοιρα τα συμπεράσματα του 1ου και του 2ου Συνεδρίου; Ακόμα στο δρόμο έμειναν; 

Όχι τίποτε άλλο, αλλά α από διαπιστώσεις και συμπεράσματα άλλο τίποτε στο 3ο Συνέδριο, να φάνε και οι... κόττες. πάντως εμέις ακόμα θα περιμένουμε έναν απολογισμό, όχι των όσων είπα αλλά κυρίως των όσων έπραξαν ή έπιασαν τόπο. 

Από λόγια χορτάσαμε εδώ στο... Ελλάντα!

www.epirusgate.blogspot.gr

Φράσεις με ιστορία που κυκλοφορούν αιώνες τώρα

Στον καθημερινό μας λόγο χρησιμοποιούμε διαχρονικές φράσεις λαϊκής σοφίας, την προέλευση των οποίων οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε.

Οι φράσεις αυτές κρύβουν μία μικρή ιστορία, με άγνωστους σε εμάς πρωταγωνιστές, η οποία αφενός έχει κάτι να μας διδάξει, και αφετέρου απεικονίζει γλαφυρά τον τρόπο ζωής και δράσης των ανθρώπων μίας άλλης εποχής.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων η λαϊκή αυτή σοφία, έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, αποδεικνύοντας κατ' αυτόν τον τρόπο την συνέχεια του Ελληνισμού, εφόσον τις ίδιες φράσεις χρησιμοποιούμε και σήμερα.

Οι άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές, ταυτόχρονα όμως, εύκολα διαπιστώνει κανείς, πως στην πραγματικότητα μοιραζόμαστε διαχρονικά τα ίδια πάθη, φόβους, ανησυχίες και ελπίδες.

Στα πλαίσια αυτά έχει αξία και ιδιαίτερο ενδιαφέρον, η γνώση της λαϊκής αυτής σοφίας. Η παρουσίαση θα γίνει ανά χρονική περίοδο, αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, Τουρκοκρατία, Νεώτεροι χρόνοι.

Χτύπα ξύλο.

«Απτεσθαι ξύλου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Λόγω της πεποίθησης τους πως στα δένδρα κατοικούσαν νύμφες (Δρυάδες/Αμαδρυάδες) χτύπαγαν το ξύλο του κορμού των δένδρων για να επικαλεστούν την προστασία τους, καθώς οι νύμφες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων.

Αυτή η συνήθεια συνηθίζεται ακόμα και σήμερα, όταν ακούμε κάτι το οποίο δεν θέλουμε να μας συμβεί ο Πάνας με νύμφες του δάσους

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, προέρχεται από τον μύθο του Αισώπου, «Ανήρ κομπαστής», και χρησιμοποιείται για όσους καυχιούνται για κάτι και το υποστηρίζουν, αλλά αδυνατούν να αποδείξουν τα λεγόμενά τους. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας αθλητής που βρισκόταν στην Αθήνα καυχιόνταν συνέχεια ότι σε αγώνες στην Ρόδο είχε πραγματοποιήσει ένα τεράστιο άλμα. Καθώς δεν τον πίστευε κανείς, αυτός έλεγε στους Αθηναίους να πάνε στη Ρόδο και να ρωτήσουν τους θεατές των αγώνων. Τότε ένας Αθηναίος πήγε στο σκάμμα, και με το χέρι έγραψε πάνω στην άμμο τη λέξη «Ρόδος».

Κατόπιν γύρισε προς τον καυχησιάρη αθλητή και του είπε: «Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα», το οποίο έχει μείνει ως «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα». Το προφανές νόημα είναι ότι ο καθένας έχει οποτεδήποτε την δυνατότητα να αποδείξει τις δυνατότητές του και δεν χρειάζεται η επίκληση μυθικών προγόνων, κατορθωμάτων κτλ।

Τα κρέμασε στον κόκορα।

Οι αρχαίοι αγαπούσαν και αυτοί τα τυχερά παιχνίδια, όπως τα κότσια। ( ζάρια), αλλά και τα στοιχήματα στις κοκορομαχίες (αλεκτρυονομαχίαι). Όπως συμβαίνει και σήμερα κυρίως στην Ασία, έβαζαν δύο κοκόρια να μαλώσουν και άρχιζαν τα στοιχήματα, για τον νικητή. Έτσι, πάνω στα κοκόρια στοιχηματίζοντας, κρεμούσαν πολλές φορές ακόμα και ολόκληρες περιουσίες. Στον κόκορα κρεμούσαν τα χρήματά τους και όπως συμβαίνει συνήθως με τους παίχτες, τα έχαναν. Από τα αρχαία λοιπόν χρόνια, και από τις κοκορομαχίες, μας έμεινε και η φράση «τα κρέμασε στον κόκορα », που λέμε μέχρι και σήμερα με την ίδια σημασία.

.

Δε μύρισα τα νύχια μου.

Στην αρχαία Ελλάδα πριν αθλητές μπουν στο στίβο, πολλοί από τους θεατές έβαζαν μεγάλα στοιχήματα, για τον νικητή, όπως γίνεται σε πολλές περιπτώσεις και σήμερα. Πολλοί ακόμη πήγαιναν στα διάφορα μαντεία, για να μάθουν το νικητή. Οι «μάντισσες», «βουτούσαν» τότε τα νύχια τους σ ένα υγρό, από δαφνέλαιο, ύστερα τα έβαζαν κοντά στη μύτη τους κι έπεφταν σ ένα είδος καταληψίας. Τότε ακριβώς έλεγαν και το όνομα του νικητή. Από το περίεργο αυτό γεγονός έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση: «δε μύρισα τα νύχια μου», που τη λέμε συνήθως, όταν μας ρωτούν για κάποιο γνωστό συμβάν, το οποίο εμείς δεν έχουμε μάθει.

Μη μου τους κύκλους τάραττε.

Όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν τις Συρακούσες το 212 π.Χ., μετά από τριετή αντίσταση των Ελλήνων, κάποιοι Ρωμαίοι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι του Αρχιμήδη, και τον βρήκαν να σχεδιάζει κύκλους στο έδαφος. Ο Αρχιμήδης τους παρακάλεσε να τον αφήσουν να τελειώσει τη λύση κάποιου σπουδαίου προβλήματος που τον απασχολούσε, εξού και οι κύκλοι στο έδαφος. Για αυτό και τους είπε το γνωστό «μη μου τους κύκλους τάραττε». Ο Ρωμαίος στρατιώτης όμως δυστυχώς και τους κύκλους του χάλασε, και τον Αρχιμήδη σκότωσε...!!!! Η φράση όμως έμεινε...

ο Αρχιμήδης, Domenico Fetti

Κοράκιασα από τη δίψα.

Φράση που προέρχεται από έναν αρχαιοελληνικό μύθο. Σύμφωνα με αυτόν, σε κάποια μικρή ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας, οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια θυσία στο θεό Απόλλωνα. Το νερό όμως που θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες , βρίσκονταν ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή, για να φέρει το «ιερό» νερό. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά.

Ήταν η φωνή ενός κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό.Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή.

Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή. Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα, και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα, και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων.

Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες ώσπου τα σύκα ωρίμασαν. Έφαγε πολλά μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη.

Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, και ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή, με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται.

Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους.Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα.

Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα, και ο θεός του φωτός οργισμένος αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε.

Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό. Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας...

Ο κλέψας του κλέψαντος.

Αρχαία ελληνική έκφραση, (Αλωπεκίζειν προς ετέρα αλώπεκα). Παροιμία που λεγόταν για τους απατεώνες και μάλιστα σε περιπτώσεις που κάποιος εξ αυτών, επιχειρούσε να εξαπατήσει άλλον απατεώνα.

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας.

Φράση που χρησιμοποιείται για να υποδείξει δολιότητα. Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου, O Λαοκόων ένας από τους Τρώες ιερείς του Θυμβραίου Απόλλωνα, προειδοποίησε τους συμπατριώτες του Τρώες, (μάταια) να μη δεχθούν το δώρο που πρόσφεραν οι Έλληνες -οι Δαναοί- στους Τρώες, όταν υποτίθεται ότι αποφάσισαν να τερματίσουν την πολιορκία τους. To προκείμενο δώρο ήταν, εννοείται, ο Δούρειος ίππος. Δώρο που αποδείχθηκε θανάσιμο και καταστροφικό για τους Τρώες, και την αγαπημένη τους πόλη, την Τροία.

Καβάλησε το καλάμι.

Είναι μια έκφραση που ίσως προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Οι Σπαρτιάτες το έλεγαν για να πειράξουν τον Αγησίλαο. Ο Αγησίλαος αγαπούσε πολύ τα παιδιά του και όταν ήταν μικρά έπαιζε μαζί τους, καβαλώντας σαν σε άλογο, ένα καλάμι. Κάποια μέρα όμως τον είδε ένας φίλος του σε αυτή την στάση και ο Αγησίλαος τον παρακάλεσε να μην πει τίποτα σε κανέναν. Αλλά εκείνος δεν κράτησε τον λόγο του και το είπε σε άλλους, για να διαδοθεί σιγά – σιγά σε όλους και να φθάσει στις μέρες μας, με αλλαγμένη την ερμηνεία του (το λέμε όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον ότι πήραν τα μυαλά του αέρα).

Σε τρώει ή μύτη σου, ξύλο θα φας.

Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν πως ο «κνησμός», η φαγούρα, δηλαδή, του σώματος, ήταν προειδοποίηση των Θεών. Πίστευαν πως όταν ένας άνθρωπος αισθανόταν φαγούρα στα πόδια του, θα έφευγε σε ταξίδι. Όταν πάλι τον έτρωγε η αριστερή του παλάμη, θα έπαιρνε δώρα. Η πρόληψη αυτή έμεινε ως τα χρόνια μας. «Με τρωει το χέρι μου χρήματα θα πάρω», συνηθίζουμε να λέμε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Οι αρχαίοι όμως, θεωρούσαν γρουσουζιά, όταν αισθανόταν φαγούρα στην πλάτη, στο λαιμό, στα αφτιά και στη μύτη. Κάποτε για παράδειγμα, ο βασιλιάς της Σπάρτης Άγις, ενώ έκανε πολεμικό συμβούλιο με τους αρχηγούς του, είδε ξαφνικά κάποιον από αυτούς να ξύνει αφηρημένος το αφτί του. Αμέσως σηκώθηκε πάνω και διέλυσε το συμβούλιο.- Θα έχουμε αποτυχία οπωσδήποτε. Οι θεοί προειδοποίησαν τον Αρίσταρχο.

Ας αναβάλουμε για αργότερα την εκστρατεία...Οι Σπαρτιάτες πίστευαν ακόμη ότι τα παιδιά που αισθάνονταν φαγούρα στη μύτη τους, θα γινόντουσαν κακοί πολεμιστές. Έτσι, όταν έβλεπαν κανένα παιδί να ξύνει τη μύτη του, το τιμωρούσαν, για να μην την ξαναξύσει άλλη φορά. Από την πρόληψη αυτή βγήκε η φράση : «η μύτη σου σε τρώει, ξύλο θα φας».

Πράσσειν άλογα.

Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λεει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: « Τί είναι αυτά που μου λες; Αυτά είναι αηδίες και πράσσειν άλογα»...Το «πράσσειν άλογα» λοιπόν, δεν είναι πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση...Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος «πράττω» ή/και «πράσσω» (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το «πράττειν» ή/και «πράσσειν» και του «άλογο» που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό «λόγος» που σημαίνει λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο το παράλογο, δηλαδή ,Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα...

Ένα χελιδόνι δε φέρνει την άνοιξη.

Σ' έναν από τους μύθους του Αισώπου διαβάζουμε, πως ένας άσωτος και σπάταλος νέος, αφού έφαγε όλη του την περιουσία, δεν του είχε απομείνει παρά ο καινούριος του χονδρός εξωτερικός μανδύας. Κάποια μέρα, λοιπόν, που τυχαία είδε ένα χελιδόνι να πετάει έξω από το παράθυρό του, φαντάστηκε πως ο χειμώνας είχε περάσει και πως ήρθε πια η άνοιξη. Πούλησε τότε και το μανδύα σαν αχρείαστο. Αλλά το χειμωνιάτικο κρύο είχε άλλη γνώμη και ξαναγύρισε την άλλη μέρα πιο τσουχτερό. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τη φράση αυτή με τα λόγια: « μία χελιδών έαρ ου ποιεί». Κατά τον Αριστοτέλη: «Το γάρ έαρ ούτε μία χελιδών ποιεί ούτε μία ημέρα». Επίσης, συγγενική είναι η φράση: «Μ' ένα χελιδόνι, καλοκαίρι δεν κάνει, ούτε μια μέλισσα μέλι» και «μ' ένα λουλούδι καλοκαίρι δε γίνεται».

Κροκοδείλια δάκρυα.

Ο κροκόδειλος όταν θέλει να ξεγελάσει το θύμα του, κρύβεται και βγάζει κάτι παράξενους ήχους, που μοιάζουν καταπληκτικά με κλάμα μωρού παιδιού. Έτσι, αυτοί που τον ακούν, νομίζουν ότι πρόκειται για κάποιο παιδάκι και τρέχουν να το βοηθήσουν... Ο κροκόδειλος τότε επιτίθεται ξαφνικά και σκοτώνει το θύμα του. Στην αρχαία Ελλάδα ο κροκόδειλος ήταν άγνωστος, οι Έλληνες όμως έμαθαν για αυτόν από τους Φοίνικες εμπόρους, που τους γέμιζε με τρόμο και θαυμασμό για την δύναμη και την πανουργία του κροκόδειλου . Έτσι λοιπόν, παρόλο που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κροκόδειλοι, τα «κροκοδείλια δάκρυα», που λέμε σήμερα γι' αυτούς που ψευτόκλαινε, είναι φράση καθαρά αρχαία ελληνική.

Άρες μάρες κουκουνάρες.

Η Έκφραση προέρχεται από αρχαίες Ελληνικές κατάρες. Στον ενικό η λέξη είναι Κατάρα Κατ-άρα Με την πάροδο των χρόνων για λόγους καθαρά εύηχους και μόνο προσετέθη και το «Μ». Δηλαδή: Κατ-άρα-μάρα. Και έτσι στη νεότερη ελληνική έγινε -αρα-μάρα, άρες μάρες, έβαλαν και την «κούφια» ομοιοκατάληκτη λέξη κουκουνάρες (κούφια δεν είναι τα κουκουνάρια;)και δημιουργήθηκε αυτή η καινούρια φράση! την λέμε όταν θέλουμε να δηλώσουμε πως ακούσαμε κάτι χωρίς νόημα και χωρίς ουσία!

Αναγκαίο κακό.

Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε για πρώτη φορά σ' ένα στίχο του Μένανδρου (342-291 π.Χ.),που μιλάει για το γάμο. Ο ποιητής γράφει ότι ο γάμος «...εάν τις την Αλήθειαν σκοπή, κακόν μεν εστίν, άλλ' αναγκαίον κακόν». Δηλαδή: Εάν θέλουμε να το εξετάσουμε στο φως της αλήθειας, ο γάμος είναι μεν ένα κακό, αλλά «αναγκαίον κακόν». Σ' ένα άλλο απόσπασμα του Μένανδρου διαβάζουμε -ίσως για παρηγοριά για τα παραπάνω- την εξής περικοπή: «Πάντων ιατρός των αναγκαίων κακών χρόνος εστίν». Επίσης: «αθάνατον εστί κακόν αναγκαίον γυνή». Δηλαδή, η γυναίκα είναι το αιώνιο αναγκαίο κακό

Κατά φωνή κι ο γάιδαρος।

Στην αρχαιότητα , όταν ένας γάιδαρος φώναζε πριν αρχίσει μια μάχη, νόμιζαν ότι οι θεοί τους προειδοποιούσαν για τη νίκη. Κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν και τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι. Τότε αποφάσισε ν' αναβάλει για μερικές μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι. Πάνω, όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά τη φωνή ενός γαϊδάρου από το στρατόπεδο του. - Κατά φωνή κι ο γάιδαρος! έκανε ενθουσιασμένος ο Φωκίωνας. Και διέταξε ν' αρχίσει η επίθεση, με την οποία νίκησε τους Μακεδόνες. Από τότε ο λόγος έμεινε, και τον λέμε συχνά, όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιο φίλο μας, που δεν τον περιμέναμε.

Δεν ιδρώνει τ' αυτί του.

Την φράση αυτή την χρωστάμε στον πατέρα της Ιατρικής τον Ασκληπιό. Όταν κάποια νεαρή τον ρώτησε, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να κάνει τον νεαρό που της άρεσε να την αγαπήσει, αυτός απάντησε : «Να τον κλείσεις σ' ένα πολύ ζεστό δωμάτιο, την συμβούλευσε, και αν ιδρώσουν τ αφτιά του, θα σ αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν, μην παιδεύεσαι άδικα». Από την περίεργη αυτή συμβουλή του Ασκληπιού, έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση «δεν ιδρώνει τ' αυτί του», που τη λέμε συνήθως, για τους αναίσθητους και αδιάφορους.

Δίνω τόπο στην οργή.

Δώσε τόπο της οργής», φράση που την βρίσκουμε στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (718): «είκε θυμώ και μετάστασιν δίδου». Αυτά τα λόγια λεει ο Αίμωνας στον πατέρα του τον Κρέοντα , που επιμένει να τιμωρήσει την Αντιγόνη, γιατί δεν υπάκουσε στη διαταγή του και έθαψε τον αδελφό της Πολυνείκη. «Είκε» σημαίνει υποχώρησε, «θυμώ και» αντί «και θυμώ μετάοτασιν δίδου» , δηλαδή, και άλλαξε γνώμη, δηλαδή, δώσε τόπο στην οργή. Στις «Ευμενίδες» του Αισχύλου (847) λεει η θεά Αθηνά στο Χορό (των Ευμενίδων): «οργάς ξυνοίσω σοι γεραιτέρα γαρ ει». Η λ έξη οργή έχει και τη σημασία: διάθεσης, των αισθημάτων, όπως κι εδώ «θα δώσω τόπο στην οργή», θα υποχωρήσω και θα ανεχθώ τις διαθέσεις σου (ξυνοίσω που σημαίνει συνοίσω , μέλλων του συμφέρω, εδώ ανέχομαι, συγχωρώ, υπομένω), γιατί είσαι γεροντότερη (Ευριπ. Ελ. 80, Απόσπ. 31) «οργή είκειν» κ.ά.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Όταν ο Σωκράτης, σε περασμένη πια ηλικία αποφάσισε να μάθει κιθάρα, τον πείραξαν οι φίλοι του, λέγοντας του: «Γέρων ών κίθαριν μανθάνεις;...». Κι ο Σωκράτης τότε απάντησε: «Κάλλιον οψιμαθής ή αμαθής (παραμένειν)».

ο θάνατος του Σωκράτη, Jacques-Louis David

Του πήρε τον αέρα..

Η έκφραση αυτή έχει παραμείνει από την αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα από τις ναυμαχίες που έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες. Οποίος μπορούσε να εκμεταλλευτεί καλύτερα τον αέρα μπορούσε να κινηθεί πιο γρήγορα άρα και να νικήσει. Έτσι οποίος έπαιρνε τον αέρα ήταν και ο νικητής.

Αέρα!

Στην αρχαία Ελλάδα, όταν άρχιζε κάποια μάχη, οι πολεμιστές έπεφταν πάνω στον αντίπαλό τους, φωνάζοντας «αλαλά», λέξη που δεν είχε κανένα νόημα, αλλά ήταν απλώς πολεμική κραυγή. Απ' αυτό, ωστόσο, βγήκε η λέξη «αλαλάζω» και η αρχαία φράση «ήλόλαζον την νίκην». Ο αλαλαγμός χρησιμοποιήθηκε και στους νεότερους πολέμους, τόσο για εμψύχωση των πολεμιστών, ιδίως στις εφόδους, όσο και σαν επωδός της νίκης, αφού αντικαταστάθηκε η λέξη «Αλαλά» με τη λέξη «Aέρα». Αλλά ποιο ήταν πάλι το γεγονός εκείνο που έκανε τη λέξη «Αέρα» να επικρατήσει σαν πολεμική κραυγή;

Κατά την πολιορκία των Ιωαννίνων (1912-13), οι οβίδες του εχθρού, που χτυπούσαν εναντίον των οχυρωματικών θέσεων του στρατού μας, δεν έφερναν σχεδόν κανένα αποτέλεσμα, εκτός από το δυνατό αέρα, που δημιουργούσαν ολόγυρα οι εκρήξεις. Σε κάθε τέτοια, λοιπόν, αποτυχημένη βολή, οι Έλληνες στρατιώτες -προπαντός όμως οι θρυλικοί Τσολιάδες- φώναζαν όλοι μαζί «Αέρα!», θέλοντας με τον τρόπο αυτό να εκδηλώσουν τη χαρά τους για την εχθρική αποτυχία (ειπώθηκε για πρώτη φορά από εύζωνα του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων). Η λέξη, όμως, «Αέρα» έγινε ένα πραγματικό σύμβολο κατά τον πόλεμο της 28ης Οκτωβρίου 1940.

Τα τσούξαμε.

Στην αρχαιότητα, υπήρχαν πολλές γυναίκες, που έπιναν πολύ κρασί, ανακατεύοντας το ποτό τους με μια ειδική σκόνη, που έκανε το κρασί να γίνεται πιο πικάντικο. Απ' αυτό βγήκε και η φράση «τα τσούξαμε».

οι γυναίκες της Άμφισσας, Lawrence Alma-Tadema

Ες αύριον τα σπουδαία.

Αυτή η παροιμιακή φράση είναι του Πλουτάρχου, από το βίο του Πλουτάρχου που αναφέρεται στον Πελοπίδα. Ανήκει στον Θηβαίο στρατηγό Αρχία (4ος αι. π.Χ.), φίλο των Σπαρτιατών, όταν σε ένα συμπόσιο κάποιος του πήγε ένα γράμμα, που περιείχε την πληροφορία ότι κινδύνευε από τους δημοκρατικούς και τον Πελοπίδα που είχε επιστρέψει στη Θήβα από την Αθήνα κρυφά. Βρισκόμαστε στο 379 π.Χ. Ο Αρχίας, πάνω στο γλέντι και μέσα στη χαρά του, πάνω στη μέθη της δύναμής του και της εξουσίας, αμέλησε να το ανοίξει. Αντί να ανοίξει την επιστολή και να τη διαβάσει, την έβαλε στην άκρη λέγοντας «εις αύριον τα σπουδαία», δηλαδή αύριο 8α διαβάσω τα σημαντικά πράγματα που περιέχει αυτή η επιστολή. Αυτό ήταν και το λάθος του. Σε λίγο δολοφονήθηκε και αυτός και οι φίλοι του.

Από μηχανής θεός.

Με την φράση «από μηχανής θεός» χαρακτηρίζουμε ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός, που με την απροσδόκητη εμφάνισή του, δίνει μια λύση ή μια νέα εξέλιξη σε περίπτωση αμηχανίας ή διλήμματος.

www.SavSidi.gr

ΕΟΚ και... να το 70άρι

Ελάχιστο το οικονομικό όφελος από την εικοσαετή συμμετοχή της Ελλάδας στην Kοινή Aγορά, σύμφωνα με μελέτη του γερμανικού ιδρύματος Bertelsmann. Αιτία, ο χαμηλός βαθμός ενσωμάτωσης και η κρίση.

Ολα αυτά για 70 ευρώ; Mόλις εβδομήντα ευρώ ήταν το ετήσιο όφελος που είχε ένας Ελληνας πολίτης από τη συμμετοχή της χώρας μας στην ενιαία αγορά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το εντυπωσιακό συμπέρασμα, που εγείρει τεράστια ερωτήματα για την ορθότητα της επιλογής προσανατολισμού της χώρας μετά τη μεταπολίτευση, συνάγεται από μελέτη που πραγματοποίησε πρόσφατα για λογαριασμό του γερμανικού ιδρύματος Bertelsmann η εταιρεία οικονομικών ερευνών Prognos.

Θεωρία και πράξη

Η μελέτη εξετάζει τα οικονομικά οφέλη που αποκόμισαν 14 χώρες της Ε.Ε. από τη συμμετοχή τους στην κοινή αγορά. Μια αγορά, η οποία πρέσβευε την ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών, ανθρώπων και κεφαλαίων και είχε στόχους το γκρέμισμα των εμπορικών φραγμών μεταξύ των χωρών της Ε.Ε., να καταστήσει τις εισαγωγές φτηνότερες και να τονώσει έτσι την αγοραστική δύναμη των πολιτών.

Και με αυτόν τον τρόπο να επιτρέψει στις επιχειρήσεις να παράγουν περισσότερο για τη μεγαλύτερη αγορά και να μειώσουν τις τιμές τους λόγω της μαζικότερης παραγωγή τους. Βασικός στόχος αυτής της ενιαίας αγοράς ήταν βέβαια και η μεγαλύτερη οικονομική ευημερία για τους πολίτες.

Ομως κάτι τέτοιο δεν προέκυψε για τους περισσότερους Ελληνες. Η μελέτη δείχνει ότι η Ελλάδα ήταν από τις ελάχιστες μεταξύ των 14 χωρών που στην εικοσαετία 1992-2012 δεν κατάφερε να ωφεληθεί σημαντικά από τη συμμετοχή της στην ενιαία αγορά και να έχει υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα χάρη στην ευρωπαϊκή της ολοκλήρωση.

Ενώ το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Γερμανίας ήταν το 2012 2,3% ή 680 ευρώ υψηλότερο απ' ό,τι αυτό θα ήταν χωρίς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, στη Δανία ήταν αντίστοιχα 2% ή 720 ευρώ υψηλότερο και στην Αυστρία 1,4% ή 450 ευρώ υψηλότερο, το αντίστοιχο κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν αντίθετα 1,3% ή 190 ευρώ χαμηλότερο.

Ακόμη, ενώ από τη συμμετοχή της στην κοινή αγορά η Γερμανία κατάφερε να αυξάνει μεταξύ 1992 και 2002 το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της κατά μέσο όρο 450 ευρώ τον χρόνο, η Δανία πέτυχε αντίστοιχα να το αυξάνει κατά 500 ευρώ τον χρόνο και η Αυστρία κατά 280 ευρώ, η Ελλάδα είδε τη μέση ετήσια αύξηση του πραγματικού κατά κεφαλήν ΑΕΠ της να αυξάνεται μόλις κατά 70 ευρώ, όσο δηλαδή η Ισπανία, ενώ η Πορτογαλία ακόμη χαμηλότερα, μόλις 20 ευρώ. Επίσης, ενώ μεταξύ 1992 και 2012 η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση συντέλεσε σε μέση αύξηση του γερμανικού ΑΕΠ κατά 37 δισ. ευρώ ετησίως, η αντίστοιχη αύξηση του ελληνικού ΑΕΠ ήταν μόλις 800.000 ευρώ τον χρόνο.

Αιτία των απογοητευτικών επιδόσεων τόσο της Ελλάδας όσο και των υπόλοιπων χωρών του Νότου είναι ο χαμηλότερος σε σχέση με τις χώρες του Βορρά βαθμός ενσωμάτωσης στην ενιαία αγορά της Ε.Ε. Παράγοντας που, όπως διαπιστώνει η μελέτη, καθορίζει την ανάπτυξη μιας οικονομίας της Ε.Ε. σε αυτήν την εικοσαετία.

 

Στον πάτο

Στον σχετικό πίνακα η χώρα μας πιάνει πάτο μεταξύ των 14 χωρών και είναι η μοναδική που ο σχετικός δείκτης ενσωμάτωσης στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εμφανίζεται να υποχωρεί αντί να αυξάνεται μεταξύ 1992 και 2012.

Για την ακρίβεια, ο δείκτης αυτός σημείωνε άνοδο μεταξύ 1992 και 2009 (από 56,7 σε 64,2 μονάδες). Σε αυτήν την άνοδο οφείλεται άλλωστε και η ετήσια αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος κατά 70 ευρώ. Μετά το 2009 όμως ο δείκτης καταρρέει, όπως άλλωστε και όλοι οι οικονομικοί δείκτες (στις 33,9 μονάδες).

Του Μπάμπη Μιχάλη

www.efsyn.gr

Δεν μπορούν να μας σώσουν ούτε οι 12 Θεοί του Ολύμπου. 159 δις ευρώ τα χρέη νοικοκυριών και επιχειρήσεων!!!

Από τα 42 δις ευρώ κόκκινα επιχειρηματικά δάνεια τα 11 δις τα έχουν δανειστεί μικρομεσαίες επιχειρήσεις ενώ τα περίπου 20 δις  αφορούν μεσαίες βουτηγμένες και στα 67 δις ληξιπρόθεσμα χρέη προς στο κράτος. Συνεπώς όσες έχουν μείον στο ταμείον. και δεν συμμετέχουν με αυτό που πρέπει, όταν ρυθμισθούν τα κόκκινα δάνεια, απλώς θα ταΐσουν τα κοράκια που είναι ήδη έξω αλλά και μέσα στις Τράπεζες.

Συζητάμε μήνες τώρα τα σενάρια ρύθμισης των κόκκινων δανείων των επιχειρήσεων και πιθανότατα των στεγαστικών.

Τα κρίνουμε καλά ή τα απορρίπτουμε ως αναποτελεσματικά μιλώντας για τις λεπτομέρειες των ρυθμίσεων.

Αλλά η ουσία ξεφεύγει και πάλι. Ίσως γιατί αφορά τον ιδιωτικό τομέα και ποιος κάθεται να σκάσει για το τι θα συμβεί σε ιδιώτες.

Η ουσία, λοιπόν, είναι ότι η ρύθμιση των δανείων δεν είναι θεραπευτικό εργαλείο για πάσα νόσο.

Είναι μόνο κατάλληλο ή και ακατάλληλο παυσίπονο για να βοηθήσει την πλήρη θεραπεία η οποία, ειδικά στην Ελλάδα, στοιχίζει τόσο όσο έχει ανάγκη, κάθε φορά, το κράτος για να ζήσει.

Να γιατί γράφουμε και ξαναγράφουμε ότι όσο το κράτος- τέρας ζητάει λεφτά όχι μόνο για να θρέψει αλλά και για να χορτάσει τις ορέξεις του, ώστε να ανταποκριθεί στα κομματικά κελεύσματα, προκοπή στην οικονομία δεν θα δούμε.

Ας ρίξουμε μια ματιά τι συμβαίνει με το εσωτερικό μας χρέος που προέρχεται δικαιολογημένα ή έστω και αδικαιολόγητα από δανεισμό ή πιθανώς και από υπερδανεισμό.

Τα ληξιπρόθεσμα χρέη νοικοκυριών και επιχειρήσεων προς Δημόσιο, τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία, έχουν φθάσει τα 159 δισ. ευρώ ή 87% του ΑΕΠ.

Το υπουργείο Οικονομικών σημειώνει ότι το ύψος των ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο έπιασε τα 67 δισ. ευρώ.

Ο κ. Γιάννης Στουρνάρας μας έχει ήδη πει ότι τα δάνεια που δεν αποπληρώνονται από τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, έφτασαν στο ποσό των 77 δις ευρώ.

Και οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία πλησιάζουν επικίνδυνα τα 17 δις ευρώ.

Από αυτά τα στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια με ληξιπρόθεσμες οφειλές ξεπερνούν ήδη τα 35 δις ευρώ.

Οι λόγοι αδυναμίας πληρωμής των δανείων (αν εξαιρέσουμε τις σκοπιμότητες και τους κατ' επάγγελμα απατεώνες) είναι γνωστοί και παραμένουν οι ίδιοι και περισσότεροι από εκείνους του 2013 που (σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος) οδήγησαν την αδυναμία αποπληρωμής στο 33% σε σχέση με την όλη δανειοδότηση.

Παρ' όλα αυτά, τα σενάρια που κυκλοφορούν για την ρύθμιση των 42 δισ. ευρώ κόκκινων δανείων κουβαλάνε και το αισιόδοξο μήνυμα ότι έτσι και γίνει η ρύθμιση οι Τράπεζες θα πάρουν πίσω τουλάχιστον το 30% από αυτά που σήμερα είναι χαμένα.

Και από εδώ ξεκινάνε τα ερωτήματα.

Ερώτημα πρώτο. Οι μικρομεσαίοι έχουν δάνεια 23 δισ. ευρώ και δεν μπορούν να πληρώσουν τα 11 δισ. ευρώ, τι θα συμβεί ξαφνικά και θα είναι σε θέση να βάλουν το χέρι στην τσέπη όταν έξω από την πόρτα περιμένει ο εφοριακός, ο ΟΑΕ, το ΙΚΑ, η ΔΕΗ, τα χαράτσια και ο Δήμος με τα αυξημένα Δημοτικά τέλη;

Ερώτημα δεύτερο. Εκτός από τις 50-100 μεγάλες Επιχειρήσεις (που ίσως έχουν υπολογίσει στην ρύθμιση) οι λεγόμενες μεσαίες και ιδίως οι βιομηχανικές, βιοτεχνικές και οι (μεταξύ αυτών) εξαγωγικές που έχουν στην πλάτη τους ακόμη και κάποια πρόστιμα, πού θα βρουν ρευστό να βάλουν το μερτικό τους στην ρύθμιση;

Ερώτημα τρίτο. Γιατί δεν είναι προτιμητέα η λύση του «σκοτώματος» της επιχείρησης από τις Τράπεζες, σε σχέση με εκείνη της ρύθμισης όταν οι υποχρεώσεις προς το κράτος μένουν αρρύθμιστες;

Ερώτημα τέταρτο: Τί βλέπουν τα κοράκια Ελβετίας, Αγγλίας και Μέσης Ανατολής που εμφανίστηκαν και πάλι στις Τράπεζες και αγοράζουν μέχρι και δάνεια εργατικής κατοικίας;

Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν με όνειρα και ανοησίες για λύσεις σωτηρίας στην Ελλάδα όταν έχουμε να κάνουμε με τους δανειστές, το ΤΧΣ και το Τραπεζικό σύστημα που πρέπει να διατηρηθεί σε υγεία, γιατί κάποια στιγμή οφείλει να ανακινήσει το παιχνίδι της ανάπτυξης.

Εάν δεν προηγηθούν ρυθμίσεις ληξιπροθέσμων οφειλών με παράλληλες φοροελαφρύνσεις όχι μόνο στις επιχειρήσεις, αλλά και στους ιδιώτες-καταναλωτές θα ζήσουμε στο 2015-2016 νέα τραγωδία από το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων που θα αδυνατούν να μπουν στις ρυθμίσεις των κόκκινων δανείων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους εργαζόμενους.

Και εάν το άχρηστο και παρασιτικό σημερινό ελληνικό κράτος δεν σταματήσει να ζει σε βάρος του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, μειώνοντας τις απαιτήσεις του, οι Τράπεζες αποκλείεται να κουβαλήσουν μόνο στις δικές τους πλάτες την χρηματοδότηση της ανάπτυξης. Άλλωστε, εκτός των άλλων, έτσι που πάμε δεν θα βρίσκουν και επιχειρήσεις να δανειοδοτήσουν για να εξασφαλίσουν έστω και την δική τους ανάπτυξη.

Aπό τον Γιώργο Κράλογλου

www.capital.gr

Tiébélé - Burkina Faso. Σε αυτό το μικρό χωριό στην Αφρική, κάθε σπίτι είναι έργο τέχνης. Aπολαύστε τα video.

Oι σπάνιες φωτογραφίες της Rita Willaert που τραβήχτηκαν σε ένα περιπετειώδες ταξίδι της το 2009 αποκαλύπτουν τον πλούσιο πολιτισμό ενός απομακρυσμένου χωριού στην Αφρική, όπου κάθε σπίτι αποτελεί και ένα μοναδικό έργο τέχνης. 

Μία από τις πιο παλιές εθνοτικές ομάδες στην Burkina Faso κατοικεί στο μικρό αυτό χωριουδάκι που ονομάζεται Tiébélé και βρίσκεται στη Δυτική Αφρική στους πρόποδες ενός λόφου. 

Οι κάτοικοι του χωριού ζουν εκεί από τον 15ο αιώνα και διατηρούν από γενιά σε γενιά τις παραδόσεις τους και τον ιδιαίτερο πολιτισμό τους. Ο τουρισμός είναι σχεδόν ανύπαρκτος σε αυτό το μικρό σημείο του πλανήτη, που είναι βγαλμένο από άλλη εποχή. Κάθε σπίτι είναι φτιαγμένο με βάση την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της κοινότητας και κάθε στολίδι φέρει συμβολική σημασία για τους κατοίκους του χωριού. 

Απολαύστε τα video

www.romiazirou.blogspot.gr