Συνταγές από τον Ηπειρώτη chef Τάσο Τόλη :Φασόλια γίγαντες σαλάτα

Υλικά για 4 άτομα

2 φλ.τζ. γιγαντες

1 κόκκινο κρεμμύδι, κομμένο στη μέση

1 φλ.τζ. ψιλοκομμένος μαϊντανός

Αλάτι, πιπέρι

1 λεμόνι, το ξύσμα

4 κ.σ . χυμό λεμονιού

2 σκελίδες σκόρδο, τριμμένες

1 κ.γλ. κοκκους μουσταρδας

2κ.σ. πουδρα (μουσταρδας )

6 κ.σ. ελαιόλαδο

Εκτέλεση συνταγής

Στραγγίζετε τα φασόλια από το νερό που μούλιασαν για 12 ωρες, και τα βάζετε σε μια κατσαρόλα με μπόλικο κρύο νερό που να τα σκεπάζει. Τα βράζετε για 1 1/4 -1 ½ ώρα, μέχρι να μαλακώσουν, αλατοπιπερώνοντάς τα το τελευταίο τέταρτο περίπου της ώρας.

Διαλύετε τη σκόνη της μουστάρδας στο λεμόνι σε ένα βαζάκι με καπάκι και προσθέτετε μέσα όλα τα υπόλοιπα υλικά του ντρέσινγκ. Κλείνετε το βαζάκι και το κουνάτε με δύναμη να ομογενοποιηθούν τα υλικά.

Στραγγίζετε τα φασόλια και τα ανακατεύετε με το κρεμμύδι και τον μαϊντανό και τα περιχύνετε με το ντρέσινγκ.

Γαρνιρετε με φυλλα αγριας ροκας και ψητα ντοματινια.

Τάσος Τόλης

Επίτιμος Πρόεδρος Λέσχης Αρχιμαγείρων Ελλάδος









romiazirou.blogspot.gr

Μάνα. «Τι σ’ χρουστάω, πιδάκι μ’»

 

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΙ ΟΜΩΣ…
ΑΓΡΙΝΙΩΤΙΚΟ
«ΤΙ Σ’ ΧΡΟΥΣΤΑΩ, ΠΙΔΑΚΙ ΜΟΥ»

• του Λ. Τηλιγάδα

Όσοι δεν το έχετε ζήσει, δεν μπορείτε να το καταλάβετε!

Να έχεις φτάσει 40 χρονών, να ζεις στην Αθήνα και να κατεβαίνεις στο Αγρίνιο για Σαββατοκύριακο.

Να συναντάς τους φίλους σου, να πηγαίνεις τις βόλτες σου, τα νυχτοπερπατήματά σου.. κι εκεί, κατά τις 4:00 το πρωί, να γυρίζεις στο σπίτι.

Στο σπίτι όμως σε περιμένει μία έκπληξη:

Η μάνα…  Η μάνα, που πάντα σε νοιάζεται, που πάντα νευριάζει όταν δεν συμμορφώνεσαι προς τας υποδείξεις, είναι εκεί καθισμένη σε μία καρέκλα,  φάτσα στην πόρτα και σε περιμένει. Σε περιμένει καρτερικά σε μία καρέκλα… Μισοκοιμισμένη(;) μισοξύπνια(;) «κανείς δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα.»

Δεν υπάρχει εργένης Αγρινιώτης που να μην έχει ζήσει μια παρόμοια σκηνή. Ειδικά όσοι έχετε μεγαλώσει εκεί στις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Και του ’80 και του ’90 και του 2000 θα έλεγα, αλλά έχω την ψευδαίσθηση ότι, τα πράγματα στο Αγρίνιο με τις μανάδες μπορεί και να έχουν αλλάξει… που δεν το νομίζω.

Είναι στο DNA της Αγρινιώτισσας μάνας αυτό.

Ψιλομεθυσμένος ο Γιώργος εκείνο το βράδυ, το πρώτο μετά από παλύ καιρό στο Αγρίνιο και αφού προηγουμένως συνάντησε τους παλιόφιλους στο ουζερί του Κελεμπία, επιστρέφει χαράματα στο σπίτι και βλέπει τη μάνα του ακοίμητο φρουρό να τον περιμένει.

    – Τι σ’ χρουστάω, πιδάκι μου, τον ρωτάει η μάνα.

    – Τι παρήγγειλες, ρε μάνα, της απαντάει ο Γιώργος

agriniostories.gr

/https://xiromeropress.gr/

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ Ν. ΠΡΕΒΕΖΗΣ. Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας

Η 14η Σεπτεμβρίου αποτελεί ημέρα μνήμης, τιμής και περισυλλογής για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας, ο οποίος στις αρχές του 20ού αιώνα βίωσε τη βία των διωγμών, των εκτοπισμών, των καταστροφών και του ξεριζωμού από τις πανάρχαιες πατρογονικές του εστίες.

Η τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής και ο βίαιος ξεριζωμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας σημάδεψαν ανεξίτηλα τη νεότερη ελληνική ιστορία. Πόλεις, χωριά και κοινότητες με μακραίωνη ελληνική παρουσία ερήμωσαν. Άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, οικογένειες διαλύθηκαν και εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να αναζητήσουν καταφύγιο στην Ελλάδα.

Η 14η Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης με τον Νόμο 2645/1998, ως ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη των θυμάτων και ως υπενθύμιση του χρέους μας να διαφυλάσσουμε την ιστορική αλήθεια.

Για την Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης, η μνήμη αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η Πρέβεζα, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, υποδέχθηκε ανθρώπους που έφθασαν ως πρόσφυγες, έχοντας αφήσει πίσω τους σπίτια, περιουσίες, εκκλησίες, σχολεία, τάφους προγόνων και έναν ολόκληρο κόσμο στον οποίο δεν μπορούσαν πλέον να επιστρέψουν.

Οι πρόσφυγες, όμως, δεν έφεραν μαζί τους μόνο τον πόνο της απώλειας. Έφεραν την ιστορία και τον πολιτισμό τους. Μετέφεραν τις μνήμες των προγόνων τους, τις παραδόσεις, τη μουσική,την πίστη, τα έθιμα και τις αξίες των κοινοτήτων τους. Με εργατικότητα, αξιοπρέπεια και δημιουργικότητα έγιναν αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και συνέβαλαν καθοριστικά στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανασυγκρότηση της πατρίδας.

Η ίδια ημέρα, όμως, είναι και μία από τις κορυφαίες εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Ο Σταυρός, σύμβολο θυσίας, πίστης και ελπίδας, αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό σε μια ημέρα κατά την οποία η μνήμη μας στρέφεται σε ανθρώπους που γνώρισαν τον πόνο, την απώλεια και τον ξεριζωμό. Για τους Μικρασιάτες πρόσφυγες, η πίστη αποτέλεσε δύναμη και στήριγμα στις δύσκολες στιγμές της προσφυγικής πορείας και της νέας εγκατάστασης.

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού μάς υπενθυμίζει ότι ακόμη και μέσα από τη δοκιμασία μπορεί να γεννηθεί η ελπίδα, η αντοχή και η αναγέννηση. Οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, έχοντας βιώσει μια ανείπωτη καταστροφή, κατάφεραν να ξαναστήσουν τη ζωή τους, να δημιουργήσουν νέες κοινότητες και να μετατρέψουν τον πόνο της απώλειας σε δημιουργική δύναμη.

Η μνήμη των Μικρασιατών δεν αποτελεί μνήμη μίσους. Είναι μνήμη ιστορικής ευθύνης. Η γνώση του παρελθόντος δεν αποσκοπεί στην αναπαραγωγή της διχόνοιας, αλλά στην κατανόηση της Ιστορίας και στην υπεράσπιση της αξίας της ανθρώπινης ζωής, της ειρήνης και της συνύπαρξης των λαών.

Ως φορέας που υπηρετεί τη μελέτη και την ανάδειξη της ιστορίας, η Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης θεωρεί καθήκον της να διατηρεί ζωντανή τη μνήμη εκείνων που χάθηκαν και εκείνων που ξεριζώθηκαν, αλλά και να μεταδίδει στις νεότερες γενιές την ιστορική γνώση που αποτελεί θεμέλιο της συλλογικής μας συνείδησης.

Σκύβουμε με σεβασμό μπροστά στη μνήμη των θυμάτων.

Τιμούμε τους ξεριζωμένους.

Υψώνουμε με ευλάβεια τον Τίμιο Σταυρό, σύμβολο θυσίας, πίστης και ελπίδας.

Διαφυλάσσουμε τις μαρτυρίες και την ιστορική μνήμη.

Γιατί η μνήμη είναι χρέος, η πίστη είναι δύναμη και η Ιστορία είναι ευθύνη.

Χρόνια πολλά για τη μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού.

Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης

Ήπειρος Της Παρα (δοση) Φωνίας

φώτο: πλαστικά παραδοσιακά σκιορίσματα

Γράφει η Βάσω Τζαρέλα

Η Ήπειρος της παράδοσης!... Ποιάς όμως παράδοσης; Αυτής που μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας; Αυτής που «κυκλοφοράει» ανάμεσα στις εφηβικές και νεανικές θερμόαιμες αναζητήσεις; Αυτή που με περισσή ζέση μας «σερβίρουν» οι ανά την Ήπειρο ζυγιές (δια την διασκέδασην βεβαίως βεβαίως –όπου, όπου διασκεδάζω=διασκορπίζω-), που ενώ κλείνεις μαζί τους ζητώντας τα παραδοσιακά μας όργανα (κλαρίνο, λαούτο, ντέφι, βιολί) σου παρουσιάζονται με συνθεσάιζερ, ντραμς, μπάσο, τουμπερλέκι, κι ενώ με λύπη και ελπίδα συνάμα τους το θυμίζεις, σου απαντούν ως άλλοι μεγαλομαέστροι πως: «Δεν θα πάρετε χαμπάρι την διαφορά;» (γιατί είστε και πολύ όρνια, κούγω να λένε από τα μέσα τους).

Και εσύ μένεις με τα νεύρα τεντωμένα, ως άλλες χορδές λαούτου που ο οργανοπαίχτης το κούρδισε τέντα αρέντα, και είναι έτοιμα να σπάσουν με την πρώτη πενιά, και σκέφτεσαι να τους διαολοστείλεις και να χαλάσεις το πανηγύρι που έναν ολάκερο χρόνο αναμένει το χωριό σου, αλλά λες: «Δε βαριέσαι, μάλλον δεν θα καταλάβουν την διαφορά», κι αφού το γνωρίζεις μόνο εσύ, ας πάει και το παλιάμπελο και... ας αρχίσουν τα όργανα, πολύ το παιδέψαμε το πράμα...

Κι είσαι κι εσύ ο άλλος, που είσαι στο φιλοθεάμον κοινό, ο πανηγυριτζής να πούμε, που περιμένεις να ακούσεις κάτι από εκείνα τα παλιά, που απαγορευόταν να τα χορέψεις σαν παιδί (‘ντολή τση βάβως σου, «...γιατί τα παιδιά δε χορεύουν, παρά τηράνε τσι μεγάλους πως πάνε τα ποδάρια κι έτσι μαθαίνουν το χορό...»), και ξαφνικά κοιτάς στον χιλιόχρονο πλάτανο (που πετσοκόφκε και ταύτος από μια παλιαρρώστια), όπου είναι απάνω του τα όργανα στη σειρά και τηράς και ξανατηράς και αναρωτιέσαι αν κάνουν πουλάκια τα ματάκια σου ή αν λόγω της οινοποσίας βλέπεις οράματα από ντισκοτέκ και σκυλομάγαζα της δεκαετίας του ’80 και με όσο νου σου έχει απομείνει εκείνη την στιγμή, αναρωτιέσαι: «Καλά μο, πού έρθα; Ή, καλά μο, πού έρθαν;» και μένεις ως άλλη στήλη άλατος να θαυμάζεις τα θαύματα του κόσμου τούτου!

Κι αφού ο ρους των γεγονότων σε παρασέρνει κι εσένα μαζί (ε, μαθαίνεις να μην αντιστέκεσαι μο), κι αφού περίμενες κοντά ένα χρόνο να ακούσεις και να αισθανθείς την φωνή από κάποια βάθη αιώνων, ηρεμείς και λες ως βασικός ηθικός αυτουργός του εγκλήματος που λαμβάνει χώρα μπροστά στα όμορφά σου μάτια: «Δε βαριέσαι, καλή παρέα, μπύρα ελληνικιά και σουβλάκι αγνώστου προελεύσεως και όλα καλά».

Κι αρχίζουνε τα όργανα και σου τρυπάνε τ’ αυτιά τα πλήκτρα και το μπάσο και η ντράμς (αχ να ήταν οι Led Zeppelin εδώγια, θα κούναγες και το μαλλί το μακρύ, ας έχεις το αυχενικό) και να και το κλαρίνο το γνωστό (τούτο δεν αλλάζει, βασικόν όργανον, το οποίο μεταμόρφωσαν βέβαια σε μπουρού πλοίου που αναγγέλει αναχωρήσεις κι αφίξεις), και ξεκινάει το πανηγύρι μας (σαν άλλο καλοκαίρι) με μοιρολόι:

«Ωρέ σήκω Μαργιόλα μ’ απ’ τη γης

κι από το μαύρο χώμα

Ν’ ακούσεις τα τραγούδια μας,

Ν’ δεις και τ’ όργανά μας

Ψυχή καρδούλα μου ου ου ου»...

(και κλάμα η κυρία να ούμε κι ας με συγχωρέσει η Μαργιόλα που διασύρω το τραγούδι της, πιπέρι στο στόμα μου, αλλά ένεκα που πρέπει να μοιργιολογήσω κάπως...).

Και συνεχίζεται το the show must go on, με γνωστά τοις πάσι χοροτράγουδα σε τέμπο γρήγορον, σε ρυθμό ντάμπαρ ντούμπαρ κι όλα σου φαντάζουνε να είναι ίδια κι απαράλλαχτα κι αναρωτιέσαι: «Καλά μο, το ίδιο παίζουν συνέχεια;»

Μα λες δε βαριέσαι και σκώνεσαι να χορέψεις γιατί έναν σεβντά τον έχεις, να μην τον ξομολογήσεις; Και πιάνεσαι στην αράδα και παίζει το «Καίγομαι και σιγολιώνω» (όχι τόσο παλιό τραγούδι, όμως αγαπημένο κι αργό που τόσο σ’ αρέουν τα αργά) και σαν να κουράσκες στα πρώτα κιόλας βήματα γιατί το πάει ντίρι ντίρι, ντίρι ντίρι κι εκεί δεν αντέχεις άλλο κι ανάβεις λαμπάκια Χριστουγεννιάτικα και βγάζεις φλας δεξιά και κοντοστέκεσαι μπροστά στον τραγουδιάρη φωνάζοντάς του: «Αργά ωρέ, αργά»...

Ω, που και σ’ άκουσε ο μελλοντικός παραδοσιακός τραγουδιάρης και σε κοίταξε με απορία, σαν να του ζήτησες την τετραγωνική ρίζα του 6.858,75... και κατόπι κοιτιέστε με πάθος ασύγαστο και με ηλεκτρισμένες ματιές και σαν να κάνει πίσω ο παις του άσματος, γιατί θαμπώθηκε σαν αγουροξυπνημένος από το πρωινό φως (θα νά ‘κουσε κι ο κλαριτζής) και κάπως χαμηλώνει το τέμπο τού καλαματιανοσυρτοπωγωνίσιου που χόρευες και... «ας πούμε πως χορεύουμε πωγωνίσιο παιδιά»... και καλά να λες που παράγγειλες και το «Για πες μας χάρε να χαρείς» που γλήγορα δε θα τό ‘παιζε ούτε ο ίδιος ο Σοπένης, και κάπως σαν να χόρεψες αυτό που λέμε «στον τόπο» (αν, και για να λέμε και την πάσα αλήθεια, αισθάνεσαι σαν να έμεινες στον τόπο από φυσίγγι διασποράς που σε βρήκε παντού, γιατί το μονόβολο δεν θα σε πετύχαινε με την καμία)...

Κι εκεί απάνου που λες: «Για ωρέ διόουλοι, κάπως κάναμαν και το φέραμαν το πράμα στα συγκαλά του», αρχινάνε τα καγκέλοτσιφτετέλια (Αχ καγκελάρη μου τι έπαθες!!!... αχ Σέλφω μου, τι σου ‘μελε να πάθεις!) και... «Αμάν!, η μπουρού παιδιάαα, φέουμε ωρέ σβαρνιάρηδες, σβαλιατείτε, σπαράτε να προλάβουμε να πάμε στην Παράδοση...».

Κουφάθκαν τα αυτιά μου τα μεγάλα (κληρονομιά που ακολουθάει τα ντιενέγια -DNA- της γενιάς μου), δε βαριέσαι λέω, αυτά θα επανέλθουν...

Κείνο που με μέλει είναι η λύπη στην ψυχή μου.- (τελεία και παύλα, για όσους δεν κατάλαβαν)...

Και του χρόνου Γκιαούρηδες!

Άφησε την Αθήνα για ένα Χωριό 60 Κατοίκων

Η Δήμητρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Για χρόνια μοίραζε τη ζωή της ανάμεσα στην πόλη και τη Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας, ώσπου πήρε την απόφαση να εγκατασταθεί μόνιμα σε ένα χωριό περίπου 60 κατοίκων.

Μαζί με τον αδερφό της συνεχίζει την οικογενειακή προσπάθεια που ξεκίνησαν οι γονείς τους το 1995. Μιλά για τα παιδικά της χρόνια στον τρύγο, τον κόπο πίσω από το αμπέλι και το κρασί, τη βιολογική καλλιέργεια και όλα όσα κέρδισε αφήνοντας την Αθήνα για τη ζωή στο χωριό.

Παραγωγή: Greek Village Life

Θεσπρωτικό: Βαριά τραυματισμένος 42χρονος σε τροχαίο με μηχανή

Σοβαρό τροχαίο ατύχημα σημειώθηκε στο Θεσπρωτικό Πρέβεζας, όταν μοτοσικλέτα που οδηγούσε ένας 42χρονος άνδρας εξετράπη της πορείας της κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες και προσέκρουσε με σφοδρότητα σε σταθμευμένο όχημα.

Ο 42χρονος τραυματίστηκε βαρύτατα από τη σύγκρουση. Στο σημείο έσπευσε άμεσα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, το οποίο τον μετέφερε στο Νοσοκομείο της Πρέβεζας.

Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του, οι θεράποντες ιατροί προχώρησαν στην διασωλήνωσή του. Ωστόσο, η σοβαρότητα των τραυμάτων του επέβαλε την άμεση διακομιδή του σε εξειδικευμένη μονάδα εκτός Ηπείρου, με αποτέλεσμα να διακομισθεί εκτάκτως στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας στην Αττική, όπου και νοσηλεύεται σε ιδιαίτερα κρίσιμη κατάσταση.

Τα αίτια και οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το ατύχημα διερευνώνται από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές.

https://www.epiruspost.gr/

Η ξεχασμένη πατόζα του Κοσμά . Βίντεο: Ανδρέας Κουτσοθανάσης

Αναβίωση ξεφλουδίσματος κοντόροκας μετά από 70 χρόνια με την πατόζα του Κοσμά 

Πριν το 1950 και ίσως αργότερα, το ξεφλούδισμα του καλαμποκιού γινόταν με τα χέρια. Μαζεύονταν οι οικογένειες, φίλοι και γνωστοί και σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα ολονυχτίς ξεφλούδιζαν/καθάριζαν το καλαμπόκι για το ψωμί της χρονιάς. Αργότερα ήρθαν οι μηχανές που αντικατέστησαν την ανθρώπινη εργασία. 

Στον ορεινό Βάλτο του Δήμου Αμφιλοχίας, βρήκαμε ένα τέτοιο μηχάνημα, που ακόμη και σήμερα λειτουργεί για το σκοπό αυτό. Η πατόζα, είναι μία μηχανή που δουλεύει με τη βοήθεια ενός τρακτέρ ενώ τροχοί και ιμάντες μεταδίδουν κίνηση σε όλο το μηχανισμό της. 

Η κοντόροκα -αποτελούσε την κυρίαρχη άλλοτε καλλιέργεια που ήταν απαραίτητη για τη συντήρηση των νοικοκυριών. Από εδώ παράγεται το καλαμποκίσιο αλεύρι άκρως υγιεινό και πλούσιο σε διατροφικές αξίες. Σπανίζει σήμερα ο παραδοσιακός τρόπος παρασκευής του και είναι ελάχιστοι όσοι διατηρούν ακόμη την καλλιέργεια παλιάς ποικιλίας καλαμποκιού. 

Ο Κοσμάς κτηνοτρόφος και γεωργός της ορεινής Ελλάδας, κρατάει την παράδοση και μας δείχνει πώς βγαίνει το καλό και υγιεινό καλαμποκίσιο αλεύρι...

Οργή στη λίμνη Ζηρού – Πάνω από 20 υγιή δέντρα κομμένα σε περιοχή Natura

 Πέρυσι το δάσος γύρω από την λίμνη Ζηρού δοκιμάστηκε από τις φωτιές. Φέτος, ένα κομμάτι του φυσικού της πλούτου βρίσκεται στο έδαφος, αυτή τη φορά από ανθρώπινο χέρι.

Κατά μήκος της παρόχθιας ζώνης της λίμνης έχει διαπιστωθεί εκτεταμένη κοπή δέντρων, προκαλώντας έντονο προβληματισμό για το τι ακριβώς έχει συμβεί και κυρίως για το αν οι παρεμβάσεις έγιναν με τις απαιτούμενες εγκρίσεις.

Η αρχή, σύμφωνα με τις καταγγελίες που έχουν διατυπωθεί, έγινε πριν από λίγο καιρό με την κοπή δύο μεγάλων, αιωνόβιων βελανιδιών. Τα δέντρα έπεσαν πάνω στο περιπατητικό μονοπάτι, με αποτέλεσμα να το κλείσουν, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει υπάρξει η απαιτούμενη απομάκρυνσή τους.

Η συνέχεια όμως φαίνεται πως είναι ακόμη πιο ανησυχητική.

Τις τελευταίες ημέρες διαπιστώθηκε ότι περισσότερα από 20 δέντρα, μεταξύ των οποίων βελανιδιές και νερόφραξοι, έχουν κοπεί και βρίσκονται πλέον πεσμένα στην όχθη αλλά και μέσα στο νερό της λίμνης.

Σε ένα σημείο μάλιστα, μια μικρή πλαγιά έχει ουσιαστικά απογυμνωθεί από τη βλάστησή της, αλλάζοντας αισθητά την εικόνα της παρόχθιας ζώνης.

Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς η λίμνη Ζηρού και η ευρύτερη περιοχή αποτελούν τμήμα προστατευόμενης περιοχής του δικτύου Natura 2000, ενώ η περιοχή έχει ιδιαίτερη οικολογική σημασία.

Την ίδια στιγμή, το δάσος της περιοχής είχε ήδη υποστεί σοβαρό πλήγμα από την καταστροφική πυρκαγιά του περασμένου Αυγούστου και είχε χαρακτηριστεί αναδασωτέο.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί, σύμφωνα με όσα αναφέρονται, το γεγονός ότι αρκετά από τα δέντρα που έχουν κοπεί δεν φαίνεται να ήταν ξερά ή νεκρά. Αντίθετα, διατηρούσαν φύλλωμα, γεγονός που δημιουργεί ακόμη περισσότερα ερωτήματα για την αιτία της κοπής τους.

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο της υπόθεσης.

Υπήρχε άδεια για την κοπή των δέντρων; Ποια υπηρεσία την ενέκρινε και για ποιον λόγο; Αφορούσε συγκεκριμένα δέντρα ή ευρύτερη παρέμβαση στην παρόχθια ζώνη; Και, κυρίως, ποιος έχει την ευθύνη ελέγχου μιας τόσο ευαίσθητης περιοχής;

Τα ερωτήματα απευθύνονται πρωτίστως στο Δασαρχείο και στις υπόλοιπες αρμόδιες υπηρεσίες, οι οποίες καλούνται να δώσουν σαφείς απαντήσεις για το τι ακριβώς έχει συμβεί στη λίμνη Ζηρού.

Η εικόνα των κομμένων δέντρων να παραμένουν στην όχθη και μέσα στο νερό, σε έναν χώρο που μόλις πριν από έναν χρόνο βρέθηκε αντιμέτωπος με την καταστροφή της πυρκαγιάς, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Η προστασία ενός τόσο σημαντικού φυσικού οικοσυστήματος δεν εξαντλείται στις αποφάσεις που το χαρακτηρίζουν προστατευόμενο. Απαιτεί συνεχή έλεγχο, παρουσία και έγκαιρη παρέμβαση όταν διαπιστώνονται παρεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον.

Στη λίμνη Ζηρού, πλέον, οι αρμόδιες υπηρεσίες οφείλουν να εξηγήσουν ποιος έκοψε τα δέντρα, γιατί κόπηκαν και αν όλα έγιναν σύμφωνα με όσα προβλέπει η νομοθεσία.

https://www.epiruspost.gr/

Ποιος ήταν ο Γιουσουρούμ και γιατί το όνομά του ταυτίστηκε με το παζάρι στο Μοναστηράκι

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο, ολόκληρες περιοχές να παίρνουν - με το πέρασμα των χρόνων - το όνομά τους είτε από κάποια οικογένεια που κατοικούσε στο σημείο είτε από κάποιον που είχε δραστηριότητα εκεί. Στην Αθήνα τουλάχιστον τα παραδείγματα είναι πολλά με πιο γνωστά ίσως εκείνα των Εξαρχείων ή του Γουδή. Εδώ όμως θα ασχοληθούμε με ένα όνομα που δεν συνδέθηκε μόνο με μία περιοχή αλλά έφτασε να γίνει ταυτόσημο με τα υπαίθρια παζάρια. Γιουσουρούμ.

«Ξεπουληθήκατε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ» έγραφε και τραγουδούσε ο Άσιμος σε μία από τις περιβόητες κασέτες τους στα τέλη της δεκαετίας του 1970, με την έννοια γιουσουρούμ να έχει ταυτιστεί ήδη από τότε με τα παλιατζίδικα στο κέντρο της Αθήνας.

Τα πάντα άρχισαν στον 19ο αιώνα στα χρόνια του Όθωνα, όταν στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Καραϊσκάκη εγκαταστάθηκε ο Εβραίος έμπορος Μποχώρ Ισαάκ Γιουσουρούμ. Εκεί άνοιξε ένα εμπορικό κατάστημα στο οποίο πουλούσε ρούχα και παπούτσια, όλα μεταχειρισμένα, που στη συνέχεια πέρασε στα χέρια του γιου του Νώε. Μάλιστα στην ευρύτερη περιοχή υπήρχαν και άλλα καταστήματα με φθηνά προϊόντα ή ακόμη και παλαιοπωλεία.

Στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Αθηνάς βρίσκονταν τα πρακτορεία απ' όπου έρχονταν στην Αθήνα από την επαρχεία. Ήταν, δε, συχνό το φαινόμενο, όπως διαβάζουμε στον «Μικρό Ρωμιό», οι επαρχιώτες να ρωτούν πού βρισκόταν το κατάστημα του Γιουσουρούμ, για να αγοράσουν φθηνά μεταχειρισμένα ρούχα. Με την πάροδο του χρόνου η ονομασία καθιερώθηκε για την περιοχή και δεν είναι τυχαίο που ακόμη και σήμερα πολλοί αναφέρουν τα παλιατζίδικα της πλατείας Αβησσυνίας στο Μοναστηράκι, ως γιουσουρούμ.

Όλη η οικογένεια των Γιουσουρούμ ήταν παλαιοπώλες μάλιστα ένα μέλος της, ο Ελία, ήταν και ο πρώτος πρόεδρος του Σωματείου Παλαιοπωλών, που ιδρύθηκε το 1922.

Η υπαίθρια αγορά στο Μοναστηράκι ή γιουσουρούμ

Από τα αρχαία χρόνια η ευρύτερη περιοχή γύρω από το Μοναστηράκι φιλοξενούσε την κεντρική εμπορική και οικονομική κίνηση της πόλης. Έτσι, κατά τους αρχαϊκούς χρόνους υπήρχε η Αρχαία Αγορά, κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους η Ρωμαϊκή αγορά ενώ κατά τους χρόνους της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας το Σταροπάζαρο και η Παλαιά Αγορά στην οδό Μητροπόλεως.

Σήμερα, τα περισσότερα καταστήματα στην οδό Ηφαίστου έχουν στραφεί στην πώληση μπρανταρισμένων, καινούργιων προϊόντων ενώ οι υπαίθριοι μικροπωλητές μεταχειρισμένων και παλιών, έχουν περιοριστεί στην πλατεία Αβησσυνίας, μια πλατεία που παζαρεύει αντίκες φορτωμένες με την αίγλη του παρελθόντος.

Σήμερα η υπαίθρια αγορά στο Μοναστηράκι ονομάζεται Υπαίθριο Δημοπρατήριο.

Σπύρος Βασιλείου

reader

https://www.tampouloukia.gr/

Όλο το Χωριό Μια Αγκαλιά για την Παναγιά!

Στη Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας, το βράδυ της **7ης Σεπτεμβρίου 2026**, ξεκίνησαν οι προετοιμασίες για τη γιορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Τα μέλη του Μορφωτικού Συλλόγου «Το Βελέσι» άναψαν τις φωτιές, έβρασαν το κρέας στα μεγάλα καζάνια και ετοίμασαν τα ψωμιά στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου.

Το πρωί της **8ης Σεπτεμβρίου 2026**, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες συγκεντρώθηκαν στην ιστορική Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου, κοντά στο χωριό. Την ώρα της Θείας Λειτουργίας, η παρασκευή του φαγητού συνεχίστηκε στα καζάνια με την προσθήκη ζυμαρικών.

Μετά το τέλος της λειτουργίας προσφέρθηκαν σε όλους φαγητό, ψωμί και γλυκό, συνεχίζοντας ένα έθιμο που τηρείται κάθε χρόνο και φέρνει ξανά κοντά φίλους, συγγενείς και παλιούς γνωστούς.

Ένα θρησκευτικό πανηγύρι χωρίς μουσικές και χορό, αλλά γεμάτο πίστη, προσφορά, αναμνήσεις και ανθρώπινη συνάντηση.

Παραγωγή: Greek Village Life

Ο Μεγαλύτερος Πλάτανος στον Κόσμο έχει Ηλικία 2.400 ετών και Βρίσκεται στην Ελλάδα!

Η περίμετρος του κορμού του είναι περίπου 24 μέτρα και η ηλικία του υπολογίζεται στα 2400 χρόνια, καθώς οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι σε κάθε μέτρο αντιστοιχούν 100 χρόνια.

Είναι ογκώδης, έχει τεράστια κλαδιά και πυκνή φυλλωσιά, που καλύπτει όλη την πλατεία. Δίπλα στον πλάτανο υπάρχουν δύο πηγές που τρέχουν με γάργαρο νερό όλο το χρόνο.

Ο πλάτανος αυτός κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας του υπήρξε μάρτυρας αμέτρητων ιστορικών γεγονότων. Υπήρξε το κέντρο της κοινωνικής και πνευματικής ζωής του τόπου. Είναι γνωστό ότι ο Νίκος Καζαντζάκης πέρασε αρκετά καλοκαίρια της δεκαετίας 1910-1920 με την παρέα του στο χωριό, το οποίο ο τόπος καταγωγής της συζύγου του Γαλάτειας Αλεξίου….

Στην πλατεία του χωριού βρίσκονται τρεις αιωνόβιοι πλάτανοι. Οι πλάτανοι είναι τα στολίδια του χωριού. Σημαντικότερος είναι ο πλάτανος που βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας, ο γερο-πλάτανος, όπως τον λένε, που θεωρείται ο παλαιότερος και μεγαλοπρεπέστερος της Κρήτης.

Αποτελεί από μόνος του ένα ολόκληρο οικοσύστημα και είναι πόλος έλξης για τους επισκέπτες του χωριού που έρχονται από μακριά για να τον θαυμάσουν, δίπλα στις όμορφες καμαρωτές βρύσες. Ο μνημειακός πλάτανος βρίσκεται στο Κράσι Μαλλίων στην Κρήτη και ανακηρύχθηκε ως διατηρητέο μνημείο της φύσης με Προεδρικό Διάταγμα, που εκδόθηκε στις 29/8/2011…

Πληροφορίες : Μηχανή του Χρόνου

viralgreece.eu

Στενότητα προσφοράς και ζήτηση για φέτα δίνουν τιμή μέχρι 1,90 ευρώ στο πρόβειο

Με σαφείς ανοδικές τάσεις κινείται το τελευταίο διάστημα η τιμή για το πρόβειο γάλα, με τη ζήτηση από τις τυροκομικές μονάδες να είναι υψηλή, ενώ οι ποσότητες που είναι διαθέσιμες στην αγορά είναι μειωμένες. Το τελευταίο διάστημα έχουν σημειωθεί σημαντικές συμφωνίες στη εγχώρια βιομηχανία που αναμφίβολα γενούν μια συγκρατημένη αισιοδοξία στους κτηνοτρόφους.

Μια από αυτές είναι η πώληση περίπου 12.000 τόνων πρόβειου γάλακτος από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Λιβαδίου προς την Ελληνική Γαλακτοκομία Μπέλας και τα Τυροκομικά Αρβανίτη έναντι τιμής στα 1,80 ευρώ το κιλό. Από την άλλη, η γαλακτοβιομηχανία Μπίζιος φέρεται να έκλεισε αξιόλογη ποσότητα πρόβειου γάλακτος σε ακόμα υψηλότερη τιμή στα 1,85 ευρώ το κιλό. Ανεπιβεβαίωτα και ίσως σε μορφή «ράδιο αρβύλα» μεταφέρεται ότι σε χωριά της Ελασσόνας έχουν σημειωθεί πωλήσεις και στα 1,92 ευρώ το κιλό.

Ο κύριος παράγοντας για την εξέλιξη αυτή είναι η στενότητα της προσφοράς. Το βαρύ αποτύπωμα των ζωονόσων και ιδιαίτερα της ευλογιάς, έχει δημιουργήσει συνθήκες παραγωγικής απομείωσης, αφού το πρόβειο γάλα αποτελεί την πρώτη ύλη για την παρασκευή τυριών, όπως της φέτας που κυριαρχούν στις ελληνικές εξαγωγές αγροδιατροφικών προϊόντων.

Φυσικά, η αύξηση των τιμών παράδοσης δεν συνεπάγεται από μόνη της τη βιωσιμότητα των κτηνοτρόφων, αφού έχουν ανέβει αρκετά και τα κόστη διαχείρισης των κοπαδιών και τα λειτουργικά κόστη (π.χ. ρεύμα, πετρέλαιο), και παραμένει απαραίτητη η στήριξη από την Πολιτεία. Αναμφίβολα, ωστόσο αποτελεί μια αναγκαία «ανάσα» για τον κλάδο που έχει πληγεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια και θέτει τις βάσεις για ένα πιο αισιόδοξο μέλλον.

Άνοδος που μεταφέρεται στο καλαμπόκι

Η ανοδική τάση που βιώνει το πρόβειο γάλα είναι πολύ πιθανό πως θα μεταφερθεί και στο καλαμπόκι. Εφόσον, το προϊόν τους βλέπει την αξία του να έχει εκτοξευτεί, η λογική προστάζει ότι οι κτηνοτρόφοι θα χρειαστεί να πληρώσουν κάτι τις παραπάνω για να προμηθευτούν το καλαμπόκι τους. Ειδικά σε αυτή τη φάση, όπου οι τιμές που δίνει το εμπόριο για το καλαμπόκι κινούνται ακόμα εν πολλοίς σε χαμηλά επίπεδα που δεν αρκούν για να καλύψουν τις απαιτήσεις των παραγωγών, ο κλάδος της κτηνοτροφίας θα κληθεί να «βάλει πλάτη» για να τους στηρίξει.

Εξάλλου, οι τιμές του πρόβειου αυτή τη στιγμή τους δίνει τη δυνατότητα να πληρώσουν λίγο παραπάνω για να προμηθευτούν τις ζωοτροφές τους. Το μέγεθος της ανόδου γίνεται περισσότερο αντιληπτό αν ρίξει κανείς μια ματιά στα στοιχεία του ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ. Βάσει αυτών μόλις τρεις μήνες πριν, τον Ιούνιο, η ανώτερη τιμή για το πρόβειο γάλα ήταν στα 1,63 ευρώ το κιλό. Από την άλλη, τον περσινό Σεπτέμβριο δεν ξεπερνούσε τα 1,57 ευρώ το κιλό.

Μεγάλη ζήτηση για φέτα, λίγο το γάλα

Η υψηλή ζήτηση για το πρόβειο γάλα, φυσικά, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην απήχηση που συνεχίζει να λαμβάνει η φέτα ΠΟΠ όχι μόνο στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στις διεθνείς αγορές συνεχίζοντας να δικαιολογεί τον τίτλο της ως «βασίλισσα» των ελληνικών τυριών. Εξάλλου, σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο πρόεδρος της Διεπαγγελματικής Φέτας, Μιχάλης Σαράντης, στα πλαίσια της εκδήλωσης «Ο τόπος γίνεται γεύση» του ΥΠΑΑΤ την Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου η παραγωγή της φέτας την τελευταία χρονιά ανήλθε κοντά στους 140.000 τόνους. Από αυτούς περίπου 105.000 τόνοι εξήχθησαν. Βάσει στοιχείων για την παραγωγή φέτας το 2025 χρησιμοποιήθηκε το 75% του πρόβειου και το 41% του γίδινου γάλακτος που παρήχθη στη χώρα μας. Εάν τώρα ληφθεί υπόψιν ότι για κάθε κιλό τυριού φέτας απαιτούνται κάτι παραπάνω από 4 κιλά γάλακτος, τότε γίνεται αντιληπτό ότι για να καλυφθεί αυτή η πολύ μεγάλη ζήτηση για το εθνικό μας προϊόν σε συνδυασμό με τη στενότητα της προσφοράς πρώτης ύλης είναι παραπάνω από δικαιολογημένη η αύξηση της τιμής που αξιώνει το πρόβειο γάλα.

https://tyrokomos.gr/

https://www.agronews.gr/

Γλυκή Θεσπρωτίας και πηγές Αχέροντα. Απολαύστε τα video

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όλα τα παρακάτω στοιχεία τα έχουμε συλλέξει από το διαδίκτυο( site, blog, You tube, facebook, βικιπαίδεια). Εάν σε μερικά από αυτά κάποιος έχει πνευματικά δικαιώματα και δεν επιθυμεί να δημοσιευτούν ας μας τηλεφωνήσει στο 6977266641

Χριστόφορος Ευθυμίου

Απολαύστε τα video

Η Γλυκή είναι ελληνικό ιστορικό χωριό του δήμου Σουλίου της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). Παλαιότερα ανήκε στην άλλοτε επαρχία Μαργαριτίου του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Αχέροντα. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Αχέροντα, του Δήμου Σουλίου.

Βρίσκεται στο ΝΑ. τμήμα της άλλοτε επαρχίας Μαργαριστίου στο δρόμο Παραμυθιάς - Πρέβεζας και σε υψόμετρο 80 μ. Ανατολικά του χωριού υψώνονται τα Όρη Παραμυθιάς, ενώ δυτικά ρέει ο ποταμός Αχέροντας. Πρόκειται για ένα πεδινό χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και περισσότερο με τη γεωργία και ειδικότερα με τη ριζοκαλλιέργεια, το 1928 αριθμούσε 238 κατοίκους, έχοντας δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Το 1971 είχε 481 κατοίκους, το 1981 ήταν 469, ενώ το 2001 αριθμούσε 434 κατοίκους.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη.

Ιστορία

Το χωριό Γλυκή υπάγονταν αρχικά στην άλλοτε επαρχία Φαναρίου του νομού Πρεβέζης. Παρά το χωριό αυτό βρίσκονται, κατά τον Π. Αραβαντινό, τα ερείπια της αρχαίας πόλης Κιχύρου. Εξ αυτού πιθανώς και του "Γλυκέος λιμένος" που βρίσκονταν δυτικότερα κλήθηκε ομώνυμα όλη η περιοχή.

Στους βυζαντινούς χρόνους αποτελούσε ιδιαίτερη επισκοπή, η οποία στη συνέχεια ενώθηκε με την επισκοπή Βουθρωτού και αποτέλεσε την "Επισκοπή Βουθρωτού και Γλυκέος". Μετά δε τη καταστροφή του Βουθρωτού, κατά τον 15ο αιώνα, μεταφέρθηκε η έδρα της επισκοπής στη Παραμυθιά, όπου και μετονομάστηκε σε Επισκοπή Παραμυθίας με αρχική υπαγωγή στη Μητρόπολη Ιωαννίνων.

Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 στο χωριό αυτό συνομολογήθηκε η Συνθήκη της Γλυκής μεταξύ των Σουλιωτών και των Τουρκαλβανών Μπέηδων το 1821.

Αχέρων ποταμός

Ο Αχέροντας ποταμός διασχίζει την κοιλάδα που σχηματίζεται ανάμεσα στους ορεινούς όγκους της δυτικής Ηπείρου και περνά από ένα στενό και επιβλητικό φαράγγι που σχηματίζουν τα βουνά της Παραμυθιάς και του Σουλίου. Η περιοχή αυτή ονομάζεται "Στενά του Αχέροντα", ένα τοπίο ιδιαίτερης ομορφιάς.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, η πεδιάδα του Αχέροντα ήταν ο τόπος όπου κατοικούσαν οι ψυχές των νεκρών. Ο ποταμός αποτελούσε το δρόμο μέσω του οποίου ο Χάροντας οδηγούσε τις ψυχές στη Λίμνη Αχερουσία, στα έγκατα της οποίας βρισκόταν το βασίλειο του Αδη.

Για το λόγο αυτό, ιδρύθηκε στη βορειοανατολική όχθη της Αχερουσίας λίμνης, πάνω από μια σπηλιά στη συμβολή των ποταμών Αχέροντα και Κοκυτού, ο σπουδαιότερος χώρος λατρείας των θεών του Κάτω Κόσμου και επικοινωνίας με τις ψυχές των νεκρών, το Νεκρομαντείο του Αχέροντα.

Ο Ποταμός Αχέρων , θεωρείτε από οικολογική σημασία σαν ένας από τους σημαντικούς στην Ευρώπη. Το όνομα του το πήρε από τη λέξη άχος - λύπη, Αχέρων - χωρίς χαρά, ποταμός της λύπης.  Είναι από τους πιο διάσημους παγκοσμίως, όχι τόσο για το μέγεθός του, αλλά εξ αιτίας του μεταφυσικού περιεχομένου των μυθολογικών πληροφοριών που κουβαλάει στα νερά του. Λέγεται και Μαυροπόταμος, γιατί σύμφωνα με τη Μυθολογία, κατά την Τιτανομαχία οι Τιτάνες για να ξεδιψάσουν ήπιαν νερό από τον Αχέροντα και ο Δίας πάνω στο θυμό του μαύρισε και πίκρανε τα νερά του.

Το πιο διαδεδομένο και οργανωμένο τουριστικά μέρος του Αχέρωντα, βρίσκεται στην Γλυκή Παραμυθιάς στο νομό Θεσπρωτίας με οργανωμένες επιχειρήσεις για εναλλακτικό τουρισμό. Οι όχθες του πλαισιωμένες με υπεραιωνόβια πλατάνια, συνθέτουν μια εικόνα ηρεμίας και γαλήνης. Κοντά στη Γλυκή υπάρχει η "Σκάλα της Τζαβέλαινας" ηρωίδας του Σουλίου. Πιο πέρα υψώνεται το ηρωικό Σούλι περήφανο.

 Η ύπαρξή του ήταν συνυφασμένη με τους αγώνες του εναντίον των Τούρκων. Το 1750 αποτελούσε "Κράτος" με 80 χωριά και 25.000 κατοίκους. Σήμερα σώζονται στο χώρο αυτό τα ερείπια των σπιτιών των καπεταναίων, το βουλευτήριο, η θέση όπου υπήρχε το θρυλικό Κούγκι, καθώς και μερικά πηγάδια. Από τα 4 κάστρα που είχε, σώζεται μόνο το κάστρο της Κοινότητας Φροσύνης. Υπάρχει επίσης αξιόλογο λαογραφικό μουσείο.Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια της Ελληνικής μυθολογίας:

Ο Αχέροντας ήταν ο γνωστότερος από τους ποταμούς του υποχθόνιου κόσμου. Υπήρχε ένα ποτάμι με το όνομα αυτό σε μια από τις αγριότερες περιοχές της Ηπείρου, στων Θεσπρωτών.

Στη διαδρομή του μέσα από μια έκταση πολύ ανώμαλη, εξαφανίζεται εδώ κι εκεί μέσα σε βαθιές αβύσσους και ξαναβγαίνει στην επιφάνεια πιο πέρα, φτάνοντας κοντά στις εκβολές του, από την αρχαία πόλη Εφύρα όχι μακριά, τέλμα με βαριές αναθυμιάσεις σχηματίζει. Εκεί θαρρούν η λαϊκή αντίληψη πως βρισκόταν μια είσοδο. Κι έγινε το άντρο της Εφύρας έδρα μαντείου, όπου καλούσαν τους νεκρούς με μαγικές φράσεις και με θυσίες ζώων.

Για να περάσουν τον Αχέροντα οι ψυχές των νεκρών έπρεπε να απευθυνθούν και να ζητήσουν τις υπηρεσίες ενός διάσημου προσώπου στη μυθολογία, του πεισματάρη Χάροντα, που απεικονίζεται με μορφή γέρο-κατσούφη και ζόρικου και αποκρουστικού. Η πρώτη του φροντίδα, κατά το μύθο, ήταν να ζητήσει τον οβολό, που κάθε επιβάτης όφειλε να του δώσει κι έδιωχνε αλύπητα όποιον δεν είχε.

Οι περιοχές του Δέλτα και των Στενών του Αχέροντα προσφέρονται για δραστηριότητες όπως;

. Kανό-Καγιάκ: O Aχέροντας στο τμήμα των Στενών θεωρείται κατάβαση-πρόκληση για τους λάτρεις του αθλήματος (βαθμός δυσκολίας 5)

. Ράφτινγκ: Ο Αχέροντας είναι κατάλληλος για ράφτινγκ από την έξοδό του από τα Στενά, κοντά στο χωριό Γλυκή, έως τις εκβολές του

. Διάσχιση φαραγγιού: Ο ποταμός Αχέροντας, καθώς και το Τσαγγαριώτικο ρέμα προσφέρονται για διάσχιση κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Η δραστηριότητα αυτή απαιτεί κατάλληλο εξοπλισμό και τήρηση αυστηρών κανόνων ασφαλείας για την προστασία των επισκεπτών αλλά και της φυσικής ομορφιάς

. Ιππασία-Ποδηλασία: Οι αγροτικοί χωματόδρομοι γύρω από το χωριό Αμμουδιά προσφέρονται ιδιαίτερα για αυτές τις δραστηριότε

Εκδρομή στη Γλυκή Θεσπρωτίας και τον ποταμό Αχέροντα. Ιδανικό προορισμό για διακοπές κοντά στη φύση  

Το χωριό Γλυκή βρίσκεται κάτω από τα χωριά του Σουλίου, στην έξοδο των στενών του Αχέροντα που είναι και το φυσικό σύνορο των νομών Θεσπρωτίας και Πρεβέζης. Αποτελεί προορισμό διακοπών για αναρίθμητους περιηγητές και φυσιολάτρες. Ο Αχέροντας έχει χαρακτηριστεί περιοχή ιδιαίτερου κάλλους. Τα Στενά, οι εκβολές του ποταμού αλλά και η ευρύτερη περιοχή ανήκουν στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Προστατευόμενων περιοχών Φύση 2000 (Natura 2000). Οι πηγές του ποταμού, το φαράγγι, ο μύθος και η ιστορία και η άγρια ομορφιά της φύσης, συνθέτουν ένα εντυπωσιακό τοπίο που θα σας μείνει αξέχαστο.

Η Γλυκή προσφέρεται για διακοπές, καθώς διαθέτει άνετα νεόκτιστα ξενοδοχεία, οργανωμένες μονάδες εναλλακτικού τουρισμού τα οποία διοργανώνουν υπαίθριες δραστηριότητες όπως ράφτινγκ, ιππασία, πεζοπορίες και διάσχιση φαραγγιού. Τα καταλύματα και τα γραφείο μιλούν για προσιτές τιμές και σας προτείνουν να επωφεληθείτε των προσφορών που συνδυάζουν τη διαμονή και δραστηριότητες κοντά στη φύση.

Δραστηριότητες

• Εκδρομή στην Πάργα και το Σούλι σε απόσταση μισής ώρας από τη Γλυκή.
• Ράφτινγκ: Η διαδρομή ενδείκνυται και για αρχάριους και είναι συνδεδεμένη με μύθος και παραδόσεις που σχετίζονται με την πομπή τον ψυχών στον Άδη. 
• Ιππασία: Υπάρχει οργανωμένη φάρμα με πολλά άλογα, και γίνεται ιππασία μεσ'τη φύση και με πολλά περάσματα στο ποτάμι.
• Πεζοπορία. Τον χειμώνα ως τον Μάρτιο, η πιο δημοφιλής και προσβάσιμη είναι η διαδρομή  Σούλι-"Σκάλα Τζαβέλαινας" - Γλυκή, διάρκειας περίπου 3 ωρών. Θεωρείται σχετικά εύκολη διαδρομή και την προτείνουν οι φυσιολατρικοί και ορειβατικοί σύλλογοι. Οι μεμονωμένοι προτιμούν την περιήγηση στις πηγές.

Γραφεία Εναλλακτικού Τουρισμού

• Το γραφείο Pony Club, βρίσκεται στη Γλυκή στις πηγές του ποταμού Αχέροντα , σε μία έκταση 15 στρεμμάτων. Όλο το χρόνο διοργανώνει πολλές εκδρομές και δραστηριότητες κατά μήκος του ποταμού και στην ευρύτερη περιοχή. Υπάρχουν οικονομικά πακέτα δραστηριοτήτων όπως ράφτινγκ, καγιάκ, πεζοπορία, διάσχιση φαραγγιού και τοξοβολία. Πληροφορίες, τηλ. 6947643805, 6980861611
• To ξενοδοχείο Αχέρων Σπρινγκς, έχει ως έδρα τη Γλυκή Θεσπρωτίας και διοργανώνει ράφτινγκ στις πηγές του Αχέροντα αλλά και άλλες δραστηριότητες όπως river trekking, καγιάκ και ιππασία. Βρίσκεται στα 500 μέτρα από τις πηγές, ενώ κατά μήκος του ποταμού θα συναντήσετε και την ταβέρνα του.

Διαδρομές στον Ποταμό Αχέροντα

Πολλές είναι οι διαδρομές που θα απολαύσετε στον ποταμό Αχέροντα, ιδιαίτερα αν είστε λάτρεις της πεζοπορίας. Παρακάτω σας παρουσιάζουμε τις πιο ενδιαφέρουσες. 

1) Γλυκή- Σούλι

Η πεζοπορία διαρκεί 1,30-2 ώρες. Η διαδρομή ξεκινά έξω από το χωριό Γλυκή, από τη θέση "Σκάλα της Τζαβέλαινας". Αρχικά κινείται στο ίδιο μονοπάτι με αυτό της διαδρομής Τρίκαστρο-Γλυκή και μέχρι τη διασταύρωση. Από εκεί, το μονοπάτι δεξιά οδηγεί στο Τρίκαστρο, ενώ η διαδρομή συνεχίζεται στο αριστερό μονοπάτι, που οδηγεί στη Σαμονίβα (οροπέδιο Σουλίου).Δέκα λεπτά μετά τη διασταύρωση, το μονοπάτι περνά από δύο γέφυρες, στο σημείο που ενώνεται ο Αχέροντας με το Τσαγκαριώτικο ρέμα. Η δεύτερη γέφυρα είναι παραδοσιακή τοξωτή πέτρινη, γνωστή με το όνομα Ντάλα. Το σημείο αυτό είναι από τα ωραιότερα του φαραγγιού. Κατά μήκος του ποταμού υπάρχουν μεγάλα πλατάνια, ενώ διασώζονται και τα ερείπια ενός παλιού νερόμυλου. Καθώς το μονοπάτι ανηφορίζει προς το οροπέδιο, η παρόχθια βλάστηση παραχωρεί τη θέση της σε ασφάκες, πουρνάρια και άλλα είδη μεσογειακών θαμνότοπων. Σε αρκετά σημεία υπάρχει χαμηλή βλάστηση με ρίγανη, θυμάρι και ασφάκα. Η δενδρώδης βλάστηση είναι αραιή, αποτελούμενη από φιλλύκια και βελανιδιές. Μόνο σε ένα σημείο της διαδρομής προς το τέλος της, 15 λεπτά πριν από τη Σαμονίβα, το μονοπάτι περνά μέσα από πυκνό δάσος με πλατάνια, φιλλύκια και αριές. Το μονοπάτι καταλήγει στο χωριό Σαμονίβα, το πρώτο από τα Σουλιοτοχώρια. Το τοπίο γύρω από τα χωριά του Σουλίου δεν παρουσιάζει βλάστηση. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει σποραδικά ορισμένα φρύγανα. Η συγκεκριμένη διαδρομή μπορεί να πραγματοποιηθεί και αντίστροφα. Στο Σούλι μπορεί κανείς να φτάσει ακολουθώντας με αυτοκίνητο τον επαρχιακό δρόμο Γλυκής-Σουλίου (περίπου 30 λεπτά) και, αφού επισκεφθεί τα ιστορικά αξιοθέατα της περιοχής, μπορεί να ξεκινήσει την πεζοπορία από τη Σαμονίβα προς τη Γλυκή. Σε μικρή απόσταση από τη Σαμονίβα βρίσκεται το κά στρο της Κιάφας, από όπου οι Σουλιώτες έλεγχαν τα περάσματα προς τα χωριά τους. Ιστορικό ενδιαφέρον στο οροπέδιο του Σουλίου παρουσιάζουν το μοναστήρι στο Κούγκι, τα αναπαλαιωμένα σπίτια οπλαρχηγών του 1821, όπως του Τζαβέλα και του Μπότσαρη, και τα παραδοσιακά πηγάδια του οροπεδίου. 

2) Περίπτερο Πληροφόρησης Γλυκής - Σκάλα Τζαβέλαινας-Σπηλιά του ΔράκουΜια διαδρομή κατάλληλη για μικρούς περιπάτους είναι αυτή από το Κέντρο Πληροφόρησης της Γλυκής έως τη Σκάλα της Τζαβέλαινας. Από εκεί ένα μονοπάτι κατηφορίζει την πλαγιά που είναι καλυμμένη από πλούσια θαμνώδη βλάστηση, μέχρι την όχθη του ποταμού. Περνώντας μέσα από τα ρηχά νερά, βρίσκουμε στην απέναντι όχθη τη Σπηλιά του Δράκου (ή αλλιώς Σπηλιά του Στοιχειού). Πρόκειται για μια σπηλιά από την οποία αναβρύζουν πηγές που τροφοδοτούν τον Αχέροντα. Στη συνέχεια, επιστρέφει κανείς στο Κέντρο Πληροφόρησης της Γλυκής με δεκάλεπτη πεζοπορία κατά μήκος της όχθης του ποταμού, μέσα από δάσος με πλατάνια, αναρριχώμενα και φτέρες.

3) Σκάλα Τζαβέλαινας-Γέφυρα Ντάλα

Η γέφυρα Ντάλα απέχει περίπου μισή ώρα από τη Σκάλα Τζαβέλαινας. Είναι ένα εύκολο τμήμα της διαδρομής που προσφέρει στους επισκέπτες πολύ όμορφες εικόνες από το φαράγγι, καθώς το δάσος με αριές και φιλλύκια διαδέχεται την πλούσια θαμνώδη βλάστηση. Η διαδρομή αυτή μπορεί να γίνει εύκολα και μέσα από το νερό, αλλά μόνο κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών...

www.romiazirou.blogspot.gr