Δήμος Ζηρού. Ποιός καλύπτει το επείγον;

Γράφει η Μαρία Χήτα

Υπάρχει ένα μείζον ζήτημα που αφορά ολόκληρο τον Δήμο Ζηρού και πάνω απ’ όλα, την ασφάλεια των πολιτών και των επισκεπτών του.

Η κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, είναι η εξής:

Το ασθενοφόρο του Κέντρου Υγείας Φιλιππιάδας έχει μετακινηθεί στην Πρέβεζα, στο Νοσοκομείο Πρέβεζας, προκειμένου να εξυπηρετεί ανάγκες του Νοσοκομείου, μεταξύ άλλων εξιτήρια. Παράλληλα, οι οδηγοί του έχουν αποσπαστεί και παραμένουν στην Πρέβεζα.

Τα δύο ασθενοφόρα του Κέντρου Υγείας Θεσπρωτικού βρίσκονται εδώ και περίπου δυόμισι μήνες στην αντιπροσωπεία/συνεργείο, εκτός λειτουργίας.

Η Φιλιππιάδα μπορεί, έστω και προσωρινά, να εξυπηρετηθεί σε κάποιο βαθμό από την Άρτα και τις διαθέσιμες δομές της περιοχής.

Τι γίνεται όμως με το Θεσπρωτικό;

Τι γίνεται με τη Λάκκα Σουλίου;

Τι γίνεται με τα χωριά του Δήμου Ζηρού;

Σε περίπτωση ενός επείγοντος περιστατικού, ποιο ασθενοφόρο θα φτάσει και από πού;

Και ενώ αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα, τα νέα ασθενοφόρα που αναμένονται από το Υπουργείο Υγείας φέρεται να καθυστερούν κατά δύο έως τρεις μήνες.

Και ακόμη πιο ανησυχητικό:

Από τα ασθενοφόρα που αναμένεται να παραληφθούν μέσα στον Οκτώβριο, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουμε, κανένα δεν προβλέπεται να διατεθεί στην περιοχή μας.

Αυτό είναι ένα καίριο ζήτημα ασφάλειας και ανθρώπινης ζωής.

Ο Δήμος Ζηρού δεν μπορεί να βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση.

Δεν μπορεί το ασθενοφόρο της Φιλιππιάδας να χρησιμοποιείται στην Πρέβεζα για εξιτήρια, την ώρα που τα δύο ασθενοφόρα του Θεσπρωτικού παραμένουν χαλασμένα για μήνες και η Λάκκα Σουλίου να αναρωτιέται ποιος θα φτάσει σε ένα επείγον περιστατικό.

Οι πολίτες του Δήμου Ζηρού έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα στην άμεση πρόσβαση στο επείγον με κάθε άλλον πολίτη.

Η 6η ΥΠΕ έχει την ευθύνη για τις διοικητικές αποφάσεις και τον σχεδιασμό της υγειονομικής κάλυψης.

Και όλοι όσοι έχουν θεσμική ευθύνη οφείλουν να διασφαλίζουν την ισότιμη και ασφαλή πρόσβαση όλων των πολιτών στο επείγον.

Γι’ αυτό και ζητάμε απαντήσεις:

Για πόσο χρονικό διάστημα θα παραμείνει το ασθενοφόρο της Φιλιππιάδας στην Πρέβεζα;

Γιατί τα δύο ασθενοφόρα του Κέντρου Υγείας Θεσπρωτικού παραμένουν εκτός λειτουργίας εδώ και δυόμισι μήνες;

Πότε θα επιστρέψουν σε επιχειρησιακή λειτουργία;

Πώς καλύπτεται σήμερα το επείγον στο Θεσπρωτικό και στη Λάκκα Σουλίου;

Πότε θα παραληφθούν τα νέα ασθενοφόρα;

Και, κυρίως, πόσα από αυτά θα διατεθούν στον Δήμο Ζηρού;

Εμείς, οι πολίτες, ζητάμε το αυτονόητο:

Όταν ένας πολίτης ή ένας επισκέπτης του Δήμου Ζηρού καλέσει ασθενοφόρο, να υπάρχει διαθέσιμο ασθενοφόρο για να ανταποκριθεί.

Η υγεία δεν μπορεί να είναι θέμα τύχης, απόστασης ή συγκυρίας.

Ο Δήμος Ζηρού χρειάζεται άμεση λύση. Και τη χρειάζεται τώρα.

Johann Joachim Winckelmann. Ο γιός του τσαγκάρη που έκανε την Ευρώπη να λατρέψει την Αρχαία Ελλάδα

• 
  

Όλοι στη χώρα μας γνωρίζουν ότι «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, οι Ευρωπαίοι τρώγανε βελανίδια», ελάχιστοι όμως έχουν μπει στον κόπο να μάθουν τι ακριβώς κάναμε εμείς, όταν οι Ευρωπαίοι διάβαζαν αρχαία ελληνική γραμματεία, αποθέωναν την τέχνη της κλασσικής Ελλάδας και έχτιζαν κτίρια που να μοιάζουν με τους ναούς και τα μνημεία μας. Τέτοιες αναζητήσεις, βλέπετε, δεν φέρνουν κολακευτικά αποτελέσματα… Διότι, όταν οι Ευρωπαίοι ανακάλυπταν την Αρχαία Ελλάδα, εμείς χρησιμοποιούσαμε τα αγάλματα ως υλικά οικοδομής, κάναμε χάζι τους «μουρλούς ξένους» που γυρνούσαν στα ερείπια και σκίτσαραν τις «άχρηστες κολώνες», για να μην πούμε για εκείνους που, για λίγα γρόσια, διευκόλυναν τους «μουρλούς» να πάρουν στις πατρίδες τους μερικές από αυτές τις «παγανιστικές παλιατζούρες»… Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια, φίλες και φίλοι: πρώτα ανακάλυψε η Ευρώπη το μεγαλείο της κλασσικής ελληνικής τέχνης και ύστερα έμαθαν να το αγαπούν οι Έλληνες…

Τούτη η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον σπουδαιότερο ελληνιστή όλων τον εποχών. Έναν γιο τσαγκάρη από κάποια ασήμαντη πόλη της Πρωσίας, που εκατό χρόνια πριν την επανάσταση του ’21, έκανε την Ευρώπη να λατρέψει την ελληνική κλασική τέχνη. Το όνομά του είναι Johann Joachim Winckelmann

(Βίνκελμαν).

Πρόκειται για τον θεμελιωτή της κλασικής Αρχαιολογίας και τον μεγαλύτερο υμνωδό της ελληνικής τέχνης. Το πιθανότερο είναι να μην τον έχετε ακούσει ποτέ. Οι νεοέλληνες προτίμησαν τα ονόματα στρατιωτικών και διπλωματών για τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Στον Βίνκελμαν έμεινε μόνο ένα αδιέξοδο δρομάκι στο Α΄ Νεκροταφείο… Κι όμως, αν δεν ήταν εκείνος, ίσως να μην υπήρχε κανένας φιλέλληνας στρατιωτικός και διπλωμάτης να υποστηρίξει την Ελλάδα στην Ευρώπη…

Ο Βίνκελμαν ξεκίνησε να υμνεί την Αρχαία Ελλάδα με το έργο του «Σκέψεις για τη μίμηση των ελληνικών έργων στη ζωγραφική και τη γλυπτική», σημειώνοντας την ανωτερότητα της αρχαίας ελληνικής τέχνης απέναντι σε κάθε άλλη μορφή τέχνης όλων των εποχών! Στο έργο του προέτρεπε τους σύγχρονούς του καλλιτέχνες να διδαχθούν από αυτή την τέχνη και να τη μιμηθούν. Παροιμιώδης έμεινε η φράση του για την ανεπανάληπτη «ευγενική απλότητα και το ήρεμο μεγαλείο» των έργων της κλασικής Αρχαιότητας («edle Einfalt und stille Gröbe»).

Με το επόμενο δοκίμιό του για την «Αντίληψη του ωραίου στην τέχνη» (1763), ο Βίνκελμαν επηρέασε καθοριστικά τις αισθητικές αντιλήψεις ολόκληρης της εποχής του ύστερου Διαφωτισμού στην

Η ζωή σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ηπείρου, χωρίς δρόμους, μακριά από τον πολιτισμό.ΒΙΝΤΕΟ

Δύσκολη η ζωή στην ορεινή πατρίδα, όπου οι κάτοικοί της επιβιώνουν στις πιο σκληρές συνθήκες... 

Το οδοιπορικό μας συνεχίζεται στα ψηλά βουνά της Κοιλάδας Αχελώου, όπου συναντήσαμε τη φιλόξενη γιαγιά-Φωτεινή, η οποία μας καρτερεί με μεγάλη χαρά στο απομονωμένο χωριουδάκι της που τόσο πολύ αγαπάει, μας μεταφέρει τους προβληματισμούς της και μας περιγράφει πώς ήταν και πώς είναι η ζωή στο χωριό!

Βίντεο: Ανδρέας Κουτσοθανάσης

Νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σπίτι στο χωριό, τόση “ομορφιά” κλεισμένη σε λίγα τετραγωνικά

Τα παλιά, πέτρινα σπίτια εκπέμπουν μια ιδιαίτερη γοητεία, λες και κρατάνε μέσα τους μυστικά και ιστορίες, σαν να ναι έτοιμα να διηγηθούν ένα παρελθόν μισοξεχασμένο…

Τα σπίτια στο χωριό παλαιότερα ήταν μονώροφα και αργότερα διώροφα. Στο 1ο επίπεδο ήταν το κατώι όπου παλαιοτέρα σταβλίζονταν τα ζώα και στο 2ο επίπεδο ο χώρος της κατοικίας.

Επίσης υπήρχε εξωτερικός ξυλόφουρνος πέτρινος.Από πίσω ήταν χτισμένα μέχρι την επιφάνεια της γης και λίγο πιο επάνω με πέτρα και από το σημείο αυτό ως τη στέγη με χειροποίητα αφουρνάριστα τούβλα που συνήθως ονομάζονται πληθιά.

Οι στέγες των σπιτιών ήταν σκεπασμένες με ημισωληνωτές κεραμίδες . Το εξωτερικό μέρος των σπιτιών ήταν γυμνό χωρίς σουβά για αυτά τα λασπαχυρότουβλα που ορθώνουν τους τοίχους, τρίβονταν με την πάροδο του χρόνου από τις αλλεπάλληλες βροχοθύελλες που ξεσπούσαν κατά τη διάρκεια του χειμώνα, της άνοιξης και του φθινοπώρου. Το εσωτερικό των σπιτιών σχετικά περιποιημένο.

Τα δωμάτια υποδοχής καθώς και τα άλλα στρώνονταν με ψάθες και αργότερα τα περισσότερα σπίτια στρώνονταν με όμορφα χαλιά που η ίδια νοικοκυρά ύφαινε στον αργαλειό της κατά την εποχή του χειμώνα τότε που κοπιάζει πια η εξωτερική εργασία . Όσο για τα έπιπλα τα σπουδαιότερα ήταν: μία άρκλα (ντουλάπα) για προφύλαξη των φαγητών, μια στρογγυλή τάβλα αντί για τραπέζι φαγητού και τρία, τέσσερα σκαμνάκια για τους επισήμους γιατί οι σπιτικοί κάθονταν πάντοτε σταυροπόδι στην ψάθα.

Τα σκεύη ήταν σχεδόν όλα από ξύλα εκτός από τις κατσαρόλες που ήτανε χάλκινες . Τα πιάτα και τα κουτάλια ήταν τα περισσότερα ξύλινα . Ονομαστή από τα ξύλινα πιάτα ήταν η τουρνευτή (καυκιά) που έτρωγαν την τσιγαριστή φασολάδα και την νόστιμη σκορδαλιά τα μεσημέρια ή στο σπίτι ή στα χωράφια.

Το τουρνευτό επίσης κλειδοπίνακο που βρισκόταν σε πολλά σπίτια στον κάμπο που η νοικοκυρά έβαζε λίγο τυρί και μερικές ελιές, τα ασφάλιζε καλά και με λίγο ψωμί στον τρουβά ( ταγάρι) τα έστελνε για πρωινό ή για απογευματινό στο νοικοκύρη και στα παιδιά της με το τσαπί στο χέρι δούλευαν για το τίμιο ψωμί.

Λεγόταν και κονάκι

Ξενόφερτοι, στα περισσότερα μέρη, οι χτιστάδες. Ονομαστοί στο είδος αυτό κυρίως οι Ηπειρώτες και οι Λαγκαδιανοί. Δουλεύανε συντροφικά και κουβαλούσαν μαζί τους κι όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για τη δουλειά τους. Σε κάθε χωριό που πήγαιναν, δεν έχτιζαν μόνο ένα σπίτι, γι’ αυτό και η εργασία τους ήταν ομαδική.

Έφερναν μαζί τους και αρκετά ζώα (κυρίως μουλάρια), για να κουβαλούν τον ασβέστη από το καμίνι, την άμμο από τις ποταμιές, την πέτρα για την τοιχοποιία την κουβαλάγανε από τα νταμάρια που δουλεύανε οι φουρνελατζήδες, το νερό από τα πηγάδια ή τις δημόσιες βρύσες και γενικά για όλες τις απαραίτητες εργασίες.

Στο άνοιγμα των θεμελίων απαραίτητο ήταν το σφάξιμο του κόκορα και στην περίπτωση που ο νοικοκύρης ήτανε πιο εύπορος, τότε αντί για κόκορα σφάζανε αρνί (πολύ παλιό έθιμο). Όταν ολοκληρωνόταν η οικοδομή, σε πολλά μέρη, όλοι οι συγγενείς κι οι φίλοι κρέμαγαν ένα μαντίλι (συνήθως μεταξωτό). Αυτά τα έπαιρναν οι χτίστες. Ήταν δίπατα. Χτισμένα τα περισσότερα με πέτρα, ξύλο ή και με πωρόλιθο. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν οι πλίθες (για τα φτωχόσπιτα) και τα τούβλα (για περισσότερο ευκατάστατους). Η στέγη με πλάκες πέτρας, τσίγκο ή κεραμίδια, είχε μεγάλη κλίση, για τα χιόνια και τις βροχές και προεξείχε πολύ πάνω από τις προσόψεις.

Το πάνω πάτωμα (1ος όροφος) το ανώι και το κάτω (ισόγειο) το κατώι. Το ανώι είχε 2-3 δωμάτια και προοριζόταν για τη διαμονή της μεγάλης (συνήθως) αγροτικής οικογένειας ή για φιλοξενία για κάποιους επισκέπτες (ο Δοξάτος όπως το έλεγαν στην Καστοριά) . Δύο μεγάλα δωμάτια κι ανάμεσά τους ένα μικρό.

Το ένα από τα 2 μεγάλα ήταν το σαλόνι του σπιτιού, με σανιδένιο πάτωμα. Το μικρό, ανάλογα με τις ανάγκες της οικογένειας, άλλαζε χρήση. Το άλλο μεγάλο δωμάτιο ήταν το πρόχειρο (με διάφορες τοπικές ονομασίες), αλλά και το πιο σημαντικό. Από εκεί ήταν και η κύρια είσοδος στο σπίτι. Όλη η λάτρα του σπιτιού, γινόταν στο πρόχειρο δωμάτιο. Επίσης εδώ δέσποζε το τζάκι, το πιο πολύτιμο μέρος (ίσως) σε μια αγροτική κατοικία. Μόνιμη παρουσία στο τζάκι η πυροστιά ή σιδεροστιά, ένας κυκλικός ή τριγωνικός μεταλλικός τρίποδας.

Αποτελούσε το βασικό εργαλείο της νοικοκυράς, γιατί πάνω σ’ αυτό έβαζε κάθε κουζινικό σκεύος (π.χ. τηγάνι, τέντζερη, τσουκάλι, ταψί, σκάρα) για να ετοιμάσει το φαγητό. Τα βοηθητικά όργανα, εκεί κι αυτά. Η μασιά, για να ανακατεύουν τα κάρβουνα κι η τσιμπίδα, για να τα πιάνουν όταν σκόρπαγαν. Ο χώρος στο γείσωμα του τζακιού ήταν πολύ χρήσιμος για τη νοικοκυρά, που τον αξιοποιούσε με τον καλύτερο τρόπο. Εκεί πάνω τοποθετούσε πράγματα αμέσου χρήσεως.

Μια σειρά από πήλινα βάζα, στα οποία έβαζε το αλάτι, τη ρίγανη, το αλεύρι για το τηγάνισμα, το τσάι του βουνού ή τη φασκομηλιά κι ότι άλλο την εξυπηρετούσε. Δεξιά κι αριστερά υπήρχαν πολλά ξύλινα ράφια για τα χαλκώματα και τα τσουκάλια.

Επίσης πολλά καρφιά στους τοίχους, όπου κρέμαγε πολλές πάνινες σακούλες με τρόφιμα όπως τραχανά, χυλοπίτες, μπουλουγούρι, κριθαρένια παξιμάδια, σταφίδες και άλλα. Πάνω ψηλά, κρεμασμένη στα δοκάρια της σκεπής, μια πλατιά τάβλα, μήκους περίπου 2 μέτρων, που πάνω εκεί έβαζαν όλα τα καρβέλια μετά από το ξεφούρνισμα και τα σκέπαζαν μ’ ένα στενόμακρο πανί.

Σ’ ένα άνοιγμα στον τοίχο, που είχε μετατραπεί σε ντουλάπι με εσωτερικά ράφια, τοποθετούσαν όλα τα πιατικά, τα μαχαιροπίρουνα, τα κουτάλια, τις κούπες και τα ποτήρια.

Σ’ άλλο ειδικά διαμορφωμένο χώρο, υπήρχε θέση για το βαρελάκι με το πόσιμο νερό από την κεντρική βρύση του χωριού, απ’ όπου το κουβάλαγαν. Σε μια άκρη του δαπέδου υπήρχε μια μεγάλη στάμνα με το νερό της λάτρας και στη σειρά μικρότερες στάμνες – κιούπια – διαφορετικού μεγέθους για τη γλίνα, τη ντομάτα και το πετιμέζι. Στον τοίχο κρεμασμένος κι ο σοφράς ή τάβλα, ένα χαμηλό τραπέζι, συνήθως στρογγυλό, ύψους 20 εκατοστών. Την ώρα του φαγητού το ξεκρέμαγαν και κάθονταν όλοι τριγύρω σε σκαμνάκια.

Η σάλα του σπιτιού δεν πολυπατιότανε. Προοριζόταν για τους μουσαφίρηδες. Οι πλούσιες οικογένειες είχαν σιδερένια κρεβάτια, ενώ οι φτωχοί είχαν ξύλινες σανίδες για να μπαίνει πάνω το στρώμα, συνήθως από άχυρο.

Σ’ αυτό το δωμάτιο, αριστερά της εισόδου και πάνω ψηλά δέσποζε το εικονοστάσι, με τις εικόνες και τα στέφανα των νοικοκυραίων.

Πιο πέρα, ο μεγάλος γιούκος με όλα τα στρωσίδια καλοδιπλωμένα και τοποθετημένα προσεκτικά το ένα πάνω στο άλλο. Βελέντζες, μπατανίες, χράμια και το πάπλωμα για τους επισκέπτες, όλα σκεπασμένα με μια μεγάλη φανταχτερή μπατανία. Ντουλάπα με τη σημερινή μορφή δεν υπήρχε. Τα ρούχα της οικογένειας βρίσκονταν σε ένα παραπέτασμα κρυμμένα με μια μπατανία κι αυτά. Σ’ ένα μπαούλο (φορτσέρι, σεντούκι), κλειδώνονταν αντικείμενα κάποιας αξίας, αχρησιμοποίητος ρουχισμός & πολλές φορές τα γλυκά του σπιτιού.

Ένα μεγάλο τραπέζι στο μέσο του δωματίου, σκεπασμένο μ’ ένα κεντημένο τραπεζομάντιλο, και γύρω-γύρω καρέκλες. Κυρίαρχη θέση πάνω στο τραπέζι ή στον τοίχο κρεμασμένη, είχε η λάμπα πετρελαίου (λουσέρνα), που άναβε στη κυριολεξία με το σταγονόμετρο καθώς το πετρέλαιο ήταν πολύ ακριβό για τα δεδομένα της εποχής.

Στην πρόσοψη του σπιτιού δέσποζε η λόντζα, χαγιάτι ή το λιακό, ένα είδος βεράντας που αποτελούσε και την είσοδο στο ανώι. Ανάλογα με το ύψος της οικοδομής ήταν και το ύψος της σκάλας για τη λόντζα.

Το κατώι προοριζόταν κυρίως για τα ζώα. Η χρησιμότητά τους ήταν μοναδική. Ήτανε λοιπόν επόμενο να τα φροντίζουν πολύ. Για τον ίδιο λόγο, η απώλεια κάποιου ζώου, αποτελούσε βαρύ πλήγμα για την οικογένεια που το έχανε. Αν κάποια οικογένεια δεν μπορούσε να φτιάξει δίπατο σπίτι, τότε για τα ζώα κατασκεύαζε ένα καλυβάκι. Δεμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε το ένα να μην ενοχλεί το άλλο. Σε κάποιο χώρο έβαζαν το άχερο, τη βρώμη και το σανό. Ένα μικρό τμήμα του κατωγιού τον χρησιμοποιούσε η οικογένεια το χειμώνα. Στο κατώι υπήρχε επίσης το βαγένι με το κρασί, και στον τοίχο κρεμασμένες οι πλεξούδες με τα κρεμμύδια και τα σκόρδα.

Για 2 ζώα υπήρχε ξεχωριστός χώρος. Ο λώζος για το γουρούνι και το κοτέτσι για τις κότες. Μάλιστα, για να μην ξενογεννάνε οι κότες, μέσα στο κοτέτσι τους έφτιαχναν ένα ειδικό χώρο κι εκεί απαραιτήτως έβαζαν ένα αβγό, το φώλι ή φώλο, για να το βλέπει και να μπαίνει η κότα να γεννήσει εκεί. Και στον λώζο και στο κοτέτσι, απαραίτητη η κορύτα γεμάτη με νερό.

Στην αυλή, τέλος, αποθηκεύονταν σε ντάνες (τρακάδες) τα ξύλα και τα κλαριά για τις ανάγκες του σπιτιού.

Σε κάποιο σημείο δέσποζε ο φούρνος, απαραίτητος για κάθε σπίτι κι αυτό γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχε έτοιμο ψωμί, ούτε επαγγελματίας φούρναρης.

dinfo.gr

https://xiromeropress.gr

Μεγαλόχαρη Άρτας.100 Δράμια Λάδι Βερεσέ | Τι Ζωή Ήταν Αυτή;

Στη Μεγαλόχαρη Άρτας συναντήσαμε τον κύριο Νίκο, που μας γυρίζει πίσω στα δύσκολα χρόνια του ελληνικού χωριού. Μιλά για τη φτώχεια, τις δουλειές από μικρό παιδί, το σχολείο, τα παλιά πανηγύρια και τους γάμους, αλλά και για τη μέρα που μόλις 13 ετών άφησε το χωριό του και έφυγε για την Αθήνα.

Μια αληθινή ιστορία ζωής για μια γενιά που έφυγε, δημιούργησε τη ζωή της μακριά από τον τόπο της, αλλά δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες της.

Παραγωγή: Greek Village Life

Το ψηφοδέλτιο του "ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ" για τις εκλογές της Πανηπειρωτικής στις 12 Οκτωβρίου 2026

Με χαρά και αγάπη για την Ήπειρο ανακοινώνουμε τους υποψηφίους της Παράταξής μας ΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ. 

Ένα ψηφοδέλτιο  για όλους τους απόδημους. Πρόσωπα που   δοκιμάστηκαν και άλλα που κυριαρχούνται από το πάθος για την Ήπειρο και την αγάπη για τους συμπατριώτες. 

Επικεφαλής ο Χρήστος Ρούσσας, πρόεδρος του Συλλόγου Ηπειρωτών Άνω Λιοσίων, του μεγαλύτερου Ηπειρώτικου Συλλόγου στην Αττική.  Καλή επιτυχία.

Αφιερωμένο σε όσους δεν τους κάνει... "κού-κου" και σε εμάς που μας εκφράζει

Είναι "αλιευμένο" από το διαδίκτυο

ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΡΕΒΕΖΑΣ. Τα άκαιρα εγκαίνια στη Νικόπολη

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας χαιρετίζει κάθε θετική εξέλιξη που αφορά την Αρχαία Νικόπολη και την προσπάθεια ένταξής της, στον Κατάλογο των μνημείων της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Χαιρετίζουμε τα έργα που πραγματοποιούνται, χαιρετίζουμε κάθε βήμα που οδηγεί στην προστασία, την ανάδειξη και τη διεθνή προβολή της Νικόπολης.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαινιάζεται και μια νέα εκδοχή της ιστορίας της.

Η Νικόπολη δεν χρειάζεται πανηγυρισμούς για τα αυτονόητα, χρειάζεται συνέχεια, σοβαρότητα και κυρίως σεβασμό στην ιστορική διαδρομή που προηγήθηκε.

Με αφορμή τις δηλώσεις της Υπουργού Πολιτισμού, κυρίας Λίνας Μενδώνη, κατά τα “εγκαίνια” των νέων έργων στην Αρχαία Νικόπολη, ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας αισθάνεται την ανάγκη να αποκαταστήσει ορισμένες αλήθειες.

Η Νικόπολη δεν ανακαλύφθηκε τα τελευταία χρόνια, οι ανασκαφές και η συστηματική επιστημονική έρευνα στον αρχαιολογικό χώρο ξεκίνησαν ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, από διακεκριμένους αρχαιολόγους της εποχής, και συνεχίστηκαν τις επόμενες δεκαετίες.

Από τότε πέρασε περισσότερο από ένας αιώνας και αν κάτι χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος αυτής της διαδρομής, είναι ότι τα πράγματα προχώρησαν με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, παρά την τεράστια ιστορική και αρχαιολογική σημασία της Νικόπολης.

Γι’ αυτό και δεν μπορεί σήμερα το Υπουργείο Πολιτισμού να παρουσιάζει ως κάτι περίπου πρωτοφανές το γεγονός ότι, επιτέλους, γίνονται έργα προστασίας και ανάδειξης ενός μνημείου που εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα περιμένει την ανάλογη αντιμετώπιση.

Τα έργα είναι αναγκαία, είναι σημαντικά, είναι καλοδεχούμενα, αλλά δεν είναι χάρη κανενός. Είναι υποχρέωση της Πολιτείας απέναντι σε ένα μνημείο παγκόσμιας ακτινοβολίας.

Ακριβώς γι’ αυτό δεν χρειάζονται πανηγυρισμοί και εγκαίνεια για τα αυτονόητα.

Χρειάζεται να αναγνωριστεί η τεράστια καθυστέρηση που προηγήθηκε και να υπάρξει η δέσμευση ότι αυτή η καθυστέρηση δεν θα επαναληφθεί.

Η προσπάθεια για την UNESCO δεν ξεκίνησε σήμερα, δεν ξεκίνησε πριν από επτά χρόνια, δεν ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια, ξεκίνησε  το 2003.

Το 2003, ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας σε συνεργασία με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή για την UNESCO, κατέθεσαν στο Υπουργείο Πολιτισμού το αίτημα για την ένταξη της Αρχαίας Νικόπολης στον κατάλογο υποψηφιοτήτων της UNESCO. Η πρωτοβουλία αυτή ανακοινώθηκε τότε επίσημα από τον Όμιλο και στον τοπικό Τύπο.

Εδώ υπάρχει ένας φορέας που έχει κάθε δικαίωμα να μιλά για τη διαχρονική του παρουσία, ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας.

Από εκείνη τη στιγμή και επί περισσότερα από είκοσι χρόνια, ο Όμιλος δεν περιορίστηκε σε ευχολόγια και ανακοινώσεις.

Τα μέλη του πραγματοποίησαν επανειλημμένες επισκέψεις στην Αθήνα, συναντήσεις με την εκάστοτε πολιτική και υπηρεσιακή ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, παρεμβάσεις, υπομνήματα, εκδηλώσεις, δημόσιες τοποθετήσεις και συνεχείς επαφές με τους αρμόδιους φορείς.

Όλα αυτά όταν η Νικόπολη δεν αποτελούσε προτεραιότητα στην επικαιρότητα, όταν δεν υπήρχαν εγκαίνια, όταν δεν υπήρχαν κάμερες, όταν δεν υπήρχαν δηλώσεις για «μεγάλα βήματα», όταν η υπόθεση παρέμενε για χρόνια στάσιμη, ο Όμιλος ήταν εκεί και παρέμεινε εκεί.

Υπάρχει και κάτι ακόμη που οφείλουμε να καταστήσουμε απολύτως σαφές.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας ουδέποτε έλαβε και ουδέποτε ζήτησε κρατική ή αυτοδιοικητική χρηματοδότηση για την προσπάθεια αυτή, ούτε από το Υπουργείο Πολιτισμού, ούτε από την Περιφέρεια, ούτε από τον Δήμο, ούτε από οποιονδήποτε άλλο δημόσιο φορέα.

Οι μετακινήσεις στην Αθήνα, οι συναντήσεις, οι παρεμβάσεις, οι εκδηλώσεις και οι δράσεις πραγματοποιήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια με έξοδα των ίδιων των μελών του Ομίλου.

Δεν το αναφέρουμε για να ζητήσουμε ανταμοιβή,το αναφέρουμε γιατί η συμβολή μας δεν μπορεί να εξαφανίζεται από μία επίσημη αφήγηση.

Η πορεία δεν ήταν ευθύγραμμη, η πρώτη επιστημονική επιτροπή που είχε αναλάβει την προετοιμασία του φακέλου της Νικόπολης για την UNESCO το 2013 σταμάτησε ξαφνικά τις εργασίες της, ενώ στη συνέχεια, μετά την αποχώρηση μέλους της λόγω συνταξιοδότησης, δεν υπήρξε άμεση αντικατάστασή του.

Ακολούθησαν χρόνια καθυστερήσεων και χρειάστηκαν επανειλημμένες παρεμβάσεις του Ομίλου στο Υπουργείο Πολιτισμού, επισκέψεις, συναντήσεις, διαμαρτυρίες και δημόσιες παρεμβάσεις μέσω των μέσων ενημέρωσης, προκειμένου το θέμα να παραμείνει ζωντανό και να προχωρήσει εκ νέου η διαδικασία.

Το 2017 συγκροτήθηκε νέα επιστημονική επιτροπή,που είχε την τύχη της πρώτης όσπου συγκροτήθηκε η τρίτη.

Αυτά είναι γεγονότα της διαδρομής και έχουν σημασία ακριβώς επειδή σήμερα επιχειρείται να παρουσιαστεί η πορεία της Νικόπολης σαν μια υπόθεση που ουσιαστικά απέκτησε υπόσταση τα τελευταία χρόνια.

Δεν ζητάμε να μας χαρίσουν τίποτα, ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας δεν ζητά αναγνώριση για να ικανοποιήσει προσωπικές ή πολιτικές φιλοδοξίες.

Δεν αμφισβητεί τη δουλειά των αρχαιολόγων, των επιστημόνων και των υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού.

Δεν αμφισβητεί τη σημασία των έργων που πραγματοποιούνται σήμερα.

Αμφισβητούμε, όμως, την προσπάθεια να εμφανίζεται η σημερινή εικόνα σαν να μην υπήρξε χθες, γιατί χωρίς το χθες δεν θα υπήρχε το σήμερα.

Η Πολιτεία οφείλει περισσότερα στη Νικόπολη, το Υπουργείο Πολιτισμού δεν χρειάζεται να πανηγυρίζει επειδή κάνει σήμερα αυτό που όφειλε να έχει κάνει εδώ και δεκαετίες.

Οφείλει να συνεχίσει, οφείλει να επιταχύνει, οφείλει να ολοκληρώσει, οφείλει να αναδείξει και οφείλει να προχωρήσει με σοβαρότητα και συνέπεια την προσπάθεια για την UNESCO.

Η Νικόπολη δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείται ως σκηνικό για πολιτικές επιδιώξεις.

Χρειάζεται να αντιμετωπιστεί όπως πραγματικά της αξίζει, ως ένα μνημείο διεθνούς ακτινοβολίας.

Ο Όμιλος θα συνεχίσει να είναι παρών, όπως ήταν παρών το 2003.

Ήταν παρών όλα τα χρόνια που ακολούθησαν, ήταν παρών όταν η υπόθεση δεν είχε την προβολή που έχει σήμερα, ήταν παρών όταν χρειάστηκε να χτυπήσει πόρτες, ήταν παρών όταν χρειάστηκε να επιμείνει, ήταν παρών όταν χρειάστηκε να διαμαρτυρηθεί.

Θα είναι παρών και αύριο, όχι για να διεκδικήσει την «πατρότητα» της Νικόπολης.

Αλλά για να υπερασπιστεί την ιστορική αλήθεια της δικής του διαδρομής και τη θέση που δικαιούται η Νικόπολη στον παγκόσμιο πολιτιστικό χάρτη.

Η Νικόπολη είναι μεγαλύτερη από υπουργούς, είναι μεγαλύτερη από θητείες, είναι μεγαλύτερη από εγκαίνια

Σίγουρα είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε σημερινή επικοινωνιακή αφήγηση.

Τα έργα είναι καλοδεχούμενα, οι πανηγυρισμοί για τα αυτονόητα όχι.

Η Νικόπολη περιμένει να ολοκληρωθεί επιτέλους αυτό που επί δεκαετίες όφειλε η Πολιτεία να έχει κάνει. 

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας θα συνεχίσει να θυμίζει σε όλους ότι αυτή η προσπάθεια έχει ιστορία και η ιστορία δεν ξαναγράφεται με εγκαίνια.

Οπότε άκαιρη είναι η προσπάθεια να παρουσιαστεί μια προσπάθεια είκοσι και πλέον ετών σαν να ξεκίνησε σήμερα.

Άκαιρη είναι η πολιτική οικειοποίηση μιας υπόθεσης που ανήκει στην ιστορία και στην κοινωνία.

Άκαιρη είναι η μετατροπή των εγκαινίων σε πολιτική προβολή μιας διαδρομής που προϋπήρχε.

Άκαιρη είναι η απαίτηση να ξεχάσουμε ποιοι ήταν παρόντες πριν εμφανιστούν οι κάμερες.

Άκαιρο είναι να χρησιμοποιείται η Νικόπολη ως επικοινωνιακό σκηνικό.

Άκαιρο είναι να εμφανίζεται ως προσωπικό  επίτευγμα μια διαδρομή στην οποία εργάστηκαν επί δεκαετίες πολλοί άνθρωποι και πολλοί επιστήμονες.

Άκαιρο είναι να μπαίνει στο περιθώριο η ιστορική συνέχεια και να προβάλλεται μόνο η τελευταία χρονική περίοδος.

Ακόμη πιο άκαιρο είναι να ζητείται από όσους εργάστηκαν για τη Νικόπολη επί χρόνια να σιωπήσουν όταν βλέπουν την ιστορία της προσπάθειας να παρουσιάζεται διαφορετικά.

Η UNESCO δεν είναι πολιτικό τρόπαιο, η Νικόπολη δεν είναι πολιτικό σκηνικό.

Η πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως εργαλείο προσωπικής ή κομματικής προβολής.

Για εμάς, ο πολιτισμός δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα, τα μνημεία δεν είναι προϊόντα, οι αρχαιολογικοί χώροι δεν είναι εμπορικά ακίνητα.

Η πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πεδίο οικονομικής εκμετάλλευσης και να παραδίδεται, άμεσα ή έμμεσα, σε ιδιωτικά συμφέροντα με το πρόσχημα της «αξιοποίησης».

Η πολιτιστική κληρονομιά είναι δημόσιο αγαθό και ανήκει στην κοινωνία, στην ιστορία και στις επόμενες γενιές.

Η εμπορευματοποίηση του πολιτισμού δεν είναι κάτι που μπορούμε να προσπεράσουμε αδιάφορα.

Όπως δεν μπορούμε να προσπεράσουμε τις παρεμβάσεις σε εμβληματικά μνημεία της χώρας, την τσιμεντοποίηση και τις μεγάλης κλίμακας κατασκευές που έχουν προκαλέσει έντονο επιστημονικό και δημόσιο διάλογο.

Η Νικόπολη δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις, άλλες επικοινωνιακές κορώνες και άλλες προσπάθειες να ξαναγραφτεί η ιστορία της ανάλογα με την εκάστοτε συγκυρία. Χρειάζεται πράξεις, συνέχεια, συνέπεια και σεβασμό. Χρειάζεται να ολοκληρωθούν όσα για δεκαετίες παρέμεναν σε εκκρεμότητα και να διασφαλιστεί ότι η πορεία προς την UNESCO θα συνεχιστεί με επιστημονική σοβαρότητα, θεσμική συνέπεια και διαφάνεια.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας θα συνεχίσει να υπηρετεί αυτή την προσπάθεια με τον ίδιο τρόπο που την υπηρέτησε όλα αυτά τα χρόνια, με επιμονή, με συνέπεια και χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Θα συνεχίσει να υπερασπίζεται την ιστορική αλήθεια, να υπενθυμίζει όσα προηγήθηκαν και να διεκδικεί για τη Νικόπολη τη θέση που πραγματικά της αξίζει.

Γιατί η Νικόπολη δεν ανήκει σε κανέναν υπουργό, σε καμία κυβέρνηση, σε καμία παράταξη και σε καμία χρονική περίοδο.

Ανήκει στην ιστορία, ανήκει στην Πρέβεζα, ανήκει στην Ελλάδα, ανήκει στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά.

Αυτή την ιστορία έχουμε χρέος όλοι να τη σεβαστούμε, να την προστατεύσουμε και να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές όπως της αξίζει.

Γιατί τα εγκαίνια περνούν, οι πολιτικές θητείες περνούν, οι επικοινωνιακές αφηγήσεις περνούν.

Η Νικόπολη, όμως, μένει και η ιστορία της δεν εγκαινιάζεται σήμερα.

«Πιο όμορφα γράμματα μπορείς» έγραψε η δασκάλα. «Όχι κυρία δασκάλα δεν μπορεί!» απαντά μητέρα δυσλεκτικού παιδιού

Μητέρα παιδιού με δυσλεξία, είδε γραμμένο στο τετράδιο του γιου της, το σχόλιο της δασκάλας του, που του έγραφε “Πιο όμορφα γράμματα μπορείς”.

Η ίδια με την ακόλουθη δημόσια ανάρτηση στο προφίλ της, παίρνει θέση

Όχι κυρία δασκάλα. Δεν μπορεί.
Πολύ σωστά σου απάντησε.

Γιατί ακόμα και το να καθίσει να συγκεντρωθεί να κάνει την Αντιγραφή για αυτό το παιδί είναι μια μάχη.

Μάχη με τη δυσλεξία που έχει, με την έλλειψη συγκέντρωσης και γιατί δυστυχώς όταν έπρεπε κανεις δεν το βοηθησε να μάθει να κρατάει σωστα το μολύβι και να μην κουράζεται και πονάει.
Και σήμερα μου πήρε μισή ώρα να τον πείσω να κάνει αντιγραφή γιατί ματαίωσες την χθεσινή προσπάθεια του.

Κουράστηκα πια να βλέπω παιδιά να προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους επειδή δεν τους δίνει κανεις το χρόνο, τον χώρο και τη φροντιδα που χρειάζονται για να ανθίσουν.

https://viralgreece.eu/

Λεπτή διαπραγμάτευση για την τιμή στο πρόβειο γάλα, μέχρι 1,90 οι προσφορές

 του Ηλία Ανδρεάκη

Η υψηλή ζήτηση για φέτα σε συνδυασμό με τη μειωμένη παραγωγή πρόβειου γάλακτος, ελέω της σημαντικής μείωσης του ζωικού κεφαλαίου, ως άμεση επίπτωση των ζωονόσων της ευλογιάς, της πανώλης, και του αφθώδους πυρετού τα τελευταία χρόνια, έχουν δώσει σημαντική ώθηση στις τιμές του πρόβειου γάλακτος.

Έτσι, με τις διαπραγματεύσεις για τη νέα εμπορική περίοδο να είναι σε εξέλιξη οι τιμές που ακούγονται αυτή τη στιγμή κινούνται στα 1,80-1,90 ευρώ το κιλό, αρκετά πιο πάνω δηλαδή από τα 1,50-1,60 ευρώ της περσινής περιόδου. Αυτή η ανοδική τάση αναμένεται να έχει διάρκεια, αφού με τη ζήτηση για φέτα ΠΟΠ ειδικά από το εξωτερικό, αλλά και από την εγχώρια αγορά να καλπάζει, και τα αποθέματα των γαλακτοβιομηχανιών να αδειάζουν, η προμήθεια του πρόβειου γάλακτος κάνει απόλυτα αισθητό το έλλειμμα παραγωγής.

Στην περιορισμένη διαθεσιμότητα πρώτης ύλης στάθηκε κατά την τοποθέτηση του στο συνέδριο του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων και ο πρόεδρος της Εθνικής ∆ιεπαγγελματικής Οργάνωσης Φέτας (Ε∆ΟΦ), Μιχάλης Σαράντης. Αυτή η στενότητα προσφοράς οφείλεται εν πολλοίς στο γεγονός ότι αθροιστικά λόγω των επιζωοτιών τα προηγούμενα χρόνια έχουν χαθεί πολύ περισσότερα από 500 χιλιάδες χιλιάδες πρόβατα, τα οποία και δεν έχουν αντικατασταθεί ακόμα, δημιουργώντας ένα μεγάλο κενό στην παραγωγή. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του κ. Σαράντη μάλιστα η μείωση της παραγωγής πρόβειου γάλακτος είναι πολύ πιθανό να φτάσει στους 80.000 τόνους, νούμερο που αντιστοιχεί σε ένα έλλειμμα περί των 20.000 τόνων φέτας.

∆εν πρέπει να ξεχνάμε ότι με διαφορά το μεγαλύτερο μέρος του συνολικού όγκου πρόβειου γάλακτος στη χώρα μας προορίζεται για την παραγωγή της φέτας ΠΟΠ. Βάσει στοιχείων το 2025 εκεί κατέληξε το 75% του πρόβειο γάλακτος και το 41% του γίδινου γάλακτος που παρήγαγε η χώρα μας. Αν συνοπολογιστεί ότι εκτιμάται ότι η ζήτηση για εξαγωγές φέτας έχει αυξηθεί φέτος κατά 7%, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι για κάθε κιλό τυριού φέτας απαιτούνται κάτι παραπάνω από 4 κιλά γάλακτος, εύλογα αντιλαμβάνεται κανείς τη σημασία που έχει κάθε κιλό παραγόμενου γάλακτος.

Αύξηση που μεταφέρεται στις ζωοτροφές

Η σημαντική άνοδος των τιμών του πρόβειου γάλακτος συνακόλουθα δείχνει να μεταφέρεται σε κάποιο βαθμό και στις ζωοτροφές. Έχοντας τη δυνατότητα να πληρώσουν λίγο παραπάνω λόγω της υψηλότερης τιμής που χαίρει το προϊόν τους, μεταφέρεται ότι για αγορά καλαμποκιού οι κτηνοτρόφοι καλούνται να δώσουν έως και 23 λεπτά, ενώ η τιμή της μηδικής, λόγω και της πιο περιορισμένης διάθεσης της καλλιέργειας, φτάνει αυτή τη στιγμή μέχρι και τα 29 λεπτά. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι σημαντικά αυξημένα είναι και τα λειτουργικά κόστη (ρεύμα, πετρέλαιο κτλ) που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι κτηνοτρόφοι.

Κρίσιμη η ανασύσταση κεφαλαίου

Με χιλιάδες παραγωγούς να έχουν απωλέσει μέρος ή και το σύνολο των κοπαδιών τους κρίνεται σκόπιμο η Πολιτεία να κινητοποιηθεί και να στηρίξει άμεσα και έμπρακτα τη σύσταση του ζωικού κεφαλαίου, κάτι που ζητάει επίμονα ο κτηνοτροφικός κλάδος εδώ και αρκετό διάστημα. Εξάλλου, όπως φρόντισε να τονίσει ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Μ. Σχοινάς, από το άτυπο συμβούλιο του ∆ουβλίνου πριν λίγες εβδομάδες το θέμα αυτό αποτελεί προτεραιότητα για τη χώρα.

https://www.agronews.gr/

Πώς ζουν οι άνθρωποι σε ένα απομακρυσμένο χωριό. BINTEO.

Συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας αναδεικνύοντας την ανεξερεύνητη ταυτότητα της ορεινής Ελλάδας.

Πρόσφατα βρεθήκαμε στην πανέμορφη Χρύσω Ευρυτανίας, σε ένα φτωχό και ορεινό χωριό των Αγράφων, εκεί που ζουν πλέον ελάχιστοι κάτοικοι. Η Γλυκερία και ο Βαγγέλης, μας υποδέχονται με χαρά στο σπιτικό τους και με την συμπεριφορά τους μας διδάσκουν ότι η αρχοντιά στη φτώχεια είναι η καλοσύνη και η μόνη σωτηρία για τη διάσωση της ορεινής πατρίδας, είναι η επιστροφή στα χωριά μας! Μουσική: Εσείς βουνά που αντέχετε - Κώστας Νάκας Βουνά μου που 'στε απάτητα - Κώστας Νάκας Κλαρίνο: Γιώργος Τουφεκούλας.

Βίντεο: Ανδρέας Κουτσοθανάσης