Τρίτη, 11 Μαΐου 2021

Το πλάνο πληρωμών ΟΠΕΚΕΠΕ, πότε πιστώνονται τσεκ, βιολογικά, αυτόχθονες, ζωϊκές, σχέδια και Νέοι

Σύμφωνα με πληροφορίες από το ΥπΑΑΤ και όσα αναφέρουν στη βουλή ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Σπήλιος Λιβανός και ο πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ Δημήτρης Μελάς.

Όσον αφορά στα υπόλοιπα της ενιαίας ενίσχυσης 2020, που δεν εξοφλήθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου 2020, δηλαδή το 3% της βασικής ενίσχυσης, το 5% του πρασινίσματος και το 10% της ενίσχυσης γεωργών νεαρής ηλικίας (young farmers), όπως αναφέρουν νεότερες πληροφορίες από το ΥπΑΑΤ στον ΑγροΤύπο, προβλέπεται το πιθανότερο να καταβληθούν στα τέλη του Ιουνίου, μαζί με την εκκαθαριστική πληρωμή, που γίνεται βάσει Κανονισμού κάθε χρόνο. Το συνολικό ποσό που θα πληρωθεί τότε και μόλις ολοκληρωθούν οι διασταυρωτικοί έλεγχοι, αγγίζει τα 100 εκατ. περίπου. Σημειωτέον ότι το προηγούμενο διάστημα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ είχαν αφήσει παράθυρο να γίνει η πληρωμή αυτή και λίγο νωρίτερα, πλην όμως ο υπουργός στη βουλή είχε δηλώσει ότι θα γίνει το αργότερο στα τέλη του Ιουνίου του 2021. Το ίδιο αναφέρει ο Σπήλιος Λιβανός σε έγγραφη απάντησή του στη βουλή στις 28 Απριλίου, την οποία και έχει στα χέρια του ο ΑγροΤύπος. Μέχρι τις 30 Ιουνίου άλλωστε οριοθετεί την πληρωμή αυτή με έγγραφό του που διαβιβάστηκε στη βουλή, πριν από λίγες ημέρες και ο πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ, κ. Δημήτρης Μελάς.

Πληρωμές Σχεδίων Βελτίωσης, Νέων Αγροτών και λοιπών προγραμμάτων

Σύμφωνα με το ίδιο αποκαλυπτικό έγγραφο Μελά, που έχει στην διάθεσή του ο ΑγροΤύπος, από τις αρχές του 2021 έχουν εκδοθεί εντολές πληρωμών για τα Σχέδια Βελτίωσης της τάξης των 27,3 εκατ. ευρώ, ενώ για τις ανειλλημένες υποχρεώσεις Νέων Γεωργών σχεδόν 600.000 ευρώ. Σε σχέση με την δεύτερη, τελική πληρωμή των Νέων του ΠΑΑ 2014-2020, έχει ενεργοποιηθεί στο Πληροφοριακό Σύστημα (ΠΣΚΕ), η δυνατότητα υποβολής σχετικού αιτήματος πληρωμής, από τις αρχές Μαρτίου. Μέχρι τα μέσα Απριλίου τουλάχιστον, σύμφωνα με τον κ. Μελά, δεν είχαν παραληφθεί φάκελοι πληρωμής από τον Οργανισμό. Σημειωτέον, ότι στα εκτός ΟΣΔΕ μέτρα, οι πληρωμές εξαρτώνται από την ροή των φακέλων στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Σε σχέση με τα εντός ΟΣΔΕ μέτρα, σύμφωνα με τον Δημήτρη Μελά, έχει ολοκληρωθεί η πληρωμή πρώτης εκκαθάρισης για το πρόγραμμα Προστασίας Παραδοσιακού Ελαιώνα Άμφισσας, Διατήρησης Αμπελοκομικής πρακτικής Θήρας, μείωση νιτρορύπανσης και Κομφούζιο (1η πρόσκληση). Σε εξέλιξη ήταν στα μέσα Απριλίου, η πληρωμή πρώτης εκκαθάρισης για το Κομφούζιο (2η και 3η πρόσκληση) και Εναλλακτική καταπολέμηση ζιζανίων σε Ορυζώνες.

Όπως εξηγεί ο κ. Μελάς, με την προϋπόθεση συνεχούς μηχανογραφικής υποστήριξης των πληροφοριακών συστημάτων, προγραμματίζονται μέχρι τέλη Μαΐου, η πληρωμή 1ης εκκαθάρισης για το πρόγραμμα αυτόχθονων φυλών, ενώ μέχρι τις 30 Ιουνίου, προβλέπεται να πληρωθούν 1η εκκαθάριση Βιολογικής Γεωργίας - Κτηνοτροφίας και 2η εκκαθάριση του συνόλου των Δράσεων του Μέτρου 10, που αναφέρονται πιο πάνω.

Σε εκκρεμότητα οι συνδεδεμένες ζωικών

Από τις 14 Μαΐου αρχίζει εν τω μεταξύ αντίστροφη μέτρηση για πληρωμή των συνδεδεμένων ζωικών έτους 2020, συνολικού ύψους άνω των 85 εκατ. ευρώ, αν και πληροφορίες από υπηρεσιακούς του ΟΠΕΚΕΠΕ, αναφέρουν, όπως εξάλλου έχουμε γράψει και πάλι, ότι ίσως πάμε για πληρωμή προς τα τέλη του τρέχοντος μηνός. Όσον αφορά στα ποσά, για τις συνδεδεδεμένες ζωικών έτους 2020 πρόκειται να δοθούν 55 εκατ. ευρώ για τον τομέα πρόβειου και αίγειου κρέατος, 35,5 εκατ. ευρώ για τον τομέα του βόειου κρέατος, 2,7 εκατ. ευρώ για κτηνοτρόφους βοοτροφικών εκμεταλλεύσεων και 550.000 ευρώ περίπου για κτηνοτρόφους αιγοπροβατοτροφικών εκμεταλλεύσεων χωρίς γη.

Μπίκας Αλέξανδρος

https://www.agrotypos.gr

ΣΟΥΛΙ: Ξεκινά άμεσα η αποκατάσταση του Κάστρου της Κιάφας (ΦΩΤΟ)

Άμεσα ξεκινούν οι σωστικές και στερεωτικές εργασίες στο Κάστρο της Κιάφας του Σουλίου, καθώς το υπουργείο Πολιτισμού θα το χρηματοδοτήσει με χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης. 

Χρειαζόταν άμεσα αυτή η παρέμβαση, γιατί το Κάστρο της Κιάφας, που έχει υποστεί φθορές από σεισμό, αλλά και από τη φθορά του κόσμου, καταρρέει ημέρα με την ημέρα.  

Παρότι δημιουργήθηκε από τον Αλή πασά, είναι συνδεδεμένο με την ιστορία του Σουλίου και αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του. 

Οι σκληροτράχηλοι πολεμιστές του Σουλίου, με την «σπαρτιάτικη» εκπαίδευση, δεν γνώριζαν από κάστρα, αλλά έπιαναν ένα φυσικό συνήθως «ταμπούρι», από τα πάμπολλα που τους πρόσφεραν τα βουνά τους, κι από εκεί επιδίδονταν σε κλεφτοπόλεμο ακόμη και τη νύχτα. Θρυλείται ότι από την κορυφή του λόφου της Κιάφας ξεκίνησε και η επίθεση των 400 γυναικών του Σουλίου με επικεφαλής τη Μόσκω Τζαβέλα, στην εκστρατεία του καλοκαιριού του 1792, οι οποίες έδωσαν το σύνθημα της υποχώρησης στον στρατό του Αλή, αναγκάζοντας και τον ίδιο να καταφύγει στα Γιάννενα για να σωθεί.

Το Κάστρο της Κιάφας Σουλίου χτίστηκε από τον Αλή πασά μετά το τέλος του δεύτερου πολέμου με τους Σουλιώτες (1802 - 1803), που κατέληξε στην καταστροφή τους . 

Μετά τον πόλεμο του 1800 την ανατίναξη του Κουγκίου το 1803 και την έξοδο των Σουλιωτών προς την Πάργα, το Ζάλογγο και την μονή Σέλτσου, ο Αλή πασάς έχτισε το ισχυρό κάστρο με ανάκτορο -– φρούριο. 

Οι κάτοικοι στο Τετραχώρι του Σουλίου, όταν ήταν σε κίνδυνο, κατέφευγαν σαν τελευταίο καταφύγιο στο ύψωμα της Τρύπας, όπου υπήρχε πρώτα ένας πύργος (Κούλια) στη θέση Κιάφα και είχε και νερό (πόλεμος του 1792). Στον πόλεμο του 1800 με τον Αλή πασά, οι Σουλιώτες οχύρωσαν και το Κούγκι με δύο πυροβόλα. 

O Αλή πασάς πάνω στην Κιάφα έφτιαξε το κάστρο για να μην ξαναπατήσουν οι ατρόμητοι Σουλιώτες στην περιοχή του Σουλίου. Το κάστρο χτίστηκε στο ύψωμα Μπίρα ή Τρύπα. Είχε πρόσβαση μόνο από τα ανατολικά, διέθετε πολυγωνικούς προμαχώνες, δύο πύλες εισόδου, θυρίδες ελαφρών όπλων, το σεράι του Αλή, αθέατους διάδρομους επικοινωνίας, αποθήκες, δύο στέρνες νερού, ενδιάμεσους προμαχώνες. Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους το 1912, εγκαταλείφθηκε οριστικά.










https://katoci.blogspot.com

Ιερά μονή Προφήτη Ηλία στα Λιοβούνια Πρέβεζας. Δείτε το video


Στον εθνικό δρόμο Άρτας-Πρέβεζας, πάνω από το χωριό Πέτρα (μεταξύ Νέας Κερασούντας και Λούρου) υπάρχει το παλαιό μοναστήρι του Προφήτη Ηλία (γίνεται αυτοτελής μονή το 1720). Βρισκεται στην κορυφή του "Ηλιοβουνίου" (υψ. 560μ.) χτισμένο απο καλόγερους οι οποίοι κατέφυγαν εκεί μετά την καταστροφή της μονής των Ρωγών η οποία έγινε σε άγνωστη εποχή, το μοναστήρι αυτό προσέφερε πολλά στους σκλαβωμένους Έλληνες στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, κυρίως με τη χρηματοδότηση σχολείων με 22.000 γρόσια το χρόνο. Αυτός ήταν ο λόγος που γνώρισε την καταστρεπτική μανία του Αλή πασά και του γιου του, Μουχτάρ. 

Οι καταστροφές της Μονής συνεχίστηκαν κατά τον πόλεμο του 1897 και ολοκληρώθηκαν με την πυρπόλησή της στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής.Το καμπαναριό κατασκευάστηκε απο δωρεές ενοικιαστών του λιβαδίου της μονής το ετος 1908, την δε καμπάνα ανέλαβε να προμηθεύσει ο ενοκιαστής Γ. Ποταμιάνος, από την γνωστή οικογένεια Ποταμιάνων της Πρέβεζας, που ασχολήθηκαν και με τη ναυτιλία.

Δείτε το video


Κάποτε στις γειτονιές… Παιχνίδια που αγαπήσαμε!


Κάποτε στις γειτονιές... Τα παιδιά δεν είχαν κινητά, τα περισσότερα σπίτια δεν είχαν καν τηλέφωνα.. Αλάνες, πλατείες, πεζοδρόμια, χωματόδρομοι, γέμιζαν από φωνές.. Τα χρόνια της ανεμελιάς!
Κανένας δεν είχε το άγχος της «σέλφι», δεν νοιάζονταν αν τα ρούχα και τα μαλλιά γέμιζαν από χώματα... Το πολύ πολύ θα φώναζε η μητέρα στο σπίτι...
Τα παιδιά δεν κυνηγούσαν «πόκεμον», ούτε κινδύνευαν από μπλε φάλαινες κι άλλα τέρατα του διαδικτύου... Προτιμούσαν να κυνηγούν τον Γιώργο, τον Κώστα, τον Πέτρο, την Ελενίτσα, την Μαρία.
Προτιμούσαν να παίζουν ακόμη και με μπάλες αυτοσχέδιες, φτιαγμένες από κουρέλια... Ακόμη και μια πέτρα ήταν αρκετή για να στήσουν παιχνίδι και να ξεσηκώσουν τις γειτονιές από τις φωνές και τα γέλια...
Κάποτε στις γειτονιές... Ήταν όλα διαφορετικά! Τυχεροί όσοι τα έζησαν.. Όσοι κουβαλούν μνήμες από κείνη την εποχή κι έχουν να αφηγούνται...


Κουτσό
Το κουτσό παίζεται από 2 ή περισσότερα παιδιά ή από 2 ομάδες παιδιών, όταν οι συμμετέχοντες είναι από 4 και πάνω. Κάθε παιδί διαλέγει την πέτρα του, που πρέπει να είναι πλακέ και ελαφριά.
Αρχικά ή ζωγραφίζουν στο έδαφος το απαραίτητο σχήμα με τα τεραγωνάκια τα οποία και αριθμούν. Ορίζεται ένα σημάδι και κάθε παιδί ρίχνει την πέτρα του στο σημάδι. Όποιου η πέτρα πάει μακρύτερα, εκείνο θα παίξει πρώτο.
Κάθε παίκτης πετάει την πέτρα του στο πρώτο τετράγωνο, από μια απόσταση ως 3 βήματα περίπου. Αν τυχόν η πέτρα πέσει είτε έξω από το τετράγωνο είτε πάνω στη γραμμή, τότε το παιδί χάνει τη σειρά του και πρέπει να περιμένει να παίξουν όλοι οι άλλοι για να ξαναρίξει. Αν πέσει μέσα στο τετράγωνο, τότε πηδάει μέσα πατώντας μόνο στο δεξί πόδι και μ’ αυτό σπρώχνει την πέτρα στο επόμενο τετράγωνο.
Το ίδιο πράττει σε όλα τα τετράγωνα, τα οποία πρέπει να περάσει ένα-ένα χωρίς το πόδι του να ακουμπήσει στις γραμμές του τετραγώνου, αλλιώς «καίγεται»
Όταν τα παιδιά παίζουν ομαδικά, νικάει εκείνη η ομάδα που οι παίκτες της έχουν καεί τις λιγότερες φορές.

Δεν περνάς κυρά Μαρία
Σε αυτό το παιχνίδι τα παιδιά πιάνονται χέρι-χέρι και σχηματίζουν κύκλο, ενώ ένα κορίτσι, η« κυρα-Μαρία», στέκεται στη μέση. Αρχίζουν να γυρίζουν γύρω γύρω και τραγουδούν, ενώ η κυρα-Μαρία προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους.
Το τραγουδάκι πήγαινε ως εξής:

«Που θα πας κυρα-Μαρία, δεν περνάς δεν περνάς,

-Θε να πάω εις τους κήπους δεν περνώ, δεν περνώ.

-Τι θα κάνεις εις τους κήπους δεν περνάς, δεν περνάς

-Θα μαζέψω 2 βιολέτες δεν περνώ, δεν περνώ

-Τι θα κάνεις τις βιολέτες δεν περνάς, δεν περνάς
-Θα τις δώσω της καλής μου δεν περνώ, δεν περνώ
-Και ποια είναι η καλή σου δεν περνάς, δεν περνάς
-Η καλή μου είν’ (η Κατερίνα π.χ.) δεν περνώ, δεν περνώ»

Μόλις ακούσει τ’ όνομά του το κορίτσι που ανέφερε η «κυρα-Μαρία», φεύγει απ’ τον κύκλο και μπαίνει στη μέση και τότε είτε γίνεται αυτή «κυρα-Μαρία» και το παιχνίδι συνεχίζεται έτσι, είτε στέκεται στο πλάι της «κυρα-Μαρίας», που συνεχίζει ν’ αναφέρει σε κάθε επανάληψη του τραγουδιού κι από μια φιλενάδα της, ώσπου δε μένουν πια αρκετά κορίτσια, για να σχηματίσουν κύκλο κι έτσι το παιχνίδι τελειώνει.


Γύρω-γύρω όλοι
Αν ανασύρεται τα παιχνίδια από την μνήμη σας, θα δείτε ότι αυτό μας το μάθαιναν κυρίων οι δασκάλες στο νηπιαγωγείο. Τα παιδάκια σχηματίζουν έναν κύκλο και βάζουν το πιο μικρό στη μέση. Ύστερα πιάνονται από τα χέρια και γυρίζουν τραγουδώντας: «Γύρω-γύρω όλοι-Στη μέση ο Μανόλης-Χέρια, πόδια στη γραμμή-Όλοι κάθονται στη γη!»
Με το: «όλοι κάθονται στη γη!», όλοι κάθονται και τεντώνουν τα πόδια τους προς το κέντρο. Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο «Μανώλης».


Τυφλόμυγα
Να κι ένα παιχνίδι αφής. Στην τυφλόμυγα η παρέα έδενε τα μάτια ενός παιδιού με μαντίλι που γινόταν «τυφλόμυγα». Τα υπόλοιπα παιδιά στεκόταν γύρω του σε κύκλο και η τυφλόμυγα προσπαθούσε να πιάσει ένα παιδί και ψηλαφώντας το να βρει ποιο είναι. Αν το έβρισκε γινόταν αυτό τυφλόμυγα και αυτός που ήταν τυφλόμυγα περίμενε πλέον την ψηλάφιση.
Μια καλή συμβουλή είναι αυτό το παιχνίδι να μην παίζεται μέσα σε σπίτι όπου υπάρχουν διάφορα αντικείμενα, καθώς αυτό είναι επικίνδυνο και για τα παιδιά αλλά κυρίως και για τα... αντικείμενα (ο υπογράφων έχει σπάσει σπάνια πορσελάνινη κούκλα έτσι, και ξέρει).

Η μικρή Ελένη
Μια αντιγραφή της «τυφλόμυγας» θα λέγαμε. Στο κέντρο κάθεται ένα παιδί που παίρνει εκείνη τη στιγμή το όνομα της «μικρής Ελένης». Οι υπόλοιποι κάνουν ένα κύκλο και γυρνούν γύρω γύρω τραγουδώντας: «Η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της. Σήκω επάνω, κλείσε τα ματάκια σου και πιάσε όποιον θες.»
Εκείνη τη στιγμή η Ελένη πιάνει ένα παιδί και πρέπει με κλειστά τα μάτια να βρει ποιος είναι. Στην συνέχεια αυτός γίνεται η «μικρή Ελένη».


Κρυφτό
Από τα πλέον πολυπαιγμένα παιχνίδια γειτονιάς. Μετά από κλήρο , ένας παίκτης τα «φυλούσε», δηλαδή μετρούσε μέχρι το 100 με κλειστά μάτια, με το γνωστό-ρυθμικό «πέντε-δεκα-δεκαπέντε-είκοσι-εικοσπέντε».
Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα , οι άλλοι παίκτες κρύβονται. Μόλις αυτός που τα «φυλάει» τελειώσει το με το μέτρημα αναφωνεί «φτου» και βγαίνω και ψάχνει τα υπόλοιπα παιδιά.
Εάν ανακαλύψει κάποιος επιστρέφει εκεί που τα «φύλαγε» και αναφωνεί το όνομα αυτού που βρήκε και το που κρύβεται. Ωστόσο,. Όσο αυτός ψάχνει μπορεί κάποιος απ τους παίκτες να βρει αφύλαχτη τη «βάση» να σπεύσει και να φωνάξει «φτου ξελευτερία για όλους».


Τα μήλα
Παιχνίδι που απαιτεί αρκετά μεγάλο χώρο. Σε αυτό Δύο παίκτες στέκονται αντικριστά σε απόσταση 20-30 μέτρων., ενώ στη μέση αυτής της απόστασης συγκεντρώνονται τα υπόλοιπα παιδιά ( θα πρέπει να είναι πάνω από 4)
Οι δυο παίκτες που στέκονται στις άκρες προσπαθούν με μία μπάλα να χτυπήσουν κάποιο από τα παιδιά που είναι μέσα, και τότε αυτό «καίγεται» και βγαίνει από το παιχνίδι. Αντίθετα, το παιδί που θα καταφέρει να πιάσει την μπάλα χωρίς να πέσει κάτω κερδίζει «ένα μήλο» που θα του επιτρέψει, αν κάποια στιγμή χτυπηθεί από την μπάλα να μη βγει, αλλά να παραμείνει στο παιχνίδι, ή μπορεί ακόμα και να βάλει ξανά στο παιχνίδι κάποιον που έχει βγει.
Όταν μείνει ένας στη μέση, οι δύο στην άκρη μετρούν δέκα προσπάθειες να τον χτυπήσουν. Αν δεν τα καταφέρουν, τότε κερδίζει το παιχνίδι.


Αυτά κι άλλα πολλά... Από την εποχή της ανεμελιάς..

Και η κακιά πεθερά θέλει τον τρόπο της!!!


Ερωτεύεσαι και μετακομίζεις στον έβδομο ουρανό. Οι μήνες περνούν μέσα σε ροζ συννεφάκι. Με σιρόπια, γλυκόλογα κι έτερα συναφή.
Κι έρχεται η μέρα που είχες εξορίσει στα όπισθεν του κεφαλιού σου. Η μέρα που κάθε κοπέλα τρέμει. Η γνωριμία με τη μαμά.
Όχι μάνα, μήτε μητέρα.

Μαμά.
Σώσον Κύριε τη δούλη σου.

Αποφασίζεις να εμφανιστείς επιμελώς ατημέλητη. Μη δείξεις ότι ξόδεψες χρόνο και χρήμα για να σημαιοστολιστείς. Φοράς έναν αέρα ταπεινότητας, μην την αγριέψεις κιόλας.

Την ώρα που χτυπάτε το κουδούνι, ανασύρεις από τη μνήμη όλες τις πληροφορίες.

Η μαμά του είναι γλυκιά, τρυφερή, με κατανόηση, τέλεια νοικοκυρά και μαγείρισσα.

Ελπίζεις.

Η πόρτα ανοίγει. Στο διερευνητικό ανασήκωμα του φρυδιού, της όμοια με σωφρονιστικό υπάλληλο μανούλας, παύεις να ελπίζεις και θες απλά να το σκάσεις.

Από τη χώρα. Για να ’σαι σίγουρη.

Φιάσκο η συνάντηση. Ναυάγιο η γνωριμία.

Από φιλοξενία δεν έχεις παράπονο. Κι έφαγες και ήπιες. Με μέτρο πάντα γιατί υπήρχε απέναντι το άγρυπνο μάτι του καταμετρητή.
Κι εκείνο το «Χάρηκα για τη γνωριμία», που βγήκε όμοια με συριγμό από τα αγέλαστα χείλη της, θετικό σημάδι δεν το λες.
Μήτε το ότι χρειάστηκε να σε ξεματιάσει όλο το σόι για να συνέλθεις από το γλωσσόπιασμα.
Το επόμενο διάστημα η κατάσταση δε βελτιώνεται.
Βλέπεις , αφού ο κύβος ερρίφθη και σε γνώρισε η μανούλα, δεν πρόκειται να σε αφήσει να την ξεχάσεις.
Η επανάληψη είναι αναπόφευκτη.
Δεδομένου μάλιστα ότι η σχέση πάει σοβαρά, μάλλον θα γίνεις δίγαμη. Θα πάρεις κι αυτόν και τη μαμά του, στη συσκευασία του ενός. Κι αν τολμάς πρόβαλλε αντίσταση.
Η κατάσταση γνωστή από καταβολής κόσμου. Αν εξαιρέσεις την Εύα που τη γλίτωσε, αν και κάλλιστα παρομοιάζεται ο καταραμένος όφις με πεθερά, όλες οι γυναίκες έχουν ζήσει κάτι αντίστοιχο.
Εξορία από τον παράδεισο. Βλέπεις μάνα είναι μόνο μία.
Η δική σου. Εκείνη είναι η πεθερά.
Το γνώριζες, το περίμενες, συνέβη.
Ξεπέρασέ το.
Αν τον αγαπάς δηλαδή. Γιατί αν όχι, άρον τα μπογαλάκια σου και περιπάτει εις αναζήτηση νέου έρωτος, κατά προτίμηση ορφανού. Γιατί εδώ, μόνο δαιμόνια σε περιμένουν.
Αν όμως τον θες, η μόνη λύση είναι του ροφού.
Κοινώς κάνεις τη χαζή
Δε σε αγγίζει, δε σε ενοχλεί τίποτα. Ευάερα τ’ αυτιά σου δε συγκρατούν λέξη.
Μήτε φαρμακερά σχόλια, μήτε υπονοούμενα.
Γίνεσαι υπόδειγμα νύφης. Γλυκιάς, τρυφερής, περιποιητικής.
Και πιάτα θα πλύνεις στο σπίτι της και συνταγές θα της ζητήσεις και μητέρα θα τη φωνάξεις.
Νυν υπέρ πάντων ο αγών. Καταπίνεις θυμούς, αξιοπρέπειες και περηφάνιες.
Θυσία για τον έρωτα.
Τα πρώτα χρόνια είναι δύσκολα.
Που θα πάει. Θα συνηθίσει η μία τα χνώτα της άλλης. Και τότε όλα θα είναι καλύτερα.
Ο χρόνος είναι ο καλύτερος προξενητής. Στις ανθρώπινες σχέσεις γενικά, όχι μόνο στον έρωτα.
Εκείνος λύνει και δένει.
Λύνει διαφορές και δένει ανθρώπους.
Η μάνα μου ισχυρίζεται πως σκληρότερη πεθερά από τη δική της, δε γεννήθηκε.
Τώρα, μετά από τριάντα χρόνια, τις βλέπεις να τρώει η μία από το κουτάλι της άλλης.
Τη μάνα μου θα πάρει στα ζόρια.
Το γιόκα της, που για τα μάτια του ξεκίνησε τότε ο εμφύλιος μεταξύ τους, τον έχει στα αζήτητα.
Γιατί η καλοσύνη πάντα κερδίζει. Ακόμη κι αν είναι τότε καμουφλαρισμένη στρατηγική.
Υπομονή κι επιμονή χρειάζεται.
Μα κυρίως την αγάπη.
Έτσι ακόμη κι η πεθερά γίνεται κάποια στιγμή μάνα. Μη σου πω και καλύτερη.

Της Στεύης Τσούτση

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2021

Στις παραλίες τα κοπάδια κάνουν βόλτες!

Λίγο πριν την επίσημη πρεμιέρα του τουρισμού. Αποκαλυπτικές της πραγματικότητας που επικρατεί στο Δρέπανο είναι οι φωτογραφίες του δημοτικού συμβούλου Γιάννη Γόγολου!

Χωρίς ανοικτά καταστήματα, με δένδρα σπασμένα, με  ακαθαρσίες παντού, με σκουπίδια διάσπαρτα, με κουφάρια κορμών από τον χειμώνα  στην παραλία, με κατεστραμμένες  οικιακές συσκευές στον ευρύτερο χώρο, με μεγάλο αριθμό αδέσποτων και ακόμη μεγαλύτερο αριθμό  παραγωγικών   ζώων, από το Μακρυγιάλι μέχρι τον ποδηλατόδρομο, με ημιτελές το έργο του νέου ποδηλατόδρομου, που θα καταστήσει επικίνδυνη την μετακίνηση του αυξημένου αριθμού επισκεπτών. 

Ο κ. Γόγολος επιρρίπτει ευθύνες στην Δημοτική Αρχή για την κατάσταση που επικρατεί σημειώνοντας ότι έχει εγκαταλείψει την περιοχή και απεμπολεί τα δικαιώματά της μπαίνοντας σε συζήτηση διεκδίκησης της χερσαίας ζώνης και του Δρεπάνου…

https://www.epiruspost.gr

Το κουτσουράκι της μάνας στην αυλή!!!

Υπάρχουν κάποιες ανθρώπινες μορφές που μπορεί οπτικά να μην τις πιάνει το μάτι σου…δεν είναι άνθρωποι της προβολής, του πλούσιου λόγου. Έχουν όμως κρυφά χαρίσματα, πλούσια καρδιά, πλούσιο συναισθηματικό κόσμο….
Καταλαβαίνει κανείς το μεγαλείο τους, όταν τους ζυγώσει κοντά…από τα μάτια τους, τα μάτια της ειλικρίνειας, της κατανόησης, από το αληθινό τους χαμόγελο, από την αύρα τους…περισσότερο όταν έχει την τύχη να τους ζήσει. Μα πιο πολύ το καταλαβαίνει… από το κενό που αφήνουν φεύγοντας…
Μια τέτοια γαλήνια μορφή ήταν κι η μάνα μου. Η Γιαννούλα.. η Νικολάκαινα όπως την έλεγαν οι συγχωριανοί.
Το όμορφο πρόσωπό της ακτινοβολούσε καλοσύνη.. ηρεμία….
Δεν είχε πάει στο σχολείο…ωστόσο με τ’ από γεννησιμιού θεία χαρίσματά της.. με τον γλυκό της λόγο δίδασκε ήθος, καλοσύνη, ευγένεια.
Ποτέ δεν είχε προσβάλλει…δεν είχε στενοχωρήσει άνθρωπο.. ποτέ δεν ακούστηκε βρισιά ή κατάρα από το στόμα της…
Όταν καμιά φορά τη σκάγαμε εμείς τα παιδιά…”μπα…. που να μη σ’ εύρει το κακό”
Δεν είχε περάσει από το σπίτι μας άνθρωπος αφίλευτος…κι ας μην είχε περίσσια αγαθά… υπήρχε φτώχια…μα μια φέτα ψωμί με δυο ελιές, ένα ποτήρι κρασί, ένα ποτήρι νερό…. Τα πρόσφερε πάντα μ’ένα γλυκό χαμόγελο, με μια καλή κουβέντα…έτσι που μ’έναν μαγικό τρόπο, έδιωχνε από πάνω του καθε ψυχική και σωματική κούραση…
«Έλα καρδούλα…κάτσε ‘δωπά να ξαποστάσεις…να πα μια στιγμή στο πηγάδι να φέρω κρύο νεράκι να πιείς»..
Έκανε το παν να μας ευχαριστήσει…δεν μας χαλούσε χατήρι, κι όταν της κάναμε το δικό της.. “Α…να’χεις την ευκή μου”
Ερχόντουσαν ζητιάνες γύφτισσες…τους έδινε ότι φτώχεια είχε…κι ας είχε μεγάλη φαμελιά να θρέψει. Έπαιρναν καμιά φορά κι ότι έβρισκαν χωρίς να ρωτήσουν…
Εγώ τις έβλεπα μ’αυτές τις περίεργες φορεσιές, με την βαριά προφορά και φοβόμουν μην κάνουν κακό στην μάνα μου.
-Μάνα μας κλέβουνε. Θ’απολύκω τον Βεζύρη να τις κυνηγήσει να φύγουνε.
-Άφτες παιδάκι μου, τους έδωκα λίγο ψωμάκι, δύο χούφτες αλεύρι, πήρανε κι ένα κρεμμύδι…άφτες δεν πειράζει, φτωχοί άνθρωποι είναι…δεν έχουνε να φάνε οι κακόμοιροι.
Θυμόταν την πείνα της κατοχής που είχε περάσει… «να μη σώσουνε να ξαναρθούνε κείνα τα έρμα τα χρόνια» έλεγε…
Γέμιζε μια μισοκαδιάρα λάδι…την έβαζε κάτω από την ποδιά της να μην την δει κανένας… και κατά το σούρουπο την πήγαινε σε μια φτωχιά γειτόνισσα…
Τα τελευταία χρόνια τα πέρασε με την οικογένεια του Γιώργου του αδερφού μου, με τα εγγονάκια της που την λάτρευαν…με μια σπάνια αρμονική σχέση με την αγαπημένη της νύφη την Γιωργία.
Το αγαπημένο της κάθισμα τώρα στα γεράματά της, ήταν ένα κουτσουράκι στην αυλή…κείθε κατά τον ήλιο…ν’ακουμπάει στον τοίχο…ν’ανακουφίζει την κατάκοπη από τις δουλειές κι από τα χρόνια ράχη της.
Την ξάφνιαζα καμιά φορά, πηγαίνοντας στο χωριό απρόσμενα… Πάντα εκεί στην θέση της στο κουτσουράκι, παρέα με μια γατούλα. Καλώς το παιδάκι μου… Έβαζε τα χέρια της να στηριχτεί να σηκωθεί… Έλαμπε το πρόσωπό της.. Τα χαραγμένα της χέρια που μ’αγκάλιαζαν, έγραφαν πόσες αξίνες, πόσα δραπάνια είχε λιώσει στο διάβα της ζωή της, πόσα ξύλα είχε κουβαλήσει στην κυρτωμένη ράχη της, να μας ζεσταίνει τους χειμώνες να μαγειρεύει, να καίει τον φούρνο, να μοσχοβολάει κάθε φορά την αυλή μας και τα στήθη μας με την μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού.
Όταν έφευγε κάποιος από εμάς τα παιδιά για την Αθήνα, για τον στρατό, οι αδερφές μου για την Γερμανία…η καρδιά της ράγιζε….με την τρεμάμενη ψιλή φωνούλα της… «στο καλό καρδούλα, καλό δρόμο να’χεις»…«να πας στην ευκή της Παναγίας»… σκουπίζοντας διακριτικά με το λυτό μαντήλι της, ένα δάκρυ που κυλούσε στο μήλο του προσώπου της…
Τώρα και κάμποσα χρόνια…το κουτσουράκι είναι αδειανό…. Κάπου θα’χει βρει άλλο κουτσουράκι και θα κάθεται …στο προσήλιο του παραδείσου…. Της έχω κρατήσει κι εγώ ένα προσήλιο να ξεκουράζεται… εδώ μέσα…στον κήπο της καρδιάς μου.
Φεύγοντας άφησε παρακαταθήκη την αγάπη της σ’εμάς τα παιδιά της… Όταν πηγαίνω καμιά φορά στ’αδέρφια μου, το ίδιο σαν κι εκείνη χαίρονται, όπως κι εγώ γι’αυτούς. Αυτή είναι η κληρονομιά που μας άφησε!
Έφυγε όταν ήμουν 45 χρονών…μεγάλο το κενό… κι ας έκανα δική μου οικογένεια. Η απουσία της με κάνει να αισθάνομαι σαν ορφανό παιδί… Λείπει ο γλυκός γιατρευτικός της λόγος, σε κάθε δυσκολία της ζωής μας.
Υπάρχει όμως ακόμα η δύναμη της ψυχής της…με συντροφεύει πάντα…κι όταν την φέρνω στην σκέψη μου…μαλακώνει.. αγαλιάζει η καρδιά μου…
***
Τρύφων Νάκος Κορδονούρης

https://xiromeropress.gr

Τα παιχνίδια της μοίρας...... ο κερατάς το μαθαίνει τελευταίος

 Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Σας γράφω  τώρα τον μήνα  Μάη που είναι ο πιο ερωτικός μήνας του χρόνου  όπως η φύση ξυπνά οπό τον λήθαργο  του χειμώνα έτσι και ο άνθρωπος  έχει αυξημένες ορέξεις ερωτισμού καμιά φορά ξεχνιέται και μπαίνει σε ξένο αμπέλι. Ναι ίσως να  είναι  ξέφραγο μπορεί να μην βλαστολογείτε καλά  και ίσως να φταίει και ο νοικοκύρης πάντως το ξεχέρσωμα που κάνει ο γείτονας είναι καλύτερο από του αφεντικού που αυτός το μαθαίνει τελευταίος. 
Ο  Μεγάλος γυναικολόγος καθηγητής συγγραφέας και πολιτικός Λούρος, γράφει για τον απατημένο που το μαθαίνει τελευταίος. Λέει λοιπόν αυτός ο μεγάλος γιατρός,  έχω μια καλή παρέα  ένα απίθανο ζευγάρι το πρόβλημά τους ότι είναι  άτεκνοι, με τα πολλά τους πείθω να   εξετάσω την σύζυγο. Οπότε την εξετάζω και την βρίσκω μια χαρά και απευθύνομε στον σύζυγο που με πολλά παρακάλια τον πείθω να πάει σε έναν ανδρολόγο να τον εξετάσει.  
Και   έτσι έγινε, ο γιατρός  διέγνωσε πρόβλημα και είναι αδύνατο να τεκνοποιήσει, τώρα τι κάνουμε αφού η  κυρία ήθελε οπωσδήποτε να τεκνοποιήσει. Τους ρίχνω μια ιδέα και  άμα   πιάσει έπιασε. Έχω έναν γνωστό μου ένα  ανθρωπάκι έχει τέσσερα παιδιά αυτόν θα φωνάξουμε να παίξει τον ρόλο του πατέρα και έτσι  έγινε και επί αμοιβή. Ο  Χρόνος περνούσε αλλά η  κυρία τίποτα [εδώ πρέπει να διευκρινίσω τότε δεν υπήρχαν τα μέσα, τράπεζα σπέρματος και ότι άλλο προχώρησε η επιστήμη σήμερα] με τα πολλά εξετάζουν τον υποψήφιο πατέρα και ο γιατρός έκανε την διάγνωση ότι ο κύριος αυτός ποτέ δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει και ας είχε τέσσερα παιδιά.                                                                       
 Ίσως οι παλαιοί να θυμούνται ένα τραγούδι του εβδομήντα η  [ Ρίτα ]  με τον Γιάννη Βογιατζή αυτή την υπέροχη  φωνή.  Αναφερόταν σε δύο νέους που αγαπιότανε αλλά υπήρχε κόλλημα οι οικογένειες ήταν γνωστές  και   η  μαμά   της Ρίτας τα έφτιαξε με   τον   μπαμπά του νεαρού και έτσι μας προέκυψε  η Ριτα ο νεαρός το έμαθε και πήγε στην μάνα του και της λέει   
     Μαμά δεν αντέχω την Ρίτα αγαπώ η μοίρα το φέρνει μα πως να στο πω.                           
 Η μαμά που ήταν ενήμερη γιατί και αυτή είχε κάνει την κουτσοκέλα της του απαντά: η Ρίτα παιδί  μου θα γίνει δική σου γιατί δεν είναι αδερφή σου, να πεις του μπαμπά  σου δεν είναι μπαμπά σου και να την παντρευτείς.                                                                                           Συμπέρασμα  ο κερατάς το μαθαίνει τελευταίος



Γιώργος Γιαννάκης

Μια μάνα... (της Κατερίνας Σχισμένου).

Φωτογραφία, Κ. Μπαλάφας, Ήπειρος.

Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

Γιορτή της μητέρας σήμερα και σκέφτηκα πως υπάρχουν και οι μητέρες των ποητών. Του ποιητή του τόπου μας που έφυγε, όμως η μάνα, αυτό το μεγαλείο της φύσης και της ψυχής μένει. Και θα μένει και θα εκπέμπει σε κάθε σκοτεινή ή δύσκολη ή και εύκολη εποχή. Η μάνα είναι η αρχή και το τέλος κάθε στιγμής μας, μικρής ή μεγάλης, συνειδητής ή ασυνείδητης. Η μάνα είναι η ζωή και το φως.

Και η μητέρα του ποιητή αν και έφυγε ο ίδιος δεν αισθάνεται την εγκατάλειψη και το σκοτάδι. Έχει τόσο ακόμη αγάπη να προσφέρει εκεί που ακριβώς χρειάζεται .Είναι αστείρευτη η δική της παρουσία. Μια προέκταση αγάπης και μια λάμψη σαν αυτή του ήλιου που περιέγραψε ο ποιητής. «Η περιουσία του μια γωνιά λιακάδα» και στις «Μέρες οργής» θα καταλήξει με το… πες καλημέρα για αύριο, κι ο Ήλιος θα έρθει επισκέπτης στην πόρτα σου...(Σωτήρης Ζυγούρης). Αυτή η ανοιχτή πόρτα της καλημέρας είναι η καλημέρα της μάνας του που αν και σε προχωρημένη ηλικία, ξέρει να υπηρετεί την καλημέρα του Ανθρώπου. «Κάθε που βραδιάζει, ένας μαντατοφόρος έρχεται πίσω απ’ τον ίσκιο του βουνού… Αυτός διηγείται τη μακρινή πορεία του Ήλιου.» Από κει από την πόρτα της ξεκίνησαν όλα και δε σταματούν εκεί. Η αγκαλιά μιας μάνας που στα προχωρημένα ενενήντα της χρόνια ξέρει να μαζεύει την αγάπη και να την δίνει τόσο απλόχερα, μόνο ένα τόσο μεγάλο απόθεμα θα μπορούσε να μεταβιβάσει σε μια τόσο δυνατή και καθάρια γραφή.

Ο ίδιος ο ποιητής αγρίμι του βουνού, γεννημένο στα δευτερόλεπτα της αστραπής, πολεμιστής της γης με τη βουκέντρα (Αγκάθια). «Αλυσοδέθηκα», θα γράψει στο ποίημα του «Κι όμως, κι όμως, στον Καύκασο της ντροπής σκάλωσα στα γρανάζια της υπομονής… Κι όμως, κι όμως κάτι πανίσχυρο ζει μέσα μου», κι αυτό είναι φυσικά η ποίηση.Ο στίχος, γιατί η ποίηση δεν είναι ένα πέρασμα σε βουναλάκια και όμορφα οργωμένα χωράφια αλλά ένα σκάψιμο βαθύ και σκοτεινά ενδογενές που σε οδηγεί σε πρωτολειακές μορφές αγάπης όπως είναι αυτή η μητρική. Όταν έχεις βγει από μια τέτοια μητρική αγάπη δεν έχεις βγει και ποτέ από την αγάπη, γι΄αυτό σε συνοδεύει και σε λούζει με φως και θα σε λούζει με φως, γι΄αυτό και θα συνεχίζει ο ίδιος να εκπέμπει μετά από τόσα χρόνια και έτη φωτός. Η θητεία του ήταν δίπλα στην αγάπη, αυτή υπηρετεί κι αυτή που άφησε πίσω του. Μια μεγάλη μητέρα. Η μητέρα του. Ο ποιητής Σωτήρης Ζυγούρης γεννήθηκε το 1954 στη Ροδαυγή Άρτας και έφυγε από τη ζωή στις 10 Οκτωβρίου του 2003, σε ηλικία 49 ετών. Τα 200 ποιήματα των εννέα ποιητικών συλλογών του μας θυμίζουν πως η αγάπη και η ελπίδα στον κόσμο θα συνεχίζει να υπάρχει όταν υπάρχει μια τέτοια μάνα που είναι η μάνα όλων μας και ξέρει να διδάσκει την αγάπη χωρίς μαθήματα, απλά με μια ανθοδέσμη τσάι, ρίγανη και πλέκοντας την θαλπωρή και τη ζεστασιά εκεί που ξεχάσαμε πως υπάρχει και επιβιώνει. Γιατί δεν επιζεί στην λαογραφία και την καταγραφή ενός εθίμου, αλλά στη ζωή ενός ανθρώπου που ξέρει να την διδάξει σε μια γενιά που έζησε και πορεύτηκε μοναχικά και ατομικά. Το μεγαλύτερο μάθημα της αγάπης αυτών των ημερών, το μεγαλείο της μάνας που συνεχίζει να εκπέμπει και να διδάσκει σε κάθε εποχή. Γιατί η μητέρα είναι Ιδέα, είναι πράξη είναι και η ζωή, η αγάπη.


Κατερίνα Σχισμένου


Κυριακή, 9 Μαΐου 2021

Τι γιορτάζουμε στις 9 Μαΐου κάθε χρόνο


Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

 «Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, ενεργώντας εξ ονόματος της Γερμανικής Ανώτατης Διοίκησης, συμφωνούμε με την άνευ όρων παράδοση όλων των ενόπλων δυνάμεών μας κατά ξηράν, θάλασσα και αέρα, καθώς και όλων των δυνάμεων που βρίσκονται τώρα υπό την γερμανική διοίκηση, προς την Ανώτατη Διοίκηση του Κόκκινου Στρατού και ταυτόχρονα προς την Ανώτατη Διοίκησή των συμμαχικών εκστρατευτικών δυνάμεων»
Μ' αυτά τα λόγια που συνιστούν το πρώτο άρθρο της «Πράξης Συνθηκολόγησης» άνευ όρων, η ναζιστική Γερμανία αποδέχτηκε την ήττα της και βγήκε από τον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος, τότε, ουσιαστικά έφτασε στο τέλος του, τουλάχιστον για την Ευρώπη. Η υπογραφή της Πράξης έγινε στις 9 Μαΐου 1945, ώρα 0.43 π.μ., στην αίθουσα της στρατιωτικής σχολής μηχανικού, στο προάστιο Κάρλσχορστ του Βερολίνου. Την ανώτατη γερμανική στρατιωτική διοίκηση εκπροσώπησαν ο στρατάρχης Κάιτελ, ο ναύαρχος Φρίντερμπουργκ και ο στρατηγός της αεροπορίας Στουμπφ. Την αντιπροσωπεία της αντιχιτλερικής συμμαχίας αποτέλεσαν: από μέρους της ΕΣΣΔ ο στρατάρχης Γ. Κ. Ζούκωφ, από μέρους της Αγγλίας ο στρατάρχης της αεροπορίας Α. Τέντερ, από μέρους των ΗΠΑ ο στρατηγός Κ. Σπάατς και από τη Γαλλία ο στρατηγός Ντε Λατρ ντε Τασινύ.
Περιγράφοντας το ιστορικό γεγονός στα απομνημονεύματά του ο Ζούκωφ δίνει λεπτομερείς πληροφορίες για όλα όσα διαδραματίστηκαν εκείνες τις μοναδικές στιγμές στη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας. Ας ξαναδούμε μαζί του τη μεγάλη στιγμή, όπου η συνθηκολόγηση γίνεται - και τυπικά - γεγονός.
Η ιστορική στιγμή της συνθηκολόγησης «Απευθύνθηκα - γράφει ο Ζούκωφ - στη γερμανική αντιπροσωπεία:


- Εχετε στα χέρια σας την πράξη της άνευ όρων παράδοσης, τη μελετήσατε και είσθε εξουσιοδοτημένοι να υπογράψετε την πράξη αυτή;..
- Μάλιστα, τη μελετήσαμε και είμαστε έτοιμοι να την υπογράψουμε απάντησε με υπόκωφη φωνή ο στρατάρχης Κάιτελ, δίνοντάς μας το ντοκουμέντο που είχε υπογράψει ο ναύαρχος Νταίνιτς. Το ντοκουμέντο αυτό έλεγε ότι ο Κάιτελ, ο Φον Φρίντερμπουργκ και ο Στουμπφ είναι εξουσιοδοτημένοι να υπογράψουν την πράξη της άνευ όρων παράδοσης...
Αφού σηκώθηκα, είπα τα εξής:

- Προτείνω στη γερμανική αντιπροσωπεία να πλησιάσει εδώ, στο τραπέζι. Εδώ θα υπογράψετε την πράξη της άνευ όρων


(Ο στρατήρχης της ΕΣΣΔ Γκ. Ζούκοφ διαβάζει την πράξη της άνευ όρων παράδοσης της Γερμανίας.)

Ο Κάιτελ σηκώθηκε γρήγορα από τη θέση του, ρίχνοντας σε μας μια εχθρική ματιά, ύστερα κατέβασε τα μάτια και, παίρνοντας αργά από το τραπέζι τη στραταρχική ράβδο του, προχώρησε με αβέβαιο βήμα προς το τραπέζι μας. Το μονόκλ του έπεσε και κρεμάστηκε στο κορδόνι. Το πρόσωπό του γέμισε με κόκκινες κηλίδες.
Μαζί του πλησίασαν στο τραπέζι ο στρατηγός Στουμπφ, ο ναύαρχος Φον Φρίντερμπουργκ και οι Γερμανοί αξιωματικοί που τους συνόδευαν. Αφού διόρθωσε το μονόκλ ο Κάιτελ κάθισε στην άκρη του τραπεζιού και με τρεμάμενο ελαφρά χέρι και χωρίς να βιάζεται υπέγραψε πέντε αντίτυπα της πράξης για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας. Μετά έθεσαν τις υπογραφές τους οι Στουμπφ και Φρίντερμπουργκ.

Μετά την υπογραφή της πράξης, ο Κάιτελ σηκώθηκε από το τραπέζι, φόρεσε το δεξί γάντι του και προσπάθησε πάλι να επιδείξει το στρατιωτικό του παράστημα, αλλά δεν τα κατάφερε και γύρισε ήσυχα πίσω στο τραπέζι του.
Στις 9 Μαΐου 1945 ώρα 0.43, η υπογραφή της πράξης για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας είχε τελειώσει...» (Στρατάρχης Γ. Κ. Ζούκωφ: «Αναμνήσεις και Στοχασμοί», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», τόμος 2ος, σελ. 424- 425).


Η 9η Μαΐου κηρύχτηκε, τότε, από το προεδρείο του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ, ως η μέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών. Κι έτσι έμεινε στην ιστορία, αφού ήταν η μέρα της ολοκληρωτικής συντριβής της φασιστικής Γερμανίας και το τέλος του πολέμου, τουλάχιστον για τη γηραιά ήπειρο.  Τη μεγάλη αντιφασιστική Νίκη των Λαών, γιορτάζουμε!!!



Χρήστος Α. Τούμπουρος

Στριπτίζ στους δρόμους της Θεσσαλονίκης...ΦΩΤΟ...

Μια γυμνή γυναίκα στη μέση της οδού Κασσάνδρου αντίκρισαν οδηγοί και περίοικοι το βράδυ του Σαββάτου στη Θεσσαλονίκη. Η γυναίκα περπατούσε στη μέση του δρόμου χωρίς τα ρούχα της προς... έκπληξη όλων.

Όπως αποδείχθηκε, ήταν μέρος καλλιτεχνικής φωτογράφισης. Μόλις η φωτογράφιση ολοκληρώθηκε ένας άνδρας πλησίασε την γυναίκα και έριξε επάνω της ένα παλτό, ενώ περαστικοί και κάτοικοι από τα μπαλκόνια κοιτούσαν απορημένοι το ιδιαίτερο αυτό θέαμα.

Δείτε εικόνες:


πηγη: thes.gr

https://fonaklas.blogspot.com

Άγιος Χριστόφορος.


Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

Χρόνια πολλά στο διαχειριστή της σελίδας Χριστόφορο Ευθυμίου.

Κατά την παράδοση του ελληνικού λαού ο άγιος Χριστοφόρος θεωρείται προστάτης των χωραφιών και των αμπελιών από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες και ιδιαίτερα από την πτώση χαλαζιού. Στους νεώτερους χρόνους, άρχισε να θεωρείται προστάτης των αυτοκινητιστών, των οδοιπόρων και του Σώματος Εφοδιασμού-Μεταφορών του Στρατού, ενώ είναι και ο πολιούχος της πόλης του Αγρινίου.
Η μνήμη του τιμάται στις 9 Μαΐου από την Ορθόδοξη Εκκλησία και στις 25 Ιουλίου από την Καθολική. Θεωρείται επίσης άγιος από την Λουθηρανική και την Αγγλικανική εκκλησία.
Ο Άγιος Χριστοφόρος περιγράφεται και εικονίζεται πολλές φορές και ως κυνοκέφαλος, προφανώς λόγω της σύνδεσής του με το έθνος των Σκυλοκεφάλων


Σε κώδικα του 11ου αιώνα ο Χριστόφορος «ἐκ τοῦ γένους τῶν κυνοκεφάλων ὐπῆρχεν, γῆς δὲ τῶν ἀνθρωποφάγων». Και περιγράφεται ως ἀνὴρ νεανίας, φοβερὸς τῷ εἴδει, καὶ ὑπερμεγέθης τῷ σώματι καὶ τῷ πάχει· οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς ἀστὴρ ὁ πρωῒ ἀνατέλλων, καὶ οἱ ὀδόντες αὐτοῦ ὡς συάγρου ἐξέχοντες.Έτσι από τα κείμενα προκύπτει πως υπήρχε παράδοση περί καταγωγής του Χριστόφορου από τη χώρα των Κυνοκεφάλων.


Η παράδοση λέει πως έζησε και μαρτύρησε στα χρόνια του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Στη διάρκεια ενός πολέμου συνελήφθη αιχμάλωτος μαζί με άλλους στρατιώτες και μεταφέρθηκε στην Αντιόχεια όπου βαπτίστηκε από τον εκεί επίσκοπο, ιερομάρτυρα Βαβύλα. Πήρε τότε το όνομα Χριστόφορος ή Χριστοφόρος εγκαταλείποντας το προηγούμενο όνομά του που ήταν Ρέπροβος.

Χρόνια πολλά Χριστόφορε, πάντα υγιής και δημιουργικός.
Με όλη μας την αγάπη.



Κατερίνα Σχισμένου









Ευχαριστώ πολύ την καλή φίλη και συνεργάτιδα Κατερίνα Σχισμένου για τις ευχές της και για το τόσο ενδιαφέρον και με ιστορικά στοιχεία  κείμενο που μας έστειλε.
Χριστόφορος