Θύματα τηλεφωνικής απάτης έπεσαν ζευγάρι ηλικιωμένων στο Θεσπρωτικό Πρέβεζας

Σπείρα απατεώνων τηλεφώνησε σε ζευγάρι ηλικιωμένων στο Θεσπρωτικό Πρέβεζας και τους είπαν ότι χρωστάνε στην Εφορία.

Ο ηλικιωμένος άνδρας προσπάθησε να τηλεφωνήσει για να εξακριβώσει αν είναι αλήθεια τα όσα τους ανέφεραν αλλά το κινητό του ήταν απενεργοποιημένο (δεν είχε σήμα).

Τελικά οι απατεώνες χρησιμοποιώντας το όνομα γνωστού τους λογιστή, κατάφεραν και τους απέσπασαν 1800 ευρώ.

Μάρτιος 1948. Πρώτες αφίξεις στην Παιδόπολη Ζηρού Φιλιππιάδας o "Αγιος Αλέξανδρος".

Μάρτιος 1948. Εμφύλιος πόλεμος. Παιδόπολη "Αγιος Αλέξανδρος" Ζηρού Φιλιππιάδας.

Εξηντα πέντε παιδιά από το Ορφανοτροφείο Πωγωνίου που εκκενώθηκε αιφνιδιαστικά λόγω στρατιωτικών επιχειρήσεων, μεταφέρθηκαν έκτακτα και σε ελεεινή κατάσταση στην παιδόπολη Ζηρού, που τότε ακριβώς άρχιζε να λειτουργει χωρις να έχουν ολοκληρωθεί οι εγκαταστάσεις της (ανήκε στον Ελβετικό Ερυθρό Σταυρό).

Τα παιδιά γεμάτα ψείρες, νηστικά και τα περισσότερα χωρίς παπούτσια, αφού πλύθηκαν, κουρεύτηκαν, ξεψειρίστηκαν με DDT και έφαγαν, ... ξεκίνησαν το παιχνίδι και τον χορό δίπλα στη λίμνη ...

Φωτογραφία του Α. Λαμπέρ που συνόδευε έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού για τους πρόσφυγες στον ΟΗΕ.

«Ο τσάρκος»

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Τσάρκος είναι ο ιδιαίτερος χώρος μέσα στο μαντρί περιφραγμένος με κάγκελα, όπου τοποθετούν τα κατσικάκια για να αποκόψουν από το θήλασμα ή για να τα προφυλάξουν από το ποδοπάτημα των μεγάλων γιδιών. «Όποιο πρόβατο βγαίνει από το μαντρί, το τρώει ο λύκος». Ο τσάρκος δηλαδή είναι μέρος του μαντριού, του περιφραγμένου αυτού χώρου όπου φυλάσσουν τα ζώα, ιδίως τα αιγοπρόβατα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Γνωστό το ρήμα μαντριάζω ή μαντρίζω που σημαίνει μαντρώνω, κλείνω στο μαντρί, εγκλωβίζω. Βέβαια η λέξη είναι πολύσημη. Έχουμε μαντριά για την περιφρούρηση κομματικής πελατείας, για τους ψηφοφόρους που «τους μαντριάζ’ κάθε φορά ο καμματάρχ’ς». 

Από τον «τσάρκο» προέρχεται και το τσαρκάλισμα, το ελαφρό άρμεγμα, όχι με πίεση όλου του μαστού, αλλά της θηλής με τα τρία δάκτυλα. Ακριβώς τρία. Σημαδιακός αριθμός. Αυτό ακριβώς σηματοδοτεί εννοιολογικά επί ερωτικής πράξεως το τσαρκάλισμα. Το ευγενικό και απαλό άγγιγμα, σε αντίθεση ακριβώς με το «χούφτωμα» που σηματοδοτεί άγρια ή και βάρβαρη ενέργεια. «Μάζεψ’ τα ξερά σ’, βάρβαρε. Δεν έχω ανάγκ’ από τσαρκάλισμα». Το τσαρκαλάω σημαίνει αρμέγω στάλα-στάλα το γάλα από την κατσίκα (ή την προβατίνα, «την πρατίνα»). Και εδώ έχουμε μεταφορική σημασία. Τσαρκαλάω σημαίνει ρίχνω σταγόνα-σταγόνα ποτό στο ποτήρι, «τσαρκάλα μ’ ψιά τσίπρο στο ρακουγιάλ’ μ’». 

Το τσαρκαλεύω όμως σημαίνει καθαρά ψαχουλεύω, πασπατεύω, «τσαντζαλεύω». Και όχι μόνο με την έννοια του ανασκαλεύω κάπου με τα χέρια μου, για να βρω κάτι, αλλά και επί σεξουαλικής πράξεως. «Δεν έφτακε στην πηγή. Την τσαρκάλεψε, την πασπάτεψε μόνο», γνωμοδοτούσαν οι παλιοί. Γι’ αυτό απειλούσαν οι οικείοι ότι «θα τον τρυπήσουν με το τσαγκαροσούφλ’, για να τα’ πεταχτεί το αίμα τσαμπούνα, να μάθ’ να τσαρκαλεύει», γιατί συνέχιζαν ότι «όσο και να του τσαμπνάς, δεν ακούει αυτός». Κι άκουγες και τη συνέχεια: «Αυτό το τσάντζαλο (το κουρέλι) θέλει να κάνει και τον τσάπρο. Φωτοκαΐλα του». 

Μαζί με την έννοια του τσάρκου πηγαίνει το τσαΐρ(ι) , το λιβάδι, ο βοσκότοπος, η ακαλλιέργητη έκταση με πλούσια βοσκή. Έτσι ονόμαζαν την πληθωρική γυναίκα με καπίστρια πλούσια. «Τι να σ’ πω. Τούφεξε τ’ γιόκα σ’ Βασίλη μ’. Γυναίκα, νταρντάνα, γυναικάρα. Τσαΐρ’ αληθινό. Τι, τσαγκαρόγιδα θα σούδινα;» Και συνέχιζε η προξενήτρα με ύφος εξομολογητικό που έδειχνε ήθος Αγίας. «Τι θα σούφερνα εγώ τ’ν άλλ’, το τσάκνο; Πού να ρουπώσ’ ο γιόκας σ’. Ούτε για προσάναμμα δεν έκανε. Άσε που ο πατέρας της είναι τσαγκός, δύσκολος, αποκρουστικός και αναποδιασμένος». Και συνέχιζε. «Μη μ’ κάν’ς τσαλίμια, πες μ’, ναι ή όχ’, γιατί έδωκα κι αλλού το λόγο μου». 

Τσάρκος και τσαρχάς, τσατσούλ’ και τσάχαλο, τσανάκ’ και τσαμπούνα, τσάμπρο και τσαμπνάω. Ιδιαίτερα ο τσάρκος αναφέρεται σε Κόμμα, «κομματικό περιμάντρωμα» ή ακόμη και στη βουλή. Άνθρωποι χωρίς πολιτική συνείδηση, χωρίς ατομική βούληση, ενεργούμενα μαντριάζονται και κατευθύνονται πολιτικά, τουτέστιν ακόμα και τσαρκαλεύονται. Εκεί χωμένοι καθώς είναι απαγορεύεται το τσαλίμι, η χορευτική αυτή φιγούρα, αλλά και οι υπεκφυγές και οι τσιριτσάνζουλες. «Μην μ’ κάν’ς τσαλίμια, πες μ’, ναι ή όχ’». Γέμ’σι τον τόπο τσάρκους. Είναι κατάλληλος πολιτικός αυτός, έχει κόλπο και μέθοδο και τρόπους. «Δεν είναι πολύ δυνατός, αλλά ξέρ’ πολλά τσαλίμια, δηλαδή τσαλμάκια». Γι’ αυτό και όλοι έλεγαν ή μάλλον μετονόμασαν τη Βουλή παλιά «Τσάρκο».

Χρήστος Α. Τούμπουρος

Χωριάτικη Κολοκυθόπιτα στον Ξυλόφουρνο | Στην Καρδιά της Παράδοσης

Η Γεύση που θα σας Ταξιδέψει στην Ορεινή Ελλάδα!

Τι υπέροχη εμπειρία στην ορεινή Ναυπακτία! Η επίσκεψή μας στον Άγιο Δημήτριο ακούγεται σαν ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο, όπου η αυθεντικότητα και η ζεστασιά των ανθρώπων συναντούν τις παραδοσιακές γεύσεις.

Η φιλοξενία των κατοίκων, η εικόνα με τη συγκομιδή των καστάνων, η αυθόρμητη απόφασή τους να μας φιλέψουν με μια πίτα φτιαγμένη με μεράκι και αγνά υλικά, όλα συνθέτουν ένα σκηνικό γεμάτο γνησιότητα και ελληνική παράδοση.

Η εικόνα της Έλλης να ετοιμάζει την κολοκυθόπιτα βήμα βήμα, από το κόψιμο του κολοκυθιού στον κήπο μέχρι το ψήσιμο στον ξυλόφουρνο, ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας την όλη διαδικασία. Η προσθήκη φρέσκων υλικών, όπως φέτα, γάλα και αυγά, και η προσεγμένη παρασκευή του φύλλου, αποτυπώνουν την αγάπη και την φροντίδα που έβαλαν στην πίτα.

Η γευστική δοκιμή και ο ενθουσιασμός όσων γεύτηκαν την πίτα επιβεβαιώνουν την επιτυχία της. Φεύγοντας, η προσφορά καστάνων ως δώρο σφραγίζει την όμορφη ανάμνηση της φιλοξενίας των κατοίκων.

Η εμπειρία μας στον Άγιο Δημήτριο αποτελεί μια υπενθύμιση της ομορφιάς και της αξίας της απλής ζωής στην ελληνική επαρχία, όπου η ανθρώπινη επαφή και η παράδοση διατηρούνται ζωντανές.

Παραγωγή: Greek Village Life

Ο λόγος που θα σε πείσει να ψηφίσεις ΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ στις εκλογές της ΠΣΕ

Ο λόγος που θα σε πείσει να ψηφίσεις ΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟΔΗΜΩΝ  ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ στις εκλογές της ΠΣΕ την Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026 είναι γιατί σε αυτό το ψηφοδέλτιο συμμετέχω εγώ. Δεν είμαι όμορφος αλλά είμαι αληθινός και ωραίος

Διαβάζοντας παρακάτω το βιογραφικό μου και δεν βρεις κάτι που το έχεις ζήσει, κάτι που σε "αγγίζει", τότε πατριώτη Ηπειρώτη μην μου βάλεις σταυρό, ψήφισε απλά το  ΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟΔΗΜΩΝ  ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ.

Εγώ θα παραμείνω υπερήφανος για την χωριάτικη καταγωγή μου 

 Ονομάζομαι Χριστόφορος Ευθυμίου του Ευαγγέλου. Είμαι 66 ετών  και 3 μηνών.

Οι παππούδες μου Παναγιώτης Ευθυμίου, Μιλτιάδης Ντάκουλας και η γιαγιά μου Αλεξάνδρα Σταύρου γεννήθηκαν στα Μελιανά Πρέβεζας και έζησαν στη Ρωμιά Πρέβεζας. Η άλλη γιαγιά μου Λαμπρινή Θεοδώρου γεννήθηκε στον Άσσο ( Νάσσιαρη) Πρέβεζας.

Οι γονείς μου Ευάγγελος Παναγιώτου Ευθυμίου και Πανωραία Μιλτιάδη Ντάκουλα γεννήθηκαν, κατοίκησαν, πέθαναν και ετάφησαν στη Ρωμιά Πρέβεζας.

Εγώ, η αδελφή μου και ο αδελφός μου γεννηθήκαμε στη Ρωμιά όπου πήγαμε Δημοτικό Σχολείο και αποφοιτήσαμε από το Εξατάξιο Γυμνάσιο Φιλιππιάδας.

Είμαι από όλες τις μεριές βέρος Ηπειρώτης.

Ξεχωρίζω τα πρόβατα από τα γίδια, τα κριάρια από τα τραγιά, γνωρίζω τις μπούτσικες, τις βάκρες, τις κατσένες, τις κάλεσιες, τις λάγιες γιατί με  πρόβατα και γίδια μεγάλωσα.

Μπορώ να αρμέξω με τα χέρια σε καρδάρα στην στρούγκα και να κλωτσάνε κιόλας τα πρόβατα.

Έχω μεταφέρει νεογέννητα αρνιά, από δύο στο κάθε χέρι και ένα στον τροβά σε απόσταση πάνω από τέσσερα χιλιόμετρα και υπό καταρρακτώδη βροχή.

Έχω κόψει τριφύλλι με κοσσιά, έχω χειριστεί δεκριάνι και γραβάλι έχω δέσει μπάλες χορτάρι σε κασόνι πριν χρησιμοποιήσουμε τρακτέρ. Έχω θερίσει στάρι με δρεπάνι, έχω ρίξει λίπασμα και έχω μαζέψει καλαμπόκι με τα χέρια. Έχω αλωνίσει και με πατόζα.

Επειδή από  την ηλικία των 8 έως 16 ετών ο πατέρας μου ήταν μετανάστης στην Γερμανία στην μάνα μου και εμένα είχε πέσει το μεγάλο βάρος για το κοπάδι και τα χωράφια

 Οι μεγαλύτερες χαρές μου σαν παιδί ήταν όταν φόραγα καινούργιες γαλότσες και πλαστικά πέδιλα

Τις 100 ρίζες ελιές που έχουμε σαν οικογένεια τις μαζεύουμε μόνοι μας τα τρία αδέλφια

Έχω ανακαινίσει το πατρικό μου σπίτι και περνάω πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στο χωριό γιατί μου αρέσει  το καλό τσίπουρο 

Πολλές φορές το κοπάδι προβάτων που έβοσκα έχουν πάει σε ξένα τριφύλλια γιατί εγώ ξεχνιόμουνα παίζοντας ποδόσφαιρο με τους φίλους μου

Ψηφίζω από το 1981 έως και σήμερα στη Ρωμιά Δήμου Ζηρού Νομού Πρέβεζας. Επίσης η σύζυγός μου και τα δύο παιδιά μου (31 και 27 ετών) έχουν τα εκλογικά τους δικαιώματα στην Πρέβεζα. Εγώ, η γυναίκα μου και ο μεγάλος μου υιός έχουμε κατέλθει υποψήφιοι Δημοτικοί Σύμβουλοι σε  αυτοδιοικητικές εκλογές  στο Δήμο Ζηρού. 

Είμαι κάτοχος ενός αυτοκινήτου μοντέλου 2012 που αγοράστηκε μεταχειρισμένο και συνδιοκτήτης κατά το 1/3 της πατρικής μου οικίας. Διακοπές κάνω πάντα στη Ρωμιά και κολυμπάω στις ακτές της Πρέβεζας

Υ.Γ. Για να προλάβω τυχόν ενστάσεις ξέχασα να δηλώσω ότι είμαι κάτοχος μηχανής ("παπάκι") 125 κυβικών, μοντέλο 2007.

«Θα αναστηθεί ο άντρας μου αν φορέσω;» Γυναίκα ντροπιάζει χήρα σύζυγο επειδή δε φοράει μαύρα

Θα αναστηθεί ο άντρας μου αν φορέσω μαύρα; Με αυτή τη φράση μια χήρα απάντησε σε μια γυναίκα που την πρόσβαλε στο δρόμο επειδή δεν ήταν μαυροφορεμένη μερικούς μήνες μετά αφού έχασε τον άντρα της. Η γυναίκα έχασε τον άντρα της και φόρεσε μαύρα για τρεις μήνες, μέχρι που αποφάσισε να τα βγάλει. Η γειτόνισσα της την συνάντησε μερικές μέρες αργότερα και όπως είπε δεν μπορούσε να πιστέψει ότι τη βλέπει να φοράει πορτοκαλί μπουφάν.

Γυναίκα ντροπιάζει χήρα επειδή δεν φοράει μαύρα

Μία χήρα γυναίκα περιγράφει πως έπεσε θύμα των προκαταλήψεων και των στερεότυπων της εποχής, επειδή επέλεξε να μην φορέσει μαύρα , μετά την απώλεια του συζύγου της. Όπως περιγράφει: «Είμαι 49 ετών πάρα δύο μήνες, και 8 μήνες χήρα. Τα μαύρα τα έβγαλα στο τρίμηνο. Πριν λίγες μέρες βλέπω στο δρόμο μια γνωστή. Την χαιρετάω, δεν μιλάει αλλά με κοιτάζει. Την ρωτάω μήπως δεν με γνώρισε. Και απαντάει: “Σε γνώρισα αλλά είπα δεν μπορεί να είναι αυτή, με πορτοκαλί μπουφάν! ” Της λέω κι εγώ:” έχεις σίγουρη πληροφορία πως αν βάλω μαύρα, θα αναστηθεί;” και φεύγω!».

Προκαταλήψεις και στερεότυπα για μία χήρα γυναίκα

Ό,τι και να περνάει μία χήρα γυναίκα, μόνο η ίδια το γνωρίζει, ενώ θ’ ακουστούν αρκετές κακεντρέχειες από διάφορους ανθρώπους, που ζουν και «τροφοδοτούνται» με τη ζωή των άλλων. Κάποιες συμπεριφορές μπορεί και να παρεξηγηθούν, όπως εάν μία χήρα μητέρα νιώσει την ανάγκη να κοινωνικοποιηθεί ξανά και μπορεί πολύ εύκολα να παρεξηγηθούν και οι «ταμπέλες» να μην αργήσουν να έρθουν.

https://www.fanpage.gr/

Υπέροχος ύμνος αγάπης:Η αξεπέραστη γοητεία της Ελληνίδας γιαγιάς. «Τίνος είσαι εσύ;». Η ίδια ερώτηση παντού

Η αξεπέραστη γοητεία της Ελληνίδας γιαγιάς: Την αναγνωρίζεις από χιλιόμετρα μακριά, από τα ρούχα, το πιάσιμο στα μαλλιά της, τις μυρωδιές του σπιτιού της από τα φαγητά που ετοιμάζει και τα φιλιά που είναι πάντα έτοιμη να σου δώσει μαζί με σοκολάτες και καραμέλες.

Η αξεπέραστη γοητεία της Ελληνίδας γιαγιάς

Ξυπνάει αξημέρωτα και πριν χαράξει το πρώτο φως του ήλιου έχει ήδη ξεκινήσει τις δουλειές της ημέρας.

Μέσος όρος ηλικίας: απροσδιόριστος. Τα πάντα πάνω της καλυμμένα με ύφασμα.

Συνηθισμένος τόπος κατοικίας: το χωριό της καταγωγής σου. Την αναγνωρίζεις από την ερώτηση: «τίνος είσαι εσύ;», ρωτάει με θράσος και ενδιαφέρον. Έχει φακελωμένο όλο το χωριό στα άδυτα του μυαλού της και τώρα πρέπει να φακελώσει και σένα που είσαι φρέσκια άφιξη και της φούντωσες το ενδιαφέρον.

«Της Βαγγελιώς του μπάρμπα Κίμωνα που είναι δεξιός ψάλτης στην εκκλησία και μένει πάνω απ΄ την πλατεία». Αναλυτικό βιογραφικό.

«Ααααααα», λέει. Μακρόσυρτο αααα που δείχνει πως κατάλαβε από που κρατάει η σκούφια σου και ορκίζεται πως είσαι φτυστός η μάνα σου.

Θα θελήσει να σε φιλέψει κάτι αφού σ΄ έβγαλε ο δρόμος στο σπιτικό της. Έναν ελληνικό, μια πορτοκαλάδα, ένα νεραντζάκι, ένα συκαλάκι, ένα βυσσινάκι. Όλα τα φρούτα της υπαίθρου παρελαύνουν μπροστά σου μέσα στο καλό της δίσκο που κατεβαίνει απ’ το πάνω ράφι μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Εξαιρετική περίπτωση στα χωριά είναι οι μουσαφιραίοι.

Ως μουσαφίρης σωστός θα τιμήσεις τα εδέσματα της κι ας είσαι έτοιμος να σκάσεις. Είναι μέγιστη προσβολή να μη τιμήσεις τις προσφορές της. Στα μάτια της είσαι πάντα αδύνατος και εκείνη αναλαμβάνει να σε καρδαμώσει και να σε περιποιηθεί για όσο της χαρίζεις τη συντροφιά σου.

Εσύ βάζεις τα νιάτα, εκείνη τις συνταγές και τη σοφία.

Παθαίνεις πλάκα με την ενέργειά της. Εσύ μέχρι να κουνήσεις το ένα πόδι βρωμάει τ’άλλο κι αυτή έχει μαγειρέψει φαγητό, έχει πλύνει τα πιάτα, έχει σκουπίσει την αυλή και στο φτερό τηγανίζει λαχταριστά τυρόψωμα που σου σπάνε τη μύτη. Αεικίνητη κι ακούραστη τα προλαβαίνει όλα.

Δε διαμαρτύρεται για τίποτα. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή της είναι να δει στα μάτια σου ευχαρίστηση και η μεγαλύτερη της αγωνία να είναι καλά τα παιδιά της. Όσο χρονών και αν φτάσουν, ακόμη κι αν είναι τα ίδια παππούδες, στα δικά της μάτια είναι παιδιά κι έχει την ευθύνη τους.

Δεν συνηθίζει να ενοχλεί. Τα παίρνει τηλέφωνο κάθε Κυριακή μετά τη λειτουργία για να δει τι κάνουν. Θέλει να μάθει νέα τους κι ας ξέρει πως δε θα της πουν τα προβλήματά τους για να μη στεναχωρηθεί.

Γεμίζει τη καθημερινότητα της με μια επίσκεψη σε μια γειτόνισσα, με το πλέξιμο που τη κάνει να νιώθει χρήσιμη και με το πηγαινέλα στα ζώα. Κότες κυρίως που δίνουν και κανένα αυγό για να μπορεί να φτιάχνει πίτες.

Άντρα δεν έχει. Τον έχασε από καιρό. Σχεδόν όλες στο χωριό τους έχασαν από καιρό. Τα εγγόνια κοροϊδεύουν: «τους φάγατε τους άντρες, γιαγιά, για να μη σας παιδεύουν». Μα αυτή ξέρει. Πιόμα και φαγητό θέλανε οι αρσενικοί κάθε βράδυ μετά τις δουλειές. Μόνοι τους το’φαγαν το κεφάλι τους.

Από τότε ντύθηκε στα μαύρα κι ούτε σκέφτηκε να τα βγάλει ποτέ. Αυτή σκέφτεται τι θα πει ο κόσμος. Πάντα τι θα πει ο κόσμος.

Θα το’χεις προσέξει κι εσύ. Όλες οι γιαγιάδες μια κοψιά. Σα να ‘ναι ταμένες. Μαύρη μαντήλα στα μαλλιά, το λεγόμενο τσεμπέρι, μαύρη μπλούζα, μαύρη φούστα, παντοφλέ παπούτσι κι ασορτί μαύρα σοσόνια μέχρι το γόνατο. Χειμώνα-Καλοκαίρι. Κι ας τις πιέζουν τα παιδιά να σπάσουν τη μαυρίλα με κανένα μπλε σκούρο. Ανένδοτες αυτές.

Άσε που έχουν ένα συνήθειο να ‘ρχονται όλες μαζί καταπάνω σου για να σ’ αγκαλιάσουν, να σ’ επεξεργαστούν, να σε φιλήσουν και να σε γρατζουνίσουν με τις τρίχες του πηγουνιού που ξέχασε να τους βγάλει η κόρη τους με το τσιμπιδάκι.

Τώρα δε μπορείς να φύγεις. Θα κάτσεις εκεί. Οι ερωτήσεις πέφτουν βροχή. Με ποιον ήρθες, πόσο θα κάτσεις, αν έχεις δουλειά και πότε θα παντρευτείς. Αυτό που όλες θέλουν να ζήσουν για να χορέψουν στο γάμο σου, ποτέ δε θα το καταλάβεις.

Όσο κι αν γκρινιάζεις για την κατά μέτωπο επίθεση που σου κάνουν, πρέπει να παραδεχτείς πως ειλικρινέστερη ευχή απ’ τη: « Με μια καλή τύχη, παιδάκι μου», ποτέ δε θα λάβεις.

Μελαχρινή Τριανταφυλλοπούλου

https://www.fanpage.gr/

Από την Αθήνα στον οικισμό Ρωμιά | Το Χωριό που Αδειάζει

Στον οικισμό Ρωμιά Στεφανιάδας, της ορεινής Αργιθέας, συναντήσαμε τον Στάθη την ώρα που μάζευε τα κάστανα της χρονιάς. Ανάμεσα στις καστανιές μάς μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στο χωριό, τη ζωή χωρίς δρόμο και ρεύμα, την επιστροφή του από την Αθήνα και την αγάπη του για τον τόπο όπου γεννήθηκε.

Μια αυθεντική ιστορία από την ορεινή Ελλάδα, σε ένα χωριό που το καλοκαίρι ξαναζωντανεύει, αλλά τον χειμώνα σχεδόν αδειάζει. Κάστανα, αναμνήσεις, δυσκολίες και η ελπίδα να κρατηθεί ζωντανή η ελληνική ύπαιθρος.

Παραγωγή: Greek Village Life