Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2020

Καλά Χριστούγεννα!!Για τέλη Αυγούστου ή Σεπτέμβριο πάει η έκτακτη ενίσχυση αιγοπροβατοτρόφων


Με υπομονή πρέπει να οπλιστούν οι αιγοπροβατοτρόφοι της χώρας μας που δικαιούνται να λάβουν την έκτακτη ενίσχυση των 4 ευρώ, λόγω των απωλειών εισοδήματος το περασμένο Πάσχα. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από σχετική ενημέρωση Βορίδη προς τον βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας της ΝΔ Κώστα Καραγκούνη. Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν, τα χρήματα θα καταβληθούν μέσα σε 1,5 μήνα, όπερ σημαίνει πληρωμή τέλη Αυγούστου ή από Σεπτέμβριο.
Ειδικότερα, τηλεφωνική επικοινωνία είχε ο βουλευτής νομού Αιτωλοακαρνανίας της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Καραγκούνης, με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Μάκη Βορίδη, όπου ζήτησε να ενημερωθεί για το πότε θα κατατεθεί η έκτακτη κρατική de minimis ενίσχυση (ύψους 4 ευρώ ανά πρόβατο ή αίγα) προς τους κτηνοτρόφους (αιγοπροβατοτρόφους) που επλήγησαν από τα περιοριστικά μέτρα εξάπλωσης του κορoνοϊού κατά τη διάρκεια της γιορτής του Πάσχα.
Πιο γρήγορες διαδικασίες ζητούν οι κτηνοτρόφοι
Ο υπουργός ενημέρωσε τον κύριο Καραγκούνη ότι αυτή τη στιγμή το έκτακτο αυτό βοήθημα βρίσκεται στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους προς έγκριση.
Από τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί η διαδικασία αυτή, θα σταλεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να λάβει και τη δική της έγκριση ώστε να εκδοθεί ως μέτρο ενίσχυσης που θα καταβληθεί στους δικαιούχους κτηνοτρόφους.
Η καταβολή του έκτακτου αυτού μέτρου ενίσχυσης αναμένεται να πιστωθεί στους λογαριασμούς των κτηνοτρόφων μέσα σε 1,5 μήνα.
Στις τάξεις των κτηνοτρόφων πάντως επικρατεί μεγάλος αναβρασμός για το γεγονός ότι οι διαδικασίες δεν γίνονται γρήγορα, σε αντίθεση με άλλους κλάδους (εκτός αγροτικών), που ενισχύονται ήδη για τις απώλειες από τον κορονοϊό.

Μπίκας Αλέξανδρος

Τέσσερις νεκροί στην Αλβανία, 21χρονη θύμα του κορωνοιού


Τέσσερις νεκρούς, μεταξύ των οποίων ένα κορίτσι μόλις 21 ετών μετρά το τελευταίο 24ωρο η Αλβανία.


Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Υγείας καταγράφηκαν 85 νέα κρούσματα κορωνοιού στην χώρα.
«Η κατάσταση επιδεινώνεται στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νοσημάτων. Σήμερα το πρωί ένα κορίτσι 21 ετών το οποίο βρισκόταν σε εντατική θεραπεία ως αποτέλεσμα των σοβαρών συμπτωμάτων Covid-19 πέθανε. Επίσης το τελευταίο 24ωρο πέθανε ένα πολίτης 49 ετών μετά από 11 μέρες εντατικής θεραπείας και δύο πολίτες 56 και 67 ετών», αναφέρεται στην ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας.


Το Υπουργείο ζητά από τους πολίτες να φορούν μάσκα σε όλους τους εσωτερικούς χώρους και να τηρούν τις αποστάσεις και τους κανόνες υγιεινής για τον περιορισμό εξάπλωσης της νόσου.

Η ξενιτιά στο Έντεχνο και Λαϊκό τραγούδι. Απόψε Τετάρτη 15 Ιουλίου 9:00 μμ από Ράδιο Ηπειρωτική αποδημία


Απόψε Τετάρτη 15 Ιουλίου 2020 στις  9:00 μμ η εκπομπή θα έχει τίτλο "Η ξενιτιά στο Έντεχνο και Λαϊκό τραγούδι". Θα ακουστούν πολύ ωραία διαχρονικά τραγούδια από όλο το φάσμα της ελληνικής μουσικής που έχουν θέμα τους την ξενιτιά. Ήπειρος δεν είναι μόνο δημοτικό τραγούδι 
Σας θέλουμε κοντά μας με τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας
Δεν θα προκύψει άλλο απρόοπτο και σήμερα η εκπομπή θα γίνει κανονικά.

Η μάνα είναι σαν το αλάτι. Η απουσία της τα κάνει όλα άνοστα.( Διαβάστε το και θα βρείτε τη δική σας μάνα).


Μάνα : Ένας άνθρωπος πράος, ήρεμος, χαμογελαστός. «Θα πεθάνω και θα δω τι θα κάνετε» έλεγε η μάνα μου. Γελούσαμε. Γελούσε κι αυτή. Γιατί στα αστεία το έλεγε. «Έβαλες πάλι τη κασέτα μάνα» της πείραζε ο αδερφός μου. «Ναι βρε γυναίκα» σιγοντάριζε ο πατέρας μου. Και να τα γέλια. Και να τα πειράγματα. Και πιο πολύ απ’ όλους γελούσε εκείνη.
Γιατί τέτοια ήταν η μάνα μου. Ένας άνθρωπος πράος, ήρεμος, γελαστός, εκεί για όλους και τίποτα για την ίδια. Αν ζούσε στο σήμερα, θα ήταν σαν ένα είδος καρέτα καρέτα. Σαν εξωτικό πουλί που το βλέπεις μόνο στις φωτογραφίες, για να σιγουρευτείς ότι υπάρχει δηλαδή.
«Θα πεθάνω και θα δω τι θα κάνετε» έλεγε σαν να έφτυνε κατάμουτρα τον θάνατο. Σαν να τον ξόρκιζε. Σαν να του έλεγε «καλά βλακείες λέω, εγώ θα ζήσω 1000 χρόνια».
Και τελικά έφυγε η μάνα μου, όπως μας το χε τάξει στα αστεία, αλλά τώρα σοβαρολογούσε. Με πήρε καιρό να νιώσω στο πετσί μου τη σοβαρότητα του πράγματος. Πέρασα αυτό το κλασικό στάδιο άρνησης. Που φέρεσαι σαν να μην συνέβη σε σένα. Που φαντάζεσαι ότι η μάνα πήγε ταξίδι στην Ξάνθη να δει την αδερφή της. Απλά κάθισε λίγο παραπάνω αυτή τη φορά.
Και ζούσα με το να την περιμένω να έρθει από την Ξάνθη. Αυτό είχα πλάσει στο κεφάλι μου για να επιβιώσω. Αλλά όταν το μυαλό πάει να παίξει τερτίπια στην καρδιά, ή που «σαλεύει» γιατί αρνείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, ή μένει στη θέση του και την αντιμετωπίζει τελικά.
Και την αντιμετώπισα. Και κατέρρευσα. Με χρονοκαθυστέρηση.

Μου έλειπε η μάνα μου

Μου έλειπε με έναν τρόπο εγωιστικό. Μου έλειπαν όλα αυτά που εγώ έπαιρνα από αυτήν. Η συμπαράστασή της, η υπομονή της, ότι «ήταν εδώ» όποτε την χρειαζόμουν, το χάδι της.
Και τότε, στην συνειδητοποίηση ότι μου έλειπαν όσα «έπαιρνα» από εκείνη μετάνιωσα για κάθε «σ’ αγαπώ» που τσιγκουνεύτηκα. Κάθε κλείσιμο πόρτας ή τηλεφώνου, έφτασα να μετανιώνω για όλα όσα της έκανα στην εφηβεία μου. Άδικο κι αυτό, για μένα. Αλλά κάτι τέτοιες ώρες μόνο αυτά σκέφτεσαι. Ζυγίζεις τα καλά, και τα άσχημα. Σκέφτεσαι τότε που τα έβρισκες όλα «άσχημα» και «κουραστικά» και τα συγκρίνεις με το τώρα. Και επειδή η μάνα δεν είναι πια εδώ της τα βρίσκεις «ωραία», ακόμα και όσα δεν ήταν.
Η ζωή χωρίς αυτήν συνεχίστηκε στους γνωστούς ρυθμούς. Με τις χαρές της, τις αγωνίες της, τα ερωτηματικά της, τις εκπλήξεις της. Με όλα της. Όμως τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Η καθημερινότητα δεν είχε την ίδια γεύση χωρίς την μητέρα μου. Ήταν σαν να ήταν η ζωή μου πλέον ένα πιάτο άνοστο, χωρίς αλάτι. Η μάνα μου, ήταν το αλάτι της ζωής μου. Εκείνη η απαραίτητη «πρέζα»που γράφουν και στις συνταγές, που μεταμόρφωνε τα πάντα σε «νόστιμα», σε «πικάντικα» σε διαφορετικά.
Έχω τα παιδιά μου, τον άντρα μου, τους φίλους μου, αλλά η μάνα είναι μάνα. Δεν έχω επιλογή. Θα συνεχίσω να ζω χωρίς αυτήν. Απλά τώρα που ξέρω πόσο σημαντική ήταν η ύπαρξή της στη ζωή μου, βλέπω με διαφορετικό μάτι και μένα στη ζωή του δικού μου παιδιού. Και δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι «αλάτι», όπως ήταν η δική μου μάνα. Μπορώ, όμως, να είμαι πάντως εκείνο το συστατικό που δίνει «γεύση» στα πράγματα. Μπορώ να είμαι η ζάχαρή της, τόση, όση, στη μύτη του κουταλιού. Κι αυτό μου αρκεί.

Συνταγές από τον Ηπειρώτη chef Τάσο Τόλη : ΦΑΒΟΚΕΦΤΕΔΕΣ


Υλικά για 8 άτομα
500 γρ. φάβα
200 γρμ.σιμιγδαλι
1 φλιτζ. Τζ. φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα,
2 μεγάλα ξερά κρεμμύδια, ψιλοκομμένα
1 ματσάκι δυόσμο,
1/2 ματσάκι μαϊντανό
1 κουτ. σουπ. ρίγανη 1 φλιτζ. τσαγιού σιμιγδάλι ψιλό
2 αυγά
½ κ.σ.αλάτι & πιπέρι
300 γρμ. αλεύρι σκληρό
400 mel ελαιόλαδο

Λαδολέμονο ντομάτας
300 ml χυμός φρέσκιας ντομάτας
1 κουτ. σούπας χυμός λεμονιού
1 κουτ. σούπας ξίδι βαλσαμικό
100 ml ελαιόλαδο
1 κουτ. σούπας φύλλα βασιλικό.
αλάτι και πιπέρι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΣΥΝΤΑΓΗΣ
Ρίξτε σε κατσαρόλα 5φλιτζ. τσαγιού κρύο νερό , βαλτέ σε μέτρια φωτιά και μόλις πάρει βράση, ξαφρίζετε . Σιγομαγειρεύετε μέχρι να πήξει για περίπου 1 ώρα. Προσέχουμε να μην κολλήσει. Απλώς να είναι χαμηλή η φωτιά.
Όταν είναι έτοιμη, , ρίχνουμε αλάτι, ανακατεύουμε και κατεβάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και αφήστε να κρυώσει για 2-3 ώρες κατόπιν ρίχνετε τα κρεμμύδια, πιπέρι, τα αρωματικά, τα αυγά αχτύπητα, ανακατεύουμε και, τέλος, ρίχνετε το σιμιγδάλι.
Βάζουμε σε ένα μεγάλο τηγάνι το λάδι σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Πλάθουμε κεφτεδάκια και τα τηγανίζουμε σταδιακά παναροντας πρώτα από το αλεύρι. Όταν ροδίσουν, τα γυρνάμε και από την άλλη. Τα βγάζουμε σε πιατέλα στρωμένη με απορροφητικό χαρτί κουζίνας. Τα σερβίρουμε ζεστά ή χλιαρά με το λαδολέμονο ντομάτας.

Πλένετε τις ντομάτες, τις κόψετε σε μεγάλα κομμάτια και τις περνάτε από το μούλτι. Τοποθετείστε σε μπολ προσθέσετε τα υπόλοιπα υλικά, ανακατεύουμε και σερβίρουμε.








Τάσος Τόλης
Επίτιμος Πρόεδρος Λέσχης Αρχιμαγείρων Ελλάδος








romiazirou.blogspot.gr

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2020

Ούριος άνεμος στο τριφύλλι που ξεφεύγει με αέρα... αιγοπρόβειου γάλακτος



Το καλό κλίμα με τις τιμές γάλακτος που ήδη αυξάνονται περνά και στους παραγωγούς τριφυλλιού, όπως έγκυρα και έγκαιρα είχαμε εκτιμήσει.
Μάλιστα με την επερχόμενη καταβολή των 4 ευρώ στους αιγοπροβατοτρόφους, η αγορά αναμένεται να τονωθεί έτι περαιτέρω, την ώρα που από πέρσι δεν υπάρχει απόθεμα, ούτε για δείγμα.
Εξαιρετικά βαίνει η χρονιά για τους παραγωγούς τριφυλλιού και στο νομό Καρδίτσας. Έτσι, όπως μας εξήγησε ο κ. Απόστολος Εκίζογλου, παραγωγός με μια έκταση φέτος 350 στρέμματα στο Νέο Ικόνιο Καρδίτσας, οι τιμές για τη μεγάλη, τετράγωνη μπάλα των 400 κιλών (φορτωμένη στο φορτηγό) φτάνει τα 15-16 λεπτά το κιλό, η ζήτηση είναι πολύ μεγάλη, τόσο από μικρούς κτηνοτρόφους, όσο και από μεγάλους. Στην Καρδίτσα τώρα κόβεται το τρίτο χέρι, προβλήματα από τον καιρό δεν υπάρχουν και μεγάλες ποσότητες διατέιθενται σε κοντινούς νομούς, όπως είναι τα Γιάννενα για παράδειγμα. Οι αγρότες δουλεύουν κυρίως με σταθερή πελατεία, ενώ προτιμούν συναλλαγές με πληρωμή μετρητοίς, αποφεύγοντας τις επιταγές.

Σαφώς υψηλότερες από πέρσι, ζήτηση και τιμές παραγωγού

Για καλό κλίμα στην αγορά που οφείλεται εν μέρει και στο ευνοϊκό επίσης κλίμα που διαμορφώνεται στις τάξεις των κτηνοτρόφων (κυρίως αιγοπροβατοτρόφων) λόγω των αυξήσεων που ήδη άρχισαν να ανακοινώνουν γαλακτοβιομηχανίες και τυροκομεία, έκανε λόγο μιλώντας στον ΑγροΤύπο ο κ. Δημήτρης Πανούσης, παραγωγός τριφυλλιού από το Δρυμό Θεσσαλονίκης δήλωσε μιλώντας στον ΑγροΤύπο. Σύμφωνα με τον κ. Πανούση, οι τιμές στις Σέρρες, ενώ πέρσι τέτοια εποχή ήταν στα 9-10 λεπτά λόγω και των πολλών αποθεμάτων, φέτος έχουν ανέλθει στα 14 λεπτά ανά κιλό (τιμή χωραφιού). Αυτές τις ημέρες, σε Θεσσαλονίκη και Σέρρες κόβεται το τρίτο χέρι, λείπουν οι βροχοπτώσεις, πράγμα που διευκολύνει τους παραγωγούς, ωστόσο από την Δευτέρα πνέουν άνεμοι και πάει λίγο πίσω το κόψιμο.
Το ξεκίνημα ήταν πολύ καλό όσον αφορά στην ζήτηση και τις τιμές που έπιασαν στο πρώτο χέρι τα 12-13 λεπτά ανά κιλό, αλλά στη συνέχεια υπάρχει μια στασιμότητα. Το δεύτερο χέρι έπιασε και 14-15 λεπτά το κιλό, όπως και το τρίτο που τώρα κόβεται, ωστόσο γίνονται πράξεις και στα 13 λεπτά στο τρίτο χέρι, αναφέρει από την πλευρά του ο κ. Δημήτρης Σπαθούλας, παραγωγός από τη Δαμάστα Φθιώτιδας, ένα χωριό 10 χλμ. από τη Λαμία. Οι τριφυλλάδες της Λαμίας δίνουν προϊόν και σε νησιά, όπως η Κρήτη, με τις τιμές εκεί να ξεφεύγουν και να φτάνουν και τα 30 λεπτά το κιλό λόγω των μεταφορικών. Σύμφωνα τέλος με τον κ. Σπαθούλα, περσινά αποθέματα δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα, ωστόσο πολύς κόσμος τώρα αποθηκεύει και πάλι.

Μπίκας Αλέξανδρος

Ο πρόεδρος της Π.Σ.Ε μιλάει την ΕΡΤ3 για τα την ματαίωση των πανηγυριών


Δείτε το βίντεο

Και δεύτερος νεαρός στην Άρτα με κορωνοϊό.. Σε καραντίνα οι επαφές τους


Και δεύτερο κρούσμα κορωνοιού στην Άρτα μέσα σε λίγες μέρες. Πρόκειται για έναν 24χρονο ο οποίος βρέθηκε θετικός στον ιό μετά την ολοκλήρωση των αναλύσεων σε δείγματα που είχαν μεταφερθεί στο Εργαστήριο Μικροβιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Ο 24χρονος αποτελεί στενή επαφή του θετικού κρούσματος που είχε διαγνωστεί την προηγούμενη Κυριακή επίσης στην Άρτα.
Και οι δύο   βρίσκονται σε καραντίνα στην οικία τους , σύμφωνα με τις οδηγίες του ΕΟΔΥ και παρακολουθούνται από την ομάδα ειδικών Λοιμωξιολόγων του Γενικού Νοσοκομείου Άρτας.
Σε καραντίνα βρίσκονται και όλες οι στενές επαφές των δύο κρουσμάτων.
Συνολικά από το Εργαστήριο του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ελέγχθηκαν τη Δευτέρα 13 Ιουλίου 172  δείγματα, ήτοι κατά νοσοκομείο: ΠΓΝΙ 61,  Γ.Ν. Χατζηκώστα 19, Γ.Ν. Πρέβεζας 5, Γ.Ν. Άρτας 22, Γ.Ν. Φιλιατών 11Γ.Ν. Κέρκυρας 48, Γ.Ν. Λευκάδας 6,
Στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων νοσηλεύονται η ηλικιωμένη γυναίκα, που ήταν το πρώτο θετικό κρούσμα που διαγνώσθηκε στην Παραμυθιά, με την κατάσταση της υγείας της να παρουσιάζει σταθερή βελτίωση  και η οικογένεια των Σέρβων που διακομίστηκε από τη Λευκάδα.  

Ο καφενές του χωριού ως βίωμα και διαχρονικό σύμβολο!


Γράφει ο Γιάννης Μιχαλακόπουλος

Τρόμος με κατέλαβε όταν σε πρόσφατη εκδρομή στα «άγια χώματα» της ελληνικής υπαίθρου διαπίστωσα την αύξηση των «λουκέτων» στα εκεί καφενεία. Η ερήμωση των χωριών, η γήρανση του πληθυσμού τους και η περιρρέουσα κρίση ίσως αποτελέσουν την ταφόπλακα (αλίμονο!) στον «θεσμό» του καφενέ. Αλήθεια, ειδικά στην επαρχία, γιατί είναι τόσο σημαντική η διατήρηση του καφενείου; Τι συμβολίζει αυτός ο χώρος (κέντρο αναφοράς) διαχρονικά; Σε στενάχωρες στιγμές λύπης και μνήμης εκεί συγκεντρωνόμασταν για τη σιωπηλή παρηγοριά και σηκώναμε τα κρασοπότηρά μας. Όμως, και σε στιγμές χαράς και γιορτής πάλι στο ίδιο καφενείο, με τα ίδια πρόσωπα τραγουδάγαμε, συντρώγαμε, κουτσοπίναμε και ευχόμασταν να μας ζήσει το (καινούργιο) όνομα.


Στην καθημερινότητα, ο καφενές ήταν άλλοτε «εκκλησία του Δήμου», άλλοτε «λαϊκό δικαστήριο» και άλλοτε λυτρωτικό καθαρτήριο ψυχής. Τόσο τον χειμώνα με την ξυλόσομπα, όσο και το καλοκαίρι με το φυσικό air-condition του πλάτανου, ήμασταν εκεί (κάποιοι προλάβαμε και το τζουκ μποξ). Εκεί, όλοι καταθέταμε απόψεις, ακούγαμε άλλες γνώμες, ενημερωνόμασταν, φωνάζαμε, «τσακωνόμασταν», τους τα λέγαμε ένα χεράκι, βρε αδερφέ… «τα βγάζαμε από μέσα μας». Κατά τις περιόδους των διακοπών, στον κόμβο του καφενείου δηλώναμε την έλευση - παρουσία μας (ενίοτε πριν ακόμα αποθέσουμε τις βαλίτσες στο σπίτι). Εκεί αναλύαμε τα αποτελέσματα των εκλογών (ενίοτε πριν ακόμα ανακοινωθούν επισήμως). Eκεί λέγαμε αναδρομικά (και ενίοτε… προκαταβολικά) τα νέα μας, τις προόδους μας, τις επιτυχίες των παιδιών μας, τους προβληματισμούς, τις πίκρες, τις νίκες και τις ήττες μας. Μέσα στον καφενέ-σύμβολο δεν «χωρούσαν» πολυτελή αυτοκίνητα και πανάκριβα ρούχα. Πλούσιοι και πένητες ήταν παρέα όλοι μαζί και ίσοι απέναντι στο τσίπουρο του… μισού ευρώ, με μεζεδάκι ελίτσες και κουνουπίδι τουρσί (βλ. «εδώδιμα εν οξάλμη»).
Στον καφενέ συχνάζουμε εμείς. Όμως, στον καφενέ πήγαινε συνεχώς ο πατέρας, ο παππούς, ο προπάππους μας. Δεν πρέπει να κοπεί αυτό το χωροχρονικό νήμα των γενεών. Η εμπειρία και η αύρα των κακοτράχαλων εποχών εξακολουθούν να έχουν πολλά να μας διδάξουν. Περισσότερο από ποτέ είναι σήμερα επιτακτική η ανάγκη διατήρησης του «θεσμού» του καφενείου. Αυτό θα αποτελέσει κυματοθραύστη απέναντι στις θύελλες της μελαγχολίας και της αυτοαπομόνωσης. Πόλο έλξης για νέους και ηλικιωμένους, για μόνιμους και εποχικούς κατοίκους. Ο καφενές-στέκι πρέπει να παραμείνει, πάση δυνάμει, σημείο αναφοράς για κάθε τοπική κοινωνία.


Για να συμβεί κάτι τέτοιο δεν αρκούν λόγια και διαγγέλματα. Σε όλα τα επίπεδα πρέπει να υπάρξει ευαισθητοποίηση - κινητοποίηση. Οι σεβαστές αρμόδιες εποπτεύουσες και ελεγκτικές αρχές καλό είναι να μην εξαντλούν την αυστηρότητά των, αλλά αντίθετα να διευκολύνουν τοιαύτες προσπάθειες. Το εμπορικό δαιμόνιο πρέπει να αφυπνιστεί και πάλι δίνοντας ρεαλιστικές επιχειρηματικές προτάσεις - λύσεις, δημιουργώντας «το καφενείο τού αύριο», χωρίς να λησμονά τη συνταγή τού χθες. 
Σε αυτό το σημείο ίσως χρειαστεί και μια (έντονη) δοσολογία από πρωτοβουλιακή - ανατρεπτική διάθεση (ζητάω πολλά;). Εμείς, οι πελάτες - θαμώνες θα πρέπει με θετικό πνεύμα και με «έναν καλό λόγο» (μας βάζω δύσκολα;) να στηρίξουμε έμπρακτα τις ενδεχόμενες κινήσεις των συμπατριωτών μας, ξεφεύγοντας από την αυτοκαταστροφική νοοτροπία περί του… ευκταίου ψόφου «της κατσίκας του γείτονα».
Εξάλλου, πλέον ο γείτονας… είμαστε εμείς.

www.proinoslogos.gr

Επίκαιρο λόγω ματαίωσης. Αν Δεν Πας Έστω Σ’ Ένα Πανηγύρι Δεν Ξέρεις Τι Θα Πει Ελληνικό Καλοκαίρι


Το καλοκαίρι έχει έρθει για τα καλά. Η θερμοκρασία όλο κι ανεβαίνει και μας σπρώχνει στις παραλίες κάθε φορά που βρίσκουμε λίγο ελεύθερο χρόνο, για ν’ απολαύσουμε τον ήλιο και να δροσιστούμε με βουτιές και κοκτέιλ
Όσοι δεν είμαστε τόσο τυχεροί ώστε να έχουμε την παραλία στα πόδια μας, θα φάμε την κίνηση, θα ιδρώσουμε χίλιες φορές, αλλά θα τα υποστούμε όλα, προκειμένου να πάρουμε μια τζούρα από αλάτι.
Το βράδυ θα επιστρέψουμε αποχαυνωμένοι απ’ τη ζέστη, ζαβλακωμένοι απ’ την έκθεσή μας στην ύπουλη ηλιακή ακτινοβολία και θα ορκιζόμαστε ότι δεν περνάμε αυτή την ταλαιπωρία άλλη φορά. Όμως, μόλις βρούμε την ευκαιρία, πάλι τα ίδια θα κάνουμε.
Παράλληλα θα ονειρευόμαστε διακοπές, έστω και λίγων μόνο ημερών, που θα μας ξεκουράσουν και θα μας βοηθήσουν να ξεχάσουμε υποχρεώσεις και προβλήματα, που έκαναν την πλάτη μας να κυρτώνει όλο το χειμώνα.
Όμως ελληνικό καλοκαίρι δε σημαίνει μόνο ήλιος και θάλασσα. Το ελληνικό καλοκαίρι έχει γεύση από καρπούζι, μυρωδιά από μαστίχα, μεσημέρια κάτω από αρμυρίκια και παραδοσιακά πανηγύρια, που στήνονται σε κάθε μικρή πλατεία τα καλοκαιρινά βράδια.
Όπου κι αν μας βρει το καλοκαίρι, είτε σε νησί, είτε σε βουνό, στο χωριό μας ή στην άλλη άκρη της Ελλάδας, θα πετύχουμε σίγουρα τουλάχιστον ένα πανηγύρι.
Γιατί οι υπαίθριες αυτές μουσικές συναντήσεις έχουν την τιμητική τους κάθε καλοκαίρι. Ειδικά τον Αύγουστο τα πανηγύρια είναι τόσο πολλά που δεν ξέρεις πού να πας, ποιο να πρωτοεπισκεφτείς και ποιο ν’ αφήσεις.
Συνήθως στήνονται μετά τη δύση του ήλιου, όταν η κάψα αρχίζει ν’ υποχωρεί κι έχουμε όλοι επιστρέψει απ’ τις πρωινές μας εξορμήσεις, χωρίς ν’ αποκλείονται τα πρωινά πανηγύρια, που -με αφορμή θρησκευτικές εορτές-στήνονται έξω απ’ τις εκκλησίες μετά τη λειτουργία.
Οι λευκές ή ψάθινες καρέκλες παίρνουν τη θέση τους γύρω απ’ τα πλαστικά τραπέζια, ενώ την ίδια ώρα η ορχήστρα κουρδίζει τα όργανα. Τα κάρβουνα ανάβουν στις ψησταριές και το ντουμάνι μαζί με τη μυρωδιά τις τσίκνας προλογίζουν το μενού.
Ο κόσμος, ντόπιοι και ξένοι, αρχίζει να μαζεύεται και το αλκοόλ ρέει άφθονο. Παραδοσιακές μελωδίες πλημμυρίζουν τον αέρα, αλλού με κλαρίνα, αλλού με βιολιά κι οι πιο τολμηροί σέρνουν πρώτοι το χορό. Κάποιες φορές το ρόλο αυτό αναλαμβάνουν τοπικοί σύλλογοι που χορεύουν φορώντας παραδοσιακές φορεσιές.

Μετά από μερικά ποτηράκια, αφού έρθουν όλοι στο κέφι, η αυτοσχέδια πίστα γεμίζει χορευτές, έμπειρους αλλά και πρωτάρηδες, που παρασύρονται απ’ το ρυθμό και κοιτάζοντας τα πόδια των μπροστινών τους, προσπαθούν να μάθουν τα βήματα.
Στο πανηγύρι θα γευτούμε ντόπια προϊόντα και θα έρθουμε σ’ επαφή με τοπικά έθιμα κι ακούσματα. Είναι ένας ευχάριστος τρόπος να γνωρίσουμε την παράδοση κάθε τόπου. Γιατί όσο κι αν μοιάζουν στη δομή, η κάθε περιοχή προσθέτει τη δική της πινελιά στο πανηγύρι της. Κι επειδή λαμβάνει χώρα μόνο μία φορά το χρόνο, οι διοργανωτές φροντίζουν να μείνει σε όλους αξέχαστο.
Διότι πανηγύρι σημαίνει γιορτή και συγκεκριμένα η μεγαλύτερη γιορτή, αφού αφορά το σύνολο των κατοίκων κι επισκεπτών ενός τόπου κι όχι μια συγκεκριμένη ομάδα. Στα πανηγύρια είναι όλοι ευπρόσδεκτοι, αρκεί να έχουν καλή διάθεση.
Ακόμη κι αν δεν ξέρεις κανέναν, μη διστάσεις να πάρεις κι εσύ μέρος. Κατά τη διάρκειά του κι έπειτα από μερικά τσουγκρίσματα ποτηριών ερχόμαστε όλοι πιο κοντά και γινόμαστε μια παρέα. Η ατμόσφαιρα γίνεται αμέσως εύθυμη κι από παντού σκάνε χαμόγελα. Γιατί όλοι μαζεύονται για να γιορτάσουν το καλοκαίρι.
Άλλωστε αυτή είναι η εποχή που συναντιούνται όλοι, ενώ το χειμώνα ίσως ο τόπος ερημώνει κι όσοι μένουν πίσω, κλείνονται στα σπίτια τους λόγω κρύου. Οπότε τώρα είναι οι ευκαιρία να σμίξουν και να γλεντήσουν σε μια εκδήλωση που θ’ αξίζει την αναμονή.



Γι’ αυτό, αν δεν πας έστω σ’ ένα ελληνικό πανηγύρι, δεν έχεις γνωρίσει το γνήσιο ελληνικό καλοκαίρι. Καλά τα μπαράκια και τα κλαμπ, αλλά η εμπειρία του πανηγυριού δεν μπορεί ν’ αντικατασταθεί με κρύα λικνίσματα κι απόμακρους ανθρώπους. Τη ζεστασιά που θα νιώσεις και το κέφι που θα κρατάει, με τα όργανα να παίζουν ως το πρωί, δε θα το συναντήσεις αλλού.
Φέτος, λοιπόν, όπου κι αν επιλέξεις να περάσεις το καλοκαίρι σου, ψάξε για τις τοπικές εκδηλώσεις και μη χάσεις τη χαρά να συμμετέχεις στο γλέντι που θα θυμάσαι για χρόνια, που θα σε γεμίσει εικόνες, μουσική κι ελληνικό άρωμα και χρώμα. Είναι μια εμπειρία που θα σου μείνει αξέχαστη.

Γράφει η Μαρία Βαή

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2020

Οι περίφημες γυμναστικές επιδείξεις των σχολείων τα παλαιά χρόνια.


Οι γυμναστικές επιδείξεις των σχολείων τα παλαιά χρὀνια ήταν ένα κορυφαίο γεγονός και για τους μαθητές και τις μαθήτριες και για την κοινωνία.  Ήταν η μεγαλύτερη εκδήλωση, το ετήσιο υπερθέαμα του σχολείου. Καταργήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1970.  
Το καλοκαίρι λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς, οι μαθητές Δημοτικού και Γυμνασίου επιδείκνυαν τις γυμναστικές τους δεξιότητες μπροστά σε κοινό. Συγγενείς και μη, δάσκαλοι, ο διευθυντής του σχολείου και πολλές φορές επίσημοι καλεσμένοι, όπως ο δήμαρχος, ο κοινοτάρχης και ο παπάς της περιοχής, παρακολουθούσαν το σχολικό γεγονός της χρονιάς.  Παρελάσεις, ασκήσεις, ακροβατικά, χοροί και αγώνες στίβου ήταν μερικές από τις δραστηριότητες, που παρουσίαζαν στο προαύλιο του σχολείου,  ακόμα και σε υπαίθριους χώρους. Οι μαθητές/τριες έδειχναν τέλειο συγχρονισμό, συντονισμό και πειθαρχία.  Συνήθως, τα αγόρια φορούσαν μπλε παντελονάκι και λευκή μπλούζα και τα κορίτσια μπλε φούστα και λευκή μπλούζα, χρώματα που θυμίζουν την ελληνική σημαία. Ενίοτε εμφανίζονταν με ολόλευκα ρούχα. 



http://katoci.blogspot.com

ΕΟΔΥ… Ήρθε, είδε και απήλθε από την Κακαβιά…


Χίλια εκατό δείγματα πήρε μέσα σε ένα διήμερο το κλιμάκιο του ΕΟΔΥ που εγκαταστάθηκε στην Κακαβιά το προηγούμενο Σάββατο.
Παρότι η αίσθηση που είχε δημιουργηθεί ήταν ότι η παρουσία θα ήταν μόνιμη και ο υγειονομικός έλεγχος συνεχής, σήμερα έγινε γνωστό ότι το κλιμάκιο… ολοκλήρωσε το έργο του και αναχωρεί για την Αθήνα!!!
Ουδεμία εξήγηση δόθηκε, ουδεμία πληροφορία.
Τα δείγματα που έχουν ληφθεί δεν έχουν αναλυθεί προς το παρόν ώστε να υπάρχει υγειονομική εικόνα.
Τα αποτελέσματα θα γίνουν γνωστά στον ΕΟΔΥ μέσα στις επόμενες ημέρες και μετά την ανάλυση στο Ινστιτούτο Παστέρ.
Η κατάσταση στην Κακαβιά έχει προβληματίσει όλους, όμως δεν φαίνεται ότι απασχολεί την Αθήνα η οποία μένει πιστή στο… δόγμα ότι τα σύνορα είναι κλειστά!
Αστυνομικοί και τελωνειακοί μιλούν για υγειονομική βόμβα, ωστόσο είναι άγνωστο αν το κλιμάκιο θα επιστρέψει τις επόμενες ημέρες. Επίσης προκαλεί ερωτήματα το γεγονός ότι δεν εγκαθίσταται στα σύνορα μία από τις κινητές ομάδες του ΕΟΔΥ που ήδη λειτουργούν στην Ήπειρο.
Στην λειτουργία του Μεθοριακού Σταθμού με τις χιλιάδες εισόδους και εξόδους σε εβδομαδιαία βάση χωρίς κανέναν υγειονομικό έλεγχο, την ώρα που στην γειτονική Αλβανία η πανδημία έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Νεαρός με κορωνοϊό στην Άρτα, ιχνηλατούνται οι επαφές


Την επιβεβαίωση ενός κρούσματος κορωνοϊού στην Άρτα σήμερα αργά το απόγευμα  η Διεύθυνση Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Ηπείρου.
 Συγκεκριμένα θετικός βρέθηκε νεαρός άνδρας, ο οποίος προσήλθε μόνος του για εξέταση στο Νοσοκομείο Άρτας έχοντας παρουσιάσει ελαφρά συμπτωματολογία.
Έχει τεθεί άμεσα σε καραντίνα στην οικία του και παρακολουθείται από την ειδική ομάδα λοιμοξιωλόγων του Νοσοκομείου.
Σε καραντίνα έχουν ήδη τεθεί όλες οι στενές του επαφές, ενώ από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Περιφέρειας βρίσκεται σε εξέλιξη περαιτέρω διαδικασία ιχνηλάτησης.

https://www.epiruspost.gr

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2020

Καλό ταξίδι.....

Ανοιχτό το ενδεχόμενο αναστολής των πανηγυριών


Τα δεδομένα αλλάζουν και μαζί οι εκτιμήσεις των αρμοδίων υπουργών. Την προηγούμενη Παρασκευή ο Υφυπουργός Ανάπτυξης Νίκος Παπαθανάσης δήλωνε ότι δεν σκέφτονται απαγόρευση των πανηγυριών και σήμερα Κυριακή άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο της αναστολής τους όπως και της επιβολής περιοριστικών μέτρων.
 «Τα ελεγκτικά κλιμάκια είναι κάθε μέρα στον δρόμο», τόνισε ο υφυπουργός και πρόσθεσε ότι εάν διαπιστωθούν αυτές τις ημέρες παραβάσεις, το αμέσως προσεχές διάστημα η κυβέρνηση θα ανακοινώσει περιοριστικά μέτρα. Μάλιστα, υπογράμμισε ότι όπου παρατηρείται συνωστισμός και δεν τηρούνται οι αποστάσεις, με αποτέλεσμα να εξελίσσονται σε εστίες διάδοσης του κορωνοϊού, θα επιβάλλονται κυρώσεις.
Ο κ. Παπαθανάσης δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να ανασταλούν τα πανηγύρια εάν δεν τηρούνται τα μέτρα και παραδέχτηκε πως είναι δύσκολος ο πλήρης έλεγχος της εφαρμογής τους.
Σχετικά με τη στήριξη των επιχειρήσεων παρέπεμψε στις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, από την Κέρκυρα, ο οποίος είπε ότι θα υπάρξει πρόσθετη στήριξη στους επιχειρηματίες, αν χρειαστεί. Εξειδικεύοντας, ο υφυπουργός Ανάπτυξης ανέφερε ότι η κυβέρνηση θα επεξεργαστεί τα στοιχεία από τους τζίρους των επιχειρήσεων τον Ιούλιο για να δει τι επιπλέον μέτρα στήριξης θα λάβει.
Για τις μειώσεις ενοικίων σε εμπορικές επιχειρήσεις αλλά κι εργαζόμενους που δεν είναι σε αναστολή και έχουν εξαιρεθεί από το «πακέτο» μειώσεων Ιουλίου, ο κ. Παπαθανάσης παρέπεμψε στο υπουργείο Οικονομικών και σε αυτά που θα επεξεργαστεί η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα.

Ο Κούλης στα Τζουμέρκα. Θα σε βαρέσω με τη σκάρπα στο κεφάλ' . Η απειλή της θεια Ρίνας


Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

«Άμα αρπάξω καμιά σκάρπα, θα σ’ φουλτακιάσω τα κωλομέρια.» Αυτά είπε στον εγγονό της η θεια Ρίνα, όταν πήγε να την πάρει για να την πάει εκεί όπου θα «ξεπεζέψει» ο πρωθυπουργός. Κι αυτή αμπουριασμένη για τα καλά απάντησε: «Φεύγα, θα πάρω τη σκάρπα και θα σε φουλτακιάσω». Και συνέχισε…«Ου, πέρασαν από δω αητοί και σταυραετοί, ετούτ’ θα μας κοροϊδέψουν; Α, ρε σκάρπα που χρειάζεται.» Το ξέρουμε καλά πως όταν αμπουριάζει η θεια Ρίνα, «φωτιά που έκαψε όλους».

Την έμαθαν για τα καλά όλοι τη θεια Ρίνα. Τη θυμούνται όλοι, όσοι, λίγο ή πολύ καιρό, «παραθερίζουν» το καλοκαίρι στα Τζουμέρκα. Στα Τζουμέρκα όπου οπωσδήποτε ο επισκέπτης στέκεται με δέος και κοιτά τον έρημο τόπο λες και τον εγκατέλειψαν θεοί και άνθρωποι. Εκεί, όπου η αρμονία χρωμάτων από τη μοναδική βλάστηση συνυπάρχουν με την ομορφιά και την εγκατάλειψη, έτσι για να θυμίζουν προηγούμενη ζωή και να τονίζουν το μέγεθος της εγκατάλειψης. Και από κει και πέρα οι «επίσημοι» επισκέπτες που «διδάσκουν» την ανάπτυξη και «συμπονούν» τους μόνιμους κατοίκους και τους «ενημερώνουν» ότι «οι κερασιές θ' ανθίσουνε και φέτος στην αυλή/ (Τζουμέρκο)/και θα γεμίσουνε με άνθη το παρτέρι.» (Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται σκάρπα).

Και ποιος/α δεν συμφωνεί με τη θεια Ρίνα;. Ποιος δεν θυμάται αυτές τις λεβέντισσες, ολόιδιες λιόντισσες, που δεν υπέκυψαν σε ζυγό και δεν αποκάρωσαν από τα βάσανα, τη φτώχια και την ξενιτιά. Έστησαν  με αξιοπρέπεια το σπιτικό τους και με τον τρόπο ζωής δίδαξαν:

«ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε/γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ/ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ/ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι».
Τάσος Λειβαδίτης

Τη σεβόμαστε και την παραδεχόμαστε τη θεια Ρίνα, γιατί τα Τζουμέρκα «τέλειωσαν», η προσμονή «ε, δεν πάει άλλο», τα όνειρα καταβυθίστηκαν στην λούμπρ’ της μοναξιάς και της ερήμωσης και εκείνες οι ψυχούλες που στην ουσία έμειναν εκεί, περιμένουν το Σαββατοκύριακο τα παιδιά που θα ‘ρθουν να τους δουν. Γι’ αυτό φτάσαμαν στα Τζουμέρκα « σε κάθε κούτσουρο να ξύνεσαι, και σε κάθε τούφα να τσερλίζεσαι» και να μη σε παίρνει κανένας χαμπάρ’. Το έλεγε η θεια Ρίνα και τόσες άλλες, αλλά δεν το έκαναν. Έπρεπε να είχε φουλτακιάσ’ από παλιά τα κωλομέρια πολλών…

Πώς να μην τη παραδέχεται κάποιος που έτυχε να γεννηθεί στα Τζουμέρκα, εκεί μεγάλωσε και εκεί έμεινε. Φεύγει συνεχώς απ’ το χωριό του και σ’ αυτό ξαναγυρίζει…

Τη θυμήθηκα και φέτος με τις υψηλές αφίξεις. «Τα είπαμε, τα συζητήσαμε, τα συμφωνήσαμε, τα γομώσαμε με τη στάχτ’. Τώρα τ’ χρόν’ με τις παχιές τις μύγες. Πάμε για τα τσίπρα». Τα τσίπουρα όμως μόνο ευθυμία παράγουν και προσωρινή, ας το πούμε ευτυχία. Δεν παράγουν έργο, προοπτική και πολιτική. Κουδούνια γινόμαστε και κύπρια μας βαράνε.

Τα είπαν θειάκου, τα είπαν… Ανερυθρίαστα. Ίτς κρίσ’ από κάτω. Και μη μού πεις ότι τη σκάρπα τη θέλω εγώ στο κορμί μου.

-Πώς το είπες αυτό; Έλλειψη πολιτικής συνείδησης; Δεν απάντησα.

«Έλα τώρα δεν πα να μην αρέσεις./Κόντρα είσαι στην ανασχετική ηλιθιότητα». Οδυσσέας Ελύτης.

Κάπου κάπου κάποιος ψιθυρίζει:

«Σου είπαν ψέματα πολλά,/ψέματα σήμερα σου λένε ξανά/κι αύριο ψέματα ξανά θα σου πουν,/ψέματα σου λένε οι εχθροί σου/μα κι οι φίλοι σου, σου κρύβουν την αλήθεια./…Ψεύτικη δόξα σου τάζουν οι ψεύτες/μα κι οι φίλοι σου με ψεύτικες αλήθειες σε κοιμίζουν,/πού πας με ψεύτικα όνειρα;/πού πας με ψεύτικα όνειρα;/…Καιρός να σταματήσεις,/καιρός να τραγουδήσεις,/καιρός να κλάψεις και να πονέσεις,/καιρός να δεις.»
(Στίχοι – μουσική Μίκης Θεοδωράκης)

Βγάζουνε πολλές, μα πολλές φωτογραφίες -κορδωμένοι- για τα δίκτυα δικτύωσης, όπως τα λέμε σήμερα, για να βλέπουν οι κουτσομπόλες, όπως θα έλεγες εσύ γιαγιούλα μου, ζέχνει ο αέρας αμούρες, φιστούρες και ψέματα… και περιμένουν οι Τζουμερκιώτες… Περιμένουν να διαβάσουν τις αποφάσεις; Περιμένουν… Προς το παρόν ο ΕΝΦΙΑ τους ήρθε και τους αλάλιασε. Γι’ αυτό η απάντηση είναι μία: «Μη μου σ’κών’ς καπνούρα στο κεφάλ’.» Κάπως αλλιώς πιο ευγενικά το λένε οι Τζουμερκιώτες που «είναι γενναίοι, όμως κλαίνε/πιστεύουνε σαν τα μικρά παιδιά’.»

Μήπως αυτή την πίστη τους εκμεταλλεύονται μέχρι τώρα; Πάρε το στούμπο θεια Ρίνα. Μην χασομεράς…



Χρήστος Α. Τούμπουρος

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2020

Ο ΠΑΣ ΓΙΆΝΝΕΝΑ πάλι στη πρώτη κατηγορία (Superleague).


Γράφει ο Γιώργος Γιαννακης

Δεν ξέρω για την Ελλάδα ίσως είναι και ρεκόρ οι άνοδοι του στην Α' κατηγορία που για την ένδοξη ιστορία του ξεκινά απο το 1974 και μετά με μια φουρνιά Αργεντινών, αλλά και με ντόπιους που θαρρείς την μπάλα την παίζανε με τα χέρια καθώς τότε μεσουρανούσε ο θρυλικός Αγιαξ, ονόμασαν και το ΠΑΣ Ο ΑΓΙΑΞ ΤΗΣ ΗΠΕΊΡΟΥ.
Έτσι αποκτήσαν τον σεβασμό και πολλούς φιλάθλους σε όλη την Ελλάδα.
Θυμάμαι η Αττική ήτανε η δεύτερη έδρα για την ομάδα.


Εκεί το 1982 έγινε μια τύπου ανανέωση με περισσότερους ντόπιους ποδοσφαιριστές (Μπονόβα, Παπαχρήστου, Παπαγγέλης, Πρίσκας, Λάππας Λιάκος και άλλοι). Στην αρχή τα πήγανε καλά αλλά μετά δεν ξέρω τι χάλασε σε αυτή την πορεία. Πάντως χωρίς να αποτελεί δικαιολογία πάντοτε ήταν μακριά στα κέντρα αποφάσεων.
Το 1984 σε εκείνο το αξέχαστο μπαράζ στη Λάρισα με τον Πανιώνιο, που πολλά ακούστηκαν, ξεκίνησε το ασανσέρ. Για να πούμε και του στράβου το δίκιο αναλάβανε και κάτι προέδροι με καλές προθέσεις που δεν ξερανε αν η μπάλα είναι στρογγυλή η τετράγωνη και χάσαν οι άνθρωποι τα λεφτά τους.
Πάντως ο σημερινός ο Τζουμαρκιώτης πρόεδρος Γιώργος Χριστοβασίλης και καλά το ξέρει το τόπι και εμπειρία έχει, αρκεί να μην γίνουν τα ίδια λάθη.
Τι πρέπει να γίνει και να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη μεταγραφές με παίκτες που διψάνε για διάκριση προώθηση από τα φυτώρια της Κ19 και Κ17 δικά του παιδιά. Πάντως ο πρόεδρος πέφτει διάνα με τους προπονητές από παλαιά όπως και τώρα με τον Γιαννίκη και στις υποδομές με Μπαδήμα και Αγγέλη για να τονίσουμε ότι εδώ πρέπει να ήμαστε πιο κοντά στα κέντρα αποφάσεων γιατί κακά τα ψέματα την προηγούμενη σεζόν χάθηκαν δέκα βαθμοί από την διαιτησία και τέλος να μπορέσει να μαζέψει ξανά αυτόν τον υπέροχο κόσμο που είναι η δυναμή του και δεν πρέπει να ξεχνάμε επι προεδρίας του ο ΠΑΣ πήγε Ευρωπη και μάλιστα για πρώτη φορά πήγε πολύ καλά.

Κάνω έκκληση από αυτό το βήμα που μου δίνεται του χρόνου [ την νέα σεζόν] να ήμαστε παρών στον αγαπημένο μας ΠΑΣ 

Η Αγιά Σοφιά, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς

C:\Users\Christos\Pictures\Αγια Σοφία2.jpg


Γράφει ο Χρήστος Τούμπουρος

Το τουρκικό Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε την απόφαση του 1934 με την οποία η τότε τουρκική κυβέρνηση είχε μετατρέψει την Αγία Σοφιά της Κωνσταντινούπολης σε μουσείο. Έτσι πλέον  ανοίγεται ο  δρόμος  ώστε να μετατραπεί η Αγιά Σοφιά σε τζαμί.
Το ζήτημα αυτό ασφαλώς εντάσσεται στα γεωπολιτικά σχέδια που εξυφαίνονται στην περιοχή, αλλά συνιστά  θρησκευτικό  και μείζον πολιτιστικό θέμα. Ο πολιτισμός ενώνει, δεν χωρίζει. 
Η Αγία Σοφία αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και  ως τέτοιο πρέπει να παραμείνει.  Για  την Ελλάδα είναι στοιχείο της πολιτιστικής της ταυτότητας. 


«Κόκαλα πάτρια μέσα μας 
θαφτά, ιερά, μαζί μας 
και όπου σεισμοί μάς τίναξαν
 οι εφέστιοι πάντα Θεοί μας.
 Πολίτες ας τη χτίσουμε
και οπλίτες εδώ και όλοι 
του ονείρου εδώ την Πόλη
με την Αγιά-Σοφιά».  

Κωστής Παλαμάς «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου» 1925

ΑΦΙΞΗ... (Δεν χρειάζονται οι συνειρμοί...) «Έφτακαν Θειάκω… Έφτακαν»


Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Ήταν τότε που εκτελούσα χρέη ταχυδρόμου. Στημένος στη ράχη του χωριού, έξω στην Αγία Παρασκευή, κοίταγα όλη τη δημοσιά προς την Πλάκα, για να δω πότε θα ξεκαμπίσει «ο βουλευτής με τη συνοδεία του». Με είχε στείλει η θεια μου να δω αν έρχονται και να την ειδοποιήσω για να «γαστρίσει» την πίτα. «Ώσπου να φτάσ’, να χαιρετίσ’, να μιλήσ’, να πιουν δυο τσίπρα και μετά να παρακάτσ’ στο τραπέζ’ εγώ θα την έχω ψήσει, και θα τη φάει ζεστή». Αυτά ήταν τα λόγια της και συνέχισε: «Φεύγα, τι χασομεράς. Το νου σου μη δεν τους καταλάβεις…».
Προεκλογική εκστρατεία είχαμε και ο καθένας συνεισέφερε με τον τρόπο του στον προεκλογικό αγώνα. Άλλοι με πίτες, άλλος τάζοντας ψήφους, «έχω τέσσερις φέτος» κ.ο.κ. Ντόρος γινόταν, ο βουλευτής ερχόταν και απίθωνε στο τραπέζι υποσχέσεις και ταξίματα. Τώρα θυμάμαι και δικαιολογώ τον παππού που σε τέτοιες περιστάσεις ούτε που ξερω πόσες φορές τραγουδούσε: "Τζουμέρκα μου τι πάθατε/γιατί πενθοφορείτε/και με χαρά την Άνοιξη/φέτος δεν καρτερείτε./Κλείσαν τα σπίτια στα χωριά,/τα τζάκια δεν καπνίζουν/τι έχουν ντα Τζουμερκόπουλα/και δεν ξαναγυρίζουν;/Μείναν οι γέροι μοναχοί,/ μακριά από τα παιδιά τους…" Και δεν πήγαινε, «δεν πάταγε το πόδι του» καθόλου στο καφενείο. Τέτοιες μέρες ήταν «χωμένος μέσα στο τζάκ’».

Ήταν τότε, λοιπόν, που περιμέναμε τον βουλευτή. Είχε βάλει τα συγύρια -τα καλά- στο καφενείο η θειά μου, τραπεζομάντηλα κεντητά, λουλουδιασμένα, πετσέτες κεντημένες με βελονάκι, κρασοπότηρα κολονάτα, χλίδα αληθινή. Και μαζί με όλα αυτά δυο ταψιά που τα γάστρισε πρωί πρωί που περιείχαν κατσικάκια ψημένα. Το ένα με πατατούλες και το άλλο με λαχανάκια, άγρια, ζωχούς του βουνού. Τα πήγε στο καφενείο, επιμελήθηκε αυτοπροσώπως τη μεταφορά και τα απίθωσε σε μια γωνιά, αφού τα τλούπωξε με μεταξωτά σεντόνια. Τα έβλεπα και… άστα να πάνε… Ακόμα «γεύομαι» την υποτιθέμενη νοστιμιά!

Και εκεί που ήμουν χωμένος στις τσιοπόρες είδα κάτω στις Κερασιές τέσσερα αυτοκίνητα να ανεβαίνουν, να ανεβαίνουν, αγκομαχώντας… Ακούγονταν μέχρι εκεί το γκουσουμάνημά τους. Φεύγω και με μια ανάσα έφτασα. «Θειάκω έφτακαν. Έφτακαν». Στον αέρα η θεια. Και όχι μόνο αυτή. Όλο το χωριό στο καφενείο. Εκεί να χορτάσει η ψυχούλα του καθενός βυζαντινισμούς. Γιαγιούλες να του φιλούν το χέρι, φιλιά εδώ, φιλιά εκεί, (πλάτσα-πλούτσα), χαιρετούρες και χαριεντισμοί. Άλλο πράμα. Μπήκε στο καφενείο. Ακολούθησαν οι αρχές κι απέξω κόσμος, όλο σχεδόν το χωριό. Να ακούσουν τι θα πει…

Φαίνεται πως ο κύριος βουλευτής ζαλίστηκε άπου τη μυρωδιά του κατσικιού, γαστρισμένο κατάλληλα και «γλυκοσοροπιάζονταν» από την έστω και νοητικά απίστευτη γεύση του κι άρχισε την ομιλία του με ένα ύμνο στο Τζουμερκιώτικο κατσίκι… 

«Αγαπητοί πατριώτες. Η περιοχή των Τζουμέρκων, άγρια, όμως κατάλληλη για την εκτροφή κατσικιών, που θα τροφοδοτούσαν ολόκληρη την επικράτεια είναι κρίμα να είναι τόσο παραμελημένη, χωρίς ουσιαστικά συγκοινωνία και έργα υποδομής άτινα θα προωθήσουν σ’ ολόκληρο το Τζουμέρκο την ανάπτυξη και την προκοπή. Οι Τζουμερκιώτες αγωνισταί και αχθοφόροι της ελευθερίας του τόπου…» Έλεγε, έλεγε και σταματημό δεν είχε. Δεν καταλάβαινε βέβαια κανένας τίποτε. Κάτι γριούλες σταυροκοπιόντουσαν και δακρυσμένες μονολογούσαν… «Τι καλά που τα λέει. Μορφωμένος άνθρωπος!». Κάποτε σταμάτησε. Κάθισε για να γευτεί τα εδέσματα. Κι άρχισε το φαγοπότι. 

Αναστέναξαν τα κατσίκια… Ένα τάκα τάκα άκουγες. Ήταν τα πιρούνια. Ασταμάτητο κροτάλισμα. Πάνε και οι πίτες, πάνε και τα κατσίκια, πάνε όλα. Η σύζυγος του κυρίου βουλευτού είχε ματιάσει τις πετσέτες, κεντητές με σταυροβελονιά, τα μεσάλια και τα κεντητά σεντόνια… Τα πήρε όλα μαζί της ως «ενθύμιον της Τζουμερκιώτικης φιλοξενίας!» Ο κύριος βουλευτής με μπουκωμένο το στόμα και «σφόδρα συγκινημένος» αποχωρώντας ανακοίνωσε και τούτα. «Αγαπητοί μου πατριώτες. Το φιλότιμό σας είναι απερίγραπτο και επειδή με κατασυγκινήσατε θα σας επιλύσω άμεσα το πρόβλημά σας. Το γάλα θα το μεταφέρετε πλέον με σωλήνες που θα τοποθετηθούν σ’ όλο το δημόσιο δρόμο και θα φτάνει στην Πλάκα που θα είναι σταθμός περισυλλογής». Η Πλάκα απέχει 8 χιλιόμετρα. Ακόμα μπαίνουν αυτοί οι σωλήνες… Ο βουλευτής «έφτακε»!!! Οι σωλήνες αναμένονται…






Χρήστος Α. Τούμπουρος









Σημείωση ROMIANEWS: Οι δικοί μας συνειρμοί




Μαρία Παναγοπούλου- «Η πενθερά», Εκδόσεις Ψυχογιός


Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

Συζητήσαμε με την Μαρία Παναγοπούλου για το καινούργιο της βιβλίο - «Η πενθερά»από τις εκδόσεις Εκδόσεις Ψυχογιός , μια πολύ ενδιαφέρουσα και πάντοτε επίκαιρη προσέγγιση....

Ποιά είναι η «πενθερά», που αποτελεί και τον τίτλο του τελευταίου σας βιβλίου; Είναι μία ή δύο ή τελικά και περισσότερες οι «πενθερές»;
«Η πενθερά» είναι η γνωστή πεθερά και συγκεκριμένα η μητέρα του συζύγου, δηλαδή η αγορομάνα που βλέπει τον κανακάρη της να χαρίζει την καρδιά του σε μια άλλη γυναίκα. Τη γυναίκα του. Κατά μία εκδοχή η λέξη «πενθερά» προέρχεται από τη σύνθεση των όρων «πένθος» και «έρως» και σημαίνει «τον θάνατο του έρωτα». Μπορεί οι κεντρικές ηρωίδες του βιβλίου μου να είναι μόνο δυο, αλλά οι προσωπικότητές τους εμπεριέχουν στοιχεία από πολλές πεθερές.
   
Επιλέξατε δύο τύπους πεθεράς που περιστρέφεται και η ιστορία γύρω απ΄ αυτές, η Μανιάτισσα πεθερά και η Πόντια πεθερά, γιατί;
Η επιλογή της Μανιάτισσας και της Πόντιας πεθεράς έγινε γιατί οι δύο από τις γυναίκες που μου εμπιστεύτηκαν τις αληθινές ιστορίες των οικογενειών τους, κατάγονται από τη Μάνη και τον Πόντο. Συγκεκριμένα την ιστορία της Μανιάτισσας πεθεράς την έχω από την πλευρά της νύφης της, ενώ της Πόντιας την άκουσα από την ίδια. Οι δυο πεθερές «κουβαλούν» μέσα τους τις συνήθειες και τις νοοτροπίες των τόπων τους και επηρεάζονται από αυτές. Οι συμπεριφορές τους δεν θα ήταν ίδιες εάν δεν είχαν τη Μάνη και τον Πόντο στο αίμα τους, συνεπώς και οι ιστορίες που είχα στη διάθεσή μου δεν θα είχαν την ίδια εξέλιξη.  

Μας περιγράφετε μια καταπληκτική ιστορία που σε πολλά της σημεία αναρωτήθηκα πού αρχίζει ο μύθος και πού τελειώνει η αλήθεια και το αντίθετο. Πόση σχέση έχει ή θα μπορούσε να έχει με την πραγματικότητα;
Όλα τα πρόσωπα που υπάρχουν στο βιβλίο είναι πραγματικά, αλλά δεν σχετίζονται μεταξύ τους. Κάποια δεν γνωρίζονται καν ή έζησαν σε εντελώς διαφορετικές χρονικές περιόδους και εγώ τα ένωσα με τη βοήθεια της μυθοπλασίας. Ακόμη και οι διάλογοι ανάμεσα σε πεθερές-νύφες-συζύγους προέρχονται από διηγήσεις ανθρώπων με τους οποίους μίλησα για να μπορέσω να προσεγγίσω το θέμα μου. Συνεπώς οι ηρωίδες μου, έχουν απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα ακόμη και σήμερα. Δυστυχώς…

Δηλαδή πιστεύτε από την εμπειρία σας και ως δημοσιογράφος πως υπάρχουν τέτοιες «πενθερές» και σήμερα;
Τις έχω δει, έχω μιλήσει με τις ίδιες ή με συγγενικά τους πρόσωπα. Ένας από τους άντρες που μου εμπιστεύτηκε ένα δικό του περιστατικό, όταν διάβασε το βιβλίο μού είπε «σε ευχαριστώ που ήσουν επιεικής με τη μητέρα μου αλλά και μαζί μου». Χαίρομαι που κάποιες αναγνώστριες βρίσκουν «υπερβολικά» τα όσα συμβαίνουν στο βιβλίο μου γιατί αυτό σημαίνει πως είναι τυχερές και ζούνε σε έναν κόσμο με καλές πεθερές και νύφες. 

Πώς λειτουργεί η σύγχρονη κοινωνία στην επιβίωση τέτοιων στερεοτύπων δυστυχώς ζωντανών;
Η πεθερά είναι ένας θεσμικός ρόλος, συχνά ανεξάρτητος από την προσωπικότητα της γυναίκας που καλείται να τον ενσαρκώσει. Στην εποχή μας συνεχίζει να είναι αρνητικά φορτισμένος με τα στερεότυπα που η κοινωνία έχει διαμορφώσει και αναπαράγει από γενιά σε γενιά. Εκείνο που αλλάζει είναι η εικόνα, αλλά όχι η ουσία. Η «κακιά» πεθερά του χθες που μουρμούριζε στον γιο της «στο βρακί της σε έχει βάλει», έχει πλέον παραχωρήσει τη θέση της στη σύγχρονη «κακιά» πεθερά που ανταγωνίζεται τη νύφη της στο ντύσιμο ή αρνείται να κρατήσει τα εγγόνια της γιατί προτιμάει να πάει για μπιρίμπα. Ευτυχώς, οι φωτεινές εξαιρέσεις είναι πολλές.
 


Κατερίνα Σχισμένου