Σάββατο 13 Ιουλίου 2024

Ιστορίες, Παραδόσεις και η Ζωή στα Βουνά | Στα Βήματα των Σαρακατσαναίων

Συναντώντας τους Σαρακατσάνους: Μια Ζωντανή Παράδοση στο Περτούλι

Στο μαγευτικό Περτούλι Τρικάλων, συναντήσαμε τον κύριο Δημήτρη Γαλλή. Απόγονος μιας περήφανης οικογένειας Σαρακατσαναίων, ο κύριος Δημήτρης μας άνοιξε την καρδιά του και μοιράστηκε μαζί μας τις ιστορίες, τις παραδόσεις και τον τρόπο ζωής των Σαρακατσαναίων.

Μάθαμε για την βαθιά τους σύνδεση με την κτηνοτροφία, τις προκλήσεις της νομαδικής ζωής, και την ανθεκτικότητα που τους χαρακτηρίζει. Ακούσαμε συγκινητικές ιστορίες για τις γιαγιάδες και τη μητέρα του, γυναίκες που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην οικογένεια και τη διατήρηση της παράδοσης.
Συζητήσαμε για τις αλλαγές που έχουν επηρεάσει τη ζωή των Σαρακατσαναίων, την μετάβασή τους από τη νομαδική ζωή στην αγροτική, και τις προσπάθειες που καταβάλλονται για να διατηρηθεί η πλούσια κληρονομιά τους ζωντανή.

Παραγωγή: Greek Village Life

Παρασκευή 12 Ιουλίου 2024

Αύριο Σάββατο 13 Ιουλίου το 40ημερο μνημόσυνο του Κώστα Παπαπάνου, πρώην μέλους του Δ.Σ. τηε ΠΣΕ


Καλημέρα σε όλες και όλους. Σας υπενθυμίζω το 40ημερο μνημόσυνο του αγαπητού σε όλους μας Κώστα Παπαπάνου. Επίσης σας μεταφέρω την επιθυμία της κόρης του Όλγας να ενημερώσουμε όλους όσους ρωτούν και ενδιαφέρονται να μάθουν ποτέ και που θα τελεστεί. Ευχαριστώ πολύ

"Σε Ηπειρώτικο ρυθμό" από τον Σύλλογο Ηπειρωτών Αρτέμιδας

Φωτιά σε εξέλιξη ανάμεσα από Πέτρα και την Ν. Κερασούντα Πρέβεζας

Φωτιά εκδηλώθηκε πριν από λίγη ώρα στην περιοχή Πέτρα Πρέβεζας. 

Στο σημείο σπεύδουν πυροσβεστικές δυνάμεις... Το σημείο της φωτιάς είναι ανάμεσα από την Πέτρα και την Ν. Κερασούντα

Η πυρκαγιά είναι στο νταμάρι στην Νέα Κερασούντα. Σε δασική έκταση. Η πυρκαγιά είναι υπό μερικό έλεγχο

O Αλκίνοος Ιωαννίδης στην Φιλιππιάδα

«1η Συναυλία Πόλης ΑΟΦ»

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στη Φιλιππιάδα

18.07.2024, 21:30

Προαύλιος χώρος Νέου Αθλητικού Πολυχώρου ΕΠΑΛ Φιλιππιάδας

 

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ένας από τους πιο αγαπητούς καλλιτέχνες της ελληνικής μουσικής σκηνής, προσφέρει μια μοναδική συναυλία γεμάτη συναισθηματική ένταση και μαγευτικές μελωδίες. Με την χαρακτηριστική φωνή του και τους ποιητικούς του στίχους, ο Αλκίνοος παρασύρει το κοινό σε ένα ταξίδι από τον ρομαντισμό στην σύγχρονη πραγματικότητα. Συνοδευόμενος από τους Μιλτιάδη Παπαστάμου, Σταύρο Λαντσιά, Γιώτη Κιουρτσόγλου και Μιχάλη Καπηλίδη, υπόσχεται μια αξέχαστη βραδιά γεμάτη μουσική και συναίσθημα.

Η συναυλία διοργανώνεται από τον Αθλητικό Σύλλογο «Αθλητικός Όμιλος Φιλιππιάδας»
 

Διάρκεια event: 2.5 ώρες

Δωρεάν είσοδος για παιδιά 3 - 12 ετών

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00

 

Τιμή Εισιτηρίου

Προπώληση: 15 ευρώ

Εκδοτήριο (στο χώρο του event): 18 ευρώ

20:00 - 21:30 (πριν την έναρξη της συναυλίας) /Δεκτές οι πληρωμές με Μετρητά και POS

Σημεία προπώλησης

Ηλεκτρονικά

  • Ticketmaster.gr

Φιλιππιάδα:

  • Βιβλιοπωλείο «Καλλίγραμμον»Μπιζανίου 147 (2683029105)

  • Ανδρικά Ρούχα«A&N» – Μπιζανίου 213 (2683300771)

  • Οπτικά «MyOttica»- Ταγματάρχου Βελισσαρίου 3 (2683 022322)

Πρέβεζα:

  • Βιβλιοπωλείο «Κύκλος»Πολυτεχνείου 75 & Παλαμά(2682061610)

Άρτα:

  • Βιβλιοπωλείο «Ίαμβος»Σκουφά 30(2681027766)

  • Βιβλιοπωλείο«PLANUS» - Ζάρρα 26 (2681075353)

  • Café- Bar «Εν Άρτη» - Ιωάννη Αποκαλυπτή 9 (2681075059)


Μήνυμα Προέδρου Α.Ο. Φιλιππιάδας

Ο Αθλητικός Σύλλογος Αθλητικός Όμιλος Φιλιππιάδας δραστηριοποιείται στο χώρο του Ποδοσφαίρου από το 1983. Από την πρώτη στιγμή σύγκλησης του νέου ΔΣ, πριν από 1 χρόνο περίπου, τοποθετήσαμε ως αδιαπραγμάτευτο στόχο της ομάδας μας την αυτάρκεια και την οικονομική της αυτοτέλεια, προκειμένου να μπορέσει να συνεχίσει απρόσκοπτα η πορεία της και τα επόμενα χρόνια.

Επιθυμούμε να εξασφαλιστεί το οικονομικό περιβάλλον που με την σειρά του θα μας επιτρέψει να ενισχύσουμε τις υποδομές της ομάδας και θα διαμορφώσουμε ένα ασφαλές πεδίο αθλητικής ανάπτυξης, προσδοκώντας στην βιωσιμότητα του συλλόγου και στην δημιουργία ενός αξιόλογου πολιτιστικού στίγματος ως παρακαταθήκη για τις επόμενες διοικήσεις.

Αφουγκραζόμενοι την ανάγκη της κοινωνίας, για ενεργοποίηση και κινητοποίηση των παραγωγικών νεανικών της δυνάμεων, έχοντας πάντα ως γνώμονα πως αθλητισμός και πολιτισμός είναι έννοιες βαθύτατα συνδεδεμένες, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε ένα φιλόδοξο και τολμηρό βήμα, αποφεύγοντας την τετριμμένη τακτική και συμφωνήσαμε στην πραγματοποίηση συναυλίας με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη επιθυμώντας με τον τρόπο αυτό να συνεισφέρουμε και στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής, αποσκοπώντας να αναδείξουμε ένα διαφορετικό ήθος και μια καλή πρακτική.

Σας προσκαλούμε όλους να απολαύσουμε τον αγαπημένο μας καλλιτέχνη και να ζήσουμε μία αξέχαστη μουσική βραδιά

Ο πρόεδρος, Μπακοδήμος Δημήτριος

Δύσκολο μα και μελαγχολικά όμορφο να βλέπεις πως οι γονείς σου μεγαλώνουν

Είναι αρκετά δύσκολο κι επίπονο για τους ίδιους, το γεγονός πως οι γονείς μας, δείχνουν να μην καταβάλλονται από τις δυσκολίες και το γήρας. Κυρίως γιατί είναι κάτι που αναπόφευκτα θα συμβεί. Δύσκολα παραδέχονται ότι ίσως χρειάζονται βοήθεια, ή πως πια δεν μπορούν να φροντίσουν τους εαυτούς τους, κι αυτό γιατί εκπαιδεύτηκαν για χρόνια να έχουν άλλο ρόλο. Έμαθαν να στέκονται δίπλα μας αγέρωχοι κι άγρυπνοι φρουροί περιμένοντας πότε θα χρειαστούμε τις συμβουλές και την πολύτιμη βοήθειά τους. Δεν τα παρατήσανε ποτέ, ακόμα κι αν εμείς το κάναμε, πώς λοιπόν να δεχθούν τόσο εύκολα πως κάποια στιγμή επέρχεται η φυσική και ψυχική φθορά; Γιατί μπορείς να το δεχθείς ως άνθρωπος, μα ως γονιός ποτέ.

Τα παιδιά, από την άλλη, συνειδητοποιούν ότι πράγματι κάτι ξεκινάει να αχνοφαίνεται όταν πια ξεκινήσουν τα πρώτα «δεν μπορώ παιδί μου». Στους περισσότερους από εμάς, η παραδοχή του ότι οι γονείς μας γερνάνε είναι εξαιρετικά δύσκολη. Πολλές φορές το βλέπουμε και λίγο εγωιστικά, αφού πάνω που ξεκινάμε μετά βίας να ορίσουμε τη ζωή μας και να ξεκινήσουμε να ζούμε, μας αποσυντονίζει αυτή η αλλαγή και το μαξιλαράκι σωτηρίας που φαίνεται σταδιακά να λεπταίνει.

Από την πρώτη στιγμή που καταλαβαίνουμε την αλλαγή στην ενέργειά τους ξεκινά ο φόβος. Ταυτόχρονα, είναι μελαγχολικό να συνειδητοποιείς ότι δε θα είναι για πάντα εδώ. Όσο χρόνο και να χρειάζεσαι για να το αποδεχτείς, ποτέ αυτός δε φτάνει. Δεν αρκεί να είσαι δίπλα τους και να τους βοηθάς στο τέλος, αν μπορούσες να περάσεις περισσότερο χρόνο μαζί τους και δεν το έκανες. Έτσι, σχεδόν αυτοτιμωρητικά μετανιώνεις για όσες φορές σου είπαν «κάτσε να μας κάνεις λίγη παρέα» και βιαζόσουν να φύγεις, ή για τις γιορτινές μέρες που προσπαθούσαν να σε κρατήσουν με το ζόρι στο γιορτινό τραπέζι κι εσύ ξενέρωνες.

Γιατί οι γονείς μας, όσο ζουν, είναι για εμάς λιγάκι δεδομένοι, τουλάχιστον σε ένα συντριπτικά μεγάλο ποσοστό. Μπορεί να μας πικραίνει ο τρόπος και η απαξίωση τους για πράγματα που θεωρούμε σημαντικά κι αυτοί είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι. Μπορεί να μας χαλάει η κριτική τους στάση στον τρόπο που ακολουθούμε τις επιταγές των καιρών και να μπερδεύονται σε θέματα προσωπικά που δεν τους αφορούν και δε θα έπρεπε καν να ασχολούνται φοβούμενοι για το τι θα πει ο κόσμος. Όμως, ξέρουμε ότι οι γονείς μας είναι οι άνθρωποι που έχουμε στη ζωή μας, ακόμα κι αν τους απογοητεύουμε και κάνουμε λάθη. Κι όταν αυτή η βεβαιότητα αντικατασταθεί από την αγωνία ότι αλλάζουν τα πράγματα, καταρρέει για λίγο ο κόσμος.

Μεγαλώνουν εκείνοι, όμως, μεγαλώνουμε κι εμείς. Ο χρόνος περνάει γρήγορα και η ζωή μας αποτελείται από στιγμές. Όσο γρηγορότερα καταλάβουμε αυτήν την εναλλαγή των ρόλων, τόσο πιο εύκολη κι ανώδυνη θα είναι η μετάβαση και η υιοθέτηση του γονεϊκού ρόλου από τα παιδιά. Εκείνοι που γερνούν, και μας διδάσκουν την αξία της ζωής, μας θυμίζουν να επιστρέφουμε στη βάση και την ουσία, μας διδάσκουν ότι οι μικρές μας ζωές αποτελούν μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου.

Λαμβάνοντας υπόψιν το παιχνίδι αυτό των ρόλων, η άποψη ότι είναι δύσκολο να «μεγαλώνουμε τους γονείς μας», αν και φαντάζει καθαρά υποκειμενική, καταλήγει να επιβεβαιώνεται και να αποτελεί επικρατούσα και αντικειμενική θέση. Γι’ αυτό λοιπόν, όντες παιδιά ακόμη, θα ήταν εύλογο να εφοδιαστούμε με υπομονή και δύναμη ώστε να επιτελέσουμε με επιτυχία αυτό τον απαιτητικό και συνάμα γεμάτο προκλήσεις ρολό που μας όρισε η ζωή.

Τα καλά νέα είναι ότι η εξέλιξη του ανθρώπου συνεχίζεται σε κάθε ηλικία, μέχρι το τέλος. Έτσι κι εμείς, μεγαλώνουμε και μοιάζουμε στους γονείς μας που θαυμάζουμε, ασχέτως που δεν τον παραδεχόμαστε ποτέ, ενώ όλοι σε παρελθοντικούς χρόνους είχαμε δηλώσει, έστω και μια φορά, πως δε θα υπάρξει ποτέ από τη μεριά μας αυτή η ομοιότητα.

Ματίνα Χατζηνικολάου

https://www.tampouloukia.gr/

Πηγές Αχέροντα, στο Σιστρούνι Λάκκας Σουλίου, αλλά και περπατώντας τον, μέχρι τις εκβολές στην Αμμουδιά. Απολαύστε τα video.






Απολαύστε τα video




Πέμπτη 11 Ιουλίου 2024

Προβλήματα και ζημιές από την έντονη βροχόπτωση και τον δυνατό αέρα στο λεκανοπέδιο Ιωαννίνων

Άμεση η κινητοποίηση της Πυροσβεστικής μετά την έντονη βροχόπτωση (σε συνδυασμό με αέρα), που εκδηλώθηκε στα Ιωάννινα. 

Συνολικά οι Πυροσβεστικοί Σταθμοί της πόλης κλήθηκαν να επέμβουν σε δέκα περιστατικά κόβοντας και απομακρύνοντας δέντρα από το οδόστρωμα, από αυλές σπιτιών, ακόμη και από αυτοκίνητα!

Υπήρχε και μια πτώση κολώνας της ΔΕΗ στην Παλαιά Βλαχόστρατα από Σταυράκι προς Βουνοπλαγιά. Τα περιστατικά ήταν στην ευρύτερη περιοχή του λεκανοπεδίου και ένα στην περιοχή του Βουτσαρά.

Προβλήματα: Βλαχόστρατα (προς Βουνοπλαγιά), Σταυράκι, Άμμος, Καρδαμίτσια. Πτώση κολώνας στη Βλαχόστατα (κοντά στο FAMILY) - επιλήφθηκε Αστυνομια και ΔΕΔΗΕ του θέματος.

Σε εξέλιξη είναι η επιχείρηση κοπής μεγάλου κλαδιού δέντρου στην οδό Γαριβάλδη.

«Οι μισοί νέοι ζουν από χαρτζιλίκια. Οι άλλοι μισοί από φιλότιμο»


Σε μια εποχή που η φτώχεια αφορούσε στο 80% των Ελλήνων και πάνω από το ένα πέμπτο του πληθυσμού μετανάστευε, η μεγαλύτερη ντροπή ήταν να μη μπορείς να θρέψεις τους γονείς σου. Σήμερα, με το 70% του πληθυσμού να τα βγάζει πέρα, ακόμα και δύσκολα, η μεγαλύτερη ντροπή είναι να πας να δουλέψεις στα χωράφια ή στην οικοδομή. Η σύνταξη της γιαγιάς να είναι καλά!

Η έρευνα της διαΝΕΟσις είναι αποκαλυπτική για το θέμα. Οι μισοί Έλληνες από 18 μέχρι 35 ετών στηρίζονται οικονομικά από τους γονείς και άλλους συγγενείς. Τραγικό, λέει η έρευνα. Τραγικό, λένε και τα ΜΜΕ. Μόνο που το τραγικό δεν είναι η οικονομική δυσπραγία στον νεανικό πληθυσμό 18- 25 ετών, που είναι πραγματικά παρούσα.

Το τραγικό είναι που θεωρείται νεανικός πληθυσμός η ηλικία 25-35! Σε μια κοινωνία, που κρατάει τα παιδιά της σε ανώριμη, ανήλικη κατάσταση πολύ πέρα από την εφηβεία και την ενηλικίωση! Τις περισσότερες φορές όχι εξ αιτίας οικονομικής δυσπραγίας όπως καμώνεται υποκριτικά η κοινωνία. Εξ αιτίας της παιδολατρείας που μαστίζει τις ελληνικές οικογένειες.

Οι απόγονοι κρατιώνται αιχμάλωτοι μέσα στο «ασφαλές» ευνουχιστικό κουκούλι του μπαμπά και της μαμάς. Που δεν αντέχουν στην ιδέα ότι «το παιδί» είναι ανεξάρτητο, αυτόνομο, έξω και μακριά από τη δική τους επιρροή. Ότι δεν το εξουσιάζουν υπερπροστατευτικά.
Το «παιδί», που υπό κανονικές συνθήκες έπρεπε να έχει μάθει ότι είναι υποχρέωσή του να κάνει οποιαδήποτε δουλειά για να ζήσει τον εαυτό του και τα πιο αδύναμα μέλη της οικογένειάς του, έχει αντιθέτως μεγαλώσει από τα γενοφάσκια του με τη νοοτροπία ότι όλοι του χρωστάνε και στην ακραία περίπτωση ότι του «έχουν κλέψει τα όνειρα και το μέλλον του»! Δεν πάμε καλά!

Αυτά συμβαίνουν σε ένα μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας. Σε αντίθεση με ένα άλλο ποσοστό, που τα παιδιά βγαίνουν στην πιάτσα και δουλεύουν σε ό,τι βρούν, όχι μόνο για να ζήσουν αλλά και γιατί ντρέπονται να τους τρέφουν ο μπαμπάς και η μαμά.

Αυτά τα παιδιά, που δεν είναι πια παιδιά από τα 18, έμαθαν από το σπίτι τους ότι η ζωή δεν τους χρωστάει τίποτε παρά μόνο αυτά που οι ίδιοι θα πάρουν απ αυτήν. Με το μόνο τρόπο που ξέρει η ζωή: Με ιδρώτα και αίμα.

Έτσι, η ελληνική κοινωνία είναι σχεδόν διχασμένη. Σε εκείνη που ανατρέφει μαμόθρεφτα, υπερπροστατευμένα και ευνουχισμένα, έτοιμα για κάθε δικιολογία προκειμένου να μην ιδρώσουν τη φανέλα της επιβίωσης, κατεστραμμένα από τους γονείς τους, που εγκληματούν επάνω τους.

Και σε εκείνη που μεγαλώνει τη γενιά του αύριο, τη οικογένεια του αύριο, τους δημιουργούς του αύριο, το αυριανό μέλλον. Αυτούς που δεν φοβούνται να ρισκάρουν, να κουραστούν, να ξενιτευτούν, να αγωνιστούν ενάντια στο μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο θηρίο, αλλά και στο πιο γλυκό βραβείο: Τη ζωή. Το «κάτι έκανα εδώ που ήρθα».

Το δεύτερο σκέλος που δεν τολμάει κανείς να πεί και να γράψει είναι ότι στην Ελλάδα το πρόβλημα στους μισούς νέους δεν είναι τόσο η αδυναμία να βρουν δουλειά όσο η αδυναμία να βρουν δουλειά σ αυτό που σπούδασαν και σ αυτό που θα’ θελαν να κάνουν στη ζωή τους.

Κι εδώ την ευθύνη την έχει η ελληνική οικογένεια. Επειδή δεν είναι λίγες φορές που άκουσα με τα αυτιά μου τη μάνα να λέει με αγωνιστικό και περήφανο ύφος ως άλλη Μπουμπουλίνα: «Δεν τον σπούδασα εγώ μηχανικό το γιό μου για να πάει να σκάβει τα χωράφια.»

Προφανώς τα χωράφια για τις μισές ελληνικές οικογένειες είναι ντροπή και όνειδος. Όπως η οικοδομή, το μαστοριλίκι, το χαμαλίκι. Είναι καλά μόνο για τους γέρους που απέμειναν, «για τους χωριάτες» και για τους Αλβανούς. Χωρίς τους οποίους δεν θα υπήρχαν χωράφια και σπίτια Ελλήνων!

Κι αυτή δεν είναι μόνο νοοτροπία παιδοφιλικής υπερπροστασίας. Είναι κάτι χειρότερο: Ταξικό κόμπλεξ. Απάρνηση της ρίζας. Των παππούδων και των γιαγιάδων. Που είναι ωραίοι μόνο για τα γλέντια και τα φαγοπότια. «Εμείς τώρα πια δεν είμαστε χωριάτες. Κι αν είμαστε, τα παιδιά μας δεν θέλουμε να είναι χωριάτες». Μεγάλη ντροπή!

Πάνω από τη μισή ελληνική γη είναι εγκαταλελειμμένη και ακαλλιέργητη. Ελάχιστοι νέοι δουλεύουν τη γη. Οι καφετέριες όπου «οι μισοί Έλληνες ηλικίας 18- 35 ετών δηλώνουν ότι υποστηρίζονται οικονομικά από γονείς, παππούδες, γιαγιάδες και άλλους συγγενείς» είναι γεμάτες. Την ώρα που γονείς και συγγενείς σπέρνουν, ποτίζουν, θερίζουν, κλαδεύουν. Ή παίρνουν τη σύνταξη από μια ζωή δουλειάς.

Δύσκολη η ζωή στα χωριά. Και στις πόλεις επίσης αν θες να δουλέψεις. Όπως θέλουν και δουλεύουν πάνω από 1.000.000 Αλβανοί, Γεωργιανοί, Βούλγαροι, Ουκρανοί, Πακιστανοί, Σριλανκέζοι, Ρουμάνοι σ αυτή τη χώρα. Σε χωράφια, οικοδομές, δρόμους, σπίτια, ξεχερσώνοντας, φυτεύοντας και ξεσκατώνοντας τους παππούδες και τις γιαγιάδες των «άνεργων» υπερπροστατευμένων ελληνόπουλων. Τα «παιδάκια» των ελληνίδων μανάδων και πατεράδων δεν είναι γι αυτές τις παρακατιανές δουλειές! Ο ρατσισμός στην πράξη σε όλο του το μεγαλείο!

Η έρευνα της διαΝΕΟσις δείχνει αυτό που συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία, χωρίς να δείχνει την πραγματικότητα. Δείχνει αριθμούς αλλά δεν δείχνει αιτίες. Πόσοι από τους νέους που δηλώνουν ότι τους τρέφουν οι συγγενείς θα μπορούσαν να βρούν μια οποιαδήποτε δουλειά, αλλά ψάχνουν μόνο για τη δουλειά που τους αρέσει ή είναι βολεμένοι με το χαρτζιλίκι;

Πόσοι από τους νέους που έχουν δουλειά, οποιασδήποτε μορφής, είναι εκείνοι που την κάνουν επειδή αρνούνται να ζουν σε βάρος των οικογενειών τους; Πόσοι από τους συγγενείς προτρέπουν τους γόνους τους να ζούν από το χαρτζιλίκι προκειμένου να μην κάνουν μια δουλειά που δεν αρέσει στους συγγενείς ή στο status που έχουν χτίσει για τον εαυτό τους;

Πόσο είναι γαλουχημένοι οι νέοι με τη νοοτροπία να φύγουν από το σπίτι και να αναζητήσουν τη δική τους τύχη, το δικό τους μέλλον μακριά από την προστασία της οικογένειάς τους; Η έρευνα δε μας λέει πόσο ναρκισιστική και εσωστρεφής έγινε η ελληνική οικογένεια και κοινωνία στα χρόνια της ευμάρειας από το 1998 μέχρι το 2010. Δεν μας λέει ποιος δημιούργησε αυτές τις νοοτροπίες σε γονείς και παιδιά και «παιδιά», που μας δίνουν σήμερα αυτά τα αποτελέσματα.

Δεν μας δείχνει σε κοινωνικό επίπεδο γιατί η μισή κοινωνία παράγει παιδιά μαχητές και ανεξάρτητα που δεν φοβούνται να ορμήσουν και να επιβιώσουν και η άλλη μισή παράγει υπερπροστατευμένα μαμόθρεφτα, που ζουν χαρτζιλικωμένα, έχοντας γι αυτό και χιλιάδες επιθετικές δικιολογίες, παπαγαλισμένες από τους γονείς τους.

Υπάρχει αναμφισβήτητα ένας ικανός αριθμός νέων που έχουν όλη τη διάθεση να ζήσουν παλεύοντας και παρ όλα αυτά δεν τους αρκούν τα μεροκάματα και υποχρεώνονται να τσοντάρουν από το σπίτι. Πόσοι πραγματικά είναι αυτοί; Είναι καλά κρυμμένο στην έρευνα της διαΝΕΟσις.

Όποιος συναναστρέφεται με μετανάστες που δουλεύουν εδώ, χωρίς καμιά εξασφάλιση για το μέλλον και με μεγάλη ανασφάλεια, θα ακούσει με αποφασιστικότητα από τα χείλη τους τη μόνιμη φράση: «Δεν βρίσκει δουλειά μόνο όποιος δεν θέλει να δουλέψει». Μπορεί να ηχεί υπερβολικό. Αλλά, αυτοί πάντα βρίσκουν. Και ζουν.

Παλιά, στην Ελλάδα του χωραφιού και της οικοδομής και των χαμάληδων του λιμανιού, οι γονείς μεγάλωναν τα παιδιά με την ηθική ότι «καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή». Εδώ και κάτι χρόνια σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει εκλείψει η ντροπή. Και δεν φταίνε οι νέοι γι αυτό. Οι νέοι είναι τα θύματα των γονιών τους. Έτσι τους έμαθαν


Αδέρφια ήρθαν στα χέρια για τρακτέρ που κληρονόμησαν από τον πατέρα τους

Τρακτέρ που άφησε στα τρία του παιδιά μετά το θάνατό του ο ηλικιωμένος πατέρας τους, έγινε η αιτία για να ξεσπάσει μια άγρια οικογενειακή διαμάχη η οποία έφτασε να απασχολεί το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, ύστερα από καταγγελία για ενδοοικογενειακή βία, εξύβριση και απειλές.

«Με έβριζε και με κυνηγούσε», είπε ο ένας εκ των δύο που υπέβαλε μήνυση σε βάρος του αδελφού του που συνελήφθη.

Το τελευταίο περιστατικό που οδήγησε στη σύλληψη του ενός αδελφού, γράφει το protothema.gr σημειώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Ιουλίου όταν, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο άντρας πήγε έως το χωριό της Θεσσαλονίκης για να πάρει το αγροτικό όχημα από το σπίτι του αδελφού του και, τότε, ξεκίνησε έντονος καβγάς ανάμεσά τους που κορυφώθηκε με ύβρεις και σοβαρές απειλές.

Σύμφωνα με όσα είπε στην κατάθεσή του ο μηνυτής, ήταν 5.30 το πρωί όταν ο αδελφός του εμφανίστηκε στην αυλή της οικίας του και άρχισε να τον βρίζει με χυδαίες εκφράσεις, ενώ δευτερόλεπτα αργότερα τον απώθησε χτυπώντας τον με το χέρι του στο μπράτσο. «Μετά πήρε ένα φτυάρι με σκοπό να με χτυπήσει και τρέχαμε γύρο γύρο από το αγροτικό όχημα. Εγώ προσπαθούσα να τον κρατάω σε απόσταση και φώναζα», κατέθεσε ο μάρτυρας, τονίζοντας ότι φοβήθηκε για τη σωματική του ακεραιότητα.

Σημείωσε, δε, «με έβριζε και με κυνηγούσε» και «δε φοβήθηκα απλά αλλά μέχρι σήμερα δε μπορώ να ηρεμήσω», προσθέτοντας ότι αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο αδελφός του γίνεται βίαιος.

Στην απολογία του ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι η ένταση προκλήθηκε επειδή δεν ήθελε ο αδελφός του να οδηγεί το τρακτέρ το οποίο δεν έχει την απαραίτητα άδεια κυκλοφορίας με αποτέλεσμα να ανησυχεί μη γίνει κάποιο ατύχημα και έχει ευθύνη και ο ίδιος. Σχετικά με τις καταγγελλόμενες πράξεις, ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε εξύβρισε, απείλησε και χτύπησε τον αδελφό του, ενώ υποστήριξε ότι ποτέ δε θα του έκανε κακό.

Τελικά το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για τις πράξεις της ενδοοικογενειακής απειλής και εξύβρισης ενώ δε το αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό. Οι δικαστές αποφάσισαν να του επιβάλουν ποινή φυλάκισης επτά μηνών, εξαγοράσιμη και έτσι αφέθηκε ελεύθερος.

https://agronewsbomb.gr/

Ο Μπάρμπα Κίτσιος....


Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Ο μπάρμπα Κίτσιος ήταν δεν ήταν ενάμιση μέτρο άνθρωπος αλλά ήταν πολύ δουλευταράς και γλεντζές. Τα χωράφια του τα είχε πολύ περιποιημένα δεν έβρισκες ούτε τζόβολο να πετάξεις σε κανένα σκυλί να μη σε φάει.
Στα χρόνια της κατοχής κατατάχτηκε στο Ανεξάρτητο τάγμα Κραψιτών όχι δα για να πολεμήσει αλλά για να έχει μια καραβάνα γιομάτη. Του είχαν δώσει ένα παλιοντούφεκο, αυτό την τελευταία φορά που εριξε θα ήταν το δώδεκα θα ήτανε λάφυρο απ το Μπιζάνι. Καθώς ήτανε κοντός και το έβαζε ανάποδα [με την γούλι κάτω] αυτή είχε γιομίσει χώματα μπροστά. Σε μιά σκοποβολή ευτυχώς τον πήραν χαμπάρι τα άλλα παλικάρια θα τίναζε την κάνη στον αέρα. Καθώς ο Μπάρμπας δεν ήταν ετοιμοπόλεμος τον απαλάξανε από αυτά τα καθήκοντα.
Τον βάλανε τελικά βοηθό μαγείρου και έκανε δεύτερες δουλειές. Μια φορά θυμάμαι Κυριακή ήταν νομίζω απαλλαγμένος από τα καθήκοντα όταν ο μπάρμπας σκάλιζε το χωράφι βλέπει την Κίτσαινα στολισμένη, είχε φτιάξει το κλωστάρι στα μαλλιά, συγγούνι με μέση καινούριο φαινόταν η Κίτσαινα παιδούλα, την βλέπει ο μπάρμπας του ήρθαν φουσκοδεντριές, τι ρωτάει -Που πας μωρή Κίτσαινα; 
-Πάω να μεταλάβω του λέει αυτή. 
-"Κάτσε να σε μεταλάβω εγώ πρώτα και μετά ο παπάς". 
Την τσακώνει ο μπάρμπας της τραβάει ένα μανίκι μέσα στην πατλιά και της λέει, τώρα που σε μετάλαβα εγώ πήγαινε και στον παπά. Που να πήγαινε η μαύρη Κίτσαινα.
Είχε μια μπίμτσα τόσο καλοφτιαγμένη που κανένας δεν την έβρισκε ακόμα και να σου λέγανε που είναι, εκεί είχε όλα τα υπάρχοντά του. Έλεγε πότε θα φύγουν αυτοί οι κερατάδες που έχουνε το καύκαλο τς χελώνας στο κεφάλι[κράνος]. 
Όταν παστρευτήκαν και τσακίστηκαν και φύγανε ο μπάρμπας αν και σπάγκος έκανε ένα μεγάλο ζιαφέτ, ήτανε και μεγάλος γλεντζές, γύρναγε τα ταψιά ανάποδα και χόρευε πάνω σε αυτά, έκανε και τον γανωτζή την άλλη μέρα τα μαστόρευε. Στα τελευταία του ένας εγγονός του του έφερε ένα ράδιο από την πόλη. Έλεγε ο μπάρμπας, "άρε έρμη Φραγγιά τι φτιάνης έβαλες τσ ανθρώπους μες του κτί". Όταν ο μπάρμπας άκουγε, σας ομιλούν τα Τίρανα γινόταν μπαρούτι. Ά παλιοκερατάδες που δεν μας αφήσαν να σας ρίξουμε στην θάλασσα γυναίκα πάρτω από δω γιατί θα το στείλω στο ρέμα Μα όταν έβαζε η ώρα της υπαίθρου φώναζε γυναίκα έλα κράταμε να ρίξω μια γυροβολιά. Στα στερνά του τον είχαν σε ένα κρεβάτι στην αυλή κάτω από μια κρεβατίνα βλέποντας τούς καρπούς να γίνονται και αυτός να πηγαίνει στην άλλη ζωή.

τζόβολο= μικρή πέτρα
ζιαφέτ =τσιμπούσι
πατλιά =θάμνοι σε σχήμα ομπρέλας
Γούλι =κάνη, άκρη τρύπας



Γιώργος Γιαννάκης
Απόδημος Κραψίτης

Τετάρτη 10 Ιουλίου 2024

Η Ελλάδα στο Πιάτο μας | Ένα Γαστρονομικό Ταξίδι στην Αγροτική Παράδοση

Από τη Γη στο Πιάτο: Ανακαλύπτοντας τις Ρίζες μας μέσα από τα Αγροτικά Προϊόντα

Η αγροτική διατροφική μας κληρονομιά είναι πλούσια και ποικιλόμορφη. Κάθε περιοχή της Ελλάδας έχει τα δικά της μοναδικά προϊόντα, διαμορφωμένα από το κλίμα, το έδαφος και τις παραδοσιακές τεχνικές καλλιέργειας.

Τα αγροτικά προϊόντα διατροφής δεν είναι απλά είδη τροφίμων. Είναι κομμάτια της ταυτότητάς μας, σύμβολα της σχέσης μας με τη γη και τις ρίζες μας. Προσφέρουν θρέψη όχι μόνο στο σώμα μας, αλλά και στην ψυχή μας, συνδέοντάς μας με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Είναι καθήκον μας να διαφυλάξουμε και να διατηρήσουμε την αγροτοδιατροφική μας κληρονομιά. Οφείλουμε να στηρίξουμε τους συλλόγους και μικρούς παραγωγούς που διατηρούν ζωντανές τις παραδοσιακές τεχνικές και να προωθήσουμε την κατανάλωση ντόπιων προϊόντων.
Ας αγκαλιάσουμε λοιπόν την αγροτική διατροφική μας κληρονομιά και ας μοιραστούμε τα γευστικά θησαυρίσματα της Ελλάδας με τον κόσμο.

Παραγωγή: Greek Village Life


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ. Χίλια καλώς ορίσατε - Χίλια καλώς σας ηύραμε!

449765866_10220333285201908_1587269619709064441_n

DSC_3436_1620x1080


Τα μέλη του  Διοικητικού  Συμβουλίου  του Συλλόγου Ηπειρωτών Ηλιούπολης νιώθουν την υποχρέωση να ευχαριστήσουν όλους/ες όσοι συμμετείχαν στο διήμερο πανηγύρι μας που πραγματοποιήθηκε στις  5 και 6 Ιουλίου 2024 στην πλατεία Παλαιών Πατρών Γερμανού, στην Ηλιούπολη.  

Ήταν συγκινητική η παρουσία των πατριωτών, φίλων και συμπολιτών  μας,  που υποδειγματικά προσήλθαν, συμμετείχαν και συμπανηγύρισαν.

Αυτή η προσέλευση και η συμμετοχή μάς δίνει δύναμη και κουράγιο, να συνεχίσουμε το έργο μας με το ίδιο μεράκι και παρόμοια αντοχή.

DSC_0263_1624x1080

Το Ηπειρώτικο πανηγύρι! Δυο ολόκληρες ημέρες «εγκαταστήσαμε» στην Ηλιούπολη την Ήπειρο! Μια απάντηση και ένας χαιρετισμός από την πρωτεύουσα στα άπιαστα ηπειρώτικα γκρεμοτόπια. Τζουμέρκα, Κόνιτσα, Βωβούσα, Κατσανοχώρια, Καλαμάς, Μυρσίνη, Ήπειρος. 


«Το άγιο χώμα που πατάς,

τα δάση που διαβαίνεις

τα μαύρα μάτια που κοιτάς

τ’ αγέρι  π’ ανασαίνεις

τους ποταμούς τα κρύα νερά,

τα πλάγια τ’ ανθισμένα

και τα βουνά μας τα ισκερά

χαιρέτα κι’ από μένα». Κώστας Κρυστάλλης


π η

Οφείλουμε να τονίσουμε αρχικά πως η Ήπειρος, όπως είναι γνωστό, στο διάβα του χρόνου έχει αναπτύξει έναν σπουδαίο και αληθινό πολιτισμό. Η Ηπειρώτικη παράδοση ακμαία και ζωντανή διδάσκει αξίες και ιδανικά, αγώνα και αληθινή στάση ζωής. Αυτά όλα οφείλουμε να τα διασώσουμε, να τα διατηρήσουμε αλλά και να τα μεταλαμπαδεύσουμε στη νέα γενιά.  Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε. Η πολιτιστική ιδιοπροσωπία του Ηπειρώτη έχει πολλά να προσφέρει στην υπόθεση της πολιτιστικής ανάπτυξης του τόπου.

Μ’ αυτές τις αρχές και με αληθινό σεβασμό στην πόλη μας, διοργανώσαμε αυτό το πανηγύρι. 


Να ευχαριστήσουμε τους συμπανηγυριστές/τριες που με απόλυτη τάξη προσήλθαν  και συμμετείχαν στο πανηγύρι. Η συμμετοχή τους ήταν συγκινητική. Ιδιαίτερες ευχαριστίες διατυπώνουμε στα μέλη μας, στο χορευτικό μας τμήμα που με τόσο εναργή ηπειρώτικο τρόπο απέδωσαν χορευτικά τους Ηπειρώτικους σκοπούς. Ψηλά, πολύ ψηλά στην κορυφή των ευχαριστιών στέκονται τα παιδιά μας που συμμετείχαν στο χορευτικό. Εξαιρετική  παράσταση που συνδύαζε ακριβώς την αισθητική τελειότητα, γεμάτη από ηπειρώτικη μουσικοχορευτική τελειότητα. 


20240709_181058


Θερμές ευχαριστίες απευθύνουμε στον Δήμαρχο Ηλιούπολης και σε όλα τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου που μας τίμησαν με την παρουσία τους. Σε όλες τις δημοτικές παρατάξεις της πόλης μας, στον Πρόεδρο και τα μέλη της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας που προσήλθαν και συμμετείχαν στον πανηπειρώτικο αυτό εορτασμό. Θερμές, επίσης, ευχαριστίες στους εξαίρετους μουσικούς μας, τα μέλη της κομπανίας του Θοδωρή Γεωργόπουλου και του Νίκου Φιλιππίδη, τους τραγουδιστές Δημήτρη Τζουμερκιώτη, Νίκο Παπακώστα, Μιχάλη Ζάμπα και Λευκοθέα Φιλιππίδη. Τους εθελοντές/τριες που με τόση αγάπη και αγόγγυστα προσέφεραν  ανυστερόβουλα τις υπηρεσίες τους και παρέδωσαν τον χώρο «πεντακάθαρο» καθώς και τους εργαζόμενους/ες του Δήμου  που με χαρά και αγάπη μας βοήθησαν στο έργο αυτό. 

Με χαρά και απόλυτη ικανοποίηση εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας στη νεολαία. Ήταν απόλυτα συγκινητική και άκρως ενθαρρυντική η συμμετοχή τους. Υποσχόμαστε πως θα ανταποδώσουμε και θα τους ανταμείψουμε  με εκδήλωση που θα αφορά την ηπειρώτικη μουσική  και τα ηπειρώτικα μουσικά ακούσματα προσαρμοσμένα στη σύγχρονη πραγματικότητα. 



Φίλες και φίλοι, Ηλιουπολίτες και Ηλιουπολίτισσες


Η Ηλιούπολη δεχόμενη τον εσωτερικό εποικισμό από την εσωτερική μετανάστευση, ανδρώθηκε και συγκροτήθηκε πληθυσμιακά και πολιτιστικά από ετερογενή-επείσακτα πολιτιστικά στοιχεία.  Κι αυτό είναι το μεγαλείο.  Και οφείλουμε να τα διατηρήσουμε.  Και να τα προωθήσουμε.  Αυτό γίνεται και με το πανηγύρι μας.  Αν χαθούν αυτά τα πολιτιστικά τεκμήρια και η πόλη μας θα "μαζοποιηθεί", θα χάσει το διάφορο, την ιδιαιτερότητα και κυρίως την πολιτιστική ανάμειξη.  Κανείς δεν το θέλει.  Και εμείς αντιστεκόμαστε. Με ήθος, σεβασμό και αγάπη.

 DSC_3436_1620x1080


DSC_0229_1624x1080


Χίλια καλώς ορίσατε-Χίλια καλώς σας ηύραμε!


Ευχόμαστε σε όλους καλό καλοκαίρι και καλή αντάμωση στην Ήπειρο. 



Για το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Ηπειρωτών Ηλιούπολης


Η Πρόεδρος                                       ο Γενικός Γραμματέας 


Άννα Ντάσιου                                     Αποστόλης Κωστούλας 


Φωτιά σε εξέλιξη στο Καναλλάκι Πρέβεζας

Πυρκαγιά πλησίον του Καναλλακιου Πρεβέζης σε αγροτοδασική έκταση. Γίνεται μεγάλη κινητοποίηση με δυνάμεις από όλες της υπηρεσίες της Περιφέρειας. 

Εχει γίνει και αίτημα για εναέρια μέσα από τον επικεφαλής της πυρκαγιάς. 

Νεότερα σε λίγο

Πυρκαγιά σε γεωργική έκταση στην Βόνιτσα

Πυρκαγιά ξέσπασε στην Βόνιτσα, σε γεωργική έκταση μακριά από κατοικημένη περιοχή. Σύμφωνα με πληροφορίες, στην μάχη της κατάσβεσης, εκτός από τις επίγειες δυνάμεις επιχειρούν και εναέρια μέσα.....

Η πυρκαγιά ξέσπασε στην περιοχή Πογωνιά, του δήμου Ακτίου – Βόνιτσας Αιτωλοακαρνανίας. Κινητοποιήθηκαν 44 πυροσβέστες, με 3 ομάδες πεζοπόρων από 5η και 6η Ε.ΜΟ.Δ.Ε., 10 οχήματα, 6 αεροσκάφη και 1 ελικόπτερο. Συνδρομή παρέχουν υδροφόρες Ο.Τ.Α. και μηχανήματα έργου.

Συνελήφθη ημεδαπός στην Άρτα για καλλιέργεια κάνναβης και κατοχή ναρκωτικών

Καλλιεργούσε σε δασώδη περιοχή κοντά στο σπίτι του 11 δενδρύλλια κάνναβης

Στο πλαίσιο συνεχιζόμενων δράσεων των υπηρεσιών της Γενικής Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Ηπείρου για την καταπολέμηση της καλλιέργειας ναρκωτικών, συνελήφθη χθες (9-7-2024) το πρωί σε περιοχή της Άρτας από αστυνομικούς του Τμήματος Ασφάλειας Άρτας ημεδαπός, σε βάρος του οποίου σχηματίστηκε δικογραφία για καλλιέργεια και κατοχή ναρκωτικών.

Ειδικότερα, ύστερα από έλεγχο που διενήργησαν οι αστυνομικοί, βρέθηκε στην κατοχή του και κατασχέθηκε συσκευασία με ακατέργαστη κάνναβη, βάρους 7,40 γραμμαρίων.

Κατά την εξέλιξη της διερεύνησης της υπόθεσης, διακριβώθηκε ότι ο ημεδαπός καλλιεργούσε σε δασώδη περιοχή κοντά στο σπίτι του 11 δενδρύλλια κάνναβης, ύψους από 1,40 έως 2,50 μέτρα, τα οποία εκριζώθηκαν και κατασχέθηκαν.

Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Άρτας.




Η αποκοπή......


Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

- Μη μ’ ζαγκανιέσαι ντιπ. Θα φωνάξω τους εκτιμητάδες και θα αποκόψουν τη ζημιά. Αλλιώς θα τα πούμε στον Κατή. 
-Καλά θα κάν’ς. Να ησυχάσουμε. Δεν θα μας απαυτώσεις κιόλας… Να αποκόψουν τη ζημιά και θα δούμε…

Αυτά άκουγες, πάνω κάτω, σε μόνιμη βάση στο Καφενείο του χωριού. Το αποκόβω και η αποκοπή σε παρέλαση. Είναι βέβαια πολύσημη η λέξη αποκόβω. Καταρχάς σημαίνει αφαιρώ κάτι, ένα τμήμα από το σώμα που ανήκει. Επίσης, μπορεί να σημαίνει ότι σταματώ το θηλασμό, (σε βρέφη και κατσίκια), με συνώνυμο το απογαλακτίζω. Μεταφορικά παίρνει την έννοια του απομακρύνω κάποιον από το χώρο του κοκ. Ακόμα ενίοτε παίρνει και την έννοια του αποσπώ. «Αποκόπηκε το κατσίκ’ απ’ το κοπάδ’…». Καμία σχέση με στρατιωτικούς κι ούτε και με στρατιωτικές περιγραφές και ειδήσεις στο Τζουμέρκο. «Απέκοψαν την εμπροσθοφυλακή από το στράτευμα». 

Εκεί όμως που ήταν να γελάει κάποιος ένα μήνα συνέχεια ήταν όταν γίνονταν κάποιο προξενιό.
-Τι, να σ’ πω. Παιδί μαξούμ’. Δεν αποκόπ’κε ακόμα απ’ το γάλα τ’ς μάνας της. 
-Τι μαξούμ’, θεια Χρήσταινα. Αυτή κοντεύει τα τριάντα. Σαν τα παλιοσαρ’σμένα άλογα. 
-Δεν θα τόλεγα. Ώριμη γυναίκα, για σπίτ’ κι όχ’ για το «άειστε ιδέστε. Απ’ το β’ζί τ’ς μάνας της». 
Κυρίως όμως η αποκοπή είχε σχέση με υπαίτια «αγροτική καταστροφή». Τα κτήματα «υπέφεραν» από τις ζημιές που έκαναν τα γιδοπρόβατα. Ειδικότερα όταν κατέβαιναν κοπάδια κοπάδια για τα χειμαδιά. Τότε στην πραγματικότητα «έπεφτε περονόσπορος». Έπρεπε πρώτα πρώτα να αποφύγουν τα μαλώματα και τα δικαστήρια. «Δεν έχουν χαΐρ’ αυτά. Σε βάρος μας θα βγουν». Μερικοί, λοιπόν, σώφρονες γέροντες «αναλάμβαναν το συμβιβασμό, δηλαδή την εξωδικαστική διευθέτηση της υπόθεσης». (Χρήστος Παπακίτσος, Από την Τζουμερκιώτικη Λαλιά στη Λαϊκή μας Παράδοση ). Οι πραγματογνώμονες ήταν δύο άτομα σεβαστά και συνετά κατά κανόνα κοινής αποδοχής, οι οποίοι μαζί με τον Αγροφύλακα της περιοχής «πήγαιναν επί τόπου» στο κτήμα για να αποκόψουν τη ζημιά. Επακολουθούσε η συμφωνία ή όχι του κατόχου των γιδοπροβάτων και του κτηματία. Εάν συμφωνούσαν, έχει καλώς. Εάν όχι, θα πήγαιναν στα δικαστήρια. Η διαδικασία αυτή είχες σχέση με την εθελοντική προσφορά. 
Εκτός της εθελοντικής προσφοράς υπήρχε και ο νομοθετημένος θεσμός των εκτιμητών για τις αγροτικές ζημίες. Ο θεσμός αυτός λειτουργούσε στην έδρα κάθε Ειρηνοδικείου με τον τίτλο «Εποπτικό Συμβούλιο Αγροφυλακής». Πρόεδρος ήταν ο Ειρηνοδίκης της περιοχής. Το Κοινοτικό Συμβούλιο έκανε πρόταση και το Εποπτικό Συμβούλιο Αγροφυλακής διόριζε τους πραγματογνώμονες-εκτιμητές που θα απόκοβαν τη ζημιά. Τι να εκτιμήσουν, τι να αποκόψουν και τι να δώσει ο ένας και να πάρει ο άλλος. «Αμούρες κατσαρές θα πάρ’ς», είπε κάποτε η θεια Ρίνα στον μπάρμπα Χρήστο. «Τον τζιόκο μ’ θα πάρ’ς». Και όταν την ρώτησαν γιατί έδωσε την αφοπλιστική απάντηση. «Δεν πήγαν το δ’κό μ’ το χωράφ’ στα δικά σ’ τα κατσίκια». Της είχε ανεβεί η πίεση στα ύψη και έλεγε άλλα αντί άλλων. Μετά από λίγες μέρες πέθανε η κακομοίρα. «Τη βάρεσε αστραπή» είπαν. «Είχε φαρφατιάσ’ το πρόσωπό τ’ς. Όλο φωτιά. Κατακκόκιν’ ήταν». Δεν ήξεραν τότε ούτε πίεση και περισσότερο δεν υπήρχαν πιεσόμετρα κι ούτε αντιυπερτασικά χάπια. 
Κάποτε στον μπάρμπα Νικόλα είχε δώσει ο γιατρός ένα κουτί αντιυπερτασικά χάπια. Αυτός σαν έκοψε επάνω για το βουνό, σταμάτησε στην Κρύα Βρύσ’ για να πιεί κρύο νεράκι. Έβγαλε και τα χάπια-ένα του είπε ο γιατρός να παίρνει την ημέρα- αλλά αυτός τα ήπιε όλα. Ρεκλιάστηκε. Τον βρήκαν εκεί ντίπ κούτσουρο καταής. Όταν συνήλθε, είπε. «Τι να μου έκανε εμένα ένα χάπ’. Σαν σπ’ρί από φακί ήταν. Χορταιν’ς μ’ αυτά; Τα ήπια όλα κατ’ αποκοπή και ησύχασα…».



Χρήστος  Α. Τούμπουρος