Στον Ορεινό Βάλτο της Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε τον Θωμά, έναν άνθρωπο που ζει καθημερινά κοντά στα ζώα, στη φύση και στα βουνά.
Κτηνοτρόφος από μικρό παιδί, αλλά και τραγουδιστής παραδοσιακών δημοτικών τραγουδιών σε πανηγύρια, ο Θωμάς μάς μιλά για τη ζωή στο κοπάδι, τα κυπροκούδουνα, τις δυσκολίες της κτηνοτροφίας, τους λύκους, την ερήμωση των χωριών και τη δύναμη της παράδοσης.
Μια αυθεντική ιστορία ζωής από την ορεινή Ελλάδα, εκεί όπου τα κουδούνια των ζώων και τα δημοτικά τραγούδια κρατούν ακόμα ζωντανή τη μνήμη του τόπου.
Εικόνες
από το παρελθόν αναβίωσαν χθεςψηλά
στα Ακαρνανικά Όρη,
στο ερειπωμένο χωριό Βάτος (Ακτίου
Βόνιτσας) όπου στο
μαντρί του Τσέλιγκα -Τσουνάκα συγκεντρώθηκαν οι
κτηνοτρόφοι της περιοχής για να
αλληλοβοηθήσουν στο κούρεμα των
γιδιών......
ΒΙΝΤΕΟ....
Ο Τσοπάνος-κτηνοτρόφος κάλεσε συγχωριανούς, φίλους και συγγενείς να τον βοηθήσουν σε αυτό το κοπιαστικό έργο στο κούρεμα του κοπαδιού των γιδιών και αφού τελείωσαν ακολούθησε φαγοπότι και γλέντι.
-Ο Βάτος, ψηλά στα Ακαρνανικά, στο Περγαντί, δίπλα στο περίφημο μοναστήρι της Ρόμβης, κρατά γερά την παράδοση, σε πείσμα των καιρών!...
Μια από τις πιο ανατριχιαστικές ιστορίες της παλιάς Αθήνας.
Υπάρχουν εγκληματικές υποθέσεις που συγκλονίζουν μια
κοινωνία. Υπάρχουν όμως και ιστορίες που δεν περιλαμβάνουν φόνο, αίμα ή
μυστήριο, αλλά προκαλούν το ίδιο σοκ. Μία από αυτές εκτυλίχθηκε στην Αθήνα του
Μεσοπολέμου και έκανε ολόκληρη την Ελλάδα να παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα
τις εξελίξεις.
Πρόκειται για την υπόθεση της οικογένειας
Βογάσαρη, η οποία έζησε για τέσσερα ολόκληρα χρόνια στο ίδιο σπίτι με το
ταριχευμένο σώμα της νεαρής κόρης της.
Η ιστορία ξεκινά το 1929. Ο γνωστός δικηγόρος
Ιωάννης Βογάσαρης, νομικός σύμβουλος της Λαϊκής Τράπεζας, ζούσε με τη σύζυγό
του και τα δύο παιδιά τους, τον Θανάση και τη Μιμήκα, σε διώροφη κατοικία στην
οδό Αριστοτέλους 70, στο κέντρο της Αθήνας.
Η οικογενειακή ευτυχία διαλύθηκε όταν η 16χρονη
Μιμήκα πέθανε από αδενοπάθεια. Ο θάνατος του νεαρού κοριτσιού βύθισε την
οικογένεια στο πένθος. Οι Βογάσαρηδες αποσύρθηκαν από την κοινωνική ζωή και
απέφευγαν να μιλούν για την τραγωδία τους.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1933, ένα νέο χτύπημα
ήρθε να συγκλονίσει την οικογένεια. Ο Ιωάννης Βογάσαρης πέθανε ξαφνικά από
πνευμονικό οίδημα.
Όταν εκπρόσωποι της Λαϊκής Τράπεζας επισκέφθηκαν
το σπίτι για να συζητήσουν τα διαδικαστικά της κηδείας, συνάντησαν μια παράξενη
κατάσταση. Ο γιος της οικογένειας αρνήθηκε να αποκαλύψει πού θα ταφεί ο πατέρας
του και εξήγησε πως η σορός είχε ταριχευθεί.
Οι υποψίες μεγάλωσαν όταν αποκαλύφθηκε ότι ο
οικογενειακός τάφος στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών ήταν άδειος από τη σορό της
Μιμήκας, παρότι όλοι πίστευαν ότι είχε ταφεί εκεί.
Η αποκάλυψη που ακολούθησε έμοιαζε βγαλμένη από
μυθιστόρημα τρόμου.
Έρευνα και δημοσιεύματα της εποχής αποκάλυψαν ότι
η Μιμήκα δεν είχε ταφεί ποτέ. Το σώμα της βρισκόταν ακόμη μέσα στο σπίτι της
οικογένειας στην οδό Αριστοτέλους.
Ο πατέρας της είχε αναθέσει την ταρίχευσή της στον
καθηγητή Παθολογικής Ανατομίας Μελισσινό. Επισήμως είχε ειπωθεί πως η σορός θα
μεταφερόταν στον Πύργο, την ιδιαίτερη πατρίδα της οικογένειας, και για αυτό
έπρεπε να διατηρηθεί προσωρινά.
Όμως η «προσωρινή» παραμονή κράτησε τέσσερα χρόνια.
Η νεκρή κοπέλα βρισκόταν στο δωμάτιό της, μέσα σε
ειδικό φέρετρο από μαόνι. Το φέρετρο διέθετε κρυστάλλινη πρόσοψη ώστε να
φαίνεται το πρόσωπό της και ήταν αεροστεγώς κλεισμένο.
Οι γείτονες θυμούνταν ότι ένας ιερέας επισκεπτόταν
συχνά το σπίτι για να τελεί δεήσεις υπέρ αναπαύσεως της ψυχής της νεαρής
κοπέλας, χωρίς όμως να γνωρίζουν τι ακριβώς συνέβαινε πίσω από τις κλειστές
πόρτες.
Η υπόθεση προκάλεσε τεράστια αίσθηση στην κοινή
γνώμη. Οι εφημερίδες της εποχής αφιέρωναν καθημερινά πρωτοσέλιδα στο θέμα, ενώ
ακόμα και οι πολιτικές εξελίξεις πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.
Το πιο παράξενο, ωστόσο, ήταν ότι οι Αρχές
διαπίστωσαν πως δεν υπήρχε σαφής νομική διάταξη που να απαγορεύει αυτό που είχε
συμβεί.
Ο εισαγγελέας Παπαθανασίου, αφού εξέτασε τη
νομοθεσία της εποχής, διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε πρόβλεψη που να καθιστά
παράνομη τη διατήρηση μιας ταριχευμένης σορού σε ιδιωτική κατοικία, εφόσον δεν
υπήρχε κίνδυνος για τη δημόσια υγεία.
Έτσι, η υπόθεση μεταφέρθηκε ουσιαστικά στο επίπεδο
της πειθούς και όχι της δίωξης. Η αστυνομία προσπάθησε να πείσει την οικογένεια
να προχωρήσει επιτέλους στην ταφή της Μιμήκας, όμως συνάντησε αντιδράσεις.
Ο γιος της οικογένειας αρνούνταν να παραδεχθεί
ακόμη και την ύπαρξη της σορού μέσα στο σπίτι, ενώ παράλληλα υποστήριζε ότι δεν
γνώριζε πού βρισκόταν η αδελφή του.
Την ίδια στιγμή αποκαλύφθηκε ότι και η σορός του
πατέρα είχε ταριχευθεί από κορυφαίους ιατροδικαστές της εποχής, με την
οικογένεια να εξηγεί ότι η διαδικασία κρίθηκε απαραίτητη μέχρι να φτάσουν
συγγενείς από το εξωτερικό για την κηδεία.
Τελικά, μετά τις πιέσεις της Δικαιοσύνης, της
Αστυνομίας αλλά και την τεράστια δημοσιότητα που είχε λάβει η υπόθεση, η
οικογένεια υποχώρησε.
Η Μιμήκα μεταφέρθηκε στον οικογενειακό τάφο και
τάφηκε δίπλα στον πατέρα της, δίνοντας τέλος σε μια από τις πιο παράξενες και
ανατριχιαστικές ιστορίες που γνώρισε ποτέ η αθηναϊκή κοινωνία.
Μια ιστορία που απέδειξε πως ο ανθρώπινος πόνος
και η άρνηση της απώλειας μπορούν πολλές φορές να οδηγήσουν σε καταστάσεις που
ξεπερνούν κάθε φαντασία.
Πανηγύρι Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Νεοχώρι Ευρυτανίας | 29 Ιουνίου 2025
Το Νεοχώρι Ευρυτανίας γιόρτασε το καθιερωμένο του πανηγύρι ανήμερα των Αγίων Πέτρου και Παύλου, με μια αξέχαστη ημερήσια γιορτή γεμάτη μουσική, κέφι και παράδοση. Από το μεσημέρι μέχρι τις απογευματινές ώρες, ο κόσμος από το χωριό και τη γύρω περιοχή γέμισε την πλατεία για να μοιραστεί χαρές, να χορέψει και να τραγουδήσει παρέα.
Την ατμόσφαιρα απογείωσε το μουσικό σχήμα με τον Γιώργο Τουφεκούλα στο κλαρίνο, τον Κώστα Κωσταγιώργο στο βιολί, τον Γιώργο Μάκκα στην κιθάρα, τον Κώστα Λεπενιώτη στα ντραμς και τους εξαιρετικούς τραγουδιστές Λάμπρο Στασινό και Πόπη Καραμπά. Οι μελωδίες και τα παραδοσιακά τραγούδια γέμισαν το χωριό ζωντάνια, ενώ οι κάτοικοι και οι επισκέπτες ένωσαν τις φωνές και τα βήματά τους.
Απολαύστε μοναδικές στιγμές από τη γιορτή, τα τραγούδια, τους χορούς και το αντάμωμα των ανθρώπων που κρατούν ζωντανή την παράδοση στον τόπο μας.
Δεν χρειάζεται πάντα να πάρεις καράβι για... νησί.
Όταν σκεφτόμαστε καλοκαιρινές αποδράσεις, το μυαλό μας
πηγαίνει σχεδόν αυτόματα στα ελληνικά νησιά. Κι όμως, υπάρχουν παραθαλάσσια
χωριά στην ηπειρωτική Ελλάδα που προσφέρουν την ίδια ανεμελιά, τα γραφικά
σοκάκια, τα γαλαζοπράσινα νερά και τη νησιώτικη ατμόσφαιρα, χωρίς να χρειαστεί
να μπεις σε πλοίο.
Αν αναζητάς έναν προορισμό που συνδυάζει την ομορφιά ενός νησιού με την άνεση
της οδικής πρόσβασης, αυτά τα έξι μέρη αξίζουν μια θέση στη λίστα σου.
Πάργα
Η Πάργα είναι από τα λίγα μέρη στην Ελλάδα που μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις
ότι βρίσκεσαι στην ηπειρωτική χώρα. Τα πολύχρωμα σπίτια που απλώνονται
αμφιθεατρικά πάνω από το λιμάνι, τα στενά δρομάκια και τα καταγάλανα νερά
δημιουργούν ένα σκηνικό που θυμίζει έντονα νησί του Ιονίου. Η βόλτα στην
παραλία, οι μικρές πλατείες και η θέα προς το νησάκι της Παναγίας συμπληρώνουν
μια εικόνα που δύσκολα ξεχνιέται.
Σύβοτα
Τα Σύβοτα είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς παραθαλάσσιους προορισμούς της
Ηπείρου. Οι μικροί καταπράσινοι νησιωτικοί σχηματισμοί που βρίσκονται απέναντι
από τον οικισμό, σε συνδυασμό με τα τιρκουάζ νερά, δημιουργούν ένα τοπίο που
μοιάζει περισσότερο με εξωτικό νησί παρά με ηπειρωτικό χωριό. Η περιοχή
φημίζεται για τις πανέμορφες παραλίες και τις χαλαρές καλοκαιρινές βόλτες δίπλα
στη θάλασσα.
Λιμένι
Το Λιμένι στη Μάνη είναι ένας προορισμός που εντυπωσιάζει από την πρώτη στιγμή.
Τα πέτρινα μανιάτικα σπίτια βρίσκονται κυριολεκτικά πάνω στο νερό, ενώ η
θάλασσα αποκτά αποχρώσεις που θυμίζουν νησί των Κυκλάδων. Η αυθεντικότητα του
τοπίου, η ηρεμία και η μοναδική αρχιτεκτονική δημιουργούν μια εμπειρία που
ξεφεύγει από τα συνηθισμένα.
Καρδαμύλη
Η Καρδαμύλη συνδυάζει τη φυσική ομορφιά της Μεσσηνιακής Μάνης με τη γοητεία
ενός μικρού παραθαλάσσιου οικισμού. Οι πέτρινες κατοικίες, τα γραφικά σοκάκια
και οι κοντινές παραλίες συνθέτουν ένα σκηνικό που αποπνέει καλοκαιρινή
ανεμελιά. Είναι από εκείνα τα μέρη που σε κάνουν να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε
νησί, ενώ έχεις φτάσει άνετα με το αυτοκίνητό σου.
Κορώνη
Η Κορώνη είναι ένας από τους πιο ατμοσφαιρικούς προορισμούς της Πελοποννήσου.
Το επιβλητικό κάστρο, τα λευκά σπίτια και το γραφικό λιμανάκι δημιουργούν μια
εικόνα που παραπέμπει σε νησιωτικό οικισμό. Η θάλασσα βρίσκεται παντού γύρω σου
και οι βόλτες στα στενά σοκάκια αποκαλύπτουν συνεχώς νέες όμορφες γωνιές.
Γαλαξίδι
Το Γαλαξίδι διαθέτει έντονη ναυτική παράδοση και μια αρχοντική γοητεία που το
κάνει να ξεχωρίζει. Τα νεοκλασικά κτίρια, το παραθαλάσσιο μέτωπο και η αίσθηση
ηρεμίας που αποπνέει θυμίζουν περισσότερο νησί παρά ηπειρωτικό προορισμό. Είναι
ιδανικό για όσους αναζητούν μια διαφορετική καλοκαιρινή απόδραση με αυθεντικό
χαρακτήρα.
Από την Πάργα και τα Σύβοτα μέχρι το Λιμένι και το Γαλαξίδι, η Ελλάδα είναι
γεμάτη παραθαλάσσια χωριά που προσφέρουν όλη τη μαγεία ενός νησιού χωρίς να
χρειάζεται να κλείσεις ακτοπλοϊκά εισιτήρια. Αν ψάχνεις τον επόμενο καλοκαιρινό
σου προορισμό, ίσως η καλύτερη επιλογή να βρίσκεται ήδη στον δρόμο σου.
Αν και μεσουράνησε κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970, η
Φωτεινή Μαυράκη είχε την μοίρα και άλλων μεγάλων λαϊκών φωνών. Έμεινε στο
περιθώριο κι όταν τελικά νόσησε δεν διέθετε χρήματα για την θεραπεία της, ενώ
μετά τον χαμό της δεν βρέθηκε ούτε ένας άνθρωπος για να καλύψει τα έξοδα για
την κηδεία της…
Γεννημένη
ως Μαρία Κιορ Αλή Ογλού, όπως ήταν το κανονικό όνομά της, υιοθέτησε το
καλλιτεχνικό Φωτεινή Μαυράκη και ξεκίνησε την καριέρα της στον χώρο του
θεάματος, προκαλώντας αμέσως εντύπωση με τις δυνατότητες της φωνής της. Ακόμη
και ο τεράστιος ερμηνευτής Στέλιος Καζαντζίδης την παραδεχόταν ανοιχτά για το
μοναδικό μέταλλό της, ενώ και ο Νίκος Ξανθόπουλος στην αυτοβιογραφία του
αποκαλύπτει πως ακόμη και ο Γιώργος Νταλάρας ή η Χάρις Αλεξίου είχαν βρεθεί ως
θαμώνες στα μαγαζιά που τραγουδούσε εκείνη, σε ένα είδος… ζωντανού
φροντιστηρίου για τα λαϊκά πατήματα της φωνής της.
Εκείνη
την εποχή είχε πλούσια παρουσία, με πολλές μεγάλες επιτυχίες, ανάμεσα στις
οποίες ξεχωρίζουν τα «Έφυγες αγάπη μου», «Απόψε κλαίει ο ουρανός», «Χίλιες
φωτιές» και «Μουσαφιραίοι είμαστε σε αυτή την κοινωνία», που την είχαν
μετατρέψει σε όνομα περιζήτητο στα διάφορα σχήματα των λαϊκών μαγαζιών ή
κοσμικών κέντρων, ενώ ήταν και η πρώτη φίρμα στη δισκογραφική εταιρεία του
Δημήτρη Πολίτη.
Έμεινε
ενεργή επαγγελματικά μέχρι το 1996, αλλά στη συνέχεια η μοίρα της φέρθηκε με
τον πλέον σκληρό τρόπο θέτοντάς της αντιμέτωπη με τον καρκίνο. Αντί για τα
μαγαζιά, έφτασε στο σημείο να γίνει θαμώνας νοσοκομείων και να μπαινοβγαίνει
στον Άγιο Σάββα, στο Μεταξά και το Θριάσειο… Το 2012 η κατάσταση πλέον είχε
γίνει απελπιστική και μάλιστα οι εφημερίδες της εποχής κάλυψαν το θέμα με
τίτλους όπως «Το δράμα μιας μεγάλης λαϊκής φωνής» για να περιγράψουν τη μάχη
που έδινε ολομόναχη, δίχως την παραμικρή βοήθεια και με μια πενιχρή σύνταξη της
τάξεως των 300 ευρώ που λάμβανε από την πρόνοια.
Η ίδια
έλεγε τότε: «Έχω οικονομικό πρόβλημα για τον λόγο ότι χρειάζομαι σε 24ωρη βάση
οξυγόνο, γιατί δεν έχω πνεύμονα. Κάθε εβδομάδα έρχεται σπίτι μία κοπέλα από την
Πρόνοια. Έχω και τρία παιδιά που μου στέκονται, αλλά έχουν μεγάλες οικογένειες
και είναι πνιγμένα στα δάνεια. Τότε που δούλευα ήμουν συνεπής και πλήρωνα, αλλά
τώρα δεν είμαι σε θέση… Μπαινοβγαίνω στα νοσοκομεία, πότε στο αντικαρκινικό
στον Αγιο Σάββα, πότε στου Μεταξά ή στο Θριάσειο. Κάθε λίγο και λιγάκι πέφτει
το οξυγόνο και παθαίνω λοιμώξεις του αναπνευστικού»…
Παρά τις
προσπάθειες που έγιναν για να συγκεντρωθούν χρήματα για την μηνιαία θεραπεία
της, το κόστος της οποίας άγγιζε τα 500 ευρώ, η υγεία της συνεχώς χειροτέρευε.
Παράλληλα εξαφανίζονταν από κοντά της και οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να την
βοηθήσουν ή έστω να της συμπαρασταθούν για να απαλύνουν τον πόνο της μοναξιάς
και της εγκατάλειψης.
Τα
τελευταία χρόνια της ζωής της η κατάστασή της ήταν τέτοια που δύσκολα
αναγνώριζε κανείς την γεμάτη πάθος και δύναμη γυναίκα που κάποτε είχε όλον τον
κόσμο στα πόδια της να τρελαίνεται την ώρα που ανέβαινε στο πάλκο. Μόνο λίγες
κασέτες είχε να δείχνει στους ελάχιστους που διάβαιναν το κατώφλι της για να
τους πείσει ότι ήταν αυτή, η μία και μοναδική Φωτεινή Μαυράκη.
Λίγο πριν
το τέλος, έγινε ακόμη μία απόπειρα για να της εξασφαλιστεί μια τιμητική σύνταξη
για την προσφορά της από το υπουργείο Πολιτισμου. Κάτι που όμως δεν συνέβη ποτέ
αφού το 2015 ο θάνατος πρόλαβε νε της χτυπήσει την πόρτα. Η κηδεία της μάλιστα
τελέστηκε στον Ίασμο του νομού Ροδόπης όπου διέμενε με έξοδα του γραφείου
τελετών «Το Πρώτο» από την Κομοτηνή, αφού δε βρέθηκε κανένας για να καλύψει
αυτή την δαπάνη…
Άδειο σήμερα το αγαπημένο τραπέζι του Στάθη στο καφεείο το χωριού του που συνήθιζε να πίει κάθε πρωί τον καφέ του
Ο 42χρονος Στάθης Ζαρκαδούλας από την Μπαμπίνη Ξηρομέρου οδηγώτας την μοτοσυκλέττα του στον επαρχιακό δρόμο Αστακός - Φυτείες στις 1:30 πμ. συγκρούστηκε με αγριογούρονο το οποίο προσπάθησε να περάσει κάθετα τον δρόμο. Η σύκρουση ήταν μοιραία για τον φίλο μας Στάθη ο οποίος διατηρούσε μικρή κτηνοτροφική μονάδα στο χωριό του την Μπαμπίνη.
Η μοίρα είχε παίξει άσχημο παιχνίδι στην ίδια οικογένεια αφού πριν λίγα χρόνια ο αδελφός του Στάθη Κώστας, είχε σκοτωθεί σε τροχαίο λίγο έξω από το χωριό του.
Ολοκληρώθηκε, στα τέλη
Ιουνίου, η καταβολή της κρατικής ενίσχυσης ήσσονος σημασίας (de minimis) προς
τους παραγωγούς μηδικής, που επλήγησαν από τις συνέπειες των περιοριστικών
μέτρων για την αντιμετώπιση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων.
Η ενίσχυση χορηγήθηκε σε
26.218 δικαιούχους παραγωγούς, ενώ το συνολικό ποσό των πληρωμών ανέρχεται σε
29.523.270,25 ευρώ.
Όπως έχει ανακοινώσει το
ΥπΑΑΤ, το επόμενο διάστημα πρόκειται να πληρωθεί η μηδική (de minimis) και στην
Πέλλα που είχε μείνει εκτός πληρωμής.
Στην συνέχεια και έως τις
31 Ιουλίου θα γίνουν οι ακόλουθες πληρωμές de minimis:
ενίσχυση στο ρύζι
(20,3 εκατ. ευρώ)
μηδική του Έβρου (1,8
εκατ. ευρώ),
ενίσχυση για
λιπάσματα (41 εκατ. ευρώ)
έκτακτο μέτρο
στήριξης της κτηνοτροφίας στη Λέσβο (38,1 εκατ. ευρώ)
θερμοκηπιακή τομάτα
που επλήγη από τον Daniel (250.000 ευρώ)
προανθικό του 2021
(2,5 εκατ. ευρώ).
αποζημιώσεις για τη λειψυδρία στα Ιωάννινα (1,85
εκατ. ευρώ)
Θα ακολουθήσει, έως τις 30
Σεπτεμβρίου, η ενίσχυση για το προανθικό του 2025, με προϋπολογισμό περίπου 80
εκατ. ευρώ, καθώς και το de minimis για τα Τενάγη Φιλίππων, ύψους 4,8 εκατ.
ευρώ.
Για το προανθικό του 2025
το ΥπΑΑΤ λέει ότι μπορεί να αλλάξει το τελικό ποσό μετά την ολοκλήρωση των
ελέγχων.
Επίσης, ο πρωθυπουργός είχε υποσχεθεί μέσα στο
εξάμηνο του 2026 την χορήγηση ενίσχυσης ήσσονος σημασίας (de minimis) στους
κτηνοτρόφους για την αγορά των ζωοτροφών. Τελικά δεν έγινε η πληρωμή και
δεν έχει ανακοινώσει το ΥπΑΑΤ πότε θα γίνει. Ωστόσο φαίνεται ότι θα έχει
καταβληθεί μέχρι τον Δεκέμβριο του 2026.
Η προηγούμενη πληρωμή για ενίσχυση ζωοτροφών (de minimis) είχε γίνει τον
Δεκέμβριο του 2025, που πιστώθηκαν 25,3 εκατομμύρια ευρώ στους λογαριασμούς
42.982 δικαιούχων.
Η απόφαση αφορά παραγωγούς που διατηρούν εκμεταλλεύσεις αιγοπροβάτων και
έρχεται να καλύψει τις επιπτώσεις από την αύξηση του κόστους διατροφής των
ζώων, που προκλήθηκαν από την έξαρση ζωονόσων (όπως η πανώλη των μικρών
μηρυκαστικών και η ευλογιά), καθώς και από τον περιορισμό των μετακινήσεων που
επιβλήθηκαν τα έτη 2024 και 2025.
Ακόμη, μέχρι το τέλος του έτους, θα πρέπει να
καταβληθούν οι ενισχύσεις στους κτηνοτρόφους για απώλεια εισοδήματος λόγω
ζωονόσων. Το ύψος της αποζημίωσης καθορίζεται σε:
α) 70 ευρώ για θανατωθέντα πρόβατα και αίγες άνω των έξι (6) μηνών και
β) 35 ευρώ για θανατωθέντες αμνούς ή ερίφια έως έξι (6) μηνών και κριούς ή
τράγους αναπαραγωγής ηλικίας άνω των έξι (6) μηνών.
