ΣΕΛΛΑΔΕΣ ΕΙΣΑΙ....ο απόλυτος προορισμός του Δεκαπεννταύγουστου στην Ήπειρο. ΒΙΝΤΕΟ και ΦΩΤΟ

Το πανηγύρι στις Σελλάδες Άρτας 14 και 15 Αυγουστου σημείωσε τεράστια επιτυχία, με το αδιαχώρητο να επικρατεί από νωρίς το βράδυ. Ο κόσμος κατέκλυσε τον χώρο της εκδήλωσης, δημιουργώντας μια μοναδική, γιορτινή ατμόσφαιρα. -Κοσμοσυρροή: Γέμισαν ασφυκτικά όλα τα τραπέζια.

-Διασκέδαση: Το κέφι και ο χορός κράτησαν μέχρι το πρωί.

-Παράδοση: Το ζωντανό δημοτικό πρόγραμμα ξεσήκωσε τους παρευρισκόμενους.

-Φιλοξενία: Οι διοργανωτές ανταποκρίθηκαν άψογα στις απαιτήσεις της μεγάλης προσέλευσης.

Το αδιαχώρητο στις Σελλάδες απέδειξε για ακόμα μια φορά πόσο βαθιά ριζωμένα είναι τα παραδοσιακά πανηγύρια στην κουλτούρα της περιοχής

.  

 

Χωριά... Οι δεσμοί με τις ιδιαίτερες πατρίδες, παραμένουν παράδοξα ενεργοί.

Κατά βάση είμαι παιδί της πόλης. Παιδί, βέβαια, δεν με λες πια, αλλά της πόλης είμαι σίγουρα. Αν και διαθέτω τόπο καταγωγής στην ύπαιθρο, ουδέποτε τον υιοθέτησα ως ιδιαίτερη πατρίδα, κι αυτός με τη σειρά του μάλλον δεν με αναγνώρισε ως γνήσιο τέκνο του. Η Αθήνα είναι η μόνη διαθέσιμη ιδιαίτερη πατρίδα μου, μ’ όλη τη γοητεία και την αποκρουστικότητά της. Παρ’ όλα αυτά, ζηλεύω όσους αναφέρονται με τρυφερότητα και νοσταλγία στις ιδιαίτερες πατρίδες τους κι έχουν να αφηγηθούν κάτι ιδιαίτερο για τους δεσμούς τους μ’ αυτές. Ίσως αυτή η ζήλεια είναι κι ο λόγος που εδώ και πολλά χρόνια έχω αποδεχθεί μάλλον αδιαμαρτύρητα έναν εξ αγχιστείας δεσμό με την ιδιαίτερη πατρίδα της συμβίας μου, κάπου στη Λάκκα Σούλι –δεν έχει σημασία πού ακριβώς. Δυο με τρεις φορές τον χρόνο βρισκόμαστε για λίγα εικοσιτετράωρα εκεί, οικογενειακώς. Η συνήθεια επαναλήφθηκε το Πάσχα, στις γνωστές συνθήκες πρώιμου γαϊδουροκαλόκαιρου, που μας έκαναν όλους κατά τι πιο ευτυχείς απ’ όσο μας επιτρέπει η τρόικα.

Όσοι τυχαίνει και επισκέπτονται τα χωριά τους και τις κωμοπόλεις -εξ αίματος ή εξ αγχιστείας ιδιαίτερες πατρίδες τους- εκτός εορταστικών περιόδων ή θέρους, έρχονται αντιμέτωποι με τη θλιβερή τους παρακμή. Ιδιαίτερα στην ηπειρωτική Ελλάδα, στις περιοχές που δεν διαθέτουν τα συμβατικά τουριστικά θέλγητρα και ζουν από τη γεωργία, την κτηνοτροφία ή ό,τι έχει απομείνει από αυτά, τρομάζει κανείς από τα κλειστά ή εγκαταλελειμμένα σπίτια, από την απουσία νέων και παιδιών, από την ανησυχητική συχνότητα που η καμπάνα της εκκλησίας αναγγέλλει πένθιμα την προϊούσα δημογραφική κρίση της περιφέρειας. Το φαινόμενο είναι παλιό, υπόθεση μισού και πλέον αιώνα, για να το παρατηρήσουμε μόλις τώρα. Η κρίση, ωστόσο, το υπογραμμίζει διπλά. Προφανώς, το χωριό μετατρέπεται και σε ένα είδος κοινωνικού κρυψώνα για ένα μέρος των ανέργων που εκτοπίζονται από τις πόλεις. Αλλά, αυτό δεν γίνεται παράγοντας αναζωογόνησής του. Αντιθέτως, μπορεί και να ενισχύει τη θλίψη που εκπέμπει.

Στις γιορτές, ωστόσο, η εικόνα αλλάζει ριζικά. Τα ΜΜΕ την παρατηρούν από απόσταση κι απ’ την ανάποδη. Καταγράφουν την έξοδο από τις πόλεις, αλλά σπάνια τη μαζική είσοδο που συντελείται στα χωριά. Απεικονίζουν τις άδειες πόλεις, αλλά σχεδόν ποτέ τα γεμάτα από κόσμο χωριά. Σιωπηλά και σκοτεινά σπίτια φωτίζονται, γεμίζουν φωνές, στενοί χωριάτικοι δρόμοι πήζουν από αυτοκίνητα (με κάμποση από την αλαζονεία της πόλης στις λαμαρίνες τους), οικογένειες ανασυντίθενται, τρεις (καμιά φορά και τέσσερις) γενιές ανιόντων και κατιόντων συγγενών στριμώχνονται γύρω από μεγάλα τραπέζια, έρχονται οι φοιτητές από τις πανεπιστημιουπόλεις, φτάνουν και τα παιδιά που εργάζονται στις πόλεις, να και οι απρόθυμοι σνομπ έφηβοι με τα αξεσουάρ της ψηφιακής αποχαύνωσης στα χέρια, παρέες ξανασμίγουν στις πλατείες, διηγήσεις νεανικών ανδραγαθιών, εκμυστηρεύσεις ερωτικών περιπετειών, οικτιρμοί της κοινής τροϊκανής μοίρας, απολογισμοί περικοπών στους μισθούς, εναγώνιες ερωτήσεις για καμιά δουλειά, ό,τι να ’ναι,  βρισίδι στους πολιτικούς, πίτες με φύλλο ανοιγμένο στο χέρι και χόρτα από τον κήπο, κρασιά και τσίπουρα ιδιωτικής παραγωγής, ο μόσχος και η κότα και η γίδα η σιτευτή, το αυγό με τη ζέστη της πουλάδας ακόμη στο τσόφλι, οι γεμάτες καφετέριες, τα τσιπουράδικα, οι περαντζάδες, τα κουτσομπολιά, οι ασπασμοί…

Αυτές οι ολιγοήμερες εκρήξεις ζωής στα χωριά και στις κωμοπόλεις δεν έχουν τίποτα το τουριστικό και αποκαλύπτουν μια ιδιομορφία της ελληνικής κοινωνίας. Παρά την αδιάλειπτη, μακρόχρονη και μαζική αστικοποίηση του πληθυσμού, που οδήγησε σε έναν ακραίο υδροκεφαλισμό, σε σημείο ώστε σχεδόν το ήμισυ των κατοίκων της χώρας να συνωθείται στα πολεοδομικά συγκροτήματα Αττικής και Θεσσαλονίκης, οι δεσμοί με τις ιδιαίτερες πατρίδες παραμένουν παράδοξα ενεργοί. Οι πληθυσμοί που τρεις με τέσσερις φορές τον χρόνο επιστρέφουν στα χωριά συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται στον φυσικό τους χώρο, λες και ποτέ δεν έφυγαν απ’ αυτόν. Κι αυτό συμβαίνει σε κάποιο βαθμό ακόμη και σε δεύτερης ή τρίτης γενιάς εσωτερικούς μετανάστες, που υιοθετούν με σχετική ευκολία τις ιδιαίτερες πατρίδες των γονιών ή των παππούδων τους. Κάποιο ρόλο παίζει και η ιδιοκτησία, τα περιουσιακά δικαιώματα ή οι μικρής κλίμακας παράλληλες οικονομικές δραστηριότητες που διατηρούνται στο χωριό από εργαζόμενους της πόλης, οι οποίοι θέλουν να είναι και λίγο αγρότες μερικές μέρες τον χρόνο -για τις ελιές ή το παλιάμπελο-, αλλά τον κύριο ρόλο τον παίζει ακόμη ο οικογενειακός δεσμός, οι γηραιοί γονείς που περιμένουν τα παιδιά από την πόλη, η τελευταία γενιά γηγενών που λειτουργεί ως ομφάλιος λώρος ανάμεσα στα χωριά και στον αστικό πληθυσμό.

Διαμορφώνεται έτσι το παράδοξο, ενώ ο τυπικός πληθυσμός των αγροτικών περιοχών να αντιστοιχεί σε λιγότερο από το 25% των κατοίκων της χώρας (συντηρούμενος κι αυτός σε έναν βαθμό από τους μετανάστες, που υποκατέστησαν την τελευταία εικοσαετία τους τυπικούς ιδιοκτήτες της γης στην καλλιέργειά της), ο ηθικός ή συναισθηματικός πληθυσμός των χωριών, αν επιτρέπεται ο όρος, να διατηρείται στα επίπεδα της δεκαετίας του 1950, δηλαδή σχεδόν στο 50% του συνολικού πληθυσμού. Γι’ αυτό και η δεύτερη ή τρίτη ερώτηση που ακούγεται στο πλαίσιο της κοινωνικότητας των κατοίκων των πόλεων είναι το «από πού είσαι». Ίσως αυτή η ερώτηση να υποκρύπτει και μια παρεπόμενη: «πού θα επιστρέψεις».Αυτή η πραγματικότητα, εμπειρικά διαπιστωμένη, εμπεριέχει και κάποιες δυνατότητες. Η συγκέντρωση του πληθυσμού στις πόλεις, ιδιαίτερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, λειτουργεί αντικειμενικά ως πολλαπλασιαστής και μεγεθυντής της κρίσης. Οι οικονομικές δομές που συγκεντρώθηκαν στα αστικά κέντρα και γύρω από αυτά, για να αξιοποιήσουν το φθηνό, ανειδίκευτο δυναμικό που συσσωρευόταν επί δεκαετίες εκεί, εύκολα κατέρρευσαν υπό το βάρος της πρωτοφανούς ύφεσης. Η μεγαλούπολη επιταχύνει τρομακτικά και χαοτικά τις επιδράσεις της βίαιης αναδιάρθρωσης στην απασχόληση, στην κατανάλωση, στα εισοδήματα, στις περιουσίες, στις αποταμιεύσεις. Το χωριό επιβάλλει μια βραδύτητα στην ίδια διαδικασία, βραδύτητα που σχετίζεται ακόμη και με τον κύκλο των εποχών και της φύσης. Ακόμη και η βραδύτητα κυκλοφορίας του χρήματος, που οφείλεται στο ότι πολλές συναλλαγές γίνονται ακόμη χωρίς αυτό, με αντιπραγματισμό, αντισταθμίζει την έλλειψή του.

Αυτές οι παρατηρήσεις δεν είναι προϊόν κάποιας διάθεσής αναχωρητισμού και φυγής. Είναι απίθανο να κρυφτούμε από την  κρίση και τον μνημονιακό διωγμό, ακόμη κι αν καταφύγουμε όλοι στα χωριά ή πάρουμε τα βουνά. Στην καλύτερη περίπτωση, θα επιτύχουμε να εξαγάγουμε εκεί τα χειρότερα συμπτώματα της κρίσης. Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα αν μπορούν να αξιοποιηθούν οι βαθιοί δεσμοί που διατηρεί ακόμη ο αστικός πληθυσμός με την περιφέρεια, με το χωριό. Αναρωτιέται κανείς τι θα συνέβαινε, αν όλος αυτός ο κόσμος που στις γιορτές πλημμυρίζει τα έρημα, γερασμένα χωριά επέλεγε να τα επανεποικίσει. Ένα πρώτο, ορατό αποτέλεσμα θα ήταν η αχρήστευση της διοικητικής μεταρρύθμισης, που επιλέγει τη συγκέντρωση και την αστικοποίηση έναντι της αποκέντρωσης. Ένα δεύτερο αποτέλεσμα θα ήταν μια αντιστροφή στην άνιση σχέση ανάμεσα στην προσφορά και στη ζήτηση εργασίας, ιδιαίτερα αν σ’ αυτή την εσωτερική μετανάστευση περιλαμβανόταν το μορφωμένο και εξειδικευμένο δυναμικό των πόλεων. Κι ένα τρίτο, ίσως το σημαντικότερο, θα ήταν ένας συλλογικός αναστοχασμός πάνω στο παραγωγικό μοντέλο που ταιριάζει σ’ αυτή τη χώρα, αυτό που χρεοκόπησε καταστρέφοντας και τα χωριά και τις πόλεις και τους βίαια και άναρχα διαμορφωμένους πληθυσμούς τους.

Μπορεί το γερμανικό σχέδιο για τον μετασχηματισμό του ευρωπαϊκού Νότου να προβλέπει ότι δεν νοείται οικονομία της Ε.Ε. χωρίς έναν στοιχειώδη βιομηχανικό τομέα, όπως συχνά διακηρύσσει η κ. Μέρκελ, κι αυτό να έχει βάση. Αλλά, πολύ περισσότερο, μπορεί να αντιτείνει κανείς, δεν νοείται οικονομία χωρίς πυρήνα παραγωγής τροφής. Και σ’ αυτό τα χωριά, ιδιαίτερα τα μεσογειακά χωριά, κι ακόμη πιο ιδιαίτερα τα ελληνικά χωριά, με τους ζωντανούς ακόμη συναισθηματικούς δεσμούς των προσωρινών, εορταστικά παλιννοστούντων πληθυσμών τους, έχουν ένα αναντικατάστατο συγκριτικό πλεονέκτημα. Δεν λέω πως όλοι θα γίνουμε νεοφώτιστοι βουκόλοι και αδέξιοι καλλιεργητές. Αλλά η εναλλακτική της μετατροπής του πληθυσμού σε φθηνό πληβειακό δυναμικό για πιθανούς αλά καρτ επενδυτές ή σε εξειδικευμένους μετανάστες είναι προοπτική παραγωγικής και κοινωνικής παρακμής. Μερικές φορές, πρόοδος μπορεί να σημαίνει να επιστρέφεις. Να κάνεις βήματα πίσω.

Θεωρίες για την υπεραξία

Ήρθε μια βλάχα απ’ το βουνό στην ξελογιάστρα Αθήνα,

άφησε αρνιά και έλατα, για να περάσει φίνα.

Μα όταν έφτασε η δόλια στην πόλη,

την κοροϊδεύανε στον δρόμο όλοι

γιατί φορούσε μακρύ φουστάνι.

Γι’ αυτό την βλάχα το πείσμα την πιάνει.

Κοντή φουστίτσα φόρεσε, έκοψε τα μαλλιά της

και έδειξε τα κάλλη της κι όλη την ομορφιά της.

Τώρα μοντέρνα η βλάχα γυρνάει,

μα ούτε ένας άνθρωπος δεν την κοιτάει.

Και έγινε η βλάχα μας χωρίς φουστάνι

χαμένο πρόβατο σε ξένη στάνη.

Κανείς δεν της μιλούσε πια, ξέχασε το όνομά της,

κι άρχισε να σκέφτεται τα γιδοπρόβατά της.

Και στο χωριό της η βλάχα γυρνάει

και μαύρη πέτρα πίσω πετάει.

Εκεί τη βγάζει ζωή και κότα!

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα…

Νίκου Στρογγυλάκου, Βασίλη Χρυσανθακόπουλου, «Μια βλάχα στην Αθήνα» (καλαματιανός)

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

www.ependitis.gr
http://anopedina.blogspot.gr

Κρυβόμασταν στα βουνά για να γλυτώσουμε...

Σκληρά χρόνια, μεγάλοι άνθρωποι – Η ζωή του Αποστόλη στο Ξηρόμερο

🎥 Στο χωριό Πρόδρομος Ξηρομέρου, συναντήσαμε τον κύριο Αποστόλη, 87 ετών — έναν άνθρωπο που κουβαλάει στη μνήμη του μια ολόκληρη εποχή.

Μας μίλησε για την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τη φτώχεια, την κτηνοτροφική ζωή, τα πανηγύρια και την αγάπη του για τον τόπο.

Μέσα από τις αφηγήσεις του, ζωντανεύουν χρόνια δύσκολα, αλλά γεμάτα δύναμη και αντοχή. Είναι η φωνή μιας γενιάς που δεν πρέπει να ξεχαστεί.

📌 Παρακολουθήστε αυτή τη σπάνια μαρτυρία – ένα κομμάτι της ιστορίας μας, ειπωμένο από έναν άνθρωπο που τη βίωσε.

Παραγωγή: Greek Village Life

Η Ζωή στα Ψηλά Βουνά | Ιστορίες και Τραγούδια από έναν Παραδοσιακό Κτηνοτρόφο

Ο Μοναχικός Βοσκός των Βουνών: Μια Συνάντηση με την Απλότητα και την Ομορφιά.

Στα μαγευτικά βουνά της ορεινής Ναυπακτίας, όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, συναντήσαμε ξανά τον κύριο Θανάση, έναν αφοσιωμένο κτηνοτρόφο που ζει αρμονικά με τη φύση και τα ζώα του. Μοναχική φιγούρα, περιτριγυρισμένη από τα πιστά του γιδοπρόβατα, μας υποδέχτηκε με ένα ζεστό χαμόγελο και μας άνοιξε την καρδιά του.

Μας μίλησε για τα παλιά και μας μετέφερε εικόνες μιας ζωής γεμάτης απλότητα και ομορφιά, όπου η φύση και ο άνθρωπος συνυπάρχουν σε απόλυτη αρμονία. Μας τραγούδησε παραδοσιακά τραγούδια, μας διηγήθηκε ιστορίες από τους γονείς του και μας μύησε στα μυστικά της φύσης και των καιρικών φαινομένων των βουνών.

Μας φιλοξένησε στο λιτό του κατάλυμα, μας έδειξε το κρεβάτι του στην αυλή, όπως είχαν παλιά οι κτηνοτρόφοι, και μας μίλησε για έναν περήφανο έλατο, σύμβολο της περιοχής, που πρόσφερε σκιά στα πρόβατα και έμπνευση στον ίδιο να γράψει ένα ποίημα.

Ο κύριος Θανάσης, παρά τα χρόνια που πέρασαν και την απομόνωση, δεν θα άλλαζε τη ζωή του με τίποτα. Η αγάπη του για τη φύση, τα ζώα και την παράδοση είναι βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του. Με την υπόσχεση να ξανασυναντηθούμε του χρόνου, αποχαιρετήσαμε αυτόν τον αξιοθαύμαστο άνθρωπο, που μας υπενθύμισε την ομορφιά της απλότητας και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που βρίσκει νόημα στη σύνδεση με τη φύση και τις ρίζες της.

Παραγωγή: Greek Village Life

 

 

Παναγία: Πόσων ετών κοιμήθηκε η Θεοτόκος – Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της

Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη; Ποια ήταν η ζωή της Παναγίας; Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της; Αυτές είναι τρείς βασικές ερωτήσεις τις απαντήσεις των οποίων γνωρίζουν λίγοι.

Η Μαριάμ όπως ήταν το πραγματικό της όνομα της Παναγίας, πριν εξελληνιστεί σε Μαρία, ήταν η μονάκριβη κόρη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, της Άννας και του Ιωακείμ.

Όλη τους την ζωή πάλευαν να αποκτήσουν ένα παιδί όμως δεν είχαν σταθεί τυχεροί. Αντίθετα ζούσαν σε καθεστώς κοινωνικής απομόνωσης, αφού οι άτεκνοι εκείνη της εποχή θεωρούνταν λίγο έως πολλοί καταραμένοι ή όχι ευλογημένοι από τον Θεό.

Κατά την παράδοση η Αγία Άννα προσευχήθηκε στον Θεό δηλώνοντας πως αν της χάριζε ένα παιδί θα το αφιέρωνε σε Εκείνον. Λίγες μέρες μετά, ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε το ζευγάρι και τους ενημέρωσε πως οι προσπάθειες τους θα έχουν αποτέλεσμα και το παιδί τους θα είναι φορέας μιας ξεχωριστής αποστολής.

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ζευγαριού, τα λόγια του αγγέλου βγήκαν αληθινά και γέννησαν ένα όμορφο κορίτσι.

Της έδωσαν το όνομα Μαριάμ, το οποίο σημαίνει βασίλισσα, κυρία αλλά και ελπίδα.

Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οι γονείς της, τήρησαν την υπόσχεση τους και την οδήγησαν το Ναό όπου την παρέλαβε ένας ιερέας ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Η Παναγία έζησε 12 χρόνια στο Ναό, στα Άγια των Αγίων. Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας αυτός που της έφερνε καθημερινά τροφή ήταν ο ίδιος ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.

Όταν ήρθε η ώρα να βγει από τον Ναό, οι ιερείς αποφάσισαν να την δώσουν σε κάποια οικογένεια, δεδομένου πως οι γονείς της είχαν ήδη φύγει από τη ζωή.

Τότε, γνωρίζοντες κατά την παράδοση, την ειδική αποστολή της Μαριάμ, βρήκαν έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα, τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν χήρος και πατέρας τριών παιδιών.

Τέσσερις μήνες έμεινε κοντά στον Ιωσήφ η Μαριάμ μέχρι να ξεκινήσει πλέον το θεϊκό σχέδιο.

Στη Ναζαρέτ όπου ζουσε την επισκέφθηκε ξανά ο Γαβριήλ όπου της είπε το ιστορικό: «Χαίρε κεχαριτωμένη• ο Κύριος μετά σου». Τότε έμαθε και η ίδια ποια ήταν η αποστολή της την οποία αποδέχτηκε με χαρά.

Λίγους μήνες αργότερα ο Ιησούς γεννήθηκε και η μητέρα του ήταν πάντοτε κοντά του, ακόμη και την στιγμή της Σταύρωσης.

Από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων γνωρίζουμε ότι η Παναγία παρέμεινε κοντά τους μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής.

Η τελευταία συνάντηση με τον αρχάγγελο που την συντρόφευε από τα τρια της χρόνια, έγινε τρεις μέρες πριν την κοίμησή Της.

Τότε ο Γαβριήλ την ενημέρωσε ότι πλέον ήρθε η ώρα, δίνοντας της μεγάλη χαρά αφού θα έβλεπε ξανά το παιδί Της. Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ήμερα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο.

Τότε, ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση Της. Μαζί δε με τους Αποστόλους ήλθε και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Ιερόθεος ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Απόστολος Τιμόθεος, και άλλοι.

Η ιστορία της Τίμιας Ζώνης της Παναγίας

Όταν εκοιμήθη, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της στη Γεσθημανή. Ο μοναδικός που δεν ήταν παρών στο γεγονός ήταν ο Απόστολος Θωμάς.

Λέει η παράδοση πως όταν η νεφέλη, το σύννεφο δηλαδή, μετέφερε τον Θωμά στη Γεσθημανή συνάντησε την Θεοτόκο την στιγμή της ανόδου Της στον ουρανό.

Εκείνη του χάρισε την ζώνη Της για να μπορεί να αποδείξει την συνάντησή τους.

Όταν ο Θωμάς πήγε και εξιστόρησε το γεγονός στους υπόλοιπους Αποστόλους, άνοιξαν τον τάφο και είδαν πως το σώμα έλειπε.

Η ηλικία της Παναγίας όταν κοιμήθηκε

Η Παναγία όταν μπήκε στο Ναό ήταν τριών ετών. Έμεινε στο ιερό δώδεκα χρόνια. Τρείς μήνες αφού βγήκε από το ιερό μέχρι τον Ευαγγελισμό και εννέα μήνες κυοφορία, δεκαέξι ετών γεννά τον Χριστό. Έζησε με τον Χριστό τριάντα δύο χρόνους, άρα 48 ετών ζει την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του. Έζησε μετά απ’ την Πεντηκοστή άλλα έντεκα χρόνια και εκοιμήθη στη Γεσθημανή.

Ήταν 59 ετών.

H κοίμηση της Θεοτόκου

Η Παναγία λοιπόν, όπως όλοι οι θνητοί, «τη νομίμω ταφή παραδίδοται». Το πανάγιο, αλλά φθαρτό ακόμη σώμα της κατατέθηκε στον τάφο. Εκεί όμως δεν το άγγιξε η φθορά του θανάτου. Δεν μπήκε στη διαδικασία της αποσύνθεσης. Συνέβη σ’ αυτήν «νέκρωσις άφθορος». Η μητέρα της Ζωής δεν μπορούσε να μένει κάτω από την κυριαρχία του θανάτου. Από το μνήμα το σώμα της «τριταίον και άφθαρτον προς ουρανίους δόμους μετεωρίζεται» (Αγ. Ιω. Δαμασκηνός). Στις τρεις ημέρες από την Κοίμησή της ο Υιός και Θεός της την ανέστησε. Της έδωσε αμέσως το άφθαρτο, ένδοξο και αιώνιο σώμα που θα της έδινε κατά τη Δευτέρα Παρουσία του. Και την ανέβασε ολοζώντανη και ολοφώτεινη στον ουρανό, κάνοντάς την χαρά και βασίλισσα αγγέλων και ανθρώπων και μητέρα του κόσμου.

Έτσι λοιπόν, αν και, μιμούμενη τον Υιό της, υποκύπτει στους νόμους της φύσης, ταυτόχρονα νικάει τη φύση. Αν και αποθνήσκει, όμως «συν τω Υιώ εγείρεται διαιωνίζουσα». Δεν έχουμε μόνο Κοίμηση, αλλά και Μετάσταση. Και το γεγονός αυτό είναι για μας ο,τι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί. Διότι δεν θα ξεχάσει ποτέ τους οικείους της, εμάς, η Παναγία. «Συγγενούς οικειότητος μη επιλάθη, Δέσποινα»!

Ας χαρούμε λοιπόν απέραντα όλοι για τη Μητέρα μας!

Το μυστήριο της Κοίμησης και Μετάστασης της Θεοτόκου

Σήμερα, λοιπόν, γιορτάζουμε απ’ άκρη σε άκρη της γης, την αγία Μετάσταση της Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας. Είναι η στιγμή, πού ο Χριστός μας επέλεξε να παραλάβει κοντά Του πλέον τη Μητέρα Του, γνωστοποιώντας της τη Μετάστασή της από τη γη με Άγγελο τρεις μέρες νωρίτερα και λέγοντας· «Έφτασε ὁ καιρός, εσένα τη Μητέρα μου, να σε πάρω κοντά μου. Να μη θορυβηθείς, λοιπόν, καθόλου γι’ αυτό, αλλά χαρούμενη να δεχτείς την είδηση, γιατί μεταβαίνεις στην αιώνιο ζωή».

Όταν το έμαθε αυτό η Παναγία Μητέρα του Χριστού μας, χάρηκε. Αμέσως, λοιπόν, οδεύει στο όρος των Ελαιών με ζήλο για να προσευχηθεί. Μετά την προσευχή της, επιστρέφει σπίτι της και αμέσως συγκεντρώνει τούς συγγενείς και τούς γείτονές της, καθαρίζει το σπίτι, ετοιμάζει το νεκρικό κρεβάτι της και ό,τι άλλο χρειάζεται για την ταφή της, αποκαλύπτει στους γύρω της τα λόγια, πού της είπε ο Άγγελος για τη Μετάστασή της στον ουρανό.

Οι γυναίκες, πού είχαν συγκεντρωθεί στην οικία της, όταν άκουσαν αυτά τα λόγια από την Παναγία, ξέσπασαν σε θρήνους και οδύρονταν γοερά. Όταν, όμως, σταμάτησαν το κλάμα, την παρακαλούσαν να μην τίς αφήσει ορφανές. Η Παναγία Μητέρα μας διαβεβαίωσε όχι μόνον αυτές, αλλά και όλον τον κόσμο, ότι μετά τη Μετάστασή της θα περιφρουρεί και θα επιβλέπει τούς πάντας.

Ενώ στο σπίτι της Θεομήτορος διαδραματίζονται όλα όσα αναφέρουμε πιο πάνω, ξαφνικά ακούγεται ένας ισχυρός θόρυβος και οι Μαθητές του Χριστού με θαυμαστό τρόπο, φθάνουν όλοι μαζί στο σπίτι της Θεομήτορος. Ανάμεσα σ’ αυτούς βρίσκονται ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Ιερόθεος και μαζί του ο Τιμόθεος, οι πεπληρωμένοι με Άγιο Πνεύμα Ιεράρχες, πού με νέφη μεταφέρθηκαν από μακριά και αυτοί στην οικία της. Όλοι, όταν έμαθαν την αιτία της συγκεντρώσεώς τους, της έλεγαν τα εξής· «Εσένα, Δέσποινα, όταν παρέμενες στον κόσμο σε βλέπαμε σαν να βλέπαμε τον ίδιο τον Δεσπότη και Δάσκαλό μας και γι’ αυτό παρηγοριόμασταν· τώρα, όμως, όπως βλέπεις, γεμίσαμε από λύπη και δάκρυα, εξαιτίας της Μεταστάσεώς σου. Επειδή, όμως, πηγαίνεις στα υπερκόσμια, χαιρόμαστε, πού έτσι αποφάσισε ο Θεός για σένα». Ενώ τα έλεγαν αυτά, η Παναγία τούς απαντούσε· «Μη, φίλοι και Μαθητές του Υιού και Θεού μου, μη μετατρέπετε τη χαρά μου σε πένθος, αλλά το σώμα μου να το κηδεύσετε, όπως θα το τακτοποιήσω εγώ πάνω στην κλίνη μου».

Αφού διαδραματιζόντουσαν όλα αυτά, φθάνει και ο θεσπέσιος Παύλος, ο οποίος πέφτει στα πόδια της Θεοτόκου, την προσκυνά και αρχίζει να της λέει πολλά εγκώμια· «Σέ χαιρετώ, Μητέρα της Ζωής και θεμέλιο του κηρύγματός μου. Αν και δεν είδα τον Χριστό, βλέποντας εσένα, νόμιζα ότι έβλεπα Εκείνον».

Έπειτα τούς αποχαιρετά όλους η Παρθένος, ξαπλώνει στο κρεβάτι της, τακτοποιεί το άχραντο σώμα της όπως ήθελε, δέεται για την ευρυθμία του κόσμου και για ειρηνική συμπεριφορά των ανθρώπων, δίδει την ευχή της σε όλους και έτσι, τέλος, παραδίδει το πνεύμα της στα χέρια του Υιού και Θεού της.

Μετά απ’ αυτά, ο Πέτρος αρχίζει να ψάλλει νεκρικά τροπάρια, ενώ μέρος του αποστολικού χορού σηκώνει το νεκρικό φορείο κι άλλοι με λαμπάδες και ύμνους προχωρούν και συνοδεύουν το θεοδόχο σώμα στο μνήμα. Τότε λοιπόν ακριβώς, ακούγονταν Άγγελοι να υμνολογούν και φωνές από τίς υπερκόσμιες τάξεις των Αγγέλων να γεμίζουν τον αέρα. Εκείνη τη στιγμή, οι άρχοντες των Ιουδαίων παρακίνησαν μερικούς από τον όχλο και τούς πείθουν να δοκιμάσουν να ανατρέψουν το φορείο, όπου είχε τοποθετηθεί το ζωαρχικό σώμα, και να το ρίξουν κάτω. Όμως, ἡ δικαιοσύνη του Θεού, προφταίνει και τιμωρεί με τύφλωση όλους τούς αυθάδεις. Ενός απ’ αυτούς του στερεί και τα δύο χέρια, κόβοντάς τα στους καρπούς, επειδή με μεγαλύτερη μανία όρμησε και άγγιξε το ιερό εκείνο φορείο. Αυτός δίπλα στο φορείο με κομμένα τα μιαρά χέρια του από το ξίφος της δικαιοσύνης και κρεμασμένα στο κενό, έμεινε εκεί, ελεεινό θέαμα, μέχρις ότου πίστεψε μ’ όλη του τη ψυχή και θεραπεύτηκε και έγινε πάλι υγιής, όπως ήταν και προηγουμένως. Μάλιστα δε, θέλοντας με κάθε τρόπο να σώσει τούς τυφλούς, παίρνοντας ένα κομμάτι κλαδί φοινικιάς από το φορείο και αγγίζοντας με αυτό τούς παθόντες, τούς γιάτρεψε, επειδή πίστεψαν κι αυτοί.

Οι Απόστολοι, όταν έφτασαν στο χωριό, πού λεγόταν Γεθσημανή, και απόθεσαν στον τάφο το σώμα, που υπήρξε η πηγή της Ζωής, παρέμειναν εκεί τρεις μέρες, ακούγοντας μόνον αυτοί τις αγγελικές φωνές, οι οποίες δεν σταμάτησαν καθόλου. Η παράδοση μάλιστα λέει ότι, σύμφωνα με θεία οικονομία, ένας από τούς Αποστόλους, ο Θωμάς, δεν παρευρίσκετο την ώρα της κηδείας του σώματος, πού ήταν η πηγή της Ζωής, γιατί έφτασε την τρίτη μέρα. Το έφερε δε αυτό βαρέως και στενοχωριόταν, πού δεν αξιώθηκε κι αυτός να πάρει μέρος στην τελετή, όπως όλοι οι άλλοι συναπόστολοι. Έτσι αποφάσισαν, για χάρη του Αποστόλου πού δεν πρόφτασε, να ανοίξουν τον τάφο για να προσκυνήσει κι αυτός, αλλά αυτό πού είδαν τούς άφησε άναυδους. Βρήκαν τον τάφο άδειο από το άγιο σώμα. Τί θαύμα! Και μόνον το σάβανο ήταν εκεί, παρηγοριά για όλους, όσοι στο μέλλον θα γνώριζαν λύπη και πόνους και θάνατο, αλλά και αδιάψευστη απόδειξη για τη Μετάστασή της. Μέχρι σήμερα, βέβαια, φαίνεται ο λαξεμένος στην πέτρα τάφος, κενός από το σώμα της Θεοτόκου, αλλά πλήρης από την ευλογία και την χάρι, με την οποία τον περιέβαλλε ο Υιός και Θεός της.

www.enimerotiko.gr

Έτσι Γλεντούν στα Χωριά του Ζαγορίου | Πανηγύρι στους Κήπους

Στους πανέμορφους Κήπους Ζαγορίου, στις 6 Αυγούστου 2026, η πλατεία του χωριού γέμισε κόσμο, μουσική και παραδοσιακούς χορούς.

Στο κλαρίνο ο Ηλίας Πλαστήρας και στο τραγούδι ο Μιχάλης Παίλας, σε ένα αυθεντικό ηπειρώτικο πανηγύρι που κράτησε μέχρι τις πρωινές ώρες.

Παραγωγή: Greek Village Life

Στα 17 Αρραβωνιάστηκα με Προξενιό | Η Ζωή της Κυρά Μαρίας

Έχασε τον Πατέρα της στα 6 – Παντρεύτηκε στα 18.

Στη Μυρίκη Ευρυτανίας συναντήσαμε την κυρά Μαρία, η οποία μας ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή μέσα από τη δική της ιστορία ζωής. Μιλά για τα δύσκολα παιδικά της χρόνια, τον αρραβώνα στα 17 και τον γάμο με προξενιό, τη ζωή στα χωράφια και στα πρόβατα, αλλά και για τις γυναίκες που δούλευαν ασταμάτητα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μια αυθεντική μαρτυρία από την ελληνική ύπαιθρο, γεμάτη μνήμες, κόπο, παράδοση και ρίζες.

Παραγωγή: Greek Village Life

"Τα Τέρματα του Αυγούστου" του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου στο Πέτα

 

Ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Πέτα, σε συνεργασία με την Αδελφότητα Πέτα και με τη συνδιοργάνωση του Δήμου Νικολάου Σκουφά, παρουσιάζει τη Δευτέρα 17 Αυγούστου, στις 21:00, στον προαύλιο χώρο του Συλλόγου, το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου «Τα Τέρματα του Αυγούστου».

Με αφετηρία ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά στα χωριά της νότιας Πίνδου, η ταινία καταγράφει το καλοκαιρινό ξαναζωντάνεμα της ελληνικής υπαίθρου και μιλά για την επιστροφή στον τόπο, τη μνήμη, τους δεσμούς και τις μικρές κοινότητες που κάθε Αύγουστο γεμίζουν ξανά ζωή.

 

Η ταινία συμμετείχε στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 27ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και αποτελεί παραγωγή της KinoLab σε συμπαραγωγή με την ΕΡΤ.

 

Την εκδήλωση θα τιμήσει με την παρουσία του ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, δίνοντας στο κοινό του Πέτα την ευκαιρία να τον 

συναντήσει και να συζητήσει μαζί του με αφορμή την προβολή της ταινίας του.

Δευτέρα 17 Αυγούστου 2026

Ώρα 21:00

Προαύλιος χώρος Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Πέτα.

 

Είσοδος ελεύθερη.

ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.. "ΠΕΘΑΝΑΝ" ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ...

ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.. "ΠΕΘΑΝΑΝ" ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ...Τα σκυλοδημοτικά ντιριντάχτα εχουν αλλοιώσει τον παραδοσιακό χαρακτήρα των πανηγυριών μας με την απώλεια της τοπικής ταυτότητας, την αλλαγή της παραδοσιακής ορχήστρας και την εμπορευματοποίηση τους.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΝΟΣ ..Κάποτε το πανηγύρι ήταν η ταυτότητα κάθε τόπου. Είχε τα δικά του τραγούδια, τα δικά του όργανα και τους δικούς του χορούς. Άκουγες δυο νότες και καταλάβαινες αν βρισκόσουν στην Ήπειρο, στη Θεσσαλία, στη Ρούμελη,στη Μακεδονία η τη Θράκη. Η παραδοσιακή ορχήστρα είχε κλαρίνο, βιολί, λαούτο και ντέφι. Λίγα όργανα, καθαρούς ρόλους και μουσική που γεννιόταν εκείνη τη στιγμή από ανθρώπινα χέρια.

Σήμερα πηγαίνεις στα χωριά της ηπειρωτικής Ελλάδας, κάτω από έλατα και πλατάνια, περιμένοντας να συναντήσεις ένα παραδοσιακό πανηγύρι, και πέφτεις πάνω σε έναν αχταρμά μουσικών οργάνων.

Το λαούτο θεωρήθηκε παλιομοδίτικο και αντικαταστάθηκε από την ηλεκτρική κιθάρα. Το ντέφι κρίθηκε προφανώς πολύ ήσυχο και παραχώρησε τη θέση του στα ντραμς, ώστε να τρέμουν τα βουνά, τα τζάμια και τα συκώτια των παρευρισκομένων. Ασε για το αρμόνιο.

Τα αυθεντικά πανηγύρια πλέον υπάρχουν στη Θράκη, στην ορεινή Ήπειρο, σε πολλές περιοχές της Μακεδονίας, στη Κρήτη, στα Ποντιακά πανηγύρια και στα νησιά μας . Στην υπόλοιπη στεργιανή Ελλάδα τα πράγματα είναι τραγικά! Συρτοτσιφτετέλια " γύφτικα " ατελείωτα έως το πρωί. Κάτι πολύ εύκολο για τους μουσικούς που πολλοί από αυτούς εάν τους παραγγείλεις κάτι αυθεντικό ή δεν το ξερουν ή το σκοτώνουν στην εκτέλεση. Για παράδειγμα αναφέρω κάλεσαν τον Χ.Ο.ΤΡΙΚΑΛΩΝ για να συμμετάσχει σε ένα πανηγύρι .Ζήτησα από τον πρόεδρο το τηλέφωνο της ορχήστρας και μίλησα με το κλαρινο φίρμα πανελλήνια και του ζήτησα εάν παίζει εύκολους και γνωστούς χορούς όπως Καπέσοβο, Περδικοματα, Καλονυχτιά κλπ. Και μου απαντάει " όχι τι είναι αυτά" ! Παίρνω κατόπιν τηλέφωνο τον πρόεδρο του συλλόγου που μας κάλεσε και του λέω "πόσα χρήματα τους δίνεις"; και μου απαντάει ένα μεγάλο ποσό!. Του λέω μ αυτά και λιγότερα χρήματα θα σου προτείνω ορχηστρα παραδοσιακή με ονόματα (ας μην τα αναφέρω κι αδικήσω πολλούς σωστούς αυθεντικούς μουσικούς) και μου απαντάει ότι μ αυτούς δεν θα χόρευε ο κόσμος!!! Φυσικά διαφώνησα μαζί του και ούτε ο Χ.Ο.Τ. πήγε. Ξεπεσμος πολιτιστικός να βλέπεις τη νεολαία μας να γλεντα με τα "γύφτικα " συρτοτσιφτετέλια ενώ αντιθέτως να καμαρώνεις π.χ. τη νεολαία της Θράκης να χορεύουν ατελείωτα τους χορούς και τα τραγούδια τους χωρίς ίχνος αλλοτρίωσης. Όμως και οι ορχήστρες τους κρατάνε την αυθεντικοτητα στα πανηγύρια τους. Δυστυχώς τα πανηγύρια μας έχουν πολιτιστικά πεθάνει, λίγα είναι αυτά που κρατούν την παράδοση και λίγες οι ορχήστρες. Για αυτό θα πρέπει να μάθουμε να επιλέγουμε σε ποιο πανηγύρι θα πάμε μήπως και μπορέσουμε να αφυπνισουμε συλλόγους κατά κύριο λόγο και νεολαία να στραφεί στην παράδοση μας στους χορούς και τα τραγούδια της κάθε περιοχής. Τα σκυλοδημοτικά εχουν αλλοιώσει τον παραδοσιακό χαρακτήρα των πανηγυριών μας με την απώλεια της τοπικής ταυτότητας, την αλλαγή της παραδοσιακής ορχήστρας και την εμπορευματοποίηση τους.

Panagiotis Manos

#Ο Παναγιώτης Μάνος γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Είναι απόφοιτος οικονομικής σχολής και ασχολείται ενεργά με το χορό από 15 ετών.

facebook;Γιώργος Παρνασσιώτης

Σου σκίστηκε η τέντα; Σερβιέτα και … έφυγες

Είναι γνωστό πως διάφορα χρηστικά αντικείμενα μπορούν κατά καιρούς να αποκτήσουν εναλλακτικές χρήσεις.

Στο διαδίκτυο μάλιστα, υπάρχουν αρκετοί influencers που κάνουν καριέρα, πασχίζοντας να αναδείξουν νέους τρόπους χρήσης, που οι ίδιοι οι κατασκευαστές δεν έχουν καν διανοηθεί.

Ωστόσο, εικόνα που απαθανάτισε αναγνώστης της «Ζούγκλας» ξεπερνάει κάθε …προηγούμενο. Το στιγμιότυπο αναδεικνύει ένα νέο τρόπο επιδιόρθωσης για το σκισμένο μουσαμά στις καρότσες φορτηγών.

Αντί για οποιοδήποτε υλικό πρόχειρης συγκόλλησης ο ιδιοκτήτης προτίμησε να φτιάξει πλέγμα με …σκρατς από σερβιέτες.

https://www.zougla.gr/

Λάκκα Σούλι 1897. Μαθαίνοντας την ιστορία του τόπου μας

 Γράφει ο Αθανάσιος Δημ. Στράτης

Μετά τον ατυχή Ελληνοιτουρκικό πόλεμο του 1897, οι διώξεις των κατοίκων της περιοχής Λάκκας Σουλίου συνεχίζονταν, αν και οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο κρατών βρίσκονταν σε εξέλιξη. Οι Τούρκοι λεηλατούσαν τα χωριά, βασάνιζαν και φυλάκιζαν τους χωρικούς, άδειαζαν σπίτια και εκκλησίες. Η εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, στο φύλλο της 24 Ιουνίου 1897 καταχωρεί την επόμενη ανταπόκριση - ντοκουμέντο:

Γιορτάζουμε εφέτος τα 205 χρόνια από το 1821. Πόσα δεινά υπέμειναν οι τουρκοκρατούμενες περιοχές για άλλα 100 σχεδόν χρόνια μέχρι της απελευθέρωση το 1913.

(Από το ανέκδοτο βιβλίο του Αθ. Δ. Στράτη: “Από τον Άραχθο έως τον Αχέροντα, η καθημερινή ζωή των κατοίκων επί τουρκοκρατίας”.

Από το Περίπτερο του Χωριού στα Διεθνή Κέντρα Αποφάσεων | Η Ιστορία του Γιώργου

Γύρισε Όλον τον Κόσμο, Μα το Αγκυροβόλι του Είναι το Χωριό.

Στη Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας συναντήσαμε τον Γιώργο Μούρτο και ακούσαμε μια ξεχωριστή ιστορία ζωής.

Από τα παιδικά χρόνια και το περίπτερο του χωριού, βρέθηκε για σπουδές στο Λονδίνο, εργάστηκε για ένα διάστημα στον Καναδά και ακολούθησε μια σημαντική πορεία στις διεθνείς σχέσεις και στη διπλωματία. Ταξίδεψε σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη και υπηρέτησε σε ιδιαίτερα απαιτητικές θέσεις.

Όμως, παρά τις εμπειρίες και τα μεγάλα ταξίδια, το δικό του αγκυροβόλι παρέμεινε πάντοτε η Δαφνοσπηλιά — ο τόπος των παιδικών αναμνήσεων, της φύσης και των ανθρώπων του.

Παραγωγή: Greek Village Life