ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Oι τρείς συγχωριανοί μας που εικονίζονται στην παραπάνω φωτογραφία αποτελούν μία παρέα καλλιτεχνών που ο καθένας τους υπηρετεί διαφορετική τέχνη.Ο Ντίνος Ευθυμίου είναι αντιπρόσωπος της μουσικής, ο Κώστας Ευθυμίου της ζωγραφικής (καλλιτέχνης μεγάλων επιφανειών)και ο Χρίστος Λιαπάτης είναι λάτρης της τέχνης της φωτογραφίας.

ΠΡΑΣΙΝΟΙ - ΒΕΝΕΤΟΙ ΜΑΖΙ

Μιλάμε ότι είμαστε πολύ προχωρημένο χωριό, μακράν μπροστά από άλλους. Έχουμε πετύχει στο χωριό μας να επικρατεί η ομόνοια και έχουμε κάνει πράξη τον << πολιτικό πολιτισμό >>.Δεν έχει σημασία που τσακωνόμαστε δύο - τρείς φορές την ημέρα, πάλι γαλάζιοι και πράσινοι παρέα θα τα πίνουμε.

ΛΙΜΝΗ ΖΗΡΟΥ ΣΤΗΝ ΡΩΜΙΑ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Η Λίμνη Ζηρού βρίσκεται 2 χλμ δυτικά της επαρχιακής οδού Άρτας - Φιλιππιάδας - Ιωαννίνων απέναντι από την κοινότητα Παντάνασσας Άρτας. Διοικητικά και γεωγραφικά ανήκει σε τρεις δήμους: Φιλιππιάδας (N. Πρέβεζας), Θεσπρωτικού (Ν. Πρέβεζας) και Ξηροβουνίου (Ν. Αρτας). Το όνομα της λίμνης «Ζηρός» έχει Σλαβική προέλευση (Ozero = λίμνη στα Ρωσικά, Σέρβικα κλπ), προφανώς κατάλοιπο μεσαιωνικής εποίκησης της περιοχής από Σλαβικά φύλα. Πρόκειται για σημαντικό αξιοθέατο που είναι σχετικά άγνωστο γιατί δεν υπάρχει στους τουριστικούς χάρτες με κλίμακα κάτω του 1:300.000.ΓεωλογίαΗ δημιουργία της λίμνης Ζηρού φαίνεται να οφείλεται στην τεκτονοκαρστική δραστηριότητα της περιοχής. Οι γεωλόγοι πιστεύουν ότι η λίμνη αποτελούσε λιμναίο σπήλαιο, αλλά η οροφή κατέρρευσε προ 10.000 ετών περίπου. Ο υδροφόρος ορίζων της λίμνης είναι ο ίδιος με αυτόν του ποταμού Λούρου, συνεπώς τα δύο υδάτινα συστήματα επικοινωνούν. Οι διαστάσεις της λίμνης είναι περίπου 900μ Χ 600μ. Το μέγιστο βάθος της λίμνης, σύμφωνα με μετρήσεις του ιδιώτη Χαράλαμπου Γκούβα το έτος 1997 βρέθηκε 70 μέτρα ενώ στη βόρεια όχθη το άμεσο βάθος στα βράχια είναι 9 μέτρα. Η νότια όχθη «σβήνει» σταδιακά σε ρηχή αμμουδιά. Η θερμοκρασία του νερού κυμαίνεται χειμώνα καλοκαίρι από 9,6οC – 21,2οC. Όπως σε όλες τις λίμνες με γλυκό νερό η άνωση είναι χαμηλότερη από αυτή των θαλασσών, και η κολύμβηση εγκυμονεί κίνδυνο πνιγμού. Στο παρελθόν έχουν πνιγεί άτομα που προσπάθησαν να κολυμπήσουν ή ψάρευαν.ΙστορίαΣτις όχθες αυτής της όμορφης λίμνης, είχε χτιστεί από Αυστριακούς αρχιτέκτονες το 1950-1955 η ‘’Παιδόπολη του Ζηρού’’ (‘’Ζηρόπολη’’), με αντικείμενο την περίθαλψη των ορφανών παιδιών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου Πολέμου, με πρωτοβουλία της τότε Βασίλισσας Φρειδερίκης. Από το 1955 μέχρι το 1975 η Ζηρόπολη αποτέλεσε ένα σημαντικό εκπαιδευτικό, πολιτιστικό και οικονομικό πυρήνα της περιοχής. Το 1965 μετά από ισχυρό σεισμό, πολλά λιθόκτιστα κτίρια υπέστησαν ανεπανόρθωτες ζημιές και η πόλη πέρασε σε παρακμή, συνεπικουρούμενη και από το γεγονός ότι πολλά ορφανά παιδιά ενηλικιώνονταν και έφευγαν. Το 1992 οι εγκαταστάσεις της ‘’Ζηρόπολης’’ χρησιμοποιήθηκαν για την στέγαση 2000 Αλβανών οικονομικών προσφύγων. Το 1994-1995 η λίμνη ‘’Ζηρού’’ χρησιμοποιήθηκε παράνομα για αγώνες σκί, με ταχύπλοα σκάφη, από τον Ναυτικό Όμιλο Ιωαννίνων. Μετά από διαμαρτυρίες και δικαστικά ασφαλιστικά μέτρα της «Περιβαλλοντολογικής Εταιρείας Πρέβεζας» οι αγώνες δεν επαναλήφθηκαν. Στις 25 Μαΐου 1997 έγινε κυκλική διάπλευση της λίμνης με κωπήλατο σουηδικό Canoe Incas και πλήρης φωτογράφιση των παραλίμνιων ακτών από τους ιδιώτες Χαράλαμπο Γκούβα και Γρηγόρη Κατσίλη, όπως επίσης και βυθομέτρηση της λίμνης. Το έτος 1999 η λίμνη Ζηρού εντάχθηκε στο πρόγραμμα Natura 2000 από τη Νομαρχία Πρέβεζας και εξασφαλίσθηκαν κονδύλια ύψους 700.000.000 δρχ για την αξιοποίησή της, επί Νομαρχίας Δημητρίου Τσουμάνη. Ήδη τον Οκτώβριο του 2000, είχαν κατασκευασθεί κάποιες αθλητικές εγκαταστάσεις (γήπεδα τένις, κλπ). Το έτος 2000, ο δασολόγος εργολάβος κ. Ευάγγελος Σκάρπος, παρέδωσε έτοιμο το οικολογικό πεζοπορικό μονοπάτι που κυκλικά οδηγεί στο λόφο πάνω από τη λίμνη Ζηρού. Το έτος 2000 ξέσπασαν έντονες διαμάχες μεταξύ του Δήμαρχου Φιλιππιάδας κ. Βέργου και του Νομάρχη Πρέβεζας κ. Δημητρίου Τσουμάνη, σχετικά με το ποιός θα έχει την ευθύνη των έργων στη λίμνη. Τελικά κτίσθηκαν στην όχθη της λίμνης κτίρια με σκοπό τη χρήση τους ως εστιατόρια, αλλά τίποτε δεν λειτουργούσε μέχρι το καλοκαίρι του 2002. Εκείνη την εποχή, η λίμνη αποτέλεσε το επίκεντρο έντονης διαμάχης μεταξύ του τότε Δημάρχου Φιλιππιάδας κ. Βέργου και άλλων πολιτικών του αντιπάλων, για το θέμα της πραγματοποίησης ή όχι εκεί, «Διεθνούς φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής», το οποίο τελικά ακυρώθηκε λόγω ασφαλιστικών μέτρων των αντιδικούντων με τον Δήμαρχο Φιλιππιάδας μελών της αντιπολίτευσης, σε μονομελές δικαστήριο. Το Δεκέμβριο του 2004 άρχισε να λειτουργεί παρόχθια της Λίμνης Ζηρού το παραδοσιακό καφεστιατόριο «Λίμνη Ζηρού», ιδιοκτησίας Δήμου Θεσπρωτικού, το οποίο είχε κτισθεί με κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα έτη 2006-2007 έγιναν επεκτάσεις έργων και εγκαταστάσεων της καφετέριας Restaurant στο δυτικό μέρος της λίμνης Ζηρού, πού πέραν της αλλοίωσης του φυσικού περιβάλλοντος και της ενδεχόμενης μελλοντικής μόλυνσης, εμπλέκει και κάποιες δημόσιες υπηρεσίες που με τη σιωπηλή ανοχή τους συνέβαλαν στην εξέλιξη αυτών των επεκτάσεων έργων.ΜυθολογίαΗ λαϊκή μυθολογία έχει πλάσει και σχετικό μύθο σχετικά με τη δημιουργία της λίμνης. Σύμφωνα με αυτόν, δύο αδελφές, μία πλούσια και μία φτωχή, βρίσκονταν σε αντιδικία με έρεισμα τα παχουλά παιδιά της φτωχής που σιτίζονταν με αποφάγια της πλούσιας. Τελικά επήλθε ρήξη των δύο αδελφών και η φτωχή πήρε το δρόμο της ξενιτιάς προς το βουνό. Τότε παρουσιάσθηκε άγγελος και της είπε να μη γυρίσει πίσω να δει την καταστροφή γιατί θα μετατραπεί σε στήλη άλατος. Σε λίγο έγινε σεισμός και η περιοχή κατέρρευσε με αποτέλεσμα να καταπιεί το σπίτι και την οικογένεια της πλούσιας αδελφής. Η φτωχή αδελφή τρόμαξε και γυρίζοντας πίσω ‘’μαρμάρωσε’’ μαζί με το γάιδαρό της. Προφανώς η λαϊκή μυθολογία σαν άγαλμά της εννοεί το μεγάλο βράχο ανατολικά της λίμνης .

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ....ΛΗΨΕΙΣ.

Φωτό: Αλέξανδρος Σπ. Αγγέλης


Με καλλιτεχνική διάθεση βλέπουμε πως έχει αποτυπώσει με το φακό της μηχανής του το τοπίο της λίμνης του Ζηρού ο αναγνώστης και φίλος Αλέξανδρος. Αυτή η διαφορετική προσέγγιση μας αρέσει και συγχρόνως αναδεικνύει τον ευαίσθητο και ρομαντικό χαρακτήρα του φίλου μας.
Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι μιά επιλογή από πολλές φωτογραφίες που μας έστειλε . Περιμένουμε και από άλλους φίλους αναγνώστες φωτογραφίες, κείμενα, προβληματισμούς,σχόλια.

ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ "ΡΙΓΑΝΑ"

Δύο χιλιόμετρα ανατολικά του χωριού και αφού διασχίσετε ένα δάσος από βελανιδιές, θα συναντήσετε το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του ΄΄Ριγανά’’. Το σημερινό καθολικό της μονής κτίσθηκε το 1852 από τον ιερομόναχο Δανιήλ. Το αρχικό μοναστήρι κατά μία εκδοχή ιδρύθηκε το 1229 με πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Κομνηνού. Μία άλλη παράδοση τοποθετεί την ίδρυσή του, το 1449 από δύο αδερφούς μοναχούς που ήλθαν στην περιοχή της Ρωμιάς, από τη γειτονική μονή της Παντάνασσας.Το Μοναστήρι καταστράφηκε από άγνωστη αιτία στα τέλη του 15ου αιώνα για να ξαναχτισθεί από τον ηγούμενο Δανιήλ. Σαν τελευταίος ηγούμενος του Μοναστηριού αναφέρεται το 1882 ο Βαρθολομαίος από το Ελευθεροχώρι.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ......

Από πάνω πρός τα κάτω:
Σειρά ορθίων:Εργάτες που απασχολούταν στην ανέργεση του Σχολείου.
Δεύτερη σειρά από την πλευρά του δάσκαλου:1.Αριάδνη Ευθυμίου 2.Ανθούλα Πάσχου 3.Βασιλική Ευθυμίου 4.Βασιλική Λ. Ντάκουλα. 5.Χριστίνα Α. Ντάκουλα 6.Βασιλική Κάτσενου 7.Βασιλική Γερογιάννη.
Τρίτη σειρά:1.Λαμπρινή Διαμάντη 2.Αναστασία Ευθυμίου 3.Μαρία Οικονόμου 4.Λαμπρινή Αρβανίτη 5.Αγγελική Ν. Μάστορα 6.Βασιλική Διαμάντη 7.Γεωργία Ε. Διαμάντη.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

Και σε ποιόν αυτή η φωτογραφία δεν φέρνει στο νου εκείνες τις δύσκολες εποχές για όλους μας. Τότε που σχολείο πηγαίναμε στην παράγκα και το καινούργιο κτίριο μας φάνταζε πολύ μεγάλο και πολυτελές.
Βρισκόμαστε στο έτος 1967,ακριβώς πριν 43 χρόνια. Το Δημοτικό Σχολείο εκείνη τη δεκαετία απαριθμούσε πάντα πάνω από τριάντα μαθητές, οι ξυλιές από τη βέργα του δάσκαλου Μενέλαου έπεφταν σύννεφο. Πηγαίναμε σχολείο πρωΐ -απόγευμα,το Σάββατο μόνο πρωΐ,αλλά βρίσκαμε χρόνο, και πολύ μάλιστα, γιά παιχνίδια, για να πάμε στα πρόβατα και για διάβασμα.
Τα χρόνια πέρασαν, χωριστήκαμε,αποξενωθήκαμε, τρείς από αυτή τη φωτογραφία έφυγαν πρόωρα από τη ζωή, αλλά όλοι μας νομίζω νοσταλγούμε εκείνα τα χρόνια.
Σήμερα δεν θα γράψω τα ονόματα όσων είναι στη φωτογραφία, (αν και τα έχω διασταυρώσει), για να προσπαθήσετε να αναγνωρίσετε τους εαυτούς σας, τους φίλους, τους συγγενείς, τους συγχωριανούς σας.
( Σε λίγες ημέρες θα αναρτήσω όλα τα ονόματα. Περιμένω φωτογραφίες από το αρχείο σας για δημοσίευση)

Εν Ρωμηά τή......

Έτος 1972, μήνας Ιούνιος,σκαλοπάτια Δημοτικού Σχολείου Ρωμιάς.Οι τελειόφοιτοι μαθητές δίνουν την αποχαιρετιστήρια παράσταση με την καθοδήγηση του δασκάλου τους κ. Χρήστου Καλιαμπάκου.

ΑΥΤΟΚΙΝΙΟΥΜΕΝΟ ΚΟΤΕΤΣΙ

Συνηθισμένο είναι το φαινόμενο στα χωριά της περιοχής μας τα εγκαταλελειμένα αυτοκίνητα να χρησιμοποιούνται ως κοτέτσια. Αυτό έπραξε και ο συνδημότης μας, ο οποίος είχε τριπλή επιλογή και διάλεξε το μεγαλύτερο όχημα γιά να έχουν οι κότες του όλες τις ανέσεις.

ΘΥΜΑ....ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Στη σημερινή εποχή που βασιλεύουν το κινητό, το e-mail, και το facebook αυτό το γραμματοκιβώτιο, όχι σε καλή κατάσταση ομολογουμένως, παραμένει στη θέση του για να θυμίζει σε εμάς τους...λίγο μεγαλύτερους,παλιές, αθώες, ρομαντικές εποχές. Ποιός από εμάς που τα ζήσαμε δεν θυμάται τους δύο παραδοσιακούς ταχυδρόμους που εξυπηρετούσανε το χωριό μας. Τον κ. Θωμά Ζήκο που ερχότανε από τα Χροναίικα και μόλις έφθανε στη ράχη του Κολιού η τρομπέτα του ακουγότανε σε όλο το χωριό και τον αείμνηστο Ιωάννη Τζίμα με την κίτρινη JAWA μηχανή του.

Ο ΚΑΜΠΟΣ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ

ΤΑΒΕΡΝΑ "Ο ΝΤΙΝΟΣ"

Ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας Κώστας Γ. Ευθυμίου με το κλαρίνο του διασκεδάζει τους πελάτες του με το μαεστρικό του παίξιμο.

ΟΙ "ΜΕΤΡ" ΤΗΣ ΔΗΛΩΤΗΣ.

Ο Νίκο Μάστορας και ο Τάκη Καψάλης σε μονομαχία στη δηλωτή και ο Κώστα Ντάκουλας σε ρόλο διαιτητή και θεατή συγχρόνως.

"ΕΠΕΣΑΝ.....ΛΥΚΟΙ."

Άλλη μια φορά να πάνε στο χωριό ο Πάνος και ο Βαγγέλης με την φόρα που πήραν δεν πρόκειται να μείνει ούτε δείγμα από πρόβατο στο κοπάδι του μπαρμπα- Γιάννη.

ΜΙΚΡΟΙ-ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

Η Βάσω Λ. Λιαπάτη εξηγεί στη μάνα της Αγλαΐα και στην κουμπάρα της Πανωραία τα προκαταρκτικά του έργου που θα ακολουθήσει

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΛΗΨΕΙΣ

Η oικία Διονύση Αποστόλου και η έδρα των επιχειρήσεων του Γιώργου Αποστόλου

Συνοικισμός Πασχαίικα

Το εξωκκλήσι Άγιος Χαράλαμπος και η γύρω περιοχή

"ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΜΠΟΡΙΟΥ"

Το πάλαι ποτέ ακμάζον κέντρο εμπορίου του χωριού μας βρίσκεται πλέον σε πλήρη εγκατάλειψη και απαξίωση.

ΠΩΣ Η ΡΩΜΙΑ ΕΓΙΝΕ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Του Μιλτιάδη Κωστάκου, Φιλόλογου
<< Ανάθεμα τα γράμματα και κείνους που τα βρήκαν μας τυραννούν και τίποτε όρθιο δεν αφήκαν >>.Τη μακάρια εποχή του ’40 και του ’50, τότε που η πολλή γνώση δεν είχε χαλάσει τον άνθρωπο, όλα κυλούσαν στο φυσικό τους ρυθμό. Ζώα και άνθρωποι δεν παράλλαζαν και πολύ στον τρόπο που ζούσαν και δεν πολυσκοτίζονταν για την Προπαίδεια και την Αλφαβήτα.Τους έφτανε που ήξεραν, δηλ. οι άνθρωπο κι όχι τα ζώα να εξηγούμαστε, πως ένα κι ένα κάνουν δύο και για τα άλλα δεν έβαζαν μπελά στο κεφάλι τους. Παίζαμε, να πούμε, εμείς τα παιδιά στο Κοτέτσι μπάλα, φωνάζαμε, μαλώναμε και παραδίπλα ο γαϊδαράκος τέντωνε λαίμαργα το λαιμό του στους φράχτες να σώσει κανένα βάτο τρυφερό, χωρίς να φοβάται τα οδοντωτά σαν σε ψαροκόκαλο αγκαθάκια, μήπως και του πληγώσουν το στόμα του. Από τέτοια δε σκάμπαζε κι ούτε σκαμπάζει το γένος των γαϊδάρων από καταβολής κόσμου. Και δεν ήταν πράγμα ασυνήθιστο το παιγνίδι να το διακόψει κάποιος αδέσποτος περαστικός σκύλος, που έτσι του κάπνισε να κάνει μια τσάρκα μέσα στο γήπεδο. Ακριβώς όπως και σήμερα που βλέπουμε στην τηλεόραση την ώρα του παιγνιδιού να εισβάλλει στον αγωνιστικό χώρο κάποιος συμπαθέστατος σκυλαράκος κι όλοι τότε να τον κυνηγούν κι αυτός όλο να τους ξεφεύγει πότε από δω και πότε από κει, να διακόπτεται ο αγώνας προς τέρψη των θεατών στο γήπεδο αλλά και των τηλεθεατών. Συμβαίνουν και σήμερα τέτοια πράγματα, πόσο μάλλον σε κείνες τις εποχές που άνθρωποι και ζώα είχαν ίσα περίπου δικαιώματα στους ζωτικούς χώρους. Τέλος πάντων, κοντεύουμε να ξεφύγουμε από το θέμα μας.Λέγαμε λοιπόν, για το φυσικό τρόπο ζωής τα παλιά εκείνα χρόνια. Αντίκρυ σ αυτόν τον τρόπο, πεισματικά, στεκόταν το Σχολείο κι αντιπάλευε πασχίζοντας να μας βγάλει, λέει από την αμάθεια και τον πρωτογονισμό της απλοϊκής ζωής. Όργανο εκτελεστικό σ αυτήν την προσπάθεια ήταν ο δάσκαλός μας. Αυτός είχε αναλάβει την αποστολή να μας βγάλει από τη βαρβαρότητα της φυσικής ζωής στην πλατιά λεωφόρο της Γνώσης και της Προόδου με τους ανοιχτούς, λέει, ορίζοντες. Σ αυτό συμφωνούσαν και συνέδραμαν με ζήλο γονείς και Πολιτεία. Με λίγα λόγια όλοι τους είχαν βαλθεί να μας αλλάξουν τα …φώτα. Τώρα, κατά πόσο είχαν δίκιο, αυτό είναι μια άλλη ιστορία που σηκώνει πολλή κουβέντα.Έλεγε το μάθημα ο δάσκαλος, ο συχωρεμένος ο Γιώργος Κακάβας, και προσπαθούσε φιλότιμα να εμφυτεύσει στα παιδιά τη γνώση στο μυαλό τους. Αλλά ποιος τον άκουγε. Αν εξαιρέσουμε τους μαθητές στα πρώτα θρανία, οι υπόλοιποι ζούσαν με το δικό τους τρόπο το μάθημα στριφογυρίζοντας, κρυφομιλώντας και κρυφοκοιτάζοντας διαρκώς έξω κι αδημονώντας πότε να χτυπήσει το κουδούνι διάλειμμα.Ας μην υποθέσει κανείς πως τα παιδιά τότε υστερούσαν σε ευφυΐα από τα σημερινά. Το αντίθετο, θα έλεγα Η παλιά ζωή είχε το δικό της τρόπο να διδάξει και να νουθετήσει. Η Φύση αποτελούσε το Μεγάλο Σχολείο και η Ανάγκη ο καλύτερος δάσκαλος . Οι γνώσεις δίνονταν σοφά και αβίαστα. Άλλο η θεωρητική γνώση στο Σχολείο. Εκεί τα παιδιά δεν έστεργαν, καθώς ήταν υποχρεωμένα να φοιτούν το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας μέσα σε τέσσερις τοίχους.- Αχ κι αυτή η Αριθμητικήσου σκίζει το κεφάλιόσο να πεις κουκίΕδώ που τα λέμε, αν δεν υπήρχε και η πειθώ της ξύλινης βέργας στις παλάμες μας κανένας τότε δε θα μάθαινε γράμματα. Ατακτούσες, δεν ήξερες μάθημα, μερικές ξυλιές από τη βέργα σ έβαζαν το δίχως άλλο στη θέση και σε υποχρέωναν να διαβάσεις θέλοντας και μη.Την εποχή που μιλάμε στο Δημοτικό Σχολείο Παλαιάς Φιλιππιάδας ήταν μαθητές ο Χριστόφορος Λάππας, μακαρίτης τώρα, και ο Κώστα Γέροντας, συνταξιούχος ταξιτζής, σήμερα. Ξέρετε ο Κώστας ήταν αετός σε όλα, εκτός από τα γράμματα. Ήταν πρώτος στο κολύμπι, στα παιγνίδια, στο κυνήγι, στο ψάρεμα. Ως και λαγό είχε χτυπήσει με το λάστιχο, τη σφεντόνα, τότε. Όπως ήταν επόμενο τόση δραστηριότητα στη φύση δε συμβιβαζόταν με τα γράμματα. Αλλά και ποιος συμπαθούσε τότε τα γράμματα. Όλοι τα αποστρεφόμασταν, όπως το σαπούνι. Όσο και αν μας έλεγαν γονείς και δάσκαλοι πως το σαπούνι είναι υγιεινό και πως όποιος το χρησιμοποιεί είναι πολιτισμένος, εμείς τα παιδιά το αποφεύγαμε συστηματικά, γιατί εκτός των άλλων μας έτσουζε στα μάτια, οσάκις πλενόμασταν μ’ αυτό.Ο Χριστόφορος ο Λάππας από την άλλη ήταν πειραχτήρι, όπως θυμούνται όλοι όσοι τον γνώρισαν. Ήταν από τους τύπους που διαρκώς σκάρωναν φάρσες στους άλλους. Είχε αυτό το χάρισμα. Μιλάμε πάντα για αθώες φάρσες.Σε κάποια στιγμή, λοιπόν, την ώρα του μαθήματος, Γεωγραφία έκαναν, ο δάσκαλος ρωτάει τον Κώστα Γέροντα :_ - Για πες μας, Κώτσιο, ποιά είναι η πρωτεύουσα της Ελλάδας;Τα 'χασε ο μαθητής. Καλά - καλά δεν άκουσε την ερώτηση, είχε αλλού τον νου του. Έμεινε να κοιτάει το δάσκαλο γεμάτος ταραχή και αμηχανία. Τότε ήταν που από πίσω του ακριβώς ο Χριστόφορος του σφύριξε._ - Η Ρωμιά, η Ρωμιά…Για όσους τυχόν δεν ξέρουν, η Ρωμιά είναι ένας μικρός συνοικισμός δίπλα από τη Φιλιππιάδα με λιγοστούς κατοίκους. Ο Κώστας νόμισε πως βρήκε σωσίβιο. Κι έδωσε την…ιστορική απάντηση:- Η Ρωμιά, κύριε.Σίγουρα, αγαπητέ αναγνώστη, γελάς με το πάθημα του μαθητή. Αν ψάξεις στο βάθος, το γέλιο βγαίνει, γιατί βιώνεις την ιστοριούλα αυτή στο βαθμό που ταυτίζεσαι με τους ήρωες. Γιατί, κακά τα ψέματα. Όλοι έχουμε να θυμούμαστε παρόμοιες φάρσες από τη φοίτησή μας στο Δημοτικό Σχολείο. Πόσες φορές δεν ήμασταν θύματα οι ίδιοι. Αλλά γελάμε.Είπαμε. Έτσι γελαστές και ευχάριστες είναι οι ιστοριούλες του παλιού καιρού. Έχουν μπόλικο αλάτι και πιπέρι που πολλές φορές μας κάνουν, εκεί που γελούμε με την καρδιά μας, ταυτόχρονα να δακρύζουμε κιόλας. Είναι εκείνα τα γλυκόπικρα δάκρυα που αθέλητά μας ανεβαίνουν στα μάτια, όταν μιλάμε για τα παιδικά μας χρόνια και την αξεδίψαστη νιότη μας.

Αλλά ας μη μελαγχολούμε…

΄Και για την ιστορία:

Έτσι η Ρωμιά έγινε η πρωτεύουσα της Ελλάδας.

Πηγή: Περιοδικό << Η ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ >>. Αρ. Φυλλου 8. Απρίλιος-Ιούνιος 2002