Ο μερακλης καθότανε στην ακρη στο πεζουλι αναπολουσε και ελεγε να μαζεφτουνε ουλοι Να αναψη λεει ο χορος φρασια και ζαγορισιος κατω απο τον γερο πλατανο πουνε δασυς ο ισκιος
Ναρθη ο Λιακος ο Γοτιστινος Νασιος απ το Δεματι για να χορεψουν τσαμικο ζαγορι μπερατι Να ρθη ο Γουλας μερακλης απ τη Μεγαλη Κραψη κανεις δεν αποκρινεται του ρχετε για να κλαψη
Και με τα κεφια τα πολλα μπρατιμια θα γεννουνε αφου το αιμα θα σμιχθη αδερφια θα πονιουντε Καθως ο νους του αρμενιζε κι στο βουνο στον πατο οσπου η ρημαδα ηζωη το πηρε απο κατω
Σαν το θεριο ακουρμενε σε λογγα και σε δαση μα οτι ονειρευοτανε τα ειχε πια ξεχασει Μα το μυαλο εφυρανε και δεν μπορη να γιανη παρακαλουσε τον θεο να ρθη για να τον παρη
Οσπου μια μερα ενα πρωι και μεσα απο τον θρηνο ζουρνας νταουλια και βιολια και ήχος του κλαρινου Ολα βαρουσανε γιαυτον του φτιαξανε το κεφι και ο μερακλης ο φιλος μας τοσο καιρο αντεχει
Στην εφημερίδα ΕΛΛΗΝΙΚΗ με ημερομηνία 8 Ιουλίου 1926, δημοσιεύτηκε ανταταπόκρισις από τα Λέλοβα επ’ ευκαιρία των ερευνών για την μεγάλη ληστεία της Πέτρας. Ο δημοσιογράφος καταγράφει μεταξύ των άλλων γεγονότα από την περιοχή. Μια περιοχή σε μια εποχή ληστοκρατούμενη, ληστότροφη, γεμάτη φόβο και τρόμο.
Την παραθέτουμε:
Επί τα ίχνη των δραστών.
Σημείωμα μιάς βοσκοπούλας.
Ο ληστής Μπέκας: Μια από τας θρασυτέρας ληστείας του εις τα Λέλοβα.
Δύο που γνωρίζουν τους ληστάς.
Λέλοβα Φιλιππιάδος 3 Ιουλίου 1926. Θα προτιμούσα να γίνω Βεδουϊνος κάτι περισσότερον, να κάμω τον γύρο του κόσμου, παρά να ανέλθω δια μίαν ακόμη φοράν εις το χωρίον Λέλοβα της Φιλιππιάδος. Επί τρείς και ημίσειαν ώρας εκλυδωνιζόμην επί της ράχεως ενός αχαμνόοντος μέχρις ότου, επί τέλους, ο αγωγιάτης με ειδοποίησεν ότι το μαρτύριον έληξε. Είχομεν φθάσει εις τα Λέλοβα. Εδόξασα τον Ύψιστον ότι σώον με διεφύλαξε και ερρόφησα μετά του αγωγιάτου ένα «αποσταμένο». Η αποστολή μου ήταν βαρεία. Επρόκειτο να εξακριβώσω αν και κατά πόσον η μικρούλα Αικατερίνη Αναστασίου έλεγε την αλήθειαν όταν έγραφε το σημείωμα, του οποίου το κείμενον σας ετηλεγράφησα, προς τον εκεί αποσπασματάρχην. Ήτο δε δύσκολον τούτο. Ο κ. Γάσπαρης μετά του κ. Γκισερλή και του κ. Μακρυγιάννη διενήργησαν την ανακρισίν των και ανεχώρησαν χωρίς να ανακοινώσουν τίποτε. Λάθος! Κάτι ανεκοίνωσεν ο κ. Γάσπαρης: «Προχωρούμεν εις το έργον μας με στοιχεία συγκεκριμένα». Αποκαλύπτω εις τον κ. Γάσπαρην ότι γνωρίζω το κείμενον του σημειώματος του αποσταλέντος εις τας αρχάς. τούτο εξεγείρει τον κ. Γάσπαρην. «Βρέ αδερφέ, δεν είνε δουλειά αυτή. Δεν ημπορούν να προχωρήσουν αι ανακρίσεις κατ’ αυτόν τον τρόπον». Τολμώ να είπω εις τον κ. Γάσπαρην ότι η μυστικότης, η απ’ αρχής των ανακρίσεων τηρηθείσα, με υποχρεώνει να αμυνθώ. Άλλως θα επελανθόμην των καθηκόντων μου. Δύναται να τηρή οιανδήποτε μυστικότητα η ανάκρισις και η καταδιωκτική αρχή, αλλά η κοινή γνώμη έχει την απαίτησιν να ικανοποιηθή η αγωνία της. με γρίφους δεν είνε δυνατόν να ικανοποιηθή. Σεβαστόν το έργον των αρχών αλλά μέχρις ενός σημείου. Οπωσδήποτε υπόσχομαι εις τον κ. Γάσπαρην να παρασιωπήσω πλέον ωρισμένα πράγματα σχετικά με το έργον των ανακρίσεων. Ο κ. Γάσπαρης θεωρεί την δοθείσαν υπόσχεσιν ως «τιμίαν» και ησυχάζει. Τηρώ τον λόγον μου και αρχίζω το έργον μου.
Είνε αληθές ότι το κείμενον του σημειώματος της μικράς Αικατερίνης; Γνωρίζουν οι Σιόρης και Γεωργαλής πράγματι τους ληστάς;
Να γίνω μάντις είνε αδύνατον. Καφετζού δεν υπάρχει εδώ εις τα βουνά δια να επικαλεσθώ την τέχνην της. οι δυο μάρτυρες απήχθησαν υπό των αρχών εις την Φιλιππιάδα. Παρά ταύτα κατόρθωσα να μάθω πολλά πράγματα μεταξύ των οποίων τα εξής:
Είνε γεγονός αναμφισβήτητον ότι οι δύο μάρτυρες, Σιώρης και Γεωργαλής, είδον τους ληστάς μετά το έγκλημα τραπέντας προς την θέσιν Μαυρή. Εκεί εσταμάτησαν να ξεκουρασθούν, εκάθησαν δε περί την ημισείαν ώραν. Επειδή όμως το μέρος εκείνο είνε πολυσύχναστον από ποιμένας, έφυγαν αμέσως τραπέντες προς την πλαγιάν των Λελόβων. Που επήγαν; Άγνωστον. Η καταδιωκτική αρχή μέχρι της στιγμής δεν απεκάλυψε το μυστικόν.
Οι χωρικοί διατείνονται ότι δεν γνωρίζουν τίποτε. Μάτην ο κ. Μακρυγιάννης προσπαθεί να τους πείση να είπουν την αλήθειαν, διότι αναμφισβητήτως ξεύρουν. Ο Κόκαλης, είνε είς των συλληφθέντων γνωστών υποθαλπών, υπεσχέθη ότι εντός τριημέρου θα αναφέρη εις τον κ. Μακρυγιάννην τα αποτελέσματα των ερευνών του. θα προσπαθήση να πείση τους χωρικούς να τω αποκαλύψουν το μυστικόν δια να αποφύγουν δευτέραν ανάκρισιν παρά του κ. Μακρυγιάννη.
Τούτ’ αυτό υπεσχέθη και ο εκ Ποδογόρας Γρηγόριος Μιχάλης, ο κρατούμενος εις το ενταύθα Α’ αστυνομικόν τμήμα. Ο συλληφθείς ούτος πολλάκις εχρησίμευσεν εις τους ληστάς ως πρόσωπον έμπιστον ιδία δε εις τους πολυθρηλήτους Ρετζαίους.
Συνηθέστατα εις την στάνην του εριτιμοτάτου κ. Γρηγορίου Μιχάλη μετέβαινε και ο ληστής Μπέκας, του οποίου η δράσις είνε γνωστή εις την ύπαιθρον της Ηπείρου. Γνήσιος κατσικοκλέφτης, εκ παραδόσεως οικογενειακής δεν ελησμόνει το επάγγελμά του ακόμη και όταν η λεία του εκ ληστειών τας οποίας διέπραττε ήτο πλουσία.
Μία των ληστειών τούτων ήτο και η εξής την οποίαν μου αφηγήθησαν εις Λέλοβα.
Πέρυσι τον Μάϊον του 1925, ο Μπέκας ενεφανίσθη εις τα Κατσανοχώρια, εις πολλούς δε τσελιγγάδες έστειλε χαμπέρι να του έχουν έτοιμα διάφορα ποσά, απειλών εν εναντία περιπτώσει δια θανάτου πάντα παραβάτην.
Είς όμως εκ των τσελιγγάδων της περιφερείας εκείνης, ο Δημήτριος Καλφούρας, δεν έλαβε σοβαρώς υπ’ όψιν την «παραγγελίαν» ταύτην του ληστού, εδήλωσε δε παρουσία πολλών συγχωριανών του ότι θα προσεπάθη να «χτυπήση» τον Μπέκαν όπου και αν εκρύπτετο. Την απειλήν ταύτην επληροφορήθη ο Μπέκας την ιδίαν ημέραν άγνωστον πώς και το βράδυ την ώραν που ο τσέλιγγας εστρούγγιζε τα πρόβατά του από την αντικρυνήν ράχιν ηκούσθη ένα συνθηματικόν σφύριγμα.
Ο ατυχής τσέλιγγας «εδαγκώθηκε».
Μαύρα του σκόρδα και άραχλα. Είχε πικράν πείραν των σφυριγμάτων αυτών. Εφώναξε τους τσοπάνηδες και τους είπε να «βαρέσουν» στο σταυρό όποιον ροβολήση κατά τη στάνη του. η διαταγή του όμως επέπρωτο να μείνη ανεκτέλεστος. Προ ού προφθάση να σηκωθή από το «στρουγγολίθι» - πέτρα επί της οποίας κάθηνται οι τσέλιγγες όταν πρόκειται να παραλάβουν το αμελχθέν γάλα – ενεφανίσθη ο Μπέκας ωπλισμένος σαν αστακός.
-Γειά σου Μπάρμπα Δημήτρη.
-Γειά σου και σένα λεβέντη μου.
-Πώς πάν τα «μπερμπέτια» μπάρμπα Δημήτρη;
-Δόξα νάχει ο ύψιστος, καλά παιδί μου. Παιδευόμαστε για να ζήσουμε. Φέτο είχαμε ανέχεια. Μας έμειναν τα περισσότερα στέρφα.
-Δεν μου λές μπάρμπα Δημήτρη μπορής να μου ειπής κάτι που θα σε ρωτήσω;
-Αν ξέρω λεβέντη μου, μόλη μου την καρδιά.
-Δεν μπορείς να μη ξέρης. Δεν μου λές ποιος ήταν εκείνος που είπε σήμερα στο χωριό πώς θα με «χτυπήση» όπου και νάμαι;
Εις την ερώτησιν ταύτην του ληστού ο ατυχής Καλφούρας έμεινεν άναυδος. Εγνώριζε καλά τι τον επερίμενε.
-Γιατί δεν απαντάς ορέ μπαρμπαμήτρο; Τι σκιάζεσαι; Εδώ ο κόσμος όλος σε ξέρει για παλληκάρι.
-Τι να σου πώ παιδί μου!...
-Ότι ξέρεις μπάρμπα Μήτρο. Σε αυτό που σε ρώτησα να απαντήσης.
-Δεν ξέρω παιδί μου.
-Κρίμα ορέ μπάρμπα Μήτρο που σε νόμιζα παλληκάρι. Τώρα κατάλαβα ότι είσαι ντίπ γυναίκα. Δεν πειράζει μη μου λές εσύ. Θα μαρτυρήσουν τα πρόβατά σου εκείνο που θέλω. Για στούγγισέ τα. Άϊντε…
Ο ατυχής Καλφούρας που εγνώριζε καλά τι εσήμαινεν αυτό προσεπάθησε να μεταπείση τον ληστήν.
-Παιδί μου μην με παίρνεις…
-Κάμε εκείνο που είπα μπάρμπα Μήτρο για να μη μετανοιώσης.
Ο μπάρμπα Μήτρος τη βοηθεία των κατατρομαγμένων τσοπαναραίων εστρούγγιασε τα πρόβατα. Ο ληστής εστάθη εις την έξοδον της στρούγγας.
-Άϊντε τώρα σαλάγα να περάσουνε… και αμέσως έσυρε το γιαταγάνι του. κάθε πρόβατο που περνούσε το έσφαζε. Μάτην ο ατυχής Καλφούρας έκλαιε και εφώναζε. Ο ληστής ήτο ασυγκίνητος. Εις διάστημα ολιγώτερον της ημισείας ώρας είχε σφάξει περί τα πενήντα πρόβατα. Την καταστροφήν ταύτην βλέπων ο Καλφούρας απεφάσισε να ομιλήση.
-Στάσου μωρέ παιδί μου και θα σου ειπώ…
Ο ληστής μόλις ήκουσε τον Καλφούραν εσταμάτησε.
-Λέγε ορέ γέρο κολασμένε ειδεμή δεν θα αφήσω ποδάρι από τα «μαγκούφικά» σου.
-Νάρθη από κεί; Είπε τρομαγμένος ο Καλφούρας.
-Καλά είσαι αυτού, λέγε!...
-Εγώ ήμουνα παιδί μου που είπα ότι θα σε βαρέσω. Μα τώρα πιστεύω πώς είσαι ένα καλό παλληκάρι και δεν θα θελήσω να σου κάμω κακό. Η στάνη μου και το σπήτι μου είνε δικά σου.
-Και να μη θέλης ορέ Καλφούρα, είπεν εξηγριωμένος ο ληστής, είνε δικά μου όλα. Εγώ διαφεντεύω εδώ στα βουνά. Σα σου βαστάει τράβα να μαρτυρήσης. Και τώρα αφού μου είπες την αλήθεια έλα κοντά. Έχουμε να κανονίσουμε κάτι λογαριασμούς.
Ο Καλφούρας επλησίασε τον ληστήν κίτρινος από τον φόβον του.
-Τι θέλεις παιδί μου;
-Θηλιά στο λαιμό σου μαγκούφη. Κάτι λογαριασμούς πρέπει να ξεμπλέξουμε αν θέλης να τάχουμε καλά.
-Λέγε παιδί μου.
-Να στείλης να μου φέρουν πενήντα χιλιάδας δραχμάς μέσα σε δύο ώρες. Ξέρω πως δεν έχεις απάνω σου τόσα λεπτά. Να πάη ένας από τους τσοπαναραίους στο σπήτι σου και να μου φέρη τα λεπτά αυτά. Εσύ θα καθήσης εδώ…
-Δεν έχω τόσα λεπτά παιδί μου.
-Ξέρω πώς έχεις ορέ Καλφούρα γι’ αυτό σου τα ζητάω.
-Μα…
-Ξέρω και που τάχης κλειδωμένα ορέ Καλφούρα. Είνε στο μεγάλο «φορτσέρι» - κιβώτιον που λαμβάνουν ως προίκα οι χωρικοί – που είνε κοντά στο τζάκι σου. Δόσε τώρα το κλειδί.
Πρό της αποκαλύψεως ταύτης του ληστού ο ατυχής Καλφούρας έμεινεν άναυδος. Έδωσε το κλειδί εις τον τσοπάνην ο οποίος ανεχώρησεν αμέσως.
-Να βάλης φτερά στα ποδάρια σου. Τώρα μονάχα μη πάς και κουβαλήσης τα αποσπάσματα. Ο αφεντικός σου εδώ είνε στα χέρια μου. Από το μέτρο δεν θα τον χάσω εγώ.
Πράγματι ο τσοπάνης κατέφθασεν την ορισθείσαν ώραν κομίζων το ορισθέν ποσόν των 50 χιλιάδων δραχμών. Ο ληστής παρέλαβε το χρηματόδεμα και εχαιρέτισε τον Καλφούραν συστήσας εχεμύθειαν.
-Τήρα καλά ορέ Καλφούρα μην πάς και πείς τίποτα στα αποσπάσματα γιατί ξέρεις πώς πληρώνω εγώ τους καταδότες.
Ο Καλφούρας έμαθε πράγματι τι σημαίνει «ληστής» Μπέκας και συνεμορφώθη. Ού μόνον τούτο αλλά και έγινε και υποθάλπης.
Εκ των εικονιζομένων εν τη φωτογραφία ο πρώτος είνε ο Γρηγ. Μιχάλης, του οποίου η περιουσία είνε προϊόν αμοιβών των ληστών τους οποίους περιέθαλπε. Ο δεύτερος είνε ο τσοπάνης του Γεώργ. Τσιάτης καλόν υποκείμενον και ούτος. Και οι δύο μετεφέρθησαν ενταύθα υπό του κ. Μακρυγιάννη. Είνε δε βέβαιον ότι γνωρίζουν σχετικά της ληστείας της Πέτρας. Α. ΣΒΩΚΟΣ.
Η Μεγάλη Κυρία του Δημοτικού Τραγουδιού - Βαγγελιώ Χρηστιά.
Η Βαγγελιώ Χρηστιά, σημάδεψε τον ελληνικό πολιτισμό με τη φωνή και την προσωπικότητά της. Γεννημένη στη Βόνιτσα Αιτωλοακαρνανίας, η Βαγγελιώ αγάπησε το τραγούδι από μικρή ηλικία, συνδυάζοντας την αγάπη της για τη μουσική με τη ζωή στην ελληνική εξοχή.
Μεγάλωσε σε μια πολυμελή οικογένεια που αντιμετώπιζε τη φτώχεια και τη δυσκολία, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε να ακολουθήσει το πάθος της. Από τα πρώτα της χρόνια, βρισκόταν δίπλα στα πρόβατα και στα χωράφια, τραγουδώντας αδιαλείπτως. Ακόμα και στο σχολείο, η φωνή της έλαμπε, με τον δάσκαλό της να την αναγνωρίζει και να την ενθαρρύνει.
Η Βαγγελιώ δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει μαθήματα μουσικής ή φωνητικής. Όμως με τη βοήθεια του πατέρα της καθώς και η επαφή της με μεγάλους οργανοπαίχτες της εποχής τη βοήθησαν να αναπτύξει το ταλέντο της αυτοδίδακτα. Σε ηλικία 24 ετών, μετακόμισε στην Αθήνα για να ακολουθήσει το όνειρό της, ενώ στα 28 της χρόνια άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το δημοτικό τραγούδι.
Η πορεία της δεν ήταν εύκολη. Αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες και αντίξοες συνθήκες στον χώρο της μουσικής. Ωστόσο, η αγάπη και το πάθος της για το τραγούδι την έκαναν να συνεχίσει ακάθεκτη. Με πείσμα και αφοσίωση, κατάφερε να καταξιωθεί στον χώρο και να αποκτήσει την εκτίμηση του κοινού.
Σήμερα, συνταξιούχος αλλά πάντα πιστή στην αγάπη της για τη μουσική, η Βαγγελιώ συνεχίζει να τραγουδάει. Για εκείνη, το τραγούδι δεν είναι απλά ένα επάγγελμα, αλλά μια πηγή ζωής και ευτυχίας. Με υπομονή και αγάπη, συνεχίζει να μοιράζεται το ταλέντο και την ενέργειά της με το κοινό, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της προς εκείνους που την στήριξαν και την αγάπησαν.
Η Βαγγελιώ Χρηστιά είναι περισσότερο από ένας θρύλος της ελληνικής δημοτικής μουσικής. Είναι ένα παράδειγμα αφοσίωσης, πάθους και αντοχής, που μέσα από τη φωνή της μας θυμίζει την αξία της παράδοσης και της γνώσης που περνά από γενιά σε γενιά.
Η προσφορά δεν μετριέται με το μέγεθος, αλλά με τον σκοπό. Για εμάς στην Πολιτιστική Αδελφότητα Μεροπαίων Πωγωνίου, κάθε μικρή κίνηση είναι ένας κρίκος σε μια μεγάλη αλυσίδα αλληλεγγύης που κρατάει χρόνια.
Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση, καταφέραμε να αποκτήσουμε, χάρη στην πρωτοβουλία του προέδρου μας, Μιχάλη Πότση, το τρίτο αμαξίδιο για συνανθρώπους μας με κινητικές δυσκολίες. Είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που ξεκίνησε από κάτι τόσο απλό όσο ένα πλαστικό καπάκι, αλλά κατέληξε σε κάτι τόσο ουσιαστικό.
Το πρώτο μας αμαξίδιο βρίσκεται ήδη στην αγαπημένη μας Μερόπη.
Το δεύτερο δωρίστηκε στο Κεφαλόβρυσο.
Σήμερα, το τρίτο πήρε τον δρόμο για το Κέντρο Υγείας στο Δελβινάκι, όπου το καλοκαίρι θα γίνει και η επίσημη παράδοσή του.
Συνεχίζουμε να δίνουμε το «παρών» στον τόπο μας, τιμώντας την ιστορία της Αδελφότητάς μας και αποδεικνύοντας ότι, όταν υπάρχει θέληση, ακόμα και τα «ψιλά γράμματα» της καθημερινότητας μπορούν να γίνουν σπουδαία έργα.
Η παραλαβή του αμαξιδίου έγινε μέσω του Δήμου Θεσσαλονίκης από τον Αντιδήμαρχο Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Δημόσιας Υγείας της πόλης, τον γιατρό διαβητολόγο κύριο Σκούτα Δημήτριο και τον κύριο Κατσούλη Ιωάννη, διευθυντή κοινωνικής προστασίας του Δήμου, τους οποίους ευχαριστούμε θερμά όπως και όσους συνέβαλλαν για την επιτυχή έκβαση της προσπάθειάς μας.
Τραγωδία
σε χωριό της Λάρισας με 58χρονο άνδρα να σκοτώνεται από το τρακτέρ του, που
τον καταπλάκωσε. Σύμφωνα με το onlarissa.gr το
τραγικό περιστατικό έγινε το μεσημέρι στη Ραχούλα Λάρισας.
Ο
58χρονος Έλληνας άνδρας που οδηγούσε το τρακτέρ του κάνοντας εργασίες στο
χωράφι του, κάτω από άγνωστες συνθήκες καταπλακώθηκε από το βαρύ όχημα.
Στο σημείο
έσπευσαν ΕΚΑΒ, Αστυνομία και Πυροσβεστική, ωστόσο ήταν αργά, καθώς ο 58χρονος
είχε εκπνεύσει. Η αστυνομία διερευνά τα αίτια του δυστυχήματος.
1ον) Εις το χωρίον Παντάνασσαν της Φιλιππιάδος ο αιγοβοσκός Νικόλ. Ευαγγέλου εφόνευσεν εξ αμελείας τον συνάδελφόν του Επαμ. Καραμπούναν.
2ον) Ο Χρήστος Τζούρος εφόνευσεν εξ αμελείας και αυτός εις τους Μελισσουργούς των Τζουμέρκων τον Νικ. Κουτσιούμπαν.
3ον) Ο Γρηγ. Πεπόνης από το Ζερμήτης επαρχίας Πρεβέζης απεπειράθη να φονεύση τον συγχωριανόν του Ευάγ. Γκόρισον, πυροβολήσας τρίς ανεπιτυχώς.
4ον) Ο Αναστ. Καραβίδας εφόνευσε εις το Κωλοβούτσολο της περιφερείας Πρωτόπαπα της Ζίτσας τον εκ του αυτού χωρίου Πρωτόπαπα Αλέξ. Τζημογιάννην, αγροφύλακα, θελήσαντα να τον απομακρύνη εξ απηγορευμένου μέρους βοσκής, και ετράπη εις φυγήν, συλληφθείς υπό του δραστηρίου ενωματάρχου κ. Καραμπή εις την Μονήν του Ασπραγγέλου.
5ον) Ο χωροφύλαξ Χρήστος Τζώρτζης από το Λιβιάχοβοτης Παραμυθίας εφόνευσε τον Γάκην Σταύρου Παπάν από την Έλεσναντων Κουρέντων υπό τας εξής περιστάσεις:
Ένας εχθρός του Γάκη Παπά από το ίδιο χωριό Έλεσνα έβαλε τον χωροφύλακα Χρήστον Τζώρτζη να τον δείρη στο χωράφι, που δούλευε. Ο αδελφός του δερομένου, βλέποντας από μακρυά τον αδελφόν του δερόμενον, έτρεξε προς βοήθειαν και οι δύο μαζί οι αδελφοί κατώρθωσαν και αφώπλισαν τον χωροφύλακα και έφεραν το όπλον του Μάουζερ και το περίστροφόν του εις την Εισαγγελία, αλλ’ ο χωροφύλαξ Χρήστος Τζώρτζης πήγε την νύχτα και σκότωσε τον Γάκην Παπά και έγεινε άφαντος!
6ον) Οι αδελφοί Νικόλας Δρόσος και Χρήστος Δρόσος, εις το Κάτω Ζάλογγο της Παραμυθίας, ποτίζοντες τους αγρούς των εμάλωσαν κατά την διανομήν του νερού, πιάστηκαν και σαν να ήταν θανάσιμοι εχθροί, ο Νικόλας εφόνευσε τον Χρήστον με το τσαπί, με’ ό κατέφυγαν εις τον Διευθυντών της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, προς συμβουλών δε ούτος τον παρουσίασαν εις τον Εισαγγελέα.
Μα
και πόσο εύστοχη και με νοηματική
επάρκεια γλώσσα έχουμε! «Αγγέλου μ’
κρέν’ η μάνα σου, δεν ξέρω τι σε
θέλ’». Είχε απόλυτα δίκιο η λαϊκή
μούσα που έβαλε το ρήμα κρένω αντί ομιλώ.
Όσο κι αν μια πρωτευουσιάνα θέλησε
κάποτε να χορέψει το δημοτικό: «Αγγελική
σου ομιλεί η μητέρα σου». Γούρλωσαν τα
μάτια οι λαϊκοί οργανοπαίχτες. Κόντεψαν
να πάθουν εξοφθαλμία. Το κρένω είναι
επί εντόνου ψυχικής διεγέρσεως ή ακόμη
και ευρισκόμενος κάποιος/α σε ψυχολογικό
τραλαλά.
Σ’
κρένω μωρέ ζαλουταραμένο. Δεν ακούς;
Έτσι
ακριβώς έγινε κάποτε εκεί στο Γαλάτσι
προτού αστικοποιηθούμε παντελώς, μικρά
παιδιά, εγώ και ο Γιώργος, κατσίκια
αληθινά ανεβαίναμε τις κολόνες της ΔΕΗ.
Η μάνα του Γιώργου -γνήσια Ηπειρώτισσα-
προσπαθώντας και αυτή να ενταχθεί
γλωσσικά στο τρόπόν τινα αστικοποιημένο
Γαλάτσι, αφού μας «ομίλησε ικετευτικά»,
κάνα δυο φορές, «παιδιά σας παρακαλώ
κατεβείτε κάτω από την κολόνα» και
επειδή εμείς σιουρίζαμαν κλέφτικα,
εξεμάνη και εξετράπη γλωσσικώς.
Κατεβείτε
κάτ’ μωρέ κρούνκα, σας κρένω τόσην ώρα
και σεις δε νογάτι ντιπ. Θα πετάξω κανένα
στούμπο και θα σας βαρέσω στο ρζάφτ’.
Και
πέταξε η θεια Ανθή, δεν μας χτύπησε στο
ρζάφτ’, μόνο «χτύπησε» την περιέργεια
της γειτόνισσας -«βέρα Αθηναία»- της
κυρίας Πανωραίας.
«Κυρία Ανθή τι
είναι αυτό το ρζάφτ;» ρώτησε με πονηρό
μειδίαμα. Και η αφοπλιστική απάντηση
της θείας.
«Το ρζάφτ είναι το μέρος
στο κεφάλ’ που είνι κατακρίκελα κάτ’
απ’ το γκτσούπ’.’ Κατάλαβες;»
Κατάλαβε
δεν κατάλαβε η κυρά Πανωραία για χρόνια
ήταν ακατάδεχτη. Μετά από χρόνια
καταδέχτηκε και έστειλε προξενήτρες
ένα σωρό, να συμπεθερέψει με τη θεία
Ανθή. Γούρλωσε το μάτι της για το Γιώργο.
Και έγινε το απίστευτο:
«Ανθή,
μεγάλ’ οικογένεια. Μιλάμε για το
μεγαλύτερο τζάκι στο Γαλάτσι», ήταν τα
λόγια της προξενήτρας.
Και η
απάντηση: «Ου, πάν’ τώρα τα τζάκια.
Βγήκαν ηλεκτρικές κουζίνες». Αυτά της
είπε η θεια Ανθή, και η προξενήτρα
ζαβριάκιασε κι έκοψε λάσπ’. Τη ρούμπωσε,
γιατί μπορούσε. Της έδινε τη δυνατότητα
αυτή η γλώσσα.
Την ώρα που το Curiosityοργώνει τον Άρη ψάχνοντας για ίχνη ζωής, δικαιώνοντας τους κόπους ετών της NASA,
μας έρχονται στον νου λιγότερο ένδοξες στιγμές του διαστημικού
προγράμματος.
Η ιστορία της NASA είναι συνυφασμένη με την
κατάκτηση του διαστήματος και τις πλέον χρυσές σελίδες -πλέον- της προσπάθειας
του ανθρώπου να «δαμάσει» το άγνωστο σύμπαν.
Κάθε επιτυχία ωστόσο μετρά συνήθως στην ιστορία
της μια σειρά από αποτυχίες, παραλείψεις και λάθη τρομερά.
Ας δούμε λοιπόν τις λιγότερο ένδοξες στιγμές
της NASA: από αποτυχημένα projects και ακυρωμένες προσπάθειες μέχρι και
παταγώδεις αποτυχίες.
Vanguard TV3
Στις 6 Δεκεμβρίου 1957, μόλις δύο μήνες μετά τη
διαστημική επιτυχία των Σοβιετικών, την εκτόξευση του πρώτου δορυφόρου σε τροχιά
γύρω από τη Γη, οι Αμερικανοί προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο: η μάχη για την
κατάκτηση του διαστήματος είχε ήδη ξεκινήσει και όλος ο κόσμος παρακολουθούσε
τον λυσσαλέο ανταγωνισμό Σοβιετικής Ένωσης και Αμερικής. Κι εκεί που οι
Σοβιετικοί είχαν πετύχει με τον Sputnik, οι Αμερικανοί θα αποτύγχαναν παταγωδώς
με τον. Kaputnik.
Ο πύραυλος που μετέφερε τον δορυφόρο Vanguard
TV3 κατάφερε να εγκαταλείψει το έδαφος για 1,5 ολόκληρο μέτρο, πριν ανατιναχθεί
με εξόχως ντροπιαστικό τρόπο. Η αμερικανική κοινωνία απαιτούσε ωστόσο επιτυχίες,
με την εφημερίδα «New York Herald Tribune» να παρατηρεί σχετικά: «στείλτε
επιτέλους κάτι σε τροχιά εκεί πάνω»! Τον επόμενο χρόνο, οι ΗΠΑ θα εκτόξευαν
επιτυχώς τον πρώτο τους δορυφόρο και θα ίδρυαν τη NASA.
Οι αποστολές των Rangers
Οι δοκιμές και τα λάθη ήταν ψωμοτύρι για τις
πρώτες μη επανδρωμένες αυτές αποστολές της δεκαετίας του '60, που σκοπό είχαν να
παρέχουν στη NASA τις πρώτες κοντινές φωτογραφίες της σεληνιακής επιφάνειας.Η
αποστολή φαινόταν απλή: κάθε σκάφος Ranger, εφοδιασμένο με 6 κάμερες, θα έστελνε
εικόνες από τη σελήνη, μέχρι να συγκρουστεί τελικά στην επιφάνεια του φεγγαριού.
Τα πράγματα ωστόσο δεν πήγαν όπως σχεδιάστηκαν: το Ranger 1, τον Αύγουστο του
1961, δεν κατάφερε ούτε να εκτοξευτεί.
Το ίδιο συνέβη και στο Ranger 2 μόλις τρεις
μήνες αργότερα. Η τρίτη αποστολή, τον Ιανουάριο του 1962, κατάφερε μεν να βγει
από τη γήινη ατμόσφαιρα, έχασε ωστόσο το φεγγάρι εντελώς! Η απόπειρα No 4 τον
Απρίλιο της ίδιας χρονιάς στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία στην εκτόξευση, το
Ranger ωστόσο αποδείχτηκε ελαττωματικό και δεν δούλεψε.
Το Ranger 5, που εκτοξεύτηκε τον Οκτώβριο,
βγήκε στο διάστημα, αλλά όπως και ο πρόγονός του έχασε τον στόχο του παντελώς. Ο
6ος «ξάδερφος» έφτασε πιο κοντά από κάθε προκάτοχό του: προσέκρουσε πράγματι στη
σελήνη, όπως ήταν σχεδιασμένο να γίνει, δεν έστειλε ωστόσο καμιά φωτογραφία στη
Γη. Και έπρεπε να περιμένουμε το Ranger 7, που εκτοξεύτηκε τον Ιούλιο του 1964,
για να μας στείλει περισσότερες από 4.300 μαγευτικές εικόνες της σεληνιακής
επιφάνειας.
Ο μετεωρολογικός δορυφόρος του
Άρη
Οι επιστήμονες της NASA είναι άνθρωποι
ιδιαιτέρως έξυπνοι, αλλά ακόμα και οι διάνοιες έχουν τις κακές τους μέρες. Και η
23η Σεπτεμβρίου 1999 αποδείχτηκε μια πολύ κακή, και ιδιαιτέρως κοστοβόρα, μέρα
για τη NASA, όταν ο μετεωρολογικός δορυφόρος που στάλθηκε για να μπει σε τροχιά
γύρω από τον Άρη συνετρίβη στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη. Ο λόγος; Ένα
απλό υπολογιστικό λάθος:
Μια ομάδα μηχανικών χρησιμοποίησε στο μετρικό
της σύστημα μέτρα και εκατοστά, την ώρα που η άλλη ομάδα έκανε τους υπολογισμούς
της σε πόδια και ίντσες. Έπειτα λοιπόν από 10 μήνες στο διάστημα, όταν όλα
φαίνονταν να πηγαίνουν κατ' ευχή, ο δορυφόρος έφτανε στην προκαθορισμένη του
θέση και η NASA ετοιμαζόταν να γιορτάσει την πετυχημένη αποστολή της: κι όμως, ο
δορυφόρος προσέκρουσε στον Άρη και έγινε θρύψαλα. Ο υπεύθυνος Τύπου της NASA
σχολίασε σχετικά: «οι άνθρωποι κάποιες φορές κάνουν λάθη». Το λαθάκι αυτό
κόστισε βέβαια 125 εκατομμύρια δολάρια.
Το X-38
Το πρόγραμμα X-38 προοριζόταν να λειτουργήσει
ως διαστημικό αεροπλάνο:θα το «πάρκαραν» στον διεθνή διαστημικό σταθμό για να
μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κάψουλα σωτηρίας για το πλήρωμα του σταθμού. Ο
σχεδιασμός ξεκίνησε το 1995 και προέβλεπε την κατασκευή τριών τέτοιων
διαστημικών σωτήριων λέμβων, συνολικού κόστους 1,3 δισ. δολαρίων.
Εφτά χρόνια αργότερα ωστόσο, με μόλις μία
κάψουλα να έχει παραχθεί και 50 εκατ. δολάρια να απομένουν από τον αρχικό
προϋπολογισμό, η προεδρία Μπους τράβηξε την πρίζα του αποτυχημένου project. Ο
υπεύθυνος για το πρόγραμμα X-38, John Muratore, σχολίασε με πικρία τον
τερματισμό του φιλόδοξου σχεδίου: «είναι σαν να παίρνεις ένα μάθημα, να
παρακολουθείς όλες τις διαλέξεις και να κάνεις όλες τις εργασίες, αλλά ο
καθηγητής να αρνείται να σου βάλει βαθμό».
Το τηλεσκόπιο Hubble
Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble ξεκίνησε τη
συμπαντική του περιπέτεια τον Απρίλιο του 1990. Παρόλο που ο σχεδιασμός του είχε
κρατήσει 44 ολόκληρα χρόνια(!), η NASA παρατήρησε ένα σημαντικό πρόβλημα στη
λειτουργία του λίγες στιγμές αφότου το τηλεσκόπιο είχε εκτοξευτεί. Το προωθημένο
τεχνολογικά μηχάνημα, που θα μας έδινε τις πρώτες απεικονίσεις των μακρινών
γαλαξιών, έστελνε εικόνες θολές πίσω στη Γη.
Αποδείχτηκε λοιπόν ότι είχε ένα σημαντικό
πρόβλημα στο σύστημα των φακών του. Τέσσερα χρόνια και 700 εκατ. δολάρια
αργότερα, η NASA επισκεύασε τελικά τους λάθος τοποθετημένους φακούς του
τηλεσκοπίου.
Οι τελευταίες αποστολές του
Apollo
Η NASA προγραμμάτισε 13 επανδρωμένες αποστολές
στο διάστημα, ξεκινώντας από το Apollo 8. Οι πρώτες 10 πήγαν σχετικά καλά, αν
εξαιρέσουμε το Apollo 13! Τα Apollo 18-20 ωστόσο δεν εγκατέλειψαν ποτέ το
έδαφος. Κυριολεκτικά. Το Apollo 20 ματαιώθηκε πρώτο: ο πύραυλος που θα το
μετέφερε χρειάστηκε σε άλλο project.
Κατόπιν, μια σειρά κυβερνητικών περικοπών στον
προϋπολογισμό της NASA έκανε τη διαστημική υπηρεσία να ξανασκεφτεί το πρόγραμμά
της: τον Σεπτέμβριο του 1970, τα Apollo 18 και 19 αποσυναρμολογήθηκαν. Κι αν
κάποιος επισκεφτεί σήμερα το Χιούστον, μπορεί να δει το Apollo 18 να στέκεται
αγέρωχα στη μία του πλευρά. Είναι πράγματι το ακριβότερο διακοσμητικό στολίδι
του κόσμου, με τα 225 εκατ. δολάρια που κόστισε.
Επιστροφή στη σελήνη (ή πάλι και
όχι)
Στην 20ή επέτειο από την προσσελήνωση του
Apollo 11, ο πρόεδρος Μπους ο πρεσβύτερος ανακοίνωνε τους μεγαλεπήβολους στόχους
του διαστημικού προγράμματος των ΗΠΑ: στις 20 Ιουλίου 1989 ο αμερικανός πρόεδρος
δήλωνε ότι η Αμερική θα πάει «πίσω στη σελήνη, πίσω στο μέλλον. Και αυτή τη
φορά, θα πάει για να μείνει», υπονοώντας την πολυαναμενόμενη επανδρωμένη
σεληνιακή βάση, ο σχεδιασμός της οποίας υποτίθεται ότι είχε ξεκινήσει από τη
δεκαετία του '70.
Είπε επίσης ότι η Αμερική ετοίμαζε επανδρωμένη
αποστολή στον Άρη. Οι υπολογισμοί της NASA ωστόσο για το φιλόδοξο πρόγραμμα του
Μπους ήταν απογοητευτικοί: τα 500 δισ. δολάρια ήταν αποτρεπτικά, ακόμα κι αν
καταμερίζονταν σε χρονική διάρκεια 20-30 χρόνων! Ακολουθώντας τα βήματα του
πατέρα του, ο πρόεδρος Μπους ο νεότερος ανακοίνωνε στις 14 Ιανουαρίου 2004 ότι η
Αμερική θα επέστρεφε στη σελήνη μέχρι το 2020, εγκρίνοντας το φιλόδοξο πρόγραμμα
της NASA (με το όνομα Constellation) να στείλει ανθρώπους στο φεγγάρι γύρω στο
2015.
Το σχέδιο εγκαταλείφθηκε ωστόσο όταν ο πρόεδρος
Ομπάμα ανέλαβε την προεδρία της χώρας, καθώς οι ανθρώπινες τσάρκες στη σελήνη
κρίθηκαν εξόχως δαπανηρές.
Ένα όχημα για. διαστημικές
μανούβρες
Προοριζόταν να παίξει τον ρόλο ρυμουλκού πλοίου
για το διάστημα και αποτελούσε πρώτη προτεραιότητα στο πρόγραμμα της NASA του
1984. Το Orbital Maneuvering Vehicle ήταν σχεδιασμένο να μεταφέρει δορυφόρους
και άλλα αντικείμενα σε τροχιά από μέρος σε μέρος, μερικές εκατοντάδες
χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης. Με τα 375 εκατ. δολάρια του κόστους
του ωστόσο, το φιλόδοξο πλάνο εγκαταλείφθηκε οριστικά, όχι βέβαια προτού
προκαλέσει οξείες αντιπαραθέσεις και μνημειώδεις καυγάδες στη NASA.
Ο παρατηρητής του Άρη
Αν υπάρχουν πράγματι Αρειανοί, θα γέλασαν πολύ
με τα γεγονότα της 21ης Αυγούστου 1993. Αυτή ήταν η μέρα που ο «πολύς» Mars
Observer χάθηκε στο διάστημα! Το πανάκριβο διαστημόπλοιο είχε εκτοξευτεί έναν
χρόνο νωρίτερα, τη στιγμή ωστόσο που υποτίθεται ότι θα έμπαινε σε τροχιά γύρω
από τον Κόκκινο Πλανήτη χάθηκε κάθε επαφή. Τι απέγινε το Mars Observer; Ρωτήστε
τους Αρεινούς, είναι οι τελευταίοι που το είδαν.
Το διαστημόπλοιο «Γαλιλαίος»
Η NASA δεν είχε παρά μόνο προβλήματα με το
Galileo. Εκτοξεύτηκε το 1989 και έφτασε στον Δία 6 χρόνια αργότερα. Η επίχρυση
κεραία του, που δίπλωνε σαν ομπρέλα, απέτυχε να ανοίξει στην πρώτη της απόπειρα
το 1991. Οι μηχανικοί της NASA αποφάσισαν να τη στρέψουν κατά 165 μοίρες, για να
αποφύγουν την άμεση ηλιακή έκθεση και να ρίξουν τη θερμοκρασία της, μπας και
ανοίξει. Όταν κι αυτό δεν δούλεψε, προσπάθησαν να κλείσουν και να ξανανοίξουν
την κεραία για. 13.000 φορές! Και πάλι τίποτα.
Ό,τι κι αν έκαναν, η πολύτιμη κεραία του
Galileo δεν λειτουργούσε με τίποτα.Το πρόγραμμα δεν ήταν ωστόσο εντελώς
αποτυχημένο: η μικρότερη εφεδρική του κεραία κατάφερε τελικά να εκπέμψει
πληροφορίες για τον πλανήτη πίσω στη Γη, στις 34 περιστροφές που έκανε ο
«Γαλιλαίος» γύρω από τον Δία στα 14 χρόνια που κράτησε η περιπέτειά του, πριν
καταστραφεί τελικά το 1995.
Το διαστημικό λεωφορείο Challenger
Ποιος μπορεί να ξεχάσει το Challenger, το
δεύτερο επανδρωμένο διαστημικό λεωφορείο -μετά το Columbia- που στελνόταν σε
πολλαπλές διαστημικές αποστολές; Το μοιραίο διαστημικό σκάφος έκανε το παρθενικό
του ταξίδι στις 4 Απριλίου 1983 και ολοκλήρωσε 9 επιτυχημένες αποστολές, πριν
φτάσουμε στα γεγονότα της 28ης Ιανουαρίου 1986: 73 δευτερόλεπτα μετά την
εκτόξευσή του, το Challenger θα έσκαγε τον αέρα, καταλήγοντας στον θάνατο και
των 7 μελών του πληρώματός του.
Ήταν το πρώτο από τα δύο επανδρωμένα
διαστημόπλοια -το δεύτερο ήταν το Columbia- που θα καταστρέφονταν στον αέρα. Το
δυστύχημα του Challenger θα καθήλωνε το διαστημικό πρόγραμμα της NASA για 2,5
χρόνια, με την επόμενη αποστολή να πραγματοποιείται το 1988, με την εκτόξευση
του Discovery. Όσο για τις αποστολές του Challenger, αντικαταστάθηκαν από το
Endeavour, που ξεκίνησε τη διαστημική του περιπέτεια του τον Μάιο του
1992.
Την Κυριακή 10 Μαΐου 2026, η Πρέβεζα προβλήθηκε σε πανελλαδική εμβέλεια μέσα από ζωντανή σύνδεση στην εκπομπή «Οι Δεκατιανοί» του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ, με σημείο αναφοράς την παραλία Μονολιθίου, μία από τις πιο γνωστές και αγαπημένες παραλίες της περιοχής μας.
Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην εκπομπή, ο εκπρόσωπος του Νομού Πρέβεζας για την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων (ΠΟΞ), κ. Χαλκίδης Πολύκαρπος, είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει τα δυνατά στοιχεία που καθιστούν την Πρέβεζα έναν ολοκληρωμένο τουριστικό προορισμό, ικανό να καλύψει τις ανάγκες κάθε επισκέπτη.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο σημαντικό πλεονέκτημα της Πρέβεζας ως ενός εύκολα προσβάσιμου προορισμού, καθώς ο επισκέπτης δεν χρειάζεται αεροπορικά ή ακτοπλοϊκά εισιτήρια ώστε να μην επιβαρυνθεί οικονομικά για να βρεθεί εδώ — χρειάζεται μόνο καλή παρέα, θετική διάθεση και όρεξη να ζήσει όμορφες εμπειρίες.
Παράλληλα, παρουσιάστηκαν οι επιλογές που προσφέρει ο τόπος μας σε επίπεδο διαμονής, γαστρονομίας, δραστηριοτήτων, πολιτισμού και ψυχαγωγίας, στοιχεία που κάνουν την Πρέβεζα να ξεχωρίζει και να αποτελεί ιδανική επιλογή για οικογένειες, ζευγάρια αλλά και παρέες φίλων.
Επίσης η ιδιοκτήτρια του παραλιακού Beach Bar κα. Ιωάννα Κώτση, μίλησε για τις παροχές των Beach Bar της περιοχής, όπου δεν χρεώνεται ξαπλώστρα και ομπρέλα, παρά μόνο η ελάχιστη κατανάλωση της εκάστοτε επιχείρησης.
Η συνεχής παρουσία της Πρέβεζας σε μεγάλα πανελλαδικά μέσα ενημέρωσης ενισχύει ακόμα περισσότερο την αναγνωρισιμότητα του προορισμού και συμβάλλει ουσιαστικά στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής μας.
Θερμές ευχαριστίες στον παρουσιαστή της εκπομπής «Οι Δεκατιανοί» κ. Γιώργο Γρηγοριάδη, στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και σε όλους τους συντελεστές για τη φιλοξενία και τη δυνατότητα προβολής της Πρέβεζας σε ολόκληρη την Ελλάδα.
