Μέσα στον Οκτώβριο η πληρωμή ενίσχυσης για τις ζωοτροφές

Τη στήριξη των κτηνοτρόφων που έχουν πληγεί από τις επιζωοτίες, αλλά και την ανάγκη η επόμενη ημέρα της ελληνικής κτηνοτροφίας να συνδεθεί με τον εκσυγχρονισμό, τη βιοασφάλεια και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, υπογράμμισε ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Θανάσης Καββαδάς, σε δηλώσεις που έκανε στην Αμφιλοχία.

Εντός Οκτωβρίου η ενίσχυση για τις ζωοτροφές

Αναφερόμενος στην ευλογιά, ο κ. Καββαδάς σημείωσε ότι στην περιοχή θανατώθηκαν 1.045 αιγοπρόβατα, έχουν αποζημιωθεί 8 κτηνοτρόφοι με 128.550 ευρώ, ενώ χθες πληρώθηκαν ακόμη 2. Παράλληλα, έχουν πραγματοποιηθεί πληρωμές για την απώλεια εισοδήματος.

Ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτήρισε το γεγονός ότι από τις 8 Σεπτεμβρίου δεν έχει καταγραφεί νέο κρούσμα. Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι έχει ήδη υπογραφεί από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους η πίστωση των 53.773.000 ευρώ για τη στήριξη των κτηνοτρόφων στο κόστος των ζωοτροφών σε ολόκληρη τη χώρα. «Τις επόμενες ημέρες υπογράφεται η ΚΥΑ και οι δικαιούχοι θα πληρωθούν μέσα στον Οκτώβριο», τόνισε.

Για την ανασύσταση του ζωικού κεφαλαίου διευκρίνισε ότι θα προχωρήσει όταν το επιτρέψουν τα επιδημιολογικά δεδομένα και με την έγκριση των κτηνιατρικών αρχών. «Η ανασύσταση δεν αρκεί να αντικαταστήσει τα ζώα που χάθηκαν. Πρέπει να οδηγήσει σε σύγχρονες, αδειοδοτημένες μονάδες που τηρούν τα μέτρα βιοασφάλειας», σημείωσε, προσθέτοντας ότι το Υπουργείο επεξεργάζεται συνολικό Σχέδιο Ανάταξης της Ελληνικής Κτηνοτροφίας.

Πρώτη στην Ελλάδα η Αιτωλοακαρνανία

Ο Υφυπουργός τόνισε ότι ο νομός Αιτωλοακαρνανίας βρίσκεται στην πρώτη θέση πανελλαδικά τόσο σε αριθμό αιγοπροβάτων όσο και σε κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις, με περισσότερα από 1 εκατ. ζώα και πάνω από 7.600 ενεργές μονάδες. Μόνο στην Αμφιλοχία λειτουργούν περίπου 1.150 εκτροφές, με 150.000 αιγοπρόβατα και πολλές εκτροφές βοοειδών. «Αυτό σημαίνει εισόδημα για χιλιάδες οικογένειες, ζωντανά χωριά και μια ολόκληρη αλυσίδα γύρω από το γάλα, το κρέας και το τυρί», ανέφερε.

Έργα και επενδύσεις στην Αιτωλοακαρνανία

Στο προηγούμενο Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης 2014-2022 εντάχθηκαν στην Αιτωλοακαρνανία 62.740 δικαιούχοι, με προϋπολογισμό σχεδόν 491 εκατ. ευρώ.

Στο νέο Στρατηγικό Σχέδιο της ΚΑΠ εγκρίθηκαν για τον Δήμο Αμφιλοχίας δύο έργα αγροτικής οδοποιίας συνολικού ύψους 1,4 εκατ. ευρώ, ενώ στον νομό συνεχίζονται τέσσερα εγγειοβελτιωτικά και αρδευτικά έργα προϋπολογισμού 8,7 εκατ. ευρώ. Μέσα στον Οκτώβριο ανοίγει επίσης πρόσκληση 2,2 εκατ. ευρώ για μικρά αρδευτικά έργα. Παράλληλα, τα νέα Σχέδια Βελτίωσης, ύψους 263,5 εκατ. ευρώ, χρηματοδοτούν τον εκσυγχρονισμό γεωργικών και κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, την εξοικονόμηση νερού, την ενεργειακή αναβάθμιση και τις νέες τεχνολογίες. Οι αιτήσεις ξεκινούν στις 6 Οκτωβρίου και ολοκληρώνονται στις 20 Ιανουαρίου 2027.

Τρία νέα χρηματοδοτικά εργαλεία

Ο Υφυπουργός αναφέρθηκε ακόμη στα τρία νέα χρηματοδοτικά εργαλεία του Ταμείου Αγροτικής Επιχειρηματικότητας, με δημόσια δαπάνη 160 εκατ. ευρώ, που μπορούν να κινητοποιήσουν επενδύσεις 365 εκατ. ευρώ.

Πρόκειται για το Ταμείο Εγγυοδοσίας Αγροδιατροφικού Τομέα, με εγγύηση έως 70% του δανείου και επιδότηση επιτοκίου έως 4% για 4 χρόνια, το Ταμείο Μικρών Δανείων Αγροτικής Επιχειρηματικότητας ΙΙ και, για πρώτη φορά, ένα διακριτό χρηματοδοτικό εργαλείο για τους νέους γεωργούς.

Στην Αιτωλοακαρνανία έχουν επίσης ενταχθεί 10 Ομάδες Παραγωγών με ενίσχυση περίπου 2,1 εκατ. ευρώ, ενώ μέσω του LEADER διατίθενται στον νομό πόροι άνω των 10 εκατ. ευρώ.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε τέλος στους νέους, σημειώνοντας ότι στο προηγούμενο πρόγραμμα 2.289 νέοι γεωργοί του νομού έλαβαν 40,1 εκατ. ευρώ, ενώ στη νέα περίοδο έχουν ήδη υποβληθεί 505 αιτήσεις ύψους 19 εκατ. ευρώ.

https://www.agrotypos.gr/

Η παρά φύση ασέλγεια..................ως κανονικότητα. (καυστική σάτιρα από τον Άρη Μπιτσώρη)

     Με αφορμή τη ραγδαία και ανεξέλεγκτη εξάπλωση των ανεμογεννητριών και των φωτοβολταϊκών πάρκων στην Ακαρνανία, και τις πληροφορίες ότι υπάρχουν σχέδια για πολλαπλασιαστούν στο προσεχές μέλλον το στιχούργημα αυτό γεννήθηκε ως μια κραυγή διαμαρτυρίας.

Η επίσημη ρητορική υπόσχεται «πράσινη ανάπτυξη» και οικονομική ευημερία για την επαρχία μας. Η πραγματικότητα, όμως, που αντικρίζουμε στα βουνά και στους κάμπους μας, είναι ο βιασμός του φυσικού περιβάλλοντος, δεν διαπιστώνεται άμβλυνση της οικονομικής ασφυξίας των κατοίκων, όμως συνεχίζεται αμείωτα η κατευθυνόμενη ωραιοποίηση από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης.

Η σάτιρα ήταν πάντα το όπλο του λαού μας απέναντι στο άδικο. Με αυτούς τους στίχους, καταθέτω τη δική μου αλήθεια για την αλλοίωση του τόπου μας, με την ελπίδα να μην «συνηθίσουμε» ποτέ το παρά φύση ως κανονικότητα.

Φίλος μού είπε: ¨Άρη μου πρέπει οι φυσιολάτρες

στην «πράσινη ανάπτυξη» να βάλουν όλοι πλάτες.

 

Πράσινη γιατί αφ’ ενός η πλάση θα ανθίσει

κι ο τόπος που θα εφαρμοστεί πλέον θα καζαντίσει.

 

Στην ύπαιθρο η ανάπτυξη, φίλε μου, θα ’ναι τόση

χωριό κατοίκων εκατό, θα γίνουνε διακόσιοι.

 

Η ενέργεια θα ’ναι φτηνή, για να μην πούμε τσάμπα

διακόπτες δεν θα έχουμε, ας την να καίει τη λάμπα¨.

 

Έτσι σηκώθηκα κι εγώ για την Ακαρνανία

πράσινα θαύματα να δω στη δόλια επαρχία.

 

Όμως αντί για πλούσια και άγρια χλωρίδα

μου στράβωσε τα μάτια μου μια υαλοπλημμυρίδα,

 

κι όπου βοσκούσαν πρόβατα, τζάμια και μπαταρίες,

συρματοπλέγματα ψηλά, κάμερες στις γωνίες.

 

Σε βλέπουν και να μην μπορείς κάπου να κατουρήσεις,

ως τώρα ανακούφιση και προσφορά της φύσης.

 

Κοιτώ τα απάτητα βουνά, χάσαν την περηφάνεια

τις πλάτες τους πληγώνουνε οι ρόδες απ’ τα Σκάνια

 

που κουβαλούν σκυρόδεμα, σίδερα και πτερύγια

πατούν ελάτια, κι οι αητοί μπήκαν σε καταφύγια.

 

Να απολαύσω ανάπτυξη πάω στον προορισμό μου

άλλο τοπίο, μπερδεύτηκα να φτάσω ως το χωριό μου.

 

Θαρρείς περικυκλώθηκε από νεκροταφεία

σαν σκηνικό να γυριστεί δυστοπική ταινία.

 

Πηγαίνω προς την αγορά, δυο μαγαζιά κλεισμένα

και παρακάτω συναντώ κλεισμένο άλλο ένα.

 

Μου είπαν ότι φόρεσαν ανάπτυξης λουκέτο

πως κι άλλοι μετακόμισαν στα άστεα και εφέτο.

 

Ρωτώ ¨η τιμή του ρεύματος μειώθηκε και πόσο;¨

μου δείξανε λογαριασμούς, πήγα να ταβλαρώσω.

 

Συμπέρασμα αντί να δω ανάπτυξης καζάντια

είδα μια τριτοκοσμική χλιμάρα, μια κατάντια.

 

Βλέπεις δεν διευκρινίζουνε ποιοι είναι ωφελημένοι,

δεν είναι οι ντόπιοι ιθαγενείς, κερδίζουν άλλοι, ξένοι.

 

Εμάς μας μένει τελικά ο βιασμός της φύσης

κι η προπαγάνδα η φαιά στις βραδινές ειδήσεις.

 

Εύγε η προπαγάνδα τους, πέτυχε το σκοπό της

κι οικολογοπεριηγητές  βαδίζουν στο ρυθμό της.

 

Λοιπόν, προτρέπω του λοιπού οι φυσιοπεζοπόροι

οι σύλλογοι που μας καλούν σε ποταμούς και όρη

 

στο πρόγραμμα προορισμοί νέοι να μπουν εντέλει

τα νέα αξιοθέατα να δείχνουνε στα μέλη:

 

Επίσκεψη-Περιήγηση στων καθρεφτών το δάσος

και πως φυτεύουν στα βουνά τόνους μπετόν σε βάθος.

 

Όχι τοπίο φυσικό αλλά το παρά φύση

κι ο κόσμος την ασέλγεια αυτή θα συνηθίσει.

              https://arisbitsoris.blogspot.com/

7 χωριά για σούπερ Σαββατοκύριακα τον Οκτώβρη

Σε σημεία όπου μπορούμε να κοιτάξουμε άφοβα στον καθρέφτη της ψυχής μας, να πάρουμε άφεση για όλα μας λάθη και επιτέλους να νιώσουμε ότι δεν ανήκουμε σε καμιά θρησκεία, σε καμία φυλή, σε καμιά οικογένεια και κανέναν ουρανό. Αυτά τα χωριά αξίζει να ξυπνήσεις ένα πρωί και, με μόνες προμήθειες ό,τι έχει απομείνει στη μέσα τσέπη του παλτού, να ψάξεις να τα βρεις. Έτσι ξαφνικά. Άλλωστε, ο πιο σύντομος δρόμος για να ζητήσεις συγγνώμη από τον εαυτό σου για όλα όσα μετάνιωσες την τελευταία στιγμή, είναι η tabula rasa της πέτρας και του βουνού. Επτά κουκλίστικα χωριά μας καλούν για να περάσουμε σαββατοκύριακα στο ωραιότερο σκηνικό, αυτό της φθινοπωρινής Ελλάδας.

Αγόριανη, ΦωκίδαΣτο δρόμο για την Αγόριανη (ή Επτάλοφος όπως είναι επίσημα το όνομά του από το 1928) νομίζεις ότι πετάς μέσα στα σύννεφα, μέσα στο απόλυτο λευκό της ομίχλης. Φτάνοντας βράδυ στην Αγόριανη, μάλλον δεν πρόκειται να δεις τίποτα γύρω σου.

To μόνο που θα σε ειδοποιήσει ότι έφτασες, είναι ο ήχος του καταρράκτη που κατεβαίνει ορμητικός μέχρι το χωριό. 

Το ηλιόλουστο πρωινό θα διαλύσει το μυστήριο και θα σου φανερώσει την όμορφη πλατεία της Αγόριανης με τα πραγματικά θεόρατα πλατάνια που με τα φύλλα τους σου στρώνουν χρυσοκόκκινο χαλί. Δυο βρύσες έχουν γίνει ένα με τους κορμούς και το νερό μοιάζει να αναβλύζει από μέσα τους. Έχει κάτι το ειδυλλιακό αυτό το χωριό, που σου βγάζει τη φυσιολατρική πλευρά του εαυτού σου.

Άγραφα, Ευρυτανία

Δυόμιση ώρες από το Καρπενήσι, μετράμε βουνοκορφές, ακολουθούμε την πορεία του Αγραφιώτη, κρατάμε την αναπνοή μας βλέποντας τον γκρεμό να απλώνεται κάτω απ’ τα πόδια μας. Πέτρινες γέφυρες, ρυάκια, ξωκλήσια, πλατάνια, μοναστήρια κρυμμένα μες στο βουνό, πεύκα και αλεπούδες.

Στο πιο απομακρυσμένο κομμάτι της Ευρυτανίας, στη νότια πλευρά της Πίνδου οι παππούδες πίνουν θερμαντικό τσίπουρο με παντοτινή συντροφιά το παλιό τρανζίστορ που επιμένει να λειτουργεί ακόμα. Βόλτα στα καλντερίμια, καθώς η βροχή μαστιγώνει δέντρα και στέγες.

Τα Άγραφα μοιάζουν με ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Τόπος για ταξιδιώτες που λατρεύουν το παλιό, το αυθεντικό και που ονειρεύονται να κλείσουν την τηλεόραση, να σβήσουν το laptop, να χαθεί το σήμα απ’ το κινητό τους. Να τους ξυπνούν το πρωί τα κοκόρια, να πίνουν καφέ στο μπακίρι παρέα με τους παππούδες, να τρώνε ό,τι έχει η κατσαρόλα σε ταβέρνες χωρίς μενού. Τρία καφενεία και τρεις ταβέρνες είναι όλη κι όλη η ψυχαγωγία στ’ Άγραφα. Μόνιμοι κάτοικοι μετρημένοι.

Συρράκο, Ιωάννινα

Αν το Συρράκο έχει ξένους, το καταλαβαίνεις στη θολωτή πέτρινη πύλη του. Εκεί αφήνουν τα αυτοκίνητα, δεν τα σηκώνουν τα σοκάκια. Λίγα και τα φώτα στα πέτρινα αρχοντικά.

Τα χαλάκια έξω από τις πόρτες τα πατάς και βουλιάζουν. Από παντού ακούγονται νερά. Το ποτάμι, οι βρύσες, οι μικροί καταρράκτες και η βροχή που πάντα πέφτει. Στο Συρράκο συνειδητοποιούμε πως βρισκόμαστε πιο ψηλά από τα πυκνά σύννεφα που σκεπάζουν την χαράδρα.

Τα σοκάκια είναι στρωμένα με άσπρη πέτρα πελεκητή, δεξιά και αριστερά χαμηλές μάντρες, ξύλινες πόρτες, παλιές, αμπαρωμένες, με μπρούτζινα »χτυπητήρια» και γυφτόκαρφα. Πίσω από τα θολά παράθυρα των αρχοντικών αχνοφαίνονται βενετσιάνικα σερβίτσια, σιδερένια κρεβάτια από τη Βιέννη, παλιές φωτογραφίες με ροδομάγουλες βλάχες ντυμένες με παριζιάνικες δαντέλες. Οι κάτοικοι του Συρράκου ταξίδεψαν σε όλη την Ευρώπη. Ήταν ικανοί ραφτάδες και δαιμόνιοι έμποροι, που διακινούσαν τα προϊόντα τους σε όλα τα μεγάλα εμπορικά κέντρα και λιμάνια της Ευρώπης. Λιβόρνο, Τεργέστη, Ρώμη, Οδησσός, Μόσχα, Παρίσι. »Εδώ περιμένουμε μόνο τον ψαγμένο ταξιδιώτη, εκείνον που δεν θα απογοητευτεί επειδή δεν θα βρει μπαράκια και πολλές ταβέρνες», λέει η κυρά-Πόπη.

Μεταξοχώρι, Λάρισα

Χειμώνας από μετάξι σε ένα χωριό κρυμμένο πίσω από την Αγιά, στους πρόποδες του Κισσάβου. Τεράστια αρχοντικά φτιαγμένα από πέτρα. Ψηλοτάβανα και επιβλητικά, με μεγάλες πόρτες και χρωματιστά παραθυρόφυλλα. Στα σοκάκια, άνθρωποι ευτυχισμένοι, χαμογελαστοί όλη τη διάρκεια του χρόνου. Παππούδες που περπατούν γυρτοί πάνω στις γκλίτσες τους με τις τσέπες γεμάτες καραμέλες.

Η μεγάλη πλατεία του χωριού περιμένει το χειμώνα για να φορέσει τα λευκά της. Ο αέρας μοσχοβολά από τα κυδώνια και τα μήλα που ψήνονται στο φούρνο, κεντημένα με μυρωδικά και ξύλα κανέλας.

Ξαφνικά, από το πουθενά, δυναμώνει. Φυσά τώρα μανιασμένος. Το νυχτερινό περπάτημα στο Μεταξοχώρι εξελίσσεται σε συναυλία. Drums παίζει ο αγριεμένος άνεμος που ξεκινά από το πουθενά, ηλεκτρική κιθάρα τα νερά που κατεβαίνουν από το Κίσσαβο και πλήκτρα τα γυμνά κλαδιά των δέντρων. Πρωταγωνίστρια η βροχή, που κάνει τα φωνητικά. Κάτι τέτοιες νύχτες, αξίζει να μην κοιμηθείς.

Σμίξη, Γρεβενά

Το ένα από τα τέσσερα Βλαχοχώρια –ίσως το καλύτερο και πιο ενδιαφέρον- μπορεί να καυχιέται ότι παρέχει απλόχερα το οξυγόνο και την ζωογόνα βλάστηση του βουνού.

Σε αντίθεση με το εξ ανάγκης γυμνό τοπίο της κοντινής χιονοδρομικής πίστας, προβάλλει μια πληθωρική φιγούρα με οξιές, πεύκα και έλατα. Στα λίγα στρωμένα με πέτρα δρομάκια του χωριού δεν θα συναντήσεις ταβέρνες ή μπαρ. Αντίθετα, θα βρεις όλα εκείνα που χρειάζεται το μυαλό και η ψυχή για να ξαποστάσουν.

Την ηρεμία ενός τόπου που οι μυρωδιές έχουν το άρωμα της φύσης και οι ήχοι σε συνδέουν με το alter ego σου. Και όταν θα φύγεις από εκεί το σίγουρο είναι ένα: ότι μαζί με τις εικόνες που ταΐζουν την φαντασία σου, θα πάρεις και γεμάτες μπαταρίες που θα αποφορτιστούν μόνο όταν θα έχεις πλέον αποφασίσει την επιστροφή σου. Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι ελάχιστοι αφού το χωριό από τον εμφύλιο ως το 1990 είχε ερημώσει, μέχρι κάποιοι μερακλήδες ντόπιοι να αναπαλαιώσουν τα αρχοντικά τους.

Ζαρούχλα, Αχαΐα

Εδώ νιώθουμε πάλι σαν σχολιαρόπαιδα που μόλις ανακάλυψαν το καλύτερα κρυμμένο μυστικό των Αροανίων μόλις μισή ώρα απ’ τα Καλάβρυτα, κάνουμε πικ-νικ πλάι στον ποταμό Κράφη και παίζουμε κρυφτό ανάμεσα στα έλατα.

Μικροσκοπικό χωριό, με έναν κεντρικό πλακόστρωτο δρόμο, μαγαζάκια δεξιά κι αριστερά και πέτρινα κουκλίστικα σπίτια. Τριγύρω πυκνά δάση από έλατα και καστανιές που μας προκαλούν να αναζητήσουμε ιστορίες με νεράιδες και ξωτικά. Κοντά της η μικρή λίμνη Τσιβλού που μοιάζει με μυστική γαλάζια όαση περιτριγυρισμένη από τις δασοσκέπαστες πλαγιές και τις βαθιές χαράδρες του αχαϊκού τοπίου.

Ένα αλπικό τοπίο σε μικρογραφία στην καρδιά της Αχαΐας. Στα νερά της καθρεφτίζεται το χρυσοκίτρινο πάπλωμα των πλαγιών που σε λίγους μήνες θα δώσει τη θέση του στο λευκό του Χειμώνα. Κατηφορίζοντας προς τη λίμνη, οι κορμοί των πεύκων, των ελάτων και των πλατανιών δημιουργούν ένα φυσικό χωμάτινο μονοπάτι, που διατηρεί τα χνάρια από τα αυλακωτά λάστιχα των mountain bikes. Στις όχθες της ζευγάρια δασκαλεμένα από τους κατοίκους της Ζαρούχλας μιλούν δυνατά για την τυχαία ανακάλυψη της »δικής τους» γωνιάς και κουρασμένοι γιάπηδες που επιτέλους ξέκλεψαν μια έξτρα μέρα διαφυγής από την πρωτεύουσα.

Κοσμάς, Αρκαδία

Για να χαθούμε στη μετάφραση προσπαθώντας να καταλάβουμε την τσακώνικη διάλεκτο. Και να μάθουμε να μη φοβόμαστε τις στιγμές που δεν έχουμε τίποτα να μοιραστούμε – είναι κι αυτό μια μορφή ελευθερίας.

Μέχρι πρόσφατα ο Κοσμάς δεν ανήκε σε κανένα δήμο – ήταν κοινότητα και μάλιστα η μοναδική του νομού. Σήμερα, ανήκει στο δήμο Νότιας Κυνουρίας με έδρα το γειτονικό του Λεωνίδιο. Η φύση προίκισε τον Κοσμά με μυριάδες ομορφιές.
Οι πλαγιές του Πάρνωνα που τον φιλοξενούν στάθηκαν γενναιόδωρες και τρέφουν τα καστανόδεντρα. Τα πλατάνια τραβούν τους χυμούς της ιστορίας και τα φύλλα τους την ψιθυρίζουν. Λένε για τις μάχες που γίνανε εδώ, λένε για τις καταστροφές. Λένε για τους »γιωργαντζάδες» και τους βοσκούς. Μιλάνε για το μοναστήρι, την Παναγιά την Έλωνα και το Μαλεάτη Απόλλωνα.

www.tilestwra.com

Μετά τα 40 η ζωή αξίζει για το καλό φαγητό, τους αυθεντικούς ανθρώπους και τις αληθινές στιγμές

Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη

Κάπου εκεί, λοιπόν, ανάμεσα στα 40 με 50 αναθεωρούμε πολλά στη ζωή μας! Συνειδητοποιούμε πως οι μέρες φεύγουν και δεν υπάρχει χρόνος για στάσεις, πισωγυρίσματα και “κατάθεση όπλων”. Έχουμε καταλάβει πως όλες οι ώρες δεν πρέπει να είναι μόνο δουλειά.

 Κάποιες είναι απαραίτητο να αφιερώνονται στον εαυτό μας και στην ψυχική μας υγεία. Η εσωτερική μας γαλήνη είναι πολύτιμη γι’ αυτό προσπερνούμε τσακωμούς και μικροπρέπειες που δεν οδηγούν πουθενά.

Είμαστε σίγουροι πια πως οι άνθρωποι που μας θέλουν στη ζωή τους θα βρουν τον τρόπο να είναι δίπλα μας. Οι φίλοι μας δε χρειάζεται να προσποιούνται γιατί τους δεχόμαστε και μας δέχονται όπως είμαστε. Βρισκόμαστε στη ” μέση ηλικία” ή “δεύτερη εφηβεία” αλλά νιώθουμε παιδιά. Εκτιμούμε το καλό φαγητό, τους αυθεντικούς ανθρώπους και δίνουμε αξία στις στιγμές. 

Στο παράλογο απαντούμε με σιωπή και στη μιζέρια με χαμόγελο. Συνεχίζουμε να κάνουμε όνειρα, αγαπάμε και προσέχουμε περισσότερο τον εαυτό μας. Δίνουμε αξία στην αγκαλιά, στη “ζεστή χειραψία”, τη συντροφικότητα. Τι κι αν πέρασαν τα χρόνια της “πρώτης νιότης”;

 Παραμένουμε ενεργητικοί και δραστήριοι αξιοποιώντας τη σοφία της ηλικίας μας με τον καλύτερο τρόπο! Συνεχίζουμε δυναμικά!

www.tilestwra.com

Θάψαν ζωντανό τον Μέγα Αλέξανδρο;

Η τρομακτική θεωρία που αλλάζει την Ιστορία.

Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε το 323 π.Χ. σε ηλικία μόλις 32 ετών, στην καρδιά της αυτοκρατορίας του, στη Βαβυλώνα. Για μέρες το σώμα του παρέμενε άφθαρτο, χωρίς κανένα σημάδι αποσύνθεσης. Οι σύντροφοί του πίστεψαν ότι ήταν θεϊκό σημάδι, πως ο Αλέξανδρος δεν ήταν απλώς άνθρωπος. Χιλιάδες χρόνια μετά, όμως, μια διαφορετική, πολύ πιο σκοτεινή εξήγηση ήρθε να ταράξει την Ιστορία: μήπως τελικά δεν είχε πεθάνει;

Η θεωρία ανήκει στη Δρ. Κάθριν Χολ από το Πανεπιστήμιο του Οτάγκο. Μελετώντας τα αρχαία κείμενα, κυρίως τον Πλούταρχο, η Χολ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα συμπτώματα του Αλέξανδρου – υψηλός πυρετός, πόνος στη ράχη, παράλυση, αλλά διαύγεια του νου – ταιριάζουν απόλυτα με ένα σπάνιο αυτοάνοσο νόσημα: το σύνδρομο Guillain-Barré. Μια ασθένεια που μπορεί να ακινητοποιήσει το σώμα χωρίς να αγγίξει το μυαλό.

Στην εποχή του Αλέξανδρου δεν υπήρχε τρόπος να διαπιστωθεί ο θάνατος με το σφυγμό. Οι γιατροί βασίζονταν στην αναπνοή. Αν κάποιος ήταν παράλυτος και ανέπνεε ελάχιστα, τον θεωρούσαν νεκρό. Έτσι, ο στρατηλάτης που είχε κατακτήσει τον κόσμο, ίσως βίωνε τον πιο φρικτό θάνατο: θαμμένος ζωντανός, παγιδευμένος μέσα στο ίδιο του το σώμα, ανήμπορος να φωνάξει ή να κινηθεί.

Η θεωρία εξηγεί και το μεγαλύτερο μυστήριο: γιατί το σώμα του παρέμεινε φρέσκο τόσες μέρες. Όχι επειδή ήταν θεός. Αλλά επειδή ήταν ακόμα ζωντανός.

Δεν υπάρχει απόλυτη επιβεβαίωση. Τα κείμενα που σώζονται γράφτηκαν αιώνες αργότερα και ο τάφος του δεν έχει βρεθεί ποτέ. Αλλά η ιδέα ότι ο Μέγας Αλέξανδρος μπορεί να έζησε τις τελευταίες του μέρες κλεισμένος ζωντανός μέσα στον δικό του τάφο, είναι ένα από τα πιο ανατριχιαστικά ενδεχόμενα που έχουν προταθεί στην Ιστορία.

Γρηγόρης Κεντητός

sportime

https://www.tampouloukia.gr/

Από 5 Χρονών με τα Πρόβατα — Δεν τα Σταματάω Όσο Ζω

Στην ορεινή Αρκαδία συναντήσαμε τον Θανάση, έναν κτηνοτρόφο που βρίσκεται δίπλα στα πρόβατα από μόλις 5 χρονών. Σήμερα συνεχίζει να ζει καθημερινά με το κοπάδι του, παρά τις δυσκολίες, τους λύκους και τις αλλαγές που έχει γνωρίσει η ελληνική κτηνοτροφία.

«Δεν τα σταματάω όσο ζω», μας λέει. Μια αυθεντική ιστορία ζωής από τα βουνά της Αρκαδίας, για έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή του μακριά από τα ζώα και τον τόπο του.

Παραγωγή: Greek Village Life

Νοστάλγησα μανούλα μου να πάω στο χωριό μας και βρέθηκα ένα σούρουπο, έξω απ’ το φτωχικό μας.

Νοστάλγησα μανούλα μου να πάω στο χωριό μας
και βρέθηκα ένα σούρουπο, έξω απ’ το φτωχικό μας.
Βλέπω το κλήμα στην αυλή, χλωμό και μαραμένο,
το τζάκι μας χωρίς καπνό και μισογκρεμισμένο.

Η πόρτα τρίζει και βροντά, λές και μ’ αναγνωρίζει
κι  ολόκληρο το σπιτικό, απ’ τη χαρά ραγίζει….
Εδώ ακούγονταν φωνές, γέλια και φασαρία,
τώρα αράχνες κατοικούν, σκόνη και ηρεμία.

Σ’ ένα σκαμνάκι κάθισα που μου ‘φτιαξες πατέρα,
σαν έργο τέχνης έμοιαζε!… θυμάμαι αυτή τη μέρα.
Με πήρε το παράπονο, άρχισα να δακρύζω
κ’ εκεί που το ‘παιζα σκληρή, νιώθω ότι λυγίζω!

Νομίζω όλα με κοιτούν, το κάθε τι ρωτάει:
-Αυτοί που ζούσανε εδώ, τώρα που έχουν πάει?
Απάντηση γυρεύουνε μα ποιος να τους την δώσει,
οι αναμνήσεις μαχαιριές που μ’ έχουνε σκοτώσει.
Για σένα μάνα με ρωτούν αν θα ξαναγυρίσεις,
σε περιμένει στην αυλή, το κλήμα να ποτίσεις… !!

Χαρά-Χαρίκλεια Βλαχάκη

 https://xiromeropress.gr