To σπήλαιο του Κατσαντώνη στους Μελισσουργούς Άρτας, στα Τζουμέρκα

Το σπήλαιο βρίσκεται ανάμεσα στα καταφύγια Μελισσουργών και Πραμάντων, στα 1000+μ. υψόμετρο, δίπλα σε μία ρεματιά. Στην περιοχή έδρασε ο Κατσαντώνης, που είχε γίνει ο φόβος του Αλί Πασά και ήτανε οπλαρχηγός επί 10 χρόνια. Στην σπηλιά έβρισκε καταφύγιο μαζί με τα πρωτοπαλήκαρά του.

 Το σπήλαιο διανοίγεται κατά μήκος μίας υπόγειας κοίτης ποταμού. Αν και με μικρή ποσότητα νερού έχει αρκετό ενδιαφέρον και διάκοσμο. Σε μερικά σημεία το σπήλαιο ανοίγει και σχηματίζει θαλάμους, ενώ κατά μήκος της κοίτης το ταβάνι προοδευτικά στενεύει. Δυστυχώς αρκετά γραμμένα στα τοιχώματα και στο διάκοσμο..

Η εξερεύνηση έγινε στις 18/02/2014 και την επόμενη μέρα πραγματοποιήθηκε μία σύντομη φωτογράφιση με την πολύτιμη βοήθεια ντόπιων κατοίκων.

Ο Θρυλικός Καταντώνης

Ηπειρώτης στην καταγωγή, από ένα χωριό στα Τζουμέρκα. Το λέγανε Βασταβέτσι, σήμερα Πετροβούνι. Οι γονείς του Σαρακατσαναίοι τσομπάνηδες, με τ' όνομα Μακρυγιάννης. Γεννήθηκε το 1770 ή 1773. Είχε κι άλλα αδέλφια. Τον Γιώργο, τον Κώστα και τον Χρήστο τον μικρότερο. Από μια κατηγόρια (ότι έκλεψε αρνιά και τα έδωσε στους Κλέφτες του θειού του Δίπλα), τον έριξαν φυλακή στα Γιάννινα (17 χρονών παιδί τότε). Στη φυλακή, γνωρίστηκε με τον έμπιστο αξιωματούχο του Αλη-πασά, Βελη-Γκέκα κι έγιναν αδερφοποιτοί. Η απόφαση να γίνει κλέφτης, είχε παρθεί. Η μάνα του, του έλεγε να μην πάει (κατς[κάτσε] Αντώνη) και έτσι βγήκε τ' όνομα Κατσαντώνης.Στα 25 χρόνια του, βγήκε κλέφτης και πήγε στο θειό του Δίπλα, που είχε δικό του σώμα (νταϊφά). Δε μπορούσε να βλέπει την τυραννία των ραγιάδων. Έγινε ο φόβος και ο τρόμος του στρατού του Αλη-πασά. Δε μπορούσαν να τον πλησιάσουν. Έκαψαν το σπίτι του, πήραν το βιός του και τους γονιούς του τους έπιασαν και τους σκότωσαν με βασανιστήρια. Ήταν αεικίνητος οπλαρχηγός για 10 χρόνια. Εξευτέλισε και ξέκανε, χαρατζήδες, σπαχήδες και ντερβεναγάδες Τουρκαλβανούς, στ' Άγραφα, στο Βάλτο, στο Ξηρόμερο, την Ολύτσικα (το βουνό Τόμαρο),...Το 1804 εξόντωσε δυο μπουλούκια του Γιακούπαγα (κάπου 180 νεκροί & τραυματίες), στα στενά της Κανέτας και του Ροβίλιστρου (έξω από τα Γιάννενα). Αυτοί γύριζαν από το Σούλι νικητές και τους διέλυσε. Ελευθέρωσε τότε πολλούς σκλάβους. Χάρισε τη ζωή σ' ένα μόνο (τον έλεγαν Ντούμκα), γιατί είχε δυο αδερφές ανύπαντρες. Του έδωσε και δυο φλουριά να τις παντρέψει. Όλοι θυμούνται και λένε για το πήδημα του στον Αχελώο. Κυνηγώντας Τουρκαλβανούς, μέχρι μια χαράδρα που είχε βάθος 200 μέτρα, 19 απ' αυτούς -από φόβο- έπεσαν μέσα σ' αυτή. Ο ίδιος πήδηξε απέναντι (8 μέτρα περίπου) και κυνήγησε τους υπόλοιπους. Χάθηκαν τότε τέσσερις δικοί του και 200 του Αλη-πασά.

Την άνοιξη του 1807, έστειλε ο Αλής πολύ μεγάλο ασκέρι με αρχηγό τον Μουχαντάρη. Μετά από πόλεμο δυο ημερών, έφυγαν με γιουρούσι, αφού σκοτώθηκαν 11 δικοί του. Μέσα σ' αυτούς και ο θειός του Δίπλας. Μετά από ένα μήνα, τον καλεί ο Καποδίστριας να σώσει τη Λευκάδα από τον Αλη-πασά. Πολέμησε γενναία μαζί με τον Κολοκοτρώνη και νίκησαν. Σημαντική ήταν η παρουσία Ρωσικών στρατευμάτων. Τότε του πρότειναν να αναλάβει τη διεύθυνση ενός Ρωσικού τάγματος. Δε δέχτηκε και είπε: "η Ρωσία δεν έχει ανάγκη από εμένα, ενώ τ' Άγραφα μ' έχουν".Παθαίνει ευλογιά, φεύγει μισόγερος από τη Λευκάδα. Μένει σε μια σπηλιά, με τον αδερφό του Γιώργο και άλλα πέντε παλικάρια, στο μοναστήρι του Προδρόμου των Αγράφων, μέχρι να γίνει καλά. Μαθεύτηκε και ένας προδότης οδήγησε το Μουχαντάρη με 700 Τουρκαλβανούς και τους έπιασαν. Τους φέρνουν στα Γιάννενα. Του ζήτησε ο Αλη-πασάς τους κρυμμένους θησαυρούς και τα γρόσια του. Και τότε, κάτω απ' τον ιστορικό πλάτανο, του έσπασαν οι δήμιοί του με σφυριά, τα κόκαλα χεριών και ποδιών αργά-αργά. Δεν έβγαλε φωνή. Μισοπεθαμένο τον πέταξαν στα μπουντρούμια και μέσα στον πόνο και τον πυρετό έλεγε: "έρμα γρόσια .... έρμα γρόσια", ώσπου πέθανε.

Περισσότερες πληροφορίες για τον Κατσαντώνη ΕΔΩ

Η είσοδος

είσοδος νερού στο σπήλαιο

Δείτε τα video

www.canyoning-caving.blogspot.gr

Χαρές και λύπες για τους ανθρώπους είναι!!!!

«Μια ζωή δεμένη με τη γη και τα ζώα»: Η 24χρονη που επέλεξε την αιγοπροβατοτροφία

Μερικές ιστορίες δεν χρειάζονται υπερβολές για να σταθούν. Έχουν μέσα τους μια σιωπηλή δύναμη — αυτή που κουβαλάει η καθημερινότητα όταν είναι αληθινή. Η Κανέλλα Κουρόγιωργα, νεαρή κτηνοτρόφος από το Άστρος Κυνουρίας, δεν μιλάει για τη ζωή της σαν κάτι ιδιαίτερο. Για εκείνη είναι απλώς η ζωή της. Κι όμως, όταν τη ρωτάς τι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια, σταματάει για λίγο και λέει κάτι που μένει: έχουν αλλάξει πολλά… αλλά δεν θα τα άλλαζε με τίποτα.

Κι αρχίζεις σιγά σιγά να καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό. Μεγάλωσε μέσα στα ζώα και σήμερα είναι 24 ετών. Όχι σαν επιλογή στην αρχή, αλλά σαν φυσική συνέχεια. Μετά ήρθαν οι σπουδές — κομμωτική. Ένας δρόμος που θα μπορούσε να την πάει αλλού. Και ίσως για λίγο να πήγε. Αλλά όχι πραγματικά. Γιατί όπως λέει, «είναι το μικρόβιο». Αυτό που σε τραβάει πίσω περισσότερο και εκεί που νιώθεις δικός σου.

Τα τελευταία επτά χρόνια είναι εκεί κάθε μέρα. Από το πρωί μέχρι το βράδυ, όπως εξομολογείται στο Agronewsbomb και δεν… μετανιώνει καθόλου. Στο μαντρί, στα χωράφια, στις ελιές. Δίπλα στον πατέρα της — και μόνο που τον αναφέρει, αλλάζει η φωνή της. «Του έχω μεγάλη αδυναμία». Δεν είναι απλώς συνεργάτες. Είναι μια σχέση που έχει ρίζες βαθιές, σχεδόν αόρατες αλλά καθοριστικές.

Από την αιγοτροφία και στα πρόβατα

Το κοπάδι τους έχει αλλάξει. Παλιά περισσότερα γίδια, τώρα λιγότερα — περίπου εκατό. Και δίπλα τους γύρω στα εκατόν πενήντα πρόβατα. Όχι τυχαία. Είναι επιλογή που ήρθε με τον χρόνο. Διασταυρώσεις κυρίως από Ασσάφ, Λακόν και γερμανικές φυλές, με τα Ασσάφ να κυριαρχούν. Ζώα με καλή προσαρμογή και — το πιο σημαντικό — υψηλή απόδοση στο γάλα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, όσο κι αν υπάρχει συναίσθημα, υπάρχει και η πραγματικότητα της δουλειάς. Το πρόβειο γάλα φτάνει να δίνει καλύτερη τιμή, γύρω στο 1,57, ενώ το γίδινο κινείται στα 95 λεπτά. Κι όμως, η επιλογή δεν είναι μόνο οικονομική. «Λίγα και καλά», λέει. Να μπορείς να τα φροντίζεις όπως πρέπει. Να τα ξέρεις.

Και εκεί είναι που επιστρέφει ξανά στο ίδιο σημείο: στην αγάπη. Όχι σαν λέξη εύκολη. Σαν πράξη. Σαν το να είσαι εκεί κάθε μέρα, να τα βόσκεις σωστά, να μην αφήνεις τίποτα στην τύχη — εμβόλια, φροντίδα, παρατήρηση. «Και με το παραπάνω». Ίσως γι’ αυτό και τα ζώα της είναι ήρεμα. Δεν ξεχωρίζει εύκολα γίδια και πρόβατα στον χαρακτήρα. «Είναι όλα ήρεμα», λέει. Σαν να έχουν μάθει να εμπιστεύονται. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις πως αυτή η δουλειά δεν είναι μόνο τεχνική. Είναι σχέση.

Δύσκολη καθημερινότητα με πολλές έννοιες

Η καθημερινότητα δεν είναι εύκολη. Έχει σκαμπανεβάσματα, όπως ακριβώς οι τιμές των ζωοτροφών όπως μας λέει, έχει κούραση, έχει αβεβαιότητα. Υπάρχει και κάτι άλλο που βαραίνει σιωπηλά τα τελευταία χρόνια — οι ζωονόσοι. Στη δική τους περιοχή δεν έχουν εμφανιστεί κρούσματα. Είναι από τους τυχερούς. Αλλά δεν το λέει με ανακούφιση μόνο. Το λέει με μια σκέψη για όσους δεν στάθηκαν το ίδιο τυχεροί. «Είναι κρίμα για αυτούς τους ανθρώπους… δεν θα ήθελα ποτέ να βρεθώ σε αυτή τη θέση». Γιατί εκεί δεν χάνεις απλώς ζώα. Χάνεις χρόνια δουλειάς. Κομμάτια από τη ζωή σου. Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, εκείνη μένει. Ίσως γιατί μέσα στη φύση βρήκε κάτι που δύσκολα εξηγείται. Μια ηρεμία που δεν σημαίνει απουσία δυσκολιών, αλλά παρουσία νοήματος. Μια καθημερινότητα σκληρή, αλλά δική της. Και τελικά, όταν ξαναγυρνάς σε εκείνη τη φράση, δεν ακούγεται καθόλου τυχαία. Δεν θα τα άλλαζε με τίποτα.

https://agronewsbomb.gr/

«Αει κακιά αστραπόπτσα να την βαρέσ’ .......

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

«Γιατρέ να αναβάλουμε τη συνάντησή  μας, για το σφράγισμα του οδόντος  για τη Δευτέρα, γιατί  το Σ.Κ. (Σαββατοκύριακο) θα  πάω εκδρομή. Οκέι;» Αυτά  ακούσαμε το περασμένο καλοκαίρι στα Τζουμέρκα.

.....

Τον κοίταξα, με κοίταξε ο γιατρός, του έφυγαν τα φύλα της τράπουλας από τα χέρια του, έχασε ένα τσουβάλ’ καπίκια και στο τέλος ανέκραξε απελπισμένος.

«Αει κακιά αστραπόπτσα να την  βαρέσ’  κατακρίκελα.».

Ο Νάσιος, ο συμπαίκτης του, τον παρατήρησε ευγενικά:

-Γιατρέ ντροπής πράγματα. Δεν επιτρέπονται αυτά.

Κι ο γιατρός γύρισε κατά το μέρος μου.

-Εσύ δεν έχεις να πεις τίποτε; Το Σαββατοκύριακο έγινε Σ.Κ. ; Την ξέσκισαν την γλώσσα.

«Είναι η καινούρια γλώσσα, η εξευγενισμένη. Ε, τι στα Τζουμερκιώτικα θα είμαστε ακόμη;», συνέχισε την κουβέντα ο τέταρτος της παρέας.

Κούνησα το κεφάλι μου. Είχα και παραείχα να πω, αλλά όπως τον είδα έτσι αμπουριασμένο τον γιατρό,  είπα μέσα μου: «Καλύτερα να μην μιλήσεις». Και δεν μίλησα. Δεν μίλησα, για να συνεχίσουμε το παίξιμό μας.

(Αμπούριασε στο καναβοτόπ’ θα ρίξ’ καρεκλοπόδαρα)

Και εκεί  που παίζαμε, άρχισαν κομπολόι -συνειρμικά- να λειτουργούν οι λέξεις.  Ένα κατεβατό.  Τζουμερκιώτικη λαλιά.   

Να πάρουμε τη λέξη βαράω με τη μεταβατική και αμετάβατη σημασία. Τη λέμε και την πολυλέμε στα Τζουμέρκα. Την είπε και ο γιατρός. «Να την βαρέσ’…». Είναι λέξη που έλκει την καταγωγή της από τον Όμηρο και αρχικά σήμαινε πιέζω με το βάρος μου.

Βαράω: κτυπώ κάποιον, δηλαδή δέρνω ή σκοτώνω. Μη βάρισι μωρ’ μάνα.

Βάρεσα: κτύπησα, πληγώθηκα , σκότωσα: Να σε βαρέσ’ κακό στραπάτσο.

Βαράω βιολι: Μ’ έκοψε λόρδα.

Βαράω γκασμά: δύσκολα περνάω.

Βαράν οι μουσικοί: «βαράν τα όργανα, βαράν κι οι σακοράφες».

Βάρεσε μεσ’μέρ’ κι ακόμα μπεκροπίν’ στα καφενεία.

Βαράω μύγες: κάθομαι άπραγος, δεν έχω δουλειά.

Τον βάρεσαν με γκρα: τον πυροβόλησαν.

Βάρεσε  δυο λαγούς κι έναν τρυποτούφο: Λόγια κυνηγών. Αμούρες, φιστούρες και γκόρτσα αγίνωτα.

Ήπια δυο τσίπ’ρα και με βάρεσε κατακούτελα:  Αυτό  έλεγε η γιαγιά μου στην Άγναντα. «Πηγαίνετε στο πουτσαρείο ( έτσι έλεγαν τα καφενεία, γιατί μόνο άντρες πήγαιναν εκεί) του Λεμονιά και πίνετε τα παλιοτσίπ’ρα και σας βαράει κατακρίκελα στο κεφάλ’».

Μού τη βάρεσε: Γιατί να είναι πιο εύηχο το μού την έδωσε.  

Βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο: μετανιώνω πικρά για κάτι, συνειδητοποιώ ένα μεγάλο λάθος μου.

Βαρούν τα σήμαντρα: «Γιώργη, βαρούν τα σήμαντρα, σημαίνουν κι οι καμπάνες./Δεν πας, Γιώργη, στην εκκλησιά, δεν πας να μεταλάβεις;»

Τον βάρεσε η καψούρα κατακούτελα: ερωτεύθηκε.

(Εδώ κι αν έπεσε αστραπόπτσα!)

Η γλωσσοπλαστική δεινότητα της Τζουμερκιώτικης λαλιάς. Άφθονα στοιχεία της γλώσσας των προγόνων μας, δημιούργησαν και νέες λέξεις, χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη, τις κραυγές των ζώων και τους ήχους του αέρα και των γάργαρων νερών του τόπου μας, καθώς και τα φαινόμενα της φύσης και της ζωής.  Μέσα από τις λέξεις προβάλλουν εικόνες από τη φύση και τη ζωή, που δίνουν «σάρκα και οστά» ακόμα και στις αφηρημένες έννοιες, τις ιδέες.

Η «εικονοπλαστική» αυτή ικανότητα των Τζουμερκιωτών, με χρωστήρα τη γλώσσα και πρότυπο (μοντέλο) τη φύση κάνει τη ντοπιολαλιά μας να ακούγεται «ανάγλυφα», παραστατικά, ζωντανά.

Κάθε λέξη της «προβάλλει» σαν μια  εικόνα που σφύζει από κίνηση και ζωή.

Η αστραπή

«Θριαμβικοί θάνατοι επέρχονται/ ραγδαίως/ και μες στον μαύρο ουρανό/ ανάμεσα σε πύραυλους μέσου βεληνεκούς/  η λαμπερή αστραπή θα ’ναι η ψυχή μου».  (Γ. Σεφέρης)

Αλάφιασμα: το τρόμαγμα, το τίναγμα και το τρέξιμο του ελαφιού, όταν ξαφνιάζεται.  

Κουλοκαψίδα: όποιος αγωνιά πολύ και δεν μπορεί να ησυχάσει, όπως εκείνος που έχει ερεθισμένες αιμορροΐδες. Ε, ρε τη κουλουκαούρα  που τον έπιασε…

Πουσπουρίζω: κάνω «πους-πους», ψιθυρίζω στο αυτί κάποιου. Τι πουσπουρίζεσαι αυτού πέρα μ’ αυτόν τον ντφεκαλεύρ’.

Αλαφραπαλάτζα:  ονομάζεται ο ελαφρόμυαλος, εκείνος δηλαδή που το ελάχιστο μυαλό του, μόνο από τις «ελαφριές της παλάτζας», από ζυγαριά δηλαδή που ζυγίζει μικρά  βάρη, από ‘ζυγό ακριβείας», όπως θα λέγαμε σήμερα, μπορεί να ζυγιστεί.

Σκεφτόμουν και άλλα πολλά. Κυρίως όμως πόσο δίκιο είχε ο γιατρός που φώναξε: «κακιά αστραπόπτσα να την βαρέσ’». Μπράβο γιατρέ είπα μέσα μου. Μόνο γι’ αυτό θα σε αφήσω να κερδίσεις  στην πρέφα. Σήμερα …, όχι άλλη μέρα.

Χρήστος Α. Τούμπουρος

Επεισοδιακοί ποδοσφαιρικοί αγώνες του 1933 μεταξύ των ομάδων Φιλιππιάδας – Θεσπρωτικόύ

Γράφει ο Αθανάσιος Δημ. Στράτης.

Μεταξύ των χωριών πάντα υπήρχαν διαφορές, μικρές ή μεγάλες, πότε για τις βοσκές, πότε για τα νερά, πότε για την καταγωγή  κ.λ.π.

Οι αντιπαλότητες αυτές μεταφέρονταν ενίοτε και σε άλλα πεδία. Εκπαιδευτικά, κοινωνικά, πολιτικά, εκκλησιαστικά και τόσα άλλα.

Πολλές φορές οι αντιπαλότητες αυτές εκδηλώνονταν σε συναντήσεις ή συγκεντρώσεις, όπου έβγαζαν τα απωθημένα τους.

Θα παρατεθεί ένα από τα παραδείγματα αυτά.

Στην εφημερίδα των Ιωαννίνων ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΏΝ, φ. 1950, 3 Αυγούστου 1933, στη σελίδα 2 (Ιδιοκτήτης – Διευθυντής Ευθύμιος Τζάλλας) καταχωρείται το παρακάτω κείμενο:

«ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ.

ΦΙΛΙΠΠΙΑΣ, Ιούλιος (Έκτακτος ανταπόκρισις).

Προχθές κατόπιν προσκλήσεως του ποδοσφαιρικού σωματείου Θεσπρωτικού ο «Άρης», μετέβη εκεί ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Φιλιππιάδος «Εθνικός» προς συνάντησιν. Τους ποδοσφαιριστάς συνόδευσαν και ολίγοι φίλαθλοι. Φθάσαντες εις το Θεσπρωτικόν ουδείς εκ των ιθυνόντων το σωματείον μάς υπεδέχθη εκτός δύο δημοδιδασκάλων εκ Ριζοβουνίου και του αρχηγού του «Άρεως» κ. Παπανικολάου. Έπειτα μετέβημεν όλοι ομού εις το γήπεδον το οποίον απέχει από το κέντρον του χωρίου περίπου μισή ώρα. Αλλ’ εκεί αντί οι ποδοσφαιρισταί να μας αποδεχτούν ως φιλοξενουμένους των ούτε κάν μας έδωσαν σημασίαν μάλιστα δε έβαλαν και μικρά παιδιά και μας εγιουχάϊζαν. Οι ποδοσφαιρισταί του «Άρεως» θέλοντες με κάθε τρόπον να μας νικήσουν, διότι καθ’ όλας τας προηγουμένας συναντήσεις ενικώντο εκάλεσαν δι’ ενίσχυσιν της ομάδος των εξ Ιωαννίνων δύο παίκτας του «Αβέρωφ» τους κ.κ. Γεωργιάδην τερματοφύλακα και Δερματάν σέντερ-φορ δια να παίξουν. Το τοιούτον βέβαια ημείς δεν ημπορούσαμε να το δεχθώμεν διότι εις την σύνθεσιν της ομάδος των την οποίαν πρό δύο ημερών τηλεγραφικώς μας ανεκοίνωσαν δεν περιείχοντο τα ονόματα των δύο ανωτέρω παικτών. Ένεκα τούτου εξηρεθίσθησαν οι «Αριανοί» οι οποίοι δεν ήθελον να παίξουν και μας εφοβέριζον ότι θα μας δείρουν. Τέλος τη μεσολαβήσει διαφόρων κατοίκων απεφασίσαμεν να παίξωμε χωρίς να λάβουν μέρος εις τον αγώνα παίκται που δεν είνε εγγεγραμμένοι εις τας αντιπάλους ομάδας. Αλλ’ οι «Αρειανοί» επειδή ήσαν βέβαιοι ότι θα ενικώντο τρύπησαν την μπάλλαν δια να ματαιώσουν την συνάντησιν και ούτω εφύγαμεν άπρακτοι. Επί τη ευκαιρία αυτή οφείλω να στιγματίσω την αντιαθλητικήν στάσιν των διδασκαλιστών κ.κ. Πάτση και Λογοθέτη διότι παρώτρυνον τα παιδιά να μας κτυπήσουν με πέτρες. Και να εξάρω την στάσιν του αρχηγού του «Άρεως» κ. Παπανικολάου διότι χάρις εις αυτόν απεσοβήθησαν πολλά επειδόσια. Όταν μπήκαμε στ’ αυτοκίνητα οι κ.κ. Θεσπρωτοί μας εράντιζον με …πέτρες.

Γεώργ. Δημητριάδης (ανταποκριτής)».

                                     

Το ζήτημα δεν σταμάτησε εδώ. Στο φύλλο 1968, της ίδιας εφημερίδας, στις 22 Αυγούστου 1933, δημοσιεύτηκε κείμενο της «άλλης πλευράς» που έχει ως εξής:

«Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ «ΑΡΕΩΣ» - «ΕΘΝΙΚΟΥ»

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ

ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΟΝ, Αύγουστος. (Έκτακτος ανταπόκρισις).

Σχετικώς με τα δημισιεθέντα εις το φύλλον της 3 τρέχοντος του «Ηπειρ. Αγώνος» δια την συνάντησιν του «Άρεως» Θεσπρωτικού και «Εθνικού» Φιλιππιάδς και επειδή δεν απεδόθη δια της δημοσιευθείσης ανταποκρίσεως η πραγματικότης, έρχομαι σήμερα δια της παρούσης να θέσω τα πράγματα εις την θέσιν χάριν της αξιοπρεπείας του Ηπειρωτικού αθλητισμού.

Πρώτα-πρώτα η συνάντησις αύτη που επρόκειτο να γίνη επεφασίσθη κατόπιν επιμόνου προσκλήσεως του «Εθνικού» κι όχι του «Άρεως», ο οποίος γνωρίζων καλά ποίοι αποτελούν τον πρώτον απέφευγε κάθε συνάντησιν. Ο ημέτερος Σύλλογος απέφευγε την συνάντησιν με τον «Εθνικόν διότι κατά την πρώτην συνάντησιν η οποία είχε γίνη εις Θεσπρωτικόν και η οποία είχε λήξη 1-0 υπέρ του «Εθνικού οι φιλοξενούμενοι καίτοι εις ξένον έδαφος εγιουχάϊσαν τους παίκτας του «Άρεως» κτυπήσαντες μάλιστα και τενεκέδες εντός του γηπέδου του τελευταίου.

Κατά την δευτέραν συνάντησιν την γενομένην εις Φιλιππιάδα κατά την οποίαν ο «Άρης» είχε επιβληθεί με 2-1, αυτοί οι ίδιοι οι τολμώντες δια να έλθουν εις φως και οι δήθεν κοπτώμενοι δια την αθλητικήν ιδέαν εξυλοκόπησαν αγρίως σχεδόν όλους τους ποδοσφαιριστάς του «Άρεως» μη φεισθέντες ουδέ του διαιτητού κ. Σκανδάλη επί τούτου προσκληθέντος εκ Πρεβέζης παρ’ αμφοτέρων των Συλλόγων, ούτε και των υπέρ εκατό (100) φιλάθλων εκ Θεσπρωτικού. Τέλος αυτό τούτο το κύπελο δεν εδόθη στην νικήτρια ομάδα τότε.

Μας κατηγορούν ότι δεν τους εδέχθημεν μετά γλυκισμάτων ούτε μετά βαϊων και κλάδων. Αυτό είναι σωστό, δεν μπορούσε να γίνη ένα τέτοιο πράγμα τη στιγμή που μετά βίας δεχόμαστε να συναντηθούμε μαζί τους και τη στιγμή που απυχεί ακόμη ο ξυλοδαρμός ο παλιός.

Το γήπεδο απέχει 1/2 ώρας ενώ στην πραγματικότητα είναι ζήτημα αν απέχει 10 λεπτά… Λέγουν εν συνεχεία ότι παρεκινήσαμε – προ παντός ο υποφαινόμενος και ο κ. Λογοθέτης – τα παιδιά προς γιουχαϊσμόν και πετροβολισμόν, πράγμα ψευδέστατον διότι ούτε παρεκινήσαμεν μα ούτε και συνέβη τέτοιο πράγμα. Και εξακολουθεί η ασυδοσία και η αδιαντροπιά. Λέγουν ότι κατεβάσαμε τους παίκτας Γεωργιάδην και Δερματάν του «Αβέρωφ» και ότι σπάσαμε ….τη μπάλα…. Εδώ βρίσκεται η μεγαλυτέρα ψευτιά.

Ημείς γνωρίζοντες ως εκ του παρελθόντος ότι ο «Εθνικός» ουδέποτε κατέρχεται χωρίς 4-6 ξένους παίκτας και δη του «Παναμβρακικού», «Πανεργατικού» ακόμη και του «Παναιτωλικού» Αγρινίου, φέραμε τους εν λόγω παίκτας τον μεν πρώτον ως διαιτητήν, τον δε δεύτερον εν περιπτώσει καθ’ ήν συνέβαινε το προαναφερθέν. Και δεν γελασθήκαμε….

Κάτω από το όνομα Νικάκης που ανεγράφετο στη σύνθεση ήτο κρυμένος γνωστός παίκτης του «Παναμβρακικού» Πελεμέζης, ενώ ημείς ούτε στη σύνθεση ούτε πουθενά ανεγράφαμε τους Γεωργιάδην και Δερματάν.

Είναι αναλήθεια του αισχύστου είδους και αδιαντροπιά άνθρωποι μεταχειριζόμενοι τέτοια μέσα νάχουν την τόλμην να βγαίνουν στο φως και να συκοφαντούν άλλους ισταμένους στο ύψος των. Το ίδιο είχε συμβή κι άλλοτε υπό διάφορα ψευδώνυμα, Τσίτσας κ.λ.π.

Εκρύπτοντο γνωστοί παίκται του «Παναμβρακικού» και άλλων ομάδων της Άρτης ως ο Ευάγ. Καπετανίδης, και άλλοι των οποίων τα ονόματα μου διαφεύγουν, σε τέτοιο σημείο που οι καθαροί ντόπιοι παικται να μην φθάνουν τον αριθ. 4.

Έπειτα ότι σπάσαμε τη μπάλα φοβούμενοι πανωλεθρίαν. Μόλις είδαμε ότι η μπάλλα «χάνει» εμείς προσφέραμε τη δική μας, μα δε δεχθήκαν προφασιζόμενοι ότι δεν είναι πολύ μεγάλη.

Ακόμη επιμένουμε στέλνομε ποδηλατιστή να φέρη τα αναγκαιούντα προς διόρθωσιν της δικιάς των μπαλλας κι αυτοί το ….στρίβουν ….αναισχύντως έχοντας κατόπιν την τόλμην να βγαίνουν εις φως με σκοπό τη συκοφάντηση του πραγματικά αθλητικού πνεύματος που διέπει τους ποδοσφαιριστάς μας.

Θεοχάρης Πάτσης». 

                   

Τα κείμενα, μας δίνουν ενδιαφέροντα στοιχεία όπως: Παίκτες και φίλαθλοι μετακινούνταν όλοι μαζί με τα ίδια αυτοκίνητα. Παίκτες από διαφορετικές ομάδες προσλαμβάνονταν για έναν μόνο αγώνα προς ενίσχυση, και το φύλλο αγώνος πλαστογραφούνταν. Κάθε ομάδα είχε μόνο μία μπάλλα, που όταν έσπαγε περίμεναν τον επιδιορθωτή να την κολλήσει. Ο τευταίος αγώνας της 3ης Αυγούστου ήταν ο τρίτος, κάτι σαν η ρεβάνς. Είχαν προηγηθεί άλλοι δύο με νίκες του «Άρη». Ο Θεοχάρης Πάτσης που υπογράφει την τελευταία ανταπόκριση είναι ο μεγάλος παιδαγωγός, εκδότης πολλών εγκυκλοπαιδειών και όχι μόνο.

Ακόμη τα κείμενα μας μεταφέρουν στο κλίμα των γειτονικών χωριών, όχι μόνο της εν λόγω περιοχής, αλλά και όλης της επαρχίας. Οι κάτοικοι, παρ’ ότι είχαν μόλις βγεί από πολέμους, ληστείες, πείνα και κάθε άλλο κακό συναπάντημα, επέμεναν στις αντιπαλότητες ακόμη και στα, ο θεός να τα κάνει,  αθλητικά.

Από τον Άρη Βελουχιώτη στην ορφάνια και τη φτώχεια | Συγκλονιστική ιστορία ζωής

Η αληθινή μαρτυρία ενός ανθρώπου που έζησε τα δύσκολα χρόνια της Ελλάδας.

Στο Ραπτόπουλο Ευρυτανίας συναντήσαμε τον κύριο Δημοσθένη, έναν άνθρωπο που έζησε από παιδί τη φτώχεια, την ορφάνια, τον φόβο του πολέμου και τις πληγές μιας σκληρής εποχής στην ορεινή Ελλάδα.

Μέσα από τη συγκλονιστική του μαρτυρία, μας μιλά για τον πατέρα του που σκοτώθηκε, για τα δύσκολα παιδικά χρόνια με πείνα και στερήσεις, για τις σφαίρες και τον ανταρτοπόλεμο, για τα χρόνια που περπατούσαν ξυπόλυτοι, αλλά και για την πίστη, την οικογένεια και τη ζωή που κατάφερε να χτίσει αργότερα. Μια αυθεντική ιστορία ζωής από την Ευρυτανία, γεμάτη μνήμη, πόνο, δύναμη και αξιοπρέπεια.

Από το Ραπτόπουλο Ευρυτανίας, σας στέλνουμε την αγάπη μας.

Παραγωγή: Greek Village Life