Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2021

Ζωοτροφές, πετρέλαιο και κορωνοϊός οδηγούν σε κατάρρευση τους κτηνοτροφικούς κλάδους

Άμεσα μέτρα στήριξης της κτηνοτροφίας-πτηνοτροφίας ζητά από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων η Διοίκηση του Συνδέσμου Ελληνικής Κτηνοτροφίας.

Όπως τονίζει σε σχετική επιστολή του ο ΣΕΚ η παγκόσµια εξάπλωση της πανδηµίας του κορωνοϊού έχει επηρεάσει δραµατικά όλη την αλυσίδα αξίας του πρωτογενή τοµέα, με αποτέλεσμα οι κτηνοτρόφοι, οι αγρότες οι πτηνοτρόφοι οι µελισσοκόµοι, να βιώνουν µέρες αγωνίας για την επιβίωση των κλάδων τους.

Επιπλέον αυτών, επισημαίνει ο ΣΕΚ, ένα νέο χτύπηµα ήρθε να δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τα πράγματα· πρόκειται για «τη µεγάλη αύξηση των τιµών ζωοτροφών, πάνω από 20% για τις βασικές ζωοτροφές, σόγια, καλαµπόκι και κριθάρι».

Την ίδια στιγμή, οι κτηνοτρόφοι είδαν, αντί για θέσπιση φθηνού αγροτικού πετρελαίου, να αυξάνεται η τιµή πετρελαίου κίνησης 4 λεπτά το λίτρο από την τιµή που ήταν πριν.

Αναλυτικά το πλήρες περιεχόμενο της επιστολής του ΣΕΚ προς την πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΑΤ έχει ως εξής:

Κύριοι Υπουργοί,

Κυρία Υπουργέ,

Κύριε Γενικέ Γραμματέα,

Η παγκόσμια εξάπλωση της πανδημίας του κορωνοϊού έχει επηρεάσει δραματικά όλη την αλυσίδα αξίας του πρωτογενή τομέα. Οι κτηνοτρόφοι, οι αγρότες οι πτηνοτρόφοι οι μελισσοκόμοι, βιώνουν μέρες αγωνίας για την επιβίωση των κλάδων τους. Νέο χτύπημα αποτελεί η μεγάλη αύξηση των τιμών ζωοτροφών, πάνω από 20% για τις βασικές ζωοτροφές, σόγια, καλαμπόκι και κριθάρι. Επιπρόσθετα αντί για θέσπιση φθηνού αγροτικού πετρελαίου είδαμε να αυξάνεται η τιμή πετρελαίου κίνησης 4 λεπτά το λίτρο από την τιμή που ήταν πριν.

Η αιγοπροβατοτροφία βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο, κύρια λόγω της κατάρρευσης του εισοδήματος. Παράλληλα η μεγάλη αύξηση των τιμών ζωοτροφών, αφαιρεί την όποια αύξηση εσόδων υπήρξε από την αύξηση της τιμής του γάλακτος. Λάβετε υπόψη ότι πάνω από 4.000 αιγοπροβατοτρόφοι περιμένουν να αποκατασταθεί η αδικία που έγινε εις βάρος τους, καθώς ενώ έχουν όλες τις προϋποθέσεις που έχει θέσει το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων για να εισπράξουν την ενίσχυση των 4 € ανά ενήλικο θηλυκό ζώο, λόγω του Covid-19, δεν τους έχει αποδοθεί ακόμη. Πολύ δύσκολη είναι η κατάσταση και για τη χοιροτροφία αφού το χοίρειο κρέας προορίζεται κύρια για τη μαζική εστίαση, που έχει κλείσει λόγω της πανδημίας COVID-19. Οι τιμές παραγωγού διαμορφώθηκαν από 0,95 έως 1,10 ευρώ/ ζων βάρος, έναντι 1,50 - 1,65 ευρώ/ ζων βάρος και η απώλεια υπερβαίνει τα 60 ευρώ ανά πωλούμενο χοίρο. Επιπλέον η χοιροτροφία δεν ενισχύεται από κανένα μέτρο των άμεσων ενισχύσεων, στο πλαίσιο της ΚΑΠ.

Ο κλάδος της πτηνοτροφίας τόσο στον πρωτογενή όσο και στον δευτερογενή τομέα έχει υποστεί μεγάλη οικονομική ζημιά. Στην πτηνοτροφία το 30-40% του κρέατος κοτόπουλου που προορίζεται για τη μαζική εστίαση οδηγήθηκε σε κατάψυξη με τιμές πώλησης μειωμένες κατά 40%. Υπενθυμίζεται ότι οι πτηνοτρόφοι παραγωγοί δεν ενισχύονται από κανένα μέτρο των άμεσων ενισχύσεων, στο πλαίσιο της ΚΑΠ. Στην αγελαδοτροφία, η οποία βρίσκονταν ήδη κάτω από τα όρια του κόστους παραγωγής, η κατάσταση σήμερα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, αφού η τιμή παραγωγού στο αγελαδινό γάλα, παραμένει στάσιμη ή και μειώνεται, ενώ μεγάλη αύξηση σημειώνεται στις τιμές ζωοτροφών. Για παράδειγμα η τιμή/κιλό στη σόγια το Νοέμβριο του 2020 ήταν 37 λεπτά και σήμερα είναι 50 λεπτά, στο καλαμπόκι από 17 λεπτά/κιλό και στο βαμβακόσπορο από 18 λεπτά /κιλό η τιμή σήμερα διαμορφώθηκε στα 23 λεπτά/κιλό.

Στη βοοτροφία και ιδιαίτερα στις εκτροφές σπάνιων φυλών που το κρέας προορίζεται κύρια για τη μαζική εστίαση, που έχει κλείσει λόγω της πανδημίας, η κατάσταση είναι επίσης πολύ δύσκολη. Επίσης να ληφθεί υπόψη ότι το βόειο κρέας είναι εισαγόμενο κατά 85%.

Επιπλέον η χοιροτροφία δεν ενισχύεται από κανένα μέτρο των άμεσων ενισχύσεων, στο πλαίσιο της ΚΑΠ. Ο κλάδος της πτηνοτροφίας τόσο στον πρωτογενή όσο και στον δευτερογενή τομέα έχει υποστεί μεγάλη οικονομική ζημιά. Στην πτηνοτροφία το 30-40% του κρέατος κοτόπουλου που προορίζεται για τη μαζική εστίαση οδηγήθηκε σε κατάψυξη με τιμές πώλησης μειωμένες κατά 40%. Υπενθυμίζεται ότι οι πτηνοτρόφοι παραγωγοί δεν ενισχύονται από κανένα μέτρο των άμεσων ενισχύσεων, στο πλαίσιο της ΚΑΠ. Στην αγελαδοτροφία, η οποία βρίσκονταν ήδη κάτω από τα όρια του κόστους παραγωγής, η κατάσταση σήμερα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, αφού η τιμή παραγωγού στο αγελαδινό γάλα, παραμένει στάσιμη ή και μειώνεται, ενώ μεγάλη αύξηση σημειώνεται στις τιμές ζωοτροφών. Για παράδειγμα η τιμή/κιλό στη σόγια το Νοέμβριο του 2020 ήταν 37 λεπτά και σήμερα είναι 50 λεπτά, στο καλαμπόκι από 17 λεπτά/κιλό και στο βαμβακόσπορο από 18 λεπτά /κιλό η τιμή σήμερα διαμορφώθηκε στα 23 λεπτά/κιλό. Στη βοοτροφία και ιδιαίτερα στις εκτροφές σπάνιων φυλών που το κρέας προορίζεται κύρια για τη μαζική εστίαση, που έχει κλείσει λόγω της πανδημίας, η κατάσταση είναι επίσης πολύ δύσκολη. Επίσης να ληφθεί υπόψη ότι το βόειο κρέας είναι εισαγόμενο κατά 85%. Λόγω της σημαντικότητας των κλάδων της κτηνοτροφίας- πτηνοτροφίας στην διατροφική αλυσίδα, ζητάμε άμεσα την ένταξή τους στα μέτρα στήριξης λόγω του COVID-19 γιατί η κτηνοτροφία δεν έχει στηριχθεί μέχρι τώρα σχεδόν καθόλου. Στηρίξτε μας τώρα για να συνεχίσουμε την παραγωγή κρέατος, γαλακτοκομικών και κτηνοτροφικών προϊόντων γενικά, γιατί αύριο θα είναι αργά. Ο Σύνδεσμος Ελληνικής Κτηνοτροφίας με το βλέμμα μπροστά, έχει υποβάλει Σχέδιο Εθνικής Ανασυγκρότησης της Κτηνοτροφίας, για το οποίο θα πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση. Έχουμε προτείνει για το σκοπό αυτό τη συγκρότηση Ομάδας Εργασίας στο ΥπΑΑΤ, με τη συμμετοχή εκπροσώπων των Πανελλήνιων Οργανώσεων των Κτηνοτρόφων.

https://www.agro24.gr

Καταγγελία του Οδοντιατρικού Συλλόγου Πρέβεζας

Αξιότιμοι υπεύθυνοι,

Οι Οδοντίατροι του Νομού Πρέβεζας παρακολουθούμε τις τελευταίες 2 εβδομάδες ένα θέατρο του παραλόγου με θέμα τον εμβολιασμό μας, σε σενάριο της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών και σκηνοθεσία του Υπουργείου Υγείας. Σε ρόλο ταξιθέτη που δε μας αφήνει να παρακολουθήσουμε την παράσταση ο Διοικητής του Νοσοκομείου Πρέβεζας... Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή για να μάθει ο κόσμος το μέγεθος του εμπαιγμού...

Αρχές της προηγούμενης εβδομάδας διαπιστώσαμε με έκπληξη πως δεν συμπεριληφθήκαμε στην πλατφόρμα των εμβολιασμών. Επίσημα δόθηκε η δικαιολογία πως οι λίστες των οδοντιάτρων από την Ε.Ο.Ο. άργησαν να σταλούν... Θαρρείς και είναι δουλειά της Ε.Ο.Ο. να μας εμβολιάσει και όχι του κράτους... Λες και δεν μπορούν να βρουν τα στοιχεία μας από την ηλεκτρονική συνταγογράφηση αν θέλουν... Ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου εκ μέρους της Ε.Ο.Ο. για να ενταχθούμε, κάτι που συνέβη τελικά την Παρασκευή... Ήδη είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος με αποτέλεσμα τα ραντεβού μας να πηγαίνουν για Μάρτιο στην καλύτερη των περιπτώσεων... Άμεσα επικοινωνήσαμε με το Διοικητή του Νοσοκομείου Πρέβεζας και συμφωνήσαμε, κατόπιν δικής του πρότασης, να εμβολιαζόμαστε σε καθημερινή βάση μαζί με τους ιδιώτες ιατρούς, με τις δόσεις που θα περισσεύουν από τον εμβολιασμό των άνω των 85 συμπολιτών μας... Έστω και έτσι ωσάν επαίτες τουλάχιστον θα επισπεύδαμε την διαδικασία και θα μειώναμε την πιθανότητα διασποράς του ιού... Φευ!!! Την Τρίτη 19/01 με άνωθεν παρέμβαση δόθηκε εντολή οι περισσευούμενες δόσεις να διατεθούν στα σώματα ασφαλείας... Ο Κύριος Διοικητής δεν είχε την στοιχειώδη ευθιξία να μας ενημερώσει για την εξέλιξη αυτή και το μάθαμε μέσω «ενδονοσοκομειακής διαρροής»... Οι πρώτοι στη λίστα και πιο ηλικιωμένοι συνάδελφοι ακόμη περιμένουν το τηλέφωνο από το Νοσοκομείο που δεν θα γίνει ποτέ... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά κάποιοι λίγοι ευτυχώς που άργησαν να μπουν στην πλατφόρμα δεν βρίσκουν καθόλου ημερομηνία εμβολιασμού και είναι καταδικασμένοι να δουλεύουν με το φόβο, ποιος ξέρει για πόσο καιρό...

Κύριοι!!! Αν δεν το γνωρίζετε το επάγγελμά μας είναι το νούμερο ένα στην παγκόσμια λίστα επικινδυνότητας για κορωνοϊό λόγω του αερολύματος και της πολύ κοντινής απόστασης που δουλεύουμε τον ασθενή... Έπρεπε να μας έχετε ΗΔΗ εμβολιάσει...αλλά αργείτε χαρακτηριστικά και πιθανώς αυτό σε ένα ενδεχόμενο τρίτο κύμα να κοστίσει ΖΩΕΣ... Και αυτή τη φορά το έγκλημα θα έχει σίγουρα ένοχο...

Για το ΔΣ,

Ο Πρόεδρος                                                             Η Γεν. Γραμματέας

     Ντούμος Δημήτριος                                                               Γιώτη Ουρανία

Την Παρασκευή οι αποφάσεις για απελευθέρωση των μετακινήσεων από νομό σε νομό

Σαν βόμβα έσκασε η πιθανότητα άρσης περιορισμού των μετακινήσεων από νομό σε νομό που θα έχει ως απόρροια και το άνοιγμα των χιονοδρομικών κέντρων.

Την αποκάλυψη έκανε ο υπουργός Ανάπτυξης, Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος μάλιστα ανέφερε πως το θέμα θα συζητηθεί την Παρασκευή από τους λοιμωξιολόγους της επιτροπής.

Την επόμενη Παρασκευή στη συνεδρίαση της επιτροπής θα τεθεί και το θέμα της λειτουργίας των χιονοδρομικών κέντρων ανακοίνωσε ο υπουργός Ανάπτυξης.

«Έχει συζητηθεί στην επιτροπή η μετακίνηση από νομό σε νομό. Ένα από τα πλάνα που έχουμε είναι, αν το επιτρέψει και η επιδημία, είναι να ανοίξουν τα χιονοδρομικά κέντρα, γιατί είναι μια εποχική δραστηριότητα και δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς μετακίνηση» διευκρίνισε ο κ. Γεωργιάδης.

Όπως ήταν φυσικό ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρ. Ταραντίλης δέχθηκε μια σειρά ερωτήσεων για αυτό το θέμα, ωστόσο, υπήρξε μετρημένος και δεν προχώρησε σε περαιτέρω αποκαλύψεις.

Ο κ. Ταραντίλης επανέλαβε πως πρώτα η επιτροπή θα συνεδριάσει την Παρασκευή με βάση τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της και στη συνέχεια θα εισηγηθεί. Αφού γίνει αυτό, η κυβέρνηση θα αποφασίσει και θα προβεί σε σχετικές ανακοινώσεις.

Όσον αφορά το άνοιγμα Γυμνασίων-Λυκείων, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος διευκρίνισε πως πρώτα θα γίνει συλλογή στοιχείων από το άνοιγμα των καταστημάτων, σε συνδυασμό με το άνοιγμα των δημοτικών και μετά η κυβέρνηση θα παρουσιάσει τα στοιχεία στην επιτροπή.

 https://www.epiruspost.gr

Βοσκοί και πρόβατα σε ασπρόμαυρες ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ φωτογραφίες!


Ενα υπέροχο φωτογραφικό αφιέρωμα σε βοσκούς και σε εποχές που μοιάζουν πολύ μακρινές,αλλά τόσο αληθινές τόσο όμορφες,βοσκοί ανά την Ελλάδα μας όλες τις εποχές του χρόνου είχαν τα ζώα τους σαν τα παιδιά τους αυτά ήταν όλο το βιός τους η ζωή του η περιουσία τους,εποχές όμορφες νοσταλγικές που οι πολλοί από εμάς θυμόμαστε από τους πατεράδες και τους παπούδες μας! 
Δείτε όμορφες φωτογραφίες!…..















/www.facebook.com/1.FWTO.MNHMES.PARADOSH

Ένα αφιέρωμα στον Κρίστοφερ Κίνγκ

 
Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Θα ήθελα εδώ με δυό αράδες να πω κάποιες κουβέντες για τον Κρίστοφερ Κίνγκ τον μανιώδηςσυλλέκτη δίσκων γραμμοφώνου μουσικού και παραγωγού. Φίλε Χριστόφορε και σε αποκαλω φίλο και ας μην είχα την τύχη να σε γνωρίσω καθώς Ηπειρώτης νιώθω την υποχρέωση γιατί εξυμνείς στο βιβλίο σου τον πολιτιστικό θησαυρό της πατριδα μου.

 Τι και αν ξέραμε μερικά γύρα απο την παράδοση, δεν ξέραμε όμως για την ιστορία του Αλέξη Ζούμπα που τον ανακάλυψες και ήρθες να πατήσεις τα χώματα που πάτησε ο Κίτσος Χαρισιάδης, ο Αλέξης Ζούμπας εκεί στο Γραμμένο και στα χωριά του Πωγωνίου και τα Ζαγοροχώρια πόσοι θα ξέραμε για τον Μήτσο Χαλκιά πατέρα του Σέλφου εσύ που μελέτησες τους ογκόλιθους της λαϊκής μας παράδοσης. Εμείς που συνήθως αντιλαμβανόμαστε την μουσική μόνο για γλέντια αλλά για ποιό λόγο οι άνθρωποι τραγουδούν και χορεύουν που η μουσική στην αρχή της δημιουργίας είναι σαν τον αέρα που αναπνέουμε, είναι σαν την τροφή που τρώμε. 

Σιγά σιγά έπαψε να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά που η μουσική αποτελούσε θεραπευτικό έργο και εδώ είναι το μεγαλείο σου. Γράφεις κάτι που δεν το ξέρουν πολλοί και ίσως και ακόμη και στην Ελλαδα το αντιμετωπίζουν κάπως υποδεέστερα, να μην πω κάτι άλλο. Με εξαίρεση μια απόμερη γωνιά της Ελλάδας στις εσχατιές της Ευρώπης την Ήπειρο [εδώ σαν θαύμα κρατήθηκε ζωντανός ένας πανάρχαιος τρόπος ζωής και γι αυτό κρατάει τον θεραπευτικό λόγο] και θα ήθελα να προσθέσω εδώ μπορεί να υπάρχουν χοροί γρήγοροι κεφάτοι, αλλά ένας σοφός του χορού όταν τον ρώτησαν ποιός είναι ο ποιό εκφραστικός απάντησε: ο Πωγωνίσιος γιατί έχει βαθιές ρίζες και όταν το ακούς είναι σαν να σε διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα. είναι όπως  που ρωτήθηκε ο μεγάλος Καζαντζάκης, ποιόν χορευτή έχεις θαυμάσει και αυτός απάντησε: "έναν κουλό πάνω σε ένα καρότσι γιατί με την έκφραση του και με τις κινήσεις του έκανε θεραπεία ψυχής" άλλωστε το λέει και η λέξη ψυχα-γωγία και το ίδιο και χορευτής που βάζει το κλαρίνο στο αυτί εκείνη την ώρα δεν ψάχνει βήματα αλλά όπου τον πάει το είναι του.

Ο Κινγκ γράφει για το μεγαλείο της Ηπείρου, τα πανηγύρια της, για τις ζυγιές και της κοινές αναμνήσεις, μας μιλά για ανθρώπους που ξέρουν να ΄πενθούν αλλά και να γλεντήσουν. Δυστυχώς κάπου και στα μέρη μας σε μερικά χωριά πολλά έχουν αλλάξει, σε μια κουβέντα με νεαρούς είχαν μια απάντηση που ίσως με προβλημάτισε, εαν δεν πόνεσες και δεν πείνασες πώς να ακούσεις αυτά τα τραγούδια άλλωστε τι ξενιτεμένο μου πουλί να πεις τώρα που υπάρχουν τα μέσα και σε μισή μέρα έρχεται το αντάμωμα. Δεν ξέρω μπορεί οι νεαροί να είχαν και δίκιο ας μήνουμε λοιπόν εμείς οι λίγοι οι εραστές της παράδοσης μαζί με τον Κρίστοφερ Κίνγκ.



Γιώργος Γιαννάκης

Η άγνωστη ιστορία του Ηπειρώτη Μακεδονομάχου Παύλου Μελά


Την άγνωστη  ιστορία του Παύλου Μελά και της οικογενείας του, αποκαλύπτει ντοκουμέντο που ήλθε στο φως της δημοσιότητος από την εκκλησία όπου βαπτίσθηκε, στην Μασσαλία. Για πρώτη φορά η ορθόδοξη ελληνική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου απεκάλυψε το πιστοποιητικό βαπτίσεως του Παύλου Μελά, η οικογένεια του οποίου είχε καταφύγει στην γαλλική πόλη για να ξεφύγει από τον τουρκικό ζυγό στην Ήπειρο.  Γράφει το πιστοποιητικό: Παύλος υιός Μιχαήλ και Ελένης Μελά εγεννήθη τήν 30/12 Απριλίου 1870 ήμερα Τετάρτη και εβαπτίσθη 29/11 Ιουλίου Τρίτην, ανάδοχος η μήτηρ του κα Ελένη Μελά. Θ. Παντελίδης". Στην πόλη όπου την περίοδο εκείνη διέμεναν χιλιάδες Έλληνες, ο Παύλος Μελάς πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. 


 Οι πρόγονοι του Παύλου Μελά, κυνηγημένοι από τους Τούρκους, βρήκαν καταφύγιο στην Μασσαλία. Στην πόλη αυτή λοιπόν εγεννήθη στις 30 Μαρτίου του 1870 και εβαπτίσθη στις 29 Νοεμβρίου του ιδίου έτους, με ανάδοχο την μητέρα του Ελένη Μελά στην ίδια εκκλησία. Ο  Ηπειρώτικης καταγωγής (από τον Παρακάλαμο Ιωαννίνων) πατέρας του Παύλου Μελά ασχολήθηκε στην Μασσαλία με το εμπόριο και απέκτησε μεγάλη περιουσία. Ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, διέθεσε την περιουσία του στην υπηρεσία της «Μεγάλης Ιδέας» κι έγινε ο πιο σημαντικός υποστηρικτής όλων των επαναστατικών κινημάτων που είχαν ως στόχο την προσάρτηση των ελληνικών πληθυσμών της Ηπείρου, της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας και της Κρήτης στην Ελλάδα. Υπήρξε δραστήριο μέλος της Εθνικής Εταιρείας, μιάς μυστικής οργανώσεως, που είχε ως σκοπό την αναζωπύρωση του εθνικού φρονήματος και την απελευθέρωση των υποδούλων Ελλήνων. Δέχθηκε έντονη επιρροή να ασχοληθεί με την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον πεθερό του, τον Στέφανο Δραγούμη, ενώ είχε άμεση πληροφόρηση από τον αδελφό της συζύγου του, Ίωνα Δραγούμη, που εκείνη την περίοδο υπηρετούσε ως υποπρόξενος στο Μοναστήρι.
 Στις 27 Αυγούστου του 1904 η Μακεδονική Επιτροπή της Αθήνας επέλεξε επισήμως τον Παύλο Μελά Αρχηγό των Ανεξαρτήτων Σωμάτων της Περιφερείας Μακεδονίας (Μοναστήρι και Καστοριά). Έτσι σχημάτισε ένα σώμα ανταρτών Μακεδόνων, Μανιατών και Κρητικών, οι οποίοι φορούσαν τον περίφημο παραδοσιακό ντουλαμά και την φουστανέλλα. Κατά την διάρκεια του αγώνος πήρε το ψευδώνυμο «Καπετάν Μίκης Ζέζας». Έχασε την ζωή του πολεμώντας στις 26 Οκτωβρίου 1904 (13 Οκτωβρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο), σε ηλικία μόλις 34 ετών. Ο θάνατός του συνέβαλε στην ανάδειξή του ως θρυλικού ήρωος, με μεγάλο αντίκτυπο στην κοινή γνώμη. Οι καμπάνες ήχησαν πένθιμα προς τιμήν του σε ολόκληρη την χώρα. Η θυσία του σηματοδότησε ουσιαστικώς την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνος, που εκορυφώθη με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913.

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2021

Μ. Κεφάλα: Το Αντάμωμα των Σαρακατσαναίων στην άυλη κληρονομιά

Μία σημαντική παρέμβαση στο Υπουργείο Πολιτισμού για τους Σαρακατσαναίους πραγματοποίησε η Βουλευτής Ιωαννίνων της Νέας Δημοκρατίας Μαρία-Αλεξάνδρα Κεφάλα.

 Ζητώντας να ενταχθεί ο θεσμός του  «ανταμώματος των Σαρακατσαναίων» στο Εθνικό Ευρετήριο της Άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας, στην ουσία επιδιώκει να στηθεί μία γέφυρα που θα ενώσει το παρελθόν με το παρόν και θα βάλει τις βάσεις για το μέλλον. Η πρότασή της έγινε δεκτή με ικανοποίηση από την Αδελφότητα Σαρακατσαναίων Ηπείρου, με την οποία η Βουλευτής είχε συνάντηση , παρουσιάζοντας τους βασικούς άξονες.

Κάθε χρόνο, από το 1979, το πρώτο σαββατοκύριακο του Αυγούστου, λαμβάνει χώρα στον Γυφτόκαμπο το «Αντάμωμα Σαρακατσαναίων Ηπείρου». Εκεί, στη Σαρακατσάνικη Στάνη, σε ένα κατάφυτο περιβάλλον, σε ένα σύμπλεγμα που αποδίδει πιστά τη νομαδική σαρακατσάνικη ζωή, Σαρακατσάνοι από όλη την Ήπειρο αλλά και κάθε γωνιά της Ελλάδας και του εξωτερικού συγκεντρώνονται σε μια μεγάλη υπαίθρια πολιτιστική εκδήλωση, στην προσπάθεια τους να διατηρήσουν την παράδοση τους, την πολιτιστική τους κληρονομιά και τις σχέσεις τους. Στα πλαίσια του ανταμώματος αναβιώνουν τα έθιμα των Σαρακατσάνων με αναπαραστάσεις από τη νομαδική ζωή, παραδοσιακούς χορούς και αφηγήσεις περιστατικών από την ιστορία τους.

 

Η βουλευτής  ζήτησε από το Υπουργείο Πολιτισμού να ενταχθεί το «Αντάμωμα Σαρακατσαναίων Ηπείρου» στο Εθνικό Ευρετήριο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς ως ζωντανό και αναπόσπαστο στοιχεία της συλλογικής ταυτότητας και μνήμης των Σαρακατσάνων. Αφού ανέδειξε την αξία και τη σημασία που δίνουν οι ίδιοι στην παράδοση και την κληρονομιά τους, αναδεικνύοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα και τις παραδόσεις τους, τόνισε και την επιθυμία τους να διατηρήσουν και να αναδείξουν αυτά τα στοιχεία. Κοινός στόχος είναι να διατηρηθεί και αναδειχθεί ως ζωτικό στοιχείο της αυτογνωσίας τους και να συμβάλλει στη συνέχεια και τη συνοχή των Σαρακατσάνων ώστε να κρατηθεί ζωντανή η φλέβα που τους συνδέει με το παρελθόν, αλλά και να αποτελέσει ένα ανοικτό παράθυρο στο μέλλον, ειδικά των νεότερων γενεών.

Η ένταξη αυτή είναι σημαντική διότι, μέσω του Εθνικού Ευρετηρίου Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας δίνεται ο λόγος στους ίδιους τους φορείς της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς (κοινότητες, ομάδες, ακόμα και μεμονωμένα άτομα) προκειμένου να μοιραστούν τη δική τους πολιτισμική εμπειρία με το εγχώριο και διεθνές κοινό, να μιλήσουν για τη συλλογική τους ταυτότητα, να διατυπώσουν προτάσεις για τη μελέτη και κυρίως για τη διαφύλαξη της άυλης πολιτιστικής τους κληρονομιάς.

 https://www.epiruspost.gr

 

Ο χρόνος όλα τα θεραπεύει; ( Μια αληθινή ιστορία αγάπης).


Δεν αφήνετε λέω 'γω, αναγνώστες μου -μέρες που είναι- τις χρεοκοπίες, τις διαπραγματεύσεις και τους πολιτικούς τσακωμούς, για να βρω κι εγώ ευκαιρία να σας διηγηθώ τη μικρή, ανθρώπινη ιστορία του Λευτέρη και της Αγγέλως; Ενός άνδρα και μιας γυναίκας καθ' όλα μικρών και ασήμαντων, που έζησαν χωριστά επί εβδομήντα συναπτά έτη, ενώ το μόνο που ήθελαν ήταν να ζουν μαζί; Τώρα τους μνημονεύω ενώ ξεκουράζονται σε διπλανούς τάφους στο νεκροταφείο του μικρού χωριού, λίγο πάνω από τα σπίτια στα οποία σπατάλησαν τα συφοριασμένα χρόνια τους.

Κι όσο διαβάζετε την ιστορία, αναγνώστες μου, στριφογυρίστε στο μυαλό σας μια  αρχέγονη απορία της ανθρώπινης ύπαρξης, που ρωτά και ξαναρωτά, «ο χρόνος όλα τα θεραπεύει;» όμως απάντηση δεν παίρνει, καθότι ο έρωτας κι ο θάνατος δεν επιδέχονται τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις. Όταν λέμε βέβαια για έρωτα, μη φανταστείτε τίποτα γκλαμουριές, και βελούδα, και φεγγάρια, και ασπασμούς των Χερουβοσεραφείμ στ' άστρα, ούτε Ρωμαίους με Ιουλιέτες και τα τοιαύτα. εδώ για τον Λευτέρη και την Αγγέλω κουβεντιάζουμε, έναν χωριάτη και μια χωριάτα, κατάμαυρους απ' τους ήλιους, με χέρια γεμάτα ρόζους, θρεμμένους με σκόρδο και παξιμάδι, που όταν άφησαν τον μάταιο τούτο κόσμο ήταν δυο ανθρώπινα ερείπια από τη δουλειά στις πλαγιές, τη φτώχεια, την κακοπέραση και την κοινωνική κατακραυγή.

Μα ακόμα και στα πιο θλιβερά τους γεράματα, στα ογδόντα τους πια, φαφούτηδες, μισοξυπόλητοι, με μπαλωμένα ρούχα κι οι δυο, σαν περνούσε ο ένας απ' την αυλή του άλλου, κουνούσαν το κεφάλι τους συνωμοτικά και θαρρούσε κανείς πως άναβε μια φλόγα ανάμεσα τους, εβδομήντα χρόνια έρωτας ήταν αυτός, δεν ήταν παίξε γέλασε. Από τα δέκα τους χρόνια ήθελε ο ένας τον άλλον, μα το χωριό ήτανε ζόρικο και τα ήθη δεν λογάριαζαν αγάπες και τα παρόμοια, η φτώχεια ήταν που έκανε κουμάντο. Και την παντρέψανε την Αγγέλω απ' τα δεκάξι της μ' έναν ταλαίπωρο που πέρασε μαύρη ζωή δίπλα της και μετά -τι να 'κανε;- παντρεύτηκε κι ο Λευτέρης μια άμοιρη, τέσσερα παιδιά είχε η Αγγέλω στα είκοσι δυο της χρόνια, έξι ξεφούρνισε ο Λευτέρης με την άλλη.


Και το 'κανε ο διάολος να παντρευτούν στο χωριό, αν είχε φύγει ο ένας θα 'χανε εξελιχτεί αλλιώς τα πράγματα, πλην τώρα βλέπονταν κάθε μέρα και άντε να τ' αντέξουνε. Κανένας δε έμαθε πότε ακριβώς πρωτοσυνάψανε σχέσεις, κρίμα μεγάλο για αγροτικούς οικισμούς εκείνης της εποχής και αφορμή για κουτσομπολιά και κοροϊδίες και παρεξηγήσεις και φονικά. Μόνο που ο Λευτέρης ήτανε τσαμπουκάς και καβγατζής και δε σήκωνε μύγα στο σπαθί του, ενώ ο άντρας της Αγγέλως ήτανε άκακος ο κακομοίρης και ανήμπορος γενικώς να υπερασπιστεί τις ιδιοκτησίες του. Η γυναίκα του Λευτέρη πάλι, είτε υπήρχε είτε δεν υπήρχε ένα και το αυτό, ενώ η Αγγέλω κλείστηκε στον εαυτό της σαν στρείδι, μόνο στις προβατίνες, στα παιδιά της και στον Λευτέρη μιλούσε, τακτοποιήθηκε κατά κάποιο τρόπο το θέμα αναμετάξυ τους κι έτσι πορεύτηκαν για χρόνια πολλά.

Όλοι στο χωριό ήξεραν την αμαρτία τους και τους κουβέντιαζαν ερήμην τους, πλένοντας στον ποταμό οι γυναίκες και στα καφενεία οι άνδρες, μα ποτέ μπροστά τους, όχι από κατανόηση ή συμπόνια, μα από φόβο μη γίνει καυγάς που θα κατέληγε σε σκοτωμούς. και τους αφήσανε ήσυχους τον Λευτέρη και την Αγγέλω να μπαινοβγαίνουνε στη ζούλα ο ένας στο σπίτι του άλλου ή να κρύβονται πίσω απ' τις ελιές και τα πουρνάρια. Και τριανταρίσανε οι δυο τους, και σαρανταρίσανε, μεγάλωσαν οι ίδιοι και τα παιδιά τους, μαράζωσε η γυναίκα του Λευτέρη απ' την καταφρόνια, το 'ριξε στο κρασί ο άντρας της Αγγέλως, περάσανε φτώχιες και ταλαιπωρίες, μικροχαρές και μεγαλολύπες του χωριού, μεσοκοπήσανε, ασπρίσανε, όλα τριγύρω τους αλλάξανε εξόν απ' τον τρόπο που ζούσανε, αφού όλο και κάποιος χωριανός τους τσάκωνε να ψευτοκρύβονται μέσα στα στάχυα τους Ιούνηδες ή πίσω απ' τα τσουβάλια με τον ελαιόκαρπο τους Δεκέμβρηδες.

Και στα εβδομήντα της έμεινε χήρα η Αγγέλω, τον πένθησε με τα μαύρα τον άντρα της κατά το τυπικό κι ας μην τον αγάπησε ποτέ, ο Λευτέρης έβγαλε δέκα λογιών αρρώστιες στο κορμί του, είχαν από χρόνια παντρευτεί τα παιδιά τους, τους γέννησαν εγγόνια που μεγάλωσαν, άρχισαν να πνέει τα λοίσθια το ζευγάρι. Κακογέρασαν, άσπρισαν, ξεδοντιάστηκαν, στραβώσανε τα δάκτυλα τους από τις υγρασίες, κύρτωσε η πλάτη τους και θόλωσε ο καταρράκτης τα μάτια τους, ούτε που ασχολιόταν πια το χωριό μαζί τους. Κι όταν πέθανε ο Λευτέρης στα ογδόντα του, ξανάβαλε η Αγγέλω τα μαύρα που μόλις είχε βγάλει από τον άντρα της και κανένας δεν την σχολίασε, τι να λέγανε πια δηλαδή; Εννιά μήνες αργότερα τον πήρε στο κατόπι τον Λευτέρη της η Αγγέλω και θάφτηκε σιμά του (μα όχι μαζί του) και στην κηδεία θυμήθηκαν οι χωριανοί για τελευταία φορά την ιστορία τους, κούνησαν το κεφάλι τους με όψιμη κατανόηση κι έπειτα έστειλαν τους αιώνιους εραστές στη λήθη.

Και πάνω που είχε ησυχάσει το πνεύμα τους, κάμποσα χρόνια μετά, έγινε ξαφνικά ένας μεγάλος και ντροπιαστικός καυγάς Μεγάλη Παρασκευή ανήμερα, μέσα στο νεκροταφείο παρακαλώ, καυγάς ανήκουστος που καταγράφηκε στην ιστορία του χωριού, γιατί δάρθηκαν δυο καθωσπρέπει φιλήσυχοι οικογενειάρχες με γκρίζα μαλλιά. Και είδε την ανίερη κλωτσοπατινάδα το μισό χωριό ενώ προσπαθούσε να τους σταματήσει, καθότι μετά την αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου είχαν ανέβει όλοι στους τάφους για να κάνουνε τρισάγιο στους νεκρούς τους. Κανένας δεν κατάλαβε πως, κουβέντα την κουβέντα, αρπάχτηκαν τέτοια μέρα ο γιος της Αγγέλως που είχε κατέβει για Πάσχα απ' την Αθήνα κι ο γιός του Λευτέρη που ήταν μετανάστης στην Αυστραλία -μυστήρια πράγματα, ως παιδιά μαζί είχαν μεγαλώσει και κουβέντα δεν είχαν ανταλλάξει. Μα τώρα όρμησαν ο ένας εναντίον του άλλου με τρομακτική μανία και κυλιόντουσαν ανάμεσα στα μνήματα παρασέρνοντας αναμμένα καντήλια, μαρμάρινους σταυρούς και βάζα με πλαστικά λουλούδια. και φώναζε ο γιος της Αγγέλως «αυτός ο πούστης ο πατέρας σου που μας κατάστρεψε τη ζωή» κι απαντούσε ο γιός του Λευτέρη «η πουτάνα η μάνα σου που δεν τον άφηνε ήσυχο και τον έφαγε κι αυτόν και τη μάνα μου». και στρίγκλιζαν οι μαυροφορεμένες χήρες για τη φασαρία και γελούσαν τα παπαδοπαίδια κι έτρεχε ο παπάς ανεμίζοντας τα ράσα του να τους χωρίσει, κράζοντας «ντροπή μωρέ παιδιά, πεθαμένοι άνθρωποι».

Κι είχαν ήδη περάσει ογδόντα πέντε χρόνια από τότε που ο Λευτέρης και η Αγγέλω πρωτοκοιτάχτηκαν και ρίγησαν. και δέρνονταν τώρα οι γιοί τους που 'χαν βιώσει τον προαιώνιο παράνομο έρωτα των προγόνων τους σαν κατάρα. και φτύνανε αίματα και σάλια πάνω στις άσπρες ταφόπλακες γεμάτοι μένος και πίκρα οι πενηνταπεντάρηδες που ψάχνανε λύτρωση στο ξύλο και τις βρισιές. γιατί ο άτιμος ο χρόνος πολλά θεραπεύει, μα είναι κι άλλα που απλώς τα κληρονομεί στους επόμενους και τους μεθεπόμενους σαν αγιάτρευτες πληγές γεμάτες πύον.



Περιοδική έκδοση της νέας Αδελφότητας Σκλιβανιτών Αττικής «O AΓIOΣ ΓEΩPΓIOΣ» Διαβάστε την

Έτος 14ο • Aριθμός φύλλου: 68 • Iούλιος - Aύγουστος - Σεπτέμβριος 2020 • Kλεισθένους 15, 105 52 Aθήνα

Γράφει η Ελένη  Κοντούλη

Ένα ενδιαφέρον άρθρο, που θίγει τις ανθρώπινες εργασιακές σχέσεις και την πορεία του καθενός από εμάς μέσα στον χώρο που περνάει τις περισσότερες ώρες της ημέρας, έγραψε ο Δημήτρης Γ. Λεβέντης με τίτλο: Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν.

Ξεκινάει το άρθρο του κάνοντας  μια ιστορική αναδρομή στις κοινωνίες και στην προσπάθεια που έγινε για να μπορέσει να καθιερωθεί στον πολιτισμένο κόσμο η οχτάωρη, πενθήμερη εργασία με αξιοπρεπείς αμοιβές, υγειονομική περίθαλψη και ασφάλιση. Όμως αυτό το κεκτημένο ανθρώπινο δικαίωμα καταστρατηγήθηκε με την έλευση της τεχνολογίας. Η τεχνολογία εισέβαλε με δύναμη και στους χώρους δουλειάς και εκτόξευσε την αλαζονεία και την απληστία των αφεντικών και την σταδιακή αποδυνάμωση των εργαζομένων. 

Ο Δημήτρης Γ. Λεβέντης τονίζει πως κινούμενοι οι εργοδότες πάντα με βάση το κέρδος και μην έχοντας κανέναν ανθρωπιστικό σχεδιασμό, οι εργαζόμενοι είτε εκτοπίστηκαν στην κόλαση της ανεργίας είτε μετατράπηκαν σε απλά διεκπεραιωτικά εργαλεία. Μη θέλοντας να υπάρξουν αντιδράσεις από τους ανθρώπους που βάλλονται το κράτος όμως βρήκε τη λύση. Εφηύρε τον βαρύγδουπο αποπροσανατολιστικό όρο της «διαγενεακής αλληλεγγύης», δηλαδή, της αλληλεγγύης μεταξύ των γενεών. Πολιτική που οδηγεί στην αντιπαράθεση των γενεών αφού στηρίζει τη λογική πως πρέπει να οδηγηθούμε στη μείωση ή και την εξάτμιση των εργασιακών και συνταξιοδοτικών αμοιβών, για να έχουν οι μελλούμενες γενιές, για να έχουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας. 

Η εξουσία, γράφει ο συγγραφέας, θέτει ένα ψευτοδίλημμα,  που δυστυχώς πολλοί το ασπάζονται. Ο άνθρωπος που έχει καταθέσει ώρες, κόπο, προσπάθεια, ιδρώτα και τελικά την ίδια του τη ζωή, στον βωμό της εργασίας, πρέπει τώρα να αποσυρθεί, χωρίς να μπορεί να γευτεί τίποτα για να δημιουργήσει μια οικονομική αποθήκη για τις επόμενες γενιές. Οδηγεί τους ανθρώπους στην πιο δύσκολη ηλικία τους στη ζητιανιά. Η τρίτη ηλικία πληρώνει, για να θησαυρίζουν οι βιομήχανοι, η Τρίτη ηλικία γίνεται ο πρόχειρος οικονομικός μπαλαντέρ που καλύπτει κάθε οικονομικό κενό που δημιουργεί η άπληστη και απάνθρωπη ελίτ που κυβερνά τις κοινωνίες.

Η απάντηση στο  ηθικής φύσης ερώτημα για το πώς θα ένιωθε η τάξη που κυβερνά για την εκμετάλλευση των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας θα έδειχνε και το επίπεδο του πολιτισμού. Κανείς δεν μπορεί να σχηματίσει καθαρή αντίληψη για τον συνάνθρωπό του, αν δεν μπει στη θέση του. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να υπάρχει η πνευματική και ψυχική δύναμη. Δεν είναι τυχαίο ότι λέγεται πως ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τον τρόπο που αυτή αντιμετωπίζει την τρίτη ηλικία. Όχι άδικα. Πολιτισμός είναι να αναγνωρίζεις, να σέβεσαι και να υπολογίζεις αυτούς που έχτισαν τον κόσμο που εσύ απολαμβάνεις. Πρέπει η κοινωνία μας να τιμάει την τρίτη ηλικία. Δεν πρέπει να είναι αόρατοι  όσοι δεν έχουν σωματική ρώμη. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως βάρος και ως υποχρέωση.  

Η άποψη του Δ. Λεβέντη για το μέλλον δεν είναι αισιόδοξη. Πιστεύει πως με τη μορφή που έχει πάρει ο κόσμος μας και με τον ολοένα και περισσότερο αυξανόμενο ηλικιακό ρατσισμό, ότι και οι μελλοντικές γενιές των γερόντων θα έχουν την τύχη των αλόγων… που τα σκοτώνουν όταν γεράσουν.