Σάββατο 20 Αυγούστου 2022

Η Έφη Θώδη το τερμάτισε: Τραγούδησε το «Μαντάμ» φορώντας τα γυαλιά του Τραννού

Η Έφη Θώδη τραγούδησε… παραδοσιακή τραπ σε πανηγύρι στη Μεσσηνία, φορώντας και τα γυαλιά που φορά ο γνωστός τράπερ Τραννός.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Έφη Θώδη διασκευάζει το γνωστό τραγούδι «Μαντάμ», που τραγουδάει ο τράπερ Τραννός με τους Kings, και που έχει τραγουδήσει μαζί και με την Ελένη Φουρέιρα. Πρόσφατα σε πανηγύρι είχε τραγουδήσει το «Μαντάμ» υπό τους ήχους κλαρίνου και είχε γίνει viral.

Αυτή τη φορά, όμως, η τραγουδίστρια της δημοτικής μουσικής το πήγε κι ένα βήμα παρακάτω! Εμφανίστηκε σε πανηγύρι στη Μεσσηνία τραγουδώντας το «Μαντάμ» και φορώντας τα κλασικά γυαλιά ηλίου που φοράει και ο τράπερ Τραννός στις εμφανίσεις του.

Όπως ήταν λογικό, το βίντεο έχει ήδη γίνει viral και σαρώνει στο διαδίκτυο!

Δείτε το βίντεο:

Παρασκευή 19 Αυγούστου 2022

Κόσμος και συμμετοχή από Συλλόγους, στο 2ο Αντάμωμα Ετεροδημοτών Άρτας που διοργάνωσε η Δημοτική Αρχή Άρτας

Χρ. Τσιρογιάννης:Μαζί με την Πανηπειρωτική δημιουργήσαμε από το μηδέν έναν θεσμό για να τιμήσουμε τους ετεροδημότες μας και να αφουγκραστούμε τις ιδέες τους”.

Στο πανέμορφο ορεινό και καταπράσινο χωριό της Ροδαυγής, πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ το «2ο Αντάμωμα Ετεροδημοτών». Η μεγάλη συμμετοχή του κόσμου, οι τοποθετήσεις και η ανανέωση του ραντεβού για την επόμενη χρονιά, απέδειξε πως η πρωτοβουλία της Δημοτικής Αρχής για μια εκδήλωση αφιερωμένη στους ετεροδημότες μας στέφθηκε με επιτυχία. Μεγάλος πρωταγωνιστής και η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας, που είχε θέσει υπό την αιγίδα της και αυτό το αντάμωμα.

Οι οικοδεσπότες της βραδιάς, ο Δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, ο Πρόεδρος της Ροδαυγής Θεοφάνης Κίτσιος και ο Έφορος Δημοσίων Σχέσεων της ΠΣΕ Αντώνης Κόντος, ο οποίος εκπροσώπησε τον Πρόεδρο Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας , ήταν παρόντες να υποδεχθούν τους συλλόγους, τους φορείς και τους ετεροδημότες που ανταποκρίθηκαν με μεγάλη χαρά  στην πρόσκληση.

Μεταξύ άλλων, το επίσημο παρών έδωσαν, ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Γιώργος Στύλιος, ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ Χρήστος Γκόκας, ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε Άρτας Βασίλης Ψαθάς, ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Νίκος Λιόντος, ο Πρόεδρος της Κοινότητας Αρταίων Αντώνης Καραμπίνας, ο Πρόεδρος της Αδελφότητας Ροδαυγής Σπύρος Μάνος, ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ραδοβυζινών Γιώργος Μανιώτης, ο Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Τζουμερκιωτών Χρήστος Γκατζόγιας, ο Υπεύθυνος Τύπου της Ομοσπονδίας Τζουμερκιωτών Ανδρέας Ζανίκας, Πρόεδροι Πολιτιστικών Συλλόγων κ.α.

Από την εκδήλωση δεν έλειψε η συγκινησιακή φόρτιση αλλά και οι τοποθετήσεις των παρευρισκόμενων. 

Δήλωση από Πανηπειρωτική: «Πρόκειται για μια εξαιρετική εκδήλωση και πρωτοβουλία της Δημοτικής Αρχής να ανταμώνουμε κάθε χρόνο να μοιραζόμαστε τις ιδέες και τους προβληματισμούς μας, για το τόπο που όλοι μας αγαπάμε. Είμαστε περήφανοι που βλέπουμε πως η Άρτα προοδεύει, αναπτύσσεται και έχει ανθρώπους που νοιάζονται. Στηρίζουμε και είμαστε δίπλα στο Δήμο γιατί τέτοιες εκδηλώσεις μόνο συγκίνηση μας κάνει να νοιώθουμε».

Όπως δήλωσε και ο Δήμαρχος Αρταίων « Για την Δημοτική μας Αρχή, όλοι εσείς είστε μια εξαιρετικά σημαντική δύναμη, ένα ακόμη όπλο στη μεγάλη μάχη που δίνουμε για την αναγέννηση του τόπου μας. Γι’ αυτό και επενδύουμε πολλά στη συνεργασία μας» και συνέχισε αναφέροντας επιγραμματικά τις επιτυχίες που φέρνει στον τόπο μας η δύναμη της συνεργασίας. «Νιώθω, πώς η αποψινή μας συγκέντρωση έχει πραγματικό νόημα και ουσία. Για να μοιραστούμε ειδήσεις, όπως είναι η είδηση πως πολύ πρόσφατα στον Δήμο μας διεκδικήσαμε και πετύχαμε να πάρουμε 13 εκατομμύρια ευρώ για την ανάπλαση του κέντρου και άλλα 12 εκατομμύρια ευρώ για να δώσουμε πάλι ζωή στο ΞΕΝΙΑ, εξασφαλίσαμε χρηματοδότηση για την σύνταξη ολοκληρωμένης χωρικής επένδυσης (ΟΧΕ) για την αξιοποίηση της Λίμνης Πουρναρίου και της Παραλίμνιας ζώνης, αλλά και του Αμβρακικού Κόλπου μέσω διεκδίκησης χρηματοδότησης από το νέο ΕΣΠΑ, επιπλέον διεκδικούμε και δωρεάν ρεύμα για όλους τους κατοίκους του Δήμου Αρταίων, λόγω της λειτουργίας του Υδροηλεκτρικού Σταθμού στο Πουρνάρι, ενώ δρομολογήσαμε και τις απαραίτητες ενέργειες για τους δασικούς χάρτες» τόνισε ο Χρήστος Τσιρογιάννης. 

Η αναφορά στο Πανεπιστήμιο και στο Αγροδιατροφικό Πάρκο Άρτας 

Ειδική αναφορά έγινε, ωστόσο, στις πανεπιστημιακές σχολές του Νομού. Για το θέμα, ο Δήμαρχος δεν δίστασε να αναφέρει πως το «ζήτημα αυτό είναι τεράστιο, γιατί το Πανεπιστήμιο πολλές φορές μας κάνει να αισθανόμαστε εμάς τους Αρτινούς επαίτες  για τα αυτονόητα». Και συνέχισε τονίζοντας, πως οφείλει το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων να συμπεριφέρεται ως Πανεπιστήμιο Ηπείρου. «Εκεί πρέπει να ενώσουμε τις φωνές μας. Και για να μείνουν οι σχολές εδώ στην Πανεπιστημιούπολη στους Κωστακιούς, δυνατές και ακμαίες, με περισσότερους φοιτητές, αλλά και για να γίνει το Αγροδιατροφικό Πάρκο που δικαιούμαστε, ως συμπλήρωμα της Γεωπονικής Σχολή της Άρτας». Και έκλεισε για το θέμα, λέγοντας πως «υπάρχουν τα διαθέσιμα στρέμματα, υπάρχει η γνώση. Αυτό που δεν υπάρχει είναι πίεση απ’ όσους μπορούν και οφείλουν να πιέσουν».

Κάλεσμα για συμμετοχή ετεροδημοτών στα ψηφοδέλτια

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Δήμαρχος, επικύρωσε την ανάγκη για περισσότερη συμμετοχή των ετεροδημοτών, μέσα από το δημόσιο κάλεσμά του για συμμετοχή στα ψηφοδέλτια των παρατάξεων. 

 «Όλη αυτή η προσπάθεια που γίνεται, οι πεζοδρομήσεις, τα καλύτερα σχολεία, οι παιδικές χαρές, οι αθλητικές υποδομές, οι ψηφιακές  και ηλεκτρονικές μας υπηρεσίες, οι καινοτόμες δράσεις για τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό, η ανανεωμένη ιστοσελίδα του Δήμου μας,  οι πανελλαδικές βραβεύσεις της πόλης μας θα γίνουν ακόμη καλύτερες και ακόμη περισσότερες με την δική σας συνδρομή», δήλωσε. «Αυτή η πρόσκληση συμμετοχής είτε είναι για μια θέση στο Δημοτικό μας Συμβούλιο, είτε στα Τοπικά, είτε ως ειδικός σύμβουλος και συνεργάτης, είτε ως απλή συμμετοχή σε φορείς και συλλόγους, είναι εδώ. Είμαστε εδώ, γιατί είμαστε ομάδα».

Η φρικτή ιστορία της δολοφονίας 20χρονου κτηνοτρόφου από τους κατοίκους του χωριού του στην Ήπειρο.

Tο Έκρυβαν Για 9 Χρόνια: Η Φρικτή Ιστορία Της Δολοφονίας 20χρονου Κτηνοτρόφου Απο Τους Κατοίκους Και Η Συγκάλυψη Απο Το Χωριό

Βρισκόμαστε στο χωριό Αγιά Πρεβέζης, το έτος 1952. Ένας 20χρονος κτηνοτρόφος, η οικογένεια του οποίου διαθέτει μεγάλη έκταση από πρώην οθωμανικά τσιφλίκια, βρίσκεται απαγχονισμένος σε ένα δέντρο κοντά στην καλύβα του. Οι χωριανοί σοκάρονται με το θέαμα, το ίδιο και οι αστυνομικοί που φτάνουν στο σημείο και κατεβάζουν από το σκοινί τον νεαρό ο οποίος διατελούσε παράλληλα χρέη αντιπροέδρου της μικρής κοινότητας.

Όπως αποκαλύπτεται από την ιατροδικαστική εξέταση, ο 20χρονος δεν αυτοκτόνησε αλλά βασανίστηκε σκληρά από τους δράστες μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή. Συγκεκριμένα, πριν κρεμαστεί, οι δολοφόνοι του τον «παλούκωσαν», συνθλίβοντας τα γεννητικά του όργανα.

Το «παλούκωμα» ή ανασκολοπισμός είναι ένα από τα πιο βάναυσα βασανιστήρια που έχουν εφαρμοστεί ποτέ στην ανθρωπότητα. Στην Ελλάδα η συγκεκριμένη απάνθρωπη μέθοδος συνέβαινε κυρίως κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν και αποτελούσε τιμωρία για διάφορα εγκλήματα αλλά και ένα μέσο εκφοβισμό για τους χριστιανικούς πληθυσμούς που ζούσαν στα εδάφη της.

Ποιος ή ποιοι, όμως, μισούσαν τόσο πολύ τον αντιπρόεδρο του χωριού που ήθελαν να του κάνουν αυτό το κακό; Η αστυνομία, μία μέρα μετά την τέλεση του εγκλήματος, συνέλαβε έναν ύποπτο συγχωριανό του, ωστόσο, σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, κατά τη διάρκεια της ανάκρισης δεν προέκυψαν στοιχεία που τον ενοχοποιούσαν και έτσι αφέθηκε ελεύθερος.

Ένα χωριό κάλυπτε τους δολοφόνους

Τα χρόνια περνούσαν, το έγκλημα είχε αρχίσει να ξεχνιέται στο χωριό, ωστόσο, ο εισαγγελέας Πρέβεζας κρατούσε ακόμη ανοιχτό τον φάκελο της υπόθεσης μιας και κατά διαστήματα λάμβανε ανώνυμα γράμματα στο γραφείο του, στα οποία σημειώνονταν λεπτομέρειες για το φονικό και τους δολοφόνους του 20χρονου κτηνοτρόφου.

Στα πιο πολλά απ’ αυτά αναφέρονταν πως ο άνθρωπος που τέλεσε το στυγερό έγκλημα ήταν ένας 60χρονος κάτοικος του χωριού το όνομά του οποίου είχε εμπλακεί ξανά σε υπόθεση δολοφονίας το 1940. Ο εισαγγελέας, λοιπόν, εννέα χρόνια μετά, τον κάλεσε για ανάκριση και ύστερα από μια εξαντλητική διαδικασία παραδέχθηκε πως είχε εμπλακεί στον βασανισμό του 20χρονου. Οι αποκαλύψεις του, όμως, άφησαν τους πάντες με το στόμα ανοιχτό.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του δεν τέλεσε μόνο αυτός το φονικό, αλλά ακόμη δέκα άτομα από το χωριό. Όπως δήλωσε, μάλιστα, δέχτηκε να συμμετάσχει στο φονικό με αντάλλαγμα τριακόσιες οκάδες σιταριού. Ανάμεσα στους δολοφόνους, λοιπόν, ήταν ο κοινοτάρχης του χωριού, ένας κοινοτικός σύμβουλος και μερικοί προύχοντες. Ο λόγος για τον οποίο συνέβη; Ο 20χρονος και η οικογένειά του είχαν μεγάλες εκτάσεις πρώην οθωμανικών κτημάτων και έμπαιναν εμπόδιο στα οικονομικά τους σχέδια.

Το πιο σοκαριστικό από όλα, όμως, είναι πως οι χωριανοί γνώριζαν για αυτή τη δολοφονία και αποφάσισαν να σιωπήσουν είτε για να τους προστατεύσουν, είτε επειδή φοβόντουσαν πως εάν μαθευτεί ότι κατέδωσαν τους δράστες, θα σκοτώνονταν και οι ίδιοι.

Η αναπαράσταση του εγκλήματος και η δίκη

Στις 13 Μαΐου 1961, λίγες μέρες μετά την αποκάλυψη των δραστών, πραγματοποιήθηκε αναπαράσταση του φονικού που συνέβη το 1952 στην περιοχή. Μαζί με τους αστυνομικούς και τους ντόπιους που είχαν φτάσει στο σημείο, στην περιοχή βρίσκονταν κι αρκετοί φωτογράφοι οι οποίοι κατέγραψαν το σκηνικό και έβγαλαν μερικές φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν μέχρι και στις εφημερίδες της Αθήνας. Σε αυτές φαίνονται με κάθε λεπτομέρεια οι κινήσεις των δραστών από την απομόνωση του 20χρονου θύματος, μέχρι το «παλούκωμα» και τον απαγχονισμό του.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που είδαν το φως της δημοσιότητας εκείνο το διάστημα, το σχέδιο ήταν πολύ καλά οργανωμένο από τους δράστες. Την ημέρα της δολοφονίας, ένας χωριανός ιερέας προσέγγισε τον θείο του θύματος που ήταν πάντοτε μαζί του για να του ζητήσει δήθεν να κάνει αγιασμό στα κατσίκια του, ενώ ένας άλλος δράστης είχε ντυθεί γυναίκα και έκανε πως μάζευε χόρτα μερικά μέτρα από την καλύβα του. Όταν πια κατάλαβαν ότι ήταν μόνος του, τον ακινητοποίησαν και τον βασάνισαν μέχρι θανάτου.

Κατά τη διάρκεια της δίκης, οι έντεκα κατηγορούμενοι αρνήθηκαν πως συμμετείχαν στο φονικό, ωστόσο, κανείς πια δεν τους πίστευε. Ένοχοι τελικά κρίθηκαν οι εννιά από αυτούς, εκ των οποίων δύο ως ηθικοί αυτουργοί. Ένα από τα πιο στυγερά εγκλήματα που έχουν συμβεί στη χώρα είχε μόλις διαλευκανθεί.

https://fanpage.gr/

Στις 23 Αυγούστου οι "Εκδηλώσεις Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Σουλιωτών στο Σέλτσο".

«Έσφαλε οικτρά , όποιος την δόξα είπε μάταιη…….»
έγραψε ο επικός μας ποιητής
Ανδρέας Κάλβος, στο ποίημά του «εις δόξαν»….και δεν είχε άδικο.

«Δεν υπάρχει γλυκύτερος θάνατος από αυτόν, τον υπέρ πατρίδος θάνατο.

Μηδέ ενδοξότεροι νεκροί παρά οι νεκροί που έπεσαν στο πεδίο της μάχης υπέρ της ελευθερίας. Ας παραμένουν άταφοι αυτοί οι ήρωες. Ας γίνονται βορά των γυπαετών και των σαρκοβόρων θηρίων. Ας μην το έρανε ποτέ κανείς προσφιλής τους μὲ δάκρυα και ας μη το φίλησε το χώμα που έπεσαν. Και τα οστά τους ακόμη, ας μην μένουν εκεί στον ένδοξο αυτό τόπο.Ας τα διασκορπίζουν οι πνοές φθονερών άνεμων και άκαρδοι χείμαρροι σε βαθιές χαράδρες και φαράγγια ανήλιαγα. Παρ όλα αυτά όμως, ένα είναι αληθινό. 

Δεν υπάρχει ενδοξότερος νεκρός από αυτόν που πέφτει στα πεδία των μαχών. Δεν παύει αυτός ο υπέρ πατρίδος, να είναι ο γλυκύτερος θάνατος------

 ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ    ΓΙΑ ΤΟΥΣ   "ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ " ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΣΕΛΤΣΟΥ 

                                                                             Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

 Εορτάζονται εφέτος τα διακόσια δέκαοκτώ  χρόνια ( απο το 1804) της Μάχης του Σέλτσου και του Ολοκαυτώματος των Σουλιωτών που επακολούθησε. Όμως για δεκαετίες παρέμενε άγνωστη  και οι μάρτυρές της Σουλιώτες ήταν οι αγνοούμενοι της Ιστορίας

 Η παρουσία στο Σέλτσο -Για πρώτη φορά- του ανώτατου Πολιτειακού Άρχοντα  στις 23-8-2016 σηματοδότησε πλέον την αλλαγή των μέχρι τώρα δεδομένων για την ανάδειξη της Ιστορικής Μονής και της θυσίας των Σουλιωτών. Ακολούθησε εφέτος η έκδοση Προεδρικού διατάγματος  για την καθιέρωση της 23ης Αυγούστου ως  Επισημη εορτή του δήμου Γ.Καραισκάκη και ημέρας μνήμης του Ολοκαυτώματος των Σουλιωτών.Μια νέα σελίδα άνοιξε για το Σέλτσο. Επιτέλους με δικαιωματικό τρόπο παίρνει τη θέση που του αξίζει στις σελίδες δόξας των αγώνων του Ελληνικού έθνους, δίπλα στο Κούγκι στο Ζάλογγο στο Μεσολόγγι και στο Αρκάδι..   

 Απομένει  να υπενθυμίσουμε προς όλους τους αρμόδιους φορείς ότι δεν είναι αίτημά μας αλλά αυτονόητη υποχρέωση της πολιτείας  να αντιμετωπίσει  το Σέλτσο με την ιδιαίτερη φροντίδα και τιμή που του αξίζει. Σε αυτό δεν μπορούμε παρά να υπογραμμίσουμε την  καταλυτική  συμβολή της Περιφέρειας Ηπείρου και προσωπικά του Περιφερειάρχη Ηπείρου κ. Αλ. Καχριμάνη,, της Περιφερειακής Ενότητας Άρτας  και του κ. Βασ.Ψαθά ,και του Δήμου Γεωργίου Καραΐσκάκη και του δημάρχου κ. Περ. Μίγδου για την  ανάδειξη και αναγέννηση του  σημαντικού Ιστορικού μνημείου .

    Ήδη μετά τα σημαντικά έργα αναστήλωσης των ερειπωμένων κελιών, τη Διαμόρφωσης Περιβάλλοντος χώρου πρόσβασης, την ανακατασκευή της στέγης του κυρίως ναού   την ολοκλήρωση της οδικής πρόσβασης με τσιμεντόστρωση  απο Πηγές μέχρι την Ι.Μονή μήκους 4,5 χιλιομ. και η ηλεκτροδότηση της, το Σέλτσο αναδεικνύεται με τον καλύτερο τρόπο. Στο χέρι μας είναι να το διαφυλάξουμε ως στολίδι και να το αναβαθμίσουμε περαιτέρω.   Σημαντική ηταν η συμβολή και η συνεισφορά της Αδελφότητας Πηγιωτών Άρτας σε αυτή την προσπάθεια της ανάδειξης και προστασίας της Ι.Μονης. Οι ενέργειές της και οι δράσεις της σχετικά με το Σέλτσο τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι αναρίθμητες και απέδωσαν  τα μέγιστα. Αφήσαμε παρακαταθήκη για το μέλλον.Σημαντική και η προσφορά του  μακαριστού  Ιερέα της μονής Παπαγιώργη Φώτου που ήταν  η ψυχή του Σέλτσου για  πάρα πολλά χρόνια. συνέβαλλε αρκετά με τις ενέργειές του. 

  Το μοναστήρι  του ΣΕΛΤΣΟΥ έμελλε να γίνει ο αιώνιος  τόπος  μαρτυρίου των  αδούλωτων  Σουλιωτών. Η «ΚΙΒΩΤΟΣ» της θυσίας των. Μια ΘΥΣΙΑ-ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ άγνωστη ακόμη και σήμερα σε πολλούς και  που «δεν μπορεί να χωρέσει ιστορικού νους» -όπως έγραψε ο Πουκεβίλ- ή να κατανοήσει το μέγεθος της.

Στην μνήμη των Ηρώων αυτών υποσχόμεθα ως θεματοφύλακες της υπέρτατης αυτής θυσίας να διατηρήσουμε τη  φλόγα της  άσβεστη.

    Κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ σήμερα, αποτίοντας  φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης . Προτίμησαν να πεθάνουν λεύτεροι  παρά να ζήσουν  σκλάβοι. Δεν λιποψύχησαν, δεν λιποτάκτησαν, δεν συμβιβαστήκαν. ΄Έμειναν και πέθαναν ως «Ελεύθεροι πολιορκημένοι»   Οφείλουμε να μην  ξεχάσουμε ποτέ αυτή  την ανείπωτη θυσία  τους.

   Η θυσία του Σέλτσου ας αποτελέσει αφορμή για  αφύπνιση  της ιστορικής μνήμης που σε καιρούς χαλεπούς  για την πατρίδα μας,  δεν πρέπει να την ξεχνούμε. διακόσια δώδεκα  χρόνια από τότε δεν στάθηκαν ικανά να την  ξεθωριάσουν.  Ας τους φέρουμε στο νου μας έστω και για μια στιγμή και ας προσευχηθούμε στη μνημη τους. 

Καλούμε  όλους  τους  συνδημότες, όλους τους  συμπατριώτες μας  φίλους και ευλαβείς  προσκυνητές,  να παρευρεθούν μαζί μας στο Σέλτσο την Τρίτη 23 Αυγούστου 2022 για να αποτίσουμε τον  ελάχιστο  φόρο τιμής  και ευγνωμοσύνης  στους «αγνοούμενους» ήρωες της ιστορίας μας 










                                      ΑΙΩΝΙΑ ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ.....    

                                                            Μετά τιμής

        ΧΡΗΣΤΟΣ Β.ΚΑΠΕΡΩΝΗΣ

         ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΠΗΓΙΩΤΩΝ ΑΡΤΑΣ



Πέμπτη 18 Αυγούστου 2022

Δεν έπεφτε καρφίτσα στο διήμερο πανηγύρι στις Σελλάδες Άρτας. ΒΙΝΤΕΟ - ΦΩΤΟ

Το αδιαχώρητο τόσο στις 14 αλλά και στις 15 Αυγούστου στις Σελλάδες Άρτας στο πανηγύρι του χωριού που διοργάνωσε ο Σύλλογος των Σελλάδων ο "Πυρσός

 




«Δολοφόνησα τον πατέρα μου, επειδή βί@ζε την αδερφή μου» – «Τη γλίτωσα απ’τα χέρια του»

«Έφυγε από τη μέση ένας εγκληματίας. Γλίτωσε η αδερφή μου. Ας κρίνει ο Θεός αν αμάρτησα».

Η δήλωση ανήκει σε έναν δεκαπεντάχρονο που δολοφόνησε τον πατέρα του. Η αδελφή του ήταν ένα χρόνο μικρότερη.
Μέχρι τον «ξαφνικό θάνατο» του πατέρα τους, η τετραμελής οικογένεια έμοιαζε σαν όλες τις άλλες του χωριού. Ο νοικοκύρης στο μεροκάματο, η μητέρα στο σπίτι, τα παιδιά στο σχολείο. Άλλωστε, η καθημερινότητα στην Στενή Ευβοίας ήταν γενικώς ήρεμη. Ο ορεινός οικισμός βόρεια της Χαλκίδας ήταν μία μικρή φιλήσυχη κοινότητα. Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους και εμπιστεύονταν τον διπλανό τους.

Τον Ιανουάριο του 1977, η ρουτίνα έσπασε με άσχημο τρόπο. Στις 12 Ιανουαρίου, ο πατέρας της τετραμελούς οικογένειας, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Χαλκίδας με φριχτούς πόνους στο στομάχι. Από εκεί οι γιατροί, που έκριναν ότι η κατάστασή του ήταν εξαιρετικά κρίσιμη, τον έστειλαν στην Αθήνα. Ύστερα από πέντε μέρες νοσηλείας, εξέπνευσε. Ως αιτία θανάτου στο πιστοποιητικό αναγράφηκε η τροφική δηλητηρίαση.
Το σώμα του μεταφέρθηκε πίσω στην Στενή για να κηδευτεί από τους δικούς του ανθρώπους.

Ωστόσο, στο χωριό είχαν ήδη αρχίσει να ακούγονται «ψίθυροι». Πολλοί πίστευαν ότι ο θάνατος του οικογενειάρχη δεν ήταν δυστύχημα. Υποστήριζαν ότι κάποιος από το οικογενειακό του περιβάλλον τον είχε δηλητηριάσει. Οι φήμες και κυρίως οι καταγγελίες, δεν άργησαν να φτάσουν στα γραφεία της Αστυνομίας. Παρότι η υπόθεση είχε κλείσει, ο αστυνομικός του χωριού αποφάσισε να ερευνήσει κατά πόσο τα όσα ακούγονταν είχαν βάση. Έτσι, αρκετούς μήνες μετά το συμβάν κάλεσε τα μέλη της οικογένειας να καταθέσουν.

Το ενδιαφέρον του κέντρισε ο 15χρονος γιος. Ο αστυνομικός άρχισε να τον καλεί στο τμήμα σε τακτική βάση, έκανε διευκρινιστικές ερωτήσεις και του ζητούσε να επαναλάβει όσα είχε πει στην αρχική του κατάθεση. Σταδιακά ο μικρός κατάλαβε ότι τον υποπτευόταν. Κάθε φορά έδειχνε όλο και πιο νευρικός και ήταν εμφανές ότι έκρυβε ένα μυστικό.
Του πήρε δύο χρόνια, όμως τελικά λύγισε. Τον Δεκέμβριο του 1979, ο 17χρονος πλέον, ομολόγησε την αλήθεια στον αστυνομικό, ξεσπώντας σε κλάματα.

«Κάθε βράδυ έβλεπα από το διπλανό δωμάτιο που κοιμόμουν, τον πατέρα μου να γδύνει την αδελφή μου, να τη ρίχνει στο κρεβάτι και να την ατιμάζει. Παρόλο που ήμουν μικρός, καταλάβαινα το έγκλημα του πατέρα και πήρα την απόφαση να τον σκοτώσω».

Ο πατέρας του έπασχε από την καρδιά του και τα φάρμακα που έπαιρνε ήταν σε μορφή κάψουλας. Μία μέρα ο 15χρονος αντικατέστησε το εσωτερικό από δύο κάψουλες με ποντικοφάρμακο. Έπειτα τις έβαλε πίσω στο κουτί. Το ίδιο βράδυ, ο ανυποψίαστος πατέρας πήρε τα φάρμακά του. Η συνέχεια είναι γνωστή. Η επήρεια του δηλητηρίου ήταν άμεση και το θύμα μεταφέρθηκε με φριχτούς πόνους στο νοσοκομείο, όπου και κατέληξε μία εβδομάδα αργότερα.

«Έφυγε από τη μέση ένας εγκληματίας. Γλίτωσε η αδερφή μου. Ας κρίνει ο Θεός αν αμάρτησα. Τώρα που τα είπα όλα ξαλάφρωσα», έκλεισε την ομολογία του ο νεαρός πατροκτόνος.
Οι αποκαλύψεις σόκαραν τη μικρή κοινότητα της Στενής. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει τι συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού της φιλήσυχης οικογένειας.
Λόγω του ότι ο δράστης ήταν ανήλικος και είχαν ήδη παρέλθει δύο χρόνια από το έγκλημα, οι εφημερίδες δεν κάλυψαν το γεγονός εκτενώς.
Παρομοίως, όταν ο σκηνοθέτης Πάνος Κοκκινόπουλος διασκεύασε την υπόθεση για τη μικρή οθόνη, άλλαξε τις ηλικίες των πρωταγωνιστών. Το επεισόδιο «Σε πρώτο βαθμό» της «10ης εντολής» και οι «Ενοχές» της «Ανατομίας ενός Εγκλήματος» είναι βασισμένα στην υπόθεση που συντάραξε τη Χαλκίδα. Και στις δύο τηλεοπτικές εκδοχές, τα αδέλφια παρουσιάζονται ως ενήλικα.
Σύμφωνα με τους τίτλους τέλους της σειράς, το δικαστήριο αναγνώρισε ελαφρυντικά στον 15χρονο δράστη και τον καταδίκασε σε 8 χρόνια κάθειρξη. Αποφυλακίστηκε στα 3.
Τόσο ο ίδιος, όσο η μητέρα και η αδερφή του δεν επέστρεψαν ποτέ στο χωριό.

Σημείωση: Η Μηχανή του Χρόνου δεν αναφέρει τα ονόματα των πρωταγωνιστών της ιστορίας για προφανείς λόγους.

[mixanitouxronou]

https://viralgreece.eu

«Δολοφόνησα τον πατέρα μου, επειδή βί@ζε την αδερφή μου» – «Τη γλίτωσα απ’τα χέρια του»

«Έφυγε από τη μέση ένας εγκληματίας. Γλίτωσε η αδερφή μου. Ας κρίνει ο Θεός αν αμάρτησα».

Η δήλωση ανήκει σε έναν δεκαπεντάχρονο που δολοφόνησε τον πατέρα του. Η αδελφή του ήταν ένα χρόνο μικρότερη.
Μέχρι τον «ξαφνικό θάνατο» του πατέρα τους, η τετραμελής οικογένεια έμοιαζε σαν όλες τις άλλες του χωριού. Ο νοικοκύρης στο μεροκάματο, η μητέρα στο σπίτι, τα παιδιά στο σχολείο. Άλλωστε, η καθημερινότητα στην Στενή Ευβοίας ήταν γενικώς ήρεμη. Ο ορεινός οικισμός βόρεια της Χαλκίδας ήταν μία μικρή φιλήσυχη κοινότητα. Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους και εμπιστεύονταν τον διπλανό τους.

Τον Ιανουάριο του 1977, η ρουτίνα έσπασε με άσχημο τρόπο. Στις 12 Ιανουαρίου, ο πατέρας της τετραμελούς οικογένειας, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Χαλκίδας με φριχτούς πόνους στο στομάχι. Από εκεί οι γιατροί, που έκριναν ότι η κατάστασή του ήταν εξαιρετικά κρίσιμη, τον έστειλαν στην Αθήνα. Ύστερα από πέντε μέρες νοσηλείας, εξέπνευσε. Ως αιτία θανάτου στο πιστοποιητικό αναγράφηκε η τροφική δηλητηρίαση.
Το σώμα του μεταφέρθηκε πίσω στην Στενή για να κηδευτεί από τους δικούς του ανθρώπους.

Ωστόσο, στο χωριό είχαν ήδη αρχίσει να ακούγονται «ψίθυροι». Πολλοί πίστευαν ότι ο θάνατος του οικογενειάρχη δεν ήταν δυστύχημα. Υποστήριζαν ότι κάποιος από το οικογενειακό του περιβάλλον τον είχε δηλητηριάσει. Οι φήμες και κυρίως οι καταγγελίες, δεν άργησαν να φτάσουν στα γραφεία της Αστυνομίας. Παρότι η υπόθεση είχε κλείσει, ο αστυνομικός του χωριού αποφάσισε να ερευνήσει κατά πόσο τα όσα ακούγονταν είχαν βάση. Έτσι, αρκετούς μήνες μετά το συμβάν κάλεσε τα μέλη της οικογένειας να καταθέσουν.

Το ενδιαφέρον του κέντρισε ο 15χρονος γιος. Ο αστυνομικός άρχισε να τον καλεί στο τμήμα σε τακτική βάση, έκανε διευκρινιστικές ερωτήσεις και του ζητούσε να επαναλάβει όσα είχε πει στην αρχική του κατάθεση. Σταδιακά ο μικρός κατάλαβε ότι τον υποπτευόταν. Κάθε φορά έδειχνε όλο και πιο νευρικός και ήταν εμφανές ότι έκρυβε ένα μυστικό.
Του πήρε δύο χρόνια, όμως τελικά λύγισε. Τον Δεκέμβριο του 1979, ο 17χρονος πλέον, ομολόγησε την αλήθεια στον αστυνομικό, ξεσπώντας σε κλάματα.

«Κάθε βράδυ έβλεπα από το διπλανό δωμάτιο που κοιμόμουν, τον πατέρα μου να γδύνει την αδελφή μου, να τη ρίχνει στο κρεβάτι και να την ατιμάζει. Παρόλο που ήμουν μικρός, καταλάβαινα το έγκλημα του πατέρα και πήρα την απόφαση να τον σκοτώσω».

Ο πατέρας του έπασχε από την καρδιά του και τα φάρμακα που έπαιρνε ήταν σε μορφή κάψουλας. Μία μέρα ο 15χρονος αντικατέστησε το εσωτερικό από δύο κάψουλες με ποντικοφάρμακο. Έπειτα τις έβαλε πίσω στο κουτί. Το ίδιο βράδυ, ο ανυποψίαστος πατέρας πήρε τα φάρμακά του. Η συνέχεια είναι γνωστή. Η επήρεια του δηλητηρίου ήταν άμεση και το θύμα μεταφέρθηκε με φριχτούς πόνους στο νοσοκομείο, όπου και κατέληξε μία εβδομάδα αργότερα.

«Έφυγε από τη μέση ένας εγκληματίας. Γλίτωσε η αδερφή μου. Ας κρίνει ο Θεός αν αμάρτησα. Τώρα που τα είπα όλα ξαλάφρωσα», έκλεισε την ομολογία του ο νεαρός πατροκτόνος.
Οι αποκαλύψεις σόκαραν τη μικρή κοινότητα της Στενής. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει τι συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού της φιλήσυχης οικογένειας.
Λόγω του ότι ο δράστης ήταν ανήλικος και είχαν ήδη παρέλθει δύο χρόνια από το έγκλημα, οι εφημερίδες δεν κάλυψαν το γεγονός εκτενώς.
Παρομοίως, όταν ο σκηνοθέτης Πάνος Κοκκινόπουλος διασκεύασε την υπόθεση για τη μικρή οθόνη, άλλαξε τις ηλικίες των πρωταγωνιστών. Το επεισόδιο «Σε πρώτο βαθμό» της «10ης εντολής» και οι «Ενοχές» της «Ανατομίας ενός Εγκλήματος» είναι βασισμένα στην υπόθεση που συντάραξε τη Χαλκίδα. Και στις δύο τηλεοπτικές εκδοχές, τα αδέλφια παρουσιάζονται ως ενήλικα.
Σύμφωνα με τους τίτλους τέλους της σειράς, το δικαστήριο αναγνώρισε ελαφρυντικά στον 15χρονο δράστη και τον καταδίκασε σε 8 χρόνια κάθειρξη. Αποφυλακίστηκε στα 3.
Τόσο ο ίδιος, όσο η μητέρα και η αδερφή του δεν επέστρεψαν ποτέ στο χωριό.

Σημείωση: Η Μηχανή του Χρόνου δεν αναφέρει τα ονόματα των πρωταγωνιστών της ιστορίας για προφανείς λόγους.

[mixanitouxronou]

https://viralgreece.eu

Τετάρτη 17 Αυγούστου 2022

''Η Μαριόλα''... Τό μοιρολόι του ξενιτεμένου, πού γυρίζοντας από τήν ξενητειά δε βρίσκει τήν γυναίκα του. Ο μακάβριος διάλογος ενός ζωντανού μέ μιά νεκρή.

Αποτέλεσμα εικόνας για μαργιολα μοιρολοι

Αποτέλεσμα εικόνας για μαργιολα μοιρολοι
Αποτέλεσμα εικόνας για κληματια ιωαννινων

Δείτε το video ''Mαργιόλα'', στην πιό αυθεντική του εκτέλεση



«...Κάποιοι πόνοι
πού δέν τούς κλεί
κι ό πλατύτερος θρήνος...»
Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ

Ό κάθε άνθρωπος εκδηλώνει το συναίσθημα της χαράς με το δικό του τρόπο. Τό συναίσθημα όμως τής λύπης, τής βαθειάς λύπης, όλοι οί άνθρωποι τό εκδηλώνουν με τον ίδιο τρόπο. Με ψυχικό πόνο, με θρήνους, με μοιρολόγια από τις γυναίκες, μέ δάκρυα. Τά δάκρυα εναποθηκευμένα στο δακρυϊκό ασκό, στη λήκυθο, αυτή του ανθρωπίνου πόνου, δέν έχουν προορισμό από τη Φύση νά ξεπλένουν μόνο το βολβό του οφθαλμού, άλλα καί να ανακουφίζουν από τούς αβάσταχτους ψυχικούς πόνους. Διαυγή κι αστραφτερά κατά τή ροή τους καίνε και τό μαντήλι. Έχουν οί Ήπειρώτισσες μεγάλη εμπειρία με τούς ακένωτους ασκούς των δακρύων τους.

«...Σου στέλλω καί το δάκρυ μου 
σε ενα χρυσό μαντήλι.
Το δάκρυ είναι καφτερό 
καί καίει το μαντήλι...»

Άπό τήν άρχαιοτάτη ακόμα εποχή όλοι οί συγγραφείς μάς παρουσιάζουν τον ψυχικό σπαραγμό σ’ όλες τις κλίμακες. Ό Θουκυδίδης άναφέρει οτι οί Αθηναίοι, κατά τό 431 π.Χ. 
«...τω πατρίω νόμω δημοσία ταφάς έποιήσαντο 
των εν τώδε πολέμω πρώτω άποθανόντων».
 Ό Πρίαμος όταν έμαθε το θάνατο του γυιού του Εκτορα (Ίλιάς X στιχ. 54) 

«... ώμωξεν ό γέρων κεφαλήν... 
παίειν καί τ’ άλλα ποιεΐν καί λέγειν, 
ό συμβαίνει τοις περιπαθούσι».
Άπό τον τραγικότερο των τραγικών, τον Ευριπίδη, στήν τραγωδία "Τρωάδες", τήν τραγική αυτή συναυλία του ανθρωπίνου πόνου,, πού την εκτελούν οι Τρωαδίτισσες, ακούμε τούτο τό μοιρολόγι (στιχ. 1180) τής Εκάβης, όταν αντίκρυσε τό μικρό Άστυάνακτα νεκρό απάνω στήν ασπίδα του πατέρα του.
«...Ώ, χέρια τί αντίγραφο των πατρικών χεριών πού είστε. Χάθηκες λοιπόν γλυκό μου στόμα, πού, πολλές φορές μου έλεγες, όταν ορμούσες στο κρεβάτι μου και μου φώναζες : Γιαγιά, εγώ γιά σένα μιά τρανή πλεξούδα θά κόψω άπό τά μαλλιά μου καί τήν παρέα τών συνομιλήκων μου θά φέρω μπροστά στον τάφο σου νά σου πούμε γλυκό χαιρετισμό...»
Ή Παναγιά κλαίει καί οδύρεται: «Ω γλυκύ μου έαρ». Ό Παλαμάς θα αφήσει στή μάνα του νεκρού του παιδιού, του Άλκη τη φροντίδα «...καί τό στερνό τό χτένισμα μέ τά χρυσά τά χτένια πάρτε απ’ τή μανούλα σας μαλλάκια μεταξένια...» Ή μάνα στο «Ματωμένο γάμο, του Λόρκα μοιρολογεί στο σκοτωμένο παιδί της: «...Ποιός τόλπιζε νά γίνουνε τά μούσκλια τά νυχτιάτικα στεφάνι στά μαλλιά σου...». Ό Σολωμός στήν «Τρελλή μάνα»: «...Με λύπη εγκάρδια έθεωρούσε, όλα τά μνήματα...». Ό Ρίτσος στον «Επιτάφιο»: «...και μούλεες, γυιέ, πώς όλ’ αυτά τά ώραία θάναι δικά μας και τώρα έσβήστης κι εσβησε τό φέγγος κι ή φωτιά μας...».

Τά Ηπειρώτικα και τά Μανιάτικα μοιρολόγια είναι εκείνα, πού τρυπούν μέ νυστέρι τήν καρδιά. Νά μιά πικρή γεύση από Μανιάτικο μοιρολόι, από μιά μάνα:
«...Λιάκο καί Λιάκο μ’ Λιάκο μου 
καί χίλιες φορές Λιάκο, 
χίλια μαχαίρια στήν καρδιά 
καί χίλια δυο φαρμάκια.


Σήκω λεβέντη μ’ νά μέ ίδείς 

τήν πόρτα μ’ νά χτυπήσης.

—Μάνα μ’ νά πείς ώρα καλή 

καί μάνα μ’ καλημερα...»
Όλα τά Ηπειρώτικα μοιρολόγια κλαίνε γιά τούς ξενητεμένους και πιο πολύ γιά κείνους, πού δε γύρισαν. 'Ένα μόνο ξεφεύγει άπό τον κανόνα αύτόν. Είναι τό μοιρολόι του ξενητεμένου, πού γυρίζοντας από τήν ξενητειά δε βρίσκει τήν γυναίκα του τή Μαριόλω. Τραγική ή ιστορία της. Έτσι μου την είπαν τα παληά χρόνια:
Δίπλα από τό χωριό μου, τό Γραμμένο, είναι ή Βελτσίστα (σήμερα Κληματιά). Νειόποαντρος ό νοικοκύρης του σπιτιού άκουσε τό κάλεσμα τής ξενητειάς και πορεύτηκε στο Μπουκουρέστι τό πικρό, απάνω σ’ ένα άλογο του Ρόβα, αφήνοντας τή γυναίκα του τή Μαριόλω μέ τήν κοιλιά μέσα στήν οποία κάτι χαρχάλευε.
Πέρασαν χρόνια. Μιά μέρα όμως, πικρή μέρα, ή γρεντά του παλιού σπιτιού άπό αγριοβελανιδιά, ρημαγμένη άπό τήν πολυκαιρία κι’ άπό τό σαράκι κόπηκε, στά δύο. Τό ασήκωτο εκείνο βάρος άπό τις πλάκες τσαπάλιασε τή Μαριόλω, πού εκείνη τήν ώρα ζύμωνε μοιρολογώντας τό «ξενητεμένο μου πουλί καιπαραπονεμένο». Τήν κουβάλησαν ενα σακκί κόκκαλα και ματωμένες σάρκες στο κοιμητήρι...

Ήρθε τον άλλο χρόνο ό άντρας από τήν ξενητειά. Χύθηκαν νά τόν αγκαλιάσουν οί συγγενείς καί φίλοι. Φώλιασε στήν άγκαλιά του κι ενα άχαμνό παιδόπουλο, το παιδί του. Κι όλοι έκλαιγαν. Ή αντάμωση υστέρα άπό τόσα χρόνια φέρνει και δάκρυα. Τόσα όμως δάκρυα καί τόσος σπαραγμός. Άπόρεσε. Δέν είδε τή Μαριόλω. Τή βρήκε στο κοιμητήρι. Κι άρχίζει αύτός ό μακάβριος διάλογος ενός ζωντανού μέ μιά νεκρή. Μοναδικός σ’ όλη τή λογοτεχνία μας. 'Όλοι οί τραγουδιστές μας, όταν τραγουδάν τούτο τό μοιρολόι δίνουν κάτι από τήν ψυχή τους. 'Όταν όμως τούς συνοδεύει κι ό κορυφαίος μας λαλητής ό Χαλκιάς, ό Τάσος μέ τό κλαρίνο του, μέ τους λυγμούς και τα αναφιλητά του, τότε γίνεται μαχαίρι πού κόβει κοψίδια τήν καρδιά μας:
—Σήκω Μαριόλω άπό τή γη 
κι άπό τό μαύρο χώμα. 
—Πώς νά σκωθώ λεβέντη μου 
καί πώς νά έβγω όξω; 
—Φτιάσε τά νύχια σου τσαπιά, 
τις απαλάμες φτιάρια, 
ρίξε τό χώμα από δεξιά, 
τις πλάκες από πέρα.
Κι άπό τή δέξια τή μεριά 
κάνε ένα παραθύρι 
νά μπαίνει ο ήλιος του Μαγιού 
τ Αυγούστου τό φεγγάρι, 
νά μπαινοβγαίνουν τά πουλιά 
νά κάνουν τις φωληές τους...
Κώστας Ντούλας

Πηγή: Δελτίο "ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ"-Τεύχος 47-48-49/9ος-10ος-11ος-1983


Σημείωση ιστολογίου: 
Το τραγούδι της εισαγωγής είναι παιγμένο από τους Παρακαλαμιώτες Χαλιγιανναίους, παλιά ηχογράφηση στο βιολί είναι ο Νίκος Χαλιγιάννης..
Δεν αντιστέκομαι στον πειρασμό να προσθέσω ένα ακόμη θαυμάσιο κατά την γνώμη μου παλιό μοιρολόι για το χωρισμό... "Νουμπέτι"... Ένα παλιό μοιρολόι για τον αποχωρισμό από τα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας



Κλαρίνο - Κώστας Βέρδης
Βιολι- Γιάννης Νίνης
Λαούτο - Σταύρος Σαδεδήν και Σωτήρης Μπούρμπος
Ντέφι - Βαγγέλης Βέρδης