Αγελάδα πέρασε «παράνομα» τα σύνορα και καταδικάστηκε σε θάνατο! (βίντεο)

Μια αγελάδα, η Πένκα, από τη Βουλγαρία που χωρίς να το θέλει πέρασε τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, από τη Βουλγαρία στη Σερβία, κινδυνεύει να θανατωθεί, επειδή οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί της απαγορεύουν να παραμείνει και πάλι στη Βουλγαρία. Ο ιδιοκτήτης της, Ιβάν Χαραλαμπίεφ, κάνει έκκληση για τη ζωή της.

«Η αγελάδα διέσχισε το σημείο ελέγχου στα σύνορα, μέσα από τον φράχτη στο Όλτομαντσι. Δεν την σταμάτησαν ούτε οι αστυνομικοί ούτε οι τελωνειακοί αξιωματούχοι, οπότε εισήλθε στη Σερβία, πέρασε τον φράχτη τους, χωρίς κανένας να προσπαθήσει να την εμποδίσει», εξηγεί.

Η Πένκα ξέφυγε από το κοπάδι και πέρασε στη γειτονική χώρα. Ένας Σέρβος αγρότης τη βρήκε και την επέστρεψε στον ιδιοκτήτη της. Οι κτηνίατροι στη Σερβία έδωσαν πιστοποίηση ότι η αγελάδα είναι καλά στην υγεία της και έγκυος, αλλά οι βουλγαρικές αρχές επιμένουν να τη θανατώσουν.

Ο λόγος είναι ότι η αγελάδα εγκατέλειψε τα σύνορα της ΕΕ, φτάνοντας στη Σερβία, και δεν μπορεί να επιστρέψει στη Βουλγαρία που είναι μέλος της Ε.Ε.

olympia.gr

ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΡΕΒΕΖΑΣ. Επιστημονικό Συνέδριο για τον Φιλόσοφο Επίκτητο το 2027

Μετά από μια μακρά πορεία άνω των είκοσι τριών ετών συνεχούς προσπάθειας, πρωτοβουλιών, παρεμβάσεων και δράσεων για την ανάδειξη της Αρχαίας Νικόπολης και την ένταξή της στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας συνεχίζει με συνέπεια το έργο του για την προβολή της ιστορικής, πολιτιστικής και πνευματικής κληρονομιάς της Νικόπολης.

Η θετική εξέλιξη που σημειώνεται σήμερα ως προς τον φάκελο υποψηφιότητας της Αρχαίας Νικόπολης και η επίσημη προώθηση της διαδικασίας ένταξής της στην UNESCO αποτελούν τη δικαίωση ενός αγώνα που ξεκίνησε πριν από περισσότερες από δύο δεκαετίες.

Συγκεκριμένα, το 2003 ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας, σε συνεργασία με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή για την UNESCO, κατέθεσε επίσημα στο Υπουργείο Πολιτισμού πρόταση για την ένταξη της Αρχαίας Νικόπολης στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Εκείνη την περίοδο, ελάχιστοι πίστευαν ότι ένα τόσο σημαντικό και απαιτητικό εγχείρημα θα μπορούσε να προχωρήσει και να φτάσει στο σημερινό του στάδιο. Ωστόσο, παρά τα εμπόδια, τις καθυστερήσεις, τις αντιδράσεις και τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν όλα αυτά τα χρόνια, ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας παρέμεινε προσηλωμένος στον στόχο του, διατηρώντας ζωντανό το όραμα της διεθνούς αναγνώρισης της Νικόπολης.

Με συνεχείς παρεμβάσεις προς το Υπουργείο Πολιτισμού, επισκέψεις, συναντήσεις, ενημερωτικές δράσεις, ημερίδες και επιστημονικές εκδηλώσεις, καθώς και με πρωτοβουλίες προβολής σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο, ο Όμιλος συνέβαλε καθοριστικά ώστε το ζήτημα της ένταξης της Νικόπολης να παραμένει σταθερά στην επικαιρότητα και στην ατζέντα των αρμόδιων φορέων.

Ακόμη και σε περιόδους κατά τις οποίες η διαδικασία παρουσίαζε σημαντική στασιμότητα και υπήρχε ορατός κίνδυνος εγκατάλειψης της προσπάθειας, ο Όμιλος παρέμεινε ενεργός και παρεμβατικός, υπερασπιζόμενος με συνέπεια τη σπουδαιότητα της Νικόπολης και αναδεικνύοντας τις μεγάλες προοπτικές που δημιουργεί η ένταξή της στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, τόσο για την περιοχή όσο και για τη χώρα συνολικά.

Παράλληλα με αυτή τη μακρόχρονη και συστηματική προσπάθεια για την υποστήριξη της υποψηφιότητας της Νικόπολης, ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας ανέπτυξε σημαντικές πρωτοβουλίες για την ανάδειξη της πνευματικής και φιλοσοφικής διάστασης της αρχαίας πόλης, στοιχείο αναπόσπαστο της ιστορικής της ταυτότητας και της πολιτιστικής της κληρονομιάς.

Κεντρική θέση σε αυτή την προσπάθεια κατέχει η προβολή του μεγάλου στωικού φιλοσόφου Επίκτητου, ο οποίος εγκαταστάθηκε στη Νικόπολη και ίδρυσε εκεί τη σπουδαία Φιλοσοφική του Σχολή, μετατρέποντας την πόλη σε ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά και φιλοσοφικά κέντρα της εποχής του. Η ανάδειξη της προσωπικότητας και του έργου του Επικτήτου αποτελεί βασικό άξονα των δράσεων του Ομίλου, καθώς συνδέει τη Νικόπολη με μια παγκόσμιας εμβέλειας πνευματική παράδοση και ενισχύει τη διεθνή πολιτιστική της ταυτότητα.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας υπήρξε ο πρώτος φορέας που ανέδειξε συστηματικά τη στενή σχέση του Επίκτητου με τη Νικόπολη και εργάστηκε με συνέπεια για τη διεθνή προβολή αυτής της μοναδικής ιστορικής, φιλοσοφικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Καθοριστικό σταθμό στην πολυετή αυτή προσπάθεια αποτέλεσε η μεγάλη Ημερίδα – Επιστημονικό Συνέδριο που διοργάνωσε ο Όμιλος στις 15 Δεκεμβρίου 2019 στην Πρέβεζα, υπό την αιγίδα του τότε Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου.

Η διοργάνωση εκείνη συνιστούσε ένα ιδιαίτερα σημαντικό επιστημονικό και πολιτιστικό γεγονός τόσο για την περιοχή όσο και για τη χώρα συνολικά. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης, αναφέρθηκε εκτενώς στη σπουδαιότητα της Αρχαίας Νικόπολης, στο έργο και στη διαχρονική αξία της φιλοσοφικής διδασκαλίας του Επίκτητου, ενώ παράλληλα υπογράμμισε δημόσια την ανάγκη ένταξης της Νικόπολης στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Στο συνέδριο συμμετείχαν διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί καθηγητές, ακαδημαϊκοί, ερευνητές και επιστήμονες από διάφορους επιστημονικούς κλάδους, οι οποίοι παρουσίασαν σημαντικές εισηγήσεις σχετικά με το έργο του Επίκτητου, τη Στωική Φιλοσοφία, τη θέση της Νικόπολης στην αρχαία πνευματική παράδοση και τη διαχρονική επιρροή της στωικής σκέψης στον σύγχρονο κόσμο.

Η επιτυχία της διοργάνωσης του 2019 επιβεβαίωσε ότι η Νικόπολη διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις για να αποτελέσει διεθνές σημείο αναφοράς για τη μελέτη της αρχαίας φιλοσοφίας και ιδιαίτερα της Στωικής Σχολής. Παράλληλα, ανέδειξε τις σημαντικές δυνατότητες σύνδεσης της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής με τη διεθνή ακαδημαϊκή και ερευνητική κοινότητα.

Σήμερα, σε μια περίοδο κατά την οποία η Νικόπολη βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στην επίσημη ένταξή της στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας ανακοινώνει την έναρξη των προπαρασκευαστικών διαδικασιών για τη διοργάνωση ενός νέου μεγάλου Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου αφιερωμένου στον Επίκτητο, το οποίο προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί το 2027.

Η νέα αυτή πρωτοβουλία αποτελεί τη φυσική συνέχεια τόσο του επιτυχημένου συνεδρίου του 2019 όσο και της συνολικής πολυετούς δράσης του Ομίλου για την ανάδειξη της Νικόπολης ως παγκόσμιου τόπου πολιτισμού, ιστορίας, φιλοσοφίας και πνευματικής δημιουργίας.

Ήδη έχουν ξεκινήσει επαφές και συζητήσεις με πανεπιστημιακές σχολές, τμήματα φιλοσοφίας, ερευνητικά κέντρα και ακαδημαϊκά ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού, με στόχο τη διαμόρφωση ενός υψηλού επιπέδου διεθνούς επιστημονικού προγράμματος που θα ανταποκρίνεται στη σημασία και το κύρος του εγχειρήματος.

Βασικός στόχος του Ομίλου είναι το συνέδριο του 2027 να εξελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες διεθνείς επιστημονικές συναντήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ στην περιοχή, συγκεντρώνοντας διακεκριμένους πανεπιστημιακούς, ερευνητές και ειδικούς επιστήμονες από όλο τον κόσμο, με αντικείμενο την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, τη Στωική Σχολή και το έργο του Επίκτητου.

Μέσα από τις εργασίες του συνεδρίου θα αναδειχθούν η διαχρονική επικαιρότητα και η παγκόσμια εμβέλεια της διδασκαλίας του Επίκτητου, καθώς και ο καθοριστικός ρόλος που διαδραμάτισε η Νικόπολη ως ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά και φιλοσοφικά κέντρα της αρχαιότητας, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διαμόρφωση της παγκόσμιας πολιτιστικής και φιλοσοφικής κληρονομιάς.

Παράλληλα, η διοργάνωση θα συμβάλει ουσιαστικά στη διεθνή προβολή της Νικόπολης σε μια ιδιαίτερα σημαντική χρονική συγκυρία, κατά την οποία η αρχαία πόλη διεκδικεί τη θέση που της αξίζει στον παγκόσμιο πολιτιστικό χάρτη, μέσω της ένταξής της στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας θεωρεί ότι η ανάδειξη της προσωπικότητας και του έργου του Επίκτητος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συνολικής στρατηγικής για την προβολή της Νικόπολης. Η Νικόπολη δεν είναι μόνο ένας μοναδικός αρχαιολογικός χώρος παγκόσμιας σημασίας· είναι ταυτόχρονα ένας τόπος όπου άνθησε μια σπουδαία πνευματική παράδοση, η οποία επηρέασε βαθιά την ιστορία της φιλοσοφίας και του ανθρώπινου πολιτισμού.

Με την ίδια επιμονή, τη συνέπεια και την αποφασιστικότητα που επέδειξε όλα αυτά τα χρόνια στον αγώνα για την αναγνώριση της Νικόπολης από την UNESCO, ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας θα συνεχίσει να εργάζεται αδιάκοπα για την ανάδειξη κάθε πτυχής της ιστορικής και πολιτιστικής ταυτότητας της πόλης.

Γιατί η Νικόπολη δεν είναι μόνο τα μνημεία της.

Είναι οι ιδέες της.

Είναι η ιστορία της.

Είναι η πνευματική της κληρονομιά.

Είναι ο Επίκτητος.

Και είναι χρέος όλων μας να διαφυλάξουμε, να αναδείξουμε και να μεταδώσουμε αυτή τη σπουδαία παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.

ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Εκλογές -28 Σεπτεμβρίου 2026- στην Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας

 

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η 

Το «Κίνημα Αποδήμων Ηπειρωτών» με περισσή περίσκεψη και αγωνία για τη λειτουργία της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας απευθύνεται σ’ όλους τους απόδημους Ηπειρώτες και Ηπειρώτισσες υποβάλλοντας το παρόν κείμενο στο οποίο αποτυπώνεται ο έντονος προβληματισμός μας σχετικά με την εν γένει απραξία του Διοικητικού Συμβουλίου και τη διαμορφωθείσα κατάσταση, απότοκος αντικαταστατικών ενεργειών και παραβίασης κάθε έννοιας δημοκρατικής και σωστής λειτουργίας του Καταστατικού.

Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας βρίσκεται σε πλήρη απραξία για τρεις σχεδόν μήνες αφότου ορίστηκε η Γενική Συνέλευση (29/3/2026).

Η άρνηση του προέδρου να εφαρμοστεί το άρθρο 21 του Καταστατικού, μετά την μη έγκριση του Απολογισμού του Διοικητικού Συμβουλίου από τη Γενική Συνέλευση,  με έωλη και αστήριχτη «αιτιολογία», δημιούργησε κατάσταση αρνητική και παγίωσε την μέχρι τούδε ανυπαρξία προγραμματισμού, σχεδιασμού και δράσης του Διοικητικού Συμβουλίου. Σε τούτο συνέτεινε και το γεγονός ότι ο κ. πρόεδρος εκμεταλλευόμενος  το δικαίωμα που του παρέχει το Καταστατικό συγκάλεσε το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο μετά τη Γενική Συνέλευση ακριβώς μετά από ένα μήνα (29/4/2026). Το Διοικητικό αυτό Συμβούλιο δεν ολοκληρώθηκε, αφού ο κ. πρόεδρος αιφνίδια διέκοψε τις εργασίες του και προσδιόρισε τη συνέχιση των εργασιών  στις 27 Μαΐου 2026. Αποτέλεσμα να έχουμε και ευθεία παράβαση του Καταστατικού, αφού πλέον ήταν αδύνατον να συγκληθεί  και να πραγματοποιηθεί το Διοικητικό Συμβούλιο του Μαΐου.    

Και ούτε ήταν  δυνατόν να γίνει λόγος ότι το συγκεκριμένο Συμβούλιο (27 Μαΐου 2026)  μπορούσε  να λειτουργήσει ως ΔΣ Μαΐου, αφού η πρόσκληση όριζε  ρητά: «Καλείστε, σε συνέχεια της διακοπείσας συνεδρίασης του Διοικητικού Συμβουλίου στις 29 Απριλίου 2026, την Τετάρτη 27 Μαΐου 2026 και ώρα 19.30 στα γραφεία της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας. Κλεισθένους 15,Αθήνα. Με τα ίδια θέματα Η.Δ.». Τα προβλήματα εν τω μεταξύ πολλαπλασιάζονταν με κύριο και δυσεπίλυτο το οικονομικό.

Και για να κάνουμε μια απλή συμπερίληψη η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας δεν γνώριζε τίποτε για την Πρωτομαγιά και ιδιαίτερα φέτος  για τους εκτελεσμένους την 1^η Μαΐου 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής όπου δέκα εννέα (19) Ηπειρώτες εκτελέστηκαν. Δεν γνώριζε  τίποτε για την ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, δεν γνώριζε τίποτε για την Πολυφωνική Σύναξη, ακόμη και για την γιορτή της μάνας (Ηπειρώτισσα μάνα 20 Μαΐου). Ενέργειες αναγκαίες, καθιερωμένες και παγιωμένες κάθε χρόνο παραβλέπονται -λόγω αβελτηρίας;- και έτσι αποδεικνύεται η ανυπαρξία της Εφορείας Τύπου. Η διακοπή της έκδοσης της εφημερίδας  βαρύνει το τωρινό Διοικητικό Συμβούλιο.  Γενικότερα η επικοινωνία με τα σωματεία μας δεν είναι απλά προβληματική, αλλά ανύπαρκτη.

Εμείς ως «Κίνημα Αποδήμων Ηπειρωτών» πιστεύουμε ακράδαντα πως δεν έχουμε δικαίωμα να αδρανούμε. Περισσότερο εμείς νιώθουμε υπεύθυνοι για αυτή την απερίγραπτη  κατάσταση.

Είχαμε προβλέψει απαρχής ότι οι ενέργειες αποκλεισμού του Κινήματος ήταν επικίνδυνες για την εν γένει λειτουργία της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας.  Δικαιωθήκαμε απόλυτα για να μην πούμε πανηγυρικά, γιατί κανένας δεν δικαιούται να πανηγυρίσει για αυτή  την κατάσταση.

Παρά ταύτα κάνουμε έκκληση ο κ. πρόεδρος να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η συνέχιση της απραξίας, η αδιαφορία για τα προβλήματα δεν είναι υγιής κατάσταση. Και μια είναι η λύση. Η άμεση προσφυγή σε εκλογές. Για να σωθεί ό,τι σώζεται.

Αυτή ήταν η άποψή μας στο Διοικητικό Συμβούλιο (27 Μαΐου 2026).

Το Κίνημα Αποδήμων Ηπειρωτών με την παρούσα ενημερώνει όλους τους Ηπειρώτες και Ηπειρώτισσες πως μετά  από πρόταση του επικεφαλής του Κινήματος Χρήστου Ρούσσα, το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας  με απόφασή του (27 Μαΐου 2026) όρισε εκλογές για ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου.

Οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν στις 28 Σεπτεμβρίου 2026.

Η πρότασή μας -διαχρονική- αφορά την προσπάθειά μας για την επίλυση  των προβλημάτων της ΠΣΕ και δείχνει το πνεύμα της συνεργασίας με δημοκρατικές διαδικασίες και ηπειρώτικο όραμα.

Από την ίδρυσή του το Κίνημα Αποδήμων Ηπειρωτών διακήρυξε ότι λειτουργεί συλλογικά με διαφάνεια, συλλογικότητα και με απόλυτη δημοκρατική αντίληψη. Το εφαρμόσαμε στο ακέραιο. Και τώρα που τα προβλήματα ταλανίζουν την Πανηπειρωτική σταθήκαμε αρωγοί και θεματοφύλακες του κύρους και της λειτουργίας της.

Καλούμε τους απόδημους Ηπειρώτες και Ηπειρώτισσες να συστρατευθούν  για να ενδυναμώσουν το  Κίνημα Αποδήμων Ηπειρωτών. Είναι ανάγκη η σύνθεση ενός νέου Διοικητικού Συμβουλίου που με τόλμη και προσπάθεια πάνω στη βάση της αντιπροσωπευτικότητας και της κοινής αποδοχής θα την οδηγήσει εκεί που είναι η θέση της. Αντιπροσωπευτικό και κυρίαρχο όργανο των Αποδήμων Ηπειρωτών.

Η μέχρι τούδε τακτική της Συνδιοίκησης σαφώς και απέτυχε. Ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία απαρχής, γιατί συγκροτήθηκε με αφανείς  και αντιδημοκρατικές διαδικασίες και με διάθεση αποκλεισμού του Κινήματος. Οι συνέπειες είναι βαρύτατες. Πιστεύουμε  και ελπίζουμε πως έγινε μάθημα.

Το Κίνημα   Αποδήμων Ηπειρωτών απέδειξε πως συνιστά  την αληθινή εγγύηση.

 

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ Ν. ΠΡΕΒΕΖΗΣ.Επιμνημόσυνη τελετή μνήμης για τον Οδυσσέα Ανδρούτσο

Η Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης διοργανώνει την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026 και ώρα 12:00 μ.μ., στο Α΄ Κοιμητήριο Αθηνών επιμνημόσυνη δέηση και τελετή μνήμης στο κενοτάφιο του ήρωα Οδυσσέα Ανδρούτσου, με αφορμή τη συμπλήρωση διακοσίων ενός (201) ετών από τον μαρτυρικό του θάνατο.

Στο πλαίσιο της τελετής θα πραγματοποιηθεί ομιλία από τον κ.Παύλο Χρήστου,εκπαιδευτικό και συγγραφέα.

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, μία από τις πλέον εμβληματικές μορφές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, γεννήθηκε στην Πρέβεζα. Γιος του αρματολού Ανδρέα Βερούση ή Καπετάν Ανδρούτσου και της Ακριβής Τσαρλαμπά, καταγόμενης από ιστορική οικογένεια της Πρέβεζας. Από τα νεανικά του χρόνια διαμορφώθηκε μέσα στο περιβάλλον των κλεφταρματολών της Ρούμελης, αναπτύσσοντας έντονο αγωνιστικό φρόνημα και ξεχωριστές στρατιωτικές ικανότητες.

Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης διακρίθηκε για την ανδρεία, τη στρατηγική του ευφυΐα και την αφοσίωσή του στον Αγώνα για την Ελευθερία. Η πλέον ιστορική στιγμή της δράσης του υπήρξε η μάχη στο Χάνι της Γραβιάς, τον Μάιο του 1821, όπου με μικρή δύναμη αγωνιστών κατόρθωσε να ανακόψει την προέλαση των οθωμανικών στρατευμάτων του Ομέρ Βρυώνη, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ενίσχυση της Επανάστασης στη Στερεά Ελλάδα.

Παρά τη μεγάλη του προσφορά προς το Έθνος, ο Ανδρούτσος βρέθηκε αντιμέτωπος με τις πολιτικές και στρατιωτικές έριδες της εποχής. Συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Ακρόπολη των Αθηνών, όπου τη νύχτα της 4ης προς 5η Ιουνίου 1825 δολοφονήθηκε με βίαιο τρόπο. Στη συνέχεια, το σώμα του ρίχτηκε από τα τείχη της Ακρόπολης, προκειμένου ο θάνατός του να παρουσιαστεί ως δήθεν απόπειρα απόδρασης. Ο μαρτυρικός του θάνατος προκάλεσε βαθιά συγκίνηση στον Ελληνισμό και κατέστησε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο διαχρονικό σύμβολο πατριωτισμού.

Αρχικά ετάφη στο Α΄ Κοιμητήριο Αθηνών. Το 1967, μετά τη μεταφορά των οστών του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Πρέβεζα, το μνημείο παρέμεινε στο Α΄ Κοιμητήριο ως

κενοτάφιο προς τιμήν της μνήμης και της προσφοράς του στον Αγώνα της Ελευθερίας. Η μεταφορά των οστών του πραγματοποιήθηκε με τις δέουσες τιμές, ως ελάχιστος φόρος τιμής προς τον μεγάλο αγωνιστή της Εθνικής Παλιγγενεσίας.

Η παρουσία σας θα αποτελέσει ιδιαίτερη τιμή για την Εταιρεία μας.

8 Χρονών Έχασε τον Πατέρα του και Δεν το Έβαλε Κάτω | Η ζωή του κυρ Κώστα

Η ζωή δεν του χαρίστηκε ποτέ.

Στην Έδεσσα συναντήσαμε τον 86χρονο κυρ Κώστα, έναν άνθρωπο που κουβαλά μέσα του μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής υπαίθρου.

Γεννημένος το 1940, μεγάλωσε στο Μεσημέρι Έδεσσας, σε χρόνια δύσκολα, γεμάτα φόβο, φτώχεια και αγώνα. Από μικρό παιδί έζησε τα σημάδια του πολέμου και του εμφυλίου, έχασε τον πατέρα του από νάρκη και αναγκάστηκε πολύ νωρίς να σταθεί δυνατός για την οικογένειά του.

Μεγαλώνοντας, δούλεψε σκληρά. Από το καφενείο και το μπακάλικο του χωριού, μέχρι τα χωράφια, τις καλλιέργειες, τα ζώα και αργότερα τις κερασιές, ο κυρ Κώστας έμαθε πως τίποτα στη ζωή δεν χαρίζεται.

Σήμερα, μέσα στο αγρόκτημά του, ανάμεσα στις κερασιές και τον κήπο του, μας μιλά για τα παλιά χρόνια, την οικογένεια, τη δουλειά, τη γη, τις δυσκολίες της αγροτικής ζωής και το πώς άλλαξε η ελληνική ύπαιθρος. Μια αληθινή ιστορία ζωής από την Έδεσσα, γεμάτη μνήμη, πόνο, δύναμη και αξιοπρέπεια.

Παραγωγή:Greek Village Life 

Αγωγή – ορόσημο» για την ευλογιά των αιγοπροβάτων: κατατέθηκε η πρώτη προσφυγή κατά του Δημοσίου

Την πρώτη αγωγή κατά του Ελληνικού Δημοσίου για τις συνέπειες της ευλογιάς των αιγοπροβάτων κατέθεσε σήμερα, Πέμπτη 4 Ιουνίου, στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Βόλου κτηνοτρόφος από την περιοχή του Αλμυρού, με τον βουλευτή Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία και δικηγόρο κ. Βασίλη Κόκκαλη να εξαπολύει σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση για τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης.

Ο κ. Κόκκαλης χαρακτήρισε καταστροφική τη διαχείριση της ευλογιάς τόσο στο επίπεδο της πρόληψης όσο και στην αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών που υπέστησαν οι κτηνοτρόφοι, υποστηρίζοντας ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες επέδειξαν καθυστερήσεις και σοβαρές παραλείψεις. Όπως ανέφερε, η διοίκηση όφειλε να προχωρεί άμεσα στη θανάτωση των μολυσμένων ζώων και όχι, όπως συνέβη σε αρκετές περιπτώσεις, έπειτα από μία ή ακόμη και περισσότερες εβδομάδες, διάστημα κατά το οποίο καταγράφηκαν σημαντικές απώλειες ζωικού κεφαλαίου.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η αγωγή επιδιώκει να αναγνωριστούν δικαστικά οι ευθύνες των κρατικών οργάνων για τις καθυστερήσεις αυτές, καθώς και για την αδυναμία αποζημίωσης των παραγωγών για το σύνολο της ζημιάς που υπέστησαν. Όπως εξήγησε, ο συγκεκριμένος κτηνοτρόφος έχασε περίπου 100 ζώα, πολλά από τα οποία πέθαναν από την ασθένεια πριν ολοκληρωθούν οι προβλεπόμενες διαδικασίες θανάτωσης, με αποτέλεσμα να μη συμπεριληφθούν στις αποζημιώσεις.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στο ζήτημα των ζωοτροφών, υποστηρίζοντας ότι είναι αδιανόητο το κράτος να χαρακτηρίζει μία κτηνοτροφική μονάδα ως μολυσμένη και ταυτόχρονα να μην αποζημιώνει τις αποθηκευμένες ζωοτροφές που καθίστανται ουσιαστικά άχρηστες. Όπως τόνισε, η σχετική δαπάνη θα έπρεπε να καλύπτεται από το υφιστάμενο πλαίσιο αποζημιώσεων.

Με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα ο Λαρισαίος βουλευτής περιέγραψε την κατάσταση που επικρατεί στον πρωτογενή τομέα, προειδοποιώντας ότι η ελληνική κτηνοτροφία βρίσκεται σε οριακό σημείο. «Η κτηνοτροφία τελειώνει. Οι κτηνοτρόφοι εκπέμπουν πλέον σήμα επιβίωσης», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι πολλοί παραγωγοί έχουν περάσει από τα όρια της οικονομικής δυσπραγίας στη φτώχεια.

Ο κ. Κόκκαλης χαρακτήρισε την υπόθεση «αγωγή – ορόσημο», καθώς, όπως είπε, η ελληνική Δικαιοσύνη καλείται να εξετάσει εάν τα αρμόδια όργανα του κράτους ενήργησαν εγκαίρως και αποτελεσματικά απέναντι στην επιδημία. Παράλληλα, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να ακολουθήσουν και άλλες προσφυγές από πληγέντες κτηνοτρόφους, επισημαίνοντας ωστόσο ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να δώσει λύσεις πριν οι παραγωγοί αναγκαστούν να αναζητήσουν δικαίωση στις δικαστικές αίθουσες.

Στο επίκεντρο της διεκδίκησης βρίσκονται οι αποζημιώσεις για τα ζώα που χάθηκαν, το διαφυγόν εισόδημα, οι αποθηκευμένες ζωοτροφές και η ηθική βλάβη που υπέστη η οικογένεια του κτηνοτρόφου, η οποία, σύμφωνα με τους συνηγόρους της, έχασε τη βασική πηγή βιοπορισμού της χωρίς μέχρι σήμερα να έχει καταφέρει να επανασυστήσει το κοπάδι της.

«Πρόκειται για την πρώτη αγωγή κτηνοτρόφων που στρέφεται κατά του Ελληνικού Δημοσίου για τη διαχείριση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων», τόνισε από την πλευρά της η δικηγόρος κ. Πελαγία Χατζηκοσμά. Όπως ανέφερε, με την προσφυγή καταγγέλλονται παράνομες πράξεις και παραλείψεις των αρμόδιων οργάνων, ενώ αμφισβητείται και ο τρόπος υπολογισμού των αποζημιώσεων για τα ζώα που χάθηκαν. Η ίδια έκανε λόγο για ελλιπείς, αυθαίρετους και εσφαλμένους υπολογισμούς της πραγματικής αξίας του ζωικού κεφαλαίου, καθώς και για πλήρη απουσία πρόβλεψης σχετικά με τις ζωοτροφές που κατέστησαν άνευ χρησιμότητας μετά τον χαρακτηρισμό των εκμεταλλεύσεων ως μολυσμένων. Σύμφωνα με την κ. Χατζηκοσμά, στόχος της αγωγής είναι η αποκατάσταση της οικονομικής, ψυχολογικής και ηθικής ζημίας που υπέστησαν οι πληγέντες κτηνοτρόφοι εξαιτίας της κρατικής αδράνειας.

https://www.agro24.gr/

Κάποτε στο Ρίο- Αντίρριο. Ιστορικά στοιχεία για το πορθμείο

Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια λοιπόν,γύρω στα 1946, οι συνεταιρισμοί Αγρινίου και Ηπείρου ζήτησαν από το κράτος την ίδρυση του πορθμείου Ρίου-Αντιρρίου.

Και το αίτημα τους έγινε δεκτό, παρά την σφοδρή αντίδραση των Ναυπακτίων, οι οποίοι ήθελαν να διατηρήσουν το πορθμείο στην πόλη τους. Ως αποζημίωση προς τους «πληγέντες πλοιοκτήτες» της Ναυπάκτου τους δόθηκε είτε άδεια δρομολόγησης ferry boat στο Ρίο-Αντίρριο είτε άδεια λεωφορείου.

Το πρώτο F/B που ξεκίνησε την γραμμή ήταν το (πρώην αποβατικό του πολέμου) «ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ» ιδιοκτησίας της συνεταιριστικής ΚΥΔΕΠ (νυν αειμνήστου, λόγω χρεωκοπίας). Το πλοίο ξεκίνησε αρχικά ναυλωμένο από τους συνεταιρισμούς που είχαν την πρωτοβουλία.και στην συνέχεια μετά από πλειοδοτικό διαγωνισμό περιήλθε στην ιδιοκτησία της Ένωσης Εμπόρων Αγρινίου.

Στο διαγωνισμό συμμετείχε χωρίς αποτέλεσμα και ομάδα Ναυπακτίων «πληγέντων πλοιοκτητών», οι οποίοι όμως αργότερα αγόρασαν και δρομολόγησαν, το 1950, το 2ο F/B της γραμμής, το «ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ». Ναυπάκτιοι πάλι πλοιοκτήτες δρομολόγησαν το 1958 το «ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ». Επίσης, 10 χρόνια αργότερα, Ναυπάκτιοι πλοιοκτήτες ναυπήγησαν στα ναυπηγεία Ζέρβα στο Πέραμα το «ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ», το οποίο ήταν το σταθερότερο και ταχύτερο F/B εκείνης της εποχής.

Σύμφωνα με τον Γ.Χαλάτση, μεταπολεμικά στη γραμμή Πατρών-Κρυονερίου ο Σ.ΒΔ.Ε δρομολόγησαν το «ΚΑΛΥΔΩΝ ΙΙΙ» (πρώην κορβέτα του Βρετανικού Ναυτικού) και το πρώην οπλιταγωγό-αποβατικό ΡΟΔΟΣ, ναυπήγησης του 1944, το οποίο αγόρασαν από το Π.Ν. Ο Σ.ΒΔ.Ε μετασκεύασε το ΡΟΔΟΣ σε σιδηροδρομικό πορθμείο, ώστε να μεταφέρονται και βαγόνια μεταξύ Πάτρας και Κρυονερίου.

Το ΡΟΔΟΣ είχε 2 σειρές ράγες και μπορούσε να μεταφέρει 7 φορτηγά βαγόνια ή 2 ατμομηχανές ή αντίστοιχα 10 φορτηγά ή λεωφορεία και 20 ΙΧ. Σύμφωνα με τον Γ.Χ., το ΡΟΔΟΣ είναι το πρώτο και μοναδικό σιδηροδρομικό πορθμείο στην Ελλάδα. Το 1970 -όταν ο Σ.ΒΔ.Ε διέκοψε την λειτουργία του και συγχρόνως σταμάτησε και η γραμμή Πατρών-Κρυονερίου- το ΡΟΔΟΣ δρομολογήθηκε στο Ρίο-Αντίρριο μέχρι «τα τέλη της δεκαετίας του 1970 που βυθίσθηκε κοντά στο Αντίρριο.» Συνεπώς, όσοι έτυχε να θυμούνται κάποιο σιδηροδρομικό ferry boat με ράγες.αυτό ήταν το ΡΟΔΟΣ.

Γνωρίζαμε ότι στη γραμμή του Ρίου - Αντίρριου από το ξεκίνημα της ήταν δρομολογημένα πρώην αποβατικά του Β'Π.Π. Η αρχή είχε γίνει βέβαια το 1946 με το ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ (σημερινό ΕΥΓΕΝΙΑ Π) και ακολούθησαν την δεκαετία '50 τα ΡΟΔΟΣ, ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ, ΜΕΛΙΝΑ κ.α.

Προκαλεί όμως εντύπωση το γεγονός ότι τουλάχιστον μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας '60 (όταν και είχε αρχίσει πλέον από καιρό η ραγδαία ναυπήγηση ελληνικών πλοίων ανοιχτού τύπου) η ιστορική γραμμή απασχολούσε τον μεγαλύτερο αριθμό πρώην αποβατικών που είχαν μετασκευαστεί σε Ε/Γ-Ο/Γ.

Σε δημοσίευμα από το έντυπο "ΧΡΗΜΑ" της 22ας Μαίου 1969, σχετικό με τα πορθμεία ανοιχτού τύπου που εξυπηρετούσαν τις διάφορες πορθμειακές γραμμές εκείνο το χρονικό διάστημα, από τα δεκαπέντε (15) πλοία ανοιχτού τύπου που ήταν δρομολογημένα στη γραμμή Ρίου - Αντίρριου, τα έντεκα (11) ήταν πρώην αποβατικά. Να τα παραθέσουμε όπως αναγραφόντουσαν στο δημοσίευμα :

Γραμμή Ρίου - Αντίρριου (έντεκα πρώην αποβατικά σε σύνολο δεκαπέντε πλοίων)

• ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ (502 κοχ.)
• ΡΟΔΟΣ (477 κοχ. επιβάται 215)
• ΜΕΛΙΝΑ (372 κοχ. επιβάται 175)
• ΕΛΕΑΝΝΑ (412 κοχ. επιβάται 210)
• ΕΥΒΟΙΚΟΣ (531 κοχ. επιβάται 217)
• ΑΓ. ΑΝΔΡΕΑΣ (595 κοχ. επιβάται 190)
• ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ (485,50 κοχ. επιβάται 150)
• ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ (489 κοχ. επιβάται 172)
• ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Κ. (521,66 κοχ. επιβάται 300)
• ΠΟΛΥΞΕΝΗ Θ. (514,29 κοχ. επιβάται 252)
• ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ (349 κοχ. επιβάται (θέρος) 152)

Πριν την αποπεράτωση της γέφυρας ο αριθμός τον πλοίων που εξυπηρετούσαν το πορθμείο Ρίο-Αντίρριο ήταν περίπου 35. Σήμερα είναι μόλις 11.

Δείτε ένα video με το πορθμείο το 2013.

www.rio-antirrio.blogspot.gr

Αφορισμένοι επί 484 χρόνια από το Πατριαρχείο οι κάτοικοι της ..........

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΜΠΑΪΛΗΣ

«Κρίμα, σταμάτησε η προβολή των επεισοδίων για τη ζωή του Σουλεϊμάν και δεν μάθαμε τι έγινε με τον αφορισμό μας…».

Η φράση αυτή μπορεί στην περιοχή της Βόνιτσας να κυκλοφορεί ως ανέκδοτο αλλά κρύβει μια σχέση οργής μεταξύ των κατοίκων της κωμόπολης της Αιτωλοακαρνανίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όταν της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ηγείτο ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής.

Μια οργή, η οποία κρατάει επί 484 χρόνια, από τότε -το 1530 μ.Χ. που ο πατριάρχης Ιερεμίας ο Α΄ αφόρισε τους κατοίκους της Βόνιτσας γιατί έκλεβαν χέλια από τα ιβάρια της μονής της Κωρονησίας που ήταν Σταυροπηγιακή, υπαγόταν δηλαδή απ’ ευθείας στον Πατριάρχη.

Ο πατριάρχης Ιερεμίας ο Α΄ αφόρισε τους κατοίκους της Βόνιτσας γιατί έκλεβαν χέλια από τα ιβάρια της μονής της Κωρονησίας που υπαγόταν απ’ ευθείας στον Πατριάρχη

Από τότε και παρά τους πέντε αιώνες που πέρασαν ο αφορισμός είναι εν ισχύ και μόλις πέρυσι τον Ιούνιο ο μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς διάβασε «συγχωρητική ευχή». Ωστόσο η «ευχή» δεν είναι λύση του αφορισμού η οποία μπορεί να γίνει μόνο από τον Πατριάρχη.

Ολα άρχισαν κοντά στο 1530 όταν κάτοικοι της Βόνιτσας έκλεβαν χέλια από το Ιχθυοτροφείο της Μονής της Κορωνησίας, ένα από τα πιο σημαντικά ψαροχώρια του Αμβρακικού.

Ο πατριάρχης Ιερεμίας ο Α’ με επιστολή του στον τοπικό επίσκοπο τους αφόρισε ως «αλάλητη περιοχή».

Ο Ιερεμίας πάντως ήταν ο Πατριάρχης εκείνος ο οποίος εύκολα επέβαλε ποινές ειδικά σε σταυροπηγιακά μοναστήρια τα οποία δεν πλήρωναν το πόσο που έπρεπε στο Φανάρι. Εως ότου τακτοποιηθεί το χρέος τους αφαιρούσε το προνόμιο του «σταυροπηγίου» και επέβαλε με τον τρόπο αυτό τον δικό του τρόπο διοίκησης της Εκκλησίας.

Στο σχετικό κείμενο που είχει σταλεί στον Επίσκοπο Βονίτσης το 1530 από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία Α’ και το πρωτότυπο βρίσκεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, υπάρχει η προτροπή του Οικουμενικού Πατριάρχη στους κατοίκους της Βόνιτσας να σταματήσουν να κλέβουν τα χέλια από τι διβάρι της Μονής Κορωνησίας (η οποία ανήκε απευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και είχε ως μετόχι της τη Μονή Αγίας Παρασκευής της Βόνιτσας) ειδάλλως θα υποστούν τις συνέπειες του Αφορισμού που αναφέρονται στο κείμενο.

Η επιστολή:

Ανέκδοτον γράμμα του Πατριάρχου Ιερεμίου του Α΄ περί της μονής της Κορακονησίας – Εν έτη 1530 μήνα Ιούλιον

ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

Θεοφιλέστατε Επίσκοπε Βονδίτζης και εντιμότατοι κληρικοί και οι καλλιστεύοντες εν αυτή Χριστιανοί. Χάρις είη υμίν άπασι και ειρήνη από Θεού Παντοκράτορος. Γνωστόν έστω υμίν, πως ο πρώην Ιωαννίνων κυρ Γεννάδιος μετά των εν τη θεία και σεβασμία μονή της Παναγίας μου της εν τη Κορακονησία διακειμένων μοναχών, ανέφερον εις την ημών μετριότητα, ότι αυτόθι έχοντες χελοκοφινοβίβαρα έκπαλαι εξ’ ων έχωσι μικράν απόλαυσιν, τινές εκ των αυτόθι τάχα χριστιανοί, αντί συνδρομής και βοηθείας ως ώφειλον ποιείν εις το Μοναστήριον, δια ψυχικήν αυτών σωτηρίαν, επαπειλώνται και λέγωσι δούναι δι αυτά τέλος αυθεντικόν.

Eχει αυτούς αφωρισμένους η μετριότης ημών και κατηραμένους και ασυγχωρήτους και μετά τον αυτών θάνατον ασυγχωρήτους και αδιαλύτουςΚαι αποσπάσαι και εκβαλείν αυτά, από της Ιεράς αυτών μονής, δια τούτον γράφομεν και αποφαινόμεθα προς αυτούς, ίνα καν οποίοι εισίν ιερωμένοι ή λαϊκοί απέχωσι από των αυτών βιβαρίων της μονής και μεταβληθώσι από της τοιαύτης πονηράς και κακίστης βουλής και μηδ’ όλως φαίνωνται ενάντιοι του Μοναστηρίου και των εν αυτώ μοναχών, αλλά μάλλον συντρέχωσι και βοηθώσι και υπερασπιώνται αυτό.

Ει δε και έτι φανώσιν ενάντιοι αυτού και φανερώς ή κρυφίως κινηθώσι και θελήσωσι βλάβην προξενήσαι αυτό και δούναι τέλος είς το αποσπάσαι τα βιβάρια εξ αυτού, έχει αυτούς αφωρισμένους η μετριότης ημών και κατηραμένους και ασυγχωρήτους και μετά τον αυτών θάνατον ασυγχωρήτους και αδιαλύτους. Ούτως εν αγίω παρακελευόμεθα πνεύματι. Τούτου ουν ένεκα εγράφη προς υμάς και η παρούσα γραφή της ημών μετριότητος.

Μηνί Ιουλίω Ινδικτιώνος Γ΄

Το ανωτέρω εκδιδόμενον γράμμα του Πατριάρχου Ιερεμίου του Α’, σωζόμενον εν πρωτοτύπω έχει γραφεί επί χάρτου διαστάσεων 0,30 χ 0,31 του μέτρου και απόκειται εν τοις Γενικοίς Αρχείοις του Κράτους (αριθμός γενικού ευρετηρίου 253)

Βεβαίως πλέον καμία σημασία δεν έχει για τη Βόνιτσα ο αφορισμός, ωστόσο τα ιχθυοτροφεία της περιοχής μέχρι πρόσφατα αποτελούσαν μήλο της έριδος μεταξύ του Φαναρίου και της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Μάλιστα το Πατριαρχείο έχει εντάξει στα διοικητικά όρια της μητροπόλεως Πρεβέζης χωριά που ανήκουν στην Αρτα προκαλώντας σοβαρά προβλήματα μεταξύ των δύο εκκλησιών

https://xiromeropress.gr

«Σιούτος μωρέ παιδάκι μ’;».

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος 

Η λέξη σιούτος απαντάται κυρίως στην Ηπειρώτικη διάλεκτο και ως επίθετο αφορά και τα τρία γένη. Καταρχάς μιλάμε για αιγοπρόβατο που του λείπουν τα κέρατα. «Δεν το πιάν(ει)ς αυτό. Πού να τα βρεις τα κέρατα. Ντιπ σιούτο είναι». «Πούλ(η)σα μια σιούτα γίδα, την “κοπελή” μαζί με τα κατσίκια της». Με λίγα λόγια η λέξη αφορά τράγο, γίδα, πρόβατο. (Ο σιούτος, η σιούτα, το σιούτο). Παράλληλα η λέξη  αφορά και αντικείμενο χωρίς πιάστρο (λαβή). «Στη σιούτα την κατσαρόλα έβαλες να βράσεις τραχανά; Πώς θα τη βγάλεις από τη φωτιά. Δεν έχ’ λαβή». Τέλος το αρσενικό «σιούτος»  αφορά τον άντρα με «αφανή τα χαρακτηριστικά του φύλου του», δηλαδή τον ανίκανο. «Ντιπ σιούτο είναι αυτό το παιδί σ’. Πού να τον προξενέψω. Πλάκα ντιπ τάχ’ τα λιόκια τ’».

Η λέξη αυτή τρόπον τινά ήταν απαγορευμένη. Βαριά κουβέντα που οπωσδήποτε έθιγε τον αντρισμό του καθενός. Για τη λέξη αυτή, όταν εκστομίζονταν έγιναν πολλά και απερίγραπτα. Η κατάρα για κάθε κοπελιά ήταν «να παντρευτείς και να είναι ο άντρας σου σιούτος». Αβάσταχτη κατάρα. Με τίποτε δεν «εξαγνίζονταν». Ταξίματα  -διπλοταξίματα- και αγιοκέρια, εικόνες και ολόκληρα εικονοστάσια τάζονταν, για να μην «σιουτιαστεί η κοπέλα» και ό,τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας. Σιούτος λοιπόν και απαράγωγος  ο γαμπρός, «έρμη και απριτσιάλευτη η νύφ’». Παιδιά-κληρονόμοι γιοκ -δεν υπήρχε τότε και η εξωσωματική γονιμοποίηση- «πάει αυτό το κορίτσι, πού τον βρήκε αυτόν; Σιούτος με περικεφαλαία. Άτυχη, πολύ άτυχή η κακομοίρα». Κι αν ξεκάμπαγε και κανένα κούτσ(ι)κο, η διάγνωση θα έλεγε πως ήταν του γείτονα, του κουμπάρου, του επισκέπτη και του μουσαφίρη. Ακραίες καταστάσεις…    

Ακραίες αλλά αληθινές. Παλιά υπόθεση. Όλα στην κληρονομιά. Να έχουμε γνήσιους όχι απογόνους, αλλά κληρονόμους. «Τι να πάει χαράμ’ το βιλαέτ’;», το έλεγαν και το ξαναέλεγαν. «Μαγκούφ’ς θα μείν’ τέτοια κρούνα που βρήκε». Από την άλλη πλευρά: «Σιούτο άντρα  ήθελε, μαρμάρα έμ(ει)νε. Ας πρόσεχε». Να διευκρινιστεί πως η λέξη σιούτος αφορούσε τον αντρικό πληθυσμό. Για τη γυναίκα είχε επικρατήσει η λέξη ο σιάλτρας και το σιάλτρο, που σημαίνει  «ο γυμνοσάλιαγκας, ο «σιάλιαγκας», το γυμνό σαλιγκάρι που εκκρίνει βλέννα, βγάζει σάλια και  μεταφορικά, το σιχαμερό, το γλοιώδες, το αηδιαστικό».

Έτυχε μια φορά να είμαι αυτόπτης μάρτυρας μιας φιλονικίας και ενός απίστευτου διαλόγου που έκαναν δυο «απογοητευμένες» συμπεθέρες.

-Δεν μ’ λες συμπεθέρα, τι έχ’ς και κρατάς τέτοια μούτρα σαν του ζουρλού τον κώλο;

-Έχω, ακούς έχω, αμ να  μην έχω;

-Τι να έχ’ς. Δεν φτάν’ που μας φόρτωσες τον μούκακα το γιο σου; Πού να τον πήγαινες και ποιος να τον έβαζε σπίτι τ’-, κι κρατάς και μούτρα; 

-Άει σιαπέρα από κει μωρή παλιοσουλτούκω που μας φόρτωσες  το σιάμπαλο το δικό σ’, το παλιοσιαμουρλό.

-Σιαμουρλό η δ(ι)κιά μ’ η κοπέλα; Ο σιούτος ο δ(ι)κός σ’ πάει πίσω;

-Το δ(ι)κό μ’ το παιδί είναι γκισέμ’ αλλά η δ(ι)κιά σ’ η παλιοστέρφω -που κακό χρόνο να έχ’ η Χρίσταινα που μας τη φόρτωσε- είναι πάτος αδειανός και δε στέκεται π(ου)θενά κανένας σπόρος. Ταψί σκουριασμένο.

-Συμπεθέρα, μη με κάν(ει)ς κι ανοίξω το στόμα μ’. Τότε δεν σε ξεπλέν’ ούτε ο Άραχθος.

-Για άνοιξέ το να δούμε. Τι νόμ(ι)σες; Έκανες καλά όλους τους άντρες του χωριού και νόμ(ι)σες πως θα κάν(ει)ς και μένα;

- Εγώ μωρέ έκανα καλά όλους τους άντρες. Εσένα που ξέρουν όλ’ τι βρακί φοράς και πόσο άσπρα είναι τα κωλομέρια σ’;

Ακόμα βρίζονται…  

Χρήστος Α. Τούμπουρος