Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022

Λέλοβα 1881.


 







Γράφει ο Αθανάσιος Δημ. Στράτης


Η επίμονη έρευνα σε παλιές εφημερίδες, αν και απαιτεί κόπο, μόχθο και πολύ χρόνο, φέρνει πολλές φορές αναπάντεχα αποτελέσματα για την ιστορία του τόπου μας. Φέρνει στοιχεία – ντοκουμέντα για τις παλαιότερες εποχές και αποδείξεις προφορικών διηγήσεων.

Θα παρατεθεί ένα τέτοιο ντοκουμέντο για τα Λέλοβα (σημερινό Θεσπρωτικό Πρέβεζας).

Ήταν λίγο μετά την απελευθέρωση της Άρτας από τον τουρκικό ζυγό και το σύνορο ο ποταμός Άραχθος. Η περιοχή της υπόλοιπης Ηπείρου παρέμεινε στην Τουρκική επικράτεια.

Οι Τούρκοι έχτιζαν τον Νέο Λούρο (Φιλιππιάδα) και επιδίδονταν σε παντός είδους βαρβαρότητες.

Στις 6 Οκτωβρίου 1881, η εφημερίδα των Αθηνών ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ, δημοσίευσε ανταπόκριση ως εξής:

“Την 8 παρελθόντος 7βρίου απόσπασμα τουρκικού στρατού υπό τον Οσμάν εφέντην εισελθών εις το χωρίον Λέλοβα, το κείμενον επί του ανατολικού βραχίονος του ποταμού Λούρου, εκτύπησε τον Ιερέα του χωρίου και εξόρυξε τους οφθαλμούς των ιερών εικόνων. Ο επίτροπος της εκκλησίας και οι χωρικοί διεμαρτυρήθησαν δια τας βεβήλους αυτάς πράξεις. Ο διοικητής των Ιωαννίνων διέταξεν ανακρίσεις, αίτινες, κ’ ά εκείθεν επιστέλλουσι, θ’ απολήξωσιν εις το σύνηθες τοις τούρκοις γιαγκλις (λάθος συνέβη)”.



Στις 23 Οκτωβρίου 1881, η ίδια εφημερίδα επανέρχεται με περισσότερες πληροφορίες:

“...Αλλ’ όσον αι ενταύθα αρχαί τε και λησταί εφοβήθησαν τον κ. Ζαρίφην, τόσον οι παρά την Άρταν οθωμανοί ηψήφισαν αυτόν. Εις τον ειρημένον ανήκει και το εν τη πεδιάδι της Άρτης χωρίον Λέλοβα. Εν αυτώ πρό τινος μετέβησαν οθωμανοί εκ των καταδιωκόντων δήθεν τους ληστάς και μη ευχαριστηθέντες εν ουδεμιά των προφερθεισών οικιών προς κατοικίαν των κατέλυσαν εντός της εκκλησίας, εν ή έφαγον, έπιον και έπραξαν παν ό,τι ηθέλησαν, αναχωρούντες δ’ εξώρυξαν τους οφθαλμούς των δεσποτικών εικόνων και ιδία τους του Ιησού Χριστού και της Παναγίας και έσχισαν πολλάς τούτων δια των γιαταγανίων των. Ίδωμεν τώρα οποίαν ικανοποίησιν θέλει ζητήσει ο κ. Ζαρίφης, εξ ού αναμένουσιν οι πάντες να ποιήσηται γνωστήν τω Σουλτάνω την οικτράν του τόπου τούτου κατάστασιν.”.



Αν και δεν αναφέρεται το όνομα της εκκλησίας, το πλέον πιθανότερο και σίγουρο, πρόκειται για την κεντρική εκκλησία της Παναγίας της Λαμποβίτισσας. Τούτο ενισχύεται ακόμη περισσότερο ότι η ιεροσυλία διεπράχθη στις 8 Σεπτεμβρίου, ημέρα εορτής του Ναού.

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2022

ΚΑΠΟΤΕ - ΣΗΜΕΡΑ .Γράφει Ο Βασίλης Αθανασίου


Σύγκριση

Η διαφορά σε απλά καθημερινά πράγματα στο πέρασμα του χρόνου.

Η αντίληψη των πραγμάτων από μια γενιά που έζησε διαφορετικά.

ΚΑΠΟΤΕ -  ΣΗΜΕΡΑ.
ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές έχει δύο
δουλεύαμε οκτώ ώρες -  έχουμε χάσει το μέτρημα

είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας τα λέμε μέσω MSN και Skype

πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε...

παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation
είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα
κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ. 3000 κυβικών
είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας δεν έχουμε χρόνο για κανένα..
η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό είναι ..κουταμάρα
λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό μας τa λέει ο navigator
ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και.ήμασταν ευτυχισμένοι ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα.
είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος τα βλέπουμε στην τηλεόραση
ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά το λέμε και με SMS
αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο
τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από ανθρώπους σα το Σεφέρη παίρνουν από τον Καρβέλα
ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία δεν πάμε γιατί είναι.μπανάλ και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες
μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ.
οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή τραγουδούν με κάτι άλλο.
ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου
είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Λέμε «Αυτός φταίει».
Τα παιδιά έβλέπαν στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα βλέπουν τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν.τους κακούς.
νοιαζόμασταν για το γείτονα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Ζούσαμε με ένα μισθό ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια..
τα δανεικά τα έδινε ο αδελφός μας δανείζουν οι τράπεζες
δουλεύαμε για να ζήσουμε ζούμε για να δουλεύουμε
δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο αισιόδοξοι, ακόμη κι ευτυχισμένοι! έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν ζωή..

Θα πρότεινα :

Το "Κάποτε" το έλεγαν "Ζωή Χαρισάμενη" Το "Σήμερα" το λένε "Ζωή Δανειζόμενη"








Βασίλης Αθανασίου





«Εσύ δε θα θυμάσαι αλλά θα θυμάμαι εγώ και για τους 2 μας»: Το πιο ωραίο κείμενο που γράφτηκε ποτέ από πατέρα


Ένας πατέρας προχώρησε στη συγγραφή ενός κειμένου, το οποίο αφορά τον ίδιο και το παιδί του. Ένα κείμενο, το οποίο θα θυμίζει στο παιδί του, πως περνούσε τις ώρες του, με τον πατέρα του, καθώς και άλλα βιώματα, τα οποία δεν θα τα θυμάται σήμερα.

Κείμενο πατέρα: Αναλυτικά όσα αναφέρει ο πατέρας για το παιδί του

«Δε θα θυμάσαι. Δε θα θυμάσαι πώς έτρεχαν τα δάκρυα από τα μάτια μου όταν σε αντίκρυσα για πρώτη φορά στην αίθουσα τοκετού. Ούτε το φόβο μου για το άγνωστο την πρώτη φορά που σε κράτησα αγκαλιά.
Δε θα θυμάσαι που κρατούσα τα μικροσκοπικά σου πόδια στα χέρια μου και γέμιζα τα ρουθούνια μου με τη μυρωδιά σου. Ούτε που ξάπλωνα δίπλα σου τα βράδια και σε έβλεπα να κοιμάσαι. Δε θα θυμάσαι το βλέμμα μου την πρώτη φορά που με κοίταξες στα μάτια και μου χαμογέλασες.
Ούτε τον τρόπο που γέμιζες την καρδιά και την ψυχή μου με κάθε σου βλέμμα. Δε θα θυμάσαι πόσο περήφανα ένιωθα κάθε φορά που βγαίναμε οι 2 μας βόλτα. Ούτε τον τρόπο που έκανες να φωτίζεται η καρδιά μου κάθε φορά που ξεκαρδιζόσουν στα γέλια. Δε θα θυμάσαι τον υπέρμετρο ενθουσιασμό μου όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα.
Αλλά και ούτε τoν πόνο στα μάτια μου την πρώτη φορά που έπεσες και χτύπησες. Δε θα θυμάσαι τον τρόπο που σου χάιδευα τα μαλλιά στο κρεβάτι. Ούτε τις ιστορίες που σου έλεγα για να σε πάρει ο ύπνος. Δε θα θυμάσαι, αλλά εγώ θα θυμάμαι. Και θα κρατήσω αυτές τις αναμνήσεις στην καρδιά μου για πάντα. Και για τους 2 μας».

Επιστροφή στο χωριό-Συμβουλές επιτυχίας από έναν επαγγελματία κτηνοτρόφο. (Βίντεο Ανδρέας Κουτσοθανάσης)

Η ανάπτυξη της παραγωγικής υπαίθρου, είναι επιτακτική ανάγκη για τη βιωσιμότητα της ορεινής μας πατρίδας, όσο ποτέ άλλοτε.

Τα προϊόντα που παράγονται από τα ζώα της ελληνικής υπαίθρου είναι ιδιαίτερα ξεχωριστά, για την ποιότητα και την υψηλή διατροφική τους αξία όπως το κατσικίσιο γάλα που αναγνωρίζεται για τα θρεπτικά συστατικά του, τα οφέλη του στην υγεία, αλλά και τα προτερήματά του σε σύγκριση με άλλα γάλατα.

Ο Τάσος, κτηνοτρόφος παλιάς κοπής, μας υποδέχεται στις σύγχρονες εγκαταστάσεις του, και μας μεταφέρει τις δικές του προτάσεις και ιδέες για όσους επιθυμούν να συνεχίσουν αποδοτικά, το παραδοσιακό επάγγελμα της ορεινής κτηνοτροφίας!

Μουσική Δημήτρης Ξαξίρης
ΕΠΠΙ-ΔΡΟΥΜΕ ΑΜΚΕ

Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2022

6 Σκίτσα με το πως είναι κάτι την 1η φορά και την… 101η φορά στη ζωή!

 Όπως λέει ο σοφός λαός για όλα υπάρχει κάτι την πρώτη φορά. Τα περισσότερα πράγματα στην ζωή είναι συναρπαστικά την πρώτη φορά, μετά όμως γίνονται βαρετά και συχνά… συνήθεια.

Σε αυτά τα 6 χιουμοριστικά αλλά άκρως ρεαλιστικά σκίτσα θα δούμε μερικές από τις πιο κλασσικές περιπτώσεις μιας… πρώτης φοράς.

#1 Σχέσεις

Ξέρετε το ρητό που λέει όσο περνάει ο καιρός φτιάχνει το πράμα; Ε αυτό ακριβώς!

#2 Ανακαλύπτοντας τον καφέ

Μετά από πολλούς καφέδες δεν έχει θέμα πόσο εντυπωσιακός είναι ο καφές απλά να είναι καλός καφές


#3 Ταξίδι με το αεροπλάνο

Την πρώτη φορά πάνω στο αεροπλάνο είναι μια μοναδική εμπειρία ειδικά όταν κάθεσαι στο παράθυρο και βλέπεις τον κόσμο σαν μια μικρογραφία. Όμως μετά από πολλές φορές γίνεται κουραστικό και βαρετό ειδικά σήμερα όπου οι εταιρίες μικραίνουν τα αεροπλάνα για περισσότερο χώρο


#4 Καπνίζοντας… χόρτο.

Η πρώτη φορά είναι και η πιο γλυκιά μετά από το πρώτο “μαστούρωμα” τα επόμενα δεν συγκρίνονται απλά το μόνο που μένει στο τέλος είναι μια τεράστια πείνα.

#5 Κυκλοφορώντας με το αυτοκίνητο

Όταν είμαστε νέοι οδηγοί είναι πραγματικά μια τρομερή εμπειρία θέλουμε να πάμε σε πολλά μέρη και να δούμε τους δρόμους, κρίμα όμως που όταν μεγαλώνουμε το μόνο που βλέπουμε είναι να κολλάμε στην κυκλοφορία…


#6 Μεθώντας

Όταν μεθάς νέος ανεβαίνεις πάνω στα τραπέζια και τα πετάς… μετά που μεγαλώνεις όμως που να τολμήσεις όταν η μπυροκοιλιά φτάνει στο πάτωμα…


https://www.tilestwra.com/

Έκθεση φωτογραφίας με θέμα : «Ήπειρος & Αστυνομία» από τον Σύλλογο Ηπειρωτών Αστυνομικών Αττικής.

Με μεγάλη χαρά σας προσκαλούμε στην νέα πρωτοποριακή δράση μας, την Έκθεση φωτογραφίας που διοργανώνουμε με θέμα :

«Ήπειρος & Αστυνομία» 

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2022 & ώρα 10:30’ (πρώην Σχολή Αξιωματικών ΕΛ.ΑΣ.) από τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, κο Κων /νο ΤΑΣΟΥΛΑ

Με χαρά σας περιμένουμε όλους !

Εκ μέρους του Δ.Σ.: 

Πρόεδρος:                   Γεώργιος Λάκκας

Γεν. Γραμματέας:         Αλέξανδρος Γκούμας

Νέα Διανομή Τροφίμων του Προγράμματος ΤΕΒΑ από την Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας

Νέα διανομή τροφίμων θα πραγματοποιηθεί από την Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας στις 13-16 Δεκεμβρίου 2022 στα πλαίσια του ΕΠ «Επιχειρησιακού Προγράμματος Επισιτιστικής & Βασικής Υλικής Συνδρομής, για το ΤΕΒΑ/FED 2014-2020» το οποίο χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ευρωπαϊκής Βοήθειας για τους Απόρους (ΤΕΒΑ). Το πρόγραμμα υλοποιεί η Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας (Περιφέρεια Ηπείρου) ως Επικεφαλής Εταίρος της Κοινωνικής Σύμπραξης του Επιχειρησιακού προγράμματος, το οποίο περιλαμβάνει τακτικές διανομές τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης σε ωφελούμενους πολίτες του προγράμματος.

Οι προγραμματισμένες διανομές θα πραγματοποιηθούν:

  • ΠΡΕΒΕΖΑ Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2022, ώρες 9.30 ως 13.30 και Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2022, ώρες 8.30 ως 13.30

Σημείο Διανομής: Κοινωνικό Παντοπωλείο (Οδός Νικοπόλεως και Γερογιάννη, περιοχή Πυροβολικού).

  • ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2022 ώρες 8.30 ως 13.00

Σημείο Διανομής: Αποθήκη Δήμου Ζηρού στο γήπεδο Φιλιππιάδας.

  • ΚΑΝΑΛΑΚΙ Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2022, ώρες 8.00 ως 13.00

Σημείο Διανομής: Νέο Δημοτικό Κτίριο επί της οδού Αγίου Παντελεήμονος.

Οι διανομές περιλαμβάνουν νωπό κοτόπουλο, χοιρινό κρέας, τυρί φέτα, τυρί γραβιέρα, μανταρίνια, ελαιόλαδο, ηλιέλαιο και χυλοπίτες.

Ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Πρέβεζας κ. Στράτος Ιωάννου ανέφερε ότι με το πρόγραμμα ΤΕΒΑ η Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας παρέχει συνεχή, πολύτιμη στήριξη και ανακούφιση στους συμπολίτες μας σε καιρούς οικονομικής δυσχέρειας. Το πρόγραμμα αυτό δίνει μια ανάσα σε 2.000 ωφελούμενους στην περιοχή μας.

Η διανομή τροφίμων γίνεται σε συνεργασία με τους εταίρους, την Ιερά Μητρόπολη και τους Δήμους Πρέβεζας, Πάργας, Ζηρού.

«Τον έπνιξα, τον έχω στο αυτοκίνητο»: Η μέρα που όλη η Ελλάδα πανηγύρισε την αθώωση της γυναίκας που σκότωσε τον άνδρα της

Tο ξημέρωμα της 29ης Δεκεμβρίου του 1989 οι αξιωματικοί που είχαν υπηρεσία στην ασφάλεια Αττικής αντίκρισαν αυτό που πιθανότατα ήταν το πιο αλλόκοτο θέαμα της ζωής τους. Το κάλεσμα ήταν μια ατάκα απ’ αυτές που ένας αστυνομικός θα ακούσει μάλλον μόνο μια φορά στη ζωή του. Μια γυναίκα, με τρεμάμενη φωνή και γεμάτη μελανιές κατέβηκε από ένα αυτοκίνητο και ξεστόμισε το εξής: «Έπνιξα τον άνδρα μου, τον έχω στο αυτοκίνητο. Ήρθα να παραδοθώ»!

Η 37χρονη Γ.Π. είχε οδηγήσει από τη Μαλακάσα έως τη ΓΑΔΑ με τον σύζυγό της νεκρό στο κάθισμα του συνοδηγού. Το δεύτερο σοκ ήταν η… ανώφελη αναζήτηση οποιουδήποτε φονικού όπλου. Διότι απλά δεν υπήρχε. Ήταν η γραβάτα του 45χρονου θύματος…

Ύστερα από λίγα λεπτά της ώρας και αφού η γυναίκα είχε ηρεμήσει λίγο, ξεκίνησε να εξιστορεί τα τραγικά γεγονότα εκείνης της μοιραίας βραδιάς.

Ήταν φυλακισμένη σε έναν 20ετη γάμο με ένα βάναυσο και κακοποιητή σύζυγο. Τον είχε παντρευτεί σε ηλικία 17 ετών και είχαν αποκτήσει τρία παιδιά. Εκείνος δούλευε τα πρωινά σε μια εταιρία κι εκείνη τις νύχτες σε μια χαρτοπαικτική λέσχη ως σερβιτόρα. Τέλη Δεκεμβρίου η κίνηση στα μαγαζιά αυτά είναι πάντα αυξημένη κι έτσι η 37χρονη είχε πολλή δουλειά.

Το βράδυ της 28ης Δεκεμβρίου ο 45χρονος μετέβη στο μαγαζί που εργαζόταν η σύζυγός του και μπήκε μέσα με εμφανή εκνευρισμό, απαιτώντας να τον ακολουθήσει. Εκείνη, υπό το φόβο ενός επεισοδίου μπροστά στους πελάτες υπάκουσε. Μπήκε στο αυτοκίνητο μαζί του και ο 45χρονος ξεκίνησε με κατεύθυνση τον Ωρωπό. Όπως κατέθεσε η δράστης, σε όλη τη διαδρομή την έβριζε και τη χτυπούσε. Δεν ήταν ωστόσο κάτι που της προκάλεσε έκπληξη. Η χρήση βίας πάνω της ήταν πολύ συχνό φαινόμενο.

Σύμφωνα με τα λεγόμενά της, τα οποία επιβεβαιώθηκαν στο δικαστήριο, ο άνδρας της ήταν αυταρχικός, άπιστος και την κακοποιούσε συστηματικά, τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά.

Εκείνο το βράδυ ωστόσο υπερέβη κάθε όριο. Κάποια στιγμή πάρκαρε το αυτοκίνητο σε μια ερημική τοποθεσία και διέταξε τη γυναίκα να κατέβει. Άρχισε να της βγάζει τα ρούχα με βίαιες κινήσεις, φωνάζοντας της «απόψε ετοιμάσου να πεθάνεις». Ακολούθως την έδεσε με ένα καλώδιο και ξεκίνησε ξανά να τη χτυπάει. «Θα σε πάω στην Ομόνοια και θα σε σκοτώσω», της είπε προτού την αναγκάσει να μπει ξανά στο αυτοκίνητο και βάλει μπροστά.

Η αβοήθητη γυναίκα είχε αρχίσει να πιστεύει ότι ήταν οι τελευταίες της στιγμές. Δεχόταν ξανά τα χτυπήματα και τις απειλές του συζύγου της και φοβούμενη πια για τη ζωή της αποφάσισε να δράσει. Μόλις αυτός σταμάτησε για λίγο στην άκρη του δρόμου στο ύψος της Μαλακάσας, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία.

Τον άρπαξε από τη γραβάτα και επιστράτευσε κάθε ικμάδα δύναμης της, σφίγγοντας τη λυσσασμένα. Κατάφερε τον απόλυτο αιφνιδιασμό και δευτερόλεπτα αργότερα ο 45χρονος είχε χάσει τις αισθήσεις του. Στη συνέχεια του έβγαλε τη γραβάτα, την τύλιξε στο λαιμό του σαν θηλιά και συνέχισε να τον σφίγγει. Σταμάτησε μόνο όταν βεβαιώθηκε ότι ήταν νεκρός. Όπως υποστήριξε, δεν είχε καμία πρόθεση να συγκαλύψει το έγκλημα. Τον μετακίνησε στη θέση του συνοδηγού, πήρε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και ξεκίνησε για να παραδοθεί.

Στην απολογία της η 37χρονη ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Συνελήφθη και οδηγήθηκε στη φυλακή όπου και παρέμεινε έως τη διεξαγωγή της δίκης. Αυτή ξεκίνησε ένα χρόνο αργότερα, το Δεκέμβριο του 1990. Η γραμμή που ακολούθησε η υπεράσπιση στόχευε στην αναγνώριση των ελαφρυντικών του πρότερου έντιμου βίου και της νόμιμης άμυνας προκειμένου να επιτευχθεί η ελάχιστη δυνατή ποινή.

Η ίδια η 37χρονη, έχοντας περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια το φόνο του συζύγού της θεωρούσε την καταδίκη της βέβαιη. Όλα όμως ανατράπηκαν από τις μαρτυρίες ανθρώπων που είτε ζούσαν στην οικογένεια, είτε ήταν κοντά της. Πρώτα απ’ όλα τα τρία παιδιά, τα οποία βρέθηκαν από την αρχή στο πλευρό της μητέρας τους, δηλώνοντας ότι ζούσαν με το φόβο μήπως κάποια μέρα ο πατέρας τους τη δολοφονήσει. Επιπλέον, φίλοι και συγγενείς επιβεβαίωσαν ότι ο 45χρονος ήταν βίαιος και επικίνδυνος. Ακόμα και ο αδερφός του θύματος αναγνώρισε πολλά ελαφρυντικά στη νύφη του.

Κατά τη διάρκεια της δίκης περιγράφηκε λεπτομερώς η εφιαλτική καθημερινότητα της συζυγοκτόνου. Όλοι όσοι γνώριζαν κατέθεσαν, ακόμα και γείτονες, κάνοντας λόγο για άγριους ξυλοδαρμούς, ύβρεις, εξευτελισμούς και απειλές. Υπήρξαν κάποιοι συγγενείς του θύματος που ισχυρίστηκαν ότι κατά βάθος την αγαπούσε και δεν θα την έβλαπτε. Η καθ’ ομολογία δολοφόνος τόνισε ότι ήθελε χρόνια να πάρει διαζύγιο, αλλά ο σύζυγός της αρνείτο να συναινέσει.

Η συμπαράσταση της κοινής γνώμης προς το πρόσωπο της 37χρονης ήταν πρωτοφανής για τα ελληνικά χρονικά.

Ομοίως και η ετυμηγορία. Στο άκουσμα της όλοι οι παρευρισκόμενοι στην αίθουσα έμειναν άφωνοι. Παρά την εισήγηση του εισαγγελέα να κριθεί ένοχη, αναγνωρίζοντάς της μόνο το ελαφρυντικό του βρασμού ψυχικής ορμής, οι δικαστές αποφάσισαν ομόφωνα την αθώωση της γυναίκας με το σκεπτικό ότι βρισκόταν σε πλήρως νόμιμη άμυνα και ότι κινδύνευε ανά πάσα στιγμή. Στην πραγματικότητα δεν είχαν κρίνει με το γράμμα του νόμου, αλλά με τη συνείδηση τους. Προφανώς έπαιξε τεράστιο ρόλο η στάση των παιδιών και η προοπτική να μείνουν χωρίς τη φροντίδα της μητέρας τους.

Ήταν από τις ελάχιστες φορές που «λαϊκοί» και τακτικοί δικαστές είχαν πλήρη ταύτιση απόψεων. «Ευχαριστώ τους δικαστές που σκέφτηκαν με συναίσθημα. Θα με σκότωνε αν δεν τον σκότωνα. Ακόμα δεν ξέρω που βρήκα τη δύναμη να το κάνω», δήλωσε μεταξύ άλλων η γυναίκα μετά το τέλος της τραγικής περιπέτειας.

Ή αλλιώς η ηρωίδα που μέσω μιας γραβάτας κατάφερε να σώσει τη ζωή της, πιθανόν και να λυτρώσει τις ψυχές τριών παιδιών.

menshouse.gr

https://viralgreece.eu/

Ρωμιός και Εβραιοπούλα...!!! ( Αληθινή ιστορία που διαδραματίστηκε στα Γιάννενα).

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Γιάννενα δύο καλοκαίρια προτού από τον μεγάλο πόλεμο. Γιός ενός βιοτέχνη ο Νικόλας, ο πατέρας έχει πουκαμισάδικο εκεί κοντά στον πλάτανο. Μια μέρα ο πατέρας του λέει, "να πάρεις εκείνο το καρότσι που είναι γεμάτο πουκάμισα και να το πας στον κύριο Καμζή εκεί στην Ανεξαρτησίας, εκεί θα με περιμένεις θα έρθω και εγώ". Βέβαια ο πατέρας του είχε πει ότι είναι μεγάλος έμπορος και προσπαθεί να τα πάρει με την πιο φτηνή τιμή. 

Ξεκίνησαν από τον Τρυγητή και κλείσανε το Γενάρη, τον έφερε βόλτα, από πενηντάρι που ξεκίνησε έγινε δεκαπεντάρι. Έτσι και έγινε τα πήγε ο Νικόλας. Νάσου σε λίγο έρχεται και ο πατέρας. Στέκεται και ο κυρ Μωυσής και του μετράει το παραδάκι παγγουή. 

Τον ρωτάει ο πουκαμισάς που θα τα δώσεις τόσα πουκάμισα; 

Άκου να σου πω του απαντά ο Εβραίος, αν στο μαρτυρούσα δεν θα ήμουν έμπορος και άκου κάτι ακόμα. Εσύ είσαι ένας κροκόδειλος και εγώ ένα πουλάκι, όπως το πουλάκι πηγαίνει και καθαρίζει τα δόντια του κροκόδειλου να μην σαπίσουν έτσι και γω σου πήρα τα πουκάμισα να μην σαπίσουνε στην αποθήκη σου. 

Τρελάθηκε με αυτά που του είπε ο Μωυσής ο Γιάννης, ο πουκαμισάς. Το καλοκαιράκι μπήκε για τα καλά, ο Νικόλας μαζί με σύσκαλα παιδιά πηγαίναν στο Μώλο δίπλα στου Μακρή και νοίκιαζαν ποδήλατα, πέντε δεκάρες την ώρα. Πηγαίναν από της Κυρά Φροσύνης στα Παραλίμνιο και από εκεί στα Σφαγεία. Περνώντας το Κουρμανιό φτάνανε στην Περίβλεπτο και από εκεί πάλι στο Μώλο. Άντε πέρασε η ώρα γιατί μέχρι εκεί φτάνουν οι δεκάρες. Σε μια τέτοια βόλτα, καθώς ο Νικόλας πήγαινε από τους πρώτους ξάφνου βλέπει μια κοπελιά ξάπλα και το ποδήλατο πεσμένο. Αμέσως τρέχει την σηκώνει και της λέει να την πάει κάπου να της δέσουν την πληγή. 


Αυτή του απαντά να με πας στον πατέρα μου στην Ανεξαρτησίας έχει μαγαζί εμπορικό. 

-Τι είσαι κόρη του κυρίου Μωυσή; 

-Ναι του λέει η κοπελιά. 

-Ά τον ξέρω συνεργάζεται με τον πατέρα μου. 

Αφού την πήγε και τα είπαν με τον πατέρα της έφυγε ο Νικόλας, αφού τον ευχαρίστησε ο πατέρας και τον ξεπροβόδισε η Εσθήρ. 

Από τότε αποκτήθηκε μια φιλία μεταξύ των παιδιών, ο Νικόλας φοιτητής στην Αθήνα η Εσθήρ σπουδάζει στη Σαλονίκη. Το καλοκαίρι τελείωσε τα παιδιά χωρίζουνε άντε πάλι του χρόνου. Τα παιδιά αλληλογραφούν και έτσι δημιουργείται μια σχέση. Πέρασε ο καιρός ήρθε το άλλο καλοκαίρι, τα παιδιά ξανασμίξανε και έτσι ξεσπά μεγάλος έρωτας, κάνουν όνειρα για το μέλλον τους και για την σχέση τους. Αλλά τα σχέδια κάπου σταματάνε εκεί. Οι Ιταλοί κήρυξαν τον πόλεμο, ο Νικόλας στην πρώτη γραμμή, ο φόβος του είναι περισσότερο μην πάθει κάτι η Εσθήρ παρά για τον εαυτό του. 

Κάθε μέρα ο Στρατός προχωράει όλο πιο μέσα στην Αλβανία. Ώσπου μια μέρα ήρθε η διαταγή για υποχώρηση. Ο Νικόλας επιστρέφει στα Γιάννενα και στην αγαπημένη του Εσθήρ. Ο καιρός περνάει, κατοχή πείνα. Η οικογένεια του Νικόλα που κατάγεται από χωριό όλο και κάτι φαγώσιμο βρίσκεται, έτσι κάπως βοηθάει και την οικογένεια της Εσθήρ. 

Και έρχεται εκείνη η καταραμένη μέρα του Μάρτη εκεί στην πλατεία Μαβίλη, μάζεψαν όλους τους Ρωμανιώτες, Γιαννιώτες Εβραίους και τους έχουν έτοιμους για το Άουσβιτς. Μαζί και  η οικογένεια του Καμζή.

 Η Εσθήρ τι απέγινε; Ο Νικόλας έχει προ πολλού ανέβει στο βουνό μαζί με άλλους φίλους, το αντάρτικο έχει φουντώσει. Στέλνει χαμπέρι σε μια ξαδέρφη του να πάρει  την Εσθήρ να την πάει στο χωριό της μάνας του κάπου στα Τζουμέρκα. Έτυχε εκείνο το βράδυ να κοιμηθεί σπίτι της ξαδέρφης του και έτσι την γλύτωσε και αυτό έγινε . 

Δεν πέρασε λίγος καιρός και η μάνα του Νικόλα αρρώστησε βαριά, ζητά να δει το παιδί της. Έρχεται ο Νικόλας κρυφά για να δεί την μάνα του, κάποιο κακό μάτι τον κατάλαβε. Και δυστυχώς ένα από τα κακά του 'Ελληνα ειναι και αυτό, τον κάρφωσε που να του καρφωθεί η ψυχή στους Γερμανούς και τον πιάσανε. Τον πήρε η φοβερή Εντελβάις, αυτή που κατάκαψε τα χωριά στην Ήπειρο να τον ανακρίνει, μια για την Εβραιοπούλα και μια να μαρτυρήσει για το Αντάρτικο. 

Αμ δε με τόσα βασανιστήρια ο Νικόλας δεν λύγισε, τρείς μέρες πάλευαν οι βασανιστές του να του πάρουν μια κουβέντα, στο τέλος αυτός ο Ήρωας υπέκυψε στα τραύματά του. Μαθεύτηκε στην πόλη αλλά και στα χωριά, το έμαθε και Εσθήρ με το ζόρι την κρατάγανε μην κάνει καμιά αποκοτιά. Μετά από λίγους μήνες οι συμπολεμιστές του Νικόλα πήραν μια άγρια εκδίκηση στην μάχη της Μενίνας. 

Αλλά τι απέγινε η Εσθήρ; Κάθε μέρα στέκεται εκεί επάνω στο μνήμα  του Νικόλα, πιστή δεν παντρεύτηκε ποτέ και ζει με τις αναμνήσεις της.



Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης

Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2022

Tο μόνο που πρέπει να κάνεις πριν πεθάνεις είναι να ζήσεις


Να την ζήσεις...

Βαρέθηκα να βλέπω λίστες με: “τα εκατό πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν πεθάνεις”.
Με “τα εκατό μέρη που πρέπει να επισκεφτείς πριν πεθάνεις”.
Με “τις εκατό ταινίες που πρέπει να δεις πριν πεθάνεις”.
Με “τα εκατό φαγητά που πρέπει να φας πριν πεθάνεις”.
Με “τα εκατό τραγούδια που πρέπει να ακούσεις πριν πεθάνεις”.
Λίστες με “πρέπει” πριν πεθάνεις.
Θα πεθάνεις.
Μια μέρα. Μια νύχτα. Ένα απόγευμα.
Και θα κρατάς στο χέρι λίστες με πράγματα που θα έπρεπε να έχεις κάνει πριν πεθάνει.
Λίστες με υποχρεώσεις, εκκρεμότητες, και “πρέπει”.
Για αυτό έζησες;
Για να κρατάς λίστες και να σβήνεις όσα έκανες από τις λίστες αυτές;
Για αυτό έζησες;
Για να “πρέπει”;
Για αυτό έζησες;
Για να πεθάνεις;
Ένα πράγμα “πρέπει” να κάνεις πριν πεθάνεις.
Να ζήσεις.
Να βρεις χρόνο για να ζήσεις.
Για να κάνεις το ένα πράγμα που πρέπει να κάνεις πριν πεθάνεις.
Να ζήσεις.
Να επισκεφτείς το αγαπημένο σου μέρος όσες φορές το θες και το έχεις ανάγκη. Κι ας είναι ένα μέρος.
Να δεις την αγαπημένη σου ταινία που σε κάνει να κλαις, να γελάς, να ελπίζεις, να προβληματίζεσαι, που δεν σε κάνει να κάνεις τίποτα από όλα αυτά παρά σε κάνει να περνάς ευχάριστα τον χρόνο σου. Κι ας είναι μια “χαζοταινία” χωρίς ουσία, χωρίς νόημα.
Να μαγειρέψεις και να φας το αγαπημένο σου φαγητό. Να κάνεις την κουζίνα χάλια, να λερώσεις πέντε πιάτα, τρεις κατσαρόλες, οχτώ σκεύη. Και να απολαύσεις το αγαπημένο σου φαγητό μόνος σου ή με παρέα. Κι αν θες μαγείρεψε το ίδιο πιάτο εκατό φορές, με τον ίδιο τρόπο, κι αν θες αφαίρεσε κάποιο συστατικό κι αν θες πρόσθεσε κάποιο.
Να ακούς το αγαπημένο σου τραγούδι εκατό φορές την μέρα. Βάλτο στην επανάληψη και άκουγε το συνέχεια. Τραγούδα το όταν κάνεις μπάνιο, όταν έχει κίνηση, όταν διαβάζεις, όταν λυπάσαι, όταν χαίρεσαι. Έχε την μελωδία του στο μυαλό σου. Και τραγούδα το δυνατά. Και άλλαξε τους στίχους αν δεν σου αρέσουν καποια στιγμή. Γράψε τους δικούς σου στίχους.
Να βρεις χρόνο.
Για εσένα. Για τους άλλους. 
Χρόνο για εσένα. Με εσένα. Χρόνο να γνωρίσεις, να ακούσεις, να μάθεις να αγκαλιάσεις τον εαυτό σου. Τον εαυτό αυτό που κουράστηκε να ζει με λίστες. Που βαρέθηκε να είναι λίστα.
Να βρεις χρόνο. Να δεις ποιος είσαι, τι είσαι. Τι θες και τι έχεις ανάγκη. Τι μπορείς και τι δεν μπορείς. Τι είσαι.
Και να το αγκαλιάσεις αυτό που είσαι. Να το δεχτείς.
Να βρεις χρόνο για τους άλλους. Με τους άλλους. Χρόνο να τους γνωρίσεις, να τους ακούσεις, να τους μάθεις, να τους αγκαλιάσεις. Να γελάσεις μαζί τους, να κλάψεις μαζί τους, να θυμώσεις μαζί τους, να τους δεχτείς, να τους αγαπήσεις ή να μην τους αγαπήσεις. Απλά να τους γνωρίσεις. Να δεις τι μπορείτε να κάνετε μαζί, τι δεν μπορείτε να κάνετε μαζί. Να δεις ποιοι είστε. Τι είστε. Να πείτε όσα δεν είπατε. Να κάνετε όσα δεν κάνατε.
Να βρεις χρόνο να μυρίσεις ένα λουλούδι. Να το μυρίσεις, να μην το κόψεις. Γιατί κι αυτό μια ζωή έχει και σαν κι εσένα το μοναδικό πράγμα που “πρέπει” να κάνει πριν πεθάνει είναι να ζήσει.
Να βρεις χρόνο να κοιτάξεις τον ήλιο και το φεγγάρι. Να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά και να δεις τον ουρανό και τα αστέρια. Και να σκεφτείς χαζεύοντας την απεραντοσύνη του πόσο μικρός είσαι μπροστά στο αχανές σύμπαν. Και να καταλάβεις πόσο σπουδαία είναι η μικρή ύπαρξη σου μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος.
Πόσο σπουδαία είναι για εσένα η μικρή αυτή ύπαρξη σου. Η μικρή ζωή σου. Και να την κάνεις κάτι.
Να την ζήσεις.
Να πεις συγγνώμη, ευχαριστώ, παρακαλώ, θύμωσα, πληγώθηκα, χάρηκα, λυπήθηκα, μπορώ, δεν μπορώ, θέλω, δεν θέλω, έλα, φύγε. Είμαι.
Να καταλάβεις ότι είσαι.
Να καταλάβεις ότι έχεις.
Να καταλάβεις πως οι λίστες των άλλων δεν είναι δικές σου.
Να κάνεις μια λίστα.
Για εσένα.
Να χωράς και να ακολουθείς μια λίστα. Την δική σου.
Γιατί το μοναδικό πράγμα που πρέπει να κάνεις πριν πεθάνεις είναι ένα, να ζήσεις.

savoirville

Ο Άντρας μου πέθανε αλλά τα παιδιά μου… δεν με θέλουν σπίτι τους, γιατί τους “Μαυρίζω” τις γιορτές

Είμαι 58 χρονών, ο άντρας μου πέθανε πριν από 9 μήνες και από τότε ζω μόνη μου με τη γατούλα μου που είναι η μόνη μου συντροφιά και παρηγοριά… δεν ξέρω τι θα κάνω αν τη χάσω κι αυτή. Πιστεύω πως τότε θα μείνω πραγματικά μόνη !!!
Φέτος είναι τα πρώτα μου Χριστούγεννα χωρίς τον άντρα μου… και για πρώτη φορά συνειδητοποίησα αυτό που πολλοί λένε, ότι τα Χριστούγεννα δηλαδή είναι η χειρότερη εποχή για τους ανθρώπους που είναι μόνοι.

Ένας καλός μου φίλος με κάλεσε σπίτι του την ημέρα των Χριστουγέννων για να γιορτάσουμε όλοι μαζί αλλά δεν θέλω να πάω. Ο άνθρωπος θα είναι με την οικογένεια του, τι δουλειά έχω εγώ;

Χειρότερα πιστεύω θα νιώσω αν πάω, βλέποντάς τον με τους δικούς του ανθρώπους να γελάνε, να διασκεδάζουν, να κάνουν αστεία, να χορεύουν και να τραγουδάνε. Θα θυμηθώ όλα όσα θα μπορούσα να έχω αλλά δεν έχω και θα νιώσω πολύ άβολα.

Δεν είναι ότι δεν έχω παιδιά. Τέσσερα έχω, ζωή να έχουν, αλλά μου ξεκαθάρισαν ότι δεν με θέλουν σπίτι τους, ούτε τις άλλες μέρες ούτε τις γιορτές. Ήθελα πολύ να γιορτάσουμε όλοι μαζί, να δω τα εγγόνια μου, να τους πάρω δώρα και να περάσουμε όμορφα, αλλά μου «έκοψαν» τον αέρα.

Ο λόγος; Όπως μου είπε η κόρη μου δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με μένα και ότι όποτε πάω σπίτι τους, τους «μαυρίζω», αφού όλο μιλάω για τον άντρα μου και κλαίγομαι επειδή είμαι μόνη και δεν έχω κανέναν.

Περίμενα μεγαλύτερη κατανόηση από τα παιδιά μου, αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν διαθέτουν, παρά μόνο αναισθησία. Λυπάμαι πολύ που αφήνουν τη μάνα τους μόνη σε μια τόσο δύσκολη στιγμή για εκείνη.

Δεν σκέφτονται καν ότι είναι τα πρώτα μου Χριστούγεννα χωρίς το μπαμπά τους μετά από 38 χρόνια γάμου. Θα έπρεπε να σεβαστούν το γεγονός ότι δεν έχω κανέναν άλλον άνθρωπο στη ζωή μου πέρα από εκείνα και να «ρίξουν» λίγο νερό στο κρασί τους.

Απ’ ότι φαίνεται όμως όχι. Προτιμούν να με πετάξουν σαν την τρίχα απ’ το ζυμάρι παρά να με καλέσουν σπίτι τους να περάσουμε αυτές τις άγιες μέρες μαζί.

Δεν πειράζει. Καλή καρδιά! Θα μείνω σπίτι μου μόνη με τη γατούλα μου, το μόνο «άνθρωπο» που μου έμεινε στη ζωή.

Αλεξάνδρα

singleparent.gr

https://fanpage.gr

Η Ελλάδα μιας άλλης εποχής. Απίστευτες ιστορίες ζωής από την Ηπειρώτισσα γιαγιά Ροζαλία. ΒΙΝΤΕΟ

Η Ελλάδα μιας άλλης εποχής... Η Ελληνίδα γιαγιά της υπαίθρου είναι μια αγαπημένη εικόνα που δεν υπάρχει σε λίγα χρόνια. Μια άλλη εποχή η 93χρονη ηρωίδα γιαγιά, στο χωριό Κλειδωνιά Κόνιτσας, μας υποδέχεται στο φτωχό σπιτάκι της με ένα ζεστό χαμόγελο, πολλή αγάπη και λίγα λουλούδια για να μας πει τις δικές της αληθινές ιστορίες ζωής!

Βίντεο: Ανδρέας Κουτσοθανάσης

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2022

Οι τηγανίτες :To νόστιμο πρωϊνό των παιδικών μας χρόνων!!!

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα να ξυπνάς το πρωί στο χωριό, ειδικά χειμωνιάτικες ημέρες, να ανάβεις το τζάκι με ιεροτελεστία, να ψήνεις στην χόβολη τoν ελληνικό καφέ να μοσχοβολάει το σπίτι και να απολαμβάνεις ζεστές τηγανίτες. Hταν το πιο νόστιμο πρωινό εκείνα τα χρόνια του 70 και του 80 που μεγαλώσαμε στο χωριό. Έτσι και αλλιώς δεν είχαμε πολλές επιλογές, της έτρωγες με ζάχαρη η με μέλι ή ακόμα και σκέτες, ήταν πεντανόστιμες. 

Ακόμα και σήμερα στα χωριά μας φτιάχνονται οι παραδοσιακές τηγανίτες και της αναζητούμε στην κουζίνα της μάνας όταν πηγαίνουμε στο πατρικό μας σπίτι στο χωριό, τελικά μερικές γενιές υπήρξαν πολύ τυχερές.

https://xiromeropress.gr/

51χρονος βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του

Ένας 51χρονος έφυγε αιφνίδια από τη ζωή σε περιοχή της Άρτας . Τον άνδρα βρήκε χωρίς τις αισθήσεις του στενό συγγενικό του πρόσωπο μέσα στο σπίτι που διέμενε.

Αμέσως ενημερώθηκαν οι αρχές. Για τον 51χρονο ήταν ήδη αργά καθώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Τα ακριβή αίτια θα προκύψουν από τη νεκροψία νεκροτομή ενώ από τα στοιχεία της αστυνομίας δεν προκύπτει ένδειξη εγκληματικής ενέργειας.

https://www.epiruspost.gr/

Πετρο-Λούκα Χαλκιάς: Μοιρολόι και Σκάρος. Αλέξης Ζούμπας: Μοιρολόϊ. Χθεσινή βιντεοσκόπηση

 
Το  βράδι του Σαββάτου 03-12-2022  στη Στέγη του Συλλόγου των Ηπειρωτών Άνω Λιοσίων όπου παρουσιάστηκε το βιβλίο  του Κρίστοφερ Κίνγκ " Ηπειρώτικο Μοιρολόι", είχαμε την τύχη να απολαύσουμε ζωντανά τον μεγάλο Πετρο-Λούκα Χαλκιά και  το μοιρολόι του Αλέξη Ζούμπα  σε δίσκο των 78 στροφών, ηχογραφημένο το 1926.

Απολαύστε τα.