18 Απριλίου, Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών, η αξία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

 ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Γράφει ο Ευάγγελος Κατσίμπρας

Η 18η Απριλίου έχει καθιερωθεί διεθνώς ως Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών από το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών (ICOMOS) και έχει υιοθετηθεί από την UNESCO, με στόχο την ανάδειξη της εξαιρετικής σημασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινότητας ως προς την ανάγκη προστασίας, διατήρησης και ορθολογικής διαχείρισής της.

Η ημέρα αυτή αποτελεί σημείο αναφοράς για τον παγκόσμιο πολιτισμό, υπενθυμίζοντας ότι τα μνημεία και οι ιστορικοί τόποι συνιστούν αναντικατάστατα τεκμήρια της ανθρώπινης δημιουργίας, της ιστορικής συνέχειας και της πολιτιστικής ταυτότητας των λαών. Παράλληλα, αναδεικνύει τις σύγχρονες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η πολιτιστική κληρονομιά, όπως οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, η αστική και τουριστική πίεση, η εγκατάλειψη και η έλλειψη επαρκών μηχανισμών προστασίας.

Στο πλαίσιο αυτό, η προστασία και ανάδειξη των μνημείων και των τοποθεσιών δεν αποτελεί αποκλειστικά ευθύνη των αρμόδιων θεσμικών φορέων, αλλά συνιστά συλλογικό καθήκον, το οποίο προϋποθέτει τη συνεργασία της Πολιτείας, της επιστημονικής κοινότητας και της κοινωνίας των πολιτών.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας, με σταθερό προσανατολισμό στις αρχές και τις αξίες της UNESCO, υπηρετεί διαχρονικά τον σκοπό της προστασίας και προώθησης της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής. Στο πλαίσιο της πολυετούς δράσης του, ο Όμιλος καταβάλλει επί 23 συναπτά έτη συστηματικές, τεκμηριωμένες και επίμονες προσπάθειες για την ένταξη του Αρχαιολογικού Χώρου της Νικόπολης στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Ιδιαίτερης σημασίας είναι το γεγονός ότι ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας υπήρξε ο φορέας που προέβη στην κατάθεση του αρχικού αιτήματος για την ένταξη της Νικόπολης στον εν λόγω Κατάλογο, αναγνωρίζοντας εγκαίρως και αναδεικνύοντας με συνέπεια τη μοναδική ιστορική, αρχαιολογική και πολιτιστική της αξία. Η αρχαία Νικόπολη, ως πόλη μείζονος ιστορικής σημασίας και ως εμβληματικός αρχαιολογικός χώρος, φέρει τα χαρακτηριστικά εκείνα που την καθιστούν άξια διεθνούς αναγνώρισης και προστασίας.

Η συνεχής αυτή προσπάθεια του Ομίλου αποσκοπεί όχι μόνο στην επίτευξη της ένταξης, αλλά και στην ενίσχυση της προστασίας, της ανάδειξης και της βιώσιμης διαχείρισης του μνημείου, συμβάλλοντας παράλληλα στην πολιτιστική, κοινωνική και αναπτυξιακή ενδυνάμωση της ευρύτερης περιοχής.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών, επαναβεβαιώνουμε τη σταθερή μας προσήλωση στη διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς και στη συνέχιση των προσπαθειών για τη διεθνή αναγνώριση της Νικόπολης. Παράλληλα, απευθύνουμε κάλεσμα προς όλους τους αρμόδιους φορείς, αλλά και προς το σύνολο της κοινωνίας, να στηρίξουν ενεργά την κοινή αυτή επιδίωξη.

Η προστασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς αποτελεί ευθύνη απέναντι στην ιστορία, τον πολιτισμό και τις επόμενες γενιές. Η διατήρησή της ακέραιης και ζωντανής συνιστά θεμελιώδη προϋπόθεση για τη διασφάλιση της πολιτιστικής συνέχειας και της συλλογικής μας ταυτότητας.

Ο Γιώργος ο φονιάς.......

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Ο Γιώργος θα γινόταν φονιάς ήταν κάτι που φαινόταν από μικρός,  ένα παιδί ατίθασο δεν δεχόταν μύγα στο σπαθί του. Τον θυμάμαι εκεί στην τεχνική σχολή που πηγαίναμε, ήταν έτοιμος με τον σουγιά στο στόμα.
Εκείνος  ο Κανέλλος που είχε έρθει από χωριό της Αρκαδίας τι τράβαγε ο έρμος, μια μέρα τον ξεβράκωσε μπροστά μας και του έφτυνε τα λιόκια γιατί πήγε πρώτος στην τουαλέτα. Δεν ήταν μόνος του είχε και κάτι άλλα ξεφτέρια, θυμάμαι εκείνο το κωλόπαιδο τον Λυκούργο τον λέγαμε έτσι γιατί ήταν από την Σπάρτη. Ήταν άνθρωπος που του άρεσε το κακό, κολλητοί με τον Γιώργο στο ίδιο θρανίο, μαζί στις ζαβολιές. 

 Ο καθηγητής ένα ανθρωπάκι από τα μέρη της Αιτωλίας, αφού του κάναν τα νεύρα σαν τσατάλια, τότε λέει "το τελευταίο θράνιο να βγει έξω", παίρνουν το θρανίο και το βγάλανε στις σκάλες. Τι να πρωτοθυμηθώ, μια φορά αυτά τα αλητάκια πήγαν στο ρέμα πήραν κάτι βατραχάκια και τα αμολήσανε στην τάξη. Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω ποτέ το βρωμοξυλο που φάγανε από έναν αδερφό ενός συμμαθητή μας, έναν Κρητίκαρο, Μεθυμάκη αν θυμάμαι καλά. Δεκαπέντε μέρες έκανε ο Γιώργος να έρθει σχολειό. 

Τελειώσαμε το σχολείο, κάποτε μαζευτήκαμε μια παλιοπαρέα να πάμε να διασκεδάσουμε. Βλέπουμε τον Γιώργο στην πόρτα, του πιάνω λίγο την κουβέντα [μια και δεν τα πηγαίναμε και άσχημα, όχι γιατί με φοβότανε αλλά δεν του είχα μπεί  στο μάτι] και του λέω, ρε μπαγάσα καλά τα βόλεψες εγώ μια ζωή θα βαράω λαμαρίνες. 

Δεν πέρασε πολύς καιρός πήγαμε να υπηρετήσουμε την πατρίδα, εγώ ως οδηγός κάποια μέρα πηγαίνοντας για κάποια υπηρεσία σε έναν λόχο ανεπιθυμήτων ακούω μια φωνή. 

-Γιαννάκης Γιαννάκης, κοιτάω ο Γιώργης. 

-Τι κάνεις ρε σειρά εδώ, (τι σειρά, ο Γιώργης με πέρναγε δυο χρόνια) κανονικά θα έπρεπε να είχε απολυθεί, πως τα κατάφερες ρε σειρουλα. 

-Να πλάκωσα τον αρχιλοχία, κάτι κοπάνες δυο χρονάκια στο κεφάλι. 

Εγώ έφυγα και μονολογούσα, καλά θα κάνεις κανένα μπάμ δεν μπορεί. Πέρασε λίγος καιρός μαθαίνω ο Γιώργης το έκανε το έγκλημα, αλλά ξέχασα απολύθηκε μετά από τέσσερα χρόνια και εκείνος ο αθεοφοβος ο διοικητής του εδωσε ενα απολυτήριο τρελου. Παίρνοντας μαζί και τον Λυκούργο πανε να εκδικηθούν τον Κρητικαρο. Ο Λυκούργος κράταγε και ο άλλος του έριχνε τις μαχαιριές μέχρι που ξεψύχησε το παλικάρι.

Έφαγε  ο Γιώργης ισόβια, ο Λυκούργος κάπου τριάντα χρόνια. Πέρασαν αρκετά χρόνια και  ζητώντας χάρη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας βγήκε έξω, για τον αλλον δεν ξέρω τι απέγινε αλλα ο Γιώργος είχε άσχημο τέλος. Κάπου στα νότια προάστια σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών έφαγε τρεις σφαίρες στο κεφάλι [το κείμενο που γράφω ειναι μυθοπλασια με μερικες παραλλαγές να τείνουν προς το αληθινό]

Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης

αντίδρασης

Ο Ξεχασμένος Πύργος της Κλεισούρας | Η Καζάρμα που Αγναντεύει το Φαράγγι

Το πέτρινο μυστικό της Κλεισούρας στην Αιτωλοακαρνανία.

Στο βίντεο αυτό επισκεπτόμαστε τον Πύργο της Κλεισούρας, γνωστό και ως Καζάρμα της Κλεισούρας, στην Αιτωλοακαρνανία. Ένα σχεδόν ξεχασμένο πέτρινο μνημείο, χτισμένο πάνω από το πέρασμα του φαραγγιού, που συνδέεται με την ιστορία, την επιτήρηση και τη μνήμη του τόπου. Μέσα από κινηματογραφικά πλάνα γνωρίζουμε ένα ιδιαίτερο σημείο της Κλεισούρας Αιτωλοακαρνανίας, εκεί όπου η φύση και η ιστορία συναντιούνται.

Παραγωγή: Greek Village Life

Ταξίδι στο χρόνο: Σπάνιες φωτογραφίες όταν τα παιχνίδια των παιδιών ήταν κρυφτό, βόλοι και μακριά γαϊδούρα στις αλάνες

Μα πως ζούσαμε τότε χωρίς κανάλια, χωρίς τάμπλετ, χωρίς πλέιστέισον, χωρίς άιφον; Ελεύθεροι!

Ένα καταπληκτικό αφιέρωμα με φωτογραφίες από την παλιά Ελλάδα που δείχνει πως έπαιζαν τα παιδιά έξω.

Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούν.

Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή ή δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν η παιδική χαρά.

Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά

Παίζαν έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαν πια.

Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιότερης εποχής ήταν ότι τα πιό αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναν μόνα τους τα παιδιά αφού η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους αποτελούσε από μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι.

Είχαν, το παιχνίδι με τα τσέρκια. Υπήρχαν ξύλινα σε διάφορα μεγέθη για τα κορίτσια με τα ραβδιά τα κυλούσαν στα πεζοδρόμια.Τα αγόρια είχαν σιδερένια τσέρκια. Κέρδιζε το παιδί που θα έφτανε πρώτο στο προκαθορισμένο σημείο.

Το πατίνι είναι ένα όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος η» καθιστός τοποθετώντας το ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να μετακινηθεί το όχημα.

ΠΕΡΝΑ, ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ

Τα παιδιά, από 6 και πάνω, διαλέγουν από τα πιο μεγάλα, δυο μάνες και η κάθε μια παίρνει με λάχνισμα τον ήλιο ή το φεγγάρι. Οι 2 μάνες σχηματίζουν με τα χέρια τους μια καμάρα και στέκονται όρθιες στη μέση. Τα υπόλοιπα παιδιά σχηματίζουν μια γραμμή, το ένα πίσω απ’ το άλλο, κρατημένα απ’ τη μέση ή απ’ τη ζώνη τους. Όπως έχουν σχηματίσει τη σειρά προχωρούν προς την καμάρα τραγουδώντας:Περνά, περνά η μέλισσα Με τα μελισσόπουλα Και με τα παιδόπουλα!

ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΣ ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ

Πιάνονται απ’ το χέρι και σχηματίζουν κύκλο, ενώ ένα κορίτσι απ’ τα μεγαλύτερα, η κυρα-Μαρία, στέκεται στη μέση. Αρχίζουν να γυρίζουν γύρω γύρω και τραγουδούν, ενώ η κυρα-Μαρία προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους.

Εκείνη την εποχή, τα παιδιά είχαν απαραίτητα μαζί τους και από μία ξύλινη σφεντόνα ( τέγκαλα ) για το κυνήγι των πουλιών και για το σημάδι διαφόρων στόχων.

Κρυφτό

Μετά από κλήρο , ένας παίκτης τα «φυλούσε» (δηλ. μετρούσε μέχρι ένα αριθμό με κλειστά μάτια) . Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα , οι άλλοι παίκτες κρυβόντουσαν . Αυτός που τα φύλαγε είχε σκοπό να βρεί έναν παίκτη . Μόλις τον έβρισκε , τα φύλαγε αυτός.

Τυφλόμυγα

Η τυφλόμυγα παίζεται από δύο παιδιά και πάνω. Στην αρχή όλοι τραβάνε έναν κλήρο για να δούνε ποιος θα τα φυλάει. Αυτός κλείνει τα μάτια του με ένα μαντήλι . Την ώρα που τα έχει κλειστά τα παιδιά ανακατεύονται. ΄Οποιο παιδί πιάσει πρέπει να βρει πως το λένε δηλαδή ποιο είναι. Αν το αναγνωρίσει τότε αυτό το παιδί κάνει τη τυφλόμυγα. Και έτσι αυτό συνεχίζεται.

Το Μπιζζζ!

Μαζεύονται τα παιδιά και αποφασίζουν ποιος θα τα «φυλάει». Αυτός λοιπόν κάθεται σ’ ένα σκαμνί ή στέκει σκυφτός και βάζει το δεξί του χέρι κάτω από την αριστερή του μασχάλη, κρατώντας την παλάμη ανοιχτή προς τα επάνω, ενώ με το αριστερό του χέρι κρατάει κλειστά τα μάτια του.

Οι άλλοι παίκτες στέκονται προς τ’ αριστερά του και ένας απ’ αυτούς τον πλησιάζει, του χτυπάει την ανοιχτή παλάμη και ύστερα απομακρύνεται μαζί με τους άλλους. Όλοι χοροπηδούν γύρω του και στρυφογυρίζουν το δάχτυλο τους φωνάζοντας «Μπιζζ!» όπως κάνει η μέλισσα. Αυτός που τα φυλάει πρέπει να μαντέψει ποιος τον χτύπησε. Αν τον ανακαλύψει, τότε αυτός παίρνει τη θέση του αλλιώς το παιχνίδι συνεχίζεται κατά τον ίδιο τρόπο.

Τα αγόρια έπαιζαν «βόλους» έστρωναν τους βόλους σε μια σειρά, και τα παιδιά έριχναν το καθένα το δικό του βώλο από κάποια καθορισμένη απόσταση, προσπαθώντας να πετύχουν κάποιον απο τους «στρωμένους» βώλους. Οποιο βώλο πετύχαινε το παιδί, τον κέρδιζε.

https://www.tilestwra.com/

https://fanpage.gr/

Στις 19 Απριλίου 2026 στον Άσσο Πρεβέζης η εκδήλωση για την μάχη της Βογόρτσας.

Ο Σύλλογος Ηπειρωτών Ηλιούπολης μας προσκαλεί στην εκδήλωση "Ο έρωτας στο Ηπειρώτικο Δημοτικό Τραγούδι".

Πυρκαγιά στο Κοιμητήριο στον Ιερό Ναό Παναγίας στην Τ.Κ. Ελληνικού

Πυρκαγιά στο Κοιμητήριο στον Ιερό Ναό Παναγίας στην τ.κ. Ελληνικού. Η φωτιά εξελίσσεται στο οστεοφυλάκιο. Επιχείρηση κατάσβεσης από δυνάμεις της Πυροσβεστικής, εν εξελίξει...

Έλληνες Αρβανίτες και Αλβανοί έποικοι…

Ο όρος «Αλβανοί» και οι άλλοι όροι «Άλβανον», «Αλβανία» που αναφέρονται στο έθνος των Σκιπετάρων είναι κατασκεύασμα των λογίων. Κατά τους υστεροβυζαντινούς χρόνους το «Άρβανον» έγινε «Άλβανον» και το Αρβανίτης έγινε Αλβανίτης.

Για τους εποικισμούς των Ελλήνων από το Άρβανο, όπως και Σκιπετάρων στην Ελλάδα γράφουν υστεροβυζαντινοί ιστορικοί και ιστορικοί του 19ου αιώνα. Για τη χώρα των Σκιπετάρων γράφει ο Γεώργιος Ακροπολίτης κατά τον 13ο αιώνα. Πολλοί ιστορικοί (Νικηφόρος Γρηγοράς (1292-1360), Φραντζής, ΙωάνΑνης Κατακουζηνός, Γεώργιος Χαλκοκονδύλης) κάνουν λόγο για Αρβανίτες και Αρβανιτία. Είναι φανερό ότι οι ιστορικοί αυτοί επηρεάστηκαν από την ευρέως διαδεδομένη αρβανιτοφωνία των εποίκων, κάνουν λόγο για Αλβανούς (Σκιπετάρους), χωρίς να υποψιάζονται ότι οι περισσότεροι από τους εποίκους ήταν αρβανιτόφωνοι Ηπειρώτες.

Τα ίδια επαναλαμβάνουν και οι ιστορικοί του 19ου αιώνα μιλώντας για Αλβανούς ή Αλβανίτες ή Ιλλυριούς. Γενικά οι ιστορικοί θεωρούν τους Αλβανούς αδελφικό φύλο και στα γραπτά τους φανερώνουν και τα προσωπικά τους αισθήματα συμπάθειας προς τους Αλβανούς. Βέβαια, ο αλβανικός λαός εντεύθεν του Γενούσου ποταμού, χάρη στην υπεροχή του ελληνικού πολιτισμού είχε εξελληνιστεί σε μεγάλο βαθμό. Οι Τόσκηδες έτρεφαν αισθήματα αδελφικής αγάπης προς τους Έλληνες.

Να θυμίσουμε ότι μέχρι τα χρόνια της Ελληνικής Επαναστάσεως οι Αλβανοί δεν είχαν εθνική συνείδηση. Χριστιανοί Αλβανοί μπήκαν στην Ελλάδα και πολέμησαν για την ελευθερία της. Ο Δημήτριος Υψηλάντης το 1821 έγραφε στους ανδρείους Τόσκηδες: «Εσείς, ω ανδρείοι Τόσκηδες, δεν κατάγεσθε ούτε από τους μικροψύχους ανατολίτας, ούτε από τους αδόξους Σκύθας· και τώρα ενωθέντες με ημάς διά την ελευθερίαν, θεωρείσθε ως αδελφοί μας· και αφού ο Παντοδύναμος Θεός και πρώτος Υπερασπιστής της ελευθερίας μας χαρίση αυτό το ουράνιον καλόν, θέλομεν σας έχομεν πάντοτε συμμετόχους και το όνομά σας θέλει μείνει χωρίς αμφιβολίαν αθάνατον, ακουόμενον και δοξαζόμενον εις όλα τα βασίλεια της γης». (Λαμπρυνίδης Ν., Οι Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα και την Πελοπόννησο, 1907, σελ. 86).

Μετά την ευτυχή κατάληξη της Ελληνικής Επανάστασης, Αλβανοί μουσουλμάνοι μπέηδες παρακαλούσαν τις πρώτες ελληνικές κυβερνήσεις να βοηθήσουν στην απελευθέρωσή τους και να ενσωματωθούν στην Ελλάδα. Πολλοί ιστορικοί (Παπαρρηγόπουλος, Λαμπρινίδης, Ασώπιος) θεωρούν συγγενική προς τους Έλληνες την αλβανική φυλή. Ο Λ. Λεόντιος (Λ. Λεόντιος, το Αλβανικό ζήτημα, 1897, σελ. 76) αναφέρει ότι οι Αλβανοί έχουν κοινά με τους Έλληνες, όχι μόνο την καταγωγή, τις παραδόσεις και την ιστορία, αλλά και την ελληνική γλώσσα, αφού, εκτός από τους Γκέκηδες, οι Τόσκηδες, οι Τσάμηδες και οι Λιάπηδες, είναι δίγλωσσοι, μιλούν και την αλβανική και την ελληνική.

Ο Αλέξ. Μαμμόπουλος (Μαμμόπουλος Αλέξ., Ο μύθος της αλβανικής συμβολής εις την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, 1963, σελ. 18) μας δίνει παραστατικά την εικόνα των Αλβανών: «Οι Αλβανοί, μαχηταί και ποιμένες, γενναίοι και φιλότιμοι, ριψοκίνδυνοι και υπολογισματικοί, περιπλέκονται εις τον ελληνικόν κορμόν ως ο κισσός και μετά των Ελλήνων συγχωνεύονται μάλλον και μετά άλλων, μεταξύ των οποίων διατηρούντες ζηλοτύπως και μετά πείσματος τα χαρακτηριστικά των, έχουν την συνοχήν σταγόνων ελαίου επί του ύδατος». Όσον αφορά για τη χρήση του ελληνικού και του λατινικού αλφάβητου να θυμίσουμε ότι κατά τον 19ο αιώνα οι Γκέκηδες, με την παρακίνηση των καθολικών Μιδριτών, χρησιμοποίησαν το λατινικό αλφάβητο, ενώ οι Τόσκηδες, ως τις αρχές του 20ού αιώνα, χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά το ελληνικό. Γνώριζαν ελληνική ανάγνωση και γραφή και τις επιστολές, συμφωνητικά, αποδείξεις πληρωμής και άλλα έγγραφα, τα έγραφαν στα ελληνικά. Ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων γνώριζε πολύ καλά την ελληνική γλώσσα. Τα διατάγματα γράφονταν στην ελληνική, όπως και τα έγγραφα που στέλνονταν από αντιπροσώπους των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ήταν γραμμένα στην ελληνική (Κ. Καραστάθης, Έλληνες από το Άρβανον, 2014, σελ. 115).

Τα αίτια που απομάκρυναν τους δύο λαούς, Έλληνες και Αλβανούς, ήταν τα εξής: Με τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1878 ένα τμήμα της Ηπείρου αναγνωρίστηκε ως τμήμα του ελληνικού κράτους. Αυτή την εποχή, Αλβανοί υποκινούμενοι από την Τουρκία, αγωνίζονταν να αποδείξουν ότι οι Αλβανοί δεν έχουν καμία σχέση με τους Ηπειρωτες. Το 1878 ιδρύθηκε ο «Αλβανικός Σύνδεσμος» με σκοπό να αποφευχθεί η Ένωση της Ενιαίας Ηπείρου στην Ελλάδα.

Τελικά όταν η Αλβανία έγινε κράτος στις αρχές του 20ού αιώνα, οι ισχυροί της εποχής, Ιταλοί, Αυστριακοί και Ούγγροι, οι οποίοι ενδιαφέρονταν για τον έλεγχο της Αδριατικής, αποφάσισαν διαφορετικά και η εξέλιξη των πραγμάτων απέβη δυσμενής για την Ελλάδα. Το χειρότερο ήταν ότι πέτυχαν να δημιουργήσουν φανατική εθνική συνείδηση και μεγαλοϊδεατισμό στους Αλβανούς και εχθρικά αισθήματα προς τους Έλληνες. Αυτό ήταν το δεύτερο ρήγμα στις σχέσεις των δύο γειτονικών χωρών. Το πρώτο και καίριο ρήγμα είχε επιφέρει πολύ νωρίτερα ο βίαιος και εκούσιος εξισλαμισμός του μεγαλύτερου μέρους των Αλβανών (Καραστάθης, σελ. 121).

Αξίζει να αναφέρουμε όσα γράφει ο Σ. Σπυρομήλιος (Σ. Σπυρομήλιος, Αλβανοί και Αλβανιστές, 1914, σελ. 27), καθώς και για την απογοήτευσή του για την αποξένωση των δύο συγγενικών λαών: «Ημείς γεννηθέντες εις την Βόρειον Ήπειρον, γείτονες των Λιάπηδων και Τόσκηδων, χριστιανοί ορθόδοξοι Έλληνες, ομιλούντες την Ελληνικήν και γνωρίζοντες και την Αλβανικήν, έχοντες μίαν μόνον συνείδησιν από της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, την ελληνικήν και πολεμήσαντες τον κατακτητήν διά την συνείδησιν αυτήν, ζώντες με τους Αλβανούς ως αδελφοί μέχρι της Αλώσεως και με τους περισσοτέρους εξ αυτών μέχρι της εποχής του Αλή Πασά, ότι οι νότιοι ούτοι Λιάπηδες και Τόσκηδες άλλαξαν θρησκείαν και εγένοντο Μουσουλμάνοι. Ημείς είμεθα επί κεφαλής της ιδέας ότι οι αδελφοί μας ούτοι παρ’ όλα τα σφάλματά των έπρεπε να ενωθώσι μετά της μητρός μας Ελλάδας, αποκτώντες την ελευθερίαν, την παιδείαν και τον πολιτισμόν, χωρίς ν’ απολέσουν την νέαν θρησκευτική των συνείδησιν. Τούτο επιστεύομεν από συνειδότος και τούτο εδιδάσκομεν εν Ελλάδι. Τούτο δε και πας Έλλην εννοεί, καίτοι δεν έζη μεταξύ Τουρκαλβανών. Είναι γνωστόν δε πόσον η Ελλάς επροστάτευσεν πάντας δι’ όλων των μέσων προστασίας, όσοι συνέπιπτε φεύγοντες την τουρκικήν δίωξιν να καταφεύγωσι προς αυτήν».

Πιστεύουμε ότι σήμερα κανένας ιστορικός δεν θα αποκαλούσε Ιλλυριούς ή Αλβανούς τους αυτόχθονες Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, οι οποίοι από τις περιοχές Σπαθία, Χιμάρα, Αγίους Σαράντα, Κοριτσά, Άρβανον, κατηφορίζουν πρόσφυγες στην Ελλάδα για να αποφύγουν και σήμερο τις βιαιοπραγίες και καταπιέσεις, απόρροια της μισαλλοδοξίας των Αλβανών.

ΝΙΚΟΣ ΥΦΑΝΤΗΣ

www.proinoslogos.gr

Τροχαίο ατύχημα στην Ε.Ο. Πρέβεζας-Ηγουμενίτσας στην διασταύρωση Μορφάτι.

Τροχαίο ατύχημα στην Ε.Ο. Πρέβεζας-Ηγουμενίτσας στην διασταύρωση Μορφάτι ,εμπλέκονταν δύο οχήματα. 

Πραγματοποιήθηκε απεγκλωβισμός  από την Πυροσβεστική Υπηρεσία Πάργας ενός ατόμου ,γυναίκας και παραδόθηκε στο ΕΚΑΒ.

Πήγαν να αγοράσουν αρνί στο μαντρί του,του έκλεψαν το πορτοφόλι και τους πήρε στο κυνήγι με την γκλίτσα!

Θύμα τριών Ρομά ηλικίας από 44 έως 52 ετών λίγο έλειψε να πέσει ένας 74χρονος κτηνοτρόφος στην περιοχή της Τιθορέας.

 Συγκεκριμένα οι τρεις Ρομά έφτασαν στο μαντρί που έχει ο κτηνοτρόφος, δήθεν για να αγοράσουν ένα αρνί. Με τη γνωστή μέθοδο της απασχόλησης ένας εξ αυτών κατόρθωσε να του βουτήξει το πορτοφόλι και στη συνέχεια προσπάθησαν να εξαφανιστούν.

 Ο ηλικιωμένος κτηνοτρόφος όμως συνειδητοποίησε εγκαίρως ότι το πορτοφόλι του είχε κάνει φτερά και με ένα ξύλο πήρε στο κυνήγι τους Ρομά φωνάζοντας για βοήθεια. Οι δράστες προσπαθώντας να διαφύγουν πέταξαν το πορτοφόλι στον κάτοχό του θέλοντας να τελειώσουν την αποτυχημένη απόπειρά τους. 

Ωστόσο ο κτηνοτρόφος κατήγγειλε το περιστατικό στην αστυνομία και λίγο αργότερα Αστυνομικοί του ΑΤ Αμφίκλειας εντόπισαν τους δράστες και τους συνέλαβε με την κατηγορία της απόπειρας κλοπής.

 lamiareport /stoxos.gr

Ο Σύλλογος Ηπειρωτών Χαϊδαρίου διοργανώνει και εφέτος το Ηπειρώτικο έθιμο "το Καγκελάρι"

Μέντιουμ διαβάζουν γυναικείους πισινούς και προβλέπουν το μέλλον (Βίντεο)

Μπορεί να ακούγεται σαν ανέκδοτο αλλά δεν είναι και μάλιστα το συγκεκριμένο επάγγελμα για μέντιουμ υπάρχει εδώ και πολύ καιρό και είναι ιδιαίτερα αγαπητό στους κύκλους των διάσημων του Χόλυγουντ, τo 2014 η διάσημη τραγουδίστρια Ριάννα είχε επισκεφθεί ένα τέτοιο διάσημο μέντιουμ για να πάρει την γνώμη της για το μέλλον της.

Πιο συγκεκριμένα τα μέντιουμ που διαβάζουν πισινούς ονομάζονται Rumpologists (Ρομπολόγoι) και η επιστήμη μέντιουμ τους ονομάζεται Rumpology. (Ρομπολογία) (Rump = Οπίσθια).

Η ρομπολογία λοιπόν είναι μια ψευδοεπιστήμη παρόμοια με τη χειρομαντεία, η οποία εξετάζει ρωγμές, κοιλότητες, κρεατοελίες, το μέγεθος και γλουτών και άλλα χαρακτηριστικά των οπισθίων και καταλήγει σε ένα πόρισμα για την προσωπικότητα και το μέλλον του ατόμου.

Οι Ρομπολόγοι έχουν διάφορες θεωρίες ως προς την έννοια των χαρακτηριστικών των οπίσθιων. Για παράδειγμα, ο αριστερός και ο δεξιός γλουτός μπορούν να αποκαλύψουν το παρελθόν και το μέλλον ενός ατόμου.

Σύμφωνα με την τυφλή Γερμανίδα Ρομπολόγο Ulf Beck τα άτομα με σχήμα οπισθίων που μοιάζουν με μήλο δείχνουν έναν άνθρωπο που είναι χαρισματικός, δυναμικός, έχει πολύ αυτοπεποίθηση και είναι και πολύ δημιουργικός.

Επίσης, Ο βρετανός Ρομπολόγος Sam Amos υποστηρίζει ότι ένα άτομο με στρογγυλά, σφιχτά οπίσθια είναι πιο χαρούμενο και αισιόδοξο στην ζωή του σε αντίθεση με ένα άτομο που έχει πιο επίπεδα οπίσθια που είναι πιο λυπημένο και αρνητικό.

Η ρομπολογία μπορεί να γίνει είτε με οπτική επαφή είτε με άγγιγμα ή με χρήση ειδικών διαφανειών που εφάπτονται στην επιφάνεια των οπισθίων. Μάλιστα εκτός από ζωντανές προβλέψεις πολλά Μέντιουμ τέτοιου είδους πραγματοποιούν προβλέψεις μέσω email, skype ή με αποστολή φωτογραφιών μέσω ταχυδρομείου.

Στο βίντεο που ακολουθεί παρουσιάζεται το πως γίνεται μια τέτοιου είδους ανάλυση στα οπίσθια ενός ατόμου.

https://www.startmediacorfu.gr

https://xiromeropress.gr

Έξι (6) Μαθήματα Διοίκησης.

Μάθημα 1:

Ένας άνδρας μπαίνει στο μπάνιο μόλις η γυναίκα του έχει κάνει ντουζ, και το κουδούνι της πόρτας χτυπά.
Η γυναίκα του ρίχνει μια πετσέτα επάνω της και τρέχει στην πόρτα.
Όταν ανοίγει την πόρτα βλέπει τον Γιώργο, τον γείτονα.
Πριν ανοίξει το στόμα της ο Γιώργος της λέει. Σου δίνω 800 ΕΥΡΩ να βγάλεις την πετσέτα.
Μετά από λίγη σκέψη η γυναίκα βγάζει την πετσέτα και στέκεται γυμνή μπροστά στον Γιώργο. Αυτός την κοιτάζει για λίγο, της δίνει τα 800 ΕΥΡΩ και φεύγει.
Η γυναίκα βάζει πάλι την πετσέτα και γυρνά πίσω στο μπάνιο.
Ο άνδρας της την ρωτά.
Ποιος ήταν;
Ήταν ο Γιώργος ο γείτονας, απαντά αυτή.
Ωραία, λέει ο άνδρας, μήπως είπε τίποτα για τα 800 ΕΥΡΩ που μου χρωστά;

Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας:

Εάν μοιράζεσαι έγκαιρα κρίσιμες πληροφορίες με τους συνεταίρους σου, μπορεί να προλάβεις δυσάρεστες εκπλήξεις.



Μάθημα 2:


Ένας ιερέας μετέφερε με το αυτοκίνητο του μια νέα καλόγρια.
Αυτή σταύρωσε τα πόδια της και φάνηκαν οι καλλίγραμμοι μηροί της.
Ο ιερέας έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου για λίγο και όταν συνήλθε έβαλε το χέρι του πάνω στο γόνατο της.
Η καλόγρια είπε, Πάτερ, θυμήσου τον ψαλμό 129!
Ο ιερέας τράβηξε το χέρι του, αλλά σε λίγο ξαναέπιασε το γόνατο της καλόγριας.
Η καλόγρια είπε πάλι, Πάτερ, θυμήσου τον ψαλμό 129!
Ο ιερέας απήντησε: Συγνώμη αδελφή αλλά η σάρκα είναι αδύναμη.
Όταν έφτασαν στο μοναστήρι των γυναικών, η καλόγρια αναστέναξε βαθειά και έφυγε.
Μόλις έφτασε στην εκκλησία ο ιερέας έτρεξε να βρει τον ψαλμό 129.
Ο Ψαλμός έλεγε: Να στοχεύετε πιο ψηλά, έτσι θα βρείτε την αγαλλίαση.



Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας:

Eάν δεν είσαι καλά πληροφορημένος για την εργασία σου, μπορεί να χάσεις καλές ευκαιρίες.

Μάθημα 3:

Ένας υπεύθυνος πωλήσεων, ένας υπάλληλος Διοίκησης και ο Διευθυντής τους πήγαιναν να γευματίσουν όταν βρήκαν μια παλιά γκαζόλαμπα.
Την έτριψαν και βγήκε από μέσα ένα Τζίνι.
Το Τζίνι είπε: Θα ικανοποιήσω μια ευχή από τον καθένα σας.
Εγώ πρώτος, εγώ πρώτος! λέει ο υπάλληλος Διοίκησης.
Θέλω να είμαι στις Μπαχάμες, να οδηγώ ένα ταχύπλοο, και να μη νοιάζομαι για τίποτα στον κόσμο.
Παφ…. Και έγινε.
Εγώ μετά, εγώ μετά! Λέει ο υπεύθυνος πωλήσεων.
Θέλω να είμαι στην Χαβάη, χαλαρώνοντας στην παραλία με την προσωπική μου μασέζ, και απολαμβάνοντας την αγάπη στην ζωή μου.
Παφ…. Και έγινε.
»Οκ η σειρά σου τώρα», λέει το Τζίνι στον Διευθυντή.
Ο Διευθυντής είπε, Θέλω αυτούς τους δύο πίσω στο γραφείο μετά το γεύμα.

Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας:

Πάντα αφήνουμε το αφεντικό να έχει τον πρώτο λόγο.


Μάθημα 4:

Ένας αετός καθόταν επάνω σε ένα δένδρο χωρίς να κάνει τίποτα.
Ένα μικρό κουνέλι βλέπει τον αετό και τον ρωτά:
Μπορώ να κάθομαι σαν και εσένα και να μη κάνω τίποτα;
Ο αετός απάντησε: Βέβαια, γιατί όχι!
Το κουνέλι λοιπόν κάθισε κάτω στο έδαφος και αναπαύονταν. Ξαφνικά, εμφανίζεται μια αλεπού, ορμά και τρώει το κουνέλι


Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας:


Για να μπορείς να κάθεσαι και να μη κάνεις τίποτα, πρέπει να βρίσκεσαι σε πολύ υψηλή θέση.


Μάθημα 5:


Μια γαλοπούλα συνομιλούσε με ένα ταύρο.
Θα ήθελα να μπορούσα να ανεβώ στην κορυφή αυτού του δένδρου, είπε η γαλοπούλα, αλλά δεν έχω δυνάμεις.
’Γιατί δεν δοκιμάζεις λίγο από τα περιττώματα μου; απήντησε ο ταύρος. Είναι πολύ θρεπτικά.
Η γαλοπούλα τσίμπησε από έναν σωρό κοπριάς, και διαπίστωσε ότι του έδωσε αρκετή δύναμη για να φτάσει το κατώτερο κλαδί του δένδρου.
Την άλλη ημέρα, αφού έφαγε περισσότερη κοπριά, έφτασε στο δεύτερο κλαδί.
Τελικά μετά από τέσσερες νύχτες, η γαλοπούλα με περηφάνια σκαρφάλωσε στην κορυφή του δένδρου.
Όμως γρήγορα έγινε αντιληπτή από έναν κτηματία, που τον πυροβόλησε και τον έριξε κάτω από το δένδρο.


Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας:

Τα σκατα (βλακείες=bullshit=σκατά ταύρου) μπορεί να σε ανεβάσουν ψηλά, αλλά δεν μπορεί να σε κρατήσουν εκεί.

\\
Μάθημα 6:

Ένα μικρό πουλί πετούσε νότια για να αποφύγει τον χειμώνα. Έκανε πολύ κρύο, το πουλάκι πάγωσε και έπεσε στο έδαφος σε ένα μεγάλο αγρό.
Ενώ έτρεμε εκεί, ήλθε μια αγελάδα και κόπρισε επάνω του.
Καθώς το παγωμένο πουλάκι ήταν μέσα στον σωρό της κοπριάς, διαπίστωσε ότι ζεστάθηκε.
Η κοπριά το ξεπάγωσε.
Καθώς λοιπόν ήταν ζεστό και χαρούμενο, άρχισε να κελαηδά.
Μια περαστική γάτα άκουσε το κελάηδημα και έτρεξε να δει από πού προέρχονταν.
Ακολουθώντας τον ήχο, η γάτα βρήκε το πουλάκι στην στοίβα της κοπριάς, και αμέσως το άρπαξε και το έφαγε.

Ηθικά διδάγματα της ιστορίας:

(1) Όποιος σε χέζει δεν είναι απαραίτητα εχθρός σου.

(2) Όποιος σε βγάζει από τα σκατά δεν είναι απαραίτητα φίλος σου.


(3) Και όταν είσαι μέσα στα σκατά, είναι καλύτερο να κρατάς το στόμα σου κλειστό.


ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΘΗΜΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ.

Όλα Γίνονταν με τα Χέρια… Μπείτε σε μια Ελλάδα που Χάνεται

Δείτε πώς ζούσαν παλιά – Ένα χωριό μιλάει μέσα από τα αντικείμενα.

Στο Ταξίδι Ιστορίας επισκεπτόμαστε το Λαογραφικό/Ολογραφικό Μουσείο Αλευράδας στις πλαγιές του Βάλτου (Αιτωλοακαρνανία) — ένα μέρος που φυλάει τη μνήμη του χωριού σαν “ζωντανό ημερολόγιο”.

Ο κύριος Χρήστος μάς ξεναγεί σε εκθέματα της παλιάς αγροτικής ζωής: ξύλινο αλέτρι, εργαλεία σποράς και θερισμού, πριόνια ξυλείας, αργαλειός και υφαντά, σκαφίδα για ζύμωμα, αντικείμενα κτηνοτροφίας, αλλά και μνήμες από την καθημερινότητα όπως γραμμόφωνα, παλιά τηλέφωνα, ζυγαριές και φωτογραφίες του χωριού.

Ένα αφιέρωμα για την παράδοση, τον κόπο των ανθρώπων και τον αγώνα να σωθεί η ιστορία της Αλευράδας.

Δείτε το μέχρι το τέλος: η συγκίνηση κορυφώνεται όταν μιλάμε για το αντικείμενο με τη μεγαλύτερη συναισθηματική αξία.

Παραγωγή: Greek Village Life

85 χρόνια τσοπάνος… και στο τέλος έχασε όλο το κοπάδι | Η ζωή ενός Σαρακατσάνου

Η ζωή στα βουνά, η φτώχεια και τα τραγούδια των Σαρακατσάνων.

Στη Δήμητρα Λάρισας συναντήσαμε τον κύριο Κώστα, έναν άνθρωπο που έζησε από παιδί τη σκληρή ζωή της κτηνοτροφίας και της Σαρακατσάνικης παράδοσης. Μέσα από τις μνήμες του ξετυλίγονται εικόνες από φτώχεια, μετακινήσεις με τα πόδια, τραγούδια, γλέντια, βουνά, κοπάδια και μια Ελλάδα που χάνεται. Μια συγκλονιστική μαρτυρία ζωής από έναν άνθρωπο που αφιέρωσε 85 χρόνια στα ζώα και στη γη.

Παραγωγή: Greek Village Life

Ιερά πανήγυρις Ζωοδόχου Πηγής Τύργιας Δήμου Ζηρού

Την Παρασκευή πραγματοποιείται στις Παπαδάτες ο Πασχαλινός χορός "Καγκελάρη"

Ετήσιος χορός του Συνδέσμου Συρρακιωτών Αθήνας την Κυριακή 10 Μαΐου 2026

 

Μαργαριτάρια από γραπτά μαθητών Γυμνασίων

Εσπεριδοειδή σαν τα πορτοκάλια είναι και τα μαντολίνια, αλλά πιο μικρά και με φλούδα που βγαίνει εύκολα (γυμνάσιο Αθήνας)

Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν λουζόμαστε συχνά (γυμνάσιο Πάτρας)

Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν ξένες χώρες, γι αυτό δεν έχουν βρει οι αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)...

Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του ηττήθηκαν, γιατί οι Θερμοπύλες ήτανε πολυπληθέστεροι σε αριθμό (γυμνάσιο Αθήνας)

Την Οδύσσεια της έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ηλιάδης. (γυμνάσιο Λαμίας)

Η Παραφίνη ήτανε η θεά που προστάτευε τα Χερουφίμια και τα Σεραφίμια. (γυμνάσιο Κορίνθου)

Tα Χερουβίμ και τα Σεραβίμ ήταν μικρά αγγελάκια που πετούσαν δεξιά-αριστερά στο πλάι των μεγάλων αγγέλων. Τα Χερουβίμ χερούβιζαν (δεξί πέταγμα) και τα Σεραβίμ σερούβιζαν (αριστερό πέταγμα). Στην ανάγκη υπήρχαν και τα Πτερουβίμ για πέταγμα κατευθείαν στη μέση.

(απ'το ίδιο διαγώνισμα Θρησκευτικών, γυμνάσιο Κορίνθου)

Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λιπτον Τι. (γυμνάσιο Αθήνας)

Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε (γυμνάσιο Καλαμάτας)

Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι(γυμνάσιο Κορίνθου)

Ο πρατήρας είναι λέξη δυσανόητη, δηλ. με δυο έννοιες. Μια όταν είναι σε ηφαίστειο και μια όταν δουλεύει σε πρατήριο. (γυμνάσιο Αθήνας)

Ενεργητική φωνή: Κυνηγάω τον λαγό. Παθητική φωνή: Ο λαγός με κυνηγάει. (γυμνάσιο Κορίνθου)

Οι βηταμίνες βρίσκονται ακριβώς ανάμεσα από τις αλφαμίνες και τις γαμαμίνες.. (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

Το ακριβώς αντίθετο της Αγίας Τριάδας είναι η Διαβολική Τριάδα, πυρ, συν γυναιξί και θάλασσα. Πράγματα του Σατανά. (λύκειο Ξάνθης)

Η μπανάνα στα ελληνικά γράφεται όπως και στα αγγλικά, δηλαδή με ένα μπα και δύο να. (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

Τα 6 χαρακτηριστικότερα ζώα του Βόρειου Πόλου είναι 3 αρκούδες και 3 φώκιες. (γυμνάσιο Αθήνας)

Το 31 είναι πολύ κακός τζόγος. Ο πατέρας μου μας είπε ότι μια φορά 31 άνθρωποι παίζανε 31 και ήρθανε 31 μπάτσοι και τους έβαλαν 31 μέρες φυλακή και μετά 31 δικαστές τους εδικάζανε 31 μέρες και τους τιμώρησαν με 31 χρόνια φυλακή. Κάναμε πως το πιστέψαμε για να μη γίνει φασαρία.

(από διαγώνισμα στην Ιστορία, γυμνάσιο Καρδίτσας)

Ερώτηση: "Τι γνωρίζετε για τις εικονομαχίες;" Απάντηση: "Εικονομαχίες ήταν οι μάχες που έκαναν οι λαοί για τις εικόνες. Όποιος κέρδιζε τη μάχη κέρδιζε και τις εικόνες". (γυμνάσιο Αθήνας)

"Ο Ε. Λύτης και ο Σ. Εφέρης είναι και οι δύο Έλληνες ποιητές κατηγορίας νόμπελ". (γυμνάσιο Αργοστολίου)

"Οι Δέκα Εντολές γράφτηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην Πλάκα. Ήταν όλες πέτρινες, αλλά σαφέστατες". (γραπτό υποψηφίου για την Σχολή Αστυνομίας)

Αναρτήθηκε από tro(ma)ktikos

Ζήσης, ο κατατρεγμένος ευεργέτης

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Τι κάνεις εδώ ρε διολόσπερμα που τρώς το ψωμί και πάει χαμένο, δεν σου είπα να πάς να φέρεις τα γίδια από τον λόγγο και μετά να φορτώσεις τον γάιδαρο ξύλα να τα έχουμε έτοιμα να τα στυβανιάσουμε για την πόλη.  Δεν ήταν πρώτη φορά κάθε τόσο το ίδιο βιολί.    

Έπαιζα και γω με τα παιδιά. Τα παιδιά έχουν πατέρα ενώ εσένα σε θρέφω εγώ.  Καλά ο πατριός ο Στέφος ήταν καθίκι, εκείνη η μάννα του σκύλα ποιό κακιά από αυτόν. Είχε αποκτήσει δύο παιδιά από τον δεύτερο γάμο της και τον ειχε παραπεταμένο, ο έρμος ήταν από τον πρώτο γάμο και ήταν καρπός του Νικόλα. Και καθώς λένε αυτή δεν τον αγάπαγε καθόλου τον έρμο τον Νικόλα, καυγάδες και πάλι καυγάδες, ώσπου ο δόλιος έβγαλε το κακό σπυρί και πέθανε και γι αυτό δεν χώνεψε και τον Ζήση τον σπόρο του Νικόλα. 

 Όσο ζούσε η φουκαριάρα εκείνη η βάβω έτρωγε λίγο καθάριο ψωμί αλλιώς αυτά που δίνουν στα σκυλιά έτρωγε. Θα τελειώσω το σχολείο και μετά αν με ξαναδείτε γράψτε μου λέει το παιδί και έτσι έγινε . Τώρα τι θα κάνω που είμαι σαν την καλαμιά στον κάμπο, ξάφνου του ήρθε μια ιδέα θα πάω στο χάνι εκεί στον μπάρμπα Λάμπρο. Ο Ζήσης θυμάται το νόστιμο τας κεμπάπ που του έδινε ο μπάρμπα Λάμπρος όταν του πηγαίναν τα ξύλα, δεν ήταν μόνο αυτός όποιος φουκαράς πέρναγε από εκεί έτρωγε μια χαψιά φαΐ, είχε ταίσει τα μισά χωριά.  Τότε τα χάνια είχαν τους πελάτες τους, από τα χωριά του Μετσόβου πηγαίναν στον Γατσιανη, εκεί κοντά στο κάστρο απέναντι στο Γυαλί καφενέ πηγαίναν τα χωριά της Ζίτσας στο χάνι του Μπατσάρα και εδώ στον μπάρμπα Λάμπρο από Δωδωνοχωρια και τα χωριά της Ντουσκάρας. 

Θα κάνω μια παρένθεση για να πω για αυτόν τον πραγματικό άνθρωπο που ακόμη και τώρα πίνουν νερό στο όνομά του. Προσέφερε πολλά αλλά άτυχος, ο καλός καλό δεν βλέπει, πήρε φωτιά και κάηκε το χάνι. Τον θυμάμαι εκεί στα τελευταία του που δεν του έλειπε το καλαμπούρι για να δείξει ότι δεν μπορεί και γέρασε, φώναζε στην γυναίκα του αδερφή μου Ρίνα γιατί κοιμόμαστε μαζί. 

Αλλά ας ξαναέρθουμε στον Ζήση. Έτσι πήγε στο χάνι ο Ζήσης, εκεί ο μπάρμπα Λάμπρος τον συμβούλεψε έχω ένα γατάκι θα σε βάλω εκεί και μετά θα βρούμε μια δουλίτσα να τακτοποιηθείς.  Έτσι και έγινε, μετά από δέκα μέρες ο Ζήσης στο καλύτερο εστιατόριο της πόλης.   Εκεί κάθε μέρα ερχόταν ένα ζευγάρι ηλικιωμένων αφήνοντας πάντοτε ένα παχουλό χαρτζιλίκι.  Μια μέρα φώναξαν το αφεντικό και ρώτησαν τα πάντα για τον Ζήση.  Ο Κύρ Παναγιώτης το αφεντικό τους εξήγησε ότι το παιδί δεν έχει πατέρα, αλλά περισσότερα θα πάτε στο χάνι του μπάρμπα Λάμπρου εκεί αυτός θα σας πει. 

Έτσι και έγινε, πηγαίνουν στον μπάρμπα Λάμπρο και του εξηγούν: άκουσε να σου πώ πατριώτη εμείς είμαστε Βορειοηπειρώτες έχουμε μεγάλη προκοπή στην Αμερική αλλα δεν μας έδωσε ο Θεός παιδιά του λέει ο κύριος Βίκτωρας. Μάθαμε πόσο καλό παιδί είναι ο Ζήσης και θέλουμε να τον υιοθετήσουμε.  

Ακούστε αυτό το παιδί είναι κατατρεγμένο, είναι ορφανό από πατέρα και είμαι σίγουρος ότι δεν θα βρεις καμία δυσκολία λέει ο μπάρμπα Λαμπρος.   

Έτσι και έγινε έρχεται η μάννα του, άλλο που δεν ήθελε, πήγαν ετοιμάσαν όλα τα χαρτιά και σε λίγο ο Ζησης στην Αστόρια στην Αμερική Εκεί οι θετοί γονείς είχαν πέντε φούρνους, ο Ζήσης μεγάλος και τρανός καθώς εκτός από τους φούρνους ασχολείται και με το εμπόριο αλεύρων. Εκεί έκανε οικογένεια παιδιά κάποτε σκέφτηκε τι μπορεί να κάνει για το χωριό και ας ήταν πικραμένος με τους δικούς του. 

Πιάνει και γράφει στον γραμματέα του χωριού: Από εδώ και πέρα όποιο κορίτσι παντρεύεται από το χωριό θα πηγαίνει στην τράπεζα και θα παίρνει τα λεφτά που δικαιούται από την δωρεά μου, όποιο παιδί πάει για σπουδές και αυτό το ίδιο όλα τα έχω κανονίσει τι θα παίρνουν. Σου στέλνω μια επιταγή να ανακαινίσετε το σχολείο. Αλλά θέλω και εγώ μια χάρη, όταν πεθάνω τα οστά μου να τα βάλετε δίπλα από του πατέρα μου Έτσι και έγινε, ο Ζήσης θάφτηκε στην Αστόρια, αλλά τα οστά μετά από καιρό ήρθαν στην πατρίδα εκεί στο χωριό του δίπλα στον πατέρα του που δεν τον χόρτασε ποτέ του και μαζί να αγναντευουν τα βουνά της Ντουσκάρας.

Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης