Στη Δικαιοσύνη καταφεύγουν κτηνοτρόφοι για την ευλογιά, ζητούν αποζημίωση για τα ζώα και τις αποθηκευμένες ζωοτροφές

Στη Δικαιοσύνη περνά πλέον η διεκδίκηση κτηνοτρόφων για τις ζημιές που υπέστησαν από την ευλογιά των αιγοπροβάτων, με μία υπόθεση που επιχειρεί να ανοίξει τον δρόμο για συνολική κρίση του ζητήματος σε πανελλαδικό επίπεδο.

Σήμερα, Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου, ο δικηγόρος και πρώην υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Βασίλης Κόκκαλης, μαζί με κτηνοτρόφους από περιοχές της Μαγνησίας, βρέθηκαν στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Βόλου, όπου κατατέθηκε αγωγή κατά του Ελληνικού Δημοσίου για τις οικονομικές συνέπειες της ζωονόσου.

Η κτηνοτρόφος κ. Μαρία Γκίζα, η οποία συμμετέχει στην προσφυγή, ανέφερε στον ΑγροΤύπο ότι «αναγκαστήκαμε να πάμε στα δικαστήρια γιατί δεν μας καταβλήθηκαν σωστές αποζημιώσεις. Επειδή καθυστέρησαν να θανατώσουν τα ζώα πολλά από αυτά πέθαναν λόγω της ευλογιάς. Με αποτέλεσμα όταν ήρθαν οι κτηνίατροι να θανατώσουν λιγότερα ζώα και να μην αποζημιωθούμε με δίκαιο τρόπο. Τα χρήματα που μας έδωσαν αφορούσαν μόνο τα ζώα που θανάτωσαν και όχι το σύνολο των ζώων που είχαμε στο κοπάδι. Εμείς είχαμε 294 και αποζημιωθήκαμε για τα 228. Επίσης ζητάμε αποζημιώσεις για τις ζωοτροφές που είχαμε αγοράσει και μέχρι σήμερα τις έχουμε αποθηκευμένες στους στάβλους. Δεν μπορούμε να τις καταστρέψουμε ούτε να τις πουλήσουμε σε άλλους αιγοπροβατοτρόφους».

«Από τη στιγμή που το ελληνικό κράτος, η πολιτεία, δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις απέναντι στους πολίτες και συγκεκριμένα στους κτηνοτρόφους για δίκαιη αποζημίωση, αναγκάζονται και άλλοι κτηνοτρόφοι να καταθέσουν αγωγή αποζημίωσης λόγω της ευλογιάς», δήλωσε ο κ. Κόκκαλης. Όπως εξήγησε, «το σημαντικό σήμερα είναι ότι ζητάμε τη διεξαγωγή πιλοτικής δίκης και να εισαχθεί η υπόθεση στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ώστε να κρίνει μία φορά για όλους τους κτηνοτρόφους της χώρας».

Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο κ. Κόκκαλης, βασικό σημείο της προσφυγής είναι η μη καταβολή αποζημιώσεων για ζώα που πέθαναν από την ασθένεια πριν φτάσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες στη μονάδα για την επίσημη θανάτωσή τους. «Το επίδικο είναι η μη καταβολή αποζημίωσης για τα ζώα τα οποία απεβίωσαν πριν θανατωθούν, κατά παράβαση του Προεδρικού Διατάγματος του 1994. Η μη καταβολή αποζημίωσης για τις αποθηκευμένες ζωοτροφές, η οποία προβλέπεται από τον ευρωπαϊκό κανονισμό, και άλλα κονδύλια», σημείωσε.

https://www.agrotypos.gr/

ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΡΕΒΕΖΑΣ. 23 χρόνια αγώνων, δεν αφήνουν περιθώριο για βολικές αφετηρίες

 

Μετά από περισσότερα από είκοσι τρία χρόνια επίμονης, δύσκολης και μοναχικής προσπάθειας, γεμάτης εμπόδια, καθυστερήσεις, αμφισβητήσεις, υπονομεύσεις και αντιδράσεις, φτάνει σήμερα μια στιγμή που για τον Όμιλο για την UNESCO Πρέβεζας έχει ξεχωριστή ιστορική σημασία.

Η στιγμή της δικαίωσης ενός οράματος που ξεκίνησε το 2003.

Ενός οράματος που είχε έναν ξεκάθαρο στόχο.

Την ένταξη της Αρχαίας Νικόπολης στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Όταν ξεκινούσε αυτή η προσπάθεια, ελάχιστοι πίστεψαν ότι θα μπορούσε να φτάσει μέχρι εδώ.

Κάποιοι αντιμετώπισαν την πρωτοβουλία με δυσπιστία. Άλλοι την αμφισβήτησαν. Υπήρξαν εκείνοι που θεώρησαν ότι ένας φορέας όπως ο Όμιλος δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει σε ένα τόσο μεγάλο και απαιτητικό εγχείρημα.

Κι όμως, ο Όμιλος επέμεινε.

Για είκοσι τρία και πλέον χρόνια.

Η προσπάθεια ξεκίνησε το 2003, όταν ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας, σε συνεργασία με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή για την UNESCO, υπέβαλε επίσημα στο Υπουργείο Πολιτισμού το αίτημα για την ένταξη της Νικόπολης στην UNESCO.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας μακρύς και δύσκολος δρόμος.

Δεν ήταν ένας δρόμος στρωμένος με βεβαιότητες.

Υπήρξαν στιγμές κατά τις οποίες το όραμα κινδύνευσε να χαθεί.

Ο Όμιλος, όμως, δεν εγκατέλειψε.

Δεν σταμάτησε όταν τα πράγματα έγιναν δύσκολα.

Δεν απομακρύνθηκε όταν η υπόθεση έπαψε να βρίσκεται στην επικαιρότητα.

Δεν περίμενε να γίνει εύκολη η προσπάθεια για να εμφανιστεί.

Ήταν εκεί όταν έπρεπε να είναι εκεί.

Ένας από τους πλέον κρίσιμους σταθμούς αυτής της διαδρομής ήταν το 2013.

Η Νικόπολη κινδύνευσε ακόμη και να απενταχθεί από τον Ενδεικτικό Κατάλογο του Υπουργείου Πολιτισμού, εξαιτίας της αδράνειας και της έλλειψης ουσιαστικής προόδου.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας παρενέβη.

Με συνεχείς επισκέψεις και παρεμβάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού, με δημόσιες τοποθετήσεις, με ενημέρωση της κοινής γνώμης και με αδιάκοπη προσπάθεια, κράτησε το θέμα ζωντανό.

Γιατί υπήρχε ένας πραγματικός κίνδυνος, να χαθεί η υπόθεση μέσα στη λήθη και τη γραφειοκρατία.

Αυτό δεν το επιτρέψαμε.

Δεν αφήσαμε τη Νικόπολη να ξεχαστεί.

Ο αγώνας του Ομίλου δεν περιορίστηκε ποτέ στην υποβολή ενός αιτήματος.

Επί περισσότερες από δύο δεκαετίες πραγματοποιήθηκαν παρεμβάσεις, συναντήσεις, επισκέψεις, δημόσιες τοποθετήσεις, ημερίδες,  εκδηλώσεις, ενημερωτικές δράσεις και συνεχείς προσπάθειες προβολής της Νικόπολης.

Ενα μεγάλο μέρος αυτής της προσπάθειας έγινε μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Ο Όμιλος φρόντισε ώστε το αίτημα για την ένταξη της Νικόπολης στην UNESCO να παραμένει στην επικαιρότητα.

Να ενημερώνεται η κοινή γνώμη.

Να αναδεικνύεται η ιστορική και πολιτιστική αξία της Νικόπολης.

Να υπενθυμίζεται διαρκώς στους αρμόδιους ότι η υπόθεση δεν μπορούσε να παραμείνει στάσιμη.

Ένας ακόμη σημαντικός σταθμός αυτής της διαδρομής ήταν η Ημερίδα που διοργάνωσε ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας στις 15 Δεκεμβρίου 2019, στην Πρέβεζα, υπό την αιγίδα του τότε Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου.

Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στον μεγάλο αρχαίο φιλόσοφο Επίκτητο, ο οποίος ίδρυσε και λειτούργησε στη Νικόπολη τη σπουδαία Φιλοσοφική του Σχολή.

Η Νικόπολη αναδείχθηκε μέσα από αυτή την πρωτοβουλία όχι μόνο ως ένας σπουδαίος αρχαιολογικός χώρος, αλλά και ως ένας τόπος με τεράστια πνευματική και πολιτιστική ακτινοβολία.

Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης, αναφέρθηκε με ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη ένταξης της Νικόπολης στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Ήταν μια σημαντική θεσμική στιγμή.

Ήταν ακόμη μία στιγμή κατά την οποία ο Όμιλος ανέδειξε δημόσια και με κάθε επισημότητα τον στόχο που υπηρετούσε ήδη επί χρόνια.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ «ΟΨΙΜΟΙ» ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ

Σήμερα, που η διαδικασία βρίσκεται πλέον κοντά στην ολοκλήρωσή της, παρατηρούμε ένα φαινόμενο που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Άνθρωποι και φορείς που δεν είχαν καταγράψει όλα αυτά τα χρόνια ουσιαστική και διαρκή συμμετοχή στην προσπάθεια, επιχειρούν σήμερα να εμφανιστούν ως πρωταγωνιστές ενός αγώνα που ξεκίνησε πριν από περισσότερες από δύο δεκαετίες.

Τώρα που η Νικόπολη βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στην UNESCO, κάποιοι επιχειρούν να εμφανίσουν την ιστορική αυτή προσπάθεια ως μια πρόσφατη υπόθεση.

Όμως η ιστορία δεν ξεκινά όταν αρχίζει να γράφεται στα πρωτοσέλιδα.

Η ιστορία έχει προηγούμενο, έχει ημερομηνίες, έχει παρεμβάσεις, έχει έγγραφα, έχει δημόσιες τοποθετήσεις, έχει εκδηλώσεις, έχει πρόσωπα.

Κυρίως, έχει μια διαδρομή είκοσι τριών και πλέον ετών.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας δεν πρόκειται να επιτρέψει να παραχαραχθεί αυτή η διαδρομή.

Δεν διεκδικεί να αποκλείσει κανέναν από τη σημερινή προσπάθεια.

Διεκδικεί, όμως, να μην διαγραφεί η δική του συμβολή.

Δεν ζητά προνόμιο.

Ζητά την αλήθεια της ιστορικής διαδρομής.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ

Δεν μπορεί κάποιος να απουσιάζει επί χρόνια από έναν αγώνα και όταν αυτός πλησιάζει στη δικαίωση, να εμφανίζεται ως πρωταγωνιστής του.

Δεν μπορεί μια προσπάθεια που ξεκίνησε το 2003 να παρουσιάζεται σαν να γεννήθηκε σήμερα.

Δεν μπορεί να διαγράφονται είκοσι τρία χρόνια επιμονής επειδή πλέον το αποτέλεσμα βρίσκεται κοντά.

Η ιστορία δεν ξαναγράφεται εκ των υστέρων.

Καταγράφεται από τις πράξεις.

Οι πράξεις του Ομίλου για την UNESCO Πρέβεζας είναι καταγεγραμμένες.

Από το 2003, συνεχώς, με συνέπεια, με επιμονή, με προσωπικό κόστος, με πίστη στον στόχο.

Η Νικόπολη βρίσκεται πλέον ένα σημαντικό βήμα πιο κοντά στη θέση που δικαιωματικά της ανήκει στον παγκόσμιο πολιτιστικό χάρτη. Η ολοκλήρωση του φακέλου βρίσκεται στην τελική ευθεία,  η υποψηφιότητάς της και η πορεία προς την επίσημη κατάθεσή του στην UNESCO αποτελούν μια ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη και έναν ιστορικό σταθμό σε έναν αγώνα που για τον Όμιλο για την UNESCO Πρέβεζας ξεκίνησε πριν από περισσότερα από είκοσι τρία χρόνια.

Για τον Όμιλο για την UNESCO Πρέβεζας, είναι η στιγμή να αισθανθούμε δικαιωμένοι.

Δεν είναι ακόμη το τέλος.

Είναι, όμως, το σημαντικότερο ίσως βήμα μέχρι σήμερα προς την επίτευξη ενός στόχου που υπηρετούμε με συνέπεια, επιμονή και πίστη εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες.

Γι’ αυτό αισθανόμαστε υπερηφάνεια.

Όχι μόνο επειδή ένα όραμα που κάποτε έμοιαζε μακρινό βρίσκεται πλέον τόσο κοντά στην πραγματοποίησή του.

Αλλά κυρίως επειδή αποδεικνύεται ότι η επιμονή μπορεί να νικήσει τον χρόνο, την αδράνεια και τις δυσκολίες.

Η Νικόπολη δεν είναι απλώς ένας σημαντικός αρχαιολογικός χώρος.

Είναι η ιστορία μας.

Είναι η πολιτιστική μας ταυτότητα.

Είναι ένας τόπος με τεράστια ιστορική, αρχαιολογική και πνευματική σημασία.

Είναι ένα μοναδικό κομμάτι της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ακριβώς γι’ αυτό αξίζει να αποκτήσει τη θέση που της αναλογεί στον παγκόσμιο πολιτιστικό χάρτη.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας θα συνεχίσει μέχρι την τελική δικαίωση και την επίσημη ένταξη της Νικόπολης στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Θα παρακολουθεί στενά κάθε εξέλιξη.

Θα παρεμβαίνει όπου χρειάζεται.

Θα στηρίζει κάθε ουσιαστική προσπάθεια που υπηρετεί τον μεγάλο αυτό στόχο.

Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά πόσα χρειάστηκε να ξεπεραστούν.

Γνωρίζουμε πόσες φορές χρειάστηκε να επιμείνουμε.

Γνωρίζουμε πόσες φορές χρειάστηκε να ξαναφέρουμε τη Νικόπολη στο προσκήνιο.

Γνωρίζουμε ότι ένας αγώνας είκοσι τριών και πλέον ετών δεν μπορεί να μετατραπεί ξαφνικά σε υπόθεση μιας ημέρας.

Το όραμα που ξεκίνησε το 2003 βρίσκεται σήμερα ένα βήμα πριν από την πραγματοποίησή του

και αυτή είναι η μεγάλη δικαίωση.

Η δικαίωση όλων εκείνων που πίστεψαν.

Όλων εκείνων που επέμειναν.

Όλων εκείνων που δεν εγκατέλειψαν.

Ο αγώνας αυτός ξεκίνησε πριν από 23 χρόνια.

Και έχει όνομα:

ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Κάποτε ήταν τα πανηγύρια

Γράφει η Ελένη Κόλια

Μία φορά και έναν καιρό υπήρχαν τα πανηγύρια, όπου η μουσική ήταν ταυτισμένη με μία μορφή ιερουργίας. Αφορμή πάντα είχαν τον εορτασμό του εκάστοτε Αγίου. Η «μάχη» των πανηγυριών κλιμακωνόταν κατά την περίοδο μεταξύ της γιορτής του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Δημητρίου, οι τραγουδιστές αμείβονταν με «χαρτούρα» (δηλαδή όχι με μεροκάματο, αλλά με φιλοδώρημα) και διοργανώνονταν από τα καφενεία στην πλατεία του χωριού.

Με τη «χαρτούρα» αναγνωριζόταν ο καλλιτέχνης απ’ ευθείας απ’ το λαό. Αμειβόταν η ικανότητα του οργανοπαίχτη να αγγίξει την ψυχή του χορευτή. Τότε ὁ πληθυσμός είχε βιωματική σχέση με το χορό, ο χορευτής απειλούσε τον ατζαμή καλλιτέχνη με τα μάτια, οι Έλληνες ήξεραν το ρυθμικό κανόνα.

Ακόμη και ο χορός είχε τη σημειολογία του. Ὁ κόσμος ήξερε να χορεύει ομαδικά, εξ άλλου οι κυκλικοί χοροί γεννήθηκαν στην Ελλάδα και συμβολίζουν μία κοινότητα δημοκρατική. Ο πρώτος χορευτής δείχνει το ταμπεραμέντο του, την ιδιωτική του προσέγγιση. Μετά πηγαίνει τελευταίος και ξαναστηρίζει  την ομάδα του χορού, την κοινότητα. Η «καρδιά» των μεγάλων πανηγυριών χτυπούσε στην Ήπειρο.

Πανηγύρι ονομάζεται μια εορταστική εκδήλωση είτε για θρησκευτικούς είτε για εμπορικούς σκοπούς (εμποροπανήγυρις) είτε για άλλους λόγους.

Πανηγύρεις ονομάζονταν πολλές εορταστικές ή αθλητικές εκδηλώσεις κατά την αρχαιότητα. Σήμερα, πανηγύρεις οργανώνονται στην Ελλάδα σε ενορίες με την ευκαιρία θρησκευτικών εορτών. Κατά τη διάρκειά τους γίνεται συνήθως η λειτουργία, περιφορά εικόνας καθώς και λειτουργία υπαίθριας αγοράς. Σε μικρά μέρη μπορεί το πανηγύρι να συνοδευτεί με γεύμα, τραγούδια και χορούς.

Ιδιάζουσας σημασίας είναι η μελέτη ενός πανηγυριού σε υπαίθριο χώρο. Το πανηγύρι, η αρχαία «πανήγυρις» διατηρεί πολλά αρχέγονα στοιχεία, συνθέτοντάς τα με νεότερα, στο διάβα του χρόνου. Κυρίαρχο στοιχείο, το «αυθόρμητον» του λαϊκού πολιτισμού, η άνευ όρων παράδοση στη συλλογική διασκέδαση, που μετατρέπει το χώρο σε σημείο αναφοράς και μνήμης.

Το πανηγύρι, ένα πολυδιάστατο κοινωνικό φαινόμενο, επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, δίνοντας την εντύπωση μιας κυκλικής, παρόμοιας πορείας, κάθε φορά όμως χαράσσει με τρόπο διαφορετικό τη μνήμη, δημιουργώντας συμβάντα και καταστάσεις που το κάνουν να ξεχωρίζει από κάθε προηγούμενο. Δημιουργείται έτσι μια ταυτότητα συλλογική, πέρα από ιδιότητες, ιδιομορφίες, φύλα και χαρακτήρες. Είναι η δυναμική του συλλογικού συμβάντος και η δύναμη της παράδοσης που λειτουργούν ως χωνευτήρι αντιθέσεων.

Τα πιο παλιά χρόνια στον τόπο μας δεν υπήρχαν καθόλου συγκοινωνίες, αυτοκίνητα, δρόμοι και οι άλλες ανέσεις που υπάρχουν σήμερα. Ούτε ράδια ούτε τηλεοράσεις ούτε ψυγεία ούτε τηλέφωνα  ούτε ηλεκτρικό ρεύμα. Ο κόσμος σε μεγάλο βαθμό ζούσε  στην απομόνωση. Η διασκέδαση έλλειπε παντελώς. Δεν υπήρχαν τότε ταβέρνες και κέντρα διασκέδασης. Όλοι μικροί και μεγάλοι έδιναν την καθημερινή τους βιοπάλη και το δικό τους αγώνα, κυρίως για να επιβιώσουν και να ζήσουν, πάνω στα κακοτράχαλα βουνά και στο άγριο τοπίο. Σχεδόν τα πάντα που είχαν σχέση με την τροφή  και την ενδυμασία τους τα παρήγαγαν και τα έφτιαχναν μόνοι τους. Οι άνθρωποι ήταν εκ των πραγμάτων και αναγκαστικά, γεωργοί, κτηνοτρόφοι, τσαγκάρηδες, ραφτάδες και ό, τι  άλλο τους πίεζε η ίδια η ανάγκη. Ζούσαν μια ζωή σκληρή και δύσκολη.

    Τα πανηγύρια ήταν μια όαση,  μια στιγμή  ξενοιασιάς και μια ευκαιρία για διασκέδαση στη σκληρή και κοπιαστική ζωή που ζούσαν οι άνθρωποι. Πανηγύρια γίνονταν σε όλα τα χωριά και ήταν αφιερωμένα στη μνήμη και στη γιορτή κάποιου αγίου και στην τοπική εκκλησία που έφερε και το όνομα του Αγίου ή της Αγίας. Το πανηγύρι ήταν τόπος συνάντησης, συνεύρεσης και ανταμώματος των κατοίκων του χωριού , αλλά και με τους κατοίκους των γειτονικών χωριών που έρχονταν στο τοπικό πανηγύρι.

Οι κάτοικοι του ενός χωριού γνωρίζονταν με τους κατοίκους των άλλων χωριών κυρίως μέσω των πανηγυριών. Τα πανηγύρια τότε ήταν ο μοναδικός και αποκλειστικός τρόπος διασκέδασης των κατοίκων, μαζί φυσικά με τους γάμους και τα βαφτίσια. Το κύριο όμως και κυρίαρχο μέσο διασκέδασης ήταν πάντα τα πανηγύρια και σε μικρότερο βαθμό οι γάμοι και τα βαφτίσια.

Πέρα όμως από το αντάμωμα, τη συνεύρεση, την αλληλοεπικοινωνία και την αλληλογνωριμία μεταξύ των κατοίκων μιας περιοχής τα πανηγύρια έπαιζαν τότε μια πολύ πιο σπουδαία και σημαντική λειτουργία. Αυτή της γνωριμίας μεταξύ των νέων του χωριού ή των χωριών με τελική κατάληξη το γάμο και την παντρειά. Τα πανηγύρια ήταν το νυφοπάζαρο και ο τόπος που γίνονταν οι γνωριμίες μεταξύ των νέων και τα προξενιά. Η επικοινωνία τα παλιότερα χρόνια μεταξύ των νέων, λόγω κυρίως των αυστηρών ηθών και εθίμων, ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Όχι μόνο το πλησίασμα, όχι μόνο η συζήτηση  και η συνομιλία, αλλά και το απλό κοίταγμα ανάμεσα στο αγόρι και στο κορίτσι θεωρούνταν τότε κατακριτέο, επιλήψιμο και αμάρτημα. Στον κοινό κυκλικό όμως χορό, στα κάγκελα, τα αυστηρά αυτά ήθη και έθιμα χαλάρωναν, το αγόρι και το κορίτσι επιτέλους μπορούσε να κοιτάξει το ένα το άλλο στα μάτια, να πιαστούν χέρι - χέρι και γιατί όχι να συνομιλήσουν και να κουβεντιάσουν, έστω και για λίγο, όσο κρατούσε ο χορός. Η κλειστή και αυστηρότατη κοινωνία μπροστά στον κυκλικό χορό της πλατείας έσπαγε, χαλάρωνε (τα μάτια πάντα έπαιζαν τον κυρίαρχο ρόλο), μετά αμέσως έπιαναν δουλειά οι προξενητάδες με τις προξενήτρες, οι γνωστοί και οι συγγενείς και πάντα συνήθως τα περισσότερα προξενιά, οι αρραβώνες και οι γάμοι επακολουθούσαν μετά τα πανηγύρια. Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι τα παλιότερα χρόνια πέρα από την πίστη, τη λατρεία προς τον τοπικό άγιο και τη θρησκευτικότητα των κατοίκων, αμέσως μετά ο κυριότερος ρόλος των πανηγυριών ήταν αυτός της επαφής και της γνωριμίας ανάμεσα στους νέους με τελική κατάληξη το γάμο. Και βέβαια αυτός της διασκέδασης, του γλεντιού, της χαράς και του ξεφαντώματος.

        Τα τελευταία χρόνια οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες άλλαξαν  και αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που το πανηγύρι πήρε φθίνουσα πορεία. Οι μόνιμοι κάτοικοι των χωριών είναι μετρημένοι πλέον στα δάχτυλα, τα χωριά έχουν κάποια ζωή τους καλοκαιρινούς μήνες, οι νέοι ζουν στις μεγαλουπόλεις πλέον, όπου έχουν άλλους ρυθμούς ζωής, άλλα ακούσματα, άλλα ενδιαφέροντα, άλλους τρόπους διασκέδασης, άλλα ήθη και έθιμα, άλλη νοοτροπία. Η μόνιμη κατοικία των ανθρώπων είναι μακριά απ’  το χωριό και το χωριό σε ένα βαθμό ο άλλος το βλέπει σαν ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές. Όλες οι παραπάνω αλλαγές πρέπει να ληφθούν από όλους μας υπόψη. Ζητούμενο είναι να δούμε όλοι μας τη συνέχεια του πανηγυριού μέσα στο χρόνο. Σήμερα οφείλουμε να δούμε το πανηγύρι όχι σαν μια προσπάθεια διατήρησης ενός εθίμου και μιας παράδοσης αλλά σαν μια προσπάθεια διατήρησης μιας πολιτιστικής κληρονομιάς που έρχεται από πολύ παλιά και από τα βάθη των αιώνων. Γιατί το πανηγύρι είναι από μόνο του ένα πολιτιστικό γεγονός τεράστιας σημασίας που παλιότερα μιλούσε στις ψυχές των ανθρώπων και πρέπει να μπορεί  να μιλάει και σήμερα στις καινούργιες συνθήκες και στα καινούργια δεδομένα.

Στους «παλιούς δρόμους», έστω και με τις αναγκαίες παρασπονδίες - μικροφωνικές εγκαταστάσεις που παίρνουν τ' αφτιά, ηλεκτρικά βιολιά που τσιρίζουν και φίρμες που καλύπτουν με τις αφίσες τους κάθε κορμό δέντρου στο δρόμο προς την πλατεία του χωριού.  Των Ελλήνων οι κοινότητες, στήνουν αυτές τις ημέρες γιορτές και πανηγύρια. 

Σήμερα την εποχή της παγκοσμιοποίησης, σε μια εποχή που τα πάντα τείνουν να ισοπεδωθούν, να αλλοιωθούν και να εξαφανιστούν η διατήρηση του πανηγυριού, του πανάρχαιου αυτού εθίμου που εμείς κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, είναι ένα στοίχημα. Στοίχημα που έχει στοιχεία πολιτισμού και κουλτούρας της πατρίδας μας και της  περιοχής μας, ιστορικής συνέχειας και ιστορικής μνήμης, στοιχεία λειτουργίας σαν συνδετικός κρίκος για συνεύρεση και κοινό αντάμωμα ανάμεσα μας, μιας και είμαστε όλοι μας διασκορπισμένοι δεξιά και αριστερά, μακριά από τη γενέτειρα γη και τη γη των προγόνων μας. Αν σταματήσει το πανηγύρι, ίσως σταματήσει να υπάρχει και το χωριό.

Κάθε καλοκαίρι λοιπόν, σε κάθε πανηγύρι είτε είναι της Αγίας Παρασκευής ή του Αη Παντελεήμονα ή του προφήτη Ηλία, ή τ' Αη Σωτήρος και φυσικά της Μεγαλόχαρης, οι Έλληνες επιστρέφουν. Επιστρέφουν στη γραμμή εκκίνησης. Στο μέρος που πρώτα ήπιαν νερό, έπαιξαν, γέλασαν, ερωτεύτηκαν. Το πανηγύρι είναι απλώς το πρόσχημα. Η ουσία, είναι η εσωτερική μας ανάγκη να μην χάσουμε τις ρίζες μας. Τους δεσμούς μας από ένα παρελθόν με ηθικές αξίες και στιβαρές προδιαγραφές.

Αυτός είναι  ο κλειδάριθμος των πανηγυριών: Η αθωότητα. Η ξεγνοιασιά, οι χαιρετούρες, τα καλαμπούρια, η μυρωδιά από το κρέας  που ψήνεται και πάνω απ' όλα ο ήχος από το κλαρίνο. Για όλα τα υπόλοιπα φροντίζει η φύση, με τα καλοκαιριάτικα φεγγάρια της, τις πυκνές κληματαριές, τα μελωμένα σύκα και τις μυρωδάτες κονίτσες.

www.artinews.gr

Πυρκαγιά σε εξέλιξη σε βυτιοφόρο με υγραέριο στην Ιόνια Οδό. Εκτροπή οχημάτων πριν την Άρτα

 ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΕ ΒΥΤΙΟΦΟΡΟ ΜΕ ΥΓΡΑΕΡΙΟ ΕΠΙ ΤΗΣ ΙΟΝΙΑΣ ΟΔΟΥ ( 142 χιλ),  (ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ ΠΡΟΣ ΠΑΤΡΑ). ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΣΒΕΣΗ. 

ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ (10) ΟΧΗΜΑΤΑ ΜΕ (20) ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Π.Υ. ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑΣ Κ' ΤΗΝ Π.Υ. ΑΡΤΑΣ. ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ Η ΕΛ.ΑΣ. Κ' ΟΧΗΜΑ ΤΗΣ ΙΟΝΙΑΣ ΟΔΟΥ.

ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΠΡΟΣ ΠΑΤΡΑ, ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΚΟΜΒΟ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ  ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΣΥΜΒΑΝ  ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΟΧΗΜΑΤΩΝ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ

Τα Καζάνια Άναψαν στο Βουνό | Γιορτή Βραστής Γίδας

Στο Νεοχώρι της ορεινής Ναυπακτίας, η καθιερωμένη Γιορτή Βραστού (19/9/2026) γίνεται για ακόμη μία χρονιά αφορμή για ένα μεγάλο αντάμωμα.

Τα καζάνια στήνονται στην πλατεία, οι μάγειρες ετοιμάζουν το παραδοσιακό βραστό και κάτοικοι, επισκέπτες και ομογενείς που επέστρεψαν από το εξωτερικό συναντιούνται ξανά στον τόπο τους.

Μιλάμε με τους ανθρώπους της γιορτής, τους μάγειρες, την πρόεδρο του συλλόγου και Έλληνες της ομογένειας για το Νεοχώρι, την ξενιτιά, τις αναμνήσεις και τους δεσμούς που τους φέρνουν ξανά πίσω στο χωριό.

Παραγωγή: Greek Village Life

Πώς γεννήθηκε η μούντζα; Η πιο γνωστή ελληνική χειρονομία κρύβει μια σκοτεινή ιστορία

Μια κίνηση που χρησιμοποιούμε καθημερινά σχεδόν αυτόματα.

Υπάρχουν χειρονομίες που εκφράζουν περισσότερα από χίλιες λέξεις. Κινήσεις τόσο βαθιά ενσωματωμένες στην καθημερινή ζωή, που γίνονται σχεδόν αντανακλαστικά, χωρίς οι περισσότεροι να σκέφτονται την πραγματική τους καταγωγή. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η μούντζα — ίσως η πιο αναγνωρίσιμη ελληνική χειρονομία — που κουβαλά πίσω της μια ιστορία χαμένη στα βάθη των αιώνων.

Σήμερα αρκεί ένα τεντωμένο χέρι με ανοιχτή παλάμη για να εκφράσει κανείς θυμό, αγανάκτηση ή περιφρόνηση. Κάποτε, όμως, αυτή η κίνηση δεν ήταν απλώς μια προσβολή. Ήταν μέρος μιας πραγματικής δημόσιας τιμωρίας.

Λίγοι από όσους τη χρησιμοποιούν σήμερα — στην κίνηση, σε μια διαφωνία ή σε μια στιγμή εκνευρισμού — γνωρίζουν την ιστορία που κρύβεται πίσω της.

Η βυζαντινή ποινή που γέννησε τη μούντζα

Οι ρίζες της μούντζας εντοπίζονται στα βυζαντινά χρόνια. Εκείνη την εποχή, όσοι είχαν διαπράξει μικροκλοπές, μοιχεία ή άλλα αδικήματα υφίσταντο συχνά δημόσιο εξευτελισμό ως μέρος της ποινής τους.

Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, οι παραβάτες περιφέρονταν στους δρόμους για παραδειγματισμό, ενώ δικαστικοί λειτουργοί ή παρευρισκόμενοι άπλωναν στο πρόσωπό τους στάχτη ή κάρβουνο. Η παλάμη βουτούσε στη στάχτη και ακουμπούσε στο πρόσωπο του τιμωρούμενου, αφήνοντας ένα μαύρο σημάδι ντροπής. Από αυτή ακριβώς τη διαδικασία προέκυψε και η λέξη «μούντζα», που συνδέεται με τη μουτζούρα και το μουντό χρώμα της στάχτης.

Από δημόσιος εξευτελισμός σε καθημερινή χειρονομία

Με το πέρασμα των αιώνων, η πράξη έχασε τον κυριολεκτικό της χαρακτήρα, αλλά διατήρησε τον συμβολισμό της. Η ανοιχτή παλάμη συνέχισε να αποτελεί μια κίνηση υποτίμησης και απόρριψης, μέχρι που εξελίχθηκε στη γνωστή μούντζα που χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα.

Πρόκειται για μία από τις ελάχιστες χειρονομίες που κατάφερε να επιβιώσει σχεδόν αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες, παραμένοντας αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής λαϊκής κουλτούρας

.

Οι θεωρίες που τη συνδέουν με την αρχαιότητα

Υπάρχουν και ερμηνείες που πηγαίνουν ακόμη πιο πίσω στον χρόνο. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η ανοιχτή παλάμη ίσως σχετίζεται με αποτρεπτικές κινήσεις της αρχαιότητας, που χρησιμοποιούνταν για να διώξουν το κακό μάτι ή τα κακά πνεύματα.

Αν και αυτές οι θεωρίες δεν έχουν επιβεβαιωθεί πλήρως από ιστορικές πηγές, αποκαλύπτουν πόσο βαθιά μπορεί να φτάνουν οι ρίζες μιας τόσο απλής καθημερινής κίνησης.

Μια χειρονομία που έγραψε τη δική της ιστορία

Από τους δρόμους του Βυζαντίου μέχρι τις σύγχρονες ελληνικές πόλεις, η μούντζα κατάφερε να παραμείνει αναγνωρίσιμη και διαχρονική. Πίσω από μια κίνηση που γίνεται συχνά αυθόρμητα κρύβεται μια ιστορία δημόσιου διασυρμού που ξεκίνησε πριν από πολλούς αιώνες.
Ίσως τελικά η πιο διάσημη ελληνική χειρονομία να είναι και μία από τις πιο ιστορικές. Γιατί κάποιες κινήσεις δεν είναι απλώς εκφράσεις της στιγμής — είναι μικρά κομμάτια ιστορίας που επιβιώνουν μέχρι σήμερα.

e-daily

https://www.tampouloukia.gr/

Ευτράπελα και ιστορίες από τα χωριά μας: Το παιδί και το λουκούμι

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Κάποια καλομάνα για να μην κουράσει τον άντρα της [ένα κοπρόκυλο και μισό], την έπιασε η προκοπή να πάει να φέρει ξύλα από τον λόγγο.  Σήκου ρε ευλογημένε να πάς να φέρεις κάνα ξύλο, άντε πήγαινε κόψε κάνα πουρνάρι, αυτουνού από το ένα αυτί έμπαινε από το άλλο έβγαινε. Άσε ρε γυναίκα πουρνό πουρνό άξα τον Λαζάν στην τηλεόραση και είπε ότι θα έχουμε ξαστεριά λαγάρα τι τα θές για στιβάνια θές να τρυπώσει και κάνα φίδι.   

Τι λές ρε προκομένε Φλεβάρης μήνας τώρα κοιμούνται τα φίδια. Τώρα το έπαθες σαν τον Κώτσιο με τον λαγό, αφού δεν μπορούσε να τον σκοτώσει του λέει έχε χάρη που είναι σαρακοστή και δεν αρταίνουμε.  Τέλος πάντων κοίτα εσύ το παιδί και θα πάω εγώ για ξύλα. Φεύγει η Μαλάμω για τον λόγγο και ο Φώτης κάθεται στα σκάρια, τι να κάνω θα χάσω το καφενείο δεν γίνετε, παίρνει το μαξούμι το βάζει στο τράιστο και μέσα στο ταγάρι και γραμμή για το καφενείο. Το κρεμάει εκεί σε ένα τσιγκέλι που κρέμαγε το σφαχτό ο μπακάλης, τον ρωτάνε οι χωριανοί τι έχει μέσα το ταγάρι και εκείνος τους απαντάει: αραποσίτι έχει ωρέ θέλω να σπύρου κάτω στην Μακρή. Αρχίσαν εκεί την δηλωτή και κάποια ούντα κερδίζει το λουκούμι και φωνάζει ο Φώτος, 

-Μητράκ, Μητράκ!! πετάζετε το παιδί βγαίνει λίγο το κεφαλάκι από τον τράιστο. 

-Εδώ είμαι Τάτα 

-Έλα πάρε λουκούμι. 

Ε γέμισε το ταγάρι λουκούμια από τους θαμώνες του καφενείου, τα πήγαν στο σπίτι και έφαγε και η καλομάνα και γλίτωσε και ο ανεπρόκοπος την κλαρούδα.           

        Άμα δεις τσαρούχια γράψε μου 

 Κάποτε ένας πλούσιος έμπορας καλοντυμένος εδιάβαινε σε ένα χωριό να κλείσει κάποια δουλειά με τον Κωτσοθανάση. Κάποια ούντα το άλογο κουράστηκε και έκατσε στην βρύση του Καμπέρη να ξαποστάσει αυτός και το άλογο.   Εκεί που ξαπόσταινε νάσου και ο Δυό Αντάμας - έτσι το λέγαν τον Σιώζο της Κώσταινας - γιατί δεν άφηνε τίποτα στο χωριό. Αυτός λοιπόν ο μεγάλος κατεργαράκος μόλις είδε τα τσαρούχια του μεταπράτη καθώς τα βγάλε να ξαποστάσουν τα ποδάρια του άρεσαν. Ρε πως θα του τα φάω του παλιοκερατά.!! 

Του λέει: Ωραία τσαρούχια φοράς μπάρμπα, δώσ μου να φορέσω ένα. Και καθώς τα είχε βγάλει του δίνει το ένα, το κοιτάει το ξανακοιτάει, λέει μπάρμπα δεν μου δίνεις και το άλλο γιατί με το ένα βαένω, του δίνει και το άλλο. 

Το φοράει το κλεφτρόνι και αρχίζει την κοσιή και του λέει: "Μπάρμπα εγώ σου πήρα τα τσαρούχια αλλά εσύ μας πέρνεις το βιός κοψοχρονιά άντε και άμα δείς τσαρούχια γράψε μου."

   

Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης                                                                                                                                              

Ο Σύλλογος Ηπειρωτών Χαϊδαρίου διοργανώνει το ετήσιο πανηγύρι του το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026

Αγαπητοί συμπατριώτες/σες, αγαπητοί μας φίλοι/ες

 

Καλωσορίζουμε με ιδιαίτερη χαρά την νέα φθινοπωρινή περίοδο και ευχόμαστε σε όλους, όπως και στα παιδία μας που ξεκίνησαν την νέα τους χρονιά, μια νέα σεζόν γεμάτη από ζωή, ενέργεια, χαρές και ευχάριστα γεγονότα.

Όπως κάθε χρόνο ο σύλλογός μας με το ξεκίνημα της νέας σεζόν, διοργανώνει το μεγάλο ετήσιο πανηγύρι μας που θα γίνει το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026 στην πλατεία Δημαρχείου στο Χαϊδάρι.

Σας περιμένουμε όλους να ανταμώσουμε και σας υποσχόμαστε μια αξέχαστη βραδιά, γεμάτη αυθεντική ηπειρώτικη φιλοξενία και γνήσια ηπειρώτικη μουσική.

 

Το Δ.Σ. του συλλόγου Ηπειρωτών Χαϊδαρίου  

Προδρόμι Θεσπρωτίας: Ανεμοστρόβιλος «ισοπέδωσε» κτηνοτροφική μονάδα-ΒΙΝΤΕΟ

 Έντονα και με ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά ήταν τα καιρικά φαινόμενα που εκδηλώθηκαν το απόγευμα στο Προδρόμι Σουλίου και τα γύρω χωριά, προκαλώντας ζημιές σε κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις και στο οδικό δίκτυο.

Ανεμοστρόβιλος έπληξε την περιοχή, προκαλώντας σημαντικές ζημιές σε κτηνοτροφική μονάδα. Τμήμα των εγκαταστάσεων καταστράφηκε, με τις εικόνες από το σημείο να αποτυπώνουν την ένταση του φαινομένου.

@epiruspost Ανεμοστρόβιλος ισοπέδωσε μονάδα στο Προδρόμι Σουλίου #Epiruspost #Epirus #ηπειρος ♬ Attention - TheTrend & Marquiori

Μιλώντας στο Epiruspost, ο δήμαρχος Σουλίου Θανάσης Ντάνης ανέφερε ότι το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα έντονο, αλλά είχε πολύ τοπικά χαρακτηριστικά, καθώς δεν επηρέασε με την ίδια ένταση το σύνολο της περιοχής.

Τα συνεργεία του Δήμου κινήθηκαν άμεσα για την αποκατάσταση των προβλημάτων που προκλήθηκαν, ενώ παρεμβάσεις έγιναν και σε σημεία του οδικού δικτύου όπου καταγράφηκαν ζημιές.

Τα έντονα καιρικά φαινόμενα προκάλεσαν προβλήματα και σε ορεινές περιοχές της Ηπείρου

Στο όρος Περιστέρι, σε υψόμετρο περίπου 2.000 μέτρων, κεραυνός χτύπησε σημείο όπου βρίσκονταν πρόβατα κτηνοτρόφου από τα Ιωάννινα, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 88 ζώα.

Ο κτηνοτρόφος βρισκόταν στο σημείο την ώρα του περιστατικού, χωρίς ευτυχώς να τραυματιστεί.

Για την απώλεια έχει ήδη ενημερωθεί ο ΕΛΓΑ, προκειμένου να ακολουθηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία για την καταγραφή της ζημιάς και την εξέταση της αποζημίωσης. Για τον κτηνοτρόφο πρόκειται για σημαντική απώλεια ζωικού κεφαλαίου.

Η κακοκαιρία άφησε έτσι το αποτύπωμά της σε διαφορετικά σημεία της Ηπείρου, με τις υπηρεσίες των Δήμων να βρίσκονται επί ποδός για την αποκατάσταση των προβλημάτων

https://www.epiruspost.gr/

Ένας Δρόμος που Λίγοι Γνωρίζουν. Η διαδρομή από Πατιόπολο μέχρι το Γιαννιώτι Άρτας

Εδώ κάποτε ήταν τα σύνορα της Ελλάδας.

Ξεκινάμε από το Πατιόπουλο Αιτωλοακαρνανίας και μέσα από τα βουνά και τα ελατοδάση του ορεινού Βάλτου, περνάμε από Διακόπι, Πέτρα Κλειδίου και Βρυσούλα, για να καταλήξουμε στο Γιαννιώτι Άρτας.

Στη διαδρομή γνωρίζουμε τα χωριά της περιοχής, τις οδικές συνθήκες, σημεία που αξίζει να επισκεφθεί κάποιος και την ιδιαίτερη ιστορία ενός τόπου από όπου κάποτε περνούσε η παλιά ελληνοοθωμανική μεθόριος.

Παραγωγή: Greek Village Life

Πρι λίγο. Κεραυνός έπεσε σε κοπάδι κτηνοτρόφου και σκότωσε 88 πρόβατα

 

Μεγάλη καταστροφή υπέστη κτηνοτρόφος στον Νομό Ιωαννίνων, καθώς κεραυνός έπληξε το κοπάδι του εν μέσω ισχυρής κακοκαιρίας, προκαλώντας τον θάνατο 88 προβάτων.

Σοβαρή καταστροφή υπέστη πριν από λίγη ώρα κτηνοτρόφος στον Νομό Ιωαννίνων, όταν κεραυνός έπεσε στο κοπάδι του, την ώρα που στην περιοχή επικρατούσαν έντονα καιρικά φαινόμενα και σημειωνόταν ισχυρή βροχόπτωση.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο κεραυνός χτύπησε το κοπάδι, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 88 πρόβατα.

Ο κτηνοτρόφος, κ. Δεκόλης, βρισκόταν στο σημείο την ώρα του περιστατικού. Ευτυχώς, ο ίδιος δεν τραυματίστηκε και είναι καλά στην υγεία του.

Η απώλεια για τον κτηνοτρόφο είναι ιδιαίτερα μεγάλη, καθώς πρόκειται για σημαντικό αριθμό ζώων που χάθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά από ένα ακραίο φυσικό φαινόμενο.

Για το περιστατικό έχει ήδη ενημερωθεί ο ΕΛΓΑ, προκειμένου να ακολουθηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία για την καταγραφή της ζημιάς και όσα προβλέπονται σε αντίστοιχες περιπτώσεις.

https://epirusgate.gr/

Αιγοπρόβειο γάλα: Σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις ενόψει της νέας περιόδου, ξεπέρασαν το 1,90 ευρώ οι τιμές της αγοράς

Η αγορά του αιγοπρόβειου γάλακτος κινείται σε ανοδικά επίπεδα, καθώς οι διαθέσιμες ποσότητες δεν επαρκούν για να καλύψουν τη ζήτηση.

Οι τιμές που δίνει η αγορά ακολουθούν ανοδική πορεία και αναμένεται να ξεπεράσουν το 1,90 ευρώ το κιλό. Την ίδια ώρα, τα αποθέματα των γαλακτοβιομηχανιών έχουν περιοριστεί σημαντικά και αυτό αυξάνει τη ζήτηση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ για την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουλίου του 2026, οι παραδόσεις πρόβειου γάλακτος ανήλθαν στους 545.489 τόνους, έναντι 589.115 τόνων που ήταν το αντίστοιχο διάστημα του 2025. Τα στοιχεία του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ δείχνουν επίσης ότι τον Ιούλιο του 2026 (μέχρι τότε διαθέτει στοιχεία) η μέση τιμή παραγωγού για το συμβατικό στα 1,56 ευρώ το κιλό και για το βιολογικό στα 1,62 ευρώ το κιλό. Από τότε βέβαια συνεχίζεται η ανοδική πορεία των τιμών.

Δείτε εδώ τα στοιχεία του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ

Διεπαγγελματική Φέτας

Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικής Κτηνοτροφίας (ΣΕΚ) και μέλος της Διοίκησης στην Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Φέτας (ΕΔΟΦ), Δημήτρης Μόσχος, τονίζει στον ΑγροΤύπο ότι αυτή την περίοδο οι τιμές στο αιγοπρόβειο γάλα κυμαίνονται από 1,80 έως και 1,90 ευρώ το κιλό, ανάλογα την ποσότητα και τις λιποπρωτεΐνες. Στις εμπορικές συμφωνίες που κάνουν οι Ομάδες Παραγωγών οι τιμές είναι πιο αυξημένες και φτάνουν έως τα 1,93 ευρώ το κιλό. Όλοι οι μεταποιητές (μικροί και μεγάλοι) αναζητούν γάλα για να καλύψουν τις ανάγκες τους από τις εμπορικές συμφωνίες που έχουν υπογράψει με τους πελάτες τους.

Είναι σίγουρο ότι το επόμενο χρονικό διάστημα θα έχουμε έλλειψη γάλακτος για την παραγωγή φέτας ΠΟΠ. Αυτό φαίνεται από την αυξημένη ζήτηση που έχει η αγορά. Και είναι λογικό μετά από τις σφαγές περίπου 600.000 παραγωγικών ζώων. Από την άλλη βλέπουμε συνεχώς να έχουμε νέα κρούσματα ευλογιάς σε περιοχές που δεν είχαμε εστίες. Νέο κρούσμα ευλογιάς των αιγοπροβάτων εντοπίστηκε σε κτηνοτροφική μονάδα στην περιοχή της Λιβαδιάς Σερρών και θανατώθηκαν 70 αιγοπρόβατα.

Όσον αφορά την ανασύσταση των κοπαδιών δεν έχουμε τίποτα νεότερο από το ΥπΑΑΤ. Ένα πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε είναι η διπλή χρηματοδότηση. Όσοι κτηνοτρόφοι πληρώθηκαν αποζημιώσεις δεν θα είναι εύκολο να πληρωθούν για την ανασύσταση των κοπαδιών τους, αυτό το πρόβλημα φάνηκε και στις αποζημιώσεις λόγω του Ντάνιελ.

Λιβάδι Ολύμπου

Ο κ. Τάσος Αντωνίου, πρόεδρος του Συνεταιρισμού Βοσκών Λιβαδίου Ολύμπου, ανέφερε στον ΑγροΤύπο ότι καταγράφεται έντονο ενδιαφέρον για το γάλα ενόψει της νέας περιόδου, με τις διαπραγματεύσεις να βρίσκονται σε εξέλιξη. Όπως εξήγησε, η μεγάλη ζήτηση έχει οδηγήσει τον Συνεταιρισμό να αναμένει λίγο ακόμη πριν καταλήξει, ενώ οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται κοντά σε κατάληξη. «Είμαστε αρκετά καλύτερα φέτος», σημείωσε, προσθέτοντας ότι οι συζητήσεις κινούνται κοντά στα 1,90 ευρώ, χωρίς ωστόσο να έχει οριστικοποιηθεί ακόμη συμφωνία.

Θετική εμφανίζεται η εικόνα και ως προς τις ποσότητες στην περιοχή, οι οποίες, σύμφωνα με τον ίδιο, αναμένεται να κινηθούν στα περσινά επίπεδα ή και υψηλότερα. Ο κ. Αντωνίου συνέδεσε τις καλύτερες τιμές και με την καλύτερη φροντίδα των κοπαδιών, σημειώνοντας παράλληλα ότι φέτος διατηρήθηκαν περισσότερα θηλυκά ζώα.

Στο κόστος παραγωγής, ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού στάθηκε ιδιαίτερα στο πετρέλαιο, το οποίο, όπως είπε, επηρεάζει συνολικά την αλυσίδα, ενώ αναμονή υπάρχει και για την εξέλιξη των τιμών στις ζωοτροφές κατά τη φθινοπωρινή περίοδο. Όπως σημείωσε, το καλοκαίρι η κατάσταση στις ζωοτροφές ήταν σχετικά ηπιότερη. Για τον Συνεταιρισμό, ζητούμενο παραμένει η επίτευξη μιας αξιοπρεπούς τιμής για τα μέλη του, ώστε να μπορούν να ανταποκρίνονται στα έξοδα της παραγωγής και να εξασφαλίζεται ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα για τους παραγωγούς.

Ελασσόνα

Ο κ. Τάσος Γκουγκουλιάς, γενικός διευθυντής του Συνεταιρισμού Αιγοπροβατοτρόφων Ελασσόνας «Γάλα Ελάς», ανέφερε στον ΑγροΤύπο ότι η προηγούμενη περίοδος έκλεισε για τον Συνεταιρισμό με την τιμή του πρόβειου γάλακτος στα 1,65 ευρώ/κιλό και του γίδινου στα 1,07 ευρώ/κιλό. Για τη νέα περίοδο οι διαπραγματεύσεις έχουν ήδη ξεκινήσει, με θετικές προσδοκίες τόσο ως προς τις τιμές όσο και ως προς τις ποσότητες. «Αναμένουμε καλύτερα πράγματα στις τιμές», σημείωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «πιστεύουμε ότι η επόμενη χρονιά θα είναι καλύτερη και σε θέμα ποσοτήτων».

Την ίδια στιγμή, ο κ. Γκουγκουλιάς στάθηκε και στο αυξημένο κόστος παραγωγής, διατηρώντας ωστόσο θετική στάση για τη νέα περίοδο. Παράλληλα, ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην ποιότητα και στους σχετικούς ελέγχους του γάλακτος. Ως προς τη σύνθεση των ποσοτήτων, το μεγαλύτερο μέρος αφορά πρόβειο γάλα και μικρότερο γίδινο.

Αιτωλοακαρνανία

Ο κ. Νίκος Κοκόλης, κτηνοτρόφος και πρόεδρος του Αγροτοκτηνοτροφικού Συλλόγου Ακτίου - Βόνιτσας, αναφέρει στον ΑγροΤύπο ότι μόλις μας ήρθαν στα χέρια μας τα τιμολόγια του Αυγούστου για το γάλα και οι τιμές είναι στα 1,74 ευρώ το κιλό. Βλέπουμε ότι η τιμή έχει ανοδικές τάσεις και αναμένεται το επόμενο χρονικό διάστημα να έχουμε νέες αυξήσεις.

Από την άλλη όμως μεγάλος αριθμός κτηνοτρόφων παραμένει απλήρωτος για τα περσινά Οικολογικά Σχήματα. Ακόμη όλα τα ζώα μας είναι κλεισμένα στους σταύλους και θα πρέπει για να παράγουμε γάλα να αγοράζουμε μεγάλες ποσότητες ζωοτροφών. Ακόμη όμως περιμένουμε τα χρήματα της ενίσχυσης που μας είχαν υποσχεθεί από τις αρχές του 2026 για την αγορά τους. Τώρα είμαστε στην αναμονή της προκαταβολής της βασικής ενίσχυσης για το 2026. Βλέπουμε να έχουν μπλοκάρει οι δηλώσεις ΟΣΔΕ και φοβόμαστε ότι θα καθυστερήσουν και αυτές οι πληρωμές.

Παϊσιάδης Σταύρος και Ψαθά Παναγιώτα

https://www.agrotypos.gr/

Τώρα ποιός φταίει; Οι αγελάδες ή το " βόδι"....

Αρχές Αυγούστου. Τον παραπάνω δρόμο τον πέρασα για 15 ημέρες πρωΐ, μεσημέρι , απόγευμα. Το ίδιο σκηνικό και ακόμη χειρότερα. Αγελάδες να περπατάνε στη μέση του δρόμου, να κοιμούνται στον δρόμο και ο ιδιοκτήτης άφαντος. Το φαινόμενο δεν είναι εφετινό αλλά το συνταμάμε τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία.

Μην σας ξεγελάει το ορεινό της περιοχής. Ο δρόμος οδηγεί σε πολυσύχναστο και τουριστικό μέρος των  βόρειων παραλίων του  Ιονίου και η κυκλοφορία οχημάτων είναι πυκνότατη. Παρά τις πολλές διαμαρτυρίες που έχουν γίνει ..."δεν ιδρώνει το αυτί κανενός ".

Χριστόφορος Ευθυμίου

romiazirou.blogspot.gr

ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΡΕΒΕΖΑΣ. Η Δικαίωση ενός μοναχικού Αγώνα 23 Ετών για τη Νικόπολη και την UNESCO.

Μετά από περισσότερα από είκοσι τρία χρόνια επίμονης και μοναχικής προσπάθειας, γεμάτης εμπόδια, καθυστερήσεις, αμφισβητήσεις, αντιδράσεις και συνεχείς δυσκολίες, φτάνει σήμερα η στιγμή της δικαίωσης για τον Όμιλο για την UNESCO Πρέβεζας και για όλους εκείνους που πίστεψαν από την πρώτη στιγμή στο μεγάλο όραμα,την ένταξη της Αρχαίας Νικόπολης στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε το 2003, όταν ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας, σε συνεργασία με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή για την UNESCO, υπέβαλε επίσημα στο Υπουργείο Πολιτισμού το αίτημα για την ένταξη της Νικόπολης στην UNESCO.

Από τότε ξεκίνησε ένας μακρύς, δύσκολος και επίπονος αγώνας. Ένας αγώνας που τότε ελάχιστοι πίστεψαν ότι μπορούσε να φτάσει μέχρι το τέλος και ακόμη λιγότεροι ήταν εκείνοι που στάθηκαν πραγματικά δίπλα του.

Η πρωτοβουλία μας αντιμετωπίστηκε από αρκετούς με δυσπιστία και απαξίωση. Υπήρξαν προσπάθειες να υποβαθμιστεί η σημασία της και να αμφισβητηθεί η δυνατότητα να προχωρήσει ένα τόσο μεγάλο και απαιτητικό εγχείρημα. Παράλληλα, υπήρξαν αντιδράσεις, παρεμβάσεις και ενέργειες που, αντί να συμβάλουν στην επιτάχυνση της διαδικασίας, δημιούργησαν καθυστερήσεις και παλινωδίες.

Σήμερα, ορισμένοι από εκείνους που τότε απουσίαζαν ή αντιμετώπιζαν με αρνητισμό την προσπάθεια, εμφανίζονται ως υποστηρικτές της ένταξης και επιχειρούν να συνδέσουν το όνομά τους με έναν αγώνα που ξεκίνησε πριν από περισσότερες από δύο δεκαετίες.

Η ιστορία, όμως, έχει τη δική της καταγραφή.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας ήταν εκεί από την πρώτη στιγμή. Ήταν παρών όταν το εγχείρημα έμοιαζε δύσκολο και αβέβαιο. Ήταν παρών όταν χρειάστηκε να γίνουν συνεχείς παρεμβάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού, όταν διοργανώνονταν ημερίδες και εκδηλώσεις, όταν πραγματοποιούνταν ενημερωτικές δράσεις και προσπάθειες προβολής της Νικόπολης σε τοπικό αλλά και πανελλαδικό επίπεδο.

Σημαντικό μέρος αυτού του πολυετούς αγώνα αποτέλεσαν και οι αμέτρητες παρεμβάσεις του Ομίλου για την UNESCO Πρέβεζας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια, καταβάλαμε συστηματική προσπάθεια ώστε το ζήτημα της ένταξης της Αρχαίας Νικόπολης στην UNESCO να παραμένει στην επικαιρότητα, να ενημερώνεται η κοινή γνώμη και να αναδεικνύεται σε πανελλαδικό επίπεδο η μοναδική πολιτιστική αξία της Νικόπολης.

Μία ακόμη χαρακτηριστική παρέμβαση του Ομίλου ήταν και η παρουσία του Προέδρου του Ομίλου κ.Ευάγγελου Κατσίμπρα στην ΕΡΤ3, στην εκπομπή «Περίμετρος», την οποία δημοσιεύουμε σήμερα, ως ένα ακόμη τεκμήριο της διαρκούς και αδιάλειπτης προσπάθειάς μας όλα αυτά τα χρόνια.

Η συγκεκριμένη τηλεοπτική παρέμβαση αποτελεί μέρος μιας μακράς σειράς παρουσιών, συνεντεύξεων, δημοσιεύσεων και παρεμβάσεων στα ΜΜΕ, μέσα από τις οποίες ο Όμιλος ανέδειξε με συνέπεια και επιμονή το αίτημα για την ένταξη της Νικόπολης στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Κάθε τέτοια παρέμβαση είχε έναν συγκεκριμένο στόχο,να μην ξεχαστεί η Νικόπολη, να μην χαθεί η υπόθεση μέσα στη γραφειοκρατία,τις υπονομεύσεις και τις καθυστερήσεις και να παραμένει σταθερά στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου η ανάγκη για την ανάδειξη και την προστασία της.

Ιδιαίτερα σημαντικός σταθμός σε αυτή τη μακρά πορεία αποτέλεσε η Ημερίδα – Συνέδριο που διοργάνωσε ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας στην Πρέβεζα, στις 15 Δεκεμβρίου 2019, υπό την αιγίδα του τότε Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου.

Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στον μεγάλο αρχαίο φιλόσοφο Επίκτητο, ο οποίος ίδρυσε και λειτούργησε στη Νικόπολη τη σπουδαία Φιλοσοφική του Σχολή, αναδεικνύοντας τη διαχρονική πνευματική και πολιτιστική ακτινοβολία της πόλης.

Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης, αναφέρθηκε με ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη ένταξης της Νικόπολης στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Η δημόσια αυτή τοποθέτηση προσέδωσε σημαντική θεσμική και εθνική διάσταση στην προσπάθεια που επί χρόνια είχε αναλάβει ο Όμιλος.

Δεν μπορούμε, ωστόσο, να παραβλέψουμε το γεγονός ότι σήμερα παρατηρείται η προσπάθεια ορισμένων όψιμων «υποστηρικτών» να εμφανιστούν ως πρωταγωνιστές σε έναν αγώνα στον οποίο δεν συμμετείχαν όταν πραγματικά υπήρχε ανάγκη.

Σήμερα, όμως, που η διαδικασία βρίσκεται πλέον κοντά στην ολοκλήρωσή της, επιχειρείται να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ο αγώνας αυτός ήταν αποτέλεσμα μιας πρόσφατης και συλλογικής προσπάθειας.

Δεν είναι έτσι.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας δεν πρόκειται να επιτρέψει την παραχάραξη της ιστορικής διαδρομής αυτής της προσπάθειας.

Η επιμονή του Ομίλου δεν ήταν τυχαία.

Είναι γνωστό ότι το 2013 η Νικόπολη κινδύνευσε ακόμη και να απενταχθεί από τον Ενδεικτικό Κατάλογο του Υπουργείου Πολιτισμού, εξαιτίας της αδράνειας και της έλλειψης ουσιαστικής προόδου.

Τότε ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας παρενέβη δυναμικά.

Με συνεχείς επισκέψεις και παρεμβάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού, με δημόσιες τοποθετήσεις, ενημέρωση της κοινής γνώμης και αδιάκοπη πίεση προς τους αρμόδιους φορείς, συνέβαλε αποφασιστικά ώστε το ζήτημα να παραμείνει ζωντανό και να μην εγκαταλειφθεί.

Γιατί, αν ο Όμιλος δεν είχε επιμείνει όλα αυτά τα χρόνια, το θέμα της ένταξης της Νικόπολης θα μπορούσε να είχε χαθεί.

Η σημερινή εξέλιξη και η δημόσια δέσμευση της Υπουργού Πολιτισμού ότι ο φάκελος ένταξης ολοκληρώνεται και θα κατατεθεί επίσημα στην UNESCO, αποτελεί έναν ιδιαίτερα σημαντικό σταθμό σε αυτή τη μακρά διαδρομή.

Για τον Όμιλο για την UNESCO Πρέβεζας αποτελεί τη δικαίωση ενός αγώνα είκοσι τριών και πλέον ετών.

Αποτελεί δικαίωση όλων εκείνων που πίστεψαν ότι η Νικόπολη αξίζει τη θέση που της αναλογεί στον παγκόσμιο πολιτιστικό χάρτη.

Η Νικόπολη δεν είναι απλώς ένας σημαντικός αρχαιολογικός χώρος.

Είναι η ιστορία μας.

Είναι η πολιτιστική μας ταυτότητα.

Είναι ένα μοναδικό κομμάτι της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η προσπάθεια δεν σταματά εδώ.

Ο Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας θα συνεχίσει μέχρι την τελική δικαίωση και την επίσημη ένταξη της Νικόπολης στην UNESCO. Θα παρακολουθεί στενά κάθε εξέλιξη, θα παρεμβαίνει όπου χρειάζεται και θα συνεχίσει να στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις αυτή τη μεγάλη εθνική και τοπική προσπάθεια.

Γνωρίζουμε πολύ καλά πόσα εμπόδια χρειάστηκε να ξεπεραστούν, πόσες δυσκολίες αντιμετωπίστηκαν και πόσο δύσκολο ήταν να παραμείνει ζωντανό ένα όραμα που ξεκίνησε πριν από περισσότερα από είκοσι τρία χρόνια.

Σήμερα, όμως, αυτό το όραμα βρίσκεται ένα βήμα πριν από την πραγματοποίησή του.

Η ιστορία αυτού του αγώνα δεν γράφεται σήμερα.

Έχει γραφτεί όλα αυτά τα χρόνια, με επιμονή, συνέπεια, αγώνα και πίστη στον στόχο.

Και αυτός ο αγώνας έχει όνομα:

«Όμιλος για την UNESCO Πρέβεζας»

ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΡΕΒΕΖΑΣ