Το Μεσολόγγι ζει!! Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

200 χρόνια από την μεγάλη Έξοδο που έφερε την Ελλάδα ολόκληρη στο Μεσολόγγι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Ζει το Μεσολόγγι; Μα και φυσικά ζει όσο υπάρχει ζωντανό στις καρδιές την ανθρώπων που από όλα τα μέρη της Ελλάδας έφτασαν για να το τιμήσουν με τις φορεσιές τους, την περέλασή τους, το βλέμμα τους στραμμένο στην ιερή εικόνα που λιτάνευσε.

Οι σύλλογοι που λίγες ώρες πριν παρήλαυναν με πειθαρχία και σοβαρότητα, τώρα σμίγουν αλλιώς. Στήνουν κύκλους, πιάνουν τα χέρια, αφήνουν τον ρυθμό να τους ενώσει. Οι φορεσιές δεν είναι πια «εκθεσιακές» — ιδρώνουν, κινούνται, ζωντανεύουν. Οι χοροί ξεκινούν διστακτικά και καταλήγουν αυθόρμητοι, σχεδόν πεισματικοί, σαν να αρνούνται να αφήσουν τη μέρα να τελειώσει όσο η μέρα τη Εξόδου σβήνει και το Μεσολόγγι θα επιστρέψει στην σιωπή του…

Εκεί δεν υπάρχουν «οι άλλοι» σύλλογοι. Υπάρχει μια συνύπαρξη που δεν χρειάζεται συστάσεις. Από την Ήπειρο μέχρι τη Μακεδονία, κι από τη νησιωτική Ελλάδα μέχρι την Πελοπόννησο, την Κρήτη οι διαφορές δεν σβήνουν, συντονίζονται. Δεν υπάρχουν εξάλλου. Ο ένας μαθαίνει το βήμα του άλλου, ο ρυθμός γίνεται κοινός, και για λίγο η Ελλάδα μοιάζει να χωράει σε μια πλατεία στο μικρό αυτό αλωνάκι, το Μεσολόγγι.

Η μνήμη δεν αντέχει μόνο με λόγους και καταθέσεις στεφάνων. Θέλει σώμα, θέλει κίνηση, θέλει ανθρώπους που να τη μοιράζονται χωρίς να τους το επιβάλλει κανείς. Οι χοροί αυτοί δεν είναι απλώς «εκδήλωση». Είναι συνέχεια. Είναι μια άτυπη συμφωνία ότι η Ιστορία δεν τελειώνει στο μνημείο. Κατεβαίνει στον δρόμο, μπαίνει στο βήμα, περνά από το χέρι στο χέρι ακόμη και με την μοναδική εκείνη στιγμή της συνύπαρξης.

Τελικά τι είναι το Μεσολόγγι; Η μνήμη και τι αντίκτυπο έχει σήμερα; Πώς τη διαχειρίζονται οι σημερινοί Έλληνες απ΄όλα τα μέρη της; Σίγουρα με την συνύπαρξη, την αλληλεγγύη και τη φιλοξενία. Γιατί τι μας διδάσκει τελικά το Μεσολόγγι, πως έχουμε μια κοινή μοίρα σ΄αυτόν  τον τόπο. Τώρα ποια θα είναι αυτή….

Κατερίνα Σχισμένου

Έφτιαξε το Λαμπρόψωμο όπως παλιά… και μας γύρισε στο Πάσχα του χωριού

Στο χωριό Κλεισορρεύματα Αιτωλοακαρνανίας, η κυρά-Κική μας ανοίγει την αγκαλιά της και μας δείχνει πώς φτιάχνει το παραδοσιακό "Ψωμί της Λαμπρής".

Ζυμώνεται με προζύμι, στολίζεται με το κόκκινο αυγό και ψήνεται στον Ξυλόφουρνο. Στην συζήτησή μας, ξεδιπλώνονται μνήμες από το παλιό Πάσχα στο χωριό, τις αυλές με τον ασβέστη, τα λουλούδια για τον Επιτάφιο, τα κουλούρια για τα παιδιά, τις γειτονιές που έψηναν μαζί και για τους ανθρώπους του χωριού που κρατούν ζωντανές τις παραδόσεις.

Ένα βίντεο γεμάτο μυρωδιές, μνήμες και αλήθειες από την ελληνική ύπαιθρο.

Παραγωγή: Greek Village Life

Κυκλοφόρησε το 5ο φύλλο της εφημερίδας "Απόδημοι Ηπειρώτες". Διαβάστε την

Ξεφυλλίστε την

Άγριος καβγάς Γιολδάση και Ξώνα στο Δημοτικό Συμβούλιο Δήμου Ζηρού.

Τρικούβερτος καβγάς μεταξύ του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Ζηρού Δημήτρη Γιολδάση με την Πρόεδρος της Δημοτικής Επιχείρησης Ζηρού Γεωργία Ξώνα..

Καβγάς με πολλά υπονοούμενα που δεν θα έπρεπε να έχουν θέση σε αίθουσα δημοτικού συμβουλίου και σε διάλογο ενώπιον πολιτών και καμερών..

Ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου την κάλεσε μέχρι και να παραιτηθεί, της υπενθύμισε ότι είναι δημοτική σύμβουλος και αμφισβήτησε τα ιδανικά για τα οποία αγωνίζεται!!

Με πρωτοφανή ένταση..

Πολλοί ήταν αυτοί που εξεπλάγησαν από την επίθεση που είχε καθαρά προσωπικά χαρακτηριστικά γνωρίζοντας μάλιστα ότι επί σειρά ετών οι δυο τους είχαν αγαστή συνεργασία!!

https://www.epiruspost.gr/

Αναστάσιμες Ευχές από Περιφερειάρχη Ηπείρου

Πασχαλινές ευχές από τον Σύλλογο Φαρακλάδων Κεφαλονιάς "Η ΕΥΓΕΡΟΣ"

Το κλειστό καφενείο.....

Την απόφαση να το κλείσει το καφενείο, ο Μάνθος ο καφετζής, δεν την πήρε εύκολα. Ήταν χρόνια που είχε βγει στη σύνταξη και το κρατούσε στο όνομα της γυναίκας του. Ήταν κι οι καιροί δύσκολοι, μέσα δεν έμπαινε, αλλά και διάφορο δεν είχε. Είχε τη γκρίνια της κυρα Ματρώνας όμως,  «αμάν πια τη ζωή σου μέσα στον καφενέ, θα τη φας;» και δόστου μπίρι μπίρι. Έπειτα ήρθαν και κάτι προβλήματα με την καρδιά , κάτι νοσοκομεία στην πρωτεύουσα, έκανε την άρρωστη καρδιά του πέτρα, ήρθε ο Σεπτέμβρης  κι έβαλε λουκέτο. Προσφέρθηκε βέβαια να το νοικιάσει σε συφερτική τιμή, αλλά ποιος να βρεθεί;

Εκείνος ο χειμώνας ήταν δύσκολος πολύ για το χωριό με τους διακόσιους και κάτι κατοίκους. δεν ξέρω αν κάποιος στη μεγάλη πόλη μπορεί να το καταλάβει αλλά το να κλείσει το μοναδικό καφενείο σε ένα τόσο δα χωριουδάκι, είναι  μαχαιριά κατάστηθη. Κι αν δεν σκοτώνει, λαβώνει βαριά. Οι χωριανοί τριγυρνούσαν στα ανηφορικά παγωμένα δρομάκια σαν τα σκυλιά τ' αδέσποτα. Δεν είχαν μέρος να μαζευτούν πριν κατηφορίσουν για τα χωράφια. Δεν είχαν μέρος να ξαποστάσουν νωρίς το βραδάκι μετά τις αγροτικές δουλειές. Κάπως προσπάθησαν να το παλέψουν με συνάξεις και βεγγέρες, αλλά αυτά είναι σπιτικά πράγματα, καφενές δεν είναι.  Μάλιστα, ως παράπλευρη απώλεια, πολλαπλασιάστηκαν ραγδαία οι οικογενειακοί καβγάδες. Δεν υπήρχε η διαφυγή βλέπεις «για να δώσεις τόπο στην οργή».

Πολλές φορές τους έβλεπες να κάθονται στη μικρή πλατειούλα έξω από το κλειστό καφενείο μέσα στο κρύο με τις ώρες. Κοίταζαν τα κλειστά τεπέκια και την ταμπέλα που την πηγαινοέφερνε ο αέρας με βλέμμα λυπημένο. Παρότι δεν μπορούσαν να το πουν ανοιχτά, από μέσα τους έσερναν διάφορα στο Μάνθο τον καφετζή που είχε ανατρέψει τη χαμηλόφωνη, ταπεινή τους ρουτίνα. Πέρασαν τα χριστουγεννόσχολα χωρίς κεράσματα, χωρίς ευχές, χωρίς τα λιγοστά πιτσιρίκια να πουν τα κάλαντα στο καφενείο μπροστά στη θεόρατη ξυλόσομπα.

Ο Στάθης είχε μόλις απολυθεί από το στρατό. Είχε πάει εξ αναβολής, είχε τελειώσει κι ένα Τ.Ε.Ι.  Λογιστικής ή κάτι τέτοιο. Όμως καθώς δουλειές δεν υπήρχαν είχε μαζευτεί στο χωριό να δουλεύει δίπλα στον πατέρα του στα χωράφια. Και καθώς ήταν φιλότιμος καταλάβαινε ότι και για τα χωράφια δεν έκανε, και μεροκάματο δεν έβγαινε. Του μπήκε η ιδέα, παραμονές Πρωτοχρονιάς. Πήγε κι έπιασε το Μάνθο. Ο παλιός καφετζής μόνο που δεν τον αγκάλιασε να τον φιλήσει. Το νοίκι που του γύρεψε ήταν αστείο, τα μισά που γύρευε αρχικά. Από την άλλη ένα κλειστό μαγαζί ήταν εκεί πέρα, παράδες δεν του άφηνε.

Προπαραμονή των Φώτων, ο Στάθης ξεκλείδωσε το καφενείο, μπήκε μέσα κι άρχισε να καθαρίζει. Σκούπισε, σφουγγάρισε, ξεσκόνισε τις καρέκλες και τα τραπέζια, τα ξανάστησε. Προς το μεσημεράκι ήρθε κι ένα φορτηγό από τη Χώρα κι άρχισε να ξεφορτώνει προμήθειες. Γέμισε το επαγγελματικό ψυγείο, με τα χρειαζούμενα για τους απλούς μεζέδες που συνόδευαν το ρακί. Έγινε σούσουρο στο χωριό. Όπως γύριζαν από τον κάμπο, οι χωριανοί στέκονταν κι έτριβαν τα μάτια τους. Σκουντούσαν ο ένας τον άλλον. Πλησίασαν και ρώτησαν. «Ε ναι μωρέ παιδιά, το ξανανοίγω, άντε από αύριο σας περιμένω» τους είπε με χαμόγελο ο Στάθης.

Παραμονή των Φώτων το καφενείο ξανάνοιξε. Αξημέρωτα σχεδόν περίμεναν το Στάθη να βάλει το  κλειδί στην πόρτα. Μπήκαν μέσα,  κούρνιασαν δίπλα στη σόμπα μόλις που άναψε κι άρχισαν τις παραγγελίες. Τους είχαν κάνει το καλύτερο δώρο. Κι επειδή δεν το περίμεναν, ήταν ακόμα πιο όμορφο.

www.RedKangaroo.gr

Ο μπάρμπα Παναγιώτης με τις γίδες του - Η ζωή στο χωριό. ΒΙΝΤΕΟ

Η φτωχοποίηση των νοικοκυριών έχει πολλές παραμέτρους. Οι γεροντότεροι που έζησαν δύσκολα χρόνια, έχουν πολλά να μας πουν. 

Στον τελευταίο του επίγειο παράδεισο, εδώ που τα λιγοστά ζώα "είναι η ψυχή και η καρδιά του", νοσταλγός του δρόμου ζωής και άνδρας παλαιάς κοπής, ο αγέρωχος 80χρονος παππούς Παναγιώτης, θυμάται και μας διηγείται τη διαδρομή της ζωής του, που ήταν γεμάτη αγάπη, πόνο, φτώχεια και ασταμάτητη εργασία.

Βίντεο: Ανδρέας Κουτσοθανάσης

Πασχαλινές Ευχές Δήμου Ηγουμενίτσας

Πασχαλινές ευχές από την Διοικήτρια, το Διοικητικό Συμβούλιο και τους εργαζόμενους του Γ. Ν. Πρέβεζας

Η Διοικήτρια, το Διοικητικό Συμβούλιο και οι εργαζόμενοι του Γ. Ν.

Πρέβεζας σας εύχονται Καλό  και  Ευλογημένο Πάσχα!!!

Χρόνια Πολλά

Η Διοικήτρια

Νικολάου Ευθυμία

Τα τεκνά που άφησα πίσω μου. ( Εδώ τα λέμε χύμα!!!)

Είναι γεγονός, βρίσκομαι στην ηλικία που θεωρούμαι πια τεκνομαγνήτης.

Όταν ήμουν μικρή και η μάνα μου ήταν όσο είμαι τώρα, την είχα για πουρό.

Πού να ‘ξερα πως της την έπεφτε ο γιος του φούρναρη, του βενζινά και του εργοδότη της μαζί.

Την ημέρα που έκλεισα τα σαράντα, ένα μεταναστευτικό κύμα τεκνών άρχισε να καταφθάνει στις ακτές της γυναικείας ματαιοδοξίας μου.

Πηδούσαν απ΄ τις βάρκες να σωθούν μες στα φιλόξενα και απόκρυφα μου μέρη, έκαναν αίτηση ασύλου, διαμονής και κάρτας εργασίας, ζητώντας μόνο ένα πιατάκι ηδονής να στυλωθούν.

Δεν τους έδωσα τίποτα.

Είμαι ρατσίστρια με τα τεκνά. Να γυρίσουν πίσω στις συμμαθήτριες τους, στις μανάδες και τις φιλενάδες τους.

Αλλά δεν πάνε. Προτιμούν να σέρνονται στα σοκάκια του facebook και της Αθήνας, ελπίζοντας ότι η τύχη τους μια μέρα θα αλλάξει.

Ε, δεν θα αλλάξει η τύχη σας αγόρια, η μούρη σας θα αλλάξει. Απ’ τα χρόνια.

Τότε θα αλλάξουν μαζί και τα γούστα σας.

Θα την κοπανήσετε νύχτα στην κοιλιά ενός φορτηγού για τα μάτια μιας πιτσιρίκας. Αλλά εκείνη θα σας δώσει στο Αλλοδαπών ως ξένο σώμα.

Αυτά τους λέω όταν είμαι στις καλές μου. Γιατί στις κακές μου ψάχνω μπιμπερόν να τα ταΐσω.

Τι θες παιδάκι μου από μένα; Επειδή έχω εμπειρίες; Ε, έχω, ναι, τι; Νομίζεις ότι με το σεξ θα σου τις μεταγγίσω; Δεν σκέφτεσαι ότι θα μου πέσεις λίγος;

Εκτός και αν εσύ εννοείς ως σεξ ένα κοντάρι που δεν πέφτει με τίποτα.

Μόνο που δεν είμαι σημαία να κρεμαστώ απ΄το κοντάρι σου και να ξενοιάσω. Είμαι ολόκληρη Εθνική επέτειος και θέλω τον τσολιά μου, την κατάθεση στεφάνων, τους επίσημους και την παρέλαση.

Φυσικά, αυτό με τα κοντάρια δεν είναι κανόνας, τα κοντάρια ορθώνονται σε όλες τις ηλικίες, αλλά οι τεκνατζούδες φίλες μου δεν το πιστεύουν.

Επιλέγουν πάντα τεκνό, ανεβαίνουν στο κοντάρι και κάθονται εκεί μέχρι την επόμενη πανσέληνο. Και τους αρέσει. Μόνες, στην ησυχία, την άπνοια και την προπαγάνδα του «άπεφτου».

Αν κληθώ να κάνω μια κόσμια σύγκριση του «άπεφτου» με το «να ξεκουραστώ και λίγο», θα έλεγα πως έχεις να διαλέξεις μεταξύ του να τσιμπολογάς όλη μέρα σκατολοίδια χωρίς να θυμάσαι τι έφαγες και ενός ωραιότατου πιάτου με φιλέτο, ρύζι και λαχανικά στο πλάι.

Εγώ διαλέγω το δεύτερο. Τρως και μέχρι την επόμενη φορά είσαι χορτάτη.

Φυσικά, το θέλω σε καλό σερβίτσιο. Να ανταγωνίζεται την πορσελάνη του τεκνού.

Μη μου βάλεις το φιλέτο στο βαθύ το πιάτο, το κακοχυμένο από τη Λαϊκή. Μη μου φέρεις το πιρούνι του παππού σου.

Διότι, κοιλούμπες, καραφλούμπες, δεν παίζουν. Ας είχες παντρευτεί μικρός, μην πέσεις στην ανάγκη μου.

Κι άσε τις άλλες στο κοντάρι. Όταν τους πιαστεί το νεφρί θα κατέβουν.

Και θα ’ναι και πεινασμένες.

https://www.tampouloukia.gr/

Πασχαλινές ευχές από τον Αντιπεριφερειάρχη Π.Ε. Πρέβεζας

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου του κ. Γρηγόρη Κοσσυβάκη, με θέμα «Αρχαίες Ελληνίδες του μύθου και της ιστορίας».

 ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ

Η Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρέβεζας ενημερώνει ότι με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 4 Απριλίου 2026 η παρουσίαση του συνεργάτη της Εταιρείας, κ. Γρηγόρη Κοσσυβάκη, ιστορικού συγγραφέα, με θέμα «Αρχαίες Ελληνίδες του μύθου και της ιστορίας».

Η εκδήλωση έλαβε χώρα υπό την αιγίδα του Δήμου Παπάγου-Χολαργού, στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη». Ο κ. Κοσσυβάκης καθήλωσε το κοινό με την εμπεριστατωμένη και γλαφυρή ομιλία του.

Την εκδήλωση προλόγισαν η κα Μιμή Ρουφογάλη, Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, καθώς και η κα Άννα Στρεβίνα-Σακκά, Δικηγόρος Αθηνών παρ’ Αρείω Πάγω.

Την Εταιρεία εκπροσώπησε ο Αντιπρόεδρος κ. Χριστόφορος Ευθυμίου.

Η μεγάλη προσέλευση και το έντονο ενδιαφέρον του κοινού επιβεβαίωσαν τη σημασία τέτοιων πρωτοβουλιών για την προαγωγή της ιστορικής γνώσης και του πολιτισμού.

Ακολουθεί φωτογραφικό αφιέρωμα στην εκδήλωση