Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2019

Περιβαλλοντικός πλούτος τα άγρια άλογα στα βουνά του Σουλίου και της Μουργκάνας


Είναι, πραγματικά, περιβαλλοντικός πλούτος τα άγρια άλογα στα βουνά του Σουλίου και της Μουργκάνας. Εδώ και 45 περίπου χρόνια κυκλοφορούν ελεύθερα στα όρη, μακριά από τους ανθρώπινους περιορισμούς, με  εχθρούς τις καιρικές συνθήκες, τις αγέλες λύκων κια τη δυσκολία εύρεσης τροφής. Ως προς την τροφή τους ευτυχώς σε κάποιες περιπτώσεις λαμβάνεται μέριμνα από ιδιώτες και συλλόγους, αλλά και από τις υπηρεσίες της Περιφέρειας Ηπείρου, ώστε, ειδικά το χειμώνα, να μη ξεμείνουν τελείως. 
Στην ορεινή περιοχή του Σουλίου, έχουν κατασκευαστεί, το 2006,  στέγαστρα, αποθήκες, δεξαμενές νερού, ποτίστρες. Από τότε και μέχρι σήμερα και μέχρι σήμερα, 13 χρόνια μετά, ο αριθμός των άγριων αλόγων αυξήθηκε. Ωστόσο οι λύκοι είναι μεγάλος κίνδυνος για την ύπαρξή τους. Περιπατητές και κτηνοτρόφοι συναντούν, όπως λένε, κομματιασμένα άγρια άλογα από τις αγέλες των λύκων. Τα άγρια άλογα του Σουλίου ανήκουν στη φυλή της Πίνδου, που είναι η πλέον αντιπροσωπευτική του ορεινού τοπίου. Πώς προέκυψαν τα άγρια άλογα τόσο στα όρη του Σουλίου όσο στο Φαρμακοβούνι Φιλιατών; Από δύο κυρίως αιτίες. Στη δεκαετία του '80, ζωέμποροι συγκέντρωναν άλογα από τη Βόρεια Ελλάδα για να τα πουλήσουν στην Ιταλία. Με φορτηγά τα μετέφεραν στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Οι άθλιες συνθήκες μεταφοράς είχαν ως αποτέλεσμα να «χάνονται» δεκάδες ζώα. Υποχρεώνονταν λοιπόν οι έμποροι να αφήνουν ελεύθερα για κάποιες ημέρες τα άλογα στα λιβάδια να βοσκήσουν, ώστε να συνέλθουν από την ταλαιπωρία του ταξιδιού και έπειτα από μία ή δύο εβδομάδες τα φόρτωναν στα πλοία. Όσα άλογα δεν είχαν προλάβει να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους ή έδειχναν άρρωστα, οι ζωοτρόφοι απλώς τα παρατούσαν. Με το πέρασμα των χρόνων, όσα επέζησαν και εκείνα, που ξέφυγαν στο διάστημα των εβδομάδων πριν από το ταξίδι, προς τη γειτονική χώρα, δημιούργησαν αγέλε,ς που κινήθηκαν στα ορεινά. Η δεύτερη αιτία, σχετίζεται με τις κοινωνικές συνθήκες.  Μέχρι πριν τριάντα-σαράντα περίπου χρόνια τα άλογα και μουλάρια ήταν απαραίτητα για τις γεωργοκτηνοτροφικές εργασίες… Αλλαξε η ζωή, άλλαξε η κοινωνία, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, αυτό είναι προς συζήτηση, και τα χρήσιμα τετράποδα εγκαταλείφθηκαν απ’ τους ιδιοκτήτες τους ελεύθερα στα υψώματα. Και από τις δύο αυτές κατηγορίες αλόγων,  προέκυψαν κάποια άγρια άλογα, που ζουν σήμερα στους ορεινούς αυτούς όγκους και είναι δεύτερης και τρίτης γενιάς. Γεννήθηκαν στο βουνό, κάτω από συνθήκες δύσκολης επιβίωσης, είναι «ξεπετάλωτα» και επιζούν σχεδόν αυτοσυντηρούμενα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: