Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2020

Την Τρίτη 18 Αυγούστου στο Θεσπρωτικό το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων θ' ανεβάσει τη νκωμωδία “Καλιφόρνια Ντρίμιν”



Την Τρίτη 18 Αυγούστου στον αύλειο χώρο του Δημαρχείου Θεσπρωτικού (πρώην Α’ δημοτικό Σχολείο) η θεατρική ομάδα του Δημοτικού Περιφερειακού Θέατρου Ιωαννίνων θ’ ανεβάσει την κωμωδία του Βασίλη Κατσικονούρη “Καλιφόρνια Ντρίμιν”. Η παράσταση θ’ αρχίσει στις 9.30 μ.μ. και είναι κατάλληλη για άνω των 12 ετών.
Θα ερμηνεύσουν οι ηθοποιοί: Μιχάλης Παπαδημητρίου (Άρης), Δανάη Σταματοπούλου (Κική), Αναστασία Τσελέπη (Γιούλη), Χρήστος Χρήστου (Ντίνος).
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Πασκοβίτης, Χρήστος Χρήστου.
Σκηνικά: Αντώνης Σακκάς.
Κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακά.
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Κεβρεκίδου.
Η παράσταση τελεί υπό την αμέριστη συμπαράσταση της ΠΕΔ Ηπείρου.

Σημειώνεται ότι θα ληφθούν όλα τα προβλεπόμενα μέτρα προστασίας και για τον λόγο αυτό απαιτείται έγκαιρη προσέλευση στον χώρο, καθώς θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. 

Οι επιστολές και τα σημειώματα του Ιωάννη Απόκαυκου, Μητροπολίτη Ναυπάκτου, για την Επισκοπή Βονδίτζης (1217-1227 μ.Χ.)

ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΑΚΑΡΝΑΝΩΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Κυκλοφόρησε το 14ο βιβλίο της Αμφικτιονίας
Αφιερωμένο στον «Αντρειωμένο του Ξηρόμερου», τον Χρήστο Γαζέτα
εξωφυλλο α.jpg
Ηταν η πιο «δύσκολη» μελέτη από όσες έχουμε  εργαστεί. Χρειάστηκαν έξι χρόνια για την ολοκλήρωσή της.  Τα καταφέραμε γιατί  βρέθηκαν δίπλα μας και μας βοήθησαν άνθρωποι που ένοιωσαν την σημασία και την αξία αυτής της εργασίας:
Αραβανής Γεράσιμος, Βασιλάκου Ειρήνη, Βρακατσέλη Γεωργία, Γότση Νίκη,  Δέλλας Γεώργιος, Ζαχαράκη Γεωργία, Καλέζου Δέσποινα, Καρβελάς Αθανάσιος, Καψοκώστας Ιωάννης, Κέφη Χριστίνα, Μαντζάνας Δημήτριος, Μπογόρδου Αγγελική, Μπογόρδου Γεωργία , Πανταζόπουλος Θεόδωρος, Προδρομίτη Δέσποινα, Ρούσος Απόστολος, Στάμος Αναστάσιος, Σπαθή Μαίρη , Τσαλίκης Ηλίας, Τσούκα Αικατερίνη ,Τυπάλδου-Αντωνίου Χαρά . 
Τους ευχαριστούμε. Για την Αμφικτιονία Ακαρνάνων
Ο πρόεδρος                               Ο Αντιπρόεδρος
Φίλιππος Ντόβας                     Στυλιανός Ντίνος
εξωφυλλο β.jpg


αφιέρωση.jpg

Οι ευγενείς και οι αγενείς. «Κύμβαλα αλαλάζοντα» και πρόβατα βελάζοντα! (Ο εβδομαδιαίος προβληματισμός).


Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Η έκφραση αυτή προέρχεται από την Αγία Γραφή (αν θυμάμαι καλά) και τη χρησιμοποίησε ο Απόστολος Παύλος. Λέγεται για ανθρώπους φλύαρους που ο λόγος τους δεν έχει ουσία, αλλά απλά κάνουν θόρυβο και μάλιστα ενοχλητικό. Αυτούς δηλαδή που δημιουργούν χλαπαταγή, άμα ανοίξουν το στόμα τους. Λειτουργούν φυσικά σαν τα κενά δοχεία που βροντούν περισσότερο από τα γεμάτα. Και είναι αλήθεια πως για να γεμίσεις με χρήσιμο περιεχόμενο τα δοχεία χρειάζεται δουλειά, πολύ δουλειά, καταπώς θα έλεγαν εκεί στο Τζουμέρκο. «Θέλει δουλειά, πολύ δουλειά για να υφάν’ς και να φκιάξεις σκουτιά». Έτσι για να πεις κάτι της προκοπής θέλει γνώση, σκέψη, περίσκεψη, αυτογνωσία και ετερογνωσία, ευγένεια ψυχής, ήθος και αξιοπρέπεια. Και επειδή όλα αυτά είναι εν γένει δυσκολοκατόρθωτα αρχίζουμε και ρίχνουμε συνεχώς ρουμποστίνες και φιστούρες για να καλύψουμε τα ακάλυπτα. 
Προαιώνιο το ερώτημα. Πού τελειώνει το πρόσωπο και από πού αρχίζει το προσωπείο κάθε ανθρώπου; Είναι αλήθεια πως ο άνθρωπος ζει με δυο διαστάσεις, -όπως θα έλεγε και ο Παπανούτσος- την «εσωτερική» και την «εξωτερική». Από τη μια θέλει για τον «εαυτό» του και από τον «εαυτό» του και από την άλλη θέλει μαζί με τους «άλλους» και για τους «άλλους». 

Είναι αυτό που τέλεια διέγνωσε ποιητικά ο Καβάφης. «Mε λόγια, με φυσιογνωμία, και με τρόπους/ μια εξαίρετη θα κάνω πανοπλία̇ /και θ’ αντικρύζω έτσι τους κακούς ανθρώπους /χωρίς να έχω φόβον ή αδυναμία./ Θα θέλουν να με βλάψουν. Αλλά δεν θα ξέρει/ κανείς απ’ όσους θα με πλησιάζουν/ πού κείνται η πληγές μου, τα τρωτά μου μέρη,/ κάτω από τα ψεύδη που θα με σκεπάζουν». 

Τα ακάλυπτα που ενίοτε γίνεται προσπάθεια να «καλυφθούν» δια εξουσιαστικού λόγου. Μόνο που ο εξουσιαστικός λόγος εδώ μεταβάλλεται σε αφοριστικό. Δικαίωμα να λέει ο καθένας ό,τι θέλει και όπως θέλει. Δικαίωμά μου όμως να κρίνω. Και είμαι απόλυτα φειδωλός στα επίθετα. Έχει την αιτία της αυτή η τακτική. Ένας μεγάλος ποιητής είχε πει κάποτε. Η ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη και η πλέον ακίνδυνη, αν εξαιρέσει κανείς τα επίθετα. Ασφαλώς και δεν νιώθω ευγενής ή αγενής. Είμαι αυτός που είμαι και τίποτε παραπάνω. Μόνο που ο εξουσιαστικός λόγος εδώ μεταβάλλεται σε αφοριστικό. Έτσι παίρνοντας τη χατζάρα λειτουργούμε με τον κανόνα «όλα τα σφάζω κι όλα τα μαχαιρώνω» και γκάπα γκούπα στο κούτσουρο του αφορισμού εξισώνουμε και μηδενίζουμε αξίες, ιστορία, ιδεολογία, συνέπεια με την πολιτική πρακτική που παλιά ονομάστηκε παλάτζα και σήμερα κωλοτούμπα. Και ερμήνευσε "κατά το δοκούν". Παλιά ευγενείς. Τώρα αγενείς. Άιντε να βγάλεις συμπέρασμα.

Και για να λέμε και αλήθειες ευγενής είναι ο άνθρωπος που έχει ιδιότητες που τον διαφοροποιούν από τους άλλους, ιδίως τον κάνουν ανώτερο, ενώ ο αγενής είναι αυτός που η συμπεριφορά του χαρακτηρίζεται από έλλειψη καλών τρόπων. Σαφώς και η ευγένεια δε σημαίνει συμφωνία και ραγιαδισμό. Τον ορισμό της ευγένειας νομίζω τον έδωσε ποιητικά με τον καλύτερο τρόπο ο Μιχάλης Κατσαρός

«Αντισταθείτε, σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι/και λέει καλά είμ’ εδώ.(…)Αντισταθείτε, σ’ αυτόν που χαιρετά απ’ την εξέδρα/ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις.(…)

αντισταθείτε σε μένα ακόμα που ιστορώ».

Συνεπώς «λαλει α δει και ότε δει και υπέρ ων δει… » 

Είναι καθαρά η γλώσσα και η συνείδηση. «Αν θες να υπάρξεις, να σε ακούσουμε, να σε (ενδεχομένως) αναγνωρίσουμε, μέσα εδώ θα κινηθείς σ’ αυτόν τον κύκλο, αλλιώς καταδικάζεσαι, καταδικάστηκες». Τ. Σινόπουλος, Νυχτολόγιο, Κάλβος 1978. Όχι. Προτιμώ να είμαι αγενής παρά δούλος… Εγώ θα μιλώ και θα συμπεριφέρομαι όπως νιώθω. (Με σεβασμό στην προσωπικότητα του καθενός). Αν ήταν επιβλητέα η συμπεριφορά καθενός τότε θα είχαμε καταντήσει απαξάπαντες «μισητό σκήνωμα, θανάτου/άθυρμα, συντριμμένο βάζον,/ εγώ, κύμβαλον αλαλάζον». (Κώστας Καρυωτάκης)

Δεν σφάξανε…











Χρήστος Α. Τούμπουρος

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2020

Μην ξεχνάς να θυμάσαι...


«Όλοι είναι καλά κυρία Ευδοξία. Σε σκέφτονται και σε χαιρετούν»

Περνάω συχνά από το σπίτι της κυρίας Ευδοξίας. Κάθε φορά τη βλέπω να κάθεται στην αυλή της, όταν ο καιρός το επιτρέπει, και στο παράθυρο του σαλονιού της, όταν αρχίσουν τα κρύα. Κοιτά συνεχώς έξω, στο δρόμο, στα μαγαζιά. Της αρέσει να βλέπει τον κόσμο να πηγαινοέρχεται, να μιλά, να γελά, να αγκαλιάζεται. Κάθε φορά που την χαιρετάω με ρωτάει: «Τι κάνουν τα παιδιά μου; Είναι καλά; Μου στέλνουν χαιρετισμούς;». Και γω της απαντάω, κάθε φορά το ίδιο πράγμα: «Όλοι είναι καλά κυρία Ευδοξία. Σε σκέφτονται και σε χαιρετούν». Μετά όμως με ξαναρωτά: «Αφού με σκέφτονται γιατί δεν έρχονται να με δουν;». Τι να απαντήσει κανείς στην ερώτηση αυτή;


Απαντώ: «Έχουν τις δουλειές τους, αλλά θα έρθουν μόλις βρουν λίγο χρόνο». Κολλάω στα λόγια που μόλις είπα. Έχουν δουλειές; Και μόλις βρουν χρόνο θα έρθουν; Όταν έχουν χρόνο θα πάνε να δούνε τη μάνα τους;


Αναρωτιέμαι: Η κυρία Ευδοξία όταν τα παιδιά της ήταν μικρά έψαχνε να βρει χρόνο για να τα αναθρέψει; Δεν ήταν παρούσα 24 ώρες την ημέρα; Δεν φρόντιζε να μην τους λείψει τίποτα; Δεν τους πρόσφερε την ανιδιοτελή αγάπη της; Δεν τους έδωσε τα πάντα;

Τώρα δηλαδή τι; Επειδή έχει μεγαλώσει και δεν είναι ικανή να τους βοηθήσει πρέπει να την παραμελούν; Αυτή είναι η ανιδιοτελής αγάπη με την οποία μεγάλωσαν; Ξέχασαν τις ατέλειωτες ώρες που με υπομονή τους βοηθούσε σε οτιδήποτε χρειάζονταν; Όταν λερώνονταν δεν έπλενε τα ρούχα για να τα φορέσουν πάλι καθαρά; Πότε τους μάλωσε; Δεν θα έπρεπε να δείχνουν κατανόηση τώρα που η κυρία Ευδοξία είναι ανήμπορη και λερώνεται όταν τρώει; Πόσες φορές τους έλεγε τα ίδια και τα ίδια παραμύθια για να κοιμηθούν; Πόσες φορές απαντούσε στις ίδιες ερωτήσεις με υπομονή; Τώρα που η ίδια ρωτάει ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα γιατί της φωνάζουν και τη μαλώνουν; Γιατί δεν της δίνουν χρόνο να σκεφτεί όταν ξεχνάει πράγματα, γεγονότα ακόμα και ονόματα; Έχουν ξεχάσει πως αυτή τους κρατούσε στα πρώτα τους βήματα; Τώρα γιατί δεν την κρατούν να στηριχτεί πάνω τους; Γιατί δεν της απλώνουν το χέρι τους να πάρει κουράγιο;

Η κυρία Ευδοξία βρίσκεται στα πρώτα στάδια της άνοιας και δεν μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα. Παίρνει κουράγιο από τα λόγια μου και εγώ συνεχίζω να της λέω αυτά που θέλει να ακούει. Δεν ξέρω πως με αναγνωρίζει ακόμα. Ίσως να μην με θυμάται ως πρόσωπο, αλλά να έχει συνηθίσει τη φιγούρα μου που περνάω κάθε μέρα από το σπίτι της.

Η κυρία Ευδοξία μπορεί να είναι ένα πρόσωπο μέσα από το οικογενειακό μας περιβάλλον. Μπορεί να βρίσκεται στη διπλανή μας πόρτα. Μπορεί ακόμα και να είμαστε εμείς οι ίδιοι κάποια στιγμή. Δεν έχει σημασία… Σημασία έχει η συμπεριφορά των παιδιών, τα οποία δεν πρέπει να ξεχνούν ποτέ τι τους πρόσφεραν οι γονείς τους και την αγάπη που έλαβαν όταν τη χρειάζονταν. Και αυτή την αγάπη οφείλουν να την ανταποδώσουν…

Ειρήνη Νίκαρη

Η μαμά μου – Μέχρι που μια μέρα, ξαφνικά, άλλαξε. Μια πολύ όμορφη ιστορία


Είναι μια πολυ όμορφη ιστορία: «Η μαμά μου είχε πολλά προβλήματα. Δεν κοιμόταν και ένιωθε εξαντλημένη. Ήταν ευέξαπτη, γκρινιάρα και πικρόχολη. Ήταν πάντα άρρωστη, μέχρι που μια μέρα, ξαφνικά, άλλαξε.
Η κατάσταση ήταν η ίδια, αλλά ήταν με καποιον τροπο διαφορετική.
Κάποια μέρα, ο μπαμπάς μου είπε:
Αγάπη μου, ψάχνω για δουλειά εδώ και τρεις μήνες και δεν έχω βρει τίποτα, θα πιω λίγη μπύρα με φίλους.
Η μαμά μου απάντησε:
Εντάξει.
Ο αδερφός μου είπε:
Μαμά, εχω πολυ κακους βαθμους στο κολλεγιο…
Η μαμά μου απάντησε:
Εντάξει, θα γυρίσεις πίσω, και αν δεν τα καταφερεις, τότε επανέλαβε το εξάμηνο, αλλά θα το πληρώσεις εσυ…
Η αδερφή μου είπε:
Μαμά, χτύπησα το αμάξι.
Η μαμά μου απάντησε:
Εντάξει, κόρη μου, πήγαινέ το στο συνεργείο, ψάξε για το πώς να το πληρώσεις και μέχρι να το φτιάξουν, πήγαινε με λεωφορείο ή μετρό.
Η νύφη της είπε:
Πεθερά, ήρθα να περάσω μερικούς μήνες μαζί σου.
Η μαμά μου απάντησε:
Εντάξει, κάτσε στον καναπέ στο σαλόνι και βρες μερικές κουβέρτες στην ντουλάπα.
Όλοι στο σπίτι της μαμάς μου ανησυχούν με αυτές τις αντιδράσεις της. Δεν ηταν ετσι η μαμα μου…. γινόταν χαλί για όλους…
Σκέφτομαι οτι θα πήγε στο γιατρό και θα της εγραψε 1000 mg σε χάπια. Φοβηθηκαμε οτι μπορει να κινδυνευει απο εθισμο στα χαπια…
Αλλά όταν μαζευτήκαμε όλοι γύρω της και η μαμά μου μας εξήγησε ήταν για όλους μας μεγάλη η έκπληξη:
μου πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω ότι κάθε άτομο ευθύνεται για τη ζωή του, μου πήρε χρόνια να ανακαλύψω ότι η αγωνία μου, η ταπείνωση μου, η κατάθλιψη μου, το θάρρος μου, η αϋπνία μου και το άγχος μου, δεν έλυσε τα προβλήματά σας αλλά αντιθετα επιδεινωθηκαν τα δικά μου
Ναι!! Δεν είμαι υπεύθυνη για τις ενέργειες των άλλων, αλλά είμαι υπεύθυνη για τις αντιδράσεις που εκφράζω, σε αυτές!
Ως εκ τούτου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το καθήκον μου προς τον εαυτό μου είναι να παραμείνω ήρεμη και να αφήσω όλους να επιλύσουν αυτό που συμβαίνει στον εαυτό τους.
Έχω κάνει γιόγκα, διαλογισμό, ανθρώπινη ανάπτυξη και ψυχοθεραπεία, νευροανάδραση και πολλά άλλα, και σε όλες τις μεθόδους βρήκα έναν κοινό παρονομαστή: Τελικά όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε ένα κοινό σημείο…
Ότι μόνο μπορω να αλλάξω πραγματα στον εαυτό μου, και εσεις έχετε όλα τα απαραίτητα μέσα για να λύσετε τα δικά σας θέματα!!!
Θα είμαι σε θέση να σας δώσω τη συμβουλή μου μόνο αν με ρωτήσετε και, από εσάς εξαρτάται από το αν θα το κάνετε ή όχι!!!
Έτσι, από τώρα και στο εξής, θα πάψω να είμαι: Η υποδοχή των ευθυνών σας , ο σάκος της ενοχής σας, η πλύστρα των τύψεων σας, ο συνήγορος των λαθών σας, η κατάθεση των καθηκόντων σας, ή αυτη που λύνει τα προβλήματά σας ή το … «εφεδρικό σας λάστιχο» η ρεζερβα για να εκπληρώσετε τις ευθύνες σας…!!!
ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ΣΑΣ ΑΝΑΚΗΡΡΥΣΩ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ!!!
Όλοι στο σπίτι της μαμάς μου έμειναν σαν χαζοί με το στόμα ανοιχτό….
Από εκείνη τη μέρα η οικογένεια άρχισε να δουλεύει καλύτερα, γιατί όλοι στο σπίτι ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν.»

Συγγραφέας:
Μια ευτυχισμένη γυναίκα!!! (απο ποστ κοινοποιημένο σε ισπανικο ιδιωτικο προφιλ)

Υπάλληλοι δύο ταχυτήτων ... Άλλο η Αθήνα, άλλο η επαρχία.


Πολιτική Προστασία δύο ταχυτήτων… Αρχικά ήταν το «δώρο» που είχε ανακοινωθεί και δόθηκε μόνο σε όσους εργάζονται στην Αθήνα..

Για τους υπόλοιπους απλά η κοινή γνώμη νόμιζε ότι το έχουν εισπράξει.. Το δώρο δεν έφτασε ποτέ στην επαρχία.
Τώρα είναι τα ταξίδια!
Σε μία κοινή πρωτοβουλία, η AEGEAN και ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων προσφέρουν ένα ολοκληρωμένο πακέτο διακοπών, αεροπορικά εισιτήρια και διαμονή, στους ανθρώπους της Πολιτικής Προστασίας, ως ένα ελάχιστο ευχαριστώ για όλα όσα προσέφεραν το προηγούμενο διάστημα και συνεχίζουν να προσφέρουν στη διαχείριση της υγειονομική κρίσης.
Όχι όλης όμως… Μόνο για τις κεντρικές υπηρεσίες, της Αθήνας δηλαδή αφού όσοι εργάζονται στην επαρχία δεν έχουν ανάγκη… διακοπών!
Δικαιούχοι του προγράμματος είναι οι εργαζόμενοι στη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, τα μέλη των Κλιμακίων Δειγματοληψίας COVID-19 της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, οι εργαζόμενοι στο Κέντρο Ενημέρωσης COVID19 της Πολιτικής Προστασίας, στο Κέντρο Καταγραφής COVID-19 της Πολιτικής Προστασίας και στο Κέντρο Ιχνηλάτισης COVID-19 της Πολιτικής Προστασίας.
Στην υπόλοιπη Ελλάδα δεν δούλεψαν ή τους περισσεύουν τα χρήματα …

Πανσέληνος χθες το βράδυ και εμείς........ σεληνιαστήκαμε


Οι συντάκτες του ROMIANEWS εφέτος κάνουν διακοπές παρέα. Η πανσέληνος του Αυγούστου  μας βρήκε πολλά χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα προς τα βόρεια. Αλλά απολαύσαμε και εμείς το ίδιο φεγγάρι με όλους τους Έλληνες όχι σε αρχαιολογικό χώρο αλλά να ανεβαίνει ολόγιομο από τα νερά του Αιγαίου.
Εξάλλου τι θέλει ο άνθρωπος για να νοιώσει λίγη ευτυχία. Λίγη θάλλασα ή βουνό, καλή παρέα, λίγο φεγγάρι , υγεία, ένα ψητό αρνί, ένα καφάσι μπύρες , δύο - τρία αυτοκίνητα ο καθένας, δυο εξοχικά και πολλά λεφτά. Απλά καθημερινά πράγματα που  σε κάνουν να νοιώθεις ευτυχισμένος  χωρίς να "ψαχτείς" και πολύ. 

Λέτε να μας πείραξε το φεγγάρι!!!!. ( Μάλλον ο φόβος νέας καραντίνας μας έχει αποσυντονίσει).





Η συντακτική ομάδα του ROMIANEWS

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2020

Έρχονται νέα deals στο πρόβειο γάλα με τιμή παραγωγού άνω του 1 ευρώ το κιλό


Παγιώνεται το θετικό -για τον πρωτογενή τομέα της παραγωγής- κλίμα, όσον αφορά στο πρόβειο γάλα.
Οι πληροφορίες από την επαρχία, όπως έχουμε καταγράψει και σε άλλα ρεπορτάζ μας, συγκλίνουν ότι, λόγω του μεγάλου ανταγωνισμού των εγχώριων γαλακτοβιομηχανιών, οι οποίες αναζητούν συμφωνίες με παραγωγούς και συνεταιριστικά σχήματα εναγωνίως, ακόμα και σε περιοχές που δεν είχαν παρουσία έως πρότινος, οι τιμές παίρνουν την...ανιούσα. Σε κάποιες ωστόσο περιπτώσεις περιοχών στη βόρεια Ελλάδα, όπου δεν έχει αναπτυχθεί ανταγωνισμός, το κλίμα είναι διαφορετικό, οπότε οι κτηνοτρόφοι και οι Συνεταιρισμοί τους είναι μόνον συγκρατημένα αισιόδοξοι.

Νομός Λάρισας
Τελευταίες πληροφορίες από τη Θεσσαλία αναφέρουν ότι ο Συνεταιρισμός Αιγοπροβατοτρόφων Ελασσόνας Γάλα Ελάςς, βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για τη νέα σεζόν όσον αφορά στο αιγοπρόβειο γάλα, διαπραγματεύσεις που αναμένεται να καρποφορήσουν φέτος πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Μάλιστα πεποίθηση της διοίκησης είναι ότι θα υπάρξει συμφωνία για απορρόφηση πρόβειου γάλακτος φέτος, σε τιμή άνω του 1 ευρώ. Πέρσι ο Γάλα Ελάςς που παράγει 9.000 τόνους αιγοπρόβειο γάλα, είχε κλείσει deal για το πρόβειο με τιμή στα 90 λεπτά, όταν πρόπερσι η τιμή αυτή ήταν στα 82 μόλις λεπτά.

Νομός Αιτωλοακαρνανίας
Μήλον της έριδος έχει καταστεί σύμφωνα με πληροφορίες από μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες φέτος το πρόβειο γάλα στην Αιτωλοακαρνανία, ένα νομό με μεγάλο ανταγωνισμό και μεγάλες ποσότητες πρώτης ύλης. Για παράδειγμα, σύμφωνα με πληροφορίες, μεγάλο ενδιαφέρον υπάρχει για τους 1.000 τόνους αιγοπρόβειου γάλακτος που παράγει ετησίως και συγκεντρώνει ο Γαλακτοκομικός Συνεταιρισμός Θέρμου, μιας κωμόπολης έξω από το Αγρίνιο. Ο εν λόγω Συνεταιρισμός λειτουργεί εδώ και 50 χρόνια περίπου, κάνει συγκέντρωση γάλακτος και πέρσι είχε συμφωνία με μεγάλη εταιρεία για το πρόβειο με 91 λεπτά το κιλό, αλλά και αυξομείωση με βάση τις πρωτεϊνες, τα λιπαρά κ.λπ. Εκτός αυτού όμως, σύμφωνα με πληροφορίες, απανωτές κρούσεις δέχονται μεμονωμένοι παραγωγοί και άλλοι Συνεταιρισμοί κτηνοτρόφων (όπως της Γουριάς Μεσολογγίου), από πολλές γαλακτοβιομηχανίες που πρώτη φορά εμφανίστηκαν στην περιοχή.

Νομός Αχαΐας
Μέση τιμή παραγωγού στα 1,069 ευρώ στο πρόβειο γάλα και στα 0,645 στο γίδινο στα μέλη του Συνεταιρισμού και με ανώτερη τιμή τα 1,15 ευρώ και 0,70 ευρώ αντίστοιχα, ανακοίνωσε ο Αγροτικός Γαλακτοκομικός Συνεταιρισμός Καλαβρύτων. Επίσης στα 1,035 ευρώ κυμαίνεται το πρόβειο γάλα και 0,603 ευρώ το γίδινο για τους συνεργαζόμενους παραγωγούς (περίπου 500 κτηνοτρόφοι). Αυτά αποφάσισε το Διοικητικό Συμβούλιo στην πρόσφατη συνεδρίασή του για την γαλακτοκομική περίοδο 2019 - 2020.

Νομός Έβρου
Διαφορετική σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα είναι η κατάσταση που επικρατεί στο νομό Έβρου. Οι κτηνοτρόφοι και οι φορείς τους ελπίζουν σε μια τόνωση της ζήτησης με είσοδο κι άλλων αγοραστών, ώστε να ανεβούν οι τιμές, που πέρσι, ήταν κατά μέσο όρο μόλις στα 81 λεπτά το κιλό, όπως μας εξήγησε ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού Θρακών Αμνός, κ. Χρήστος Παρασχούδης. Βέβαια, όπως μας είπε καταλήγοντας κάποιοι πήραν έως και 90 λεπτά το κιλό πέρσι.

Μπίκας Αλέξανδρος

Τώρα! Πλατεία Βικτωρίας – Είναι που την… καθάρισαν (ΦΩΤΟ)


Θυμάστε πριν από λίγες εβδομάδες την επιχείρηση της αστυνομίας στην Πλατεία Βικτωρίας, που απομάκρυναν τους λ@θρομετανάστες και τους πήγαν λίγα τετράγωνα παρακάτω;

Δείτε εικόνες από την Πλατεία Βικτωρίας όπως είναι σε καθημερινή βάση.










https://xiromeropress.gr

Κάτι πραγματικά καλό για την Άρτα

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

(Τι πρέπει να κάνουμε για να λάβει ο Νομός μας το μερίδιό του από τα 32 δις του Ταμείου Ανάκαμψης)
Παρατηρώντας την λίστα με τα 32 μεγαλύτερα έργα του προγράμματος «Α.Τρίτσης» στην Ήπειρο δεν βλέπεις παρά μικρές τοπικές παρεμβάσεις χωρίς καμία αναπτυξιακή πνοή. Επεκτάσεις, βελτιώσεις, ασφαλτοστρώσεις στον κάμπο, δίκτυα ύδρευσης.
 Όχι ότι αυτά δεν χρειάζονται, αλλά η άσφαλτος στα χωράφια σημαίνει ότι διευκολύνεται στις μετακινήσεις του ο αγρότης προκειμένου να καλλιεργήσει. Όμως, για εντελώς διαφορετικούς λόγους (τιμές προϊόντων, προμήθεια σπόρων, απουσία αρδευτικών καναλιών, μη επιστημονική-γεννητική στήριξη-βελτίωση) ο κάμπος, σε πολλές περιοχές, μένει χέρσος. Άρα, δεν λείπει (μόνο) ο δρόμος αλλά τα κίνητρα παραγωγής και τα δίκτυα διάθεσης των προϊόντων.
 Αντιστοίχως βλέπουμε σχέδια επέκτασης των δικτύων ύδρευσης, για να μην διψάει ο κόσμος το καλοκαίρι, αλλά δεν χώρεσε στο Πρόγραμμα «Α.Τρίτσης» ούτε ένα έργο αποχέτευσης  ή βιολογικού καθαρισμού…
 Από τα μικρά ορμώμενος θέλω να επεκταθώ στα μεγάλα.
 Η πατρίδα έχει λαμβάνειν πόρους έως 32 δις ευρώ τα επόμενα χρόνια, εκ των οποίων τα 22 δις την διετία 2021-2022. Πρόκειται για τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης.
Αυτά τα χρήματα δυνητικά θα φτάσουν στην Ελλάδα. Προϋπόθεση είναι να κατατεθούν εγκαίρως συγκεκριμένες προτάσεις (συν κάποια άλλα προαπαιτούμενα…), δεδομένου ότι ο 70% αυτών θα πρέπει να απορροφηθούν τα επόμενα δύο χρόνια. Πρόκειται για πολύ δύσκολο στοίχημα όταν ξέρουμε ότι τα 20 δις του 7ετούς ΕΣΠΑ (3,2 δις το χρόνο) δεν έχουν απορροφηθεί ούτε κατά 40% και ενώ το πρόγραμμα λήγει φέτος (2020)…….
Σε κεντρικό επίπεδο η κυβέρνηση τώρα αναζητεί τρόπους και σχέδια για την παραγωγική αξιοποίηση αυτής της ευκαιρίας (Επιτροπή Πισσαρίδη).
Εμείς, σε τοπικό-περιφερειακό, αλήθεια τι κάνουμε; Είμαστε έτοιμοι να προτείνουμε κάτι καινοτόμο για την αναζωογόνηση της περιοχής μας, για την στήριξη της παραγωγής στην Άρτα, για ένα αποφασιστικό βήμα εξόδου από την εγκατάλειψη και την μιζέρια;
 Ενδεικτικά μπορεί να αναφέρει κανείς ένα δίκτυο άρδευσης στον κάμπο, μια άνυδρη πεδιάδα ανάμεσα σε δύο ποτάμια (Άραχθο και τον Λούρο), την διαμόρφωση της κοίτης και το άνοιγμα της πόλης στο ποτάμι, ένα νέο γεφύρι στον Άραχθο, την Γεωθερμία στις Συκιές, την επιδότηση κατασκευής 1-2 συσκευαστηρίων τυποποιητηρίων-συσκευαστηρίων  στον Νομό, την ύδρευση της Άρτας από το Πουρνάρι (αυτονομία και ποιότητα νερού), ένα ασφαλές οδικό δίκτυο για τα Τζουμέρκα και τα Ραδοβίζια, την προστασία του Αμβρακικού από την μόλυνση και την ανάδειξη του κόλπου ως χώρου αναψυχής, και ιχθυοπαραγωγής…
Όλα αυτά και πολλά άλλα έχουν σχέση τόσο με την πρωτογενή παραγωγή (Αγροτικά προϊόντα-Κτηνοτροφία) όσο και με την βιοτεχνία και την επεξεργασία αγροτικών προϊόντων (τυροκομεία, επεξεργασία κρέατος και κοτόπουλο), δηλαδή τον δευτερογενή τομέα στον οποίο τόσο πολύ υστερεί ο Νομός μας.
Αυτό μπορούμε να τα πετύχουμε. Αρκεί η κοινωνία της Άρτας, οι παραγωγικές δυνάμεις και οι πολιτικοί εκπρόσωποι του Νομού, το πανεπιστήμιο και οι επιστημονικοί φορείς να καταθέσουν συγκεκριμένες προτάσεις.
 Οι καιροί ου μενετοί.
 Καλώ το Επιμελητήριο Άρτας να αναλάβει σχετική πρωτοβουλία. Να καλέσει την Περιφέρεια, τους Δημάρχους του Νομού, τους Βουλευτές, το Πανεπιστήμιο, τους αγροτικούς συλλόγους, τους συνεταιρισμούς, τον Εμπορικό Σύλλογο και τον Σύλλογο Εστίασης (ΣΕΔΑ), τις ομάδες παραγωγών, τους επιστημονικούς φορείς (Τεχνικό και Οικονομικό Επιμελητήριο, Ιατρικό και Δικηγορικό Σύλλογο)  σε ένα δημιουργικό και δεσμευτικό διάλογο. Ήδη, σε επικοινωνία που είχα με τον κ.Γιάννη Γκολομάζο, ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου υποδέχτηκε με χαρά μια τέτοια πρωτοβουλία
 Μια πρώτη συνάντηση μπορεί να γίνει πριν το 15Αυγουστο ώστε να οριστεί η ατζέντα των θεμάτων και να καθοριστούν οι αντίστοιχες επιτροπές για την επεξεργασία των θεμάτων. Η παρακολούθηση της διαδικασίας μπορεί να γίνει με μια νέα συνάντηση στα τέλη του μήνα, ώστε μέσα στον Σεπτέμβριο η Άρτα, με ομοφωνία αν είναι δυνατόν, να καταθέσει στην κυβέρνηση ένα συνεκτικό σχέδιο για την παραγωγική, οικονομική και εργασιακή ανασυγκρότηση του Νομού. Του πιο φτωχού Νομού της πιο καθυστερημένης παραγωγικά Περιφέρειας της Ευρώπης.
Τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο. Το 1% του πληθυσμού της χώρας που ζει στην Άρτα δικαιούται, κατ ελάχιστον, το 1% των νέων κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης (για να μην πω η Άρτα πρέπει να πάρει το 2% προκειμένου να καλύψει την παραγωγική υστέρηση). Ε! αυτά τα 350-500 εκ. ευρώ δεν είναι ευκαταφρόνητο ποσό.  Και ένα είναι βέβαιο: Εάν δεν δράσουμε ενωμένοι και καταθέτοντας συγκεκριμένες προτάσεις, δεν πρόκειται στην Άρτα να έρθουν ούτε 100 εκ. ευρώ…
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν μια δημιουργική πορεία. Αν βοηθάει αναλαμβάνω τον συντονισμό (ουσιαστικά γραμματειακή υποστήριξη για ένα πρώτο ραντεβού στο Επιμελητήριο Άρτας μέσα στις επόμενες ημέρες). Περιμένω ένα νεύμα συνεννόησης από τους φορείς της περιοχής. Να (απο)δείξουμε όλοι ότι αγαπάμε τον  τόπο μας. Και ότι όσοι έχουν αξιώματα εννοούν να υπηρετούν τους πολίτες και τις ανάγκες τους… 

Χρήστος Μέγας

Στην περιοχή της Πόβλας Φιλιατών φωτιά από την Αλβανία...


Είναι γνωστό και από άλλα χρόνια το φαινόμενο αυτό. Εκδηλώνονται φωτιές στην Αλβανία, δεν υπάρχουν τα μέσα για την κατάσβεσή τους και, όταν είναι κοντά στα σύνορα, εισέρχονται στην Ελλάδα.

Έτσι έγινε και με τη φωτιά, που από την Αλβανία εξαπλώθηκε στην Πόβλα Φιλιατών, σ' ένα δύσβατο μέρος, με δυσκολίες, λόγω της μορφολογίας του εδάφους, στην αντιμετώπισή της. 

Στη γειτονική Αλβανία υστερούν ακόμη σε μέσα πυρόσβεσης, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ελέγξουν τις πυρκαγιές.  

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2020

Για την κυβέρνηση οι Παξοί βρίσκονται δίπλα στην Άρτα!


Όταν Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα, τότε είναι πολύ απλό και εύκολο όσοι κυβερνούν από την Αθήνα, να μην έχουν δει ούτε τον χάρτη της υπόλοιπης Ελλάδας και να έχουν την εντύπωση ότι οι Παξοί βρίσκονται δίπλα στην Άρτα!
Κάτι τέτοιο συνέβη τις τελευταίες ώρες όταν το Κέντρο Επιχειρήσεων αναζητούσε μηχανήματα στην Άρτα για να μεταβούν προς συνδρομή στην κατάσβεση φωτιάς στους Παξούς!
Από τον γενικό χαμό των τηλεφωνημάτων το καλό είναι ότι μπόρεσαν και κατάλαβαν ότι είναι αλλού η Άρτα κι αλλού οι Παξοί…
Κι ότι τέλος πάντων αν είναι να σταλεί βοήθεια πρέπει να πάει από την Ηγουμενίτσα..
Από δω ξεκίνησε νέος γύρος..
Γιατί ναι μεν ήθελαν μηχανήματα για συνδρομή αλλά δεν ήθελαν κιόλας… Ήθελαν το βράδυ δηλαδή αλλά το πρωί μπορεί να μην χρειαζόταν!!
Πρόνοια δεν το λες, ούτε και οργάνωση..
Απλά είναι από τις στιγμές που καταλαβαίνεις ότι αυτό το κράτος συνεχίζει να επιβιώνει από τύχη!

Καστανιά- Τετράκωμο, στην τελική ευθεία


Στην τελική ευθεία εισέρχεται η κατασκευή του οδικού άξονα Καστανιάς- Τετράκωμου ο οποίος βελτιώνει την πρόσβαση σε ορεινά χωριά του νομού Άρτας και παράλληλα συνδέει τις Εθνικές Άρτας- Τρικάλων και Καρδίτσας.
Η παρέμβαση θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική για την περιοχή καθώς έρχεται να συμπληρώσει τα έργα που πραγματοποιούνται σε άλλα σημεία της Κοιλάδας του Αχελώου όπως αυτό της οδικής πρόσβασης προς τη Μονή Σέλτσου, το οδικό έργο Μεσόπυργος-Αυλάκι κ.α.
Αποτελούσε χρόνιο αίτημα κατοίκων της ορεινής Άρτας καθώς με την κατασκευή του θα αποκτήσουν οδική σύνδεση οι κάτοικοι όμορων οικισμών που ήταν αποκλεισμένοι μεταξύ τους.
Η σύνδεση Τζουμέρκων – Κοιλάδας Αχελώου θα βοηθήσει σημαντικά στην μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών μεταξύ τους αλλά και θα συμβάλλει αποφασιστικά στην ανάπτυξη, τόσο οικονομική όσο και τουριστική, της ευρύτερης περιοχής.

Συνταγές από τον Ηπειρώτη chef Τάσο Τόλη : Κρέπες με παγωτό


Υλικά

600 ml γάλα 3,5% λιπαρά
300 γρ. αλεύρι
4 αυγά
50 ml ηλιέλαιο
1 κ.γλ. ζάχαρη
Εκτέλεση συνταγής
Αναμειγνύουμε όλα τα υλικά για τις κρέπες σε ένα μπολ και τα ανακατεύουμε με ένα αυγοδαρτη πολύ καλά μέχρι να γίνει λείο το μείγμα μας.
Αφήνουμε το μείγμα να ξεκουραστεί ΓΙΑ 2-3 ώρες στο ψυγείο.
Ρίχνουμε λίγο ηλιέλαιο σε ένα αντικολλητικό τηγάνι, φροντίζουμε να πάει παντού και μόλις κάψει λίγο το τηγάνι, χαμηλώνουμε τη θερμοκρασία σε μέτρια φωτιά, παίρνουμε μία κουταλιά με μία βαθιά κουτάλα και ρίχνουμε μείγμα μέσα στο τηγάνι.
Μόλις είναι έτοιμη θα αρχίσει να ξεκολλάει από το τηγάνι και τη γυρίζουμε από την άλλη πλευρά να ψηθεί.
Συνοδεύετε με παγωτό της αρεσκείας σας με φρούτα και περιχύστε με γλυκό βύσσινο κα σαντιγί.  



Tolis Anastasios 
Honorary President
Director of Chef's club 
Epirus offices
Executive  chef
Mob.6932208082       

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2020

Η ιστορία του αλκοόλ σε δυόμιση λεπτά: Από το κάτι σαν μπύρα της αρχαιότητας στα ενεργειακά αλκοολούχα ποτά


Δείτε το video



Ένα σύντομο βίντεο παραγωγή του theatlantic παρουσιάζει μέσα από κινούμενα σχέδια την ιστορία του αλκοόλ. Μερικές από τις παλαιότερες καταγραφές για το αλκοόλ ξεκινούν από τη Μεσοποταμία. Σύμφωνα με αυτές, η πρώτη μορφή αλκοόλ ήταν η ζύμωση του σιταριού, δηλαδή κάτι σαν μπύρα. Οι Σουμέριοι, σε κείμενά τους έκαναν αναφορά για δοχεία γεμάτα αλκοόλ,ενώ απέδιδαν την επίδραση που τους ασκούσε στους θεούς. 

Η παραγωγή αλκοολούχων ποτών συνεχίστηκε από διάφορους λαούς αντανακλώντας τις εκάστοτε πολιτιστικές, θρησκευτικές και γεωγραφικές ιδιαιτερότητες. Για παράδειγμα, οι Ινδοί έχουν μακρά παράδοση στο αλκοόλ, αφού το αλκοολούχο ποτό Sura έκανε την εμφάνισή του από το 3000 π.Χ. Περίπου. Όσο αφορά την Ελλάδα ανασκαφές στην Μακεδονία αποκάλυψαν ενδείξεις για την παραγωγή κρασιού πριν 6500 χρόνια περίπου. 

Από τα τρελά - τρελά του ελληνικού δημοσίου!


Εργολάβος, ο οποίος ανέλαβε και εκτέλεσε τεχνικό έργο σε δήμο της χώρας, προσέφυγε στο Συνήγορο του Πολίτη διαμαρτυρόμενος για μη αποπληρωμή του συμβατικού τιμήματος.
Κατά την εξέταση του θέματος, ο Συνήγορος ενημερώθηκε από τον Δήμο ότι δεν ήταν δυνατή η αποπληρωμή του τιμήματος, διότι ο αναφερόμενος δεν είχε καταβάλει την προβλεπόμενη αμοιβή προς μια εκ των δύο εφημερίδων που ανήρτησαν την προκήρυξη. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, η συγκεκριμένη καταβολή βαρύνει τον ανάδοχο.
Η μη καταβολή, ωστόσο, οφειλόταν στον θάνατο του ιδιοκτήτη της εφημερίδας και σε αδυναμία εντοπισμού των κληρονόμων αυτού από τον ανάδοχο.
Ο Δήμος, σε έγγραφά του προς το Συνήγορο, επέμεινε ότι η ιδιαιτερότητα της εν λόγω περίπτωσης δεν δικαιολογούσε τη μη εκπλήρωση της νόμιμης υποχρέωσης του ανάδοχου και ότι η παράλειψη εμπόδιζε την καταβολή του συμβατικού τιμήματος, παρά την ολοκλήρωση και παραλαβή του έργου από τον Δήμο.
Ο Συνήγορος επεσήμανε προς το Δήμο ότι ναι μεν ο ανάδοχος επιβαρύνεται με την καταβολή του τιμήματος ανάρτησης της προκήρυξης προς την εφημερίδα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι καθίσταται ο ίδιος υποχρεωτικά και πληρωτής.
Το εν λόγω πρόβλημα μπορεί να λυθεί με παρακράτηση από την αμοιβή του αναδόχου του ποσού που αντιστοιχεί στην αμοιβή της εφημερίδας από τον Δήμο, ο οποίος εν συνεχεία πρέπει να προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες (πχ δημόσιες ανακοινώσεις κλπ), προκειμένου να ευρεθούν οι δικαιούχοι και να αιτηθούν την είσπραξη του ποσού.
Για αντίστοιχο θέμα υφίσταται άλλωστε και σχετική νομολογία του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ενώ μια τέτοια λύση προωθεί τόσο την αρχή της αναλογικότητας όσο και την αρχή της καλής πίστης στις δημόσιες συμβάσεις.
Δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι ο αντισυμβαλλόμενος κατασκευαστής αδυνατεί να λάβει την νόμιμη αμοιβή για το έργο που κατασκεύασε και παρέδωσε στον Δήμο εξαιτίας μιας επιμέρους τυπικής υποχρέωσης, η μη εκπλήρωση της οποίας κείται, στην προκείμενη περίπτωση, εκτός του κύκλου ευθύνης και δυνατοτήτων του.
Εν τέλει ο Δήμος αποδέχτηκε τις απόψεις του Συνηγόρου του Πολίτη και κατέβαλε την οφειλόμενη αμοιβή στον εργολάβο, ύψους περίπου 33.000 ευρώ. 

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2020

Μαραζώνουν τα Θεσπρωτικά χωριά χωρίς πανηγύρια το Δεκαπενταύγουστο, σε απόγνωση οι οργανοπαίκτες...


Μαραζώνουν τα Θεσπρωτικά χωριά χωρίς πανηγύρια το Δεκαπενταύγουστο.

Ολόκληρο τον Αύγουστο δεν πρόκειται να γίνουν πανηγύρια, λόγω κορωνοϊού, που μάλιστα τις τελευταίες ημέρες παρουσιάζει αυξημένα κρούσματα. 

Βέβαια τα πανηγύρια είχαν παρακμάσει ποιοτικά ως προς την παραδοσιακότητά τους,  με παραμορφωτικά ντεσιμπέλ και εκκωφαντική «έκο»,  ωστόσο, έστω και έτσι, ήταν μια αφορμή να ξαναζωντανέψουν τα χωριά. 

Τα πανηγύρια χωρίζονταν, παλιά, σε τρία σκέλη: Πρώτο το θρησκευτικό, με ακολουθίες στην και λιτάνευση της εικόνας, δεύτερο το ψυχαγωγικό, με όργανα, μουσική και χορό και τρίτο το οικονομικό.

Οι κάτοικοι των χωριών είχαν την ευκαιρία να αναδιοργανώσουν τις κοινωνικές τους σχέσεις, να συνάψουν συμφωνίες. 

Από την απαγόρευση των πανηγυριών πλήττονται και οι οργανοπαίχτες, που σ΄ αυτά στηρίζουν το εισόδημά τους για ολόκληρη τη χρονιά. 

Γι' αυτό ζητούν ενίσχυση από το κράτος, γιατί οι απώλειες στο εισόδημά τους είναι πολύ υψηλές. 

Ο πάππος μου.....


Αντίκρυ μου, στον τοίχο της κάμαρας, έχω τη φωτογραφία του, τη «ζουγραφιά μ'» όπως λέει και ο ίδιος. Πρόσωπο αδύνατο, μάτια λαμπερά, θαρρείς αγναντεύουν ψηλά απ' τη τζούμα, μαλλιά -στα 90 χρόνια- κατάμαυρα. Με δυο λόγια : τζουμερκιώτικη ράτσα. Έχει ανασηκωμένο τόνα φρύδι και τα χείλια σφαλισμένα μ' ένα πεισματάρικο σφίξιμο: δεν θάβλεπε με καλό μάτι το φωτογράφο με τη διαολομηχανή του!


Τον έχω αντίκρυ μου κι' όταν παίρνω τα μάτια μου απ' τα χαρτιά, δεν κοιτάζω τίποτε άλλο, (σαν τι να δω; τις σκάλες υπηρεσίας των πολυκατοικιών ή τα δυο - τρία ψωρόδεντρα;), δεν θαυμάζω τίποτε άλλο, μα τον πάππο μου. Τον κοιτάζω, τον καμαρώνω, και τώρα το θέρος, που με ζώνουν οι κάψες και δεν αφήνουν κύτταρο ανίδρωτο, τον μακαρίζω. Είναι να, μη τον μακαρίζεις; Ζει κατάμονος στο «Κονάκι του», στα ριζά του Άη - Λια, ψηλότερα απ' τ' άλλα σπίτια του χωρίου. Απ' τα τρία παραθύρια του χαίρεται, μισοκρυμμένες απ' τα κλαριά, τρεις ξέχωρες ομορφιές: Τα Τζουμέρκα που φαντάζουν, πέφτοντας τα ίσκια, σα λαβωμένος γιγαντόσωμος Αρματολός, το βουερό Άραχθο, καμωματού νεροφίδα, και από πάνω, πάνω απ' τα βράχια και τα σύγνεφα, σαν πουλί που κούρνιασε να ξαποστάσει, το ρημοκλήσι του Άη - Λια.

Σ' αυτό τον αγριότοπο γεννήθηκε ο πάππος, ήπιε τις χαρές του και τις πίκρες του, τον έσκαψε και τον ματάσκαψε, σε τέτοια πετροχώραφα είδε τα δέντρα του να τρανεύουν ν' απλώνουν σκιά και καρπούς, από κει είδε όλα τα παιδιά του να παίρνουν ένα - ένα το δρόμο για την πολιτεία, και σ' αυτά τα χώματα, πριν λίγα χρόνια, έθαψε στερνά τη γριά του, τη βαβούλα μας. Εκεί -ψηλά ζει ακόμα «π'στόβλιακος» με τα «ζωντανά του» και τις θύμησες. Με τις θύμησες του! Όσο κι αν ο αγώνας της ζωής σκληραίνει αυτούς τούς ανθρώπους, όμως κάτω απ' το τραχύ πετσί τους πάλλει μια καρδιά πλούσια σε συναίσθημα και ευαίσθητη σε συγκινήσεις.
Να, τώρα τον θυμάμαι στο περσινό πανηγύρι. Ώρα πολλή άκουγε αμίλητος τα μυριολόγια και τα κλέφτικα στο βιολί, κι άξαφνα πετάχτηκε ορθός, «άι, ορέ παιδί μ'» φώναξε στο βιολιτζή και βγήκε από την κάμαρη. Αργότερα, σαν πήγα πλάι του, τον είδα να κρύβει τα μάτια του στο μαντήλι. Κι άλλη μια φορά σαν φεύγαμε απ' το χωριό, με πήρε παράμερα, με κοίταξε ανάμεσα από κόμπους δάκρυα, με φίλησε με πρωτόγονη ορμή και μούβαλε στην τσέπη μια φούχτα λιασμένα αγριόγκορτσα για «να νοστιμεύω τσότσο στο δρόμο».
Τί να πρωτοθυμηθεί ο πάππος: "Όταν καθόμουν σιμά του και του γύρευα να μου ιστόρηση κάτι, κούναε το κεφάλι του και μούλεγε : «Τι τα θες αυτά; χαμένος κόπος. Κοίτα τ'ς φυλλάδες σ' παιδί μ'». Μα πάντα- «ζερζεβούλ'ς!»- κατάφερνα να μου πει κάποια ιστορία του «για την Απελευθέρωση της Άρτας το 81, για το ληστή Θύμιο Γάκη, για τον πόλεμο του 97, για τον οπλαρχηγό Πουτέτση, για το πως έγινε το χωριό 'Ελληνικό το 12. Κι όταν άρχιζε, αράδιαζε κατόπι ολάκερη τη ζωή του, μια ζωή άπαφτου Αγώνα στην πλαγιά του ξεροβουνιού, για να παραμερίσουν τα λιθάρια, ν' απομείνει λίγο χώμα και να φυτρώσει μια δράκα αρρωστημένο αραποσίτι. Ένας αγώνας ανθρώπων αποξενωμένων από κάθε ευεργετική επίτευξη του πολιτισμού, ενάντια σε μια φύση πανίσχυρη που προβάλλει, ακόμα και σήμερα, με τα ίδια προβλήματα, όπως στη λίθινη εποχή. Αγώνας όμοιος από γονιό σε γόνο, απ' τα πρώτα βήματα ως τα στερνά, απ' τα χαράματα ως τη νύχτα, όχι για να γίνεις πλούσιος, μα για να μη πεθάνεις νηστικός. Κι είναι μια ζωή ασήμαντη, σαν το τράνεμα ενός δέντρου, και αθόρυβη, σαν το περπάτημα του μπούρμπουνα, και ταπεινή, σαν τα βατόμουρα, ζωή χωρίς ιστορικούς σταθμούς και χρονολογίες και ασύλληπτα ιδεώδη. Μια ζωή που δε γνώρισε χαρές να φέρνουν «συγκοπή καρδίας» και λύπες να καταντούν σε ψυχώσεις και που δεν αισθάνθηκε στέρηση ευτυχίας, ίσως επειδή δεν έψαξε να τη βρει. Τέτοια κι η ζωή του πάππου . . . Ζωή; Θ' απορήσει κανείς. Περισσότερο όμως θ' απορήσει ακούοντας πως τον πάππο δεν τον βαραίνουν τα 90 τόσα χρόνια για να σκαλώσει και στα ψηλότερα κλαριά, χωρίς να τούρθει σκοτούρα, πως δεν πήγε ουδέ μια βολά σε γιατρό - μα και που να τον έβρισκε! - και δεν «έκοψε» ποτές κούπες (βεντούζες). Μια μέρα που μας είπε ότι αισθανόταν θέρμη, η θειά μου του δώσε το θερμόμετρο. «Τί είναι αυτό το πιρτσφλίδ;» έκανε περίεργος. «Βάλτο στη μασχάλη και θα μας πει τον πυρετό» - «Κρένει αυτό το πιρτσφλίδ; και χρειάζεται να το χώσου στην αμασκάλ' για να κρένει; Κι απέ θα μ' πέσει η θέρμ';». - «Δεν θα πέσει η θέρμη, αλλά θα μάθουμε τι πυρετό έχεις».
Ο πάππος το κοίταξε με περιφρόνηση και ξανάπε συλλοϊσμένος:
«Άιστε ορέ παιδιά μ' και μη σας τρων τ'ς παράδες οι μπαγαπόντες μ' αυτούνα τα σκανταλάρια!» Και τότε θυμήθηκε πώς τούχε πέσει μια μεγάλη θέρμη όταν ήταν παιδί: «Μ' είχε πιάσει τρανή χολέρα τότες έτρεμα σαν το κουνάβ'. Ο αδερφός μ' ο Νίκους μούριξε το καπότο και πήγαμε ως τη γούρνα, τάχα για να νυφτώ. Απέκια μου δίνει μια και χώνομαι ίσαμε τ' αυτιά στο νερό, χειμώνα πράμα! Μ' κόπηκε η θέρμη με το μαχαίρ'!».
Τέτοια η ζωή του πάππου. Και μη του πεις ν' αφήσει το κονάκι του και τα ζωντανά του και τα κλαριά του και να κατέβει να μείνει με κανένα παιδί του στην πόλη! «Το καλό που σ' θέλει το σπίτι σ' δε σ' το θέλει κανένας. Ιδώ έχω το γαλατάκι μ' και το κρύο νερό που το πίνεις και λαγαρίζουν τ' άντερα. Και δίπλα το γιατάκι μ'. Τρώω όποτε με πεινάει κι απέ-πουπ !- γέρνω και τον παίρνω».
Βαθειά η αγάπη του για τον τόπο και πιστή κι απέραντη. Κλείνεται ακέρια και ανάγλυφη σε -τούτα τα λόγια του: «Ξέρεις τί τράβηξα, παιδί μ', γι' αυτά τα παλιοχώραφα; Δεν μούχε απομείνει γίδα για να τα ξαγοράσω απ' τους Τούρκους. Γλέπεις αυτή την καρυά; Τη φύτεψα σαν γέν'κε ο πατέρας σου. Που ν' αφήκω μαθές αυτά τα κλαράκια να τα τσακάη ο ένας κι ο άλλος και γω να γυρνάω σαν την άδικη κατάρα.». Κι έχει τόσο δίκιο ο πάππος!  Ενενήντα χρόνια ζωής και αγώνα έχουν σταλάξει στην ψυχή του μέρα τη μέρα, με κόμπο-κόμπο ιδρώτα, αυτό που επαναστατεί τους διεθνιστές και τους κοσμοπολίτες τον πόνο για τον τόπο πού σε έταξε η μοίρα, την αγάπη για την πατρίδα. Να ξυπνάει «πουρνό-πουρνό» και ν' αγναντεύει τ' ανυπότακτα Τζουμέρκα,  να κινάει με τη βαρέλα για τη δροσοπηγή στο ρέμα, να νίβεται, να πίνει και ν' αγαλλιάζει να βοσκάει τις «γιδοδούλες του», να φυτεύει νέα κλαράκια και να αισθάνεται τη χαρά της δημιουργίας και της προστασίας, ν' αφουγκράζεται τον αγέρα να σουράει στο μπουχαρί και, πέρα, τα στεφάνια να γκρεμιώνται μπουμπουνίζοντας,  να λέει την «προσευχή» μόνος του, να παίρνει ευλαβικά τον κατήφορο για την εκκλησιά, ν' αναμεράει τις φτέρες απ' τον τάφο της γυναίκας του, της Βαβούλας..  Κι όλα αυτά να γίνονται «πάσα μέρα του Θεού» και «πάσα Κυριακή», ολόιδια πάντα, μα και πάντα με τη μυστική χαρά του πρωτόγνωρου, με τη λαχτάρα του ανθρώπου που δε χόρτασε, με το ρυθμό της κλεψύδρας. Κάπως έτσι νιώθει ο πάππος την πατρίδα, έτσι την ζει και τη χαίρεται και, μα την πίστη μου, κανένας ορισμός δεν θα τον έκαμε να την αγαπήσει πιότερο και καμιά θεωρία δεν θα τον έπειθε να την αρνηθεί. Κι ούτε κουβέντα να γίνει για πλήξη ή ρουτίνα ή μαρασμό.. Κι ούτε κουβέντα να γίνει για νέους τόπους και νέα ήθη και έθιμα και πολιτισμούς. Ο πολιτισμός κι όταν έφτασε με τη μια ή την άλλη μορφή στο χωριό ήταν «για ντροπές». Ο πολιτισμός, λέει, «άνοιξε τα μάτια του ανθρώπου πιότερο για να του τα βγάλει ευκολότερα». Να, μια μέρα ο πάππος έβοσκε τα «πράτα» και τον είχαν λαγοκοιμίσει -ντρίνγκ, ντρίνγκ- τα κυπράκια τους. Κάποια στιγμή όμως, αναπάντεχα, ένα βουητό, σαν μούγκρισμα τρισκατάρατου, διάβηκε πάνω απ' τα κεφάλια τους. Οι γίδες «προντίστ'καν» στον κατήφορο κι ο πάππος ανοίγοντας τα μάτια του μόλις πρόκανε να ξεχωρίσει ένα αεροπλάνο να χάνεται στον ορίζοντα. Έριξε μια ανήσυχη ματιά στις γίδες κι ύστερα,, τεντώνοντας το χέρι μ' ορθάνοιχτη παλάμη κατά το «πουλί του διαόλου» αναστέναξε με κακία: «Αχ μωρή ριμάδα Ευρώπ'!.». Αμ τις προάλλες στο πανηγύρι «τι ντροπές και γάνες» ήταν αυτές; «Σαν έπαψαν τ' άργανα, κάτι αρχίν'σε να γριτσανάει στο βιολάκι τ' ο  Δημητράκ'ς. Κι απέ μ'  σηκώθ'καν κάτι παλιοπαίδια, πήραν τις τσούπρες κι έφερναν γύρες αν τάμα. Κολλ'τός χουρός! Φτου, ντροπές και γάνες! Τί να τ'ς κάνω; Πήρα τα μάτια μ' κι έφυγα να μη τ'ς βλέπω και μοΰρχεται ανακατωσιά. Χρειάζονταν μαθές να τ'ς μαζώξ' όλους τ' απόσπασμα και να παίζει το βουρδούλ' στο χοροστάσ' - φαπ! φουπ! - να μ' δουν κολλ'τό οι λώβες!» -«Γιατί, παππού;» διαμαρτυρήθηκε τότε η αδερφή μου, «εξελίχθη ο κόσμος, θέλεις να ζει καθυστερημένος επ' άπειρον «Άι μωρή τσ'μπίδου» την απόκοψε ο πάππος πεισμωμένα, «κοίτα να κάν'ς κανένα .πλησιασμό (πολλαπλασιασμό) στα χαρτάκια σ' και μη σ' παίρνουν τα μυαλά αέρα!».
Με αυτή την αγάπη για τον τόπο σου και με τέτοια προσήλωση στις παραδόσεις ήρθε, πριν λίγα χρόνια, ο πάππος στην Αθήνα. Πώς τον καταφέραμε κι άφησε το κονάκι του; Από τη μια η μεγάλη μας επιμονή, απ' την άλλη ο τρανός πόθος του να μάς δη, υστέρα από τόσα χρόνια χωρισμού, τον έφεραν κοντά μας. Μα δεν είχε καλά - καλά ανέβει τα σκαλοπάτια και μάς μολόγησε τον καημό του: Θα κάτσω κάνα-δυο μήνες και θα ματαγυρίσω. Δεν κάνω γω για δω, χαμένος άνθρωπος.». Κι αλήθεια δεν έκανε ο πάππος για την Αθήνα, μ' ουδέ κι η πρωτεύουσα γι' αυτόν!
Ήταν το πουλί που το τσάκωσες στο λόγγο για να το κλείσεις στο κλουβί. Χρυσό νάναι το κλουβί; Κανναβούρι να το ταΐζεις; Τίποτα! Αυτό θέλει να «φλικαράη» όσο ν' αποστάσει και να τρώει σπόρους και ζουζούνια. Έτσι κι ο καημένος ο πάππος. Ζούσε στην Αθήνα κι ο νους του ήταν στο «χουριό». «Είχα και μια αρμάθα κρομμύδια στο κατώι», μας έλεγε, «θα τα φάει η μούχλα κι αυτά. Και τα ζλαπάκια ; Κείνη τη γάτα την αφ'κα με γατσούνια. Ποιός να τ'ς έχει την έγνοια τώρα;». Σε μας ολ' αυτά φαίνονταν αστεία και σώνει και καλά να κάνουμε τον πάππο Αθηναίο. Του βγάλαμε τα «σκουτιά» (τί; μάλλινη φανέλα δε βάζει κανένας στην Αθήνα!) κι επιμονή να του δέσουμε γραβάτα και καλτσοδέτες και να του περάσουμε μανικέττια και να ψαλλιδίσει λίγο τη μουστακάρα και να τρίβει πολύ ώρα τα χέρια με το σαπούνι για να μαλακώσουν και να βγάλει το σκούφο και.και..
Όλα τα δέχονταν καρτερικά ο πάππος μη κακοκαρδίσει τα' αγγόνια κι' όλο μουρμούριζε: «Άντε, μωρέ μπελιάδες, και το βάλαταν να με φκιάσετε μασκαρά!» Μα η δυσκολία μας ήταν στην εθιμοτυπία, στις βαθύτερες συνήθειες. Πως να χωρέσει το μυαλό του πάππου ότι μπορεί, λόγου χάριν, να μη λέει στον «πάσα ένα» καλημέρα κι ότι δεν ήταν δα και μεγάλη αμαρτία πρώτα να κολατσίζει κι ύστερα να πηγαίνει στην Εκκλησιά: «Πώς! Άνθρωποι του Θεού είμαστ' όλοι, να διαβαίνουμε σαν τα γελάδια χωρίς να λέμε μια καλημέρα;» διαμαρτυρόταν πολλές φορές, κι άλλες μας μάλλωνε: «Την πατώσαταν καλά τώρα και τραβάτε στην εκκλησία γι' αμφορά ! Αμ θα σας το πάρει ο Θεός το ψωμί, θα σας το πάρει.». Εξάλλου πως ν' ανταποκριθεί ο πάππος στις καθημερινές απαιτήσεις της «κοινωνικής ζωής» και να προσαρμοστεί στις ιδιοτροπίες του «προηγμένου πολιτισμού»; Γιατί ήταν αδύνατον να κοιμηθεί αν δεν «κουκούλωνε» και το κεφάλι κι ήταν γι' αυτόν τυραννία και αυτή ακόμα η φυσικότερη απ' τις σωματικές ανάγκες: «Δε μ' βολεΐ να τα ντκιάσω (πετύχω) σ' αυτό το φλώρο τέντζερη» μας έλεγε πηγαίνοντας στην «τουαλέτα» της ευρωπαϊκής μεγαλοφυΐας!
Ήταν χαρά μας και διασκέδαση να τον έχουμε μαζί μας στον περίπατο, στα θέατρα, στη θάλασσα, στα μουσεία κι όπου ξέραμε ότι κάτι το πρωτόφαντο θα ξένιζε τον πάππο. Τα βλέπε όλα πότε σιωπηλά, περίεργα και πότε με υποψία και ολοφάνερη ψυχική επανάσταση. Ο κόσμος, το παρδαλό και πολυκύμαντο πλήθος, τον ξάφνιαζε και τον κούραζε. Ασυνήθιστος, βλέπετε, σε τέτοια γυμνάσματα.
«Πως δεν χαθήκαταν, παιδιά μ', σ' αυτό τουν κουρνιαχτό! Ιγώ, δν μ' αφηνα' ταν έρμο, θα ζάρωνα σε μια γωνιά ώσπου να μ' βγει η ψυχή». Και σαν γυρίζαμε σπίτι και τον ρωτούσαμε πως του φάνηκε ο περίπατος, έσερνε την παλάμη στη «μπάλα» (μέτωπο) και μας έλεγε χαμογελώντας» «Ιδώ γυρνάν τώρα τα περίπατα».
Κάποιο βράδυ, «σκαθάρια» και μείς, τον πήραμε σε μια θεατρική Επιθεώρηση. Άλλο πράμα να τον βλέπει ! Σαν πρόβαλαν στη σκηνή φανταχτερές, μισόγυμνες θεατρίνες, πετάχτηκε απ' την καρέκλα σαν κεντρισμένος. Όλα κι όλα! μα την τιμή του, τη σεμνότητα του, την πατροπαράδοτη ηθική του, όπως αυτός τα αισθανόταν, δεν τα λώβιαζε ο Τζουμερκιώτης! Κοίταξε κατακόκκινος δεξιά - ζερβά, σα νάκανε κάτι το απαγορευμένο, και μας φώναξε θυμωμένα: «Άιστε να φύγουμε απ' αυτά τα μασκαρλίκια!» Αργότερα που του ζητήσαμε γνώμη για το Θέατρο, μας κοίταξε, σαν πως κοιτάξουν τα μολυσμένα πράγματα, και μας αποπήρε: «Θέατρο γίναμαν εμείς!».
Ανάμεσα σ' αυτό τον καινούργιο κόσμο της πρωτεύουσας με τις αστραπιαίες εντυπώσεις, τον άπαφτο θόρυβο, την αποπνικτική ατμόσφαιρα και τα αλλοπρόσαλλα ήθη, αισθανόταν πολλές φορές την ανάγκη μιας γαλήνης που να θυμίζει τις εσπερινές ώρες του χωριού, μιας απομόνωσης και περισυλλογής . Τότε τον άφηνα να παίρνει μόνος τον απόκεντρο δρόμο για το μεγάλο πάρκο. Αργά διάβαινε κάτω απ' τα δέντρα χάιδευε τα κλωναράκια τους, δρόσιζε το χέρι του στο τεχνητό αυλάκι, κοίταζε με πικρό παράπονο τα ζαρκαδάκια πίσω από τα σύρματα (πόσο συναισθανόταν τη φυλακή τους!) κι έπιανε κουβέντα με το γέρο φύλακα που πότιζε τα λουλούδια. Τούλεγε πως είχε κι αυτός κλαράκια στο χωριό -μήπως μπόραγε να του δείξει κατά που έπεφτε;-πως όμορφο θάταν να φυτέψουν στο πάρκο και «κολοκ'θιές» - κάνουν κι αυτές κίτερα άνθια,- πως θα μαράζωναν τα ζαρκαδάκια αν δεν τα ζευγάρωναν . «Α, ναι θάταν να τα χαίρεσαι αν τους πέρναγαν στο λαιμό κι' απόνα κύπρο».- «Που πήγες σήμερα παππού;» τον ρωτήσαμε μια μέρα που γύριζε από τη συνηθισμένη του στράτα. «Μέχρι τα κλαράκια» μας αποκρίθηκε, κι επειδή δεν καταλάβαμε ποιά κλαράκια εννοούσε, θυμήθηκε ένα χτυπητό σημάδι και μας είπε:
«Έφτακα μέχρι εκείνο τον ξεβράκωτο» Εννοώντας το άγαλμα του δισκοβόλου στο Ζάππειο. Κι ενώ μας είχε κοπεί η ανάσα από τα γέλια ο πάππος μουρμούρισε με δικαιολογημένη απορία: «Δεν τούβαζαν τσότσο βρακάκι, οι προκομμένοι!»
Δεν μπορέσαμε να τον κρατήσουμε για πολύ τον πάππο. Σαν μπήκε το καλοκαίρι του μπήκαν κι οι ψύλλοι στ'  αυτιά. Ύστερα κόντεψε να μας αρρωστήσει και που ν' ακούσει για γιατρό! «Θα πεθάνω ιδώ, μωρέ, στα ξένα σαν αναθεματισμένος!» έλεγε και ξανάλεγε» Στο τέλος έφυγε ο πάππος κι έχει από τότε να ξεστρατίσει απ' το κονάκι του κι ούτε θέλει να ματακούσει για «Αθήνα» μήτε για Γιάννινα ή για Άρτα. «Όμοιος στον όμοιο», λέει» «κι η κοπριά λάχανα»!
Στο χωριό είναι πια ο κοσμογυρισμένος. Πολλές φορές, τα δειλινά, τον τριγυρίζουν οι χωριανοί στον καφενέ και τον ψαρεύουν τί είδε και τι άκουσε. «Κόσμος παλιόκοσμος» τους λέει στοχαστικά, «κι ουδέ καπνός, ουδέ γάστρα. Τι τρώει αυτούνο το μυρμήγκιασμα; Πλήθεψαν κακά και σε λίγο θα φάει ο ένας τον άλλο». Και, μα την αλήθεια, δεν δίνει και τόσο καλές συστάσεις για τους «εκπροσώπους του συγχρόνου πολιτισμού»: «Λουμπουδύτες! Κοιτάν να σ' γδάρουν το τομάρ' και να μη σ' δώκουν τίποτις». Όμως δεν λαθεύει κάθε τόσο ν' αποσώνει τη διήγησή του με απλά και σοφά συμπεράσματα. «Αν οι γυναίκες μας ήξεραν πως καλοπερνάν οι γυναίκες στις πολιτείες θα ξεσήκωναν τρανή επανάσταση» λέει σιγά ο πάππος καθώς βλέπει τη χωριατόπουλα ν' ανηφορίζει αργά και καρτερικά με τη βαρεία βαρέλα στην πλάτη. Και βιαστικά ο γέρος σηκώνεται να φύγει, γιατί νοιώθει πώς σε λίγο, παρ' όλο το καψάλισμα των ματιών, δυο υγροί κόμοι θ' αυλακώσουν τα βαθουλωμένα μάγουλα, μια αυθόρμητη θερμή προσφορά στη μνήμη της κυράς του, της βαβούλας μας .
 Του Γεωργίου Ι. Χριστογιάννη 

Αναδημοσίευση από το περιοδικό «Ηπειρωτική Εστία», τεύχος 17, Σεπτέμβρης 1953.