Η απλότητα της ζωής στο χωριό.
|
Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης
Στο χωριό η Μήτραινα είναι μια γυναίκα δουλευταρού ,ποτέ δεν βάζει κώλο κάτου να καθίσει. Μια στα πρόβατα, μια στο χωράφι, να πλείν να καθαρείσ’ να ετοιμάσ’ τα παιδιά για το σχολείο. Η κακομοίρα ούτε να κοιμηθεί δεν αδειάζει. Κάπου λίγο τον κλέβει κεί στο προσήλιο καθώς βοσκάει τα πρόβατα.
-Ω Μήτραινα τι κάνς αυτού μωρή της χούιαξε η Βασίλω.
- Να τον πήρα λίγο στον κώλο η φουκαριάρα αποκοιμήθκα πάνω σε ένα τσιουγγάνι.
-Μώρ Μήτραινα μπράβο πτσαρίνα είσαι .
-Τι να μώρ Βασίλω η ανάγκη κάνει την αρκούδα και χορεύει.
Ο Μήτρος ένας αχαήρευτος τεμπέλης μόλις σηκώνει το ένα ποδάρι βρωμάει το άλλο. Έλα βρέ ανιπρόκοπε να κάνουμε καμιά δουλειά. Άστο ρε γυναίκα για αύριο τώρα βαριέμαι. Έλα το κάνεις σαν τι γάτα που κυνήγαγε το κρέας και δεν το έφτανε και έλεγε τι να σου κάνω που είναι Παρασκευή και δεν αρταίνουμε. Γυναίκα λέει ο Μήτρος τώρα τσώπα τώρα συλοέμαι. Τι συλοέσαι ρε χαμένε ρε ακαμάτη με το μυαλό το κλούβιο σου? Γυναίκα τώρα αν ήμουν πρόεδρος θα άλλαζα τον κόσμο. Ποιός ρε χαμένε να άλλαζε τον κόσμο που εσύ ούτε βρακί δεν αλλάζεις έπιασε ο κώλος κόρα. Αστόησα όμως ότι είσαι στα ΤΕΑ εκεί και αν κάνεις δουλειά τι σου φταίνε άνθρωποι ρε κέρατο βερνικωμένο αν είναι απο τσαλονούς και τους καρφώνεις στους κολοβούς το ψωμί σου τρώνε. Εσύ για καμιά κολτσίνα στο καφενείο είσαι και να σε έχω και βαρβάτο μην σε χάσω και απο σόι, άντε τώρα κομμάτια σου και σήκω να καθαρίσουμε το μαντρί. Γυναίκα άστο για αύριο. Α ρε προκομένε για τίποτε δεν κάνεις το τρώς και πάει χαράμι.
Θυμάμαι τον σχωρεμένο τον πατέρα σου που μου έλεγε που σε έστειλε στον Ράρα να μάθεις ψίχα κλαρίνο αλλά εσένα σε πόνεσαν τα δάχτυλα. Αμ το άλλο όταν έφευγε το μπουλούκι για να πάει στα καμποχώρια για δουλειά ξεκίνησες και εσύ, κάποια ούντα ακούω το παιδί να φωνάζει μάνα ο Τάτας στη σκαμνιά. Ωρέ σκασμένο τι φωνάζεις! ΟΤάτας είναι στη σκαμνιά και τρώει σκάμια να μου ήρθε ένα σκάμνο στο κεφάλι.
Γλέπω τι να δω ρε προκομένε να μου χαθείς ρε ρημάλι είδες τον Λιάκο της Βαγγέλαινας που με προξενεύανε, σπίτια, αμπέλια ,χωράφια, εσύ μόνο κουρατσέλες στο χαλέ ξέρεις να κάνεις. Ποιός μωρέ αυτός που στο αντάρτικο μόνο για μάγειρας έκανε, εμένα ο Ζέρβας με είχε κατά νου του.
Ώρε Μήτρο Μπαζίνα αν ήξερες και πέντε κλίτσες γράμματα θα ήσουν μεγαλύτερος στρατηγός απο εμένα ,έτσι μου έλεγε ο Ναπολέων. Τι λες ωρέ στραποκαμένε κοίτα να μάσεις τα βρακιά σου που είσαι σαν τον Ρέτζιο και μετά γίνε και βασιλιάς.
Τελικά ο Μήτρος βρήκε το δρόμο του εκεί στη Φιλιππιάδα του Αγίου Δημητρίου στην εμποροπανήγυρη εκεί που αυτό το παλικάρι από την Βέροια ο Κώστα Μουρατίδης στο βαρέλι του γύρο του θανάτου που άμα έφευγε από εκει κανένα κεφάλι θα έπαιρνε ή θα έφτανε απέναντι στην Στρεβίνα. Εκεί και ο φακίρης με την κοπελιά στο κασόνι την έκοβε στην μέση αλλά αυτή ηταν ζωντανή εμείς πάντως με ένα τρουβαδάκι γκόρτσα τα βλέπαμε όλα και εκεί στον πάτο στην πλαταία ακούμε μια γνώριμη φωνή [έλα ρε μανάρα μου πως κάνει η Βουγιουκλάκη ] !!
Ποιός ήταν λέτε, ο Μήτρος απο την Ζαρκοβίτσα είχε μια αρκούδα και ένα ντέφι και έκανε τον αρκουδιάρη, ο έρμος ο Μήτρος δεν ξέχασε την τσιγγάνικη φύτρα του.
Φύτρα =καταγωγή
χουιαξε=φώναξε
ψίχα =λίγο
κολοβός=χωροφύλακας
τάτας =πατέρας
σκαμιά=μουριά
πτσαρίνα=δυνατή άξια
Γιώργος Γιαννάκης
Απόδημος Κραψίτης
Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης
Όπως ο χρυσός δοκιμάζεται στη φωτιά έτσι και η
φιλία δοκιμάζεται στην δυστυχία.
Aυτά μας έλεγε το αναγνωστικό της Πέμπτης τάξης
του δημοτικού
Μας ανέφερε για μεγάλες φιλίες Δάμων και Φιντίας,
Ορέστης και Πυλάδος, Αχιλλέας και Πάτροκλος αυτά στην μυθολόγια. Τώρα θα σας
μηλήσω γιά τον Γιάννο και τον Κωνσταντή δυό, παλληκαράκια στο χωριό αυτοκόλλητα, όλοι τα φωνάζανε να τα διπλάρκα [δίδυμα] δεν αποχωριζόταν ο ένας τον
άλλον. Όταν τα παιδιά παίζαν το τόπι της καβάλας [ένα παιχνίδι που
χωριζόταν ζευγάρια τα παιδιά και έμπαινε καβάλα ο ένας τον άλλον ρίχνοντας τόπι
και άμα έπεφτε αλλάζανε ] αυτοί εκεί μαζί να μην μπεί κανένας άλλος καβάλα
τους.
Δεν ξέρω μάλλον γινήκανε και βλάμηδες. Σε πολλά
μέρη στην Ήπειρο και μάλιστα στα Δωδωνοχώρια υπάρχουν κτήματα και μέσα υπάρχει
ένα ξένο δέντρο, φαντάζουμε είναι κάποιας κόρης προικιό, και το δέντρο το άφησαν
στο παιδί για να λένε ότι δεν έφυγε όλη η περιουσία. [Τίνος είναι εκει στην μέση
στο χωράφι το πουρνάρι; Είναι του Πάνου Μάρκου ρωτάγαμε τον μπάρμπα Κέκκο ]. Ε
μια τέτοια περίπτωση ήταν και του Γούσια, πήγε ο έρμος να φάει κάνα κεράσι από
την κερασιά του που ήταν στο κτήμα του Λάζου, τον είδε αυτό το παλιοκαθίκι ο
Λαζοκώστας που δεν τον χώνευε όλο το χωριό. Ε Κερατά μου χάλασες τα στάρια
στέκεται και τραβάει δύο μπαταριές, πάρτον κάτω τον μαύρο Γούσια. Τώρα
πόλεμος, ποιός τον σκότωσε!!!! Οι Γερμανοί καθώς περνάγανε νόμιζαν ότι τους
παρακολουθούσε και του ρίξαναν.
Αλλά ας πάμε πάλι στα παιδιά στους φίλους, μεγαλώσανε πήγαν μαζί φαντάροι εκεί στο ΚΕΕΜ στη Σπάρτη και εκεί κολλητοί μέχρι που απολύθηκαν και μαζί στο χωριό. Καιρός περνάει αλλά δεν περνάει έτσι και ο φόνος του Γούσια. Στον καφενέ πολλές φορές γινόταν κουβέντα ποιός σκότωσε το Γούσια. Ο παπάς του χωριού μια μέρα κάτι ψέλλισε για τον Περδίκη που έχει κτήμα εκεί κοντά και είδε στην κερασιά τον Γούσια. Αυτός που είδε το φονικό από αυτί σε στόμα έφτασε και στο Σπύρο τον γιό του Γούσια.
Τα παιδιά είχαν από ένα κοπαδάκι και τα βοσκάγανε εκεί πέρα στα Μπαρμπέρια [λεγόταν έτσι γιατί οι Σουλιώτες καθώς κατεβαίναν την διάβα της Ολύτσικας εκεί καθόταν και μπαρμπεριζονταν και σαν άλλοι Σπαρτιάτες να αντιμετωπίζουν τους τουρκαλβανούς του Αλή]. Το χειμώνα τα κατεβάζαν ποιό χαμηλά εκεί στον Αη Γιώργη. Ποιός μπορεί να ξεχάσει στο πανηγύρι του Άι Κοσμά του Αιτωλού τον Αύγουστο εκεί στο μεσοχώρι, ο Κωνσταντής να χορεύει την Γενοβέφα έτσι αργά λες και πλέκει με τα πόδια του ψιλοβελονιά κάτω από τη γλυκιά μελωδία απο το βιολί του μπάρμπα Βαγγέλη Γκόγκου. Εκεί όλοι οι μερακλήδες, ο μπάρπα Βαλέκας, τον Κίτσο Λούλα που πάνω στα μεράκια του πέταγε τα παπούτσια του και χόρευε σαν αναστενάρης και όταν σκάριζε ο ήλιος πέρα από την Μανωλιάσσα στα γόνατα και με την λωρίδα στο χέρι ο Φώτος να τους γονατίζει χορεύοντας το πιπέρι.
Τις Κυριακές κατηφόριζαν στο χωριό για να αλλάξουν και να πάνε και σε κάνα μπακαλιό να πιουν κάνα τσιπουράκι και να παίξουν και καμιά δηλωτή. Εκεί ακούστηκε και για τον φόνο στην κερασιά που ο φονιάς ήταν ο πατέρας του Γιάνου ο Λαζοκώστας. Πολλοί χωριανοί του είπαν να φυλάγεται, ο Γιάννος δεν έδωσε και πολύ σημασία η ζωή κυλάει κανονικά.
Ο Γιάννος αρραβωνιάζεται, τώρα πηγαίνει τακτικά στο χωριό. Εκεί κάποια μέρα ο Σπύρος ο γιος του Γούσια αντάμωσε τον Γιάννο και τον απείλησε. Ο Γιάννος δεν έδωσε και πολύ βάση και ο Κωστής το ίδιο του είπε, "σκυλί που αλυχτάει μην το φοβάσαι". Δεν πέρασαν λίγες μέρες και εκεί στο κρασόπουλο του Φώντα έγινε το μακελειό. Αφού τα παιδιά ήπιαν κανά ποτήρι παραπάνω, πετιέται ο Σπύρος με το μαχαίρι κατά πάνω στον Γιάννο, βλέπει ο Κωσταντής τον καυγά και στέκεται μπροστά από τον Γιάννο και τρώει την μαχαιριά κατάστηθα ακριβώς στην καρδιά, δεν άργησε να ξεψυχήσει εκεί για να σωθεί ο φίλος του. Από τότε έμεινε στα γύρω χωριά "σαν τον Γιάννο με τον Κωσταντή είναι σαν αδέρφια".
Γιώργος Γιαννάκης
Απόδημος Κραψίτης
Τον Δεκέμβριο του 1983 όλα τα σπίτια στο χωριό ετοιμάζονταν για τις γιορτές, όμως η Χρυσούλα δεν είχε καθόλου κέφι. Έμπαινε στο μήνα της αλλά δεν ήταν αυτό που την στεναχωρούσε… Τελικά, στα μέσα Ιανουαρίου γέννησε το τέταρτο παιδί της. Η μητέρας της έφτασε στο μαιευτήριο γεμάτη χαρά, αλλά βρήκε την κόρη της σε κακή ψυχολογική κατάσταση. Δεν ήταν η πρώτη φορά, αφού η Χρυσούλα αντιμετώπιζε ψυχικά προβλήματα και είχε βρεθεί στο ψυχιατρείο για κάποια χρονικά διαστήματα.
Η μητέρα της Χρυσούλας, σκεφτόταν πάντα πως τα δύο παιδιά που είχε δώσει η κόρη της στο παρελθόν για υιοθεσία, είχαν επηρεάσει τον ψυχισμό της. Η Χρυσούλα από την άλλη πλευρά, είχε «φορτώσει» τόσα πολλά μυστικά μέσα της, που λίγες ώρες μετά τη γέννηση του τέταρτου παιδιού της, δίχως να το πολυσκεφτεί ξέσπασε στη μητέρα της. «Τα δύο προηγούμενα παιδιά μου δεν δόθηκαν για υιοθεσία. Είναι θαμμένα στο κατώι του σπιτιού». Αρχικά, η μητέρα της πίστεψε πως είναι κάποια από τις τρέλες της κόρης της και δεν έδωσε σημασία.
Όμως η επιμονή της Χρυσούλας ότι λέει την αλήθεια, την οδήγησε στο να σκεφτεί πως ίσως αυτή την φορά δεν πρόκειται για κάποιο αποκύημα της φαντασίας της. Λίγες ημέρες αργότερα, η Χρυσούλα θα επιστρέψει με το μωρό της στο σπίτι της οικογένειας. Εκεί την περίμενε ο σύζυγός της, ο 58χρονος Βασίλης, αγρότης στο επάγγελμα. Εκείνη θα του πει όσα εξομολογήθηκε στη μητέρα της και εκείνος έξαλλος από την προδοσία -αφού εκείνος είχε σκοτώσει και θάψει τα παιδιά- θα την χτυπήσει ανελέητα, όπως συνήθιζε από την αρχή του έγγαμου βίου τους.
Η Χρυσούλα θα καλέσει ξανά την μητέρα της και θα της περιγράψει όσα έγιναν, ζητώντας της να την πιστέψει και να πάει στην αστυνομία. Η υπόθεση δεν χωρούσε πια αναβολή. Η μητέρα της Χρυσούλας πήγε στην αστυνομία και κατήγγειλε τη δολοφονία των εγγονιών της από τα χέρια του ίδιου τους του πατέρα. Το όνομα του Βασίλη δεν ήταν η πρώτη φορά που απασχολούσε τις Αρχές, αφού είχε συλληφθεί στο παρελθόν για υποθέσεις ναρκωτικών και είχε κάνει ένα “πέρασμα” από την φυλακή.
Όταν οι αστυνομικοί κάλεσαν στο τμήμα τον Βασίλη, εκείνος υποστήριξε πως το κοριτσάκι του ήταν άρρωστο και πέθανε στο νοσοκομείο, ενώ το αγοράκι το έχει δώσει η γυναίκα του «στους γύφτους για υιοθεσία». Αυτά τα σενάρια έλεγε και σε γνωστούς και γείτονες, ενώ πολλές φορές τα άλλαζε υποστηρίζοντας ότι και τα δύο παιδιά δόθηκαν για υιοθεσία σε εύπορες οικογένειες ή ότι τα είχαν στείλει σε ίδρυμα.
Η αλήθεια ήταν όμως πως τον Οκτώβριο του 1979 ο 58χρονος Βασίλης έθαψε το πρώτο παιδί στο υπόγειο του σπιτιού και το 1982 το δεύτερο παιδί τους είχε την ίδια τύχη. «Έλεγα στη γυναίκα μου να το πετάξουμε στα σκαλιά κάποιου σπιτιού στην πόλη. Κι εμείς θα ησυχάζαμε από αυτόν τον μπελά και αυτό θα έβρισκε ζεστασιά σε οικογένεια. Η Χρυσούλα δεν ήθελε επειδή έλεγε ότι δεν θέλει κανένας ένα άρρωστο παιδί στο σπίτι του. Μετά της έκανα άλλη πρόταση. Της είπα να το πετάξουμε στη θάλασσα ή σε κάποια ερημιά. Ούτε και αυτό το ήθελε. Όταν άλλη φορά της είπα να ανοίξουμε λάκκο στο κατώι και να το χώσουμε, εκείνη είπε εντάξει, να το βάλουμε εκεί μέσα. Όταν αποφασίσαμε να θάψουμε και το δεύτερο παιδί, δεν μας πήρε πολύ να συζητάμε. Κάναμε ότι κάναμε και το πρώτο. Το θάψαμε κι αυτό στο κατώι εκεί κοντά στο άλλο να έχει παρέα» είπε όταν πια «έσπασε» στην ανάκριση.
«Τα λυπήθηκε η ψυχή μου και αποφάσισα να δώσω τέλος στη μίζερη ζωή τους. Ήταν άρρωστα. Δεν μπορούσαν να γίνουν καλά. Άμα δεν με έπιαναν θα συνέχιζα και με τα άλλα δύο παιδιά μου. Ναι, θα τα είχα θάψει κι αυτά ζωντανά» περιέγραψε κυνικά στους αστυνομικούς που τον κοίταζαν “παγωμένοι”. Η Χρυσούλα θα κληθεί στο τμήμα και θα παραδεχτεί ότι ήταν παρούσα στο άνοιγμα του λάκκου του πρώτου παιδιού. Αυτό όμως που θα σοκάρει τους αστυνομικούς, ήταν πως ο 58χρονος άνδρας τα έθαψε ζωντανά!
Η τραγική ιστορία επιβεβαιώθηκε την ημέρα που ο Βασίλης υπέδειξε το σημείο που είχε θάψει τα δύο από τα τέσσερα παιδιά του. Η εκταφή αποκάλυψε ότι είχε θάψει το αγοράκι ζωντανό και τα κατάγματα στα πλευρά του υποδείκνυαν ότι το χτυπούσε για να μην κλαίει όσο το κάλυπτε με χώμα. Από το κοριτσάκι βρέθηκαν κάποια οστά, αφού το πτώμα βρισκόταν σε αποσύνθεση. «Ο πατέρας μου μια φορά άρπαξε ένα κλαδευτήρι και με κυνηγούσε να μου κόψει το κεφάλι. Δεν με έπιασε. Έτρεξα και ξέφυγα. Θα μου το έκοβε στ’ αλήθεια» είπε στους αστυνομικούς το 5χρονο αγόρι της οικογένειας, το μόνο που κατάφερε να επιβιώσει από την παράνοια του πατέρα.
Η αποκάλυψη της αλήθειας έφερε τον 58χρονο Βασίλη στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Ούτε την ιερή στιγμή της απολογίας του δεν βρήκε το θάρρος να πει την αλήθεια, παρά κατηγορούσε την Χρυσούλα και τα ψυχικά της προβλήματα. «Εκείνη έμπαινε στο ψυχιατρείο, αυτά ήταν φιλάσθενα κι εγώ έπρεπε να τα κάνω όλα μόνος μου», είπε στους δικαστές, που τον καταδίκασαν δις εις θάνατον.
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ
Η Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών
Μελετών Νομού Πρεβέζης θα τιμήσει και φέτος τη μνήμη του Αγίου Χαραλάμπους,
Πολιούχου και Προστάτη της Πρέβεζας, με την τέλεση Πανηγυρικού Εσπερινού στην
Αθήνα.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα
9 Φεβρουαρίου 2026, και ώρα 18:00 το απόγευμα, παραμονή της εορτής του Αγίου,
στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Αθηνών (Ακαδημίας 67).
Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας θα
τελεστεί Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ Αρτοκλασίας, χοροστατούντος του
Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αχαΐας κ. Αθανασίου.
Μετά το πέρας του Εσπερινού, ο
Σεβασμιώτατος θα ευλογήσει την Αγιοβασιλόπιτα της Εταιρείας.
Η Εταιρεία απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση
προς τους απόδημους Πρεβεζάνους, καθώς και προς όλους τους φίλους της, να
τιμήσουν με την παρουσία τους την τελετή, η οποία αποτελεί σημείο αναφοράς για
τη διατήρηση της ιστορικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής μας ταυτότητας.
Ο Μητροπολιτικός Ναός της Πρέβεζας είναι
αφιερωμένος στον Άγιο Χαράλαμπο, ο οποίος από το 1854 και εξής τιμάται ως
Πολιούχος και Προστάτης της πόλης.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος
θεράπευσε τους κατοίκους της Πρέβεζας από την πανώλη, η οποία εκείνη την εποχή
αποδεκάτιζε τον πληθυσμό. Μπροστά στη μεγάλη αυτή δοκιμασία, η εκκλησιαστική
ηγεσία της πόλης μετέβη στα Μετέωρα, και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Αγίου
Στεφάνου, όπου φυλάσσεται η Τίμια Κάρα του Αγίου Χαραλάμπους.
Η Τίμια Κάρα μεταφέρθηκε στην Πρέβεζα
και τέθηκε σε προσκύνημα στον ομώνυμο ναό. Με πίστη, ευλάβεια και δάκρυα, οι
κάτοικοι παρακαλούσαν τον Άγιο να τους απαλλάξει από την πανώλη. Ακολούθησε
αγρυπνία και τα ξημερώματα, λιτανεία σε ολόκληρη την πόλη.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος
Χαράλαμπος επενέβη θαυματουργικά και η πανώλη έπαψε. Το θαύμα αυτό αναγνώρισαν
ακόμη και οι Τούρκοι της εποχής, οι οποίοι είπαν χαρακτηριστικά:
«Να ο Θεός της αλήθειας, ο Θεός των
Ραγιάδων είναι ζωντανός».
Έκτοτε, ο λαός της Πρέβεζας ανακήρυξε
τον Άγιο Χαράλαμπο Προστάτη και Πολιούχο της πόλης.
Παρά "το αισιόδοξο της μνήμης" της λειτουργίας
δηλαδή πού εξωραίζει τις αναμνήσεις
για νά είναι πιο εύκολη η διαβίωση μας
μ΄αυτές, σήμερα βυθίστηκα στη θύμησή
μου καί ξαναζωντάνεψε, η ιστορία της
μικρής Ανθούλας και της δίδυμης αδελφής
της Κλειώς, όπως με συντριβή καί δακρυσμένα
μάτια, μου την διηγήθηκε πριν χρόνους
η γιαγιά μου Μαρία!
Μέσα
της δεκαετίας του 1930, χειμώνας καιρός
σε ένα ημιορεινό χωριό της Ακαρνανίας,
σε τόπο άγριο και άνυδρο, με πάνω από
1000 ταλαιπωρημένες ψυχές, ΄ζούσαν΄ σε
ένα πέτρινο αγροτόσπιτο , άρρωστες από
φυματίωση δυό μικρες 17χρονες αδελφές.
Ήταν
δύο όμορφα δίδυμα παιδιά, με μεθυστικά
μελιά μάτια που καθρέπτιζαν καλοσύνη
καί αλήθεια, με αλαβάστρινα διάφανα
πρόσωπα που διαβάζονταν οι αγγελικές
ψυχές τους, βελούδινα χείλη για να
χαιδεύουν οι αναπνοές τους τα όνειρα
καί λαμπερά σκουρόξανθα μαλλιά για να
φωλιάζουν των αγοριών οι αναστεναγμοί.
Οί
γονείς τους κοιμήθηκαν το θανατερό ύπνο
πάνω στην μοίρα τους από την ίδια αρρώστια
και τα κοριτσάκια παρ΄ότι άγρυπνοι
φρουροί, ηττήθηκαν από τον δρεπανηφόρο
αρματηλάτη.
Εμειναν
ορφανά τα παιδιά κί η μοίρα τούς έγραψε
με μαύρη μελάνη να παλεύουν με τό θεριό
που κατοίκησε στά πνευμόνια τους καί
δεν άφηνε να φιλήσουν τη ζωή.
Κατάχαμα
πάνω σε δυό στρώματα αριστερά και δεξιά
από το αναμμένο τζάκι, κείτονταν οι
κόρες μόνες,απροστάτευτες καί
αγιάτρευτες.
Η
θεία τους – η αδερφή τού πατέρα τους
ήταν η μόνη που νοιάζονταν, άνοιγε την
πόρτα έβαζε -ότι φαγητό ειχε,- σε ένα
κατσαρολάκι και το έσπρωχνε με ένα
καλάμι, για να φτάσει στα παιδια.
Μια
φορά στό τόσο ,κάλυπτε προσεκτικά το
πρόσωπο με διπλό μαντήλι καί τους πήγαινε
μια στάμνα με νερό καί ξύλα για την φωτιά
που άφηνε στή μέση τού σπιτιού.
Φοβόταν
καί εκείνη η έρμη- καί μέ τό δίκιο.της-
μη κολήσει κι΄είχε τέσσερα παιδια
και ένα βυζασταρούδι.
Η
αρρώστια ήταν βλέπεις αγιάτρευτη, δεν
υπήρχε γιατρός , ούτε φάρμακα, μόνο ο
θεός πέρναγε σπάνια από εκεί, αλλά δεν
τούς θυμόταν κι΄ όλους φυσικά.
Καταμόναχα
τα παιδιά , αντιστεκόταν στο χρόνο πού
θα τις φυγάδευε για πάντα, μόνα τους και
με την λίγη ζήση τους, κρατούσαν να μην
περάσουν το πέρασμα, στο μεγάλο
άγνωστο.
Άνιση
η μάχη, ο εχθρός πέρναγε τίς Θερμοπύλες.
Η
θεία τους ΄-όπως οι δεισιδαιμονικές
εποχες απαιτούσαν- έσφαξε ένα κόκορα
και με προφυλάξεις τον κρέμασε έξω από
την πόρτα, για να φύγουν ήσυχα λέει και
οι ψυχές των κοριτσιών -όπως του
πουλιού-και να μην υποφέρουν πλέον.
Τη
επομένη η θεία ανοιξε δειλά καί φοβισμένη
την πόρτα, έβαλε λίγο το κεφάλι της να
δεί αν ζουν τα παιδιά.. και άκουσε
την τρεμάμενη φωνή της μικρής Ανθούλας
να τής λέει ……Θίτσα…ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΑΜΕ
ΑΚΟΜΑ!!!!
Αυτές
οι σπαρακτικές λέξεις, αυτή η ηχώ,
ταπεινώνει αξίες, δοξασίες,ανθρώπους
καί θεούς.
Το
΄΄ΑΚΟΜΑ΄΄ τελείωσε κοντά στό λυκόφως,
οι φτηνές ζωές των κοριτσιών χάθηκαν
καί στην κόψη ενός παγωμένου δειλινού,
τα παιδιά πέταξαν καί πέρασαν την
χαρακιά.
Εφυγαν
γιά να ζωγραφίζουν στο επέκεινα με
φανταχτερά χρώματα, την ζωή που δεν
πρόκαμαν καί να μαρτυρήσουν στόν θεό
τό κακό καί τ’άδικο.
Ο
κόκορας δεν πήγε χαμένος, χρειάσθηκε
σάν σούπα στην μακαρία … κι η ζωή με
ανημπόριες και βάσανα ..συνεχίσθηκε…….
Ο
αντίλαλος όμως της φωνής της μικρής
Ανθούλας …..Θείτσα…ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΑΜΕ
ΑΚΟΜΑ!!!! ηχεί στο υπαρξιακό σου μεδούλι,
ανακαλείς μνήμες διήγησης, εσωτερικεύεις
τις σκληρές, πονεμένες άδικες ζωές
των άλλων και τις επικαιροποιείς στην
ζώσα
Γιατί
τα γράφω όλα αυτά καί σας στεναχωρώ…έλα
ντέ!!
Ίσως
και να σκέπτομαι τους ενσυναίσθητους
ανθρώπους με το ΄΄σπαρακτικό΄΄ εγώ, πού
γίνονται καλύτεροι καί ευτυχέστεροι,
όταν η Ανθούλα κι Κλειώ, τους συνεφέρνει,
τούς συνειδητοποιεί, τους προσγειώνει
,τους φωτίζει τό σήμερα με συγκρίσεις
καί τούς αισιοδοξεί.
Η Ένωση Ιδιοκτητών Ακινήτων Νομού
Πρέβεζας ενημερώνει τους ιδιοκτήτες, διαχειριστές και νόμιμους εκπροσώπους
ακινήτων ότι έχει τεθεί σε πλήρη εφαρμογή η υποχρέωση ηλεκτρονικής καταχώρισης
όλων των ανελκυστήρων που είναι εγκατεστημένοι στην ελληνική επικράτεια στο
Ενιαίο Μητρώο Ανελκυστήρων, σύμφωνα με το ισχύον νομοθετικό και κανονιστικό
πλαίσιο. Η ρύθμιση αυτή αποσκοπεί στη δημιουργία ενός ενιαίου και αξιόπιστου
συστήματος εποπτείας, στον έλεγχο της νόμιμης λειτουργίας των ανελκυστήρων και,
πρωτίστως, στη διασφάλιση της ασφάλειας των χρηστών.
Η υποχρέωση καταχώρισης θεμελιώνεται στο
άρθρο 11Α του Νόμου 3982/2011 (ΦΕΚ Α’ 143/17.6.2011), όπως αυτό έχει
τροποποιηθεί και ισχύει, ιδίως με το άρθρο 53 του Νόμου 4961/2022 (ΦΕΚ Α’
146/27.7.2022), με το οποίο ενισχύθηκε το πλαίσιο ψηφιακής καταγραφής και
ελέγχου τεχνικών εγκαταστάσεων, καθώς και με το άρθρο 70 του Νόμου 5218/2025
(ΦΕΚ Α’ 125). Περαιτέρω, με την Κοινή Υπουργική Απόφαση 59210/28-07-2025 (ΦΕΚ
Β’ 4123/29.7.2025) καθορίστηκαν η σύσταση, η λειτουργία και η διαδικασία
ηλεκτρονικής καταχώρισης στο Ενιαίο Μητρώο Ανελκυστήρων. Παράλληλα, η Κοινή
Υπουργική Απόφαση 28425/2008 (ΦΕΚ Β’ 2604/22.12.2008) εξακολουθεί να
εφαρμόζεται συμπληρωματικά, ρυθμίζοντας ζητήματα εγκατάστασης, λειτουργίας,
συντήρησης και ελέγχου ασφάλειας ανελκυστήρων.
Η υποχρέωση καταχώρισης αφορά το σύνολο
των ανελκυστήρων που βρίσκονται σε πολυκατοικίες, ιδιωτικές κατοικίες,
επαγγελματικά, εμπορικά και βιοτεχνικά κτίρια, καθώς και σε δημόσιες ή
κοινωφελείς εγκαταστάσεις. Περιλαμβάνονται ανελκυστήρες που βρίσκονται σε
κανονική λειτουργία, καθώς και ανελκυστήρες προσωρινά εκτός λειτουργίας ή
ανενεργοί, ανεξαρτήτως του αν έχουν δηλωθεί ή αδειοδοτηθεί στο παρελθόν. Η
δήλωση μπορεί να πραγματοποιηθεί από τους ιδιοκτήτες ή διαχειριστές των
ακινήτων, από νόμιμους εκπροσώπους αυτών, καθώς και από συντηρητές ή
εγκαταστάτες ανελκυστήρων, κατόπιν σχετικής εξουσιοδότησης.
Η καταχώριση πραγματοποιείται
αποκλειστικά με ηλεκτρονικό τρόπο μέσω της επίσημης ψηφιακής πλατφόρμας του
Υπουργείου Ανάπτυξης στη διεύθυνση https://elevator.mindev.gov.gr, με τη χρήση προσωπικών κωδικών Taxisnet. Για κάθε ανελκυστήρα απαιτείται η δήλωση στοιχείων που αφορούν, μεταξύ
άλλων, τη διεύθυνση και την ακριβή θέση εγκατάστασης, το έτος εγκατάστασης, τον
αριθμό στάσεων, την κατάσταση λειτουργίας, τη σήμανση CE, εφόσον υφίσταται, καθώς και τα στοιχεία του ιδιοκτήτη, του διαχειριστή
και του συντηρητή. Με την ολοκλήρωση της καταχώρισης, κάθε ανελκυστήρας
λαμβάνει μοναδικό αναγνωριστικό αριθμό (UUID), ο οποίος θα χρησιμοποιείται σε κάθε μελλοντική διαδικασία συντήρησης,
ελέγχου και πιστοποίησης.
Η καταληκτική ημερομηνία υποβολής των δηλώσεων ορίζεται η 30ή Ιουνίου 2026,
χωρίς πρόβλεψη δυνατότητας παράτασης. Η μη συμμόρφωση με την ανωτέρω υποχρέωση
ενδέχεται να επιφέρει την επιβολή διοικητικών προστίμων από 1.000 έως 5.000
ευρώ ανά ανελκυστήρα, ανάλογα με τη χρήση του ακινήτου, καθώς και διοικητικά
μέτρα, όπως παύση λειτουργίας ή σφράγισμα του ανελκυστήρα. Επιπλέον, η μη
καταχώριση συνεπάγεται αδυναμία νόμιμης συντήρησης και μελλοντικής πιστοποίησης
του ανελκυστήρα.
Η Ένωση Ιδιοκτητών Ακινήτων Νομού
Πρέβεζας καλεί τους υπόχρεους να μεριμνήσουν έγκαιρα για την ολοκλήρωση της
διαδικασίας, να συνεργαστούν με τους αρμόδιους συντηρητές ή τεχνικούς για την
ορθή συμπλήρωση των απαιτούμενων στοιχείων και να λάβουν υπόψη ότι η καταχώριση
των ανελκυστήρων αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη νόμιμη λειτουργία τους, για
την ασφάλεια των χρηστών και για τη διατήρηση της αξίας των ακινήτων.
Για περισσότερες πληροφορίες, οι
ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκέπτονται την επίσημη πλατφόρμα του Ενιαίου
Μητρώου Ανελκυστήρων στη διεύθυνση https://elevator.mindev.gov.gr.
Δεν «σήκωσε» τα πειράγματα που του έκαναν οι θαμώνες ενός καφενείου στο χωριό Κάτω Τρίτος στην περιοχή Ευεργέτουλα της Λέσβου ένας ηλικιωμένος συντοπίτης τους και πήρε την εκδίκησή του κόβοντας τη μύτη του καφετζή με ένα σκεπάρνι!
Ο ηλικιωμένος, που δεν έχει οικογένεια, ήταν στο καφενείο, όμως οι υπόλοιποι θαμώνες τον πείραζαν λέγοντάς του ότι θα τον παντρέψουν. Εκείνος, όμως, δεν το βρήκε αστείο κι έγινε… πυρ και μανία. Ετσι, πήγε στο σπίτι του, πήρε ένα σκεπάρνι και επέστρεψε στο καφενείο.
Εκεί ο ηλικιωμένος, σαν άλλος Γαρδέλης στα «Τσακάλια», ο οποίος μπήκε στην καφετέρια με την αλυσίδα στα χέρια και είπε τη γνωστή ατάκα, έβγαλε το εργαλείο από το μπουφάν του και χτύπησε στο πρόσωπο τον καφετζή, ακρωτηριάζοντας τη μύτη του!
Στο καφενείο επικράτησε πανικός και τα γέλια πάγωσαν. Ο άτυχος καφεπώλης μεταφέρθηκε αιμόφυρτος και σε κατάσταση σοκ στο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης, όπου χειρουργήθηκε και παρέμεινε για νοσηλεία.
Ο ηλικιωμένος δράστης συνελήφθη από αστυνομικούς του Τμήματος Γέρας και σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για πρόκληση επικίνδυνης σωματικής βλάβης και παράβαση της νομοθεσίας για τα όπλα.
Ο οξύθυμος ηλικιωμένος οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Μυτιλήνης, ενώ για την πράξη του θα λογοδοτήσει στη Δικαιοσύνη. Το σίγουρο είναι πως ο καφετζής, που θα ταλαιπωρηθεί αρκετά, δεν θα επιτρέψει στο μέλλον… πειράγματα στο καφενείο του.
Αφρικάνικο αίμα έτρεχε στις φλέβες της πανωραίας Μιχαέλας και το Κοράνι
όριζε τα πώς και τα γιατί του κόσμου της φαμίλιας της. Αυτή, δεν καταλάβαινε
από τέτοια. Γέννημα-θρέμμα Βερολινέζα, χάραζε τη δική της πορεία στους
δαίδαλους γύρω απ’ την Αλεξάντερπλατς.
Το έξυπνο μουτράκι της με τ' αμυγδαλωτά, κεχριμπαρένια μάτια, τα ποθητά
της χείλη, τα πάντα χαμογελαστά, το πνευματώδες χιούμορ της, οι αρωματικοί
χυμοί του τρυφερού κορμιού της, η τσαχπινιά της, την κάνανε περιζήτητη στους
κύκλους που προτιμούν τη γαλλική σαμπάνια απ’ τη γερμανική μπύρα, αυτών που
στέκονται υπεράνω του νόμου· κι έτσι, από καθαρή τύχη, η μικρούλα
μεγαλοπιάστηκε.
Τι άμυαλο κορίτσι!
Όπως οι πεταλουδίτσες της νύχτας ξεψυχούν κολλημένες στο καυτό λαμπόγυαλο, έτσι έφυγε κι αυτή· με τη βελόνα καρφωμένη στη φλέβα.
Alexandros Raskolnick
Μεγάλη κατολίσθηση έχει
σημειωθεί στην Ιόνια Οδό, στο 127ο χιλιόμετρο στο ύψος της Συκούλας.
Το σημείο είναι στα όρια των
Νομών Άρτας και Αιτωλοακαρνανίας και σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες το φαινόμενο
είναι σε πλήρη εξέλιξη.
Το ένα ρεύμα έχει ήδη κλείσει
ενώ χώματα και πέτρες αρχίζουν να καλύπτουν και το δεύτερο.
Η κυκλοφορία έχει διακοπεί με
τους οδηγούς που κινούνται από τα Ιωάννινα προς το Αντίρριο να τους σταματά η
αστυνομία στον κόμβο Αγγέλη και να κινούνται από την παλιά Εθνική Οδό.
Λίγο πριν τις δέκα το πρωί
έκλεισε και το δεύτερο ρεύμα της Ιόνιας με την κίνηση προς τα Ιωάννινα να
διακόπτεται στο ύψος της Αμφιλοχίας και να γίνεται από την παλιά εθνική.
Μια Αγκαλιά που δεν Τελειώνει Ποτέ: Ένα Αφιέρωμα σε μια υπερ-πολύτεκνη Μητέρα
Στις 2 Φεβρουαρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, τιμά το πιο ιερό πρόσωπο της ζωής μας, την Μητέρα. Σε μια εποχή που η Ελληνική οικογένεια δοκιμάζεται, υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται ζωντανά παραδείγματα της αγάπης, της πίστης και της προσφοράς. Σήμερα, το βίντεο αυτό είναι αφιερωμένο στην κυρία Μαρούλα. Μια γυναίκα που άνοιξε την αγκαλιά της για να χωρέσει 10 παιδιά, δέκα διαφορετικές ζωές, δέκα ελπίδες για το μέλλον. Στο πρόσωπό της κας Μαρούλας, τιμούμε κάθε μάνα που αγωνίζεται, που ονειρεύεται και που προσφέρει χωρίς να ζητά ανταλλάγματα. Χρόνια Πολλά σε όλες τις μητέρες! Χρόνια Πολλά στις "ηρωίδες" της διπλανής πόρτας!
|
Γυρίζουμε τον χρόνο πίσω και πάμε πριν 25 και λίγα παραπάνω χρόνια. Τότε, που είχαμε δραχμές. Αλήθεια τις θυμάστε;
Γιατί, εδώ που τα λέμε, με το πέρασμα των χρόνων, ξεχνιούνται και αυτές, παίρνοντας τη θέση τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Όμως, οι μεγαλύτεροι δεν τις έχουν ξεχάσει και ουκ ολίγες φορές θα έχεις ακούσει να λένε: «τότε, που είχαμε δραχμές, παίρναμε…». Και η αλήθεια είναι ότι με ένα χιλιάρικο στην τσέπη, φεύγαμε από το σπίτι και νιώθαμε… φορτωμένοι. Τώρα, ποιος φεύγει έχοντας πάνω του μόλις 2,93 ευρώ, όση δηλαδή είναι η αντιστοιχία; Σου φτάνουν μόνο για δύο εισιτήρια αστικής συγκοινωνίας, ένα κουλούρι κι ένα μπουκαλάκι νερό!
Ας δούμε παρακάτω τι μπορούσαμε να αγοράσουμε πριν 20 χρόνια με ένα χιλιάρικο.
Σήμερα με 2 ευρώ αγοράζεις take away ένα φρέντο, τότε μπορούσες να αγοράσεις ένα φραπέ (500 δρχ.), ένα κουλούρι (50δρχ.) κι ένα νερό (50 δρχ.) και είχες και ρέστα αφού σε ευρώ τα τρία παραπάνω είναι (2,80).
Με 2,93 ευρώ πάλι θα πρέπει να ψάξεις πολύ για να βρεις καφετέρια να καθίσεις να πιείς τον καφέ σου. Πριν 25 χρόνια έβρισκες και με 900 δρχ. καθόσουν σε καλό μαγαζί να πιείς τον καφέ σου κι έπαιρνες ρέστα.
Αλλά και κάποια άλλα από τα πράγματα που μπορούσες να αγοράσεις σε ένα σούπερ μάρκετ ή φούρνο το 1999.
1 μπουκάλι αγελαδινό γάλα: 240 δραχμές (σήμερα ξεκινάει από 80 λεπτά – αν είναι της εταιρείας του σούπερ μάρκετ και φτάνει στα 1,80 €)
Τυρόπιτα: 100 δρχ. (σήμερα ξεκινάει από 1 ευρώ η σφολιάτα και ανεβαίνει η τιμή)
Τυρογαριδάκια: 100 δραχμές (σήμερα από 1,00 €)
1 κιλό ψωμί: 160 δραχμές (σήμερα από 1.60 €)
Πάστα: 400 δραχμές (σήμερα κατά μέσο όρο 2,50 €)
Πιτόγυρο: 250 δραχμές (σήμερα από 2,50 €)
Σοκολάτα 100gr: 300 δραχμές (1,40 €)
