Από τα Βουνά της Ελλάδας στα Σαλόνια της Αμερικής | Από την φτώχεια στην Κορυφή

 Η μουσική των ξεριζωμένων. Ο Έλληνας μετανάστης που έκανε καριέρα με το κλαρίνο στην Αμερική.

Στα βουνά των Αγράφων ξετυλίγεται η ιστορία του Θανάση Κώτσια, ενός άντρα με όνειρα τόσο μεγάλα όσο και η Αμερικανική ήπειρος που τον έσυρε κοντά της.

Από μικρός, μέλος μιας πολυμελούς οικογένειας με επτά αδέρφια, γνώρισε νωρίς την σκληρή πραγματικότητα της φτώχειας. Μόλις τελείωσε το δημοτικό, ο πατέρας του τον πήρε μαζί στα χωράφια, για να μοιραστούν το βαρύ φορτίο της επιβίωσης για την οικογένειά τους.

Αρπάζοντας την ευκαιρία που του δόθηκε από Έλληνες ομογενείς, ο Θανάσης άφησε πίσω το χωριό του και ταξίδεψε στην μακρινή Αμερική. Εκεί, τα πρώτα χρόνια δούλεψε σκληρά. Κάπου όμως, μέσα στην ψυχή του Θανάση, η φλόγα για τη μουσική, και πιο συγκεκριμένα για το κλαρίνο, άγγιξε την καρδιά του. Το κλαρίνο έγινε η φωνή του, εκφράζοντας τα όνειρα και τους πόθους του σε κάθε μελωδία.

Σιγά σιγά, ο Θανάσης άρχισε να παίζει σε πανηγύρια των Ελλήνων ομογενών στις διάφορες αμερικανικές πολιτείες. Η χαρά που προσέφερε στους ανθρώπους του, τον γέμιζε με απέραντη ικανοποίηση. Πιστός στην ελληνική παράδοση, συνεργάστηκε με σπουδαίους μουσικούς που επισκέπτονταν την Αμερική, χτίζοντας καριέρα στον χώρο της διασκέδασης.

Ποτέ, όμως, δεν ξέχασε τις ρίζες του. Η αγάπη για το χωριό του, καίει πάντα στην καρδιά του. Με την πρώτη ευκαιρία επιστρέφει, για να ανταμώσει τα αγαπημένα του πρόσωπα και να γεμίσει με γαλήνη την ψυχή του, αγναντεύοντας τα βουνά που τον γέννησαν.

Η ιστορία του Θανάση αποτελεί ύμνο στην θέληση και το πείσμα. Μας υπενθυμίζει πως, ακόμα και από τα πιο δύσκολα ξεκινήματα, μπορούμε να αγγίξουμε τα όνειρά μας, αρκεί να μην πάψουμε ποτέ να πιστεύουμε σε αυτά.

Παραγωγή: Village Life

Ρούσα παπαδιά, το μοιρολόι για τα δυο πνιγμένα αδέρφια από το Λεσίνι (Κατοχή).

Ένα παραδοσιακό τραγούδι της περιοχής μας που αναδεικνύει μια τραγική ιστορία με δυο αδέρφια που πνίγηκαν στον ποταμό Αχελώο.

Το τραγούδι που τραγούδησε η Δόμνα Σαμίου και ο Τάκης Καρναβάς, αναφέρεται στον πνιγμό δυο αδερφιών, με το επώνυμο Σωτηρίου, που ζούσαν στο Λεσίνι. 

Σύμφωνα με τις παλαιότερες μαρτυρίες, τα δυο αγαπημένα αδέρφια προσπάθησαν να σώσουν τα γουρούνια που έπεσαν μέσα στο ποτάμι, με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο από τα φημισμένα ορμητικά νερά του Αχελώου που είχε πάρει αρκετούς ανθρώπους στο διάβα του τα παλιότερα χρόνια.

Είναι ένας θρήνος που έφτασε να είναι αναπόσπαστο κομμάτι του γλεντιού, δείχνοντας για άλλη μια φορά την επαφή των δύο κόσμων στην λαϊκή παράδοση.

Για το όνομα του τραγουδιού, υπάρχουν φήμες που θέλουν η μητέρα των παιδιών να ήταν παπαδιά χωρίς ωστόσο να έχει εξακριβωθεί κάτι τέτοιο. Γενικά, είναι ένας ύμνος προς τη δύσμοιρη γυναίκα που έχασε τα δυο παιδιά της. Ο ρυθμός του κομματιού είναι 4/4 (2-2).

Μια μοναδική ερμηνεία από τον παπά-Γιάννη, ιερέα του Λεσινίου, σε καταγραφή Νίκου Πλακίδα.

Στίχοι

Σαν πήρα έναν κατήφορο στην ά… στην άκρη στο ποτάμι,

και το ποτά… άιντε ρούσα παπαδιά και το ποτάμι ήταν θολό.

Και το ποτάμι ήταν θολό θολό θολό κατεβασμένο,

σέρνει λιθά… άιντε ρούσα παπαδιά σέρνει λιθάρια ριζιμιά.

Σέρνει λιθάρια ριζιμιά δέντρα δέντρα ξεριζωμένα,

σέρνει και μια άιντε ρούσα παπαδιά σέρνει και μια γλυκομηλιά.

Σέρνει και μια γλυκομηλιά τα μή… τα μήλα φορτωμένη,

κι ανάμεσα άιντε ρούσα παπαδιά κι ανάμεσα στους κλώνους της.

Κι ανάμεσα στους κλώνους της δυ’ αδέ… δυ’ αδέρφια ‘γκαλιασμένα,

τονα τον λε… άιντε ρούσα παπαδιά τονα τον λέγαν Θοδωρή.

Τονα τον λέγαν Θοδωρή, τον άλλο Κωνσταντίνο άιντε ρούσα παπαδιά.

Και η φοβερή ερμηνεία από τον «άρχοντα» του δημοτικού τραγουδιού, Τάκη Καρναβά.

Γενικά, πρόκειται για ένα τραγούδι που έχει λατρευτεί από διάφορα σημεία της Ελλάδος, πρωτίστως της Ρούμελης. Έτσι, σε αυτό το ταξίδι του έχει υποστεί πολλές παραλλαγές, ανάλογα με τον τόπο.

iaitoloakarnania.gr/

http://xiromeronews.blogspot.gr

Βγαίνουν οι τιμές συνδεδεμένων, πληρωμή έως και την Παρασκευή 29 Μαΐου, αναλυτικά τα στοιχεία των ενισχύσεων

Τα πριμ για δύο οικολογικά σχήματα, Δράση 1 «Χρήση ανθεκτικών και προσαρμοσμένων ειδών και ποικιλιών» και Δράση 7 «Περιβαλλοντική διαχείριση κτηνοτροφικών συστημάτων» και όλες οι συνδεδεμένες ενισχύσεις (εκτός της σηροτροφίας) είναι προγραμματισμένα προς πληρωμή από την ΑΑΔΕ έως και την Παρασκευή 29 Μαΐου, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες του Agronews.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι τιμές των πριμ στις συνδεδεμένες ενισχύσεις θα καθοριστούν όλες στο μέσο ποσό και είναι θέμα χρόνου να ξεκινήσουν να δημοσιεύονται τα ΦΕΚ που θα τις καθορίζουν. Αναλυτικά οι αναμενόμενες τιμές πληρωμής των συνδεδεμένων έχουν ως εξής:

·         Καλαμπόκι: 55 ευρώ/στρέμμΡύζι: 30 ευρώ/στρέμμα

·         Σπόροι σποράς: 47 ευρώ/στρέμμα

·         Κτηνοτροφικά ψυχανθή: 19,2 ευρώ/στρέμμα

·         Σανοδοτικά ψυχανθή: 8,3 ευρω/στρέμμα

·         Βιομηχανική ντομάτα: 51,2 ευρώ/στρέμμα

·         Πορτοκάλια χυμοποίησης: 40,7 ευρώ/στρέμμα

·         Όσπρια: 28,5 ευρώ/στρέμμα

·         Κορινθιακή σταφίδα: 34,8 ευρώ/στρέμμα

·         Μήλα: 47,2 ευρώ/στρέμμα

·         Αιγοπρόβατα: 12 ευρώ το κεφάλι

·         Βοοειδή: Θηλάζουσες 108 ευρώ, μοσχάρια 11-12 μηνών 200 ευρώ και 13-24 μηνών 250 ευρώ το κεφάλι. 

·         Παράλληλα αναμένεται να γίνουν συμπληρωματικές πιστώσεις στα σιτηρά (σκληρό, μαλακό και κριθάρι) σύμφωνα με τις πληροφορίες. 

Σχετικά με τα οικολογικά σχήματα που οι τιμές τους βγήκαν σε ΦΕΚ και θα πληρωθούν, αυτά είναι τα εξής:

·         ∆ράση 1: Ανθεκτικά είδη και ποικιλίες

o    Χειµερινά ψυχανθή: Αντικατάσταση µηδικής 48,8 ευρώ το στρέµµα, βαµβακιού 10,9 ευρώ το στρέµµα, Αραβοσίτου 31,6 ευρώ το στρέµµα.

o    Χειµερινά σιτηρά: Αντικατάσταση µηδικής 52,2 ευρώ το στρέµµα, βαµβακιού 14,3 ευρώ το στρέµµα, αραβοσίτου 29,7 ευρώ το στρέµµα.

o    Aρωµατικά φυτά: 82,4 ευρώ/στρέµµα.

o    Καινοτόµες ποικιλίες: 60,6 ευρώ/στρέµµα

∆ράση 7: Κτηνοτροφικά συστήµατα

·         Μετακίνηση από υποβαθµισµένους βοσκοτόπους: 6,5 ευρώ/στρέµµα για τις αίγες και τα πρόβατα και 5,5 ευρώ/στρέµµα για τα βοοειδή

·         Κατάρτιση και εφαρµογή βελτιωµένου σιτηρεσίου σε µέσης-καλής κατάστασης βοσκοτόπους: 3 ευρώ/στρέµµα

Η ΑΑΔΕ έχει εκτιμήσει ότι θα πληρωθούν συνολικά ποσά 297 εκατ. ευρώ έως την Παρασκευή. Ωστόσο με βάση τα ΦΕΚ που εκδόθηκαν για τα δύο οικολογικά σχήματα θα πιστωθούν το πολύ 15 εκατ. ευρώ, με το μπάτζετ των συνδεδεμένων, να μην ξεπερνά τα 200 εκατ. ευρώ. 

Τα υπόλοιπα οικολογικά σχήματα και όσοι μείνουν εκτός πιστώσεων συνδεδεμένων λόγω θεμάτων στο monitoring και τις παραδόσεις αναμένεται να πιστωθούν στα τέλη του ερχόμενου Ιουνίου.

https://www.agronews.gr/

Πέτρινα χρόνια, χρυσή καρδιά - Το χωριό ερήμωσε…

Οδοιπορικό στο χωριό των Αγράφων, με τους 2 κατοίκους.

Στην Σιβίστα Ευρυτανίας, συναντήσαμε τον 80χρονο κύριο Βελισσάρη, έναν άνθρωπο που κουβαλάει μέσα του έντονα τις αναμνήσεις μιας άλλης εποχής.

Ο κος Βελισσάρης, μας ταξιδεύει στα πίσω παιδικά του χρόνια, περιγράφοντας με συγκινητική απλότητα τις δυσκολίες, τη φτώχεια και μας μιλά για τον αγώνα της επιβίωσης, τη σημασία της οικογένειας, το επάγγελμα του ξυλουργού που αγάπησε και τις αναμνήσεις από το χωριό που κρατάει ζωντανές, ως πολύτιμα μαθήματα ζωής.

Παραγωγή: Greek Village Life

ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΡΕΒΕΖΑΣ «Η Δικαίωση ενός Αγώνα Είκοσι Τριών Ετών για τη Νικόπολη και την UNESCO»

Μετά από μία μοναχική πορεία πλέον των είκοσι τριών ετών, γεμάτη εμπόδια, υπονομεύσεις, καθυστερήσεις, αμφισβήτηση, αντιδράσεις και συνεχείς δυσκολίες, έρχεται σήμερα η στιγμή της μεγάλης δικαίωσης για τον «Όμιλο για την UNESCO Πρέβεζας» και για όλους όσους πίστεψαν από την πρώτη στιγμή στο μεγάλο όραμα της ένταξης της Αρχαίας Νικόπολης στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Από το έτος 2003, όταν ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας, σε συνεργασία με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή για την UNESCO, υπέβαλε επίσημα το αίτημα προς το Υπουργείο Πολιτισμού για την ένταξη της Νικόπολης στην UNESCO, ξεκίνησε ένας δύσκολος και επίπονος αγώνας, τον οποίο ελάχιστοι τότε πίστεψαν και ακόμη λιγότεροι στήριξαν.

Πολλοί εκείνη την εποχή αντιμετώπισαν την πρωτοβουλία μας με δυσπιστία και απαξίωση. Άλλοι επιχειρούσαν να μειώσουν τη σημασία και τις προοπτικές της προσπάθειας, θεωρώντας ότι ο Όμιλος δεν θα κατάφερνε ποτέ να προχωρήσει ένα τόσο μεγάλο και απαιτητικό εγχείρημα. Υπήρξαν και εκείνοι που όχι μόνο δεν στήριξαν την προσπάθεια, αλλά εργάστηκαν παρασκηνιακά ώστε να καθυστερήσει ή και να ακυρωθεί η διαδικασία. Με μεθοδεύσεις, παρεμβάσεις και εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, επιχείρησαν επί σειρά ετών να κρατήσουν τη Νικόπολη μακριά από την προοπτική της UNESCO.

Κάποιοι από αυτούς εμφανίζονται σήμερα ως υποστηρικτές της ένταξης και προσπαθούν να παρουσιάσουν ορισμένες πράξεις ή κινήσεις τους ως συμβολή στο εγχείρημα. Η αλήθεια όμως είναι γνωστή στην τοπική κοινωνία και καταγεγραμμένη στην πορεία των γεγονότων. Οι ενέργειες αυτές δεν συνέβαλαν ουσιαστικά στην επιτάχυνση της διαδικασίας, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις οδήγησαν σε καθυστερήσεις και παλινωδίες που κράτησαν πίσω την ένταξη της Νικόπολης για πολλά χρόνια.

Καθοριστικό σταθμό στον αγώνα αυτό αποτέλεσε και η Ημερίδα – Συνέδριο που διοργάνωσε ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας στην Πρέβεζα στις 15 Δεκεμβρίου 2019, υπό την αιγίδα του τότε Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ.Προκόπη Παυλόπουλου. Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στον μεγάλο αρχαίο φιλόσοφο Επίκτητο, ο οποίος ίδρυσε και λειτούργησε τη σπουδαία Φιλοσοφική του Σχολή στη Νικόπολη, αναδεικνύοντας τη διαχρονική πνευματική και πολιτιστική σημασία της πόλης. Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης, υπογράμμισε με ιδιαίτερη έμφαση ότι η Νικόπολη πρέπει να ενταχθεί στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, προσδίδοντας ιδιαίτερη θεσμική και εθνική βαρύτητα στην προσπάθεια του Ομίλου.

Σημαντική επίσης και η συμβολή της Περιφέρειας Ηπείρου μέσα από τα έργα που υλοποιούνται στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης μέσω των προγραμμάτων ΕΣΠΑ, τα οποία συμβάλουν ουσιαστικά στην ανάδειξη, προστασία και βελτίωση των υποδομών του σημαντικού αυτού μνημείου, ενισχύοντας παράλληλα τη συνολική προσπάθεια για την ένταξή του στην UNESCO.

Την ίδια στιγμή, παρακολουθούμε με προβληματισμό ορισμένους όψιμους «υποστηρικτές» να επιχειρούν σήμερα να διδραματίσουν κάποιο ρόλο σε ένα αγώνα στον οποίο δεν συμμετείχαν όταν πραγματικά χρειαζόταν ή δεν υπήρχσν στο προσκήνιο τότε.Όταν ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας έδινε μόνος του τη μάχη, όταν πραγματοποιούσε συνεχείς παρεμβάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού, όταν διοργάνωνε ημερίδες, εκδηλώσεις, ενημερώσεις και δεκάδες δράσεις προβολής σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο, όλοι αυτοί ήταν απόντες.

Δεν γνώριζαν καν το θέμα ή το αντιμετώπιζαν με αδιαφορία. Κάποιοι μάλιστα στάθηκαν αρνητικά απέναντι στην προσπάθεια. Σήμερα όμως, που πλέον η προσπάθεια βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωσή της και η ένταξη της Νικόπολης στην UNESCO γίνεται πραγματικότητα, επιδιώκουν να συνδεθούν με έναν αγώνα δεκαετιών, επιχειρώντας να μειώσουν τη συμβολή εκείνων που πραγματικά κράτησαν ζωντανό αυτό το όραμα όλα αυτά τα χρόνια.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να παραχαράξει την ιστορία αυτού του μεγάλου αγώνα.

Η αλήθεια είναι μία και αδιαμφισβήτητη: Αν ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας δεν είχε επιμείνει με συνέπεια, αποφασιστικότητα και συνεχή πίεση , το θέμα της ένταξης της Νικόπολης θα είχε εγκαταλειφθεί εδώ και πολλά χρόνια. Είναι γνωστό ότι το 2013 η Νικόπολη κινδύνευσε ακόμη και να απενταχθεί από τον ενδεικτικό κατάλογο του Υπουργείου Πολιτισμού λόγω αδράνειας και έλλειψης προόδου. Και τότε, ο Όμιλος ήταν αυτός που παρενέβη δυναμικά και απέτρεψε την εξέλιξη αυτή.

Με συνεχείς επισκέψεις στο Υπουργείο Πολιτισμού, με δημόσιες παρεμβάσεις, με ενημέρωση της κοινής γνώμης και με αδιάκοπη πίεση προς κάθε αρμόδιο φορέα, κρατήσαμε το θέμα ζωντανό όταν άλλοι το είχαν ξεχάσει ή δεν επιθυμούσαν να προχωρήσει.

Η σημερινή εξέλιξη και η δημόσια δέσμευση της Υπουργού Πολιτισμού ότι  ολοκληρώνεται ο φάκελος ένταξης και θα κατατεθεί επίσημα στην UNESCO, αποτελεί ιστορική δικαίωση ενός αγώνα είκοσι τριών και πλέον ετών.

Αποτελεί δικαίωση όλων εκείνων που πίστεψαν ότι η Νικόπολη αξίζει τη θέση που της ανήκει στον παγκόσμιο πολιτιστικό χάρτη.

Η Νικόπολη δεν είναι μόνο ένα μνημείο παγκόσμιας σημασίας. Είναι η ιστορία μας, η ταυτότητά μας, η μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής μας.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας θα συνεχίσει μέχρι την τελική δικαίωση και την επίσημη ένταξη της Νικόπολης στην UNESCO. Θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε στενά κάθε εξέλιξη, να παρεμβαίνουμε όπου χρειάζεται και να στεκόμαστε εγγυητές αυτής της μεγάλης προσπάθειας.

Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά πόσα εμπόδια ξεπεράστηκαν, πόσες δυσκολίες αντιμετωπίστηκαν και πόσοι προσπάθησαν όλα αυτά τα χρόνια να καθυστερήσουν ή να υποβαθμίσουν αυτό το μεγάλο εθνικό και τοπικό στόχο.

Η ιστορία όμως γράφεται από εκείνους που αγωνίζονται με συνέπεια, επιμονή και πίστη.

Και ο αγώνας αυτός έχει όνομα:

«Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας».

Παροιμίες της τσοπάνικης ζωής : Γράφει η δρ Μαρία Ν. Αγγέλη

Φωτο: Βασίλη Μυλωνά

«Παροιμίες είναι ο μικρός έμμετρος ή πεζός λόγος, που διατυπώνει παραστατικά και συχνότατα αλληγορικά μια σοφή γνώμη, μια διαπίστωση μια συμβουλή, και που επαναλαμβάνεται στον καθημερινό λόγο, σαν επιχείρημα ή παράδειγμα» (Δημητρίου Σ. Λουκάτου, Εισαγωγή στην Ελληνική Λαογραφία, έκδοση 1985)

 Οι παροιμίες είναι το απόσταγμα της λαϊκής σοφίας. Αποτελούν ένα μέρος του λαϊκού μας πολιτισμού, τεράστιο σε όγκο και ανεκτίμητο σε αξία. Ένα σημαντικό κεφάλαιο  σοφίας των ανθρώπων της υπαίθρου. Απλοί άνθρωποι, με ελάχιστη ή καθόλου γραμματική μόρφωση, αποδίδουν με όμορφο και περιεκτικό τρόπο διάφορα περιστατικά και εμπειρίες της ζωής… Οι παροιμίες σχετίζονται με τα ρητά αρχαίων ή νεότερων σοφών και σε πολλές περιπτώσεις το νόημά τους ταυτίζεται με αυτά. 

Η καθημερινότητα του τσοπάνη, η συμπεριφορά του ίδιου και του κοπαδιού, τα μαντριά, οι δυσκολίες, η ενδυμασία, το ωράριο, τα γιδοπρόβατα, η βόσκηση, οι εχθροί, τα ζουλάπια, κυρίως ο λύκος, έδωσαν έμπνευση για τη δημιουργία παροιμιών. Κάποιες από αυτές πέρασαν σε αχρησία. Κάποιες όμως χρησιμοποιούνται ακόμα κατά την περίσταση…

Mερικές φορές και οι πολιτικοί διανθίζουν τον «ξύλινο» λόγο τους με λαϊκές παροιμίες. Θέλουν να δείξουν ότι είναι κοντά στο λαό και αξιοποιούν το λαϊκό πολιτισμό…Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πολιτικός Ευάγγελος Αβέρωφ και η χρήση της παροιμίας: «Το αρνί που φεύγει απ’ το μαντρί το τρώει ο λύκος».

Αυτή η  παροιμία έγινε ευρύτερα γνωστή όταν ο Αβέρωφ, που ήξερε πολύ καλά από στάνες και μαντριά, τη χρησιμοποίησε με μεταφορική σημασία. Την είπε σε δημόσιο λόγο του το 1985, όταν ο Κωστής Στεφανόπουλος που ηττήθηκε σε εσωκομματικές εκλογές, σχημάτισε δικό του κόμμα τη ΔΗΑΝΑ. Το κόμμα ήταν θνησιγενές και διαλύθηκε το 1994. Αποδείχτηκε δηλ. μετά από μερικά χρόνια ότι αυτό το τολμηρό πρόβατο δεν άντεξε έξω από την ασφάλεια του μεγάλου μαντριού του… Το έφαγε ο λύκος! Επαληθεύτηκε τότε η λαϊκή ρήση …

 Συγκέντρωσα αρκετές παροιμίες και τις παραθέτω:

Γλυκό το γάλα, πικρό το γιδοβόσκι.

Εμείς οι βλάχοι, όπως λάχει.

Ξέρει ο βλάχος το σφουγγάτο, 

ή ξέρει ο βλάχος τι είναι ο σφόγγος.

Βλάχο βλέπεις τυρί βαστάει.

Πέντε βλάχοι τρεις κουβέντες.

Ο βλάχος κι άγιος να γενεί, ποτέ μην προσκυνήσεις.

Η γίδα όσο ψωριάζει τόσο σηκώνει την ουρά της.

Γίδα ψωριάρα και την ουρά τον ανήφορο.

Όπου πηδάει η γίδα πηδούν και τα κατσίκια της.

Η γίδα όταν θέλει να φάει ξύλο τρίβεται στη μαγκούρα του γιδάρη.

 Ξύνεται στη γκλίτσα του τσοπάνη.

Μαθημένο είν’ τ΄αρνί να κουρεύεται να ζει .

Μαθημένο είν’ τ’ αρνί να του παίρνουν το μαλλί.

Έφαγε το κατσίκι κλαρί; Λύκος να φάει τη μάνα!

Απ’ του διαβόλου το μαντρί μήτε κατσίκι μήτε αρνί.

Δεν κουτσαίνει η γίδα απ’ τ’ αυτί ή το κέρατο.

Κουτσαίνει η γίδα απ’ το κέρατο;

Αν δε δείχνει η γίδα, δείχνει το κέρατό της.

Τα πράματα τον Αύγουστο θέλουν νερό και το χειμώνα γρέκι.

Με τον ήλιο τα βγάνω με τον ήλιο τα βάνω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Το ήρεμο τ’ αρνί βυζαίνει από δύο μάνες.

 

Γινάτι η γίδα, γινάτι το κέρατο, κάτω το κέρατο.

Της γίδας το ’να μαστάρι βγάνει γάλα και τ’ άλλο φαρμάκι.

 Μασά η κατσίκα ταραμά;

Τσοπάνη μου την κάπα σου τον  Μάρτη φύλαγέ την.

Και γαλάτα και μαλάτα και θηλυκά αρνιά.

Κάλλιο πέντε κάρβουνα παρά χίλια πρόβατα.

Έρημα μαντριά γιομάτα λύκους.

Γυρεύει ελαφιού τυρί και γάλα απ’ άγριο γίδι.

Λύκος καλός δε γίνεται και αλεπού αθώα.

Απ’ τα μετρημένα τρώει ο λύκος.

Έβαλαν το λύκο τσοπάνη!

Ο λύκος έχει το σβέρκο του χοντρό για να κάνει τη δουλειά του ατός του μόνος.

Κουβέντα κουβεντούλα τρώει ο λύκος τη βετούλα.

Το λύκο τον κουρεύανε κι αυτός ρωτάει για πρότα.

Ο λύκος την τρίχα κι αν αλλάξει το χούι δεν το κόβει.

Ο λύκος στην αντάρα χαίρεται.

Θρέψε λύκο το χειμώνα να σε φάει το καλοκαίρι.

Ο λύκος κι αν εγέρασε κι   άλλαξε το πετσί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε, μήτε την κεφαλή του.

Ο λύκος μπήκε στην κοπή αλί που ’χε το ένα.

Η πονηρή η αλεπού πιάνεται κι απ’ τα τέσσερα.

Αν σε φάω εγώ η οχιά, έχε γεια παρηγοριά. Αν σε φάει ο γιος μου αστρίτης, πάρτε φτυάρια και ξυνάρια, και σαράντα παλικάρια.

Στην καλή προβατίνα κρεμάνε τα κουδούνια.

Κάθε πράμα και το τσοκάνι του.

Κατά τα τσοκάνια κι ο τσοπάνης.

Του φτωχού τσοπάνη τα κουδούνια του φταίνε.

Του κρεμάσανε κουδούνια.

Όπου βαρούνε τα κουδούνια είναι και το κοπάδι.

Το μερακλή τσοπάνη τον ακούς απ’ τα τσοκάνια και τον βλέπεις απ’ τα γκεσέμια.

Του πήραν τα κοπάδια και του έμειναν τα τσοκάνια.

Ξαρμάτωτο κοπάδι, βοσκό δεν μαρτυράει.

Όποιος δεν ταΐζει σκυλί, κλέφτη ταΐζει.

Φίλοι ποτέ δε γίνονται μαντρόσκυλα και λύκοι.

Δρ Μαρία Ν. Αγγέλη

https://mpampiini.blogspot.com

Τζίφρης: Το γαλακτοπωλείο απο τον Στάνο Αμφιλοχίας και η «προσγείωση» στο Παγκράτι

Από ένα μικρό χωριό έξω από την Αμφιλοχία έως την Υμηττού στο Παγκράτι, η ιστορία του Κώστα Δασκαλάκη, ο οποίος έχει το παρατσούκλι «Τζίφρη», είναι από εκείνες που δείχνουν πώς μία απλή ιδέα μπορεί να εξελιχθεί σε επιτυχημένη επιχειρηματική διαδρομή. Ένας άνθρωπος που ξεκίνησε επαγγελματικά ως ηλεκτρολόγος και τεχνίτης οικοδομικών εργασιών, βρέθηκε σχεδόν τυχαία στον χώρο των γαλακτοκομικών, όταν στα 44 του χρόνια επιχείρησε για πρώτη φορά να φτιάξει γιαούρτι στην αποθήκη του σπιτιού του.

Ξεκινώντας τις πρώτες ποσότητες γιαουρτιού που προσέφερε στο καφενείο του χωριού

Το αποτέλεσμα ήταν αρκετό για να αλλάξει την πορεία της ζωής του. Το γιαούρτι που έφτιαξε άρεσε αρχικά στην οικογένειά του και στη συνέχεια στους συγχωριανούς του, όταν το πρόσφερε στο καφενείο του χωριού. Από εκεί ξεκίνησαν οι πρώτες παραγγελίες, η φήμη του προϊόντος άρχισε να εξαπλώνεται πέρα από τον Στάνο και σταδιακά ο Κώστας Δασκαλάκης άφησε πίσω του την προηγούμενη δουλειά του για να αφοσιωθεί στην παραγωγή γαλακτοκομικών.

 

Ο Στάνος Αμφιλοχίας, ένα πεδινό χωριό με περίπου 550 μόνιμους κατοίκους, είχε παραδοσιακά σχέση με τη γη, την κτηνοτροφία και τις καλλιέργειες. Από αυτό το περιβάλλον άντλησε και ο ίδιος τα ερεθίσματα, αξιοποιώντας τις μνήμες της οικογενειακής ζωής και την επαφή με την πρώτη ύλη. Η μετάβαση, ωστόσο, δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου οργανωμένου σχεδίου. Όπως προκύπτει από την ιστορία του, τα γαλακτοκομικά μπήκαν στη ζωή του αιφνιδιαστικά, για να εξελιχθούν τελικά σε επαγγελματικό πάθος και σε κύριο αντικείμενο της επαγγελματικής του δραστηριότητας.

Το γαλακτοπωλείο στο Παγκράτι

Σήμερα, το γαλακτοπωλείο Τζίφρης στο Παγκράτι, που αποτελεί το φυσικό κατάστημα της επιχείρησης και σε αυτό συμμετέχει με ακόμα δύο συμμετόχους, έχει καταφέρει να μεταφέρει στην Αθήνα τη γεύση και τη φήμη των γαλακτοκομικών της Αμφιλοχίας. Στο κατάστημα της λεωφόρου Υμηττού, οι ουρές των καταναλωτών δεν σχηματίζονται μόνο για το μαλακό παγωτό από αγελαδινό χωριάτικο γάλα, αλλά και για γιαούρτια, γάλατα, τυριά, κρέμες και παραδοσιακές πίτες με χωριάτικο φύλλο. Η απήχηση του καταστήματος συνδέεται με την ευρύτερη στροφή των καταναλωτών σε προϊόντα που παραπέμπουν στην αυθεντικότητα, την τοπικότητα και την καθαρή πρώτη ύλη.

Η περίπτωση του Τζίφρη εντάσσεται σε μία ευρύτερη τάση που θέλει το «χωριάτικο», το παραδοσιακά απλό και το αυθεντικό προϊόν να αποκτούν νέα αξία στη σύγχρονη γαστρονομία, κερδίζοντας την προτίμηση των καταναλωτών. Από τα εστιατόρια υψηλής κουζίνας έως τα μικρά συνοικιακά καταστήματα, η αναζήτηση τοπικών προϊόντων και παραδοσιακών τεχνικών έχει εξελιχθεί σε βασικό στοιχείο ταυτότητας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ένα γαλακτοπωλείο που στηρίζεται στο γάλα της Αμφιλοχίας κατάφερε να γίνει σημείο αναφοράς για το Παγκράτι και να κάνει γνωστή σε ευρύτερο κοινό την παραγωγή ενός μικρού χωριού.

Η διαδρομή του Κώστα Δασκαλάκη καταδεικνύει ότι η υπεραξία και η αναγνώριση της προσπάθειας δεν έρχεται πάντα μέσα από προκαθορισμένα επιχειρηματικά πλάνα, κατανεμημένα σε πίνακες excel. Στην περίπτωσή του, ξεκίνησε από μία δοκιμή, από ένα γιαούρτι που φτιάχτηκε χωρίς προηγούμενη εμπειρία και εξελίχθηκε σε μία δραστηριότητα με αναγνωρισιμότητα στην Αθήνα. Το γαλακτοπωλείο Τζίφρης του Παγκρατίου αποτελεί πλέον ένα παράδειγμα μικρής παραγωγής που κατάφερε να αποκτήσει αστική δυναμική, πατώντας πάνω στην ποιότητα, την προέλευση και την προσωπική ιστορία του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από το προϊόν.

Εκτός όμως από το πωλητήριο του Παγκρατίου, ο Τζίφρης έχει παρουσία και στον Σκλαβενίτη, στα ψυγεία αλλά και στο e-shop του οποίου είναι διαθέσιμα τα προϊόντα του.

Αναδημοσίευση από: https://www.thetotalbusiness.com

https://www.agro24.gr/

Ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης του Μνημείου Ολοκαυτώματος στο Κεφαλόβρυυσο Πωγωνίου

Ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης του Μνημείου Ολοκαυτώματος στο Κεφαλόβρυσο – Συνεχίζεται ο μεγάλος αγώνας για την επίσημη αναγνώριση ως Μαρτυρικό Χωριό

Ένα εμβληματικό έργο χρέους, τιμής και ιστορικής μνήμης περνά από τη φάση του σχεδιασμού στην πράξη. Ο Δήμος Πωγωνίου ανακοινώνει ότι ξεκίνησαν οι εργασίες για την πλήρη αποκατάσταση του Μνημείου των θυμάτων της γερμανικής κατοχής και την ανάπλαση του περιβάλλοντος χώρου, στην κεντρική πλατεία Κεφαλοβρύσου.

Το ιστορικό Μνημείο, που ανεγέρθηκε το 1952 για να θυμίζει στις επόμενες γενιές τη θηριωδία του Ολοκαυτώματος, αποκτά ξανά τη μορφή που του αξίζει. Οι παρεμβάσεις είναι συνολικού προϋπολογισμού 69.000€ (με Φ.Π.Α. 24%). Αξίζει να σημειωθεί ότι για την υλοποίηση του έργου, το ποσό των 40.000€ παραχωρήθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων και τον τότε Πρόεδρο κ. Κώστα Τασούλα, τον οποίο ο Δήμος Πωγωνίου ευχαριστεί θερμά για την έμπρακτη στήριξή του στην ανάδειξη της ιστορικής μνήμης του τόπου μας.

Οι εργασίες περιλαμβάνουν εξειδικευμένες εργασίες στερέωσης, αντικατάσταση πλακών και νέα χάραξη ονομάτων των θυμάτων. Παράλληλα, ο περιβάλλων χώρος αναβαθμίζεται ριζικά με την αντικατάσταση των μαρμάρων στη βάση, τη διευθέτηση των παρτεριών, τη βελτίωση του φωτισμού του Μνημείου και της πλατείας, την αντικατάσταση των πλακών επίστρωσης και τη διαμόρφωση του χώρου όπισθεν του Μνημείου.

Οι εργασίες αυτές ξεκινούν σε μια περίοδο έντονης διεκδίκησης για την ιστορική δικαίωση του Κεφαλοβρύσου. Μπορεί η πρώτη απόφαση της αρμόδιας επιτροπής για την ανακήρυξή του ως Μαρτυρικό Χωριό να ήταν αρνητική, όμως ο Δήμος Πωγωνίου δεν καταθέτει τα όπλα και συνεχίζει να μάχεται για την επίσημη αναγνώριση της θυσίας των προγόνων μας.

Με απόλυτη προσήλωση στον στόχο, ο Δήμος, σε συνεργασία με ειδική επιστημονική ομάδα, συντάσσει ήδη έναν νέο, πλήρη και τεκμηριωμένο φάκελο, διεκδικώντας με ακλόνητα στοιχεία την επίσημη αναγνώριση που στερείται εδώ και δεκαετίες η κοινότητα.

Για τον Δήμο Πωγωνίου και τους δημότες του, η προσπάθεια αυτή αποτελεί απαρέγκλιτο ηθικό χρέος. Η ιστορική αλήθεια δεν μπορεί να εγκλωβίζεται σε γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, γιατί ο πόνος, η θυσία και το αίμα των προγόνων μας δεν μετρώνται με ψυχρά ποσοστά, αλλά με την καρδιά, την ανείπωτη απώλεια και το μέγεθος της καταστροφής.

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ Ν. ΠΡΕΒΕΖΗΣ.Επετειακή εκδήλωση στην Αθήνα για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης

Άλωση της Κωνσταντινούπολης – 573 Χρόνια Ιστορικής Μνήμης

Η Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης έχει την ιδιαίτερη τιμή να προσκαλέσει τους αποδήμους Πρεβεζάνους, καθώς και όλους τους φίλους της Εταιρείας, στην επετειακή εκδήλωση μνήμης που διοργανώνει το Δίκτυο Αδελφοποιημένων Συλλόγων, επί τη συμπληρώσει 573 ετών από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, γεγονός καθοριστικής σημασίας για την ιστορική πορεία του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

Η Άλωση της Βασιλεύουσας, στις 29 Μαΐου 1453, υπήρξε κοσμοϊστορικό γεγονός που άλλαξε καθοριστικά την πορεία του Ελληνισμού και της Ανατολής, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στη συλλογική ιστορική μνήμη του Ελληνισμού. Η Κωνσταντινούπολη, ως κοιτίδα πολιτισμού, πνευματικότητας και ελληνικής παιδείας επί ένδεκα αιώνες, παραμένει έως σήμερα σύμβολο ιστορικής συνέχειας και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Το Δίκτυο Αδελφοποιημένων Συλλόγων αποτελείται από:

·         την Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης,

·         τον Όμιλο Απογόνων και Φίλων Μάρκου Μπότσαρη,

·         τον Σύνδεσμο Σιδηροκαστριτών Τριφυλίας,

·         τον Πανηπειρωτικό Σύνδεσμο Ελευσίνας,

·         και την Επιτροπή «Πρέβεζα – Ιστορία, Πολιτισμός, Περιβάλλον»,

φορείς που υπηρετούν διαχρονικά τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς και την ενίσχυση της εθνικής και πνευματικής συνείδησης.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 28 Μαΐου και ώρα 6:30 μ.μ., στην αίθουσα του Πολυδύναμου Κέντρου της 7ης Δημοτικής Κοινότητας Αθηνών (Πανόρμου 59, Αμπελόκηποι).

Κεντρική ομιλήτρια θα είναι η κα Μαρία Λιακάκη, ιστορικός – βυζαντινολόγος, η οποία θα αναπτύξει το ιστορικό και πολιτισμικό αποτύπωμα της Άλωσης και τη διαχρονική σημασία της βυζαντινής κληρονομιάς.

Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί από παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια της Κωνσταντινούπολης από τον Πανηπειρωτικό Σύνδεσμο Ελευσίνας, ως ελάχιστο φόρο τιμής στον πολιτισμό και τις αλησμόνητες πατρίδες του Ελληνισμού της Πόλης.

Η παρουσία σας θα αποτελέσει ιδιαίτερη τιμή και χαρά για όλους εμάς.

Στη γενιά που μεγάλωσε με σταθερό τηλέφωνο – θυμάσαι τότε;

Εμείς μιλούσαμε στο σταθερό τηλέφωνο. Ψιθυριστά, να μην μας ακούσουν οι γονείς. Τα σύρματα έπαιρναν φωτιά και στρίβαμε το καλώδιο γύρω από το δάχτυλό μας από την αγωνία, όταν μιλούσαμε με το αντικείμενο του πόθου μας. Και όταν περιμέναμε τηλεφώνημα, στεκόμασταν από πάνω να προλάβουμε να απαντήσουμε πριν το σηκώνει κάποιος γονιός. Και όταν, δεν ακουγόταν καλά η φωνή στο ακουστικό, παίρναμε το μηδέν, σε εκείνο το όμορφο καντράν που μετά έγινε κουμπάκι για να «καθαρίσει» η γραμμή. 

Εμείς δεν είχαμε sms. Στέλναμε ραβασάκια με την κολλητή μας στο αγόρι που μας άρεσε. Ανταλλάσσαμε σημειώματα κάτω από το θρανίο. Γράφαμε μέσα στο βιβλίο ποιον θα συναντήσουμε και το δίναμε τάχα μου στη διπλανή μας. Μαζευόμασταν στα διαλείμματα για να μιλήσουμε face to face και να χαράξουμε την στρατηγική μας πως θα βρεθούμε δίπλα στο αγόρι που μας άρεσε. Πηγαίναμε στον στίβο να δούμε τάχα μου την προπόνηση μπάσκετ των αγοριών, με κρυφό πόθο να μας ρίξει μια μάτια και να μας αφιερώσει ένα καλάθι. Η μάτια και η αφιέρωση ήταν τότε υπόσχεση. Τα πρώτα ραντεβού ήταν στα διαλείμματα του σχολείου. Η χαρά της πεντάλεπτης συνάντησης ανείπωτη. Τα σχόλια μεταξύ των συμμαθητών και συμμαθητριών έπαιρναν και έδιναν. «Η Άννα τα έφτιαξε με τον Πέτρο». Αυτό το «μαζί» στο διάλειμμα δήλωνε «σχέση». Όλοι το συζητούσαν. Ήταν πολύ προχωρημένοι τότε αυτοί που έκαναν σχέση. The talk of the school. 

Στο τέλος των μαθημάτων, όταν χτύπαγε το κουδούνι, παρέες, παρέες γυρνάγαμε στα σπίτια μας. Η διαδρομή ήταν χρωματισμένη από γέλια, φωνές, πειράγματα και από ευκαιρίες για κλέφτες ματιές, άγγιγμα χεριών και σκιρτήματα καρδιάς. «Θα τα πούμε αύριο στο σχολείο» έλεγαν αγόρια και κορίτσια και οι παρέες χώριζαν μέχρι την άλλη μέρα.

Όταν δε, άκουγες «πάμε σινεμά το Σάββατο;» τότε, ένιωθες ρίγος να σε διαπερνά και ήξερες ότι στο σινεμά θα σου πιάσει το χέρι. Ένιωθες, τις πεταλούδες να φτερουγίζουν στο στομάχι σου. Τότε, δεν υπήρχαν τα κινητά τηλέφωνα. Τότε τα ραντεβού κλείνονταν από το σχολείο, η, από το σταθερό τηλέφωνο του σπιτιού. Με μισόλογα βέβαια για να μην καταλάβουν κάτι οι γονείς. Συνήθως, οι έξοδοι των λίγων ωρών ήταν με ευρύτερες παρέες του σχολείου. Ένα μόνο τηλεφώνημα την Παρασκευή, ήταν αρκετό για να επιβεβαιωθεί η συνάντηση. Πάντα όλοι στην ώρα τους. Χωρίς αυτοκίνητα η μηχανές. Χωρίς κινητά.

Είχαμε τα στέκια μας. Ξέραμε που θα βρίσκαμε την παρέα μας στις διακοπές των Χριστουγέννων, του Πάσχα, τις αργίες. Δεν χρειάζονταν καν να επικοινωνήσουμε. Τα αγαπημένα μας στέκια, όχι τίποτα ουαου, αλλά για μας ήταν τα καλύτερα. Εκεί βρίσκαμε τους φίλους μας, το γέλιο, την χαρά, την ανάλαφρη εφηβεία μας. Στο χαρτάκι ανταλλάσσαμε  τηλέφωνα και διευθύνσεις.  Οι διευθύνσεις ήταν πολύ χρήσιμες την εποχή εκείνη, γιατί η παρέα ερχόταν τις περισσότερες φορές από το σπίτι για να σε πάρει να βγεις. Οι γονείς έπρεπε να γνωρίζουν τα παιδιά της παρέας.  Δεν πίναμε, όμως χορεύαμε μέχρι τελικής πτώσης. Είχαμε και τα πάρτι στα σπίτια. Άρχιζαν στις εννέα το βράδυ και κατά τη μια τελείωναν. Κάποιος έκανε χρέη  dj και ο χορός δεν σταμάταγε. Τα μπλουζ της εποχής έπαιζαν στα πικ απ, χαμήλωναν τα φώτα του σαλονιού και το λίκνισμα των εφήβων κορμιών τόσο ρυθμικό τόσο τρυφερό .

Τότε, ήταν το φτερούγισμα του στομαχιού, τα ραβασάκια, τα στέκια, το άγγιγμα του χεριού, η προσμονή της συνάντησης στο διάλειμμα, τα πάρτι.

Τώρα, τα κινητά,  το Instagram και το Facebook. Το φλερτ εξαντλείται στο sms και στο inbox.  Οι ματιές που πετούσαν φλόγες αντικαταστάθηκαν από το πληκτρολόγιο. Τα smart phones παγιδεψαν τις πεταλούδες. Τα tablets πάγωσαν το άγγιγμα.

http://www.themamagers.gr