Τρίτη 19 Μαΐου 2026

19η Μαΐου, Ημέρα Γενοκτονίας των Ποντίων

«Η 19η Μαΐου  ορίστηκε ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Το «Κίνημα Απόδημων Ηπειρωτών» με σεβασμό και πίστη στην εθνική μας διάρκεια ευλαβικά τονίζει ότι δεν πρόκειται για μια επέτειο, αλλά για καθαρά εθνικό θέμα που αφορά τη σύνθεση και διάρκεια του ελληνικού έθνους. Παράλληλα είναι προφανής και η Οικουμενικότητα του προβλήματος. Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων είναι Οικουμενικό πρόβλημα.

Για το λόγο αυτό δημοσιεύουμε το σχετικό Δελτίο Τύπου (19 Μαΐου 2019) Δελτίο Τύπου που συμφωνούμε απόλυτα). 

«Η 19η Μαΐου καθιερώθηκε  ως ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων. Η ποντιακή γενοκτονία συνιστά μια από τις πιο θλιβερές στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς οδήγησε στον ξεριζωμό από τις πατρογονικές του εστίες ενός τμήματος του Ελληνισμού που πάλευε για την επιβίωσή του για χιλιάδες χρόνια και το οποίο πραγματοποίησε τη δική του αξιόλογη πορεία, παράλληλη με αυτή των υπολοίπων Ελλήνων.

Η Βουλή των Ελλήνων, στις 24 Φεβρουαρίου 1994, αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ποντίων από το τουρκικό κράτος και ψήφισε ομόφωνα τον ορισμό της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου με τον νόμο 2193/1994.

Η Ήπειρος δέχτηκε στην αγκαλιά της τον Ποντιακό Ελληνισμό, το ατόφιο αυτό ελληνικό στοιχείο.

Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας  τονίζει πως η συντήρηση της ιστορικής μνήμης της ποντιακής γενοκτονίας και το προσκύνημα στο μαρτυρικό παρελθόν  δεν αποτελεί επ’ ουδενί παραχώρηση στη μισαλλοδοξία και το φανατισμό, αλλά συνιστά ευλαβικό κερί στα θύματα αυτής της επαίσχυντης πράξης και συμβολή στη διαμόρφωση της πορείας προς το μέλλον, η οποία θα διασφαλίσει ότι το ανθρώπινο γένος δεν πρέπει και δεν πρόκειται να βιώσει ξανά ανάλογες τραγικές εμπειρίες.

Η μνήμη που πονά αλλά και η μνήμη που προχωρά. Η σιωπή και η λήθη, η άγνοια και η παραποίηση της ιστορίας ή ακόμη και η εξάλειψή της, είναι οι χειρότεροι εχθροί.

Η τιμή δεν αφορά μόνο τους Έλληνες του Πόντου, αλλά ολόκληρη την Ελλάδα».

ΝΕΚΥΙΑ Solo Performance. Λάμπρος Ευθυμίου μία συνέντευξη στην Κατερίνα Σχισμένου.

«Νέκυια» ονομάζεται η «Ραψωδία λ'» της Οδύσσειας του Ομήρου και αποτελείται από 640 στίχους. Πρόκειται για τη σκηνή της καθόδου του Οδυσσέα στον Άδη, προκειμένου να λάβει το χρησμό από το μάντη Τειρεσία, ώστε να κατορθώσει να επιστρέψει στην Ιθάκη.

Η παρούσα παράσταση αποτελεί μια πολυμορφική, πολυ-ηχοτοπική performance, η οποία διαρκεί 60 λεπτά. Το κείμενο της Ραψωδίας λ΄, ακούγεται σε όλη της διάρκεια της παράστασης αυτούσιο στην αρχαία ελληνική γλώσσα, σε προηχογραφημένη μορφή, με τη χρήση πολλαπλών effects, τα οποία δημιουργούν τη δυστοπική ατμόσφαιρα της καθόδου στον Κάτω κόσμο. Το προηχογραφημένο κείμενο ακούγεται surround.

Ταυτόχρονα με το προηχογραφημένο κείμενο, ο μουσικός / performer Λάμπρος Ευθυμίου, δημιουργεί ηχοτοπία μέσω της live μουσικής του. Αναμιγνύει ηχητικά το κείμενο με τις μουσικές του ως μια ολότητα που στοχεύει στη βύθιση του συναισθηματικού κόσμου της Νέκυια.

Επί σκηνής παίζει ηλεκτρική κιθάρα, με τη χρήση loops και effects. Επενδύει φωνητικά το ηχοτοπικό περιβάλλον, με δικές του μελωδίες, φωνήματα αλλά και τραγούδια - μοιρολόγια της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Στα όργανα τα οποία παρουσιάζει live, εντάσσονται και το αραβικό μπεντίρ καθώς και ιδιόφωνα όργανα του Θιβέτ, της Ινδονησίας και των ιθαγενών της Αμερικής. Επιπρόσθετα, ο performer ερμηνεύει live έμμετρα κείμενα στη νέα ελληνική γλώσσα,τα οποία λειτουργούν επεξηγηματικά στο αρχαίο κείμενο. Οι εναρμονισμένοι φωτισμοί και οι προβολές βίντεο συνεισφέρουν στη δημιουργία του δυστοπικού σκηνικού της Νέκυια.

Στην performance πολλές τέχνες συναντιούνται και συνομιλούν με σκοπό να αποδώσουν την κάθοδο του Οδυσσέα στον Κάτω Κόσμο, τη συνομιλία με τη νεκρή μητέρα και τους συντρόφους του, το χρησμό του Τειρεσία, σε μια σύγχρονη εκδοχή του.

* Ο Λάμπρος Ευθυμίου είναι Διδάκτορας Εθνομουσικολογίας του Α.Π.Θ. Μελετά τις μουσικές παραδόσεις των Βαλκανίων και την αλληλεπίδρασή τους με σύγχρονες μουσικές. Η μεταδιδακτορική του έρευνα εστιάζει στη μελέτη των μοιρολογιών της Ηπείρου. Ως μουσικός/performer έχει πραγματοποιήσει παραστάσεις στην Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού (Τουρκία, Βουλγαρία, Σερβία, Βοσνία & Ερζεγοβίνη, Ουγγαρία, Γερμανία). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συνόλου «AnaDan-BabaDan» και για πολλά χρόνια μέλος των συνόλων «Μουσικό Πολύτροπο», «ΣαBach», «Improvisation Ensemble (Istanbul)», «No knock Entry». Παίζει κιθάρες, λαούτο, ταμπουρά και μουσικά όργανα προερχόμενα από διάφορους μη ευρωπαϊκούς πολιτισμούς.

1. Η «Νέκυια» είναι ίσως το πιο σκοτεινό και υπαρξιακό κομμάτι της Οδύσσειας. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να θελήσετε να τη μεταφέρετε ως σύγχρονη ηχοτοπική performance και όχι ως μια πιο «κλασική» θεατρική ανάγνωση;

Η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με το κείμενο της Ραψωδίας λ΄ ήταν πριν από δύο δεκαετίες. Το κείμενο αυτό με συγκλόνισε και κάθε φορά που το διάβαζα, έβρισκα νέες νοηματοδοτήσεις. Όταν αποφάσισα ότι θέλω να βυθιστώ μαζί του σε αυτό το δυστοπικό ταξίδι και να το επικοινωνήσω, αναζήτησα τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσα να εκφράσω τη βαρύτητα του αυτούσιου, του αρχαίου κειμένου, σε μία σύγχρονη εκδοχή του. Κατέληξα στην επιτέλεση, στην performance, μέσα από μία διαδικασία κατανόησης των δικών μου εσωτερικών αναζητήσεων, που θα με φέρουν πιο κοντά στο απόκοσμο, στον ενδιάμεσο χώρο της ύπαρξης, στην υπέρβαση και, τέλος, στη λύτρωση. Αυτό στη δική μου περίπτωση, μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσα από τη μουσική. Προσπαθώ να αντιληφθώ τη μουσικότητα του λόγου και να ερμηνεύσω τη συναισθηματική βύθιση, χρησιμοποιώντας ως «υλικά» που χτίζω την παράσταση, στοιχεία με τα οποία με συνδέει βιωματική σχέση. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, δεν προσδοκώ ο θεατής να κατανοήσει ένα κείμενο στην αρχαία ελληνική γλώσσα, αλλά να συνταξιδέψει στο περιβάλλον της Νέκυια που δημιουργείται μέσα από μία ηχοτοπική προσέγγιση.

2. Στην παράσταση συνυπάρχουν ο Όμηρος, τα ηπειρώτικα μοιρολόγια, ηλεκτρική κιθάρα, παραδοσιακά όργανα από διαφορετικούς πολιτισμούς. Πώς αυτή η μείξη γίνεται γόνιμος διάλογος; 

Είναι τέτοια η βαρύτητα των κειμένων του Ομήρου που χαρακτηρίζονται από τη διαχρονικότητα και την οικουμενικότητά τους. Το ίδιο ισχύει και για το μοιρολόι, η ύπαρξη του οποίου εντοπίζεται από την αρχαιότητα, σε πλειάδα πολιτισμών. Η Νέκυια, ως μία ιδιότυπη τελετουργία διάβασης, έχει άρρηκτη σχέση με το μοιρολόι. Σκηνές από τη Νέκυια άλλωστε, συναντάμε στο δημοτικό τραγούδι, όπου η υπερβατικότητα αναγνωρίζεται διακριτά και αντιμετωπίζεται ως «φυσική» συνομιλία των δύο κόσμων. Επιπλέον, προσθήκη των συγκεκριμένων κρουστών οργάνων από τόσο απομακρυσμένους πολιτισμούς, έχει αναφορές αφενός στην οικουμενικότητα που προανέφερα, αφετέρου, η τραχύτητά τους και ο συνδυασμός τους, μου δίνει εκείνες τις συχνότητες όπου επάνω στη σκηνή στην κυριολεξία δημιουργείται συντονισμός. Η ηλεκτρική κιθάρα με τον τρόπο που τη χειρίζομαι, αποτελεί τη σύνδεση όλων αυτών στη σύγχρονη εκδοχή του. Οι ψυχεδελικοί ήχοι, χωρίς απαραίτητα τη χρήση συγκεκριμένων μελωδιών, αποσκοπούν στη συναισθηματική ένταση που απορρέει από τη Νέκυια. 

3. Η έρευνά σας πάνω στα μοιρολόγια της Ηπείρου φαίνεται να συνομιλεί άμεσα με τη «Νέκυια». Πιστεύετε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος έχει χάσει τη σχέση του με το πένθος και τις τελετουργίες του θανάτου;

Το μοιρολόι είναι μέρος της Νέκυια, συνομιλεί και συνυπάρχει. Η Νέκυια είναι τελετουργική διαδικασία, όπως και το μοιρολόι. Στην Ήπειρο αυτή η διαδικασία εξακολουθεί σε ένα μικρό βαθμό να έχει το χώρο του. Ωστόσο, έχετε δίκαιο, ως κοινωνία στο σύνολό της, έχουμε χάσει τη σχέση μας με αυτή τη διαδικασία. Σε ότι με αφορά, το μοιρολόι και οι τελετουργίες «της τελευταίας λέξης» όπως πολύ εύστοχα αναφέρει η Νάντια Σερεμετάκη, αποτελεί βίωμα, λόγω της καταγωγής μου και του τόπου στον οποίο μεγάλωσα. Είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά μοιρολογίστρες αλλά και άντρες και να συνομιλήσω μαζί τους. Η δύναμη αυτών των ανθρώπων εκείνη τη στιγμή, είναι ασύλληπτη. Η απομάκρυνση από το πένθος, από τη διαδικασία της συνομιλίας με το νεκρό, η απόδοση των τιμών του και η μνημόνευσή του μέσα από το μοιρολόι, αποτελεί σοβαρή απώλεια από τη συλλογική μνήμη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το θέμα αυτό απασχολεί επιστήμες που έχουν ως αντικείμενο την κατανόηση του ψυχισμού του ανθρώπου. Η υπέρβαση, η συνομιλία και η όποια συμφιλίωση  με το θάνατο, δύναται μόνο μέσα από την Τέχνη να πραγματοποιηθεί. Αυτό προσπαθώ να κάνω και να επικοινωνήσω με τη Νέκυια. 

4. Ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Άδη για να πάρει απαντήσεις. Αν ένας σημερινός άνθρωπος επιχειρούσε τη δική του «Νέκυια», τι νομίζετε ότι θα συναντούσε πρώτο: φόβο, ενοχή ή κενό; Τον πατέρα του, τη μητέρα του, ποιόν;

Σέβομαι απόλυτα τα ανθρώπινα συναισθήματα, όπως σέβομαι και το ένστικτο. Ο φόβος είναι μία απολύτως κατανοητή και ενστικτώδης αντίδραση, απέναντι στο άγνωστο, στο σκοτάδι, στο τέλος. Την κάθοδο στον κάτω κόσμο, τη Νέκυια, την πραγματοποιεί ο καθένας μας, με όποια συνειδητότητα έχει ή δεν έχει αυτό. Πριν συναντήσει, λοιπόν, οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, μάλλον θα συναντήσει τον εαυτό του, γυμνό και αληθινό. Εκεί καλό θα είναι να δώσει τις δικές του απαντήσεις, ή μάλλον καλύτερα, να είναι σε θέση να θέσει τα ερωτήματα που αφορούν στην ίδια την ύπαρξή του, στο πέρασμά μας από εδώ και δεν το λέω με κάποια διάθεση ματαιότητας, απεναντίας. Τους γονείς του θα τους συναντήσει σίγουρα μέσα από τον ίδιο τον εαυτό, όπως επίσης και τη χαμένη του παιδικότητα. Όλα τα υπόλοιπα πιθανά να πρέπει να τα διαχειριστεί. Αν υπάρχει ένα μέρος στο οποίο μπορεί να επιστρέψει και ίσως ο τόπος αυτός να αποτελεί τη λύτρωση, είναι ο τόπος της χαμένης παιδικότητας που βρίσκεται καλά κρυμμένη κάπου εντός. Ο Οδυσσέας βγήκε πιο σοφός από τη Νέκυια. Όποιος επιχειρήσει την κατάβαση αυτή, όσο επώδυνη κι αν είναι η διαδικασία, σίγουρα έχει πολλά πράγματα να πάρει επιστρέφοντας.

Συντελεστές

Αρχαίο Κείμενο: Όμηρος

Σύλληψη ιδέας / Σκηνοθεσία / performer επί σκηνής: Λάμπρος Ευθυμίου

Ερμηνεία προηχογραφημένου αρχαίου κειμένου: Λάμπρος Ευθυμίου

Έμμετρα κείμενα στη νέα ελληνική: Λάμπρος Ευθυμίου

Ηχοληψία προηχογραφημένων κειμένων: Michiel Hollanders

Studio: Epirus Music Lab 

Ηχοληψία live: Κώστας Κώτσης

Σχεδιασμός φωτισμών: Αλεξάνδρα Φελέκη, Νίκος Γούλας

Φροντίστριες σκηνής: Αλεξάνδρα Φελέκη, Μαρία Μάκου 

Φωτογραφία /video: Χρήστος Καρέζος

Βίντεο προβολής: Χρήστος Καρέζος, Λάμπρος Ευθυμίου

Μοντάζ σποτ: Γιώργος Αλιβρούβας

Μοντάζ Βίντεο: Ελένη Καψούρα

Συμμετοχές στο βίντεο: Δημήτρης Καραμπίκας, Πηνελόπη Πανταζή, Θεοδώρα Αντωνίου.

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στον Αμβρακικό κόλπο και στο καμένο δάσος του Ζηρού.

Διάρκεια performance: 60 λεπτά

Παραγωγή: Βαλκανίων Δρώμενα - Σύλλογος Άρτας

Άρτα

«Αίθουσα Διώνη» - Εκθεσιακό Κέντρο Άρτας

Σάββατο 23 Μάη 2026, ώρα 9:15 μ.μ.



Κατερίνα Σχισμένου.


Ένας τραυματίας σε τροχαίο στην Κάτω Μυρσίνη Πρέβεζας


Φωτο αρχείου

Στον οικισμό Κάτω Μυρσίνη του Δήμου Πρέβεζας από την Πυροσβεστική Υπηρεσία Πρέβεζας πραγματοποιήθηκε απεγκλωβισμός ενός ατόμου άνδρα, από Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο λόγω εκτροπής του από το οδόστρωμα. 

Ο τραυματίας παραδόθηκε στο ΕΚΑΒ.

Το λεξικό των τσοπαναραίων ( βοσκών ).


Αποκόβω: απογαλακτίζω.
Αγγειό (το): δοχείο, σκεύος.
Ανάρμεγος: το θηλυκό ζώο που δεν έχει αρμεχθεί. Είναι ανάρμεγο το κοπάδι.
Απλάδι (το): Κλινοσκέπασμα από προβατίσιο μαλλί….
Αρβάλι (το): Χάλκινο ή τσίγκινο στρογγυλό δοχείο με χερούλι για το άρμεγμα των ζώων.
Αρνάδα: Χρονιάρα προβατίνα που κρατήθηκε για «έχει», δηλ. για αναπαραγωγή. Στα γίδια λέγεται κατσικάδα.
Ασαλά(γ)ητος: αυτός που δεν παίρνει από ορμήνιες, που κάνει ότι του κατέβει στο μυαλό.
Βάκρα: Προβατίνα με άσπρο τρίχωμα στο σώμα της και μαύρες κηλίδες μόνο στο μούτρο της.
Βετούλι (το): Κατσίκι ενός έτους.
Γαλάρια (τα): Τα γεννημένα................ 
πρόβατα ή γίδια που κρατούν (έχουν) γάλα. Σε αντίθεση με τα στέρφα που δεν έχουν.
Γάστρα (η): Σιδερένιο θολωτό σκέπασμα. Στη γάστρα ψήνονταν το ψωμί, ορισμένα φαγητά και ολόκληρα αρνιά ή κατσίκια.
Γκιόσα (η): Η γίδα με μαύρο σώμα και άσπρη κοιλιά.
Γκισέμι (το): Τραγί ή κριάρι μουνουχισμένο και μεγαλόσωμο, οδηγός του κοπαδιού που φέρνει το μεγαλύτερο κουδούνι.
Γκλίτσα: Ποιμενική μαγκούρα με σκαλιστή λαβή.
Ζλάπι (το): Η φράση «παρουσιάσκη ζλάπι» σημαίνει ότι εμφανίστηκαν στα πέριξ λύκοι ή τσακάλια και πρέπει να προσέχει ο τσοπάνης.
Ζυγούρι (το): Πρόβατο που μόλις έχει περάσει το πρώτο έτος της ηλικίας του.
Ζωντανά (τα): Τα πρόβατα και τα γίδια συνολικά. Αλλιώς τα πράματα.
Κάδη (η): Ξύλινο ψηλό δοχείο με στενή βάση για το χτύπημα του γάλακτος.
Κακαράντζα (η): Τα περιττώματα, η κοπριά των ζώων.
Κάλεσα: Προβατίνα με σώμα άσπρο, αλλά με μάτια, μύτη και αυτιά μαύρα.
Καπνόγκεσα (η): Κατάμαυρη γίδα με καφέ μούρη.
Καραμάνικη (η): Προβατίνα άσπρη με μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια και φαρδιά ουρά.
Καρδάρα (η): Ξύλινο στρογγυλό δοχείο για το άρμεγμα του γάλακτος.
Κάτσενα: Άσπρη προβατίνα με κόκκινο πρόσωπο.
Κλαπάτσα (η): Αρρώστια των προβάτων.
Κλαρίζω: Κόβω τα κλαδιά δένδρου.
Κλωτσοτύρι (το): Το τυρόγαλο που μένει από το πήξιμο του τυριού, άμα το βράσουμε κάνουμε το κλωτσοτύρι.
Κολήγοι: Σμίξιμο δύο – τριών τσοπάνηδων για κοινή πορεία – συνεταιρισμό εξαμηνιαίο.
Κολλημένα (τα): Πρόβατα με αρρώστια στον πνεύμονα που κολλάει τα παΐδια (πλευρά).
Κολόκουρος (ο): Το πρώιμο μερικό κούρεμα στον αυχένα και στην ουρά του ζώου. Συνήθως γίνεται στο τέλος του Μάρτη.
Κονάκι (το): Αυτοσχέδιο καλύβι από σάλωμα (είδος καλαμιού). Χρησίμευε για καλοκαιρινό κατάλυμα του τσομπάνη, στα ορεινά και το χειμώνα το εγκατέλειπαν για τα χειμαδιά.
Κάπα (η): Χοντρό πανωφόρι από τραγόμαλλο. Φοριέται τους χειμερινούς μήνες.
Κορύτος (ο): ξύλινη και μακρόστενη ταΐστρα ή ποτίστρα για ζώα. Σκαφίδα.
Κορφίγκι (το): βρασμένο, πηχτό γάλα ζώου, το αμέσως μετά τη γέννα.
Κουδούνα (η): Μεγάλο κουδούνι για πρόβατα.
Κουδουνάδες: Κατασκευαστές κουδουνιών.
Κούρος: Το κούρεμα των προβάτων.
Κουτσοκέρα (η): Προβατίνα ή γίδα με σπασμένο το ένα κέρατο.
Κρεμανταλάς: Ξερό και διχαλωτό ξύλο μπηγμένο στο χώμα έξω από το κονάκι για να κρεμούν τις καρδάρες με το γάλα και να μην το φθάνουν τα σκυλιά και τα φίδια.
Κρούτα: Προβατίνα ή γίδα με μικρά και με κοντά τα δύο κέρατα.
Κύπρος (ο): Μεγάλο κουδούνι από μπρούντζο σαν καμπάνα για γίδια και ειδικότερα για το γκεσέμι.
Λόγια (Λάγια) γρίβα: Σπάνια προβατίνα με γκριζωπό τρίχωμα.
Λόγια (Λάγια) μπαλιά: Κατάμαυρη προβατίνα με μια κηλίδα λευκή στο κεφάλι.
Λειβαδάρικο: Νοικιασμένο χωράφι από τον τσοπάνη που χρησιμοποιεί για βοσκή. Το ενοίκιο το πληρώνει σε είδος και συνήθως είναι τυρί.
Μαδημένα (τα): Πρόβατα που τους έχει πέσει μερικά ή ολικά το μαλλί.
Μαντρί: Κατοικία προβάτων.
Μαντρόσκυλος: Μεγαλόσωμος κατά κανόνα σκύλος. Άγριος μα και άγρυπνος φύλακας του κοπαδιού.
Μαξούλι: (το): Το εισόδημα από το γάλα ή από τα μαλλιά των αιγοπροβάτων.
Μαρκάλλος (ο): Η γονιμοποίηση των θηλυκών από τα αρσενικά για την αναπαραγωγή.
Μαρμαρά: Προβατίνα ή γίδα στέρφα (αυτή που δεν γεννάει).
Μαυλάω: Καλώ κοντά μου με ιδιόρρυθμη φωνή οικόσιτα ζώα.
Μονοβύζα (η): Προβατίνα ή γίδα που έμεινε με ένα μαστάρι, επειδή την χτύπησε αρρώστια.
Μπλιόρα (η): Η πρωτόγενη γίδα.
Μπουτσκοκάλεσα: Προβατίνα καστανή ως καστανόμαυρη.
Ντορός (ο): Τα ίχνη (πατημασιές) των ζώων πάνω στο χιόνι ή πάνω στον κουρνιαχτό (σκόνη).
Ορμώνω: Κατευθύνω την πορεία ζώου ή κοπαδιού με χειρονομίες και κραυγές.
Παγάνα (η): Η ομαδική οργανωμένη καταδίωξη άγριων ζώων (κυρίως λύκων).
Παρμάρα (η): Ασθένεια με συμπτώματα παράλυσης, που εμφανίζεται κυρίως στα αιγοπρόβατα.
Πρατάρης (ο): Ο βοσκός των προβάτων.
Πρατίνο: Προβατίνα.
Πιτιά (η): Το στομάχι των κατσικιών από το οποίο παίρνουν το πήγμα (ένζυμο), για να πήξουν το γάλα για τυρί.
Ρούσα (η): Προβατίνα ξανθοκόκκινη.
Ρούτα: Προβατίνα με κοντό μαλλί.
Σάισμα (το): Κλινοσκέπασμα ή στρωσίδι από γίδινο μαλλί.
Σαλαγάω: Κατευθύνω με φωνές τα ζώα.
Σιούτος (ο): Το αρσενικό πρόβατο ή γίδι χωρίς καθόλου κέρατα.
Σκάρισμα (το): Καλοκαιριάτικη νυχτερινή έξοδος του κοπαδιού για βοσκή.
Σκάφη (η): Οι μακρόστενες ξύλινες ή τσίγκινες σκάφες στις οποίες έριχναν τροφή ή νερό για τα ζώα.
Σκουληκιάρικο (το): Πληγωμένο ζώο που μολύνεται η πληγή του από τη μύγα και πιάνει σκουλήκι.
Σταλίζω, στάλος (ο): Καλοκαιριάτικη μεσημεριανή ανάπαυση των ζώων κάτω από τον ίσκιο των δέντρων.
Στέρφα (η): Η στείρα θηλύκια.
Στρούγκα (η): Πρόχειρο μαντρί με κλαδιά ή πέτρες για το άρμεγμα των ζώων.
Τάλαρος (ο): μεγάλο ξύλινο βαρέλι για την φύλαξη και διατήρηση τυριού.
Τομάρια (τα): Τα δέρματα των προβάτων ή γιδιών.
Τροκάνι (το): Μεγάλο κουδούνι με δυνατό ήχο για μεγαλόσωμα ζώα.
Τσαγκάδι (το): Η γίδα ή προβατίνα που έμεινε χωρίς θηλασμό (κατσικιού ή αρνιού) π.χ. λόγω αποβολής.
Τσαντίλα (η): Μεγάλα τουλουπάνια για το στράγγισμα του μόλις πηγμένου τυριού.
Τσαρδί (το): Πρόχειρο κατάλυμα από κλαδιά. Καλύβα.
Τσάρκος (ο): Ο παιδικός σταθμός της στάνης. Μια καλύβα που βάζουν τα νεογέννητα αρνιά, όταν οι μανάδες τους πάνε για βοσκή. Αλίμονο σ” όποιον ξένο πλησιάσει τον τσάρκο. Το τσοπανόσκυλο θα τον κομματιάσει.
Τσαρούχια (τα): Αυτοσχέδια παπούτσια από το δέρμα ζώων με φούντα μπροστά.
Τσατάλι (το): Σιδερένιος ή ξύλινος γάντζος σαν τσιγκέλι.
Τσιμπουροβύζα (η): Προβατίνα ή γίδα με πολύ μικρό μαστό.
Τσοκάνι (το): Το πλακέ κουδούνι για τα γίδια. Λέγεται και κραμπακίδα.
Τσούλα (η): Προβατίνα με μικρά αυτιά.
Τσουράπια (τα): Τσοπάνικες κάλτσες φτιαγμένες από μαλλί προβάτου.
Τυρόγαλο (το): Το υγρό που μένει από το πήξιμο του τυριού.
Φλόρα (η): Ολόασπρη γίδα.

 Πηγή: «Αιτωλοακαρνανικός Τύπος»e-nafpaktia.gr
http://xiromeronews.blogspot.gr/

Δευτέρα 18 Μαΐου 2026

Κινδύνευσαν να πνιγούν σήμερα δύο 13χρονοι στον ποταμό Άραχθο

Απεγκλωβίστηκαν από τον ποταμό Άραχθο, στο ύψος του Αρχαιολογικού Μουσείου Άρτας.δύο (13)χρονοι που είχαν εγκλωβιστεί εντός του ποταμού κ' αδυνατούσαν να βγουν μόνοι τους. 

Επιχείρησαν στο σημείο (5) οχήματα με (12) υπαλλήλους από την Π.Υ. Άρτας. Στο σημείο κ' η ΕΛ.ΑΣ. Ενημερώθηκε κ' η ΔΕΔΔΗΕ να κλείσει το φράγμα του Πουρναρίου , σε περίπτωση που θα χρειαζόταν

Δεν είχα μάνα… | Έμεινε ορφανή στα 2 της χρόνια

Η συγκλονιστική εξομολόγηση της κυρά Φωτεινής.

Στο χωριό Καστανούλα Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε την κυρά Φωτεινή, μια γυναίκα 90 ετών που μας άνοιξε την καρδιά της και μοιράστηκε μαζί μας τη συγκλονιστική ιστορία της ζωής της.

Έμεινε ορφανή από μητέρα μόλις δύο χρονών, μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, στα χωράφια, στα ζώα και στις δύσκολες εποχές του παλιού χωριού. Μέσα από τη μαρτυρία της ζωντανεύουν εικόνες από μια Ελλάδα που χάνεται: το ψωμί στη φωτιά, τα χαλκωματένια σκεύη, οι γάμοι του χωριού, ο φόβος του πολέμου, η απουσία της μάνας και η δύναμη της επιβίωσης.
Ένα αυθεντικό αφιέρωμα ζωής, μνήμης και παράδοσης από το Greek Village Life.

Παραγωγή: Greek Village Life


Οργή κι αγανάκτηση.. 19 νεκροί στην Εθνική καρμανιόλα της Φιλιππιάδας!

Με ένα νέο πανό, που στάζει οργή και αλήθεια, οι κάτοικοι της Φιλιππιάδας επανέρχονται για να υπενθυμίσουν στην Πολιτεία, την Περιφέρεια Ηπείρου και τον Δήμο Ζηρού το αυτονόητο… Η ανθρώπινη ζωή δεν κοστολογείται με μελέτες που «λιμνάζουν» επί δεκαετίες.

Ο απολογισμός στο τμήμα της Εθνικής Οδού που διασχίζει τον οικισμό είναι ανατριχιαστικός: 19 νεκροί.

Για τους κατοίκους, δεν πρόκειται για «κακές στιγμές» ή τροχαία δυστυχήματα, αλλά για προαναγγελθέντα εγκλήματα.

Σε έναν δρόμο όπου καθημερινά κινούνται κάτοικοι, μαθητές και αθλητές, η απουσία βασικών μέτρων ασφαλείας είναι μια διαρκής απειλή… Ούτε καν πεζοδρόμια εκεί όπου τα τροχαία τείνουν να γίνουν καθημερινότητα!


Εκατομμύρια για κόμβους, «ψίχουλα» υποσχέσεων για τη Φιλιππιάδα

Το παράπονο των κατοίκων γίνεται ακόμη πιο έντονο όταν βλέπουν τη ροή του χρήματος στην Ήπειρο.

Την ώρα που η Περιφέρεια δαπανά 25 εκατομμύρια ευρώ για τον δρόμο Πηγάδια-Πλατανούσα στα Τζουμέρκα και άλλα 30 εκατομμύρια για κόμβους —με το επιχείρημα ότι «οι κόμβοι σώζουν ζωές»— στη Φιλιππιάδα ακόμα περιμένουν… μια μελέτη.

Αυτή που ξεκίνησε με την προγραμματική σύμβαση Δήμου και Περιφέρειας όχι επειδή το επέλεξε η δεύτερη, αλλά επειδή οι πιέσεις των κατοίκων ήταν συνεχείς.. Είχαν τοποθετήσει δε και ένα παρόμοιο πανό στο ίδιο σημείο.. Η διαφορά ήταν ότι το πρώτο μιλούσε για 17 νεκρούς!

Η μελέτη λοιπόν αναμένεται και για πολύ ακόμη θα αναμένονται έργα αναβάθμισης της Εθνικής και προστασίας των κατοίκων..

Όσο για την σύνδεση Ιόνιας- Πρέβεζας..

Η «οδύσσεια» της μελέτης συμπληρώνει πλέον 18 χρόνια μελετών (14 από το Υπουργείο και 4 από την Περιφέρεια), παραμένοντας ένα μακρινό όραμα την ώρα που η καθημερινότητα είναι δραματική..

Οι πολίτες της Φιλιππιάδας δεν ζητούν χάρη, ζητούν το δικαίωμα να περπατούν στον τόπο τους χωρίς να φοβούνται αν θα επιστρέψουν σπίτι τους.

https://www.epiruspost.gr/

Σάββατο 16 Μαΐου 2026

Το παλαιότερο σπίτι της Αθήνας

Σε ποια οικογένεια ανήκε;

Το πρώτο του τμήμα κατασκευάστηκε τον 16ο αιώνα. Από τότε στέκει στο ίδιο σημείο της Πλάκας, κάτω από την Ακρόπολη στην οδό Ανδριανού. Πρόκειται για ένα κτίριο που για αρκετό καιρό ήταν παρατημένο, αλλά με τις απαραίτητες ενέργειες, έχει ανακαινισθεί και έχει ανοίξει τις πόρτες του για το κοινό, αφού πλέον λειτουργεί ως μουσείο.

Πρόκειται για το αρχοντικό των Μπενιζέλων – Παλαιολόγων, μιας οικογένειας που είναι συνώνυμο της Αθήνας. Σε αυτό το σπίτι γεννήθηκε η Ρηγούλα ή Ρεβούλα, όπως ήταν το κοσμικό της όνομα. Η κοπέλα αυτή μεγάλωσε για να γίνει μοναχή και εν τέλει, να ανακηρυχτεί Αγία. Η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία.

Οι γονείς της την πάντρεψαν παρά την θέλησή της όταν ήταν ακόμα 14 ετών, με τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Ανδρέα Χειλά. Ο γάμος ήταν καθαρά για λόγους συμφέροντος, αφού έτσι θα ενώνονταν δυο αρχοντικές οικογένειες της πόλης.

Η Ρεβούλα έμεινε χήρα μετά από μόλις τρία χρόνια. Σε αντίθεση με την οικογένειά της που ήθελε να την ξαναπαντρέψει, εκείνη προτίμησε να γίνει μοναχή και να πάρει το όνομα Φιλοθέη.

Το φιλανθρωπικό της έργο ήταν τεράστιο, αλλά αυτό ήταν που εξόργισε τους Τούρκους οι οποίοι την συνέλαβαν κατά την διάρκεια μιας ολονυχτίας. Την βασάνισαν μέχρι θανάτου.

Το σπίτι της παραχωρήθηκε στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών το 2000 και έξι χρόνια αργότερα, το σχέδιο αναστήλωσης μπήκε σε εφαρμογή. Σήμερα, το αρχοντικό είναι ανοικτό για το κοινό με ελεύθερη είσοδο, όπου ο καθένας μπορεί να θαυμάσει το παλιότερο σπίτι της Αθήνας και να μάθει την πλούσια ιστορία του.

Πέτρος Καλογεράς

e-daily

https://www.tampouloukia.gr/