Με λαμπρότητα τιμήθηκε ο Πολιούχος της Φιλιππιάδας, Άγιος Βησσαρίων

 

Με λαμπρότητα, κατάνυξη και τη συμμετοχή πλήθους πιστών, η Φιλιππιάδα τίμησε τον Πολιούχο και Προστάτη της, Άγιο Βησσαρίωνα.

Οι εορταστικές εκδηλώσεις ξεκίνησαν το απόγευμα της Δευτέρας 14 Σεπτεμβρίου 2026 με τον Πανηγυρικό Αρχιερατικό Εσπερινό, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κορίνθου, κ.κ. Παύλου και συγχοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης, κ.κ. Χρυσοστόμου.

Το πρωί της Τρίτης 15 Σεπτεμβρίου 2026 τελέστηκαν ο Πανηγυρικός Όρθρος και η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ενώ ακολούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας του Αγίου Βησσαρίωνα στους δρόμους της Φιλιππιάδας, με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής Θεσπρωτικού «Απόλλων» και τη συμμετοχή μαθητών, συλλόγων, φορέων και πλήθους πιστών.

Στις εορταστικές εκδηλώσεις παρέστησαν, μεταξύ άλλων, η Βουλεύτρια Ιωαννίνων και πρώην Υφυπουργός, κα Μαρία Κεφάλα, ο Βουλευτής Πρέβεζας, κ. Κώστας Μπάρκας, ο Βουλευτής Άρτας, κ. Γιώργος Στύλιος, ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Πρέβεζας, κ. Στράτος Ιωάννου, ο Αντιπεριφερειάρχης, κ. Τάσος Δράκος, η Αντιπεριφερειάρχης, κα Αναστασία Σίμου, ο Δήμαρχος Ζηρού, κ. Γιώργος Γιολδάσης, ο Πρόεδρος του Δ.Σ. Ζηρού, κ. Ευάγγελος Κωνσταντής, ο πρώην Δήμαρχος Ζηρού και Δημοτικός Σύμβουλος, κ. Δημήτρης Γιολδάσης, ο Γενικός Γραμματέας του Δήμου Πρέβεζας, κ. Ιωάννης Βέργος, η κα Μαρία Χήτα, ο κ. Ανδρέας Σπυρόπουλος, καθώς και ο κ. Γιώργος Νίτσας.

Παρόντες ήταν επίσης οι Αντιδήμαρχοι Ζηρού, κα Αγγελική Παπακώστα, κ. Γιώργος Κόκκαλης, κ. Γιάννης Σφρίντζερης, κ. Βασίλης Ζιώγας και κ. Βασίλης Χρήστου, οι Δημοτικοί Σύμβουλοι, κ. Δημήτρης Ζάψας και κ. Βασίλης Παπαβασιλείου, καθώς και η Πρόεδρος της Δ.Κ. Φιλιππιάδας, κα Κατερίνα Ευθυμίου – Σκαμνέλου. Παράλληλα, ο Διοικητής του Α.Τ. Φιλιππιάδας, κ Γιώργος Ζώης, ο Διοικητής της Π.Υ. Φιλιππιάδας, κ. Δημητρίου Γιώργος, όπως και πλείστοι άλλοι εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των Σωμάτων Ασφαλείας, των Ενόπλων Δυνάμεων, Φορέων και Συλλόγων της περιοχής.

Με αφορμή τον εορτασμό, ο Δήμαρχος Ζηρού κ. Γιώργος Γιολδάσης δήλωσε:

«Η σημερινή ημέρα είναι ξεχωριστή για τη Φιλιππιάδα, καθώς τιμούμε με πίστη και σεβασμό τον Πολιούχο και Προστάτη της πόλης μας, Άγιο Βησσαρίωνα.

Η μεγάλη αυτή εορτή μάς υπενθυμίζει τις αξίες που κρατούν μια κοινωνία ενωμένη: την αλληλεγγύη, την προσφορά, τον σεβασμό και τη φροντίδα για τον συνάνθρωπο.

Η Χάρη του ας μας δίνει δύναμη και ελπίδα και ας μας εμπνέει να πορευόμαστε με ενότητα και αγάπη για τον τόπο μας.

Εύχομαι σε όλες και όλους χρόνια πολλά, με υγεία, δύναμη και οικογενειακή ευτυχία.

Χρόνια Πολλά στη Φιλιππιάδα και σε όλους τους εορτάζοντες!»

Συκιές: Ένα ξεχασμένο Μαρτυρικό χωριό της Άρτας

Πριν λίγες μέρες τιμήθηκε η 73η επέτειος του ολοκαυτώματος του μαρτυρικού Κομμένου από τα Ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις 16 Αυγούστου 1943. Η αιτία της καταστροφής ήταν ο εφοδιασμός αντάρτικων ομάδων με τρόφιμα και αυτή η πράξη τιμωρήθηκε με 317 νεκρούς κάτοικους από τους στρατιώτες του Ράιχ.

Οι Συκιές την χρονιά εκείνη όπως και άλλα χωριά ίσως, ήταν από εκείνα που τροφοδοτούσαν με τρόφιμα, κυρίως όσπρια, καλαμπόκι, σιτάρι και λάδι τις αντάρτικες ομάδες Μακρυνόρους και Ραδοβιζίων καθώς και το Γερμανικό φυλάκιο που ήταν στην γέφυρα Αννίνου που αδιαλείπτως επισκεπτόταν το χωριό και έπαιρνε ότι ήθελε. Επίσης το χωριό είχε και έντονη αντιστασιακή δράση αφού είχε περίπου 25 ένοπλους αντάρτες στο βουνό αλλά και πυρήνες συντονισμού στο χωριό. Το Κομμένο αν και δίπλα, δεν τρόμαξε τους κάτοικους του χωριού που συνέχισαν να στέλνουν τρόφιμα στους αντάρτες ακόμη και δια θαλάσσης με βάρκες.

Το αποκορύφωμα όμως ήταν μια ενέδρα που έγινε μάλλον από Συκιωτες, σε «Έλληνες», ανθρώπους των Γερμανών, που κατά το τέλος Σεπτεμβρίου του 1943 γύριζαν στην περιοχή για συγκέντρωση τροφίμων. Η ενέδρα στήθηκε στη θέση «Τζανοχώρια» έξω από το χωριό και στο δρόμο που οδηγεί στο Καμμένο Σπίτι του σημερινού Λουτρότοπου, ξυλοκόπησαν τους ανθρώπους των Γερμανών και τους πήραν τα κατοχικά, άνευ αξίας, χρήματα που με αυτά έκλεβαν τους Έλληνες. Σπουδαία πράξη αντίστασης αυτή αλλά πληρώθηκε πολύ ακριβά. Οι Γερμανοί αντέδρασαν αμέσως και την 6η Οκτωβρίου 1943, στρατιώτες της περίφημης Γερμανικής Μεραρχίας Εντελβάις κύκλωσαν το χωριό. Ακριβώς 50 ημέρες μετά την καταστροφή του γειτονικού Κομμένου.

Μεθοδικά χτένισαν το χωριό συγκεντρώνοντας τους άνδρες κυρίως, και δημιουργώντας ένα ανθρώπινο κοπάδι περίπου 150 ατόμων, τους οδήγησαν στη θέση «Βαρκό» όπου είχαν στήσει ένα πολυβόλο και περίπου 20 Γερμανοί στρατιώτες τους συνόδευαν. Κάποιοι στρατιώτες μπήκαν ανάμεσα στο ανθρώπινο κοπάδι σπρώχνοντας τους να πυκνώσουν ώστε να είναι εύκολος στόχος του πολυβόλου. Τότε ένας εξ αυτών, ο Γιώργος Φαρδέλλας, χτυπά πολύ δυνατά στο πρόσωπο έναν στρατιώτη που τον έσπρωχνε και ο οποίος αιμορραγώντας, έπεσε στο έδαφος. Ταυτόχρονα ουρλιάζοντας προτρέπει τους άλλους «φεύγουμε θα μας σκοτώσουν». Το ανθρώπινο κοπάδι σκορπά τρέχοντας όπου και όπως μπορεί, το πολυβόλο στέκει βουβό γιατί μια ομάδα σκυλιά, σαν από μηχανής θεός, όρμησαν στον πολυβολητή και τον έβγαλαν εκτός μάχης.

Οι στρατιώτες πυροβολούν επιφυλακτικά και όχι στη μάζα γιατί εκεί μέσα ήταν και δικοί τους. Αποτέλεσμα 32 νεκροί και μαζί τους ο παπάς και ο δάσκαλος. Λυσσάξανε οι Γερμανοί. Δεν περίμεναν τέτοιο φιάσκο να γλυτώσουν τόσοι μπροστά από τις κάννες των όπλων τους. Χτενίζουν δεύτερη φορά το χωριό, αρπάζουν ότι μπορούν να πάρουν στα φορτηγά τους και στο τέλος πυρπολούν τα πάντα ακόμη και το πιο ασήμαντο καλύβι. Στη συνέχεια κατευθύνονται στο γειτονικό Λουτρότοπο όπου βρίσκουν και σκοτώνουν άλλους 7. Και εδώ πυρπολούν ότι βρουν.

Σήμερα η θυσία αυτών των ανθρώπων δυστυχώς έχει σκεπαστεί από την σκόνη του χρόνου και βέβαια από την μεγαλύτερη ανθρωποθυσία του Κομμένου. Είναι όμως τεράστια αδικία και λάθος ιστορικό να αποκρύβονται γεγονότα πατριωτισμού αλλά και βαρβαρότητας. Πρέπει εμείς οι σημερινοί να φροντίσουμε ώστε το χωριό μας να αναγνωριστεί και νομικά σαν «ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ» και η 6η Οκτωβρίου να είναι η ημέρα των Συκιών για το Νομό μας.

www.ixotisartas.gr

«Ας φλάοσνα» ή «ας φλάουσνα» είναι το Αγρινιώτικο «ας φυλαγόσουν(α)»;

Μείζον ζήτημα προέκυψε από το πουθενά στα Αγρινιώτικα ζητήματα όταν διάφοροι συμπολίτες μας ανάρτησαν την φωτογραφία-ανέκδοτο που βλέπετε.

   Ο… συγγραφέας παρουσιάζει την εκδοχή «ΑΣ ΦΛΑΟΣΟΥΝ» με κεφαλαία, που όμως δεν γίνεται αντιληπτή παρά μόνο αν βάλεις τόνο στο «όμικρον» και το προφέρεις  «ας φλαόσουν»! Και πάλι θέλει ένα ανεπαίσθητο «γ» μεταξύ «φλα» και «ο» για να είναι αληθινά Αγρινιώτικα! Ή και ένα κανονικό «γ», δηλαδή «ας φλαγόσουν» ή και «ας φλαγόσανε» και «ας φλαγόστανε»!............

  Από εκεί κι έπειτα οι παραλλαγές είναι πάρα πολλές. «Ας φλάοσνα», «ας φλάουσνα», «ας φλάοζνα»(με «ζήτα»!) ή «ας φλάουζνα»(πάλι με «ζήτα»!).

       Κι ακόμα χειρότερα (ή καλύτερα, διαλέγετε και παίρνετε): «ας φλάοσταν», «ας φλάοστανε» ή «ας φλάοστανι», ανάλογα με το πόσο βαριά προφορά έχετε (εδώ γελάμε όλοι μαζί). Παρομοίως και «ας φλάουσταν», «ας φλάουστανε» ή «ας φλάουστανι», πάλι ανάλογα από πού έχει κατέβει ο καθένας στο όμορφο Αγρίνιο!

     Τι, κομπλάρατε; Κάνουμε λάθος; Δεν υπάρχουν όλες αυτές οι προφορές, οι ντοπιολιαλιές (μπλιαχ, τι λέξη κι αυτή); Ψέματα λέμε, δεν το έχετε ακούσει; Απαρνείστε την κληρονομιά μας και την Ιστορία του τόπου μας του φιλημένου από τον Θεό;

Ντροπή σας! Ντροπή σε όλους μας!

η  συντακτική προφορική μονάδα

agriniopress.gr

http://www.agriniopress.gr

http://xiromeronews.blogspot.gr

Σημείωση ROMIANEWS: Γιατί γελάμε εμείς οι Ηπειρώτες; Μήπως δεν χρησιμοποιούμε και εμείς την παραπάνω φράση;

Συνταγές από τον Ηπειρώτη chef Τάσο Τόλη :Φασόλια γίγαντες σαλάτα

Υλικά για 4 άτομα

2 φλ.τζ. γιγαντες

1 κόκκινο κρεμμύδι, κομμένο στη μέση

1 φλ.τζ. ψιλοκομμένος μαϊντανός

Αλάτι, πιπέρι

1 λεμόνι, το ξύσμα

4 κ.σ . χυμό λεμονιού

2 σκελίδες σκόρδο, τριμμένες

1 κ.γλ. κοκκους μουσταρδας

2κ.σ. πουδρα (μουσταρδας )

6 κ.σ. ελαιόλαδο

Εκτέλεση συνταγής

Στραγγίζετε τα φασόλια από το νερό που μούλιασαν για 12 ωρες, και τα βάζετε σε μια κατσαρόλα με μπόλικο κρύο νερό που να τα σκεπάζει. Τα βράζετε για 1 1/4 -1 ½ ώρα, μέχρι να μαλακώσουν, αλατοπιπερώνοντάς τα το τελευταίο τέταρτο περίπου της ώρας.

Διαλύετε τη σκόνη της μουστάρδας στο λεμόνι σε ένα βαζάκι με καπάκι και προσθέτετε μέσα όλα τα υπόλοιπα υλικά του ντρέσινγκ. Κλείνετε το βαζάκι και το κουνάτε με δύναμη να ομογενοποιηθούν τα υλικά.

Στραγγίζετε τα φασόλια και τα ανακατεύετε με το κρεμμύδι και τον μαϊντανό και τα περιχύνετε με το ντρέσινγκ.

Γαρνιρετε με φυλλα αγριας ροκας και ψητα ντοματινια.

Τάσος Τόλης

Επίτιμος Πρόεδρος Λέσχης Αρχιμαγείρων Ελλάδος









romiazirou.blogspot.gr

Μάνα. «Τι σ’ χρουστάω, πιδάκι μ’»

 

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΙ ΟΜΩΣ…
ΑΓΡΙΝΙΩΤΙΚΟ
«ΤΙ Σ’ ΧΡΟΥΣΤΑΩ, ΠΙΔΑΚΙ ΜΟΥ»

• του Λ. Τηλιγάδα

Όσοι δεν το έχετε ζήσει, δεν μπορείτε να το καταλάβετε!

Να έχεις φτάσει 40 χρονών, να ζεις στην Αθήνα και να κατεβαίνεις στο Αγρίνιο για Σαββατοκύριακο.

Να συναντάς τους φίλους σου, να πηγαίνεις τις βόλτες σου, τα νυχτοπερπατήματά σου.. κι εκεί, κατά τις 4:00 το πρωί, να γυρίζεις στο σπίτι.

Στο σπίτι όμως σε περιμένει μία έκπληξη:

Η μάνα…  Η μάνα, που πάντα σε νοιάζεται, που πάντα νευριάζει όταν δεν συμμορφώνεσαι προς τας υποδείξεις, είναι εκεί καθισμένη σε μία καρέκλα,  φάτσα στην πόρτα και σε περιμένει. Σε περιμένει καρτερικά σε μία καρέκλα… Μισοκοιμισμένη(;) μισοξύπνια(;) «κανείς δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα.»

Δεν υπάρχει εργένης Αγρινιώτης που να μην έχει ζήσει μια παρόμοια σκηνή. Ειδικά όσοι έχετε μεγαλώσει εκεί στις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Και του ’80 και του ’90 και του 2000 θα έλεγα, αλλά έχω την ψευδαίσθηση ότι, τα πράγματα στο Αγρίνιο με τις μανάδες μπορεί και να έχουν αλλάξει… που δεν το νομίζω.

Είναι στο DNA της Αγρινιώτισσας μάνας αυτό.

Ψιλομεθυσμένος ο Γιώργος εκείνο το βράδυ, το πρώτο μετά από παλύ καιρό στο Αγρίνιο και αφού προηγουμένως συνάντησε τους παλιόφιλους στο ουζερί του Κελεμπία, επιστρέφει χαράματα στο σπίτι και βλέπει τη μάνα του ακοίμητο φρουρό να τον περιμένει.

    – Τι σ’ χρουστάω, πιδάκι μου, τον ρωτάει η μάνα.

    – Τι παρήγγειλες, ρε μάνα, της απαντάει ο Γιώργος

agriniostories.gr

/https://xiromeropress.gr/

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ Ν. ΠΡΕΒΕΖΗΣ. Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας

Η 14η Σεπτεμβρίου αποτελεί ημέρα μνήμης, τιμής και περισυλλογής για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας, ο οποίος στις αρχές του 20ού αιώνα βίωσε τη βία των διωγμών, των εκτοπισμών, των καταστροφών και του ξεριζωμού από τις πανάρχαιες πατρογονικές του εστίες.

Η τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής και ο βίαιος ξεριζωμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας σημάδεψαν ανεξίτηλα τη νεότερη ελληνική ιστορία. Πόλεις, χωριά και κοινότητες με μακραίωνη ελληνική παρουσία ερήμωσαν. Άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, οικογένειες διαλύθηκαν και εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να αναζητήσουν καταφύγιο στην Ελλάδα.

Η 14η Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης με τον Νόμο 2645/1998, ως ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη των θυμάτων και ως υπενθύμιση του χρέους μας να διαφυλάσσουμε την ιστορική αλήθεια.

Για την Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης, η μνήμη αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η Πρέβεζα, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, υποδέχθηκε ανθρώπους που έφθασαν ως πρόσφυγες, έχοντας αφήσει πίσω τους σπίτια, περιουσίες, εκκλησίες, σχολεία, τάφους προγόνων και έναν ολόκληρο κόσμο στον οποίο δεν μπορούσαν πλέον να επιστρέψουν.

Οι πρόσφυγες, όμως, δεν έφεραν μαζί τους μόνο τον πόνο της απώλειας. Έφεραν την ιστορία και τον πολιτισμό τους. Μετέφεραν τις μνήμες των προγόνων τους, τις παραδόσεις, τη μουσική,την πίστη, τα έθιμα και τις αξίες των κοινοτήτων τους. Με εργατικότητα, αξιοπρέπεια και δημιουργικότητα έγιναν αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και συνέβαλαν καθοριστικά στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανασυγκρότηση της πατρίδας.

Η ίδια ημέρα, όμως, είναι και μία από τις κορυφαίες εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Ο Σταυρός, σύμβολο θυσίας, πίστης και ελπίδας, αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό σε μια ημέρα κατά την οποία η μνήμη μας στρέφεται σε ανθρώπους που γνώρισαν τον πόνο, την απώλεια και τον ξεριζωμό. Για τους Μικρασιάτες πρόσφυγες, η πίστη αποτέλεσε δύναμη και στήριγμα στις δύσκολες στιγμές της προσφυγικής πορείας και της νέας εγκατάστασης.

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού μάς υπενθυμίζει ότι ακόμη και μέσα από τη δοκιμασία μπορεί να γεννηθεί η ελπίδα, η αντοχή και η αναγέννηση. Οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, έχοντας βιώσει μια ανείπωτη καταστροφή, κατάφεραν να ξαναστήσουν τη ζωή τους, να δημιουργήσουν νέες κοινότητες και να μετατρέψουν τον πόνο της απώλειας σε δημιουργική δύναμη.

Η μνήμη των Μικρασιατών δεν αποτελεί μνήμη μίσους. Είναι μνήμη ιστορικής ευθύνης. Η γνώση του παρελθόντος δεν αποσκοπεί στην αναπαραγωγή της διχόνοιας, αλλά στην κατανόηση της Ιστορίας και στην υπεράσπιση της αξίας της ανθρώπινης ζωής, της ειρήνης και της συνύπαρξης των λαών.

Ως φορέας που υπηρετεί τη μελέτη και την ανάδειξη της ιστορίας, η Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης θεωρεί καθήκον της να διατηρεί ζωντανή τη μνήμη εκείνων που χάθηκαν και εκείνων που ξεριζώθηκαν, αλλά και να μεταδίδει στις νεότερες γενιές την ιστορική γνώση που αποτελεί θεμέλιο της συλλογικής μας συνείδησης.

Σκύβουμε με σεβασμό μπροστά στη μνήμη των θυμάτων.

Τιμούμε τους ξεριζωμένους.

Υψώνουμε με ευλάβεια τον Τίμιο Σταυρό, σύμβολο θυσίας, πίστης και ελπίδας.

Διαφυλάσσουμε τις μαρτυρίες και την ιστορική μνήμη.

Γιατί η μνήμη είναι χρέος, η πίστη είναι δύναμη και η Ιστορία είναι ευθύνη.

Χρόνια πολλά για τη μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού.

Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης

Ήπειρος Της Παρα (δοση) Φωνίας

φώτο: πλαστικά παραδοσιακά σκιορίσματα

Γράφει η Βάσω Τζαρέλα

Η Ήπειρος της παράδοσης!... Ποιάς όμως παράδοσης; Αυτής που μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας; Αυτής που «κυκλοφοράει» ανάμεσα στις εφηβικές και νεανικές θερμόαιμες αναζητήσεις; Αυτή που με περισσή ζέση μας «σερβίρουν» οι ανά την Ήπειρο ζυγιές (δια την διασκέδασην βεβαίως βεβαίως –όπου, όπου διασκεδάζω=διασκορπίζω-), που ενώ κλείνεις μαζί τους ζητώντας τα παραδοσιακά μας όργανα (κλαρίνο, λαούτο, ντέφι, βιολί) σου παρουσιάζονται με συνθεσάιζερ, ντραμς, μπάσο, τουμπερλέκι, κι ενώ με λύπη και ελπίδα συνάμα τους το θυμίζεις, σου απαντούν ως άλλοι μεγαλομαέστροι πως: «Δεν θα πάρετε χαμπάρι την διαφορά;» (γιατί είστε και πολύ όρνια, κούγω να λένε από τα μέσα τους).

Και εσύ μένεις με τα νεύρα τεντωμένα, ως άλλες χορδές λαούτου που ο οργανοπαίχτης το κούρδισε τέντα αρέντα, και είναι έτοιμα να σπάσουν με την πρώτη πενιά, και σκέφτεσαι να τους διαολοστείλεις και να χαλάσεις το πανηγύρι που έναν ολάκερο χρόνο αναμένει το χωριό σου, αλλά λες: «Δε βαριέσαι, μάλλον δεν θα καταλάβουν την διαφορά», κι αφού το γνωρίζεις μόνο εσύ, ας πάει και το παλιάμπελο και... ας αρχίσουν τα όργανα, πολύ το παιδέψαμε το πράμα...

Κι είσαι κι εσύ ο άλλος, που είσαι στο φιλοθεάμον κοινό, ο πανηγυριτζής να πούμε, που περιμένεις να ακούσεις κάτι από εκείνα τα παλιά, που απαγορευόταν να τα χορέψεις σαν παιδί (‘ντολή τση βάβως σου, «...γιατί τα παιδιά δε χορεύουν, παρά τηράνε τσι μεγάλους πως πάνε τα ποδάρια κι έτσι μαθαίνουν το χορό...»), και ξαφνικά κοιτάς στον χιλιόχρονο πλάτανο (που πετσοκόφκε και ταύτος από μια παλιαρρώστια), όπου είναι απάνω του τα όργανα στη σειρά και τηράς και ξανατηράς και αναρωτιέσαι αν κάνουν πουλάκια τα ματάκια σου ή αν λόγω της οινοποσίας βλέπεις οράματα από ντισκοτέκ και σκυλομάγαζα της δεκαετίας του ’80 και με όσο νου σου έχει απομείνει εκείνη την στιγμή, αναρωτιέσαι: «Καλά μο, πού έρθα; Ή, καλά μο, πού έρθαν;» και μένεις ως άλλη στήλη άλατος να θαυμάζεις τα θαύματα του κόσμου τούτου!

Κι αφού ο ρους των γεγονότων σε παρασέρνει κι εσένα μαζί (ε, μαθαίνεις να μην αντιστέκεσαι μο), κι αφού περίμενες κοντά ένα χρόνο να ακούσεις και να αισθανθείς την φωνή από κάποια βάθη αιώνων, ηρεμείς και λες ως βασικός ηθικός αυτουργός του εγκλήματος που λαμβάνει χώρα μπροστά στα όμορφά σου μάτια: «Δε βαριέσαι, καλή παρέα, μπύρα ελληνικιά και σουβλάκι αγνώστου προελεύσεως και όλα καλά».

Κι αρχίζουνε τα όργανα και σου τρυπάνε τ’ αυτιά τα πλήκτρα και το μπάσο και η ντράμς (αχ να ήταν οι Led Zeppelin εδώγια, θα κούναγες και το μαλλί το μακρύ, ας έχεις το αυχενικό) και να και το κλαρίνο το γνωστό (τούτο δεν αλλάζει, βασικόν όργανον, το οποίο μεταμόρφωσαν βέβαια σε μπουρού πλοίου που αναγγέλει αναχωρήσεις κι αφίξεις), και ξεκινάει το πανηγύρι μας (σαν άλλο καλοκαίρι) με μοιρολόι:

«Ωρέ σήκω Μαργιόλα μ’ απ’ τη γης

κι από το μαύρο χώμα

Ν’ ακούσεις τα τραγούδια μας,

Ν’ δεις και τ’ όργανά μας

Ψυχή καρδούλα μου ου ου ου»...

(και κλάμα η κυρία να ούμε κι ας με συγχωρέσει η Μαργιόλα που διασύρω το τραγούδι της, πιπέρι στο στόμα μου, αλλά ένεκα που πρέπει να μοιργιολογήσω κάπως...).

Και συνεχίζεται το the show must go on, με γνωστά τοις πάσι χοροτράγουδα σε τέμπο γρήγορον, σε ρυθμό ντάμπαρ ντούμπαρ κι όλα σου φαντάζουνε να είναι ίδια κι απαράλλαχτα κι αναρωτιέσαι: «Καλά μο, το ίδιο παίζουν συνέχεια;»

Μα λες δε βαριέσαι και σκώνεσαι να χορέψεις γιατί έναν σεβντά τον έχεις, να μην τον ξομολογήσεις; Και πιάνεσαι στην αράδα και παίζει το «Καίγομαι και σιγολιώνω» (όχι τόσο παλιό τραγούδι, όμως αγαπημένο κι αργό που τόσο σ’ αρέουν τα αργά) και σαν να κουράσκες στα πρώτα κιόλας βήματα γιατί το πάει ντίρι ντίρι, ντίρι ντίρι κι εκεί δεν αντέχεις άλλο κι ανάβεις λαμπάκια Χριστουγεννιάτικα και βγάζεις φλας δεξιά και κοντοστέκεσαι μπροστά στον τραγουδιάρη φωνάζοντάς του: «Αργά ωρέ, αργά»...

Ω, που και σ’ άκουσε ο μελλοντικός παραδοσιακός τραγουδιάρης και σε κοίταξε με απορία, σαν να του ζήτησες την τετραγωνική ρίζα του 6.858,75... και κατόπι κοιτιέστε με πάθος ασύγαστο και με ηλεκτρισμένες ματιές και σαν να κάνει πίσω ο παις του άσματος, γιατί θαμπώθηκε σαν αγουροξυπνημένος από το πρωινό φως (θα νά ‘κουσε κι ο κλαριτζής) και κάπως χαμηλώνει το τέμπο τού καλαματιανοσυρτοπωγωνίσιου που χόρευες και... «ας πούμε πως χορεύουμε πωγωνίσιο παιδιά»... και καλά να λες που παράγγειλες και το «Για πες μας χάρε να χαρείς» που γλήγορα δε θα τό ‘παιζε ούτε ο ίδιος ο Σοπένης, και κάπως σαν να χόρεψες αυτό που λέμε «στον τόπο» (αν, και για να λέμε και την πάσα αλήθεια, αισθάνεσαι σαν να έμεινες στον τόπο από φυσίγγι διασποράς που σε βρήκε παντού, γιατί το μονόβολο δεν θα σε πετύχαινε με την καμία)...

Κι εκεί απάνου που λες: «Για ωρέ διόουλοι, κάπως κάναμαν και το φέραμαν το πράμα στα συγκαλά του», αρχινάνε τα καγκέλοτσιφτετέλια (Αχ καγκελάρη μου τι έπαθες!!!... αχ Σέλφω μου, τι σου ‘μελε να πάθεις!) και... «Αμάν!, η μπουρού παιδιάαα, φέουμε ωρέ σβαρνιάρηδες, σβαλιατείτε, σπαράτε να προλάβουμε να πάμε στην Παράδοση...».

Κουφάθκαν τα αυτιά μου τα μεγάλα (κληρονομιά που ακολουθάει τα ντιενέγια -DNA- της γενιάς μου), δε βαριέσαι λέω, αυτά θα επανέλθουν...

Κείνο που με μέλει είναι η λύπη στην ψυχή μου.- (τελεία και παύλα, για όσους δεν κατάλαβαν)...

Και του χρόνου Γκιαούρηδες!

Άφησε την Αθήνα για ένα Χωριό 60 Κατοίκων

Η Δήμητρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Για χρόνια μοίραζε τη ζωή της ανάμεσα στην πόλη και τη Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας, ώσπου πήρε την απόφαση να εγκατασταθεί μόνιμα σε ένα χωριό περίπου 60 κατοίκων.

Μαζί με τον αδερφό της συνεχίζει την οικογενειακή προσπάθεια που ξεκίνησαν οι γονείς τους το 1995. Μιλά για τα παιδικά της χρόνια στον τρύγο, τον κόπο πίσω από το αμπέλι και το κρασί, τη βιολογική καλλιέργεια και όλα όσα κέρδισε αφήνοντας την Αθήνα για τη ζωή στο χωριό.

Παραγωγή: Greek Village Life

Θεσπρωτικό: Βαριά τραυματισμένος 42χρονος σε τροχαίο με μηχανή

Σοβαρό τροχαίο ατύχημα σημειώθηκε στο Θεσπρωτικό Πρέβεζας, όταν μοτοσικλέτα που οδηγούσε ένας 42χρονος άνδρας εξετράπη της πορείας της κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες και προσέκρουσε με σφοδρότητα σε σταθμευμένο όχημα.

Ο 42χρονος τραυματίστηκε βαρύτατα από τη σύγκρουση. Στο σημείο έσπευσε άμεσα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, το οποίο τον μετέφερε στο Νοσοκομείο της Πρέβεζας.

Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του, οι θεράποντες ιατροί προχώρησαν στην διασωλήνωσή του. Ωστόσο, η σοβαρότητα των τραυμάτων του επέβαλε την άμεση διακομιδή του σε εξειδικευμένη μονάδα εκτός Ηπείρου, με αποτέλεσμα να διακομισθεί εκτάκτως στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας στην Αττική, όπου και νοσηλεύεται σε ιδιαίτερα κρίσιμη κατάσταση.

Τα αίτια και οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το ατύχημα διερευνώνται από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές.

https://www.epiruspost.gr/

Η ξεχασμένη πατόζα του Κοσμά . Βίντεο: Ανδρέας Κουτσοθανάσης

Αναβίωση ξεφλουδίσματος κοντόροκας μετά από 70 χρόνια με την πατόζα του Κοσμά 

Πριν το 1950 και ίσως αργότερα, το ξεφλούδισμα του καλαμποκιού γινόταν με τα χέρια. Μαζεύονταν οι οικογένειες, φίλοι και γνωστοί και σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα ολονυχτίς ξεφλούδιζαν/καθάριζαν το καλαμπόκι για το ψωμί της χρονιάς. Αργότερα ήρθαν οι μηχανές που αντικατέστησαν την ανθρώπινη εργασία. 

Στον ορεινό Βάλτο του Δήμου Αμφιλοχίας, βρήκαμε ένα τέτοιο μηχάνημα, που ακόμη και σήμερα λειτουργεί για το σκοπό αυτό. Η πατόζα, είναι μία μηχανή που δουλεύει με τη βοήθεια ενός τρακτέρ ενώ τροχοί και ιμάντες μεταδίδουν κίνηση σε όλο το μηχανισμό της. 

Η κοντόροκα -αποτελούσε την κυρίαρχη άλλοτε καλλιέργεια που ήταν απαραίτητη για τη συντήρηση των νοικοκυριών. Από εδώ παράγεται το καλαμποκίσιο αλεύρι άκρως υγιεινό και πλούσιο σε διατροφικές αξίες. Σπανίζει σήμερα ο παραδοσιακός τρόπος παρασκευής του και είναι ελάχιστοι όσοι διατηρούν ακόμη την καλλιέργεια παλιάς ποικιλίας καλαμποκιού. 

Ο Κοσμάς κτηνοτρόφος και γεωργός της ορεινής Ελλάδας, κρατάει την παράδοση και μας δείχνει πώς βγαίνει το καλό και υγιεινό καλαμποκίσιο αλεύρι...

Οργή στη λίμνη Ζηρού – Πάνω από 20 υγιή δέντρα κομμένα σε περιοχή Natura

 Πέρυσι το δάσος γύρω από την λίμνη Ζηρού δοκιμάστηκε από τις φωτιές. Φέτος, ένα κομμάτι του φυσικού της πλούτου βρίσκεται στο έδαφος, αυτή τη φορά από ανθρώπινο χέρι.

Κατά μήκος της παρόχθιας ζώνης της λίμνης έχει διαπιστωθεί εκτεταμένη κοπή δέντρων, προκαλώντας έντονο προβληματισμό για το τι ακριβώς έχει συμβεί και κυρίως για το αν οι παρεμβάσεις έγιναν με τις απαιτούμενες εγκρίσεις.

Η αρχή, σύμφωνα με τις καταγγελίες που έχουν διατυπωθεί, έγινε πριν από λίγο καιρό με την κοπή δύο μεγάλων, αιωνόβιων βελανιδιών. Τα δέντρα έπεσαν πάνω στο περιπατητικό μονοπάτι, με αποτέλεσμα να το κλείσουν, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει υπάρξει η απαιτούμενη απομάκρυνσή τους.

Η συνέχεια όμως φαίνεται πως είναι ακόμη πιο ανησυχητική.

Τις τελευταίες ημέρες διαπιστώθηκε ότι περισσότερα από 20 δέντρα, μεταξύ των οποίων βελανιδιές και νερόφραξοι, έχουν κοπεί και βρίσκονται πλέον πεσμένα στην όχθη αλλά και μέσα στο νερό της λίμνης.

Σε ένα σημείο μάλιστα, μια μικρή πλαγιά έχει ουσιαστικά απογυμνωθεί από τη βλάστησή της, αλλάζοντας αισθητά την εικόνα της παρόχθιας ζώνης.

Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς η λίμνη Ζηρού και η ευρύτερη περιοχή αποτελούν τμήμα προστατευόμενης περιοχής του δικτύου Natura 2000, ενώ η περιοχή έχει ιδιαίτερη οικολογική σημασία.

Την ίδια στιγμή, το δάσος της περιοχής είχε ήδη υποστεί σοβαρό πλήγμα από την καταστροφική πυρκαγιά του περασμένου Αυγούστου και είχε χαρακτηριστεί αναδασωτέο.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί, σύμφωνα με όσα αναφέρονται, το γεγονός ότι αρκετά από τα δέντρα που έχουν κοπεί δεν φαίνεται να ήταν ξερά ή νεκρά. Αντίθετα, διατηρούσαν φύλλωμα, γεγονός που δημιουργεί ακόμη περισσότερα ερωτήματα για την αιτία της κοπής τους.

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο της υπόθεσης.

Υπήρχε άδεια για την κοπή των δέντρων; Ποια υπηρεσία την ενέκρινε και για ποιον λόγο; Αφορούσε συγκεκριμένα δέντρα ή ευρύτερη παρέμβαση στην παρόχθια ζώνη; Και, κυρίως, ποιος έχει την ευθύνη ελέγχου μιας τόσο ευαίσθητης περιοχής;

Τα ερωτήματα απευθύνονται πρωτίστως στο Δασαρχείο και στις υπόλοιπες αρμόδιες υπηρεσίες, οι οποίες καλούνται να δώσουν σαφείς απαντήσεις για το τι ακριβώς έχει συμβεί στη λίμνη Ζηρού.

Η εικόνα των κομμένων δέντρων να παραμένουν στην όχθη και μέσα στο νερό, σε έναν χώρο που μόλις πριν από έναν χρόνο βρέθηκε αντιμέτωπος με την καταστροφή της πυρκαγιάς, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Η προστασία ενός τόσο σημαντικού φυσικού οικοσυστήματος δεν εξαντλείται στις αποφάσεις που το χαρακτηρίζουν προστατευόμενο. Απαιτεί συνεχή έλεγχο, παρουσία και έγκαιρη παρέμβαση όταν διαπιστώνονται παρεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον.

Στη λίμνη Ζηρού, πλέον, οι αρμόδιες υπηρεσίες οφείλουν να εξηγήσουν ποιος έκοψε τα δέντρα, γιατί κόπηκαν και αν όλα έγιναν σύμφωνα με όσα προβλέπει η νομοθεσία.

https://www.epiruspost.gr/

Ποιος ήταν ο Γιουσουρούμ και γιατί το όνομά του ταυτίστηκε με το παζάρι στο Μοναστηράκι

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο, ολόκληρες περιοχές να παίρνουν - με το πέρασμα των χρόνων - το όνομά τους είτε από κάποια οικογένεια που κατοικούσε στο σημείο είτε από κάποιον που είχε δραστηριότητα εκεί. Στην Αθήνα τουλάχιστον τα παραδείγματα είναι πολλά με πιο γνωστά ίσως εκείνα των Εξαρχείων ή του Γουδή. Εδώ όμως θα ασχοληθούμε με ένα όνομα που δεν συνδέθηκε μόνο με μία περιοχή αλλά έφτασε να γίνει ταυτόσημο με τα υπαίθρια παζάρια. Γιουσουρούμ.

«Ξεπουληθήκατε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ» έγραφε και τραγουδούσε ο Άσιμος σε μία από τις περιβόητες κασέτες τους στα τέλη της δεκαετίας του 1970, με την έννοια γιουσουρούμ να έχει ταυτιστεί ήδη από τότε με τα παλιατζίδικα στο κέντρο της Αθήνας.

Τα πάντα άρχισαν στον 19ο αιώνα στα χρόνια του Όθωνα, όταν στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Καραϊσκάκη εγκαταστάθηκε ο Εβραίος έμπορος Μποχώρ Ισαάκ Γιουσουρούμ. Εκεί άνοιξε ένα εμπορικό κατάστημα στο οποίο πουλούσε ρούχα και παπούτσια, όλα μεταχειρισμένα, που στη συνέχεια πέρασε στα χέρια του γιου του Νώε. Μάλιστα στην ευρύτερη περιοχή υπήρχαν και άλλα καταστήματα με φθηνά προϊόντα ή ακόμη και παλαιοπωλεία.

Στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Αθηνάς βρίσκονταν τα πρακτορεία απ' όπου έρχονταν στην Αθήνα από την επαρχεία. Ήταν, δε, συχνό το φαινόμενο, όπως διαβάζουμε στον «Μικρό Ρωμιό», οι επαρχιώτες να ρωτούν πού βρισκόταν το κατάστημα του Γιουσουρούμ, για να αγοράσουν φθηνά μεταχειρισμένα ρούχα. Με την πάροδο του χρόνου η ονομασία καθιερώθηκε για την περιοχή και δεν είναι τυχαίο που ακόμη και σήμερα πολλοί αναφέρουν τα παλιατζίδικα της πλατείας Αβησσυνίας στο Μοναστηράκι, ως γιουσουρούμ.

Όλη η οικογένεια των Γιουσουρούμ ήταν παλαιοπώλες μάλιστα ένα μέλος της, ο Ελία, ήταν και ο πρώτος πρόεδρος του Σωματείου Παλαιοπωλών, που ιδρύθηκε το 1922.

Η υπαίθρια αγορά στο Μοναστηράκι ή γιουσουρούμ

Από τα αρχαία χρόνια η ευρύτερη περιοχή γύρω από το Μοναστηράκι φιλοξενούσε την κεντρική εμπορική και οικονομική κίνηση της πόλης. Έτσι, κατά τους αρχαϊκούς χρόνους υπήρχε η Αρχαία Αγορά, κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους η Ρωμαϊκή αγορά ενώ κατά τους χρόνους της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας το Σταροπάζαρο και η Παλαιά Αγορά στην οδό Μητροπόλεως.

Σήμερα, τα περισσότερα καταστήματα στην οδό Ηφαίστου έχουν στραφεί στην πώληση μπρανταρισμένων, καινούργιων προϊόντων ενώ οι υπαίθριοι μικροπωλητές μεταχειρισμένων και παλιών, έχουν περιοριστεί στην πλατεία Αβησσυνίας, μια πλατεία που παζαρεύει αντίκες φορτωμένες με την αίγλη του παρελθόντος.

Σήμερα η υπαίθρια αγορά στο Μοναστηράκι ονομάζεται Υπαίθριο Δημοπρατήριο.

Σπύρος Βασιλείου

reader

https://www.tampouloukia.gr/

Όλο το Χωριό Μια Αγκαλιά για την Παναγιά!

Στη Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας, το βράδυ της **7ης Σεπτεμβρίου 2026**, ξεκίνησαν οι προετοιμασίες για τη γιορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Τα μέλη του Μορφωτικού Συλλόγου «Το Βελέσι» άναψαν τις φωτιές, έβρασαν το κρέας στα μεγάλα καζάνια και ετοίμασαν τα ψωμιά στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου.

Το πρωί της **8ης Σεπτεμβρίου 2026**, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες συγκεντρώθηκαν στην ιστορική Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου, κοντά στο χωριό. Την ώρα της Θείας Λειτουργίας, η παρασκευή του φαγητού συνεχίστηκε στα καζάνια με την προσθήκη ζυμαρικών.

Μετά το τέλος της λειτουργίας προσφέρθηκαν σε όλους φαγητό, ψωμί και γλυκό, συνεχίζοντας ένα έθιμο που τηρείται κάθε χρόνο και φέρνει ξανά κοντά φίλους, συγγενείς και παλιούς γνωστούς.

Ένα θρησκευτικό πανηγύρι χωρίς μουσικές και χορό, αλλά γεμάτο πίστη, προσφορά, αναμνήσεις και ανθρώπινη συνάντηση.

Παραγωγή: Greek Village Life

Ο Μεγαλύτερος Πλάτανος στον Κόσμο έχει Ηλικία 2.400 ετών και Βρίσκεται στην Ελλάδα!

Η περίμετρος του κορμού του είναι περίπου 24 μέτρα και η ηλικία του υπολογίζεται στα 2400 χρόνια, καθώς οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι σε κάθε μέτρο αντιστοιχούν 100 χρόνια.

Είναι ογκώδης, έχει τεράστια κλαδιά και πυκνή φυλλωσιά, που καλύπτει όλη την πλατεία. Δίπλα στον πλάτανο υπάρχουν δύο πηγές που τρέχουν με γάργαρο νερό όλο το χρόνο.

Ο πλάτανος αυτός κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας του υπήρξε μάρτυρας αμέτρητων ιστορικών γεγονότων. Υπήρξε το κέντρο της κοινωνικής και πνευματικής ζωής του τόπου. Είναι γνωστό ότι ο Νίκος Καζαντζάκης πέρασε αρκετά καλοκαίρια της δεκαετίας 1910-1920 με την παρέα του στο χωριό, το οποίο ο τόπος καταγωγής της συζύγου του Γαλάτειας Αλεξίου….

Στην πλατεία του χωριού βρίσκονται τρεις αιωνόβιοι πλάτανοι. Οι πλάτανοι είναι τα στολίδια του χωριού. Σημαντικότερος είναι ο πλάτανος που βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας, ο γερο-πλάτανος, όπως τον λένε, που θεωρείται ο παλαιότερος και μεγαλοπρεπέστερος της Κρήτης.

Αποτελεί από μόνος του ένα ολόκληρο οικοσύστημα και είναι πόλος έλξης για τους επισκέπτες του χωριού που έρχονται από μακριά για να τον θαυμάσουν, δίπλα στις όμορφες καμαρωτές βρύσες. Ο μνημειακός πλάτανος βρίσκεται στο Κράσι Μαλλίων στην Κρήτη και ανακηρύχθηκε ως διατηρητέο μνημείο της φύσης με Προεδρικό Διάταγμα, που εκδόθηκε στις 29/8/2011…

Πληροφορίες : Μηχανή του Χρόνου

viralgreece.eu