Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026

Σήμερα εορτάζει ο Όσιος Κασσιανός, προστάτης του οικισμού Κασσιανού Πηγών. Φωτογραφικό αφιέρωμα

ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΠΗΓΙΩΤΩΝ ΑΡΤΑΣ-ΑΦΙΕΡΩΜΑ    

                                 

                             ΕΟΡΤΑΖΕΙ   ΣΗΜΕΡΑ Ο ΟΣΙΟΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ

                  ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ ΠΗΓΩΝ ΑΡΤΑΣ

 

ΣΗΜΕΡΑ 28-2-2026 τελευταία ημέρα του Φλεβάρη κάνουμε-όπως κάθε χρόνο - ένα αφιέρωμα στον ΚΑΣΣΙΑΝΟ ΠΗΓΩΝ στη ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ αφού είναι ο μοναδικός Άγιος που εορτάζει την τελευταία ημέρα 28 Φλεβάρη(Κουτσοφλέβαρος)  και κάθε δίσεκτο ετος (κάθε τέσσερα χρόνια )   στις 29 Φλεβάρη  …..

 

Κείμενα πληροφορίες Νικος Π.Ζήσης

Ο οικισμός Κασσιανός Πηγών Αρτας πήρε το όνομα του από τον ομώνυμο Ρωμαίο στρατηγό ο οποίος σε μια περιοδεία του προερχόμενος από τη Ρώμη μεσω Αμβρακίας , στρατοπέδευσε με τη λεγεώνα του στην περιοχή αυτή που ήταν μεγάλο οροπέδιο  Ένα μεγάλο μέρος του τα  πολύ παλιά χρόνια υπέστη   μεγάλη καθίζηση.Το σημείο αυτό  σήμερα λέγεται Κομμένη Σπηλιά. Εκεί αναπαύθηκε για ένα χρονικό διάστημα  με τα στρατεύματά του πρίν συνεχίσει  την πορεία του. Ερχόταν από το ΄Ακτιο κατευθυνόμενος προς την Θεσσαλία μέσω της γέφυρας του Αχελώου  που την λέγαμε Κουτσοκαμάρα ( δυστυχώς  την μπάζωσαν στα έργα  Συκιάς)   και από εκέι μέσω  Αργιθέας Τυμπάνου στο Μουζάκι Καρδίτσας –Αρχαίοι Γόμφοι. . Αυτός ήταν και ο κύριος -από αρχαιοτάτων χρόνων- δρόμος που ένωνε την Θεσσαλία με την Ηπειρο μεσω Αμβρακίας.Η λεγομένη Παραεγνατία οδός…….  .

 Ο  Κασσιανός  ήταν Ρωμαίος στην καταγωγή, με γονείς πλούσιους και επιφανείς. Ή μεγάλη του ευφυΐα, ή φιλομάθεια και ή επιμέλεια του, ήταν από τους βασικούς παράγοντες, ώστε  να διακριθεί στις σπουδές του και να γίνει άριστος επιστήμων. Νέος ακόμη κατετάγη στο Ρωμαικό Στρατό. Διατηρήθηκε εγκρατής και σώφρων και κατά τη στρατιωτική του ζωή  διαβάζοντας τις Αγίες Γραφές, άφησε τη δόξα του κόσμου από τις τάξεις του στρατού και πήγε σε μοναστήρι. Έγινε πρότυπο τη μοναστικής ζωής, ταξίδεψε σε όλα τα μεγάλα και περιφανή κέντρα του ασκητισμού, την Αίγυπτο, τη Θηβαίδα, τη Νυτρία και τον Πόντο και στο τέλος έγινε Άγιος. Έγραψε τα γνωστά από τη «Φιλοκαλία» κεφάλαια «περί οκτώ λογισμών» και κοιμήθηκε εν ειρήνη. ,



       Για τον Όσιο  Κασσιανό  υπάρχει η παράδοση πως κάποτε παραπονέθηκε στο Θεό ότι οι άνθρωποι τιμούν υπερβολικά τον Άγιο Νικόλαο, ενώ τον ίδιο σχεδόν καθόλου. Ο Θεός τότε έδωσε εντολή στους αγγέλους να φέρουν τον Άγιο Νικόλαο μπροστά του, για να διαπιστώσει ο ίδιος αν ο Κασσιανός είχε δίκιο. Οι άγγελοι αφού μάταια αναζήτησαν τον Άγιο Νικόλαο στον ουρανό, ύστερα από πολλές προσπάθειες τον βρήκαν στη φουρτουνιασμένη θάλασσα να προσπαθεί να σώσει τους ναυτικούς που κινδύνευαν. Τότε ο Θεός, αφού διαπίστωσε πόσο μοχθεί ο Άγιος Νικόλαος για τους ανθρώπους, τον  τιμώρησε  για τα άδικα παράπονά του , να εορτάζει μόνο μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια 29 Φεβρουαρίου.δηλ. στά δίσεκτα έτη !!

.


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

Ο οικισμός ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ  της Τοπικής Κοινότητας Πηγών Ιστορική Εδρα του δήμου Γ.Καραισκάκη , βρίσκεται βόρεια των  του κέντρου  των Πηγών απέχει  δε από αυτόν 1,5 χιλιόμ. και συνδέεται με δρόμο κατά τα 2/3 χωματόδρομο, μέτριας βατότητας. Έχει υψόμετρο 920 μέτρα. Αποτελούσε το θέρετρο των Πηγών. Κατά την επίσημη απογραφή του 2021 εχει 13 (δεκατρείς) καταγεγραμμένους κατοίκους (ημιδιαμονείς-εποχικοι). Παλαιότερα είχε πάνω από  εβδομήντα  που ασχολούνταν κυρίως με την κτηνοτροφία αλλά και την γεωργία. Ήταν ένας ζωντανός οικισμός απ όπου ξεκινούσαν 27 μαθητές για το σχολείο του χωριού. ΈσφΙζε από ζωή και δραστηριότητα η Κασσιανού. Από τον οικισμό αυτό περνούσαν οι χωριανοί μας που πήγαιναν πίσω στο Νιγκόζι μέσω Φράξου. Επίσης κατέβαιναν προς το Γραβριά για το μοναστήρι του Σέλτσου και τον Αχελώο.



 Πολλές οικογένειες μετά τον σεισμό του 1969 έφτιαξαν καινούργια σπίτια στον κεντρικό οικισμό του χωριού και σιγά σιγά  αυτός άρχισε να φθίνει.. Έχει ξηρό και υγιεινό κλίμα. Από βορά το χειμώνα την προστατεύει η πλαγιά του Φράξου. Ηταν για την εποχή της, αθέατη  οχυρά θέση αφού σε περίπτωση κινδύνου οι κάτοικοί του  μετακινούνταν άμεσα στα απότομα βράχια της πλαγιάς του Φράξου και της ορογραμής.

     Μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως τον εξώστη των Πηγών με απέραντη θέα στην Κοιλάδα του Αχελώου και απέναντι στην Αργιθέα. Δασοσκεπής με έλατα και πουρνάρια ήταν τόπος βοσκής κυρίως για γιδοπρόβατα και βοοειδή, αλλά και παραδοσιακή μελισσοκομία. Το έδαφος του είναι εύφορο για πατάτες όσπρια καλαμπόκια τριφύλλια, όλα ξερικά, ενώ παλαιοτέρα καλλιεργούνταν και καπνός. Υπάρχει δε και η τοποθεσία ΄΄καπνοτόπι΄΄, 
      Σήμερα, πολλοί λίγοι κάτοικοι  δραστηριοποιούνται  πλέον  στην κτηνοτροφία. Λίγο ψηλότερα  ακριβώς κάτω από τα Κανάλια- το βουνό μας- βρίσκεται και η Σκλάκοβα στα 1.100μ.  με καταπληκτική θέα σε όλη την  γύρω περιοχή’ όπου τα παλιά χρόνια υπήρχαν τα μαντριά του Νίκου Φώτου –σημερα διακρίνονται τα ίχνη τους-( Ηρωας ο μπαρμπα Νίκος  έλαβε μέρος στην  της ανατίναξης της γέφυρας   του Γοργοποτάμου )  Αυτά  κάηκαν από κεραυνό αρχές  της δεκαετίας  του 1960 μαζί με τα ζωντανά του .

 

Ο Οικισμός προσφέρεται για περίπατο  αφού έχει βατό και ομαλό δρόμο από τις Πηγές με κυκλική κυκλοφορία που ανεβαίνει και από τον Πλατανιά- Λαγκοβίζοντα και από το Μαχαλά. Είναι μια  μεγάλη  διαδρομή αναψυχής.

       Σήμερα ο οικισμός αποτυπώνει την εικόνα της παντελούς εγκατάλειψης. Τα περισσότερα σπίτια ερειπωμένα. Άλλα σφαλιστά πορτοπαράθυρα περιμένουν μάταια να τα ανοίξει κάποιο χέρι και να τους ξαναδώσει ζωή.Οι καλύβες τα μαντριά και οι μάσινες άδειες, φράχτες πεσμένες, δασωμένα χωράφια, σηματοδοτούν την εγκατάλειψη. Τα νεροκάναλα αναζητούν τα ζωντανά να τα ξεδιψάσουν. Σαν να μην έζησε ποτέ τόσος κόσμος εκεί επάνω......

     Υδρεύεται από την πηγή ¨ ΣΠΗΛΙΑΣ '' με υποτυπώδες δίκτυο (εξωτερικό λάστιχο) που καλύπτει καθημερινές ανάγκες,κυρίως κτηνοτροφικές. Παλαιότερα οι κάτοικοι του κάλυπταν τις ανάγκες τους από το Παλιοπήγαδο ή από το χωριό με βαρέλες που κουβαλούσαν με τα γαιδουράκια. ή στα παγούρια. Επίσης λειτουργούσε και τηλέφωνο στο σπίτι του Δημήτρη Καρακώστα ενώ είναι ηλεκτροδοτημένος από το 1971. Φαμίλιες  μεγάλες που έζησαν εκεί μέχρι τα τέλη του 1980 ήταν κυρίως οι  Καρακωσταίοι, Ζησαίοι, Βελαεταίοι, Κακαβαίοι, Πριοβολαίοι, Κοιλαίοι και Φωταίοι. Κασσαήδες(καταγωγή απο την Κολοκυθιά Φθιώτιδας) .Καραμήτραίοι κ.α.


 

    Εκεί σήμερα υπάρχει και ένα μικρό εικονοστάσι αφιερωμένο στη μνήμη του Οσιου Κασσιανού από τους κατοίκους του. Θα ανάψουμε το καντίλι του  και ένα κεράκι για όλους όσους έζησαν εκεί και έχουν φύγει απο τη ζωή αλλα όχο απο το νού και την καρδιά μας.

    Tην ημέρα της εορτής του, στον οικισμό γινόταν τοπικό πανηγύρι με τους αυτοδίδακτους μουσικούς του κατά βάση Καρακωσταίοι Ζησαίοι, ενώ στο γλέντι συμμετείχαν όλοι.

    Προς ανάμνηση όλων όσων έζησαν σ αυτόν τον οικισμό των προπατόρων και συγγενών μας, έχουμε τη γνώμη ότι ένας μικρός προκατασκευασμένος ναΐσκος θα πρέπει να είναι η φροντίδα όλων μας.Δεν το έχουμε ξεχάσει,του το  χρωστάμε.... Μέχρι τότε όμως, πρέπει κάποιες μέρες ανοιξιάτικες και πασχαλινές, ή ακόμη και καλοκαιρινές, Κασσιανιώτες και μη,να  βρισκόμαστε εκεί  πάνω όπως τότε….και να ενώσουμε τη σκέψη μας με όλους αυτούς που πέρασαν από εκεί……….παραθετουμε ενα μικρό  φωτογραφικό άλμπουμ με θύμισες νοσταλγικές ξεγνοιασιάς,συνάξεις γλεντιού, αλλά και σκηνές καθημερινότητας από τον  οικισμό ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ ΠΗΓΩΝ-

 Χρόνια Πολλά και του χρόνου......

 

ΧΡΗΣΤΟΣ Β.ΚΑΠΕΡΩΝΗΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΠΗΓΙΩΤΩΝ ΑΡΤΑΣ

ΠΗΓΕΣ ΑΡΤΑΣ 28-2-2026


















Οι τελευταίοι αντάρτες: Οι Κρητικοί που κατέβηκαν από το βουνό 26 χρόνια μετά


30 Αυγούστου 1949. Με τη νίκη των κυβερνητικών δυνάμεων στην μάχη του Γράμμου κλείνει οριστικά η πιο μαύρη σελίδα της σύγχρονης ιστορίας μας, ο εμφύλιος, αδελφοκτόνος πόλεμος. Μετά το τέλος του, αρκετοί αντάρτες του «Δημοκρατικού Στρατού» έφυγαν προς Αλβανία και από εκεί σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ κάποιοι άλλοι παραδόθηκαν. Απέμειναν κάπου 30 αντάρτες στα βουνά της Κρήτης. Από αυτούς άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι έφυγαν στο εξωτερικό, μερικοί συνελήφθησαν και για δύο τρεις κανείς δεν έμαθε τι απέγιναν.

22 Φεβρουαρίου 1975. Ο Γιάννης Θεοδωράκης, αδελφός του Μίκη, ενημερώνει τον εισαγγελέα Εφετών, που δεν είχε λάβει γνώση της δημοσίευσης του διατάγματος αμνήστευσης δύο ανταρτών που τα ίχνη τους είχαν χαθεί. Έχοντας την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στα χέρια του ο εισαγγελέας δίνει σήμα προς την χωροφυλακή, με το οποίο γίνονταν γνωστό, ότι έπαυε η καταδίωξη και η επικήρυξη των δύο φυγόδικων 26 χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου.

23 Φεβρουαρίου 1975. 15 χιλιόμετρα έξω από τα Χανιά, στον δρόμο που οδηγεί στον Θέρισσο, ο Γιώργος Τζομπανάκης και ο Σπύρος Μπλαζάκης, οι τελευταίοι αντάρτες που γνώρισε οι Ελλάδα, 10.20 το πρωί, έπεφταν στις αγκαλιές, συγγενών, φίλων και συντρόφων, πλέον νόμιμοι και περήφανοι. Παρά τις τρεις ευκαιρίες που τους είχαν δοθεί όλα αυτά τα χρόνια ακόμη και με μία προφορική τους μετάνοια να απαρνηθούν τις πολιτικές τους αρχές τους αυτοί αρνήθηκαν και προτίμησαν να ζουν σαν τα αγρίμια στις σπηλίες. Και όσο οι χωροφύλακες δεν μπορούσαν να τους συλλάβουν τόσο στοιβάζονταν το κατηγορητήριο εναντίον τους. Ένα κατηγοριτήριο που πλέον συμπεριελάμβανε και φόνο και αντικυβερνητικές ενέργειες. «Ξέρουμε ότι όλα τα αδικήματα της περιοχής τα 'χουν φορτώσει στο κεφάλι μας», δήλωναν οι δύο, στον Βρετανό δημοσιογράφο Ντ. Τονγκ, το 1972 σε αποκλειστική συνέντευξη που έκανε το γύρο του κόσμου. Αν και επικηρυγμένοι για 150.000 δραχμές, σημαντικό ποσό για την μετεμφυλιακή Ελλάδα, αν και πολλοί γνώριζαν το που βρίσκονται, κανείς Κρητικός δεν πρόδωσε. Τώρα που η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε δώσει την οριστική αμνηστία όλα αυτά άνηκαν στο παρελθόν.


Ανάμεσα στους πρώτους που τους υποδέχτηκαν και η κυρά Μάρκαρη, αδελφή του πατέρα του Τζομπανάκη, ηλικίας 102 που βγήκε στο δρόμο του χωριού κλαίγοντας. Και στους δύο ήρθαν μνήμες από το 1963, τότε που ο πατέρας του Τζομπανάκη, καθώς προαισθάνονταν ότι πλησιάζει το τέλος του ζήτησε να δει τον γιο του. Αυτό πληροφορήθηκαν και οι διώκτες του και περικύκλωσαν το σπίτι, στήνοντας καρτέρι. Όμως ο Τζομπανάκης, πλησιάζοντας το σπίτι, αντελήφθη τι συνέβαινε και έσπευσε να εξαφανισθεί. Την ημέρα της «απελευθέρωσης» του φθάνοντας στο χωριό του, έσπευσε να δει το γκρεμισμένο και καμένο σπίτι του ενώ λίγο νωρίτερα είχε σταματήσει στο νεκροταφείο του χωριού.
Στα χωριά τους, στο Γαβαλοχώρι και το Κόκκινο Χωριό, στήνεται ένα μικρό γλέντι, το ριζίτικο που τους υποδέχονται δεν είναι άλλο από το «αγρίμια και αγριμάκια μου, λάφια μου μαραμένα, πέστε μου που είναι οι τόποι σας». Ανάμεσα στους δημοσιογράφους που είχαν έλθει στα Χανιά για να γίνουν μάρτυρες της ιστορικής στιγμής (σ.σ. είχαν ενημερωθεί για την διαδικασία από την τοπική οργάνωση του ΚΚΕ) ήταν και ξένοι ανταποκριτές.
Ο Γιάννης Θεοδωράκης έγραφε στον Ριζοσπάστη της επόμενης ημέρας: «Μάτια βουρκωμένα. Χέρια, στόματα, νύχια γαντζώνονται στους “αετούς”, άλλοτε παθιασμένα και άλλοτε τρυφερά. Και το τραγούδι, τραγούδι. Σπαραγμός και λεβεντιά. Ο Ντέιβιντ Τοντ από τον Ομπσέρβερ ψιθυρίζει: απίστευτο, απίστευτο. Ο Λέις Πέρσον από το Αρμπέτετ. Μα στα αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά; αναρωτιέται. Ο Μπρέιβικ των Τάιμς της Νέας Υόρκης, με μία κούπα κρασί που κάποιος του 'βάλε στο χέρι, επιμένει για λίγη σιωπή, για λίγη ησυχία, θέλει κάτι να πει. “Ευχαριστώ“, φωνάζει, τρέμοντας σχεδόν από την συγκίνηση. “Ευχαριστώ που μου δώσατε να καταλάβω εδώ τι θα πει λεβεντιά και τι σημαίνει για την Κρήτη η ελευθερία“».


Στη συνέντευξη Τύπου που έδωσαν λίγες ώρες μετά την κάθοδο τους μίλησαν για όλα. Για την υπερηφάνεια «γιατί κατορθώσαμε να γίνουμε ελεύθεροι πολίτες χωρίς να σκύψουμε το κεφάλι. Χωρίς να υποκύψουμε σε συμβιβασμούς, που θα ήταν βάρος για όλη την υπόλοιπη ζωή μας». Για το πως περνούσαν τις μέρες τους: «Ήταν ημέρες που περνούσαμε καλά. Καθόμαστε στην ψηλότερη κορυφή, το Όρνιο, ύψους 2.500 μέτρων, και αγναντεύαμε την θάλασσα και όταν ήταν καθαρός ο καιρός την Πελοπόννησο, την Αττική, τα Δωδεκάνησα. Διαβάζαμε κι' όλας ότι μας έπεφτε στα χέρια. Βιβλία, εφημερίδες και ότι άλλο. Από το 1960 είχαμε και ραδιόφωνο...
Για τις δύσκολες στιγμές δεν είναι δυνατόν να αφηγηθούμε καμία. Η μία ώρα ήταν πιο δύσκολη από την άλλη. Έτσι και αρχίσουμε να μιλάμε, δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Μονάχα τον πρώτο καιρό της δικτατορίας, όταν το κυνηγητό ήταν πιο σκληρό, μπορούμε να πούμε ότι δυσκολευτήκαμε κάπως περισσότερο. Περάσαμε τότε ημέρες χωρίς να δούμε φως κλεισμένοι σε σπηλιές. Όμως αυτές τις δύσκολες ώρες είχαμε την υποστήριξη όλων των ανθρώπων, όχι μόνο των αριστερών αλλά και των δεξιών. Μη φανταστεί κανείς ότι αν δεν είχαμε αυτή την υποστήριξη θα επιζούσαμε».
Σε ότι αφορά την σίτιση τους, το κυνήγι ήταν απαγορευτικό, «υπήρχε ο κίνδυνος να μας ακούσουν και τότε μπορούσε να φτάσει και ο έκτος στόλος. Άλλοτε είχαμε τροφή, άλλοτε μέναμε νηστικοί για ημέρες. Πηγαίναμε σε σπίτια φίλων και δεν ξέραμε αν θα τους βρούμε εκεί ή αν ήταν εξορία ή νεκροί».
Πολλά υπέστησαν όσοι από τους κατοίκους των χωριών έδιναν βοήθεια στους δύο αντάρτες. Διωγμούς, φυλακίσεις, ψυχολογική πίεση. Ανάμεσα σε αυτούς η Κατίνα Βογιατζάκη και η Αργυρώ Αναστασάκη. Και οι δύο πρώτες ξαδέρφες του Τζομπανάκη, σε προχωρημένη ηλικία , έμειναν περίπου ένα χρόνο φυλακή, γιατί βοήθησαν με διάφορους τρόπους τους αντάρτες.
Ένας συγχωριανός του Τζομπανάκη θα αφηγηθεί στον απεσταλμένο της εφημερίδας «Τα Νέα», Γιώργο Καραλή, ότι είχαν για συνθηματικό τους ένα βήξιμο: «Είκοσι χρόνια του φύλαγα, είχαμε για σύνθημα ένα βήξιμο. Έμπαιναν στο σπίτι μου βράδυ, μιά δυό φορές την εβδομάδα, για να πάρουν τρόφιμα. Αυτό βάστηξε 20 ολόκληρα χρόνια, μέχρι που το 1972, αρρώστησα και δεν μπορούσα να κάνω αυτή τη δουλειά».
Οι ξένοι δημοσιογράφοι αναρωτιούνται τι έχουν μέσα στους σάκους που κουβαλούσαν κατεβαίνοντας. Ήταν όλο τους το βιός μαζί, με τις μαγκούρες τους και τα κιάλια, λάφυρο του Γιώργου από τους ναζί, το 1942. Μέσα από τους σάκους ο Γιώργος βγάζει μερικά χόρτα και βότανα του βουνού, ένα αδιάβροχο, ένα φακό, μία μηχανή για κούρεμα, μια ξυριστική λεπίδα και ένα κουτί με κρέμα. «Μην κοροϊδέψετε» είπε «το δέρμα μου είναι πολύ λεπτό».


Το πρώτο βράδυ τους στον πολιτισμό το πέρασαν στο ξενοδοχείο Κύδων στα Χανιά. Με τον πολιτισμό δεν κατάφεραν να εξοικειωθούν άμεσα. Την άλλη ημέρα στο αεροπλάνο που τους μετέφερε στην Αθήνα ο Γιώργος παραδέχθηκε ότι δεν μπόρεσε να κοιμηθεί από τα καζανάκια που ακούγονταν. Στην Αθήνα, η πρώτη του κίνηση ήταν να επισκεφθούν το Πολυτεχνείο και να αφήσουν λίγα λουλούδια στο μνημείο των πεσόντων και στην συνέχεια έφυγαν για την τότε Σοβιετική Ένωση από την ηγεσία της οποίας ήταν επίσημοι προσκεκλημένοι.
Η ζωή τους τα επόμενα χρόνια κύλησε ήρεμα με τον Σπύρο Μπλαζάκη να παντρεύεται να ζει στη Νέα Σμύρνη ενώ ο Γιώργος Τζομπανάκης παντρεύτηκε και αυτός αλλά δεν έφυγε από την Κρήτη. Παρά την απόσταση δεν έχασαν την επαφή τους και την φιλία τους. Έφυγαν από την ζωή με απόσταση ενός μήνα στα τέλη του 1996.

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ Ν. ΠΡΕΒΕΖΗΣ. Τέλεση Εξοδίου Ακολουθίας Πρωτοπρεσβυτέρου π. Αντωνίου Κουλούρη

Τελέσθηκε σήμερα, Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026, η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού Πρωτοπρεσβυτέρου π. Αντωνίου Κουλούρη στον Ιερό Ναό Υψώσεως Τιμίου Σταυρού στα Γλυκά Νερά Αττικής, όπου διέμενε τα τελευταία έτη της ζωής του και υπηρέτησε ως εφημέριος.

Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Υψώσεως Τιμίου Σταυρού, ο οποίος αναφέρθηκε με συγκίνηση στην ιερατική του διακονία, στο ταπεινό του φρόνημα και στην πατρική του αγάπη. Συγκινητικό ήταν και το προσφώνημα του Αντιπροέδρου της Εταιρείας Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης, κ. Χριστοφόρου Ευθυμίου, ο οποίος μίλησε εκ μέρους της Εταιρείας, υπογραμμίζοντας τη μακρόχρονη και πολύτιμη προσφορά του μακαριστού πατρός Αντωνίου στην τοπική Εκκλησία και κοινωνία της Πρέβεζας.

Η αντιπροσωπεία της Εταιρείας μας υπήρξε ο μοναδικός επίσημος φορέας που παρέστη από την Πρέβεζα, τον τόπο όπου ο π. Αντώνιος υπηρέτησε επί σειρά ετών με ζήλο και αυταπάρνηση, επιτελώντας σπουδαίο έργο όχι μόνο στην Εκκλησία, αλλά και στην παιδεία, καθώς και σε σημαντικά έργα υποδομής που φέρουν έως σήμερα τη σφραγίδα της μέριμνας και της διορατικότητάς του.

Ο μακαριστός π. Αντώνιος Κουλούρης στην τελευταία εν ζωή φωτογραφία του

Η παρουσία μας αποτέλεσε ελάχιστη ένδειξη τιμής, ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης προς έναν κληρικό που αφιέρωσε τη ζωή του στη διακονία του Θεού και του ανθρώπου, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στις καρδιές όσων τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του.

Ακολουθεί ο επικήδειος λόγος που εκφωνήθηκε εκ μέρους της Εταιρείας:

 

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

Σεβαστοί Πατέρες,

Αγαπητοί συγγενείς και αγαπητοί αδελφοί,

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε σήμερα τον μακαριστό Πρωτοπρεσβύτερο π. Αντώνιο Κουλούρη, έναν εκλεκτό εργάτη του Ευαγγελίου, που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη διακονία της Εκκλησίας και του ανθρώπου.

Ο π. Αντώνιος γεννήθηκε στη Σίφνο στις 12 Δεκεμβρίου 1930. Σπούδασε Θεολογία και από νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στην ιερατική του κλήση. Χειροτονήθηκε Διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Πρεβέζης στις 13 Νοεμβρίου 1955 και Πρεσβύτερος στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου Πρεβέζης στις 29 Ιουλίου 1956. Εκεί υπηρέτησε ως εφημέριος με ζήλο και αυταπάρνηση έως τις 31 Αυγούστου 1978.

Επί σειρά ετών διετέλεσε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης (1957–1977), υπηρετώντας με συνέπεια, εκκλησιαστικό φρόνημα και διοικητική επάρκεια. Παράλληλα, προσέφερε στην παιδεία ως καθηγητής στο Γυμνάσιο Πρεβέζης από το 1964 έως το 1978, αποδεικνύοντας έμπρακτα το ενδιαφέρον του για τη νέα γενιά.

Το έργο του υπήρξε πολυσχιδές και ουσιαστικό. Συνέβαλε καθοριστικά στην ανέγερση των Ιερών Ναών Αγίου Βασιλείου και Παναγίας Βλαχερνών, εξωκλησίου της Ενορίας Αγίου Βασιλείου, φροντίζοντας και για την αγορά οικοπέδου προς επέκταση των εγκαταστάσεων. Επιμελήθηκε την επισκευή των Ιερών Ναών Αγίας Παρασκευής και Προφήτου Ηλιού, καθώς και την ανοικοδόμηση του βομβαρδισμένου Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Επιπλέον, εξασφάλισε οικόπεδο για την ανέγερση του Ιερού Ναού Αγίου Χρήστου του εκ Πρεβέζης. Με τον τρόπο αυτό προσέφερε πολλά στην Εκκλησία, διαφυλάσσοντας και ενισχύοντας τη λατρευτική και ιστορική μας παράδοση.

Ιδιαίτερη υπήρξε η μέριμνά του για τη νεότητα, καθώς συνέβαλε ώστε τρεις νέοι να σπουδάσουν, στηρίζοντάς τους ουσιαστικά. Η αγάπη του προς την παιδεία και τον άνθρωπο ήταν σταθερό γνώρισμα της ζωής του.

Κατείχε τον τίτλο του Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Έλαβε επίσης δύο μετάλλια από τον Στρατό, το μετάλλιο της Οσίας Μεθοδίας της εν Κιμώλω, καθώς και έπαινο της Εκκλησίας από τον Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης και τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Όμως η μεγαλύτερη τιμή του ήταν η αγάπη και ο σεβασμός των ανθρώπων που διακόνησε.

Για την Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης, ο π. Αντώνιος υπήρξε πρόσωπο ιδιαίτερης αξίας. Ο Πρόεδρός μας, κ. Ευάγγελος Κατσίμπρας, συνδεόταν μαζί του με σχέση βαθιάς εκτίμησης και πνευματικής αναφοράς. Ως ένδειξη τιμής και αναγνώρισης της προσφοράς του, η Εταιρεία προχώρησε το 2017 στην έκδοση του βιβλίου του για την Ενορία Αγίου Βασιλείου Πρεβέζης, συμβάλλοντας έτσι στη διατήρηση της τοπικής μας ιστορίας.

Ο π. Αντώνιος προσέφερε πολλά στην Εκκλησία, πολλά στην παιδεία και πολλά στον κόσμο. Υπήρξε ιερεύς με ήθος, ταπείνωση και πατρική αγάπη. Διακόνησε με πίστη, αφοσίωση και ανιδιοτέλεια, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στις καρδιές των πιστών και στην ιστορία του τόπου μας.

Σήμερα τον αποχαιρετούμε με ευγνωμοσύνη και προσευχή. Είθε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να αναπαύσει την ψυχή του «ν χώρα ζώντων» και να χαρίζει παρηγορία στους οικείους του.

Αιωνία του η μνήμη.

Καλό Παράδεισο, πατέρα Αντώνιε.

Αχ βρε μάνα, βιάστηκες να φύγεις. Τι νόμισες; Μεγαλώσαμε και δε σε χρειαζόμαστε;

Με τα χρόνια η έλλειψη μεγαλώνει και η ανάγκη πολλαπλασιάζεται.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα και αν πέρασαν η μάνα παραμένει μάνα! Είναι πάντα εκεί είτε την έχεις είτε όχι!

Σου μιλώ συνέχεια και αναστενάζοντας λέω ” αχ! βρε μάνα” και έτσι βρίσκω την ευκαιρία να ξεστομίσω αυτή την ευλογημένη λέξη εφόσον δεν υπάρχει άλλος τρόπος πια να την πω.
Φέρνω στο μυαλό μου τα λόγια σου  "όταν θα κάνεις παιδιά θα με θυμηθείς!” Και ναι σε θυμάμαι συνέχεια.

Και επαναλαμβάνω συμπεριφορές, εκφράσεις, κουβέντες δικές σου έτσι αυθόρμητα χωρίς να το σκέφτομαι.

Και τα παιδιά μου με καταλαβαίνουν και σωπαίνουν όταν τα ζαλίζω μιλώντας τους για σένα.
Πού είσαι βρε μάνα να με δεις που όταν αρρωσταίνω, όταν δειλιάζω μπροστά στις απαιτήσεις της ζωής, σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω να παλεύω και ας μην έχω την αγκαλιά σου να κρυφτώ και να παρηγορηθώ.

Αχ! μάνα! Μεγάλωσα και ακόμα πηγαίνω κάθε μέρα στο σχολείο!

Τώρα πια όμως πηγαίνω επειδή μου αρέσει. Ναι, πηγαίνω με χαρά γιατί θέλω να προσφέρω.
Γιατί θυμάμαι τα λόγια σου, “ποτέ δε βγαίνεις χαμένος όταν προσφέρεις με την καρδιά σου, όταν βοηθάς και αγαπάς”.

Και εγώ αγαπώ αυτό που κάνω!

Αχ! μάνα! Δεν είσαι εδώ να διαφωνήσουμε, να τσακωθούμε, να με συμβουλεύσεις για να μπορώ μετά να καταλάβω τις φιλενάδες μου που γκρινιάζουν για τα στραβά των μανάδων τους και τους τσακωμούς μαζί τους.

Αγκαλιάστε τις μανάδες σας γιατί άλλος άνθρωπος για να σε αγαπήσει και να σε πονέσει πιο άδολα δεν υπάρχει.

Η μητρική αγάπη δε γνωρίζει από συμφέροντα!

Η ευχή της μάνας έχει τη δύναμη να νικήσει τα πάντα. Προσπαθώ κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου -όπως με είχες συμβουλεύσει- παλεύοντας με τα λάθη μου και τις υπερβολές μου!

Θυμάμαι που μας έλεγες  "ευχή της μάνας γύρευε και τα βουνά ανέβα” γι’ αυτό πάντα θα σου ζητώ την ευχή σου για να έχω τη δύναμη να βλέπω τη ζωή σαν μια όμορφη και εύκολη ανηφοριά!

https://fanpage.gr

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΟΥ ΣΒΗΝΕΙ… Κι όμως ο Δημήτρης ΜΕΝΕΙ!

Η ζωή που δεν τη ζει κανείς στην πόλη.

Στο ορεινό χωριό Τρίκλινο Αιτωλοακαρνανίας γνωρίσαμε τον Δημήτρη – έναν άνθρωπο που έμεινε στον τόπο του όταν οι περισσότεροι έφυγαν. Μιλάμε για τη ζωή στο χωριό όπως είναι πραγματικά: δουλειές μέρα–νύχτα, καφενείο που κρατάει ακόμα την κοινότητα ενωμένη, βιολογικές ελιές και αμπέλια στο βουνό, ο τρύγος που από γιορτή έγινε οικογενειακή υπόθεση, και μια αγωνία: τι θα απογίνουν αυτά τα χωριά όταν σβήσουν οι τελευταίοι;
Αν σας συγκινεί η αγροτική Ελλάδα, οι ιστορίες ζωής και η αλήθεια της ελληνικής υπαίθρου, αυτό το επεισόδιο είναι για εσάς.

Παραγωγή: Greek Village Life


Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026

Ανησυχία κτηνοτρόφων για αθρόες εισαγωγές ενόψει Πάσχα

Σε κοινοβουλευτική παρέμβαση προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης προχώρησε ο Βουλευτής Φθιώτιδας Γιάννης Σαρακιώτης, μεταφέροντας στη Βουλή την επιστολή του Κτηνοτροφικού Συλλόγου Δυτικής Φθιώτιδας, εντός της οποίας εκφράζεται “η έντονη ανησυχία τους για τις επικείμενες αθρόες και ανεξέλεγκτες εισαγωγές αμνοεριφίων στην ελληνική αγορά εν όψει του εορτασμού του Πάσχα”.

Ο κ. Σαρακιώτης επισημαίνει τους ορατούς κινδύνους, “οι οποίοι προκύπτουν λόγω της αύξησης των εισαγωγών αμνοεριφίων, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες που έχουν προκληθεί από τις θανατώσεις ζώων λόγω ευλογιάς, με πιθανή τη μόλυνση ακόμη και περιοχών που μέχρι στιγμής παραμένουν «καθαρές».

Μάλιστα, εντός της επιστολής αναφέρεται ότι οι Έλληνες κτηνοτρόφοι κρατούν, όσα ζώα δεν έχουν θανατωθεί, κλεισμένα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το κόστος της διατροφής, συμβάλλοντας στον περιορισμό της νόσου και μία πιθανή ραγδαία αύξηση των εισαγωγών θα ακυρώσει κατ’ ουσία τις εν λόγω προσπάθειες”.

https://agronewsbomb.gr/

Πρόσκληση συλλόγου Ηπειρωτών Θριασίου Πεδίου - Παρουσίαση βιβλίου << ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΠΟ ΑΤΣΑΛΙ>>

 Με μεγάλη μας χαρά σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του βιβλίου «Γυναίκες από Ατσάλι» του συγγραφέα Θεόδωρου Δεύτου, που θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας την Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026 και ώρα 19:00.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν: 

• Η εκπαιδευτικός Στεργίου Αλεξάνδρα

• Το μέλος του συλλόγου Ναυρόζογλου Παναγιώτης

Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί με χορούς από το χορευτικό του συλλόγου μας, καθώς και με τραγούδια από τη χορωδία του Συλλόγου Μικρασιατών Ελευσίνας.

Σας περιμένουμε!

Στοιχεία Επικοινωνίας & Πρόσβασης:

Αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια ( σε ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου)


 Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Καμιά φορά κάθουμε και συλλογιέμαι πόσους ανθρώπους θυμάμαι εκεί στην διάβα της ζωής μου στα παιδικά μου χρόνια εκεί στην ξερολιθιά της Πίνδου.

 Στα παιδικά μου χρόνια ο μπαρμπα Λιώνας, ένας ακαμάτης με δίπλωμα δεν είχε σκύψει ποτέ ούτε πετραδάκι να πετάξει σε κανένα σκυλί. Μια φορά αν δεν ήταν ο Αλέξης θα τον είχαν ρημάξει κάτι παλιόσκυλα .Αλλά και όταν πήγαινε στην πόλη εκεί απέναντι από το το κάστρο στο καφενείο του μπάρπα μου του Ζαρμπάλα τον άκουγε και όλο το Κουρμανιό απο τα γέλια. Έτσι το κέρασμα πάηνε φέρτε, δεν είχε τελειώσει το σχολείο αλλά η γλώσσα του πήγαινε ροδάνι. 

Θα αναφερθώ σε ένα ζευγάρι οι ποιό φουκαράδες του χωριού, ο μαύρο Μήτρος πισέκγι έκανε όλλα τα θελήματα του χωριού, χαρά του ήταν να πηγαίνει κανένα καλό μαντάτο σε κανένα τσέλιγκα, να τρώει λίγο βραστόγαλα ο έρμος ένα άκακο ανθρωπάκι από την άλλη εκείνο σιαπαταλό αυτά μολογάει ο μπαρμπα Λιώνας.

Η Ρηνούλα ήταν που ήταν να την πάρει ο διάολος, την γκάστρωσε και εκείνος ο ανάλητος ο Κώτσος και πετάξανε το μπαστί στο λάκκα της Κοτινής. Έδωσε ο θεός και παντρευτήκανε, στο σεργιάνι βγήκε ο κόσμος στην πλατεία για να χαζέψει τα προικιά αλλά ποιά προικιά, μια τσέργα και μια κουρελού σε ένα παλιογάιδαρο φορτωμένο. 

Φωνάζει και αυτό το γιουρτόπιασμα εκείνος ο Κώτσιος: μην στεναχωριέσαι γαμπρέ δεν πειράζει έχει η νύφη θέρμη θα σε ζεστέν το χειμώνα. Στέκετε και κείνος ο Γιώργης ο Καταραχιάς και του ρίχνει δύο σφαλιάρες και του ρθε ο ουρανός σφοντύλ. Και παν σε αυτά χτίζει και ένα στιχάκι ο Λιώνας

Πέντε μπλάρια ένα και ένα με προικιά είναι φορτωμένα

απ το Ντρίσκο κατεβαίνουν και στο Κράψι μέσα μπαίνουν

παππάς απ το Κράψι νουνός απ τ μακρή 

τα φουστάνια  πάν να γράψ

πιάνουν γράφουν τα φουστάνια

 σκουμπουρδούλια από τα πλατάνια

Ο Μπαρμπα -Λιώνας δεν άφηνε κανέναν σε χλωρό κλαρί.

Και λέει μια μέρα εκεί στο κρασόπουλο, τον τζηνάγανε οι άλλοι κανένα καινούργιο

 -Λιώνα δε θα μας πείς.

 -Ε κεράστε και κάτι να ανοίξ του λαρύγγι και θα σας που

Η άγια Λευτεριά άρχισε την λειτουργιά

η Αγια Ελένη άρχισε να μεταλαβαίνει

πάει και ου Γιώργου Τσαρπαλιάς τι χάλεβε αυτός ου παλιοκερατάς

Που λέτε κατ τσούπρες είχαν να κάν μια μάζουξη εκεί στν αγιά τριάδα με στσ αγαπητικουσ

πάνε πρώτα τα κορίτσια και περιμένανε, κοιτάνε τι να δούνε, ου Γιώργου Τσαρπαλιάς έπιασε βροχή και ερχόταν προς την εκκλησιά. Τι να κάνουν και οι τσούπρες μπαίνουν στην εκκλησιά βρίσκουν κάτι ρούχα απο καλόγριες ντύνωντε για να μην τους πάρει χαμπάρι ου Τσαρπαλιάς και κάναν πως λειτουργούσαν για αυτό λέω ΄΄οτι κάναν λειτουργεία.

 Ένα ακόμα θα σας πω που το είδα με τα μάτια μου είχα κάτι μαναράκια και τα βόσκαγα εκεί στην παλιοστέπενη. Η Γίτσα του Τζουβάρα πήγαινε προς τα χαλάσματα. Δεν με καλημέρησε. Μπά παράξενο λέω για μια στιγμή ακοώω το μπάρπα Λιώνα [φαίνετε διαβάινε απο τον κουμπάρο ] και φωνάζει

Ω Γίτσα τι πάς να κάντς μωρή αυτού Μάης καιρός

τα πλιά να λαλλάν και σύ να σκοτώνεσε;

Η Γίτσα η έρμη αγάπαγε τον Σιούλα αλλά αυτός είχε δώσει αλλού την καρδιά του και παραλίγο αν δεν ήταν ο μπάρπα Λιώνας θα χάναμε την Γίτσα

Τι να πρωτοθυμηθώ τον Γούλα "τον πέρα βρέχει" έτσι είχε το παραγκώμι του στο χωριό

Είχε μια γυναίκα που συνέχεια ζήταγε σαν το γάτο τον Γενάρη. Μια μέρα του έφυγε, αυτός ο έρμος την χάλεβε, ανέβηκε πάνω στο τηλεγραφόξυλο έπιανε τα σύρματα και φώναζε

Έλα ΄Γιάννενα, Γότιστα Πρόσβαλα είναι γυναίκα δική μου εκεί

Πως να ξεχαστούν αυτά στα παιδικά τα χρόνια   



Γιώργος Γιαννάκης