Ο Δάσκαλος και τα Παιδιά...στο χωριό μου τα χρόνια τα δικά μου.

 Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Έχουν περάσει τρεις μήνες από τότε που ήρθε ο καινούριος δάσκαλος στο σχολείο. Η δασκάλα που είχαμαν έφυγε από φόβο γιατί είδε πάνω στο κρεβάτι τς έναν μπουτσκάιρα. Αλλά και ο καινούριος δεν μου φαίνεται για σόι. Όλο μπαταλομάρες λέει να δεις πόσο χαζός είναι μια μέρα λύθηκε ο γάιδαρος τ Κωσταμάρκ και κατέβαινε το σοκάκ τ Πάλιουρα και τ φώναζε ου Κώσταμάρκους πρόγγατου κατά δώ δάσκαλε και αυτός έβγαλε ένα μαντήλ απ την τζέπ να του κυνηγείς τόλεγα στουν πάππου΄και γέλαε και μ λέει" ένα γαιδούρ δεν μπόρσε να καν ζάπ πως να κάν καμιά σαρανταριά που είστε εσείς"

Καλά Πάππου τ λέου θα του καρφώσου τσ Βάβου για κάτ καραμέλες που πας στ Θύμιαινα. Αλήθεια Πάππου εσύ τσ καραμέλες αυτή τι σδήν;  κόκαλο ο Πάππους 
Μια μέρα είχαμαν αριθμητική.

Στον πίνακα είναι η Μαρίτσα τ Κωτσιοβήτ δεν ήξερε τίποτα και κατρήθκε άπο τουν φόβου τς

Λέει ο Δάσκαλος στον αδερφό τς του Χρίστου ΄΄Όταν πάτε σπίτι βοήθησέ την λιγάκι

Ου Χρίστους στο διάλειμμα τσ λέει:

ένα του στυλιάρ στα αλών τ Άλεξ, δυο τα πουδάρια τς κότα, τέσσερα τα πουδάρια τς μαλτέζας,πέντε τα γρούνια τς Θανάσαινας, δέκα τα παιδιά τ Γιωργουνίκ.

Ετσι καταλάβαινε η Μαρίτσα αριθμητική Μια μέρα κάλεσε ο δάσκαλος τον μπάρπα Σιούλα τον Καραμπίνα να τ πει τι να τ πεί για τ αγγόνι τ τουν Σιούλα.

-Ακούστε κύριε Καραμπίνα εγγονός σας μου δημιουργέι προβλήματα 

Λέει και Ο Μπάρπα Καραμπίνας

- ε για αυτό σε έχουμε δάσκαλο να μάσ λύνς τα προυβλήματα

 -Άκούστε κύριε Καραμπίνα το ξέρω τα παιδιά σας πήγαν να εργαστούν στη Γερμανία και σας αφήσαν εδω να προσέχετε τον μικρό Αναστάση το ξέρω οτι είναι μεγάλη ευθήνη αλλά ο Αναστάσιος είναι απροσάρμοστο παιδί 

-Απροσάρμωστος είσαι εσύ ακούς εκει να μην μπορείς να κάνς ζάπ τον Σιούλα πάρε μια βίτσα και βάρα 

-Κύριε Καραμπίνα αυτά γινώταν στις μέρες σας σήμερα δεν χρησιμοποιούμε βία,  προχθές ξέρετε τι έκανε;

-Ώρε δάσκαλε σε μένα το λες η να τα ακούσουν και άλλοι 

-Σε σας χάρη σεβασμού σας μηλάω στον πλυθηντικό Που λέτε άρπαξε δυο παιδιά και τα χτύπαγε κεφάλι με κεφάλι 

-Καλά τα έκανε λέει Καραμπίνας γιατί αυτά τον περγελάγανε και τ λέγανε Σιούλα Σιούλα είσαι σαν γατούλα 

-Αμ το άλλο λεει δάσκαλος προχές ήταν στο πίνακα η Ελένη η Καραμπίνα αυτός είχε βάλει έναν καθρέπτη απο κάτω και καθώς τα κορίτσια δεν φορούνε περισκελή ξέρετε τι έβλεπε -Αμάν τς ξαδέρφη του πράμα τώρα θα τον σιάσω εγώ 

Μια μέρα είχαμαν ιστορία για τη 28η Οκτωβρίου. Λέει ο δάσκαλος η Παναγιά ευλόγησε τα όπλα και νικήσαμε τους Ιταλούς,  πετάζεται ο Κωτσιοθανάς και τ λέει δηλαδή υπάρχουν δυό Παναγίες και η θκιά μας είναι πιό γερή; 

Τι να τ πη γελάγαν τα παιδιά, αλλ βουλά μας έλεγε για έναν μαρμαρωμένο βασιλιά και οτι μια Κυρα Δέσποινα κάτι ψάρια και φύγανε απο το τηγάνι και μετά δεν ξέρω τι γήνκε πάντως αυτό που ξέρω μάλλον δεν τον βλέπω για πολύ καιρό στο σχολειό πάντως τσιάτρα πάτρα το βγάλαμε το σχολειό

Περάσαν χρόνια ο Θύμιος έρξε την ιδέα να μαζευτόυμε όλη η έκτη τάξη του εξήντα τρία το καλοκαίρι στο χωριό Έτσι και έγινε μέχρι και ο Μητρογάκς απο τ Γερμανία ήρθε Μαζι μας ήρθε και ο δάσκαλος Βλέπω τους παλαιούς συμμαθητές ο Σιούλας έγινε αρχιτσέλιγγας παντρεύτηκε την Ελέν τ Καραμπίνα εκεί που δεν ήξερε δυό κλείτσες γράμματα τώρα έχει με το Σιούλα εφτακόσια πρόβατα. Όλοι είχαμε προοδεύσει, άλλοι βιοτεχνες,  άλλοι μαγαζάτορες Έρχετε οδάσκαλος που΄μου είχε μεγάλη συμπάθεια Γιωργάκ σήμερα γέμισε ηψυχή μου και εμάς Δάσκαλε να ανταμώσουμε πάλι. Και όπως λέμε και εδώ δάσκαλε του χρόνου στο μέτρο 

μέτρο= να μην χαθή κανενας 

ζαπ = να τα  καταφέρης

μαλτέζα= γίδα 

μπουτκάιρας = σκορπιός 

Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης

Αδελφότητα Πηγιωτών Αρτας. Γιορτές Σέλτσου 2026

 ’Άγιο ήταν το Σέλτσο, μα αγίασε ακόμη ποιό  πολύ.....

         Κοινώνησε των Σουλιωτών το αίμα΄΄

 

                                     ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΠΗΓΙΩΤΩΝ ΑΡΤΑΣ

               ΠΗΓΕΣ ΑΡΤΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΔΡΑ ΔΗΜΟΥ Γ.ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ

                                    Ι.ΜΟΝΗ ΣΕΛΤΣΟΥ 23-8-2026

 

 

                                 ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ

    ΓΙΑ ΤΟΥΣ   "ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ " ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΣΕΛΤΣΟΥ 

                                                                           

 

                        Εορτάζονται εφέτος τα ΔΙΑΚΟΣΙΑ ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ  χρόνια ( απο το 1804) της Μάχης του Σέλτσου και του Ολοκαυτώματος των Σουλιωτών που επακολούθησε. Όμως για δεκαετίες παρέμενε άγνωστη  και οι μάρτυρές της Σουλιώτες ήταν οι αγνοούμενοι της Ιστορίας.

       Οι εκδηλώσεις  μνήμης  στον χωρο της Ι.Μονής συνδιοργανώνονται   απο την Περιφ.Ενότητα Αρτας τον Δήμο Γ.Καραισκάκη και την Αδελφότητα Πηγιωτών Αρτας σύμφωνα  με το επισυναπτόμενο    πρόγραμμα 

       Άγνωστο  παρέμεινε το Σέλτσο γιά πάνω απο διακόσια χρόνια. Αγνοούμενοι της Ιστορίας οι Σουλιώτες που θυσιάστηκαν εκεί για της Πατρίδας την ελευθερία. Ομως τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε  να γίνεται γνωσή η ένδοξη ιστορία του.

Η παρουσία στο Σέλτσο -Για πρώτη φορά- του ανώτατου Πολιτειακού Άρχοντα Προκόπη Παυλόπουλου   στις 23-8-2016 σηματοδότησε πλέον την αλλαγή των μέχρι τώρα δεδομένων για την ανάδειξη της Ιστορικής Μονής και της θυσίας των Σουλιωτών. 

Ακολούθησε  το 2022  η  έκδοση Προεδρικού διατάγματος  για την καθιέρωση της 23ης Αυγούστου ως  επίσημη εορτή του δήμου Γ.Καραισκάκη και ημέρας μνήμης του Ολοκαυτώματος των Σουλιωτών.

         Μια νέα σελίδα άνοιξε για το Σέλτσο. Επιτέλους με δικαιωματικό τρόπο παίρνει τη θέση που του αξίζει στις σελίδες δόξας των αγώνων του Ελληνικού έθνους, δίπλα στο Κούγκι στο Ζάλογγο στο Μεσολόγγι και στο Αρκάδι.......   Απομένει  να υπενθυμίσουμε προς όλους τους αρμόδιους φορείς ότι δεν είναι αίτημά μας αλλά αυτονόητη υποχρέωση της πολιτείας  να αντιμετωπίσει  το Σέλτσο με την ιδιαίτερη φροντίδα και τιμή που του αξίζει.

      Σε αυτό δεν μπορούμε παρά να υπογραμμίσουμε την  καταλυτική  συμβολή της Περιφέρειας Ηπείρου και προσωπικά του Περιφερειάρχη Ηπείρου κ. Αλ. Καχριμάνη, που άφησε τη σφραγίδα του στο Σέλτσο,ως επίσης, της Περιφερειακής Ενότητας Άρτας και   του Δήμου Γεωργίου Καραΐσκάκη  για την  ανάδειξη και αναγέννηση του  σημαντικού Ιστορικού μνημείου .Σημαντική και η προσφορά του  μακαριστού  Ιερέα της μονής Παπαγιώργη Φώτου που ήταν  η ψυχή του Σέλτσου για  πάρα πολλά χρόνια. συνέβαλλε αρκετά με τις ενέργειές του. 

      Ήδη μετά τα σημαντικά έργα αναστήλωσης των ερειπωμένων κελιών, τη Διαμόρφωσης Περιβάλλοντος χώρου πρόσβασης, την ανακατασκευή της στέγης του κυρίως ναού   την ολοκλήρωση της οδικής πρόσβασης με τσιμεντόστρωση-ασφαλτοστρωση  απο Πηγές μέχρι την Ι.Μονή μήκους 4,5 χιλιομ. και η ηλεκτροδότηση της, το Σέλτσο αναδεικνύεται με τον καλύτερο τρόπο..   

Σημαντική ηταν η συμβολή και η συνεισφορά της Αδελφότητας Πηγιωτών Άρτας σε αυτή την προσπάθεια της ανάδειξης και προστασίας της Ι.Μονης. Οι ενέργειές της και οι δράσεις της σχετικά με το Σέλτσο τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι αναρίθμητες και απέδωσαν  τα μέγιστα. Αφήσαμε παρακαταθήκη για το μέλλον.   Εχουμε αναπτύξει με τους απογόνους των Σουλιωτών στενούς δεσμούς  όπως με το ΙΔΡΥΜΑ ΜΠΟΤΣΑΡΗ και   με τον ΕΠΑΧΤΟ, τον σύλλογο Αναβίωσης  της Ναυπάκτου με τον οποίο έχουμε αδελφοποιηθεί. Καθε χρόνο μας τιμούν με την παρουσία τους στις εκδηλώσεις του Απριλίου. Επισης ο δήμος μας αδελφοποιήθηκε  πέρυσι με τον δήμο Σουλίου

    

  Το μοναστήρι  του ΣΕΛΤΣΟΥ έμελλε να γίνει ο αιώνιος  τόπος  μαρτυρίου των  αδούλωτων  Σουλιωτών. Η «ΚΙΒΩΤΟΣ» της θυσίας των. Μια ΘΥΣΙΑ-ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ άγνωστη ακόμη και σήμερα σε πολλούς και  που «δεν μπορεί να χωρέσει ιστορικού νους» -όπως έγραψε ο Πουκεβίλ- ή να κατανοήσει το μέγεθος της.

 

   

   Η θυσία του Σέλτσου ας αποτελέσει αφορμή για  αφύπνιση  της ιστορικής μνήμης που σε καιρούς χαλεπούς  για την πατρίδα μας,  δεν πρέπει να την ξεχνούμε. διακόσια δώδεκα  χρόνια από τότε δεν στάθηκαν ικανά να την  ξεθωριάσουν.  Ας τους φέρουμε στο νου μας έστω και για μια στιγμή και ας προσευχηθούμε στη μνημη τους. 

        Τον Πανηγυρικό της ημέρας θα εκφωνήσει η διακεκριμένη τ. Λέκτορας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων  Ερευνήτρια Ιστορικός κ.  Αναστασία Καρρά   

      ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΜΕ  όλους  τους  συνδημότες, όλους τους  συμπατριώτες μας  φίλους και ευλαβείς  προσκυνητές,  να παρευρεθούν μαζί μας στο Σέλτσο την Κυριακή  23 Αυγούστου 2026 για να αποτίσουμε τον  ελάχιστο  φόρο τιμής  και ευγνωμοσύνης  στους «αγνοούμενους» ήρωες της ιστορίας μας. 

      

    Δεν παύει ο υπέρ πατρίδος να είναι ο γλυκύτερος θάνατος............

     ΑΙΩΝΙΑ ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ.....    

                                

                              

                    Μετά τιμής

           ΧΡΗΣΤΟΣ Β.ΚΑΠΕΡΩΝΗΣ              

  ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΠΗΓΙΩΤΩΝ ΑΡΤΑΣ

Οι Ξενιτεμένοι Γυρίζουν στο Χωριό | Η Μεγάλη Επιστροφή του Αυγούστου

Δεκαπενταύγουστος στο Χωριό.

Κάθε Αύγουστο τα ελληνικά χωριά αλλάζουν εικόνα. Άνθρωποι που ζουν στην Αθήνα, στην Αμερική, στον Καναδά και σε άλλες γωνιές του κόσμου επιστρέφουν για λίγες ημέρες στις ρίζες τους.

Στην Ελευθέριανη Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε ξενιτεμένους που μας μίλησαν για τη νοσταλγία, την επιστροφή, τις αναμνήσεις και την αγάπη για τον τόπο όπου γεννήθηκαν. Ένα χωριό με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους τον χειμώνα, που κάθε Αύγουστο γεμίζει ξανά φωνές, παρέες και ζωή.

Παραγωγή: Greek Village Life

ΣΕΛΛΑΔΕΣ ΕΙΣΑΙ....ο απόλυτος προορισμός του Δεκαπεννταύγουστου στην Ήπειρο. ΒΙΝΤΕΟ και ΦΩΤΟ

Το πανηγύρι στις Σελλάδες Άρτας 14 και 15 Αυγουστου σημείωσε τεράστια επιτυχία, με το αδιαχώρητο να επικρατεί από νωρίς το βράδυ. Ο κόσμος κατέκλυσε τον χώρο της εκδήλωσης, δημιουργώντας μια μοναδική, γιορτινή ατμόσφαιρα. -Κοσμοσυρροή: Γέμισαν ασφυκτικά όλα τα τραπέζια.

-Διασκέδαση: Το κέφι και ο χορός κράτησαν μέχρι το πρωί.

-Παράδοση: Το ζωντανό δημοτικό πρόγραμμα ξεσήκωσε τους παρευρισκόμενους.

-Φιλοξενία: Οι διοργανωτές ανταποκρίθηκαν άψογα στις απαιτήσεις της μεγάλης προσέλευσης.

Το αδιαχώρητο στις Σελλάδες απέδειξε για ακόμα μια φορά πόσο βαθιά ριζωμένα είναι τα παραδοσιακά πανηγύρια στην κουλτούρα της περιοχής

.  

 

Χωριά... Οι δεσμοί με τις ιδιαίτερες πατρίδες, παραμένουν παράδοξα ενεργοί.

Κατά βάση είμαι παιδί της πόλης. Παιδί, βέβαια, δεν με λες πια, αλλά της πόλης είμαι σίγουρα. Αν και διαθέτω τόπο καταγωγής στην ύπαιθρο, ουδέποτε τον υιοθέτησα ως ιδιαίτερη πατρίδα, κι αυτός με τη σειρά του μάλλον δεν με αναγνώρισε ως γνήσιο τέκνο του. Η Αθήνα είναι η μόνη διαθέσιμη ιδιαίτερη πατρίδα μου, μ’ όλη τη γοητεία και την αποκρουστικότητά της. Παρ’ όλα αυτά, ζηλεύω όσους αναφέρονται με τρυφερότητα και νοσταλγία στις ιδιαίτερες πατρίδες τους κι έχουν να αφηγηθούν κάτι ιδιαίτερο για τους δεσμούς τους μ’ αυτές. Ίσως αυτή η ζήλεια είναι κι ο λόγος που εδώ και πολλά χρόνια έχω αποδεχθεί μάλλον αδιαμαρτύρητα έναν εξ αγχιστείας δεσμό με την ιδιαίτερη πατρίδα της συμβίας μου, κάπου στη Λάκκα Σούλι –δεν έχει σημασία πού ακριβώς. Δυο με τρεις φορές τον χρόνο βρισκόμαστε για λίγα εικοσιτετράωρα εκεί, οικογενειακώς. Η συνήθεια επαναλήφθηκε το Πάσχα, στις γνωστές συνθήκες πρώιμου γαϊδουροκαλόκαιρου, που μας έκαναν όλους κατά τι πιο ευτυχείς απ’ όσο μας επιτρέπει η τρόικα.

Όσοι τυχαίνει και επισκέπτονται τα χωριά τους και τις κωμοπόλεις -εξ αίματος ή εξ αγχιστείας ιδιαίτερες πατρίδες τους- εκτός εορταστικών περιόδων ή θέρους, έρχονται αντιμέτωποι με τη θλιβερή τους παρακμή. Ιδιαίτερα στην ηπειρωτική Ελλάδα, στις περιοχές που δεν διαθέτουν τα συμβατικά τουριστικά θέλγητρα και ζουν από τη γεωργία, την κτηνοτροφία ή ό,τι έχει απομείνει από αυτά, τρομάζει κανείς από τα κλειστά ή εγκαταλελειμμένα σπίτια, από την απουσία νέων και παιδιών, από την ανησυχητική συχνότητα που η καμπάνα της εκκλησίας αναγγέλλει πένθιμα την προϊούσα δημογραφική κρίση της περιφέρειας. Το φαινόμενο είναι παλιό, υπόθεση μισού και πλέον αιώνα, για να το παρατηρήσουμε μόλις τώρα. Η κρίση, ωστόσο, το υπογραμμίζει διπλά. Προφανώς, το χωριό μετατρέπεται και σε ένα είδος κοινωνικού κρυψώνα για ένα μέρος των ανέργων που εκτοπίζονται από τις πόλεις. Αλλά, αυτό δεν γίνεται παράγοντας αναζωογόνησής του. Αντιθέτως, μπορεί και να ενισχύει τη θλίψη που εκπέμπει.

Στις γιορτές, ωστόσο, η εικόνα αλλάζει ριζικά. Τα ΜΜΕ την παρατηρούν από απόσταση κι απ’ την ανάποδη. Καταγράφουν την έξοδο από τις πόλεις, αλλά σπάνια τη μαζική είσοδο που συντελείται στα χωριά. Απεικονίζουν τις άδειες πόλεις, αλλά σχεδόν ποτέ τα γεμάτα από κόσμο χωριά. Σιωπηλά και σκοτεινά σπίτια φωτίζονται, γεμίζουν φωνές, στενοί χωριάτικοι δρόμοι πήζουν από αυτοκίνητα (με κάμποση από την αλαζονεία της πόλης στις λαμαρίνες τους), οικογένειες ανασυντίθενται, τρεις (καμιά φορά και τέσσερις) γενιές ανιόντων και κατιόντων συγγενών στριμώχνονται γύρω από μεγάλα τραπέζια, έρχονται οι φοιτητές από τις πανεπιστημιουπόλεις, φτάνουν και τα παιδιά που εργάζονται στις πόλεις, να και οι απρόθυμοι σνομπ έφηβοι με τα αξεσουάρ της ψηφιακής αποχαύνωσης στα χέρια, παρέες ξανασμίγουν στις πλατείες, διηγήσεις νεανικών ανδραγαθιών, εκμυστηρεύσεις ερωτικών περιπετειών, οικτιρμοί της κοινής τροϊκανής μοίρας, απολογισμοί περικοπών στους μισθούς, εναγώνιες ερωτήσεις για καμιά δουλειά, ό,τι να ’ναι,  βρισίδι στους πολιτικούς, πίτες με φύλλο ανοιγμένο στο χέρι και χόρτα από τον κήπο, κρασιά και τσίπουρα ιδιωτικής παραγωγής, ο μόσχος και η κότα και η γίδα η σιτευτή, το αυγό με τη ζέστη της πουλάδας ακόμη στο τσόφλι, οι γεμάτες καφετέριες, τα τσιπουράδικα, οι περαντζάδες, τα κουτσομπολιά, οι ασπασμοί…

Αυτές οι ολιγοήμερες εκρήξεις ζωής στα χωριά και στις κωμοπόλεις δεν έχουν τίποτα το τουριστικό και αποκαλύπτουν μια ιδιομορφία της ελληνικής κοινωνίας. Παρά την αδιάλειπτη, μακρόχρονη και μαζική αστικοποίηση του πληθυσμού, που οδήγησε σε έναν ακραίο υδροκεφαλισμό, σε σημείο ώστε σχεδόν το ήμισυ των κατοίκων της χώρας να συνωθείται στα πολεοδομικά συγκροτήματα Αττικής και Θεσσαλονίκης, οι δεσμοί με τις ιδιαίτερες πατρίδες παραμένουν παράδοξα ενεργοί. Οι πληθυσμοί που τρεις με τέσσερις φορές τον χρόνο επιστρέφουν στα χωριά συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται στον φυσικό τους χώρο, λες και ποτέ δεν έφυγαν απ’ αυτόν. Κι αυτό συμβαίνει σε κάποιο βαθμό ακόμη και σε δεύτερης ή τρίτης γενιάς εσωτερικούς μετανάστες, που υιοθετούν με σχετική ευκολία τις ιδιαίτερες πατρίδες των γονιών ή των παππούδων τους. Κάποιο ρόλο παίζει και η ιδιοκτησία, τα περιουσιακά δικαιώματα ή οι μικρής κλίμακας παράλληλες οικονομικές δραστηριότητες που διατηρούνται στο χωριό από εργαζόμενους της πόλης, οι οποίοι θέλουν να είναι και λίγο αγρότες μερικές μέρες τον χρόνο -για τις ελιές ή το παλιάμπελο-, αλλά τον κύριο ρόλο τον παίζει ακόμη ο οικογενειακός δεσμός, οι γηραιοί γονείς που περιμένουν τα παιδιά από την πόλη, η τελευταία γενιά γηγενών που λειτουργεί ως ομφάλιος λώρος ανάμεσα στα χωριά και στον αστικό πληθυσμό.

Διαμορφώνεται έτσι το παράδοξο, ενώ ο τυπικός πληθυσμός των αγροτικών περιοχών να αντιστοιχεί σε λιγότερο από το 25% των κατοίκων της χώρας (συντηρούμενος κι αυτός σε έναν βαθμό από τους μετανάστες, που υποκατέστησαν την τελευταία εικοσαετία τους τυπικούς ιδιοκτήτες της γης στην καλλιέργειά της), ο ηθικός ή συναισθηματικός πληθυσμός των χωριών, αν επιτρέπεται ο όρος, να διατηρείται στα επίπεδα της δεκαετίας του 1950, δηλαδή σχεδόν στο 50% του συνολικού πληθυσμού. Γι’ αυτό και η δεύτερη ή τρίτη ερώτηση που ακούγεται στο πλαίσιο της κοινωνικότητας των κατοίκων των πόλεων είναι το «από πού είσαι». Ίσως αυτή η ερώτηση να υποκρύπτει και μια παρεπόμενη: «πού θα επιστρέψεις».Αυτή η πραγματικότητα, εμπειρικά διαπιστωμένη, εμπεριέχει και κάποιες δυνατότητες. Η συγκέντρωση του πληθυσμού στις πόλεις, ιδιαίτερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, λειτουργεί αντικειμενικά ως πολλαπλασιαστής και μεγεθυντής της κρίσης. Οι οικονομικές δομές που συγκεντρώθηκαν στα αστικά κέντρα και γύρω από αυτά, για να αξιοποιήσουν το φθηνό, ανειδίκευτο δυναμικό που συσσωρευόταν επί δεκαετίες εκεί, εύκολα κατέρρευσαν υπό το βάρος της πρωτοφανούς ύφεσης. Η μεγαλούπολη επιταχύνει τρομακτικά και χαοτικά τις επιδράσεις της βίαιης αναδιάρθρωσης στην απασχόληση, στην κατανάλωση, στα εισοδήματα, στις περιουσίες, στις αποταμιεύσεις. Το χωριό επιβάλλει μια βραδύτητα στην ίδια διαδικασία, βραδύτητα που σχετίζεται ακόμη και με τον κύκλο των εποχών και της φύσης. Ακόμη και η βραδύτητα κυκλοφορίας του χρήματος, που οφείλεται στο ότι πολλές συναλλαγές γίνονται ακόμη χωρίς αυτό, με αντιπραγματισμό, αντισταθμίζει την έλλειψή του.

Αυτές οι παρατηρήσεις δεν είναι προϊόν κάποιας διάθεσής αναχωρητισμού και φυγής. Είναι απίθανο να κρυφτούμε από την  κρίση και τον μνημονιακό διωγμό, ακόμη κι αν καταφύγουμε όλοι στα χωριά ή πάρουμε τα βουνά. Στην καλύτερη περίπτωση, θα επιτύχουμε να εξαγάγουμε εκεί τα χειρότερα συμπτώματα της κρίσης. Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα αν μπορούν να αξιοποιηθούν οι βαθιοί δεσμοί που διατηρεί ακόμη ο αστικός πληθυσμός με την περιφέρεια, με το χωριό. Αναρωτιέται κανείς τι θα συνέβαινε, αν όλος αυτός ο κόσμος που στις γιορτές πλημμυρίζει τα έρημα, γερασμένα χωριά επέλεγε να τα επανεποικίσει. Ένα πρώτο, ορατό αποτέλεσμα θα ήταν η αχρήστευση της διοικητικής μεταρρύθμισης, που επιλέγει τη συγκέντρωση και την αστικοποίηση έναντι της αποκέντρωσης. Ένα δεύτερο αποτέλεσμα θα ήταν μια αντιστροφή στην άνιση σχέση ανάμεσα στην προσφορά και στη ζήτηση εργασίας, ιδιαίτερα αν σ’ αυτή την εσωτερική μετανάστευση περιλαμβανόταν το μορφωμένο και εξειδικευμένο δυναμικό των πόλεων. Κι ένα τρίτο, ίσως το σημαντικότερο, θα ήταν ένας συλλογικός αναστοχασμός πάνω στο παραγωγικό μοντέλο που ταιριάζει σ’ αυτή τη χώρα, αυτό που χρεοκόπησε καταστρέφοντας και τα χωριά και τις πόλεις και τους βίαια και άναρχα διαμορφωμένους πληθυσμούς τους.

Μπορεί το γερμανικό σχέδιο για τον μετασχηματισμό του ευρωπαϊκού Νότου να προβλέπει ότι δεν νοείται οικονομία της Ε.Ε. χωρίς έναν στοιχειώδη βιομηχανικό τομέα, όπως συχνά διακηρύσσει η κ. Μέρκελ, κι αυτό να έχει βάση. Αλλά, πολύ περισσότερο, μπορεί να αντιτείνει κανείς, δεν νοείται οικονομία χωρίς πυρήνα παραγωγής τροφής. Και σ’ αυτό τα χωριά, ιδιαίτερα τα μεσογειακά χωριά, κι ακόμη πιο ιδιαίτερα τα ελληνικά χωριά, με τους ζωντανούς ακόμη συναισθηματικούς δεσμούς των προσωρινών, εορταστικά παλιννοστούντων πληθυσμών τους, έχουν ένα αναντικατάστατο συγκριτικό πλεονέκτημα. Δεν λέω πως όλοι θα γίνουμε νεοφώτιστοι βουκόλοι και αδέξιοι καλλιεργητές. Αλλά η εναλλακτική της μετατροπής του πληθυσμού σε φθηνό πληβειακό δυναμικό για πιθανούς αλά καρτ επενδυτές ή σε εξειδικευμένους μετανάστες είναι προοπτική παραγωγικής και κοινωνικής παρακμής. Μερικές φορές, πρόοδος μπορεί να σημαίνει να επιστρέφεις. Να κάνεις βήματα πίσω.

Θεωρίες για την υπεραξία

Ήρθε μια βλάχα απ’ το βουνό στην ξελογιάστρα Αθήνα,

άφησε αρνιά και έλατα, για να περάσει φίνα.

Μα όταν έφτασε η δόλια στην πόλη,

την κοροϊδεύανε στον δρόμο όλοι

γιατί φορούσε μακρύ φουστάνι.

Γι’ αυτό την βλάχα το πείσμα την πιάνει.

Κοντή φουστίτσα φόρεσε, έκοψε τα μαλλιά της

και έδειξε τα κάλλη της κι όλη την ομορφιά της.

Τώρα μοντέρνα η βλάχα γυρνάει,

μα ούτε ένας άνθρωπος δεν την κοιτάει.

Και έγινε η βλάχα μας χωρίς φουστάνι

χαμένο πρόβατο σε ξένη στάνη.

Κανείς δεν της μιλούσε πια, ξέχασε το όνομά της,

κι άρχισε να σκέφτεται τα γιδοπρόβατά της.

Και στο χωριό της η βλάχα γυρνάει

και μαύρη πέτρα πίσω πετάει.

Εκεί τη βγάζει ζωή και κότα!

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα…

Νίκου Στρογγυλάκου, Βασίλη Χρυσανθακόπουλου, «Μια βλάχα στην Αθήνα» (καλαματιανός)

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

www.ependitis.gr
http://anopedina.blogspot.gr

Κρυβόμασταν στα βουνά για να γλυτώσουμε...

Σκληρά χρόνια, μεγάλοι άνθρωποι – Η ζωή του Αποστόλη στο Ξηρόμερο

🎥 Στο χωριό Πρόδρομος Ξηρομέρου, συναντήσαμε τον κύριο Αποστόλη, 87 ετών — έναν άνθρωπο που κουβαλάει στη μνήμη του μια ολόκληρη εποχή.

Μας μίλησε για την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τη φτώχεια, την κτηνοτροφική ζωή, τα πανηγύρια και την αγάπη του για τον τόπο.

Μέσα από τις αφηγήσεις του, ζωντανεύουν χρόνια δύσκολα, αλλά γεμάτα δύναμη και αντοχή. Είναι η φωνή μιας γενιάς που δεν πρέπει να ξεχαστεί.

📌 Παρακολουθήστε αυτή τη σπάνια μαρτυρία – ένα κομμάτι της ιστορίας μας, ειπωμένο από έναν άνθρωπο που τη βίωσε.

Παραγωγή: Greek Village Life

Η Ζωή στα Ψηλά Βουνά | Ιστορίες και Τραγούδια από έναν Παραδοσιακό Κτηνοτρόφο

Ο Μοναχικός Βοσκός των Βουνών: Μια Συνάντηση με την Απλότητα και την Ομορφιά.

Στα μαγευτικά βουνά της ορεινής Ναυπακτίας, όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, συναντήσαμε ξανά τον κύριο Θανάση, έναν αφοσιωμένο κτηνοτρόφο που ζει αρμονικά με τη φύση και τα ζώα του. Μοναχική φιγούρα, περιτριγυρισμένη από τα πιστά του γιδοπρόβατα, μας υποδέχτηκε με ένα ζεστό χαμόγελο και μας άνοιξε την καρδιά του.

Μας μίλησε για τα παλιά και μας μετέφερε εικόνες μιας ζωής γεμάτης απλότητα και ομορφιά, όπου η φύση και ο άνθρωπος συνυπάρχουν σε απόλυτη αρμονία. Μας τραγούδησε παραδοσιακά τραγούδια, μας διηγήθηκε ιστορίες από τους γονείς του και μας μύησε στα μυστικά της φύσης και των καιρικών φαινομένων των βουνών.

Μας φιλοξένησε στο λιτό του κατάλυμα, μας έδειξε το κρεβάτι του στην αυλή, όπως είχαν παλιά οι κτηνοτρόφοι, και μας μίλησε για έναν περήφανο έλατο, σύμβολο της περιοχής, που πρόσφερε σκιά στα πρόβατα και έμπνευση στον ίδιο να γράψει ένα ποίημα.

Ο κύριος Θανάσης, παρά τα χρόνια που πέρασαν και την απομόνωση, δεν θα άλλαζε τη ζωή του με τίποτα. Η αγάπη του για τη φύση, τα ζώα και την παράδοση είναι βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του. Με την υπόσχεση να ξανασυναντηθούμε του χρόνου, αποχαιρετήσαμε αυτόν τον αξιοθαύμαστο άνθρωπο, που μας υπενθύμισε την ομορφιά της απλότητας και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που βρίσκει νόημα στη σύνδεση με τη φύση και τις ρίζες της.

Παραγωγή: Greek Village Life

 

 

Παναγία: Πόσων ετών κοιμήθηκε η Θεοτόκος – Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της

Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη; Ποια ήταν η ζωή της Παναγίας; Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της; Αυτές είναι τρείς βασικές ερωτήσεις τις απαντήσεις των οποίων γνωρίζουν λίγοι.

Η Μαριάμ όπως ήταν το πραγματικό της όνομα της Παναγίας, πριν εξελληνιστεί σε Μαρία, ήταν η μονάκριβη κόρη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, της Άννας και του Ιωακείμ.

Όλη τους την ζωή πάλευαν να αποκτήσουν ένα παιδί όμως δεν είχαν σταθεί τυχεροί. Αντίθετα ζούσαν σε καθεστώς κοινωνικής απομόνωσης, αφού οι άτεκνοι εκείνη της εποχή θεωρούνταν λίγο έως πολλοί καταραμένοι ή όχι ευλογημένοι από τον Θεό.

Κατά την παράδοση η Αγία Άννα προσευχήθηκε στον Θεό δηλώνοντας πως αν της χάριζε ένα παιδί θα το αφιέρωνε σε Εκείνον. Λίγες μέρες μετά, ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε το ζευγάρι και τους ενημέρωσε πως οι προσπάθειες τους θα έχουν αποτέλεσμα και το παιδί τους θα είναι φορέας μιας ξεχωριστής αποστολής.

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ζευγαριού, τα λόγια του αγγέλου βγήκαν αληθινά και γέννησαν ένα όμορφο κορίτσι.

Της έδωσαν το όνομα Μαριάμ, το οποίο σημαίνει βασίλισσα, κυρία αλλά και ελπίδα.

Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οι γονείς της, τήρησαν την υπόσχεση τους και την οδήγησαν το Ναό όπου την παρέλαβε ένας ιερέας ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Η Παναγία έζησε 12 χρόνια στο Ναό, στα Άγια των Αγίων. Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας αυτός που της έφερνε καθημερινά τροφή ήταν ο ίδιος ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.

Όταν ήρθε η ώρα να βγει από τον Ναό, οι ιερείς αποφάσισαν να την δώσουν σε κάποια οικογένεια, δεδομένου πως οι γονείς της είχαν ήδη φύγει από τη ζωή.

Τότε, γνωρίζοντες κατά την παράδοση, την ειδική αποστολή της Μαριάμ, βρήκαν έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα, τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν χήρος και πατέρας τριών παιδιών.

Τέσσερις μήνες έμεινε κοντά στον Ιωσήφ η Μαριάμ μέχρι να ξεκινήσει πλέον το θεϊκό σχέδιο.

Στη Ναζαρέτ όπου ζουσε την επισκέφθηκε ξανά ο Γαβριήλ όπου της είπε το ιστορικό: «Χαίρε κεχαριτωμένη• ο Κύριος μετά σου». Τότε έμαθε και η ίδια ποια ήταν η αποστολή της την οποία αποδέχτηκε με χαρά.

Λίγους μήνες αργότερα ο Ιησούς γεννήθηκε και η μητέρα του ήταν πάντοτε κοντά του, ακόμη και την στιγμή της Σταύρωσης.

Από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων γνωρίζουμε ότι η Παναγία παρέμεινε κοντά τους μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής.

Η τελευταία συνάντηση με τον αρχάγγελο που την συντρόφευε από τα τρια της χρόνια, έγινε τρεις μέρες πριν την κοίμησή Της.

Τότε ο Γαβριήλ την ενημέρωσε ότι πλέον ήρθε η ώρα, δίνοντας της μεγάλη χαρά αφού θα έβλεπε ξανά το παιδί Της. Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ήμερα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο.

Τότε, ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση Της. Μαζί δε με τους Αποστόλους ήλθε και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Ιερόθεος ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Απόστολος Τιμόθεος, και άλλοι.

Η ιστορία της Τίμιας Ζώνης της Παναγίας

Όταν εκοιμήθη, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της στη Γεσθημανή. Ο μοναδικός που δεν ήταν παρών στο γεγονός ήταν ο Απόστολος Θωμάς.

Λέει η παράδοση πως όταν η νεφέλη, το σύννεφο δηλαδή, μετέφερε τον Θωμά στη Γεσθημανή συνάντησε την Θεοτόκο την στιγμή της ανόδου Της στον ουρανό.

Εκείνη του χάρισε την ζώνη Της για να μπορεί να αποδείξει την συνάντησή τους.

Όταν ο Θωμάς πήγε και εξιστόρησε το γεγονός στους υπόλοιπους Αποστόλους, άνοιξαν τον τάφο και είδαν πως το σώμα έλειπε.

Η ηλικία της Παναγίας όταν κοιμήθηκε

Η Παναγία όταν μπήκε στο Ναό ήταν τριών ετών. Έμεινε στο ιερό δώδεκα χρόνια. Τρείς μήνες αφού βγήκε από το ιερό μέχρι τον Ευαγγελισμό και εννέα μήνες κυοφορία, δεκαέξι ετών γεννά τον Χριστό. Έζησε με τον Χριστό τριάντα δύο χρόνους, άρα 48 ετών ζει την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του. Έζησε μετά απ’ την Πεντηκοστή άλλα έντεκα χρόνια και εκοιμήθη στη Γεσθημανή.

Ήταν 59 ετών.

H κοίμηση της Θεοτόκου

Η Παναγία λοιπόν, όπως όλοι οι θνητοί, «τη νομίμω ταφή παραδίδοται». Το πανάγιο, αλλά φθαρτό ακόμη σώμα της κατατέθηκε στον τάφο. Εκεί όμως δεν το άγγιξε η φθορά του θανάτου. Δεν μπήκε στη διαδικασία της αποσύνθεσης. Συνέβη σ’ αυτήν «νέκρωσις άφθορος». Η μητέρα της Ζωής δεν μπορούσε να μένει κάτω από την κυριαρχία του θανάτου. Από το μνήμα το σώμα της «τριταίον και άφθαρτον προς ουρανίους δόμους μετεωρίζεται» (Αγ. Ιω. Δαμασκηνός). Στις τρεις ημέρες από την Κοίμησή της ο Υιός και Θεός της την ανέστησε. Της έδωσε αμέσως το άφθαρτο, ένδοξο και αιώνιο σώμα που θα της έδινε κατά τη Δευτέρα Παρουσία του. Και την ανέβασε ολοζώντανη και ολοφώτεινη στον ουρανό, κάνοντάς την χαρά και βασίλισσα αγγέλων και ανθρώπων και μητέρα του κόσμου.

Έτσι λοιπόν, αν και, μιμούμενη τον Υιό της, υποκύπτει στους νόμους της φύσης, ταυτόχρονα νικάει τη φύση. Αν και αποθνήσκει, όμως «συν τω Υιώ εγείρεται διαιωνίζουσα». Δεν έχουμε μόνο Κοίμηση, αλλά και Μετάσταση. Και το γεγονός αυτό είναι για μας ο,τι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί. Διότι δεν θα ξεχάσει ποτέ τους οικείους της, εμάς, η Παναγία. «Συγγενούς οικειότητος μη επιλάθη, Δέσποινα»!

Ας χαρούμε λοιπόν απέραντα όλοι για τη Μητέρα μας!

Το μυστήριο της Κοίμησης και Μετάστασης της Θεοτόκου

Σήμερα, λοιπόν, γιορτάζουμε απ’ άκρη σε άκρη της γης, την αγία Μετάσταση της Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας. Είναι η στιγμή, πού ο Χριστός μας επέλεξε να παραλάβει κοντά Του πλέον τη Μητέρα Του, γνωστοποιώντας της τη Μετάστασή της από τη γη με Άγγελο τρεις μέρες νωρίτερα και λέγοντας· «Έφτασε ὁ καιρός, εσένα τη Μητέρα μου, να σε πάρω κοντά μου. Να μη θορυβηθείς, λοιπόν, καθόλου γι’ αυτό, αλλά χαρούμενη να δεχτείς την είδηση, γιατί μεταβαίνεις στην αιώνιο ζωή».

Όταν το έμαθε αυτό η Παναγία Μητέρα του Χριστού μας, χάρηκε. Αμέσως, λοιπόν, οδεύει στο όρος των Ελαιών με ζήλο για να προσευχηθεί. Μετά την προσευχή της, επιστρέφει σπίτι της και αμέσως συγκεντρώνει τούς συγγενείς και τούς γείτονές της, καθαρίζει το σπίτι, ετοιμάζει το νεκρικό κρεβάτι της και ό,τι άλλο χρειάζεται για την ταφή της, αποκαλύπτει στους γύρω της τα λόγια, πού της είπε ο Άγγελος για τη Μετάστασή της στον ουρανό.

Οι γυναίκες, πού είχαν συγκεντρωθεί στην οικία της, όταν άκουσαν αυτά τα λόγια από την Παναγία, ξέσπασαν σε θρήνους και οδύρονταν γοερά. Όταν, όμως, σταμάτησαν το κλάμα, την παρακαλούσαν να μην τίς αφήσει ορφανές. Η Παναγία Μητέρα μας διαβεβαίωσε όχι μόνον αυτές, αλλά και όλον τον κόσμο, ότι μετά τη Μετάστασή της θα περιφρουρεί και θα επιβλέπει τούς πάντας.

Ενώ στο σπίτι της Θεομήτορος διαδραματίζονται όλα όσα αναφέρουμε πιο πάνω, ξαφνικά ακούγεται ένας ισχυρός θόρυβος και οι Μαθητές του Χριστού με θαυμαστό τρόπο, φθάνουν όλοι μαζί στο σπίτι της Θεομήτορος. Ανάμεσα σ’ αυτούς βρίσκονται ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Ιερόθεος και μαζί του ο Τιμόθεος, οι πεπληρωμένοι με Άγιο Πνεύμα Ιεράρχες, πού με νέφη μεταφέρθηκαν από μακριά και αυτοί στην οικία της. Όλοι, όταν έμαθαν την αιτία της συγκεντρώσεώς τους, της έλεγαν τα εξής· «Εσένα, Δέσποινα, όταν παρέμενες στον κόσμο σε βλέπαμε σαν να βλέπαμε τον ίδιο τον Δεσπότη και Δάσκαλό μας και γι’ αυτό παρηγοριόμασταν· τώρα, όμως, όπως βλέπεις, γεμίσαμε από λύπη και δάκρυα, εξαιτίας της Μεταστάσεώς σου. Επειδή, όμως, πηγαίνεις στα υπερκόσμια, χαιρόμαστε, πού έτσι αποφάσισε ο Θεός για σένα». Ενώ τα έλεγαν αυτά, η Παναγία τούς απαντούσε· «Μη, φίλοι και Μαθητές του Υιού και Θεού μου, μη μετατρέπετε τη χαρά μου σε πένθος, αλλά το σώμα μου να το κηδεύσετε, όπως θα το τακτοποιήσω εγώ πάνω στην κλίνη μου».

Αφού διαδραματιζόντουσαν όλα αυτά, φθάνει και ο θεσπέσιος Παύλος, ο οποίος πέφτει στα πόδια της Θεοτόκου, την προσκυνά και αρχίζει να της λέει πολλά εγκώμια· «Σέ χαιρετώ, Μητέρα της Ζωής και θεμέλιο του κηρύγματός μου. Αν και δεν είδα τον Χριστό, βλέποντας εσένα, νόμιζα ότι έβλεπα Εκείνον».

Έπειτα τούς αποχαιρετά όλους η Παρθένος, ξαπλώνει στο κρεβάτι της, τακτοποιεί το άχραντο σώμα της όπως ήθελε, δέεται για την ευρυθμία του κόσμου και για ειρηνική συμπεριφορά των ανθρώπων, δίδει την ευχή της σε όλους και έτσι, τέλος, παραδίδει το πνεύμα της στα χέρια του Υιού και Θεού της.

Μετά απ’ αυτά, ο Πέτρος αρχίζει να ψάλλει νεκρικά τροπάρια, ενώ μέρος του αποστολικού χορού σηκώνει το νεκρικό φορείο κι άλλοι με λαμπάδες και ύμνους προχωρούν και συνοδεύουν το θεοδόχο σώμα στο μνήμα. Τότε λοιπόν ακριβώς, ακούγονταν Άγγελοι να υμνολογούν και φωνές από τίς υπερκόσμιες τάξεις των Αγγέλων να γεμίζουν τον αέρα. Εκείνη τη στιγμή, οι άρχοντες των Ιουδαίων παρακίνησαν μερικούς από τον όχλο και τούς πείθουν να δοκιμάσουν να ανατρέψουν το φορείο, όπου είχε τοποθετηθεί το ζωαρχικό σώμα, και να το ρίξουν κάτω. Όμως, ἡ δικαιοσύνη του Θεού, προφταίνει και τιμωρεί με τύφλωση όλους τούς αυθάδεις. Ενός απ’ αυτούς του στερεί και τα δύο χέρια, κόβοντάς τα στους καρπούς, επειδή με μεγαλύτερη μανία όρμησε και άγγιξε το ιερό εκείνο φορείο. Αυτός δίπλα στο φορείο με κομμένα τα μιαρά χέρια του από το ξίφος της δικαιοσύνης και κρεμασμένα στο κενό, έμεινε εκεί, ελεεινό θέαμα, μέχρις ότου πίστεψε μ’ όλη του τη ψυχή και θεραπεύτηκε και έγινε πάλι υγιής, όπως ήταν και προηγουμένως. Μάλιστα δε, θέλοντας με κάθε τρόπο να σώσει τούς τυφλούς, παίρνοντας ένα κομμάτι κλαδί φοινικιάς από το φορείο και αγγίζοντας με αυτό τούς παθόντες, τούς γιάτρεψε, επειδή πίστεψαν κι αυτοί.

Οι Απόστολοι, όταν έφτασαν στο χωριό, πού λεγόταν Γεθσημανή, και απόθεσαν στον τάφο το σώμα, που υπήρξε η πηγή της Ζωής, παρέμειναν εκεί τρεις μέρες, ακούγοντας μόνον αυτοί τις αγγελικές φωνές, οι οποίες δεν σταμάτησαν καθόλου. Η παράδοση μάλιστα λέει ότι, σύμφωνα με θεία οικονομία, ένας από τούς Αποστόλους, ο Θωμάς, δεν παρευρίσκετο την ώρα της κηδείας του σώματος, πού ήταν η πηγή της Ζωής, γιατί έφτασε την τρίτη μέρα. Το έφερε δε αυτό βαρέως και στενοχωριόταν, πού δεν αξιώθηκε κι αυτός να πάρει μέρος στην τελετή, όπως όλοι οι άλλοι συναπόστολοι. Έτσι αποφάσισαν, για χάρη του Αποστόλου πού δεν πρόφτασε, να ανοίξουν τον τάφο για να προσκυνήσει κι αυτός, αλλά αυτό πού είδαν τούς άφησε άναυδους. Βρήκαν τον τάφο άδειο από το άγιο σώμα. Τί θαύμα! Και μόνον το σάβανο ήταν εκεί, παρηγοριά για όλους, όσοι στο μέλλον θα γνώριζαν λύπη και πόνους και θάνατο, αλλά και αδιάψευστη απόδειξη για τη Μετάστασή της. Μέχρι σήμερα, βέβαια, φαίνεται ο λαξεμένος στην πέτρα τάφος, κενός από το σώμα της Θεοτόκου, αλλά πλήρης από την ευλογία και την χάρι, με την οποία τον περιέβαλλε ο Υιός και Θεός της.

www.enimerotiko.gr