Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2021

Στήριξη κτηνοτρόφων για αγορά ζωοτροφών, έρχεται κατάργηση τεχνικής λύσης ΟΠΕΚΕΠΕ

Το ΥπΑΑΤ αποφάσισε να ασχοληθεί με το πρόβλημα του υψηλού κόστους ζωοτροφών και να προχωρήσει σε οικονομική στήριξη των κτηνοτρόφων. 

Αυτό φάνηκε στην συνάντηση που είχαν οι Κτηνοτροφικοί Σύλλογοι της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, την Τρίτη (21/9/2021), στο ΥπΑΑΤ, με τον υπουργό κ. Λιβανό, τον υφυπουργό κ. Κεδίκογλου και τη Γενική Γραμματέα κ. Καλογήρου.

Είχε προηγηθεί την ίδια ημέρα συνάντηση των κτηνοτρόφων με τον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ κ. Μελά. 

Νέα ΚΑΠ, καταμερισμός βοσκοτόπων και μέτρα στήριξης για την αντιμετώπιση του κόστους παραγωγής και των ζωοτροφών, ήταν τα βασικά θέματα που έθεσαν στην οι κτηνοτρόφοι στην πολιτική ηγεσία του ΥπΑΑΤ.

Όπως τόνισε στον ΑγροΤύπο ο κ. Νίκος Δημόπουλος, πρόεδρος του Συνδέσμου Κτηνοτρόφων Καβάλας, «από την συζήτηση φάνηκε ότι βλέπει θετικά το Υπουργείο την οικονομική στήριξη των κτηνοτρόφων για την αγορά ζωοτροφών. Η μείωση του ΦΠΑ δεν αρκεί γιατί οι τιμές έχουν πάει στα ύψη. Στο προηγούμενο συμβούλιο υπουργών Γεωργίας της ΕΕ είχε μπει προ ημερησίας διάταξης από την Κροατία το θέμα των ζωοτροφών και υπήρξε μόνο μια δήλωση από τον Επίτροπο Γεωργίας ότι η ΕΕ εξετάζει το θέμα. Ζητήσαμε η χώρα μας να θέσει το θέμα στην ατζέντα της επόμενης συνάντησης των υπουργών. Ας αποφασίσει η πολιτική ηγεσία αν θα είναι κορονοενίσχυση ή de minimis, εμείς άμεσα ζητάμε οικονομική στήριξη. Επίσης προτείναμε στη νέα ΚΑΠ να υπάρξουν κίνητρα για αύξηση των στρεμμάτων καλλιέργειας με ζωοτροφές.

Για την κατάργηση των ιστορικών δικαιωμάτων η ηγεσία του ΥπΑΑΤ δεν φάνηκε να ανοίγει τα χαρτιά της για τον τρόπο που θα εφαρμοστεί. Από την πλευρά του ο πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ ανέφερε τον κίνδυνο να νοικιάζουν μεγάλες εταιρείες χωράφια και να εισπράττουν αυτές τα δικαιώματα κάθε χρόνο. Αυτό μπορούσε να συμβεί και στο παρελθόν εξηγήσαμε στον κ. Μελά. Από την άλλη πως μπορεί να μιλάμε για σύγκλιση των άμεσων ενισχύσεων, από το 2022 έως το 2027, όταν έχουμε αλλαγές στα στρέμματα καλλιέργειας και στον αριθμό των ζώων κάθε χρόνο.

Εμείς προτείναμε την κατάργηση των ιστορικών δικαιωμάτων και της τεχνικής λύσης του ΟΠΕΚΕΠΕ. Σε αυτό φαίνεται να συμφωνεί και το ΥπΑΑΤ. Επίσης να νομοθετηθεί από το Εθνικό Απόθεμα να μην παίρνουν δικαιώματα όσοι δεν έχουν ζώα. Κάθε χρόνο να γίνεται δήλωση του αριθμού των ζώων και των στρεμμάτων και με βάση αυτά να χορηγείται η άμεση ενίσχυση (τσεκ). Επίσης να υπάρξει κοινή πυκνότητα βόσκησης σε όλη την χώρα. Η αναδιανεμητική ενίσχυση, που είναι μια έξτρα ενίσχυση με βάση τη νέα ΚΑΠ, θα μπορεί να διορθώσει όσες αδικίες υπάρξουν με αυτό το σύστημα.

Στη συνάντηση με την ηγεσία του ΟΠΕΚΕΠΕ φάνηκε ότι πάμε για κατάργηση της τεχνικής λύσης. Όπως μας τονίστηκε από τον κ. Μελά αναμένεται να ενταχθούν 8 εκατ. στρέμματα στο σύστημα των επιλέξιμων βοσκοτόπων. Για τις παράνομες με τα δικαιώματα από το Εθνικό Απόθεμα, ζητήσαμε η αγροτική γη να πάει στα χέρια των γεωργών και κτηνοτρόφων και αυτών που παράγουν. Από την πλευρά του ο ΟΠΕΚΕΠΕ ρίχνει το μπαλάκι της ευθύνης στις Περιφέρειες από τις οποίες ζητά να του στείλουν τις εκτάσεις με τα δημόσια βοσκοτόπια. Εμείς θέλουμε να δούμε αποτελέσματα και δεν είμαστε σίγουροι ότι όλες οι Περιφέρειες έχουν καταγράψει τις δημόσιες εκτάσεις». 

Παϊσιάδης Σταύρος

https://www.agrotypos.gr

Οδηγούσε και χωρίς δίπλωμα και χωρίς ασφάλιστρο και μεθυσμένος!

Συνελήφθη στις 20-9-2021, το μεσημέρι, σε περιοχή της Άρτας από αστυνομικούς του Τμήματος Ασφαλείας Άρτας αλλοδαπός για παραβάσεις του Κ.Ο.Κ.

Ειδικότερα, κατά τον αστυνομικό έλεγχο διαπιστώθηκε ότι ο αλλοδαπός οδηγούσε ανασφάλιστο μοτοποδήλατο υπό την επίδραση οινοπνεύματος, στερούμενος άδειας ικανότητας οδήγησης.

Προανάκριση ενεργήθηκε από το Τμήμα Τροχαίας Άρτας. 

https://katoci.blogspot.com

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση “ομορφιά” κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Τα παλιά, πέτρινα σπίτια εκπέμπουν μια ιδιαίτερη γοητεία, λες και κρατάνε μέσα τους μυστικά και ιστορίες, σαν να ναι έτοιμα να διηγηθούν ένα παρελθόν μισοξεχασμένο…

Τα σπίτια στο χωριό παλαιότερα ήταν μονώροφα και αργότερα διώροφα. Στο 1ο επίπεδο ήταν το κατώι όπου παλαιοτέρα σταβλίζονταν τα ζώα και στο 2ο επίπεδο ο χώρος της κατοικίας.

Επίσης υπήρχε εξωτερικός ξυλόφουρνος πέτρινος.Από πίσω ήταν χτισμένα μέχρι την επιφάνεια της γης και λίγο πιο επάνω με πέτρα και από το σημείο αυτό ως τη στέγη με χειροποίητα αφουρνάριστα τούβλα που συνήθως ονομάζονται πληθιά.

Οι στέγες των σπιτιών ήταν σκεπασμένες με ημισωληνωτές κεραμίδες . Το εξωτερικό μέρος των σπιτιών ήταν γυμνό χωρίς σουβά για αυτά τα λασπαχυρότουβλα που ορθώνουν τους τοίχους, τρίβονταν με την πάροδο του χρόνου από τις αλλεπάλληλες βροχοθύελλες που ξεσπούσαν κατά τη διάρκεια του χειμώνα, της άνοιξης και του φθινοπώρου. Το εσωτερικό των σπιτιών σχετικά περιποιημένο.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Τα δωμάτια υποδοχής καθώς και τα άλλα στρώνονταν με ψάθες και αργότερα τα περισσότερα σπίτια στρώνονταν με όμορφα χαλιά που η ίδια νοικοκυρά ύφαινε στον αργαλειό της κατά την εποχή του χειμώνα τότε που κοπιάζει πια η εξωτερική εργασία . Όσο για τα έπιπλα τα σπουδαιότερα ήταν: μία άρκλα (ντουλάπα) για προφύλαξη των φαγητών, μια στρογγυλή τάβλα αντί για τραπέζι φαγητού και τρία, τέσσερα σκαμνάκια για τους επισήμους γιατί οι σπιτικοί κάθονταν πάντοτε σταυροπόδι στην ψάθα.

Τα σκεύη ήταν σχεδόν όλα από ξύλα εκτός από τις κατσαρόλες που ήτανε χάλκινες . Τα πιάτα και τα κουτάλια ήταν τα περισσότερα ξύλινα . Ονομαστή από τα ξύλινα πιάτα ήταν η τουρνευτή (καυκιά) που έτρωγαν την τσιγαριστή φασολάδα και την νόστιμη σκορδαλιά τα μεσημέρια ή στο σπίτι ή στα χωράφια.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Το τουρνευτό επίσης κλειδοπίνακο που βρισκόταν σε πολλά σπίτια στον κάμπο που η νοικοκυρά έβαζε λίγο τυρί και μερικές ελιές, τα ασφάλιζε καλά και με λίγο ψωμί στον τρουβά ( ταγάρι) τα έστελνε για πρωινό ή για απογευματινό στο νοικοκύρη και στα παιδιά της με το τσαπί στο χέρι δούλευαν για το τίμιο ψωμί.

Λεγόταν και κονάκι

Ξενόφερτοι, στα περισσότερα μέρη, οι χτιστάδες. Ονομαστοί στο είδος αυτό κυρίως οι Ηπειρώτες και οι Λαγκαδιανοί. Δουλεύανε συντροφικά και κουβαλούσαν μαζί τους κι όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για τη δουλειά τους. Σε κάθε χωριό που πήγαιναν, δεν έχτιζαν μόνο ένα σπίτι, γι’ αυτό και η εργασία τους ήταν ομαδική.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Έφερναν μαζί τους και αρκετά ζώα (κυρίως μουλάρια), για να κουβαλούν τον ασβέστη από το καμίνι, την άμμο από τις ποταμιές, την πέτρα για την τοιχοποιία την κουβαλάγανε από τα νταμάρια που δουλεύανε οι φουρνελατζήδες, το νερό από τα πηγάδια ή τις δημόσιες βρύσες και γενικά για όλες τις απαραίτητες εργασίες.

Στο άνοιγμα των θεμελίων απαραίτητο ήταν το σφάξιμο του κόκορα και στην περίπτωση που ο νοικοκύρης ήτανε πιο εύπορος, τότε αντί για κόκορα σφάζανε αρνί (πολύ παλιό έθιμο). Όταν ολοκληρωνόταν η οικοδομή, σε πολλά μέρη, όλοι οι συγγενείς κι οι φίλοι κρέμαγαν ένα μαντίλι (συνήθως μεταξωτό). Αυτά τα έπαιρναν οι χτίστες. Ήταν δίπατα. Χτισμένα τα περισσότερα με πέτρα, ξύλο ή και με πωρόλιθο. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν οι πλίθες (για τα φτωχόσπιτα) και τα τούβλα (για περισσότερο ευκατάστατους). Η στέγη με πλάκες πέτρας, τσίγκο ή κεραμίδια, είχε μεγάλη κλίση, για τα χιόνια και τις βροχές και προεξείχε πολύ πάνω από τις προσόψεις.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Το πάνω πάτωμα (1ος όροφος) το ανώι και το κάτω (ισόγειο) το κατώι. Το ανώι είχε 2-3 δωμάτια και προοριζόταν για τη διαμονή της μεγάλης (συνήθως) αγροτικής οικογένειας ή για φιλοξενία για κάποιους επισκέπτες (ο Δοξάτος όπως το έλεγαν στην Καστοριά) . Δύο μεγάλα δωμάτια κι ανάμεσά τους ένα μικρό.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Το ένα από τα 2 μεγάλα ήταν το σαλόνι του σπιτιού, με σανιδένιο πάτωμα. Το μικρό, ανάλογα με τις ανάγκες της οικογένειας, άλλαζε χρήση. Το άλλο μεγάλο δωμάτιο ήταν το πρόχειρο (με διάφορες τοπικές ονομασίες), αλλά και το πιο σημαντικό. Από εκεί ήταν και η κύρια είσοδος στο σπίτι. Όλη η λάτρα του σπιτιού, γινόταν στο πρόχειρο δωμάτιο. Επίσης εδώ δέσποζε το τζάκι, το πιο πολύτιμο μέρος (ίσως) σε μια αγροτική κατοικία. Μόνιμη παρουσία στο τζάκι η πυροστιά ή σιδεροστιά, ένας κυκλικός ή τριγωνικός μεταλλικός τρίποδας.
Αποτελούσε το βασικό εργαλείο της νοικοκυράς, γιατί πάνω σ’ αυτό έβαζε κάθε κουζινικό σκεύος (π.χ. τηγάνι, τέντζερη, τσουκάλι, ταψί, σκάρα) για να ετοιμάσει το φαγητό. Τα βοηθητικά όργανα, εκεί κι αυτά. Η μασιά, για να ανακατεύουν τα κάρβουνα κι η τσιμπίδα, για να τα πιάνουν όταν σκόρπαγαν. Ο χώρος στο γείσωμα του τζακιού ήταν πολύ χρήσιμος για τη νοικοκυρά, που τον αξιοποιούσε με τον καλύτερο τρόπο. Εκεί πάνω τοποθετούσε πράγματα αμέσου χρήσεως.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Μια σειρά από πήλινα βάζα, στα οποία έβαζε το αλάτι, τη ρίγανη, το αλεύρι για το τηγάνισμα, το τσάι του βουνού ή τη φασκομηλιά κι ότι άλλο την εξυπηρετούσε. Δεξιά κι αριστερά υπήρχαν πολλά ξύλινα ράφια για τα χαλκώματα και τα τσουκάλια.

Επίσης πολλά καρφιά στους τοίχους, όπου κρέμαγε πολλές πάνινες σακούλες με τρόφιμα όπως τραχανά, χυλοπίτες, μπουλουγούρι, κριθαρένια παξιμάδια, σταφίδες και άλλα. Πάνω ψηλά, κρεμασμένη στα δοκάρια της σκεπής, μια πλατιά τάβλα, μήκους περίπου 2 μέτρων, που πάνω εκεί έβαζαν όλα τα καρβέλια μετά από το ξεφούρνισμα και τα σκέπαζαν μ’ ένα στενόμακρο πανί.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Σ’ ένα άνοιγμα στον τοίχο, που είχε μετατραπεί σε ντουλάπι με εσωτερικά ράφια, τοποθετούσαν όλα τα πιατικά, τα μαχαιροπίρουνα, τα κουτάλια, τις κούπες και τα ποτήρια.
Σ’ άλλο ειδικά διαμορφωμένο χώρο, υπήρχε θέση για το βαρελάκι με το πόσιμο νερό από την κεντρική βρύση του χωριού, απ’ όπου το κουβάλαγαν. Σε μια άκρη του δαπέδου υπήρχε μια μεγάλη στάμνα με το νερό της λάτρας και στη σειρά μικρότερες στάμνες – κιούπια – διαφορετικού μεγέθους για τη γλίνα, τη ντομάτα και το πετιμέζι. Στον τοίχο κρεμασμένος κι ο σοφράς ή τάβλα, ένα χαμηλό τραπέζι, συνήθως στρογγυλό, ύψους 20 εκατοστών. Την ώρα του φαγητού το ξεκρέμαγαν και κάθονταν όλοι τριγύρω σε σκαμνάκια.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Η σάλα του σπιτιού δεν πολυπατιότανε. Προοριζόταν για τους μουσαφίρηδες. Οι πλούσιες οικογένειες είχαν σιδερένια κρεβάτια, ενώ οι φτωχοί είχαν ξύλινες σανίδες για να μπαίνει πάνω το στρώμα, συνήθως από άχυρο.

Σ’ αυτό το δωμάτιο, αριστερά της εισόδου και πάνω ψηλά δέσποζε το εικονοστάσι, με τις εικόνες και τα στέφανα των νοικοκυραίων.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Πιο πέρα, ο μεγάλος γιούκος με όλα τα στρωσίδια καλοδιπλωμένα και τοποθετημένα προσεκτικά το ένα πάνω στο άλλο. Βελέντζες, μπατανίες, χράμια και το πάπλωμα για τους επισκέπτες, όλα σκεπασμένα με μια μεγάλη φανταχτερή μπατανία. Ντουλάπα με τη σημερινή μορφή δεν υπήρχε. Τα ρούχα της οικογένειας βρίσκονταν σε ένα παραπέτασμα κρυμμένα με μια μπατανία κι αυτά. Σ’ ένα μπαούλο (φορτσέρι, σεντούκι), κλειδώνονταν αντικείμενα κάποιας αξίας, αχρησιμοποίητος ρουχισμός & πολλές φορές τα γλυκά του σπιτιού.
Ένα μεγάλο τραπέζι στο μέσο του δωματίου, σκεπασμένο μ’ ένα κεντημένο τραπεζομάντιλο, και γύρω-γύρω καρέκλες. Κυρίαρχη θέση πάνω στο τραπέζι ή στον τοίχο κρεμασμένη, είχε η λάμπα πετρελαίου (λουσέρνα), που άναβε στη κυριολεξία με το σταγονόμετρο καθώς το πετρέλαιο ήταν πολύ ακριβό για τα δεδομένα της εποχής.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Στην πρόσοψη του σπιτιού δέσποζε η λόντζα, χαγιάτι ή το λιακό, ένα είδος βεράντας που αποτελούσε και την είσοδο στο ανώι. Ανάλογα με το ύψος της οικοδομής ήταν και το ύψος της σκάλας για τη λόντζα.

Το κατώι προοριζόταν κυρίως για τα ζώα. Η χρησιμότητά τους ήταν μοναδική. Ήτανε λοιπόν επόμενο να τα φροντίζουν πολύ. Για τον ίδιο λόγο, η απώλεια κάποιου ζώου, αποτελούσε βαρύ πλήγμα για την οικογένεια που το έχανε. Αν κάποια οικογένεια δεν μπορούσε να φτιάξει δίπατο σπίτι, τότε για τα ζώα κατασκεύαζε ένα καλυβάκι. Δεμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε το ένα να μην ενοχλεί το άλλο. Σε κάποιο χώρο έβαζαν το άχερο, τη βρώμη και το σανό. Ένα μικρό τμήμα του κατωγιού τον χρησιμοποιούσε η οικογένεια το χειμώνα. Στο κατώι υπήρχε επίσης το βαγένι με το κρασί, και στον τοίχο κρεμασμένες οι πλεξούδες με τα κρεμμύδια και τα σκόρδα.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Για 2 ζώα υπήρχε ξεχωριστός χώρος. Ο λώζος για το γουρούνι και το κοτέτσι για τις κότες. Μάλιστα, για να μην ξενογεννάνε οι κότες, μέσα στο κοτέτσι τους έφτιαχναν ένα ειδικό χώρο κι εκεί απαραιτήτως έβαζαν ένα αβγό, το φώλι ή φώλο, για να το βλέπει και να μπαίνει η κότα να γεννήσει εκεί. Και στον λώζο και στο κοτέτσι, απαραίτητη η κορύτα γεμάτη με νερό.
Στην αυλή, τέλος, αποθηκεύονταν σε ντάνες (τρακάδες) τα ξύλα και τα κλαριά για τις ανάγκες του σπιτιού.

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση "ομορφιά" κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Σε κάποιο σημείο δέσποζε ο φούρνος, απαραίτητος για κάθε σπίτι κι αυτό γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχε έτοιμο ψωμί, ούτε επαγγελματίας φούρναρης.

dinfo.gr

https://xiromeropress.gr

Συνταγές από τον Ηπειρώτη chef Τάσο Τόλη : Ηπειρωτική σαλάτα


Yλικά για 4 άτομα
2 κολοκυθακια
6 -8 ντοματακια
220 γρ. ανθότυρο
1 πορτοκάλι, για τη σαλάτα
280 ml ελαιόλαδο
χυμό από 1 πορτοκάλι
4κ.γ. μελι
ξύσμα από 1 πορτοκάλι
αλάτι και πιπέρι
2-3 φυλλα δυοσμου η βασιλικου
Εκτέλεση συνταγής
Πλένετε καλά όλα τα λαχανικά ,κοψτε τα κολοκυθακια απο τον τριφτη σε παραλληλες φετες και τα νταματακια στα δυο .
Πλαστε τον ανθότυρο σε μπαλακια ,φιλετάρουμε το πορτοκάλι σε τρανς
Ανακατεψτε τα λαχανικά σε μια σαλατιέρα μαζί με το πορτοκαλι, και το ανθότυρο.
Χτυπάτε τα υλικά του dressing, δηλαδή το ελαιόλαδο, τον χυμό και το ξύσμα από 1 πορτοκάλι, αλάτι και πιπέρι,μελι στο μούλτι ή σε ένα σέικερ και περιχύστε τη σαλάτα, γαρνιρετε με φρεσκα φυλλα δυοσμου η βασιλικου.
Ανακατεψτε καλά και σερβίρουμε.



Τάσος Τόλης

Επίτιμος Πρόεδρος Λέσχης Αρχιμαγείρων Ελλάδος



romiazirou.blogspot.gr

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2021

Η εκδήλωση "Ξενιτιά και Λαϊκό Τραγούδι", πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στο Θεσπρωτικό Πρέβεζας

Η εκδήλωση "Ξενιτιά και Λαϊκό Τραγούδι", πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στο Θεσπρωτικό Πρέβεζας, στον αύλειο χώρο του αρχοντικού (1860), που φιλοξενεί τη Λαογραφική Συλλογή "Γεώργιος Γιάννος". Η εκδήλωση υλοποιήθηκε σε συνεργασία με Καθηγητές του Παν/μίου Ιωαννίνων και με τη στήριξη του Δήμου Ζηρού και της Κοινωφελούς Επιχείρησης.

Αρχικά, ο  Βασίλης Γιάννος, ως εκπρόσωπος της  Λαογραφικής Συλλογής Γιάννου, καλωσόρισε του καλεσμένους και αναφέρθηκε στον ιδιαίτερο χαρακτήρα της εκδήλωσης, κάνοντας παράλληλα  αναφορά στη διετή πολιτιστική προσφορά των Φίλων της λαογραφικής Συλλογής «Γεώργιος Γιάννος». Ακολούθως, τον λόγο πήρε η Ρενάτα Δαλιανούδη, Επίκουρη Καθηγήτρια στο Παν/μιο Ιωαννίνων και επιστημονική υπεύθυνη της εκδήλωσης, η οποία μίλησε για το φαινόμενο της ξενιτιάς και πώς αυτό επηρέασε το ελληνικό τραγούδι, παραδοσιακό και λαϊκό, δίνοντας έμφαση στο μεταπολεμικό λαϊκό τραγούδι των δεκαετιών 50, 60, 70. Στο πλαίσιο της ομιλίας της παρουσιάστηκαν σε βίντεο βιωματικές μαρτυρίες Λελοβιτών μεταναστών (συνένευξη από την Αλεξάνδρα Τσάτσιου).

Στη συνέχεια ο Γιώργος Γκόντζος, δημοσιογράφος στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ιωαννίνων, μας μετέφερε τις δικές του αναμνήσεις από τη συνανστροφή του με οικογένειες μεταναστών, ενώ παρουσίασε και λαϊκά τραγούδια με θέμα την ξενιτιά σε σπάνιες εκτελέσεις.  Ο Σάββας Σιάτρας κατέθεσε με γλαφυρό τρόπο την εμπειρία του ως τραγουδιστής και ως Έλληνας στις μεταναστευτικές κοινότητες της Αμερικής, της Αυστραλίας και της Ευρώπης. Στο β' μέρος ακούστηκαν λαϊκά τραγούδια της ξενιτιάς από τους εξαίρετους μουσικούς: Γιώργο Δημόπουλο (τραγούδι), Τάσο Ζιάκα (μπουζούκι), Κατερίνα-Μυρτώ Φατούρου (ακορντεόν) και Πέτρο Τσολάκη (κιθάρα).  Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους εκπρόσωποι της εκκλησίας, ο Δήμαρχος Ζηρού κ. Καλαντζής, οι Αντιδήμαρχοι κ.κ. Ρεμπής και Παπαβασιλείου, η Πρόεδρος της Κοινότητας θεσπρωτικού κα Γεωργαλή, εκπρόσωποι φορέων και υπηρεσιών της τοπικής κοινωνίας, ο Πολιτοσμολογος και Δ/ντής ΕΡΤ Ιωαννίνων κ. Παναγιωτης Τζόκας,(ο οποίος έκανε και μικρή παρέμβαση),  όπως και πλήθος κόσμου.

Ευχαριστούμε θερμά

Η πλύτρα και το πλαστήρι

Λευκάδα 1978, αναφέρεται ως ημερομηνία της φωτογραφίας και φωτογράφος Ansgar Leuthner. Εικονίζεται η κεντρική αγορά της Λευκάδας. Αν υπολογίζουμε σωστά, εικονίζεται ένα μανάβικο απέναντι από τον σημερινό φούρνο «Αρχονταρίκι» και δίπλα του το βαρελοποιείο των αδελφών Βαγενά.

Έξω από το κατάστημα εικονίζονται δυο πολύ χρήσιμα ξύλινα αντικείμενα για κάθε σπίτι εκείνες τις εποχές. Το πλαστήρι και η πλύτρα.

Το πλαστήρι χρησιμοποιείται ακόμα σήμερα από όσες γυναίκες εξακολουθούν να ανοίγουν φύλλα για πίτες και γλυκά. Κυκλοφορεί και πουλιέται και στο εμπόριο.

Αυτό που έχει εξαφανιστεί είναι η πλύτρα -έτσι την λέγαμε στο χωριό μου τους Πηγαδισάνους. Αλλού  λέγεται και πλυτόταβλα. Ήταν ένα πολύ χρήσιμο εξάρτημα για το πλύσιμο των ρούχων, πριν από την εμφάνιση των χημικών απορρυπαντικών πλυσίματος και βεβαίως των ηλεκτρικών πλυντηρίων.

Η πλύτρα ήταν ξύλινη, είχε σχήμα τραπεζίου και στο μπροστινό της μέρος το ξύλο είχε ραβδώσεις-αυλακιές.  Στερεώνονταν πάνω στο μαστέλο και εκεί γινόταν το σαπούνισμα και το τρίψιμο του ρούχων για να καθαρίσουν. Το σαπούνι   το παρασκεύαζαν οι ίδιες οι νοικοκυρές από λάδι και ποτάσα. Επάνω και δεξιά ήταν κατασκευασμένη μια ειδική θέση -θήκη για το σαπούνι. Χωρούσε ακριβώς μια πλάκα σαπούνι.

Ο μαστέλος ήταν ένας  μεταλλικός  κάδος ο οποίος είχε χερούλια σε τρία σημεία. Η πλύτρα στερεώνονταν και ακουμπούσε σε αυτά τα χερούλια. Στο μαστέλο τοποθετούνταν τα ρούχα και το νερό, το οποίο τις περισσότερες φορές ζεσταίνονταν στη φωτιά.

Το πλύσιμο των ρούχων στην αυλή μέσα στο μαστέλο, με τη γιαγιά να κουβαλά το νερό με το σίσκλο

Το πλύσιμο των ρούχων ήταν μια βαριά δουλειά για τις γυναίκες. Έπλεναν τα ρούχα σκυφτές πάνω στο μαστέλο και αφού τα σαπούνιζαν τα έτριβαν αρκετή ώρα πάνω στην πλύτρα για να καθαρίσουν. Κάποιες φορές, ιδίως για τα λευκά ρούχα, έπαιρναν και την βοήθεια του… ήλιου. Άφηναν τα   σαπουνισμένα ρούχα  στον ήλιο, πάνω στην πλύτρα για αρκετή ώρα για να καθαρίσουν καλύτερα.

Στη φωτογραφία η γυναίκα κρατά στο χέρι της μια πλύτρα και κουβαλά στο κεφάλι της ένα μαστέλο ξύλινο.

Αν λάβουμε υπόψη μας πως δεν υπήρχαν βρύσες με νερό στα σπίτια, το ξέβγαλμα της μπουγάδας ήταν επίσης προβληματικό και κουραστικό.  Οι νοικοκυρές προτιμούσαν να πλένουν τα ρούχα κοντά σε πηγάδια για να έχουν αρκετό νερό για το ξέβγαλμα ή  να πηγαίνουν στις βρύσες των χωριών, που το νερό ήταν άφθονο. Ο μαστέλος,  η πλύτρα και τα  ρούχα μεταφέρονταν στο σπίτι στα κεφάλια των γυναικών και σπάνια με τα ζώα.

Το ΚΛΙΝ ήταν η πρώτη σκόνη πλυσίματος που βγήκε στην αγορά στη 10ετία του ’60. Ήταν συσκευασμένη σε νάιλον σακουλάκια και προκειμένου να ελκύσει τις νοικοκυρές, σε κάθε σακουλάκι μέσα, είχε ένα πλαστικό παιχνιδάκι: στρατιωτάκι, καου-μπόυ ή ινδιάνο. Βέβαια το «να ελκύσει τις νοικοκυρές» σήμαινε «να πιεστούν οι μανάδες από τα παιδιά να αγοράσουν «ΚΛΙΝ»» για να βρουν εκείνα το παιχνιδάκι που ήταν στη σακούλα.

Πηγή φωτογραφίας: Liza’s Photographic Archive of Greece – Φωτογραφικά άλμπουμ της Ελλάδας.

https://xiromeropress.gr

Το κέρασμα. Λαογραφικό Σημείωμα.


Γράφει ο Χρήστος Α.Τούμπουρος

«Ποιο κρούν’κο έφαγε τα γλυκά που είχα να κεράσω μεθαύριο στη γιορτή; Ποιοι σιαταναραίοι κυκλοφορούν εδώ πέρα; Θα τους κόψω τον καρδυλάγγο». Από τα πολύ μεγάλα κατορθώματά μας. Συνήθως παραμονές γιορτών. Ετοιμάζονταν οι νοικοκυρές για το γιορτάσιο. Έφτιαχναν τα γλυκά τους, τα έβαζαν στο ντουλάπι και περίμεναν ήσυχες ήσυχες την ημέρα της γιορτής. Περίμεναν αυτές; Περίμεναν και οι «σιαϊτάνηδες» στην γωνία. Αμ, δε. Μόλις έφευγε η μάνα για δουλειές ή πήγαινε τις κατσίκες για βοσκή γινόταν «το ντου από παντού» και «έπεφτε ο περονόσπορος» στο σπίτι. Δεν αφήναμε τίποτε. Έχουν σκούξει, πάμπολλες φορές οι μανάδες γιατί είχαμε αφαιμάξει γλυκά για γλυκά. 
Είχαμε και αναπτυγμένη την κοινωνική συνείδηση. Ποτέ μόνοι μας. Ποτέ μοναχοφάηδες. Πάντοτε από κοινού με τους φίλους που γινόντουσαν συνδαιτυμόνες. Μαζί καταστρώναμε τα σχέδια, κάποιος θα παραφύλαγε για να κάνουμε εμείς το ντου στο σπιτικό μας. Το φαγοπότι γινόταν αλλού, έξω και μακριά από το κονάκι μας, γιατί η επ’ αυτοφώρω σύλληψη θα ήταν οπωσδήποτε οδυνηρά. Κι έτσι μακριά. Αλάργα… Και είχαν κάτι χέρια οι μανάδες, αργασμένα απ’ το τσαπί, άστα να πάνε. Αν έτρωγες φούσκο νόμιζες πως σε βάρεσαν με πατωσάνιδα… 

Από το κέρασμα λοιπόν παίρναμε το μερτικό μας. Η προσφορά γλυκίσματος από τον οικοδεσπότη στον επισκέπτη. Και επισκέψεις γινόντουσαν συνήθως σε γιορτές. «Έχουμε πολλά γιορτάσια μεθαύριο. Θα μπλετσκώσουμε από τα κεράσματα». Το αναμέναμε, όχι μόνο εμείς τα παιδούρια, αλλά και οι μεγάλοι. Γι’ αυτό παρακαλούσαν το κέρασμα να μην είναι κάτι υγρής μορφής με σιρόπια κλπ, για να μπορούν να το τυλίγουν στο χαρτί (χαρτοπετσέτα δεν υπήρχε) να το βάζουν στην τσέπη για… αύριο ή και μεθαύριο. Και για τότε θα φέξει η μέρα… Και βέβαια όλοι «διαβαίναμαν αρβάλ’, δεν αφήναμε κανένα πίτι όσο μακριά κι αν ήταν από το χωριό, όλα τα σπίτια που είχαν γιορτάσιο». 

Σπουδαίο κέρασμα, σπάνιο της εποχής ήταν η πληρωμή του λογαριασμού ενός φίλου ή όλης της συντροφιάς των ποτών στο καφενείο. Και τούτο όχι μόνο γιατί δεν υπήρχε σε πολλούς τέτοια δυνατότητα, αλλά οι περισσότεροι δεν θα το δεχόντουσαν. Θέμα αξιοπρέπειας ή αντικειμενικής πραγματικότητας, όπως και να το πει κάποιος, έτσι ήταν. Υπήρχαν βέβαια και οι αμακαδόροι. Αυτοί που έλεγαν καλημέρα εφόσον προσδοκούσαν κέρασμα. Μάλιστα ήταν χαρακτηριστική η αποστροφή ενός τέτοιου. «Δεν πίνετε, δεν πίνετε. Δικαίωμά σας. Δεν κερνάτε όμως κι αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα». 

Το κέρασμα λοιπόν ήταν τότε μεγάλη υπόθεση. Εκδήλωση εκτίμησης, συμπάθειας και αλληλοσεβασμού. Υπήρχαν, όπως προείπαμε και οι αμακαδόροι, οι συστηματικοί και εξειδικευμένοι τζαμπατζήδες. Και τότε, αλλά και τώρα. Είναι αυτοί που θα κάνουν τον καλό, τον τίμιο, τον φίλο, τον ορμηνευτή, τον προστάτη αλλά και τον διορθωτή. Το κέρασμα συνεπώς και η ζητιανιά του είναι διαχρονικό φαινόμενο. Και τότε και τώρα πολλοί κωλοτουμπίζουν γι ένα κέρασμα. Γαυγίζουν, εκβιάζουν, θερμοπαρακαλούν, ανοηταίνουν, για το τσίπουρο, για μια Ελένη, ένα πουκάμισο αδειανό… 

Πάντως για τους αμακαδόρους της εποχής, για αυτούς που γονυπετούν για το κέρασμα ο λαός με τη θυμοσοφία του προειδοποιεί. "Κουφού καμπάνα κι αν βαράς, νεκρό κι αν θυμιατίζεις και αμακαδόρο αν κερνάς, όλα χαμένα πάνε ". Οι αμακαδόροι, πώς να το κάνουμε; Δεν έχουν ίσιο κρέας. Μακριά…



Χρήστος Α. Τούμπουρος

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2021

Εγκαταστάθηκε ο εργολάβος και ξεκινούν τα έργα ανόρυξης γεώτρησης στην Κοινότητα Πολυσταφύλου

Εγκαταστάθηκε ο εργολάβος για την ανόρυξη γεώτρησης για υδρευτική χρήση, βάθους περίπου 300 μέτρων, στην Κοινότητα Πολυσταφύλου. Η εν λόγω γεώτρηση θα πραγματοποιηθεί παρακείμενα της υπάρχουσας στην τοποθεσία “Χαγιάτι” με την πρόβλεψη και προσδοκία να βρεθούν οι απαραίτητες ποσότητες νερού, που θα δώσουν λύση στο χρόνιο πρόβλημα ύδρευσης που αντιμετωπίζει -κυρίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες- η Κοινότητα Πολυσταφύλου.

Στο μεταξύ, επειδή για όσο διάστημα διενεργούνται τα έργα ανόρυξης γεώτρησης, θα διακοπεί η τροφοδοσία νερού από την υπάρχουσα γεώτρηση στο δίκτυο ύδρευσης της Κοινότητας, παρακαλούνται οι κάτοικοι να κάνουν συνετή χρήση του νερού για να αποφευχθούν οι διακοπές νερού.

Ο Δήμος Ζηρού από την πλευρά του θα συνεχίσει να μεριμνά για την εξωτερική τροφοδοσία του δικτύου με νερό.

Στη σημερινή εγκατάσταση των μηχανημάτων παραβρέθηκαν οι αντιδήμαρχοι κ.κ. Απόστολος Τάσης και Βασίλειος Παπαβασιλείου, ένας γεωλόγος, καθώς και ο πρόεδρος της Κοινότητας Πολυσταφύλου κ. Κώστας Καραβίδας.

Η Telegraph υμνεί Πρέβεζα, Ζαγόρι και Μέτσοβο!

Η βρετανική εφημερίδα Telegraph προτείνει διακοπές σε λιγότερο γνωστούς – στο ευρύ ταξιδιωτικό κοινό – νησιωτικούς και ηπειρωτικούς προορισμούς της Ελλάδας που μαγεύουν με τα τοπία, τις γεύσεις και τα αξιοθέατά τους

Η Telegraph για ακόμα μία φορά παρουσιάζει τις ομορφιές της Ελλάδας και αποκαλύπτει προορισμούς λιγότερο γνωστούς – όπως σημειώνει – στο ευρύ βρετανικό και διεθνές κοινό.

Το άρθρο της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας παρουσιάζει μέρη από κάθε γωνιά της Ελλάδας, από την Ήπειρο μέχρι την Πελοπόννησο και τα Δωδεκάνησα – γραφικά χωριά και νησιά με πλούσια ιστορία και σπάνια ομορφιά που λατρεύουν οι Έλληνες, αλλά πολλοί τουρίστες αγνοούν.

«Οι Έλληνες, που γνωρίζουν καλά τις ομορφιές της χώρας τους, πιστεύουν ακράδαντα ότι δεν υπάρχει καλύτερο μέρος στον κόσμο για διακοπές», σχολιάζει η δημοσιογράφος της Telegraph. Το δημοσίευμα συνεχίζει αναφέροντας ότι οι ελληνικές διακοπές έχουν να κάνουν με τις απλές απολαύσεις, το καλό φαγητό και την καλή παρέα.

Από την Ήπειρο την τιμητική τους έχουν η Πρέβεζα, το Ζαγόρι και το Μέτσοβο.

Πρέβεζα: Χτισμένη στο νοτιότερο άκρο της Ηπείρου, εκεί όπου το Ιόνιο συναντά τον Αμβρακικό κόλπο, η Πρέβεζα μια μια γραφική πόλη που πολλοί τουρίστες αγνοούν. Έχει μερικές από τις ωραιότερες παραλίες της ηπειρωτικής Ελλάδας, ταβέρνες που σερβίρουν εξαιρετικά θαλασσινά εδέσματα, σπάνια αξιοθέατα και σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους.

Ζαγοροχώρια

Καλοδιατηρημένη παραδοσιακή αρχιτεκτονική, ιστορικά γεφύρια, μοναδικά τοπία, αυθεντικές γεύσεις. Όλα αυτά κι άλλα πολλά θα βρεις στα Ζαγοροχώρια. Οι Έλληνες συρρέουν σε αυτά τα γραφικά χωριά όλο το χρόνο για να κάνουν πεζοπορία στο φαράγγι του Βίκου, να γευτούν την τοπική κουζίνα και να θαυμάσουν την εντυπωσιακή Δρακόλιμνη της Τύμφης, σχολιάζει το άρθρο.

Μέτσοβο

Ανάμεσα στα βουνά της μεγαλύτερης οροσειράς της Ελλάδας, της Πίνδου, σκαρφαλωμένο σε υψόμετρο 1.150 μ., το Μέτσοβο δεσπόζει επιβλητικά και γοητεύει τους επισκέπτες με την παραδοσιακή ατμόσφαιρα που αποπνέει. Οι ταβέρνες σερβίρουν εξαιρετικό κοντοσούβλι και κοκορέτσι, ενώ το Κατώγι Αβέρωφ προσφέρει μοναδικές οινικές εμπειρίες.

https://www.epiruspost.gr

Ζήτησε η γίδα, δεν υπήρχε τραγί...


Κύριε Διευθυντά
Από τα ορεινά και περήφανα Τζουμέρκα σας στέλνω χαιρετισμούς. Παράλληλα όμως στέλνω και μια επιστολή που γράφτηκε πριν από πενήντα ακριβώς  χρόνια.
Για διάβασέ την, να βρεις και συ ομοιότητες  με τη σημερινή παρούσα κατάσταση

Όσο και να θέλουμε να το ρίξουμε στην πλάκα, οφείλουμε να αποδεχτούμε την αλήθεια και τη διαχρονικότητα της επιστολής.
Ζητάμε εμείς, αλλά το τραγί έχει άλλες δουλειές. Τηρείται η ιεραρχία.
Πόσους και πόσες να προλάβει να «πριτσιαλίσει»… Να δείξουμε κατανόηση. Με τη σειρά τους πάνε όλα…

Μετά Τιμής
Από τα ορεινά και απριτσιάλιστα Τζουμέρκα
Χρήστος Α. Τούμπουρος

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2021

Τραγωδία.. 36χρονος νεκρός σε τροχαίο δυστύχημα

Τραγωδία τα ξημερώματα της Κυριακής. Ένας 36χρονος από τα Γιάννινα έχασε τη ζωή του σε τροχαίο ατύχημα που έγινε στην Εθνική, ανάμεσα στο Γιαννιώτικο Σαλόνι και το Πανηπειρωτικό.

Το αυτοκίνητο κινούνταν στο ρεύμα προς Άρτα.

Κάτω από άγνωστες συνθήκες, στο 5,5 χιλιόμετρο εξετράπη της πορείας του και κατέληξε σε κολώνα.

Η πρόσκρουση ήταν σφοδρότατη και το αυτοκίνητο κυριολεκτικά μετατράπηκε σε συντρίμμια.

Άμεσα έφτασαν στο σημείο δυνάμεις της Αστυνομίας και ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Για τον 36χρονο ήταν ήδη αργά καθώς ανασύρθηκε νεκρός.

https://www.epiruspost.gr

Μια όμορφη εκδήλωση με θέμα «Ξενιτιά και Λαϊκό Τραγούδι», πραγματοποιήθηκε χθες στο Θεσπρωτικό.

Μια όμορφη εκδήλωση με θέμα «Ξενιτιά και Λαϊκό Τραγούδι», πραγματοποιήθηκε χθες στο Θεσπρωτικό, στον αύλειο χώρο της "Λαογραφικής Συλλογής Γεώργιος Γιάννος".

Μια εκδήλωση λιτή  με αυστηρή και  πιστή τήρηση του υγειονομικού πρωτοκόλλου από τους συνδιοργανωτές και όσους παραβρέθηκαν .Θα  αφήσω  την οργανωτική επιτροπή και τους ομιλητές να  μας  αναφέρουν  λεπτομερώς όσα ωραία απολαύσαμε χθες το βράδυ κάτω από το φως του Λακκασουλιώτικου φεγγαριού με το Δελτίο Τύπου που θα εκδόσουν. Εγώ απλώς θα παραθέσω ένα μικρό φωτογραφικό αφιέρωμα






















































































Φωτο: Ευθυμίου Χριστόφορος