Ένα Χωριό που Περιμένει…

Περπατώντας σε ένα ξεχασμένο χωριό της ορεινής Ελλάδας.

Σε αυτό το επεισόδιο των «Μονοπατιών του Χρόνου» περπατάμε σε ένα μικρό χωριό της ορεινής Ναυπακτίας, κοντά στον ποταμό Εύηνο, σε υψόμετρο 850 μέτρων.

Πέτρινα σπίτια, άδεια καλντερίμια και μια σιωπή που κουβαλά μνήμες. Ένα ταξίδι σε έναν τόπο που δεν χάθηκε — απλώς περιμένει.

Τα «Μονοπάτια του Χρόνου» καταγράφουν χωριά, ανθρώπους και ίχνη ζωής, κρατώντας ζωντανή την Ελλάδα που σβήνει αθόρυβα.

Παραγωγή: Greek Village Life

Το «σκοτεινό χωριό» της Ελλάδας ‑ Έχει 6 ώρες μέρα και 18 νύχτα

Το απόμερο χωριό που το συνοδεύουν θρύλοι και ιστορίες.

Ο θρύλος της Μόρνας, ή αλλιώς «Σκοτεινά», όπως ονομάστηκε αργότερα, πλανάται στις πλαγιές των Πιερίων, μαγνητίζοντας την προσοχή μας με την ατμόσφαιρά του, τις σκοτεινές ιστορίες του και την παράξενη γεωγραφία του. Γνωστό για τη σπάνια αναλογία του φωτός και του σκότους, μόλις 6 ώρες ηλιοφάνεια και 18 ώρες νύχτα, το χωριό αυτό έχει καταγραφεί στη λαϊκή παράδοση όχι μόνο για τις ιδιαιτερότητές του, αλλά και για τους θρύλους που το συνοδεύουν

Ο μύθος τον «7 γυμνών κοριτσιών»

Αυτή η περιοχή έχει εμπνεύσει αναρίθμητους μύθους και ιστορίες τρόμου. Οι κάτοικοι του παλιού χωριού υποστήριξαν για πολλά χρόνια ότι έβλεπαν γυμνά κορίτσια να χορεύουν τη νύχτα κοντά στον ποταμό Μόρνο. Οι κοπέλες αυτές, σύμφωνα με τις φήμες, δεν ήταν παρά «τα 7 γυμνά κορίτσια» που κάθε βράδυ τρομοκρατούσαν τους κατοίκους με τα φαντάσματα και τις φρικτές φωνές τους — ένα φαινόμενο που τροφοδότησε τις νυχτερινές αγωνίες όσων επέμεναν να κυκλοφορούν έξω κατά τις σκοτεινές ώρες.

Αυτές οι τρομακτικές εικόνες προέρχονται από την περίοδο που το χωριό έβλεπε την ερημιά να πλησιάζει επικίνδυνα, προκαλώντας ανησυχία και φόβο. Η ιστορία αυτή διατηρήθηκε ζωντανή μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1960, φέρνοντας στη μνήμη των ντόπιων αντιλήψεις που είχαν τις ρίζες τους σε μυθολογίες και δοξασίες.

Η τοποθεσία

Η γεωγραφία της Μόρνας συμμάχησε με τη μυθολογία της, καθώς το χωριό χτισμένο σε μια «γούβα» των Πιερίων παρέμεινε απομονωμένο, με την πολιτεία του να σκοτεινιάζει περισσότερο λόγω της πυκνής βλάστησης που εμπόδιζε το φως του ήλιου. Αυτή η άγρια και απόμακρη φύση ταίριαξε με τα παραφυσικά όντα που εμφανίζονταν στα τοπικά αφηγήματα, δημιουργώντας μια αρνητική ενέργεια που παρέμεινε αναλλοίωτη για δεκαετίες.

Το χωριό κάποτε γνώρισε άνθηση, κυρίως με τη λειτουργία του Κρατικού Εργοστασίου Επεξεργασίας Ξύλου, που ήταν ξακουστό για την εξαιρετική ποιότητα ξυλείας του. Κάποτε, η Μόρνα είναι γνωστή για την παραγωγή πρώτης ύλης που χρησιμοποιήθηκε ακόμα και στην κατασκευή της θαλαμηγού του βασιλιά Όθωνα.

Ωστόσο, το 1967, το εργοστάσιο έκλεισε, σημειώνοντας την αρχή της παρακμής. Οι νέοι άρχισαν να φεύγουν σε αναζήτηση καλύτερων ευκαιριών, ενώ οι υπόλοιποι κάτοικοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το χωριό. Έτσι, δημιούργησαν ένα νέο οικισμό, τα Φωτεινά, και άφησαν πίσω τους τις μνήμες και τους θρύλους της παλιάς Μόρνας.

Σήμερα

Σήμερα, όποιος προσπαθήσει να επισκεφθεί τη Μόρνα θα βρεθεί απέναντι σε ένα ερειπωμένο χωριό, γεμάτο σιωπή και αδειανά σπίτια. Οι ιστορίες για τα «γκουλαγκούδια», το «μαλλιαρό χέρι» και άλλες μυστικιστικές παρουσίες παραμένουν στις μνήμες όσων έχουν ακούσει για την αλλοτινή αίγλη και τη σκοτεινιά αυτού του τόπου.

Η Μόρνα μπορεί να έχει πλέον γίνει ένα εγκαταλελειμμένο χωριό, ωστόσο, οι θρύλοι της θα συνεχίσουν να ζουν, εμπνεύοντας και τρομάζοντας όσους ακούν για την «καταραμένη» γη της Πιερίας.

e-daily

https://www.tampouloukia.gr/

23-2-1968 / 23-2-2026. Επετειακό. Πτώση δύο αεροσκαφών της Π.Α. στον Κοκκινόλακο κοντά στις Πηγές Άρτας

 

 ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΠΗΓΙΩΤΩΝ ΑΡΤΑΣ

                                          ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ

             ''Στάθηκαν αντάξιοι της πολιτείας που τους ανάθρεψε''………

  

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 23 2-1968 ... ΠΤΩΣΗ ΔΥΟ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ ΣΤΟΝ       ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΚΟ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΑΡΤΑΣ

    Κάθε χρόνο, αυτή την τραγική  μέρα,   ψηλά  σε μια βουνοκορφή της  Πίνδου   δυο μαύρες σκιές  με φτερά αετών πετούν  πάνω από το  χιονισμένο  Κοκκινόλακο . Το τσακισμένο φτερούγισμά τους  θυμίζει τους   δυο   αεροπόρους μας που πριν από πενήντα επτά  χρόνια  συνάντησαν  εκεί τη μοίρα τους και έγιναν αθάνατοι.

       Το επίγραμμα του συναδέλφου τους,  του Υποπτέραρχου (Ι) Ε.Α Σπύρου  Κίκερη που περιέχεται και στο βιβλίο του ΄΄ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΙΑ με εκτενή αναφορά στο συμβάν αυτό,  αποτυπώνει τη μοίρα των αθανάτων.

 

Στις Πίνδου τις Βουνοκορφές!

   αίφνης βροντάν δυο αστραπές

κι’από της Άρτας τις Πηγές

 είδαν αυτές,  σαν δυο ψυχές

                                     AΝΑΦΟΡΑ ΜΝΗΜΗΣ

ΓΙΑ ΔΥΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΥΣ ΠΙΛΟΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ

      Βαρύς ο φόρος της Πολεμικής αεροπορίας από ατυχήματα πτώσης αεροσκαφών και ελικοπτέρων. Εκατοντάδες πιλότοι γεμίζουν το λεύκωμα πεσόντων της Πολεμικής Αεροπορίας « υπέρ πατρίδος» φυλάσσοντας τις εναέριες Θερμοπύλες. Από όλους σχεδόν ξεχασμένοι όμως. Δεν ζητούν τίποτε άλλο παρά μόνο την ενθύμηση και την τιμή της θυσίας τους .

Έτσι ηθικό καθήκον για έναν  ελάχιστο φόρο τιμής με ώθησε και εμένα να αφιερώσω αυτές τις λίγες γραμμές σε δύο αεροπόρους μας που έμελλε να χάσουν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος στις βουνοκορφές της Πίνδου κοντά στο χωριό μου στις Πηγές Άρτας.

 

 

Η Αδελφότητα Πηγιωτών  τον Σεπτέμβριο του 2024 ιδίαις δαπάναις , ανήγειρε το Ηρώο των δύο αεροπόρων στο κέντρο του χωριού εις μνήμην αιώνια.Τα αποκαλυπτήρια έγιναν με κάθε επισημότητα στις 10 Αυγούστου 2025. Ειχε προηγηθεί με την συνδρομή Κλιμακίου της Πολ. Αεροπορίας και εθελοντών διασωστών ανασύρθηκε ο τροχός από το αεροσκάφος του Α.Βενατσάνου τον οποίο τοποθετήσαμε διπλα στο Ηρώο. Από συγχωριανούς μας -εντελώς τυχαία- εντοπίστηκε το καλοκαίρι 2025 μετά από 57 χρόνια , τμήμα κινητήρα που ανήκει σε ένα απο τα δύο αεροσκάφη,στο ρέμα της Γκούρας κάτω από το Σέλτσο στο σημείο που συναντάει τον Αχελώο 5 χιλιομ απο το σημείο πτώσης, και το οποίο θα προσπαθήσουμε να ανασύρουμε.

Σήμερα  το Ηρώο αυτό  κοσμεί το κέντρο του χωριού ως μέρος της συλλογικής μνήμης . Δεν τους ξεχάσαμε ποτέ κι ας πέρασαν τόσα χρόνια . Πράξαμε το χρέος μας. Εφέτος στο Ηρώο αυτό σε μια λιτή συγκινητική τελετή  εψάλη επιμνημόσυνη δέηση υπερ των ψυχών τους. Επί πλέον με υπερηφάνεια διαπιστώσαμε πρόσφατα ,ότι η ΠΑ.Σ.ΟΙ.Π.Α- ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΑΕΡΟΠΟΡΩΝ στο Λεύκωμά της στη θεματική ενότητα ΜΝΗΜΕΙΑ κάνει εκτενή αφιερωματική αναφορά στο γεγονός της ανέγερσης και των αποκαλυπτηρίων του Ηρώου και το συμπεριέλαβε ανάμεσα στις δεκάδες άλλων πεσόντων ανά την Ελλάδα. Μαζί με αυτό του συμπατριώτη μας  Αναστάσιου Μπαλατσούκα στην Αρτα, είναι τα μοναδικά στον νομό Αρτας. Στο Λεύκωμα αυτό περιέχονται και τα βιογραφικά των αεροπόρων. Είναι μία ισχυρή και επίσημη αναγνώριση των προσπαθειών μας. Τους ευχαριστούμε πολύ. Ήταν δίκαιον και πρέπον νομίζουμε-έστω και αν άργησε πενήντα και πλέον χρόνια- η απότιση τιμής και δόξας στους Ήρωες αυτούς.Αισθανόμαστε δικαιωμένοι από το αποτέλεσμα . 

Πλέον  23η Φεβρουαρίου καθιερώθηκε πλέον ως ημέρα θυσίας των δύο αεροπόρων με τελετή μνήμης την προηγούμενη Κυριακή της 23ης Φεβρουαρίου εκάστου. 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΟ  ΠΙΛΟΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ

Βαρύς ο φόρος της Πολεμικής αεροπορίας από ατυχήματα πτώσης αεροσκαφών και ελικοπτέρων. Εκατοντάδες πιλότοι γεμίζουν το λεύκωμα πεσόντων της Πολεμικής Αεροπορίας « υπέρ πατρίδος» φυλάσσοντας τις εναέριες Θερμοπύλες. Από όλους σχεδόν ξεχασμένοι όμως. Δεν ζητούν τίποτε άλλο παρά μόνο την ενθύμηση και την τιμή της θυσίας τους .

Έτσι ηθικό καθήκον ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής με ώθησε και εμένα να αφιερώσω αυτές τις λίγες γραμμές σε δύο αεροπόρους μας που έμελλε να χάσουν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος στις βουνοκορφές της Πίνδου κοντά στο χωριό μου στις Πηγές Άρτας.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…………

Πριν 58 ακριβώς χρόνια στις 23 Φεβρουαρίου του 1968 ημέρα Παρασκευή τρία αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας τύπου F-84F με έδρα το Αεροδρόμιο της Λάρισας εκτελούσαν διατεταγμένη αποστολή εικονικής προσβολής του αεροδρομίου της Πρέβεζας ( μαρτυρία υποπτέραρχου ε.α Σπύρου Κίκερη) . Γυρίζοντας στην βάση τους, προσέκρουσαν στην κορυφή του όρους Κοκκινόλακου (ύψος 1.750 μέτρα), δύο μίλια βορειοδυτικά του χωριού Πηγές, Αποτέλεσμα ήταν η συντριβή τους και ο θάνατος των δύο χειριστών πριν προλάβουν να χρησιμοποιήσουν τα εκτινασσόμενα καθίσματα . Το ένα προσέκρουσε στην χιονισμένη πλαγιά κάτω από το ΄΄Αγκάθι΄΄ του Κοκκινόλακου. Το δεύτερο προσέκρουσε και ανεφλέγη λίγα μέτρα πριν την κορυφή με απόσταση μεταξύ των 800 μέτρα περίπου . Χειριστές των δύο αεροσκαφών ήταν ο Σμηναγός Βενετσάνος Άγγελος ετών 32 από την Καλαμάτα και ο Σμηναγός Κουθουρίδης Γεώργιος ετών 29 από τον Καμπάνη Κιλκίς. Το τρίτο Α/Φ του σχηματισμού με πιλότο τον Υποσμηναγό Δημήτριο Αρσένη που ως εκπαιδευόμενος ειχε τεθεί πάνω από τα δύο αεροσκάφη, πέρασε την κορυφή και έφτασε στην μονάδα του στη Λάρισα χωρίς να γνωρίζει το ακριβές σημείο που χάθηκαν τα άλλα δύο. Μόλις 15 μέτρα ποιο ψηλά ήθελαν να περάσουν την βουνοκορφή. Παιχνίδι και αυτό της μοίρας τους.

Αίτιο ήταν η πυκνή νέφωση που επικρατούσε στην περιοχή ένεκα της οποίας ο σχηματισμός δεν αντελήφθη εγκαίρως την χιονισμένη οροσειρά. Επί τρεις-τέσσερις ημέρες αεροπλάνα και ελικόπτερα πετούσαν σε όλη την περιοχή καλυμμένη με πολύ χιόνι μέχρι να εντοπίσουν το σημείο πτώσης των αεροσκαφών. Μετά από πολλές προσπάθειες κατόρθωσαν τελικά, να εντοπίσουν το σημείο  πρόσκρουσης. Από τη κατόπτευση της περιοχής με ελικόπτερο διαπίστωσαν ότι η προσέγγιση με εναέρια μέσα ήταν αδύνατη. Έτσι κάτοικοι του χωριού μας με την δύναμη της Εθνοφυλακής, χωρίς εξοπλισμό και εφόδια σχημάτισαν μία ομάδα έρευνας 25 ατόμων. Επικεφαλής της ομάδας αυτής ήταν ο πατέρας μου. Μέσα σε αντίξοες συνθήκες μετά από πεζοπορία ωρών, στο παγωμένο χιόνι, δεμένοι ο ένας με τον άλλον με σχοινιά, έφτασαν στο απότομο σημείο όπου βρήκαν τα συντρίμμια,περισυνέλλεξαν την σορό του ενός πιλότου του ΄Αγγελου Βενετσάνου (ότι απέμεινε από αυτόν) και την κατέβασαν μέσα σε κουβέρτες στις Πηγές από όπου και την παρέλαβε ελικόπτερο της Πολεμικής Αεροπορίας. Πολλά κομμάτια του αεροσκάφους που περισυλλέγησαν φορτωμένα σε μουλάρια αποτέλεσαν για καιρό αντικείμενο περιέργειας για όλους .

Θυμάμαι –παιδί τότε- πολύ έντονα το γεγονός αυτό και χαρακτηριστικά την μεταφορά του Σμηναγού ΄Αγγελου Βενετσάνου 32 ετών με καταγωγή από την Καλαμάτα στο «Αητολίθι» τοποθεσία των Πηγών που ήταν το ελικόπτερο, αλλά και τον θρήνο των συγχωριανών μου για το χαμό τους..... Επάνω του βρήκαν και την ταυτότητά του. Μία κοπέλα του χωριού έβγαλε από την προίκα της καθαρά κλινοσκεπάσματα και τον τύλιξαν. Από τη σορό του έτερου πιλότου του Γ. Κουθουρίδη δεν βρέθηκε τίποτε αφού το αεροσκάφος ανεφλέγη κατά την πρόσκρουση. Και τα συντρίμια εκφενδονίστηκαν.

Δύο Πιλότοι ήρωες .

Δύο περήφανοι αετοί που άφησαν την τελευταία τους πνοή σε μια βουνοκορφή της Πίνδου ποτίζοντάς την με το αίμα τους. Μαζί με τους υπόλοιπους πεσόντες θα μας θυμίζουν πάντα την αφοσίωση και την αυταπάρνηση στο καθήκον για την προστασία της πατρίδας μας από κάθε επιβουλή .

Τίποτε δεν θυμίζει σήμερα στους στρατοκόπους το τραγικό συμβάν στο σημείο εκείνο, παρά μόνο μικρά κομμάτια από τα συντρίμμια που βρίσκονται ακόμα και σήμερα διάσπαρτα, καθώς και ένα αχνό το αποτύπωμα της σφοδρής πρόσκρουσης στο έδαφος. Μόλις πέρυσι το καλοκαίρι στο βάθος της χαράδρας 350μ. κάτω από το ΄΄Αγκάθι΄΄ με τον εντοπίσαμε -μετά από πληροφορίες κτηνοτρόφων μας- των ριναίο τροχό του αεροσκάφους του Α. Βενετσάνου σχεδόν άθικτο. Ελπίζουμε με την βοήθεια της ΕΜΑΚ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ να τον ανασύρουμε.

Να επισημάνουμε εδώ ότι μετά το αναλυτικό ρεπορτάζ από την δημοσιογράφο του STAR και ανταποκρίτρια του Α.Π.Ε Μαίρης Τζώρα τον Νοέμβριο του 2022, επικοινώνησαν μαζί μας - για πρώτη φορά- συγγενείς των δύο αεροπόρων. Ο ένας εξ αυτών είναι πρώτος εξάδελφος του Άγγελου Βενετσάνου και ο οποίος αγνοούσε τις συνθήκες και το σημείο που έπεσαν, ενώ συγκινημένος εξεδήλωσε την επιθυμία να επισκεφθεί το σημείο του συμβάντος. Το ίδιο συνέβη και για τον εκ Καμπάνη Κιλκίς Γιώργο Κουθουρίδη.

Αποτελεί Καθήκον όλων μας να τους έχουμε ως παράδειγμα, να θυμόμαστε τη θυσία τους και να τους τιμούμε πάντα . Εξ΄άλλου η Αδελφότητα Πηγιωτών ΄Αρτας από το 2017 είχει απευθύνει σχετικές επιστολές στο ΓΕΑ, στο Υπουργείο Άμυνας, και σε φορείς ώστε αυτό να γίνει πράξη έστω και μετά από τόσα χρόνια. Είναι υποχρέωση όλων μας, αλλά και θέλησή μας-για εξόφληση χρέους τιμής στους υπέρ Πατρίδος πεσόντες. Είναι δίκαιον και πρέπον νομίζουμε η απότιση τιμής και δόξας στους Ήρωες αυτούς που έχυσαν το αίμα τους εν ώρα καθήκοντος προασπίζοντας τις εναέριες ΄΄Θερμοπύλες΄΄ μα όχι άδικα….

Δεν κατέστη εφικτό να γίνει κάτι τόσα χρόνια στη μνήμη τους, αφού ουδείς ανταποκρίθηκε .

Για το λόγο αυτό η Αδελφότητα Πηγιωτών ΄Αρτας ως Πολιτιστικός φορέας και ανταποκρινόμενη στις παροτρύνσεις πάρα πολλών συγχωριανών και φίλων μας, έλαβε την πρωτοβουλία να στηθεί μνημείο θύμησης της θυσίας των άτυχων πιλότων

Ζητήσαμε από την Τοπική Κοινότητα Πηγών διά του Προέδρου της Κω/νου Καρακώστα την παραχώρηση κατάλληλου χώρου στο κέντρο του χωριού η οποία ανταποκρινόμενη άμεσα με ομόφωνη απόφασή της παραχώρησε τον χώρο για την κατασκευή του Ηρώου των πεσόντων Αεροπόρων. Έτσι ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας. Τον Σεπτέμβριο του 2024 κατασκευάστηκε το βάθρο με την στήλη του. Πριν λίγες μέρες το Ηρώο ολοκληρώθηκε με την μαρμάρινη επένδυσή του, με την προσθήκη επιγραμμάτων-εμβλημάτων και αναφορά στο συμβάν όπως έχει καταγραφεί στα επίσημα αρχεία της Πολεμικής Αεροπορίας. Μαζί και το επίγραμμα του Υποπτέραρχου (Ι) ε.α Σπύρου Κίκερη. Όλα αυτά έγιναν με προσωπικές μόνο συνεισφορές λίγων συγχωριανών και φίλων μας που συντάχθηκαν μαζί μας για το σκοπό αυτό. Πρόθεσή μας είναι η ανάπλαση του χώρου γύρω από το μνημείο. Έχουμε την ελπίδα ότι σε αυτό θα βοηθήσουν όλοι.  

Σταθήκαμε αντάξιοι της θυσίας τους με την εκπλήρωση του΄΄Χρέους ΄΄ μας........

                                    

                                       23-2-2026

                     ΧΡΗΣΤΟΣ Β.ΚΑΠΕΡΩΝΗΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΠΗΓΙΩΤΩΝ ΑΡΤΑΣ

Χαρακτηριστικό είναι ενα ακόμη επίγραμμα του Σπύρος Κίκερη Βετεράνου Υποπτέραρχου(Ι)ε.α που έζησε το ατύχημα υπηρετώντας στην ίδια μοίρα, όπως το περιγράφει στην ιστοσελίδα του εξ αφορμής παλαιότερη ανάρτησής μας.

ΣΜΗΝΑΓΟΙ ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΣ – ΚΟΥΘΟΥΡΙΔΗΣ ΤΟΥΤΗ Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ!

Επετειακό 23/2/1968

"Τούτη η Κατάθεση ζωών

και η ανάληψη ψυχών,

δεν έχει Τελειωμό

γι'αυτό κι' Περηφάνια μας

Φτάνει στον Ουρανό!"

Σπύρος Κίκερης

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΜΕ ΤΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ

https://spyrkikeris.blogspot.com/2018/03/blog-post.html

ΣΜΗΝΑΓΟΙ ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΣ - ΚΟΥΘΟΥΡΙΔΗΣ

ΣΠΥΡΟΥ ΚΙΚΕΡΗ ΤΟΥΤΗ Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ! Επετειακό 23/2/1968! "Τούτη η Κατάθεση ζωών και η ανάληψη ψυχών, δεν έχει Τελειωμό γι...

spyrkikeris.blogspot.com

Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

https://www.mixanitouxronou.gr/oi-dyo-ellines-sminagoi.../

Το αεροπορικό δυστύχημα που συγκλόνισε τις Πηγές Άρτας το 1968

Οι δύο Έλληνες σμηναγοί που σκοτώθηκαν στις βουνοκορφές της Πίνδου. Μαρτυρίες από το αεροπορικό δυστύχημα του 1968

www.mixanitouxronou.gr

ΜΑΙΡΗ ΤΖΩΡΑ ΡΕΠΟΡΤΑΖ Α.Π.Ε ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΑΡΤΑΣ

https://www.amna.gr/.../Autoptis-marturas-tis-tragodias...

Σ.ΚΙΚΕΡΗΣ

https://l.facebook.com/l.php...]-R&c[0]=AT1Yb4WzToeBtAM9M-F58kWSBjq9-

ARTADAY

mEeZnSoNYJ_yEbhS40aYpnbFTAp3S_E3qTTblXEkkCNWV27aaejZwZRfU1zRGxbSP_KS2G29ERPwuSvUVaFZVNn4y5zcQ4yJC2LP6B1WmOBV5ee8CKnSXqThlo9d01ufwmpXiHZyxR_mX9LFlGrfVr8-ddl8nCQpVN2KPfTkGVdfQF83Vd30Q

 

 Ο  σύνδεσμος της Ιστοσελίδας και του Λευκώματος Πεσόντωνης ΠΑΣΟΙΠΑ  ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ -ΜΝΗΜΕΙΑ

https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://www.pasoipa.org.gr/lefkoma/&ved=2ahUKEwiLiePY0s6SAxVQ3gIHHRTRDqoQFnoECAwQAQ&usg=AOvVaw13Big9XFkI1UNM3ZnAU4yV

Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος……..

Ο Γιάννης ο πηδηχταράς!!!

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Ο Γιάννης το πρώτο βιολί στο χωριό δεν άφηνε ούτε λιάρα γάτα, ότι θηλυκό περνοδιάβαινε στο δρόμο ο Γιάννης του έστηνε καρτέρι. Ήταν και φαντασμένος νόμιζε ,ότι όλες γι αυτόν το είχαν!! Βέβαια φταίει και εκείνος ο μπάρμπα Θύμιος, ο ποιητής τον λέγαμε έτσι γιατί είχε βγάλει το σχολαρχείο και κάπου σκάρωνε και κάτι στιχάκια είχε καβαλήσει τα ενενήντα. Πάει που λέτε ο Γιάννος και του λέει "Ω μπάρμπα Θύμιο για πές μου τι βοτάνια πήρες και σε ξέχασε ο Μπάρμπα Μιχάλης;" και ο ποιητής του απαντάει "βοτάνια είχα μαγικά και όταν στο τάφο θε να μπώ ωρέ Γιαννή μ τα θηλυκά αν δω χήρας χάβδα θα σκωθώ". Τι τον θέλεις τον Γιάννη έτρεχε όπου έβλεπε θηλυκό από πίσω σαν τον τράγο που μυρίζει τις κατσίκες. Δεν ήταν και το πρώτο μπόι ίσια με την γκλίτσα του μπάρμπα Γιώργου ήταν αλλά αυτό το υπόλοιπο από άντρα που έπαιρνε παγανιά τα σοκάκια λές και έβλεπες τον κόκορα να κυνηγάει κότες αλλά απο φιγούρα πρώτος. 

Θυμάμαι μια μέρα εκεί στην πλατέα ήθελε να κάνει τον καμπόσο, τον έπιασε ο Μητράκης της Κώσταινας και του έβαλε την μύτη στον κώλο. Το έβαλε αμέτ μουχαμέτ να καπακώσει την Βασίλω, βέβαια έδινε αυτή στους κλέφτες ψωμί αλλά για τον Γιάννη δεν το χαλάλιζε. Της είχε γίνει τσιμπούρι έλα μωρή Βασίλω της λέει ο Γιάννης δεν θα πάθεις τίποτα "μη Γιάν πιάν άστο δεν στο δίνω". Ο Γιάννης λύσσιαξε ρε πώς θα την καταφέρω, το κόλπο του το είχε έτοιμο . Πάει στην αδερφή του την Ασήμω: θέλω να μου κάνεις μια χάρη και εγω δεν λέω σε κανέναν τι κάνεις με τον Σιούλα στο ποτάμι της λέει .

-"Σε ακούω του λέει" η Ασήμω.

-"Άκου τι θα σου πώ προσεκτικ, θα πάω δήθεν να κρεμαστώ στην κερασιά των Ντελέων εσύ θα πας κόσια στη Βασίλω και θα της πεις ότι κρεμάστηκα και τα υπόλοιπα άστο σε μένα. Πάει στην Βασίλω η Ασήμω και αρχίζει το σκούξιμο "μωρή σκύλα τι κάνεις εδώ κρεμάστηκε στην κερασιά των Ντελέων ο αδερφός μου τρέξε μήπως τον προλάβουμε". 

Τρέχει η Βασίλω από κάτω από την κερασιά. Και του λέει: "αχ να ήξερα Γιάννη μ’ οτι θα έφτανες εκεί θα στο έδινα αλλά άμα ζήσεις θα στο δώκο. Πατ πετιέται ο Γιάννης πέφτει στην αγκαλιά της Βασίλως. Ε την καπάκωσε τη Βασίλω αλλά είχαμε και τα επακόλουθα. Η Βασίλω γκαστρωμένη τό μαθε το χωριό ,στο γάιδαρο καβάλα για να τους κάνουν σουργούν καθώς τους περνάγανε στα σοκάκια του χωριού. Η Βασίλω σκούνταγε τον Γιάν “και σου έλεγα Γιάν πιάν, εσύ τίποτα δεν πιάν “.Σκούντισμα, σκούντισμα καθώς τους είχανε δεμένους με μια τριχιά λύθηκε κάτω ο Γιάννης, “τώρα Βασίλω πιαν δεν πιά στα λιόκια του Γιάν”.

Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ Ν. ΠΡΕΒΕΖΗΣ. Εκδημία Πρωτοπρεσβυτέρου π. Αντωνίου Κουλούρη

Με αισθήματα βαθιάς θλίψεως και συγκινήσεως πληροφορηθήκαμε την εκδημία του μακαριστού Πρωτοπρεσβυτέρου π. Αντωνίου Κουλούρη, πρώην Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης, την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2026, πλήρης ημερών· ενός εκλεκτού εργάτου του Ευαγγελίου και αφοσιωμένου λειτουργού της τοπικής μας Εκκλησίας.

Ο μακαριστός π. Αντώνιος Κουλούρης γεννήθηκε στη Σίφνο στις 12 Δεκεμβρίου 1930. Σπούδασε Θεολογία και αφιερώθηκε από νεαρή ηλικία στη διακονία της Εκκλησίας. Χειροτονήθηκε Διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Πρεβέζης στις 13 Νοεμβρίου 1955 και Πρεσβύτερος στις 29 Ιουλίου 1956 στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου Πρεβέζης, όπου υπηρέτησε ως εφημέριος με ζήλο και αυταπάρνηση έως τις 31 Αυγούστου 1978.

Κατείχε τον τίτλο του Πρωτοπρεσβυτέρου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, σε αναγνώριση της πολύτιμης προσφοράς του. Ιδιαιτέρως σημαντική υπήρξε η μέριμνά του για τη νεότητα, καθώς συνέβαλε ώστε τρεις νέοι να σπουδάσουν. Τιμήθηκε επίσης με δύο μετάλλια από τον Στρατό, με το μετάλλιο της Οσίας Μεθοδίας της εν Κιμώλω, καθώς και με έπαινο της Εκκλησίας από τον Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης και τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής.

Διετέλεσε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης επί σειρά ετών (1957–1977), υπηρετώντας με συνέπεια, εκκλησιαστικό φρόνημα και διοικητική επάρκεια. Παράλληλα, προσέφερε τις υπηρεσίες του και στην εκπαίδευση ως καθηγητής στο Γυμνάσιο Πρεβέζης κατά τα έτη 1964–1978.

Σημαντική υπήρξε και η συμβολή του στην ανέγερση των Ιερών Ναών Αγίου Βασιλείου και Παναγίας Βλαχερνών, εξωκλησίου της Ενορίας του Αγίου Βασιλείου, όπου μερίμνησε και για την αγορά οικοπέδου προς επέκταση των εγκαταστάσεων. Επιμελήθηκε την επισκευή των Ιερών Ναών Αγίας Παρασκευής και Προφήτου Ηλιού, καθώς και την ανοικοδόμηση του βομβαρδισμένου Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Επιπλέον, εξασφάλισε οικόπεδο για την ανέγερση του Ιερού Ναού Αγίου Χρήστου του εκ Πρεβέζης.

Ιδιαίτερης μνείας αξίζει το γεγονός ότι ο πρόεδρος της Εταιρείας μας, κ. Ευάγγελος Κατσίμπρας, συνδεόταν με τον μακαριστό π. Αντώνιο Κουλούρη με σχέση εκτίμησης και πνευματικής αναφοράς, από την οποία αντλούσε ουσιαστικά εφόδια τόσο σε προσωπικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο. Ως ένδειξη τιμής και αναγνώρισης της προσφοράς του, η Εταιρεία προχώρησε το έτος 2017 στην έκδοση του βιβλίου του, το οποίο αφορά την Ενορία Αγίου Βασιλείου Πρεβέζης.

Ο π. Αντώνιος υπήρξε ιερεύς με ήθος, ταπείνωση και πατρική αγάπη. Διακόνησε με πίστη, αφοσίωση και ανιδιοτέλεια, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στις καρδιές των πιστών και στην ιστορία της τοπικής Εκκλησίας.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί την ερχόμενη Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου και ώρα 12:00 μ., στον Ιερό Ναό Υψώσεως Τιμίου Σταυρού στα Γλυκά Νερά Αττικής, όπου και κατοικούσε.

Ευχόμαστε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να αναπαύσει την ψυχή του «ἐν χώρα ζώντων» και να χαρίσει παρηγορία και δύναμη στους οικείους και στους πνευματικούς του καρπούς.

Αιωνία του η μνήμη.

Πήρε τον Πατέρα του στο Μπάνιο και άρχισε να του Πλένει τα Χέρια. Τότε συνειδητοποίησε ΚΑΤΙ το Συγκλονιστικό!!!

Ένας νεαρός άντρας ήθελε να πάρει μία σημαντική θέση σε μία μεγάλη εταιρία εκτυπώσεων. Είχε περάσει την αρχική συνέντευξη και τώρα θα γνώριζε τον διευθυντή για την τελική συνέντευξη.

Όταν εκείνος είδε το βιογραφικό του, τον ρώτησε: – Έχεις πάρει υποτροφία;

 – Όχι

 – Ο πατέρας σου πλήρωσε τις σπουδές σου;

 – Ναι. – 

Που δουλεύει ο πατέρας σου; –

 Ο πατέρας μου είναι σιδηρουργός. Ο διευθυντής ζήτησε τότε από τον νεαρό άντρα να του δείξει τα χέρια του. Εκείνος του τα έδειξε και ήταν πολύ μαλακά και τέλεια.

 – Έχεις βοηθήσει ποτέ τον πατέρα σου στην δουλειά; 

– Όχι, οι γονείς μου πάντα ήθελαν να σπουδάσω και να διαβάζω περισσότερα βιβλία. Εκτός απ’αυτό, είναι πολύ καλύτερος από μένα στην δουλειά του. Τότε, ο διευθυντής είπε: 

– Θέλω να κάνεις κάτι. Όταν θα πας σπίτι, θέλω να πλύνεις τα χέρια του πατέρα σου και μετά να έρθεις να με δεις ξανά αύριο το πρωί.

 Ο νεαρός ένιωσε πως είχε καλές ελπίδες να πάρει την δουλειά. Όταν γύρισε σπίτι, ζήτησε από τον πατέρα του να τον αφήσει να του πλύνει τα χέρια. Εκείνος ένιωσε παράξενα αλλά συμφώνησε να τον αφήσει. 

Ο νεαρός έπλυνε τα χέρια του και ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε πως ήταν πολύ κουρασμένα και γεμάτα ουλές. Κάποιες μελανιές ήταν τόσο βαθιές που πονούσε πολύ όταν τις ακουμπούσε. 

Τότε ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβε ο νεαρός πώς ήταν για τον πατέρα του να δουλεύει κάθε μέρα για να πληρώσει τις σπουδές του. Οι μελανιές και οι ουλές ήταν το τίμημα που είχε πληρώσει ο πατέρας του για την μόρφωση και το μέλλον των παιδιών του.

 Αφού του έπλυνε τα χέρια, τον βοήθησε να καθαρίσει το εργαστήριο. Την επόμενη μέρα, ο νεαρός επέστρεψε στο γραφείο του διευθυντή. Ο διευθυντής παρατήρησε τα δάκρυα στα μάτια του νεαρού και τον ρώτησε: 

– Μπορείς να μου πεις τι έκανες και τι έμαθες χτες στο σπίτι σου; 

– Έπλυνα τα χέρια του πατέρα μου και όταν τελείωσα έκατσα και καθάρισα το εργαστήριό του. Τώρα μπορώ να καταλάβω και να αναγνωρίσω πως χωρίς τους γονείς μου δεν θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα. Βοηθώντας τον πατέρα μου, κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να κάνω κάτι δικό μου. Εκτιμάω πολύ περισσότερο τώρα την αξία του να βοηθάς την οικογένειά σου.

 Ο διευθυντής είπε: 

– Αυτό είναι που ψάχνω στο προσωπικό μου. Θέλω κάποιον που να μπορεί να εκτιμήσει την βοήθεια των άλλων, κάποιον που να μπορεί να καταλάβει τις δυσκολίες που περνάνε οι άλλοι, κάποιον που να μην σκέφτεται μόνο τα χρήματα. Προσλαμβάνεσαι.

 Ένα παιδί που έχει κακομάθει και είχε πάντα αυτό που ήθελε, θα αναπτύξει την νοοτροπία πως όλα του ανήκουν και πως ο εαυτός του είναι πάνω απ’όλα. Εάν είμαστε αυτού του τύπου οι γονείς, τελικά δείχνουμε την αγάπη μας ή καταστρέφουμε τα παιδιά μας; 

Μπορείτε να δώσετε στο παιδί σας μεγάλο σπίτι, καλό φαγητό, μαθήματα, χρόνο να διασκεδάσει, αλλά όταν πλένετε το πάτωμα ή βάφετε τον τοίχο, σας παρακαλώ δώστε του και αυτή την εμπειρία. Μετά το φαγητό, βάλτε τα να πλύνουν τα πιάτα μαζί με τα αδέρφια τους.

 Όσο πλούσιοι και να είστε, τα παιδιά σας πρέπει να καταλάβουν. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να μάθουν να εκτιμούν τις προσπάθειες των άλλων και να μάθουν να συνεργάζονται για να πετύχουν τον σκοπό τους.

Ένας επαγγελματικός προσανατολισμός για πολιτικούς

Η τεχνητή νοημοσύνη συνεχίζει να «τρολάρει» την επικαιρότητα με τον πιο ευφάνταστο τρόπο, προσφέροντας μια εναλλακτική ματιά στην επαγγελματική ζωή των ηγετών μας. Σε ένα απίστευτο βίντεο στο TikTok από τον χρήστη mememinister__, η τεχνολογία AI αναλαμβάνει τον ρόλο του συμβούλου επαγγελματικού προσανατολισμού και «μοιράζει» δουλειές στους Έλληνες πολιτικούς αρχηγούς. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό, καθώς συνδέει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του κάθε πολιτικού με επαγγέλματα της καθημερινότητας, δημιουργώντας σενάρια που έγιναν αμέσως viral.

Από τους πάγκους της λαϊκής και τα ζαχαροπλαστεία, μέχρι τα βοσκοτόπια και τις πολυεθνικές

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, με το παροιμιώδες δυναμικό της ύφος και την ακούραστη επιμονή της να ελέγχει κάθε λεπτομέρεια, βρίσκει τον απόλυτο ρόλο της ως πωλήτρια λαϊκών αγορών. Φανταστείτε τη Ζωή να στέκεται πίσω από έναν πάγκο με φρέσκα προϊόντα και να απευθύνεται στο πλήθος με την ίδια αυστηρότητα και πάθος που επιδεικνύει στο Κοινοβούλιο.

Η «πρόβλεψη» του AI βασίζεται προφανώς στην ικανότητά της να επιβάλλεται στον χώρο και να τραβάει την προσοχή των γύρω της. Στη λαϊκή αγορά, όπου η φωνή και η πειθώ είναι το κλειδί της επιτυχίας, η κ. Κωνσταντοπούλου θα ήταν η επαγγελματίας που δεν θα άφηνε κανέναν πελάτη να φύγει χωρίς να ακούσει την πλήρη «εισήγηση» για την ποιότητα των καρπών της. Η φωνή της θα κάλυπτε κάθε άλλο πάγκο, μετατρέποντας μια απλή αγοραπωλησία σε μια… κοινοβουλευτική διαδικασία υψηλών προδιαγραφών που δεν θα σήκωνε καμία αντίρρηση στην τιμή!

 

Μεταξύ ζάχαρης και… αγγλικής γραμματικής

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, με το πιο χαμηλών τόνων προφίλ του και τη στρατηγική των «ήρεμων νερών», τοποθετείται από το AI στη θέση του ζαχαροπλάστη. Η ζαχαροπλαστική είναι μια επιστήμη ακριβείας που απαιτεί υπομονή, μεθοδικότητα και σωστή δοσολογία υλικών — χαρακτηριστικά που φαίνεται να ταιριάζουν στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρουλάκης ως ζαχαροπλάστης θα έφτιαχνε γλυκά που θα προσπαθούσαν να ικανοποιήσουν όλες τις γεύσεις, διατηρώντας πάντα τις σωστές αποστάσεις από τις ακρότητες, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που εκπέμπει σταθερότητα και παράδοση.

Από την άλλη, ίσως η πιο χιουμοριστική πρόβλεψη αφορά τον Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο το AI φαντάζεται ως καθηγητή Αγγλικών. Εδώ, η τεχνητή νοημοσύνη «πατάει» πάνω στο γνωστό ιστορικό των αγγλικών του πρώην πρωθυπουργού, το οποίο έχει απασχολήσει πολλές φορές το διαδίκτυο. Ως καθηγητής, ο Αλέξης Τσίπρας θα δίδασκε με το δικό του, μοναδικό στιλ, εξηγώντας στους μαθητές του τη σημασία του να «μην τα παρατάς» (keep struggling) ακόμα και αν η προφορά είναι δύσκολη. Θα ήταν ο καθηγητής που θα έκανε το μάθημα εξαιρετικά επικοινωνιακό, πείθοντας τους πάντες ότι η γλώσσα είναι θέμα πολιτικής βούλησης και όχι μόνο λεξιλογίου.

Επιστροφή στις ρίζες ως βοσκός και ο CEO των υψηλών προδιαγραφών

Για τον Κυριάκο Βελόπουλο, η τεχνητή νοημοσύνη προτείνει το επάγγελμα του βοσκού. Η επιλογή αυτή φαίνεται να συνδέεται με τη ρητορική του, η οποία συχνά εστιάζει στην παράδοση, την ελληνική ύπαιθρο και τις αξίες της γης. Ο κ. Βελόπουλος στα βουνά, προσέχοντας το κοπάδι του, θα μπορούσε να αναπτύξει τις θεωρίες του με την ησυχία που προσφέρει η φύση, ενώ η ικανότητά του να καθοδηγεί και να πείθει θα του ήταν χρήσιμη για τη διαχείριση της καθημερινότητας στην ύπαιθρο. Είναι ένας ρόλος που απαιτεί εγρήγορση και άμεση επαφή με το λαϊκό στοιχείο, κάτι που ο ίδιος επιδιώκει σταθερά στην πολιτική του πορεία.

Τέλος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθετείται στον φυσικό του —σύμφωνα με το AI— χώρο: αυτόν ενός Διευθύνοντος Συμβούλου (CEO) σε πολυεθνική εταιρεία. Με τις σπουδές του στο Χάρβαρντ και το προφίλ του τεχνοκράτη, ο πρωθυπουργός φαντάζει ως ο άνθρωπος που θα μπορούσε να διαχειριστεί μεγάλους προϋπολογισμούς, διεθνείς συμφωνίες και περίπλοκες οργανωτικές δομές. Η εικόνα του με το κοστούμι, τα διαγράμματα και τη στρατηγική προσέγγιση σε κάθε ζήτημα, ταιριάζει απόλυτα σε ένα γραφείο στον τελευταίο όροφο ενός ουρανοξύστη, όπου θα λάμβανε αποφάσεις για τις παγκόσμιες αγορές με την ίδια άνεση που διαχειρίζεται τα κυβερνητικά στελέχη.

athensmagazine

https://www.tampouloukia.gr/

Τουρκικό δημοσίευμα: Ελληνική η καταγωγή της μυστηριώδους βασίλισσας Κλεοπάτρας

την τελευταία βασίλισσα της αρχαίας Αιγύπτου.

Με το ιστορικό πρόσωπο της Κλεοπάτρας καταπιάνεται ο τουρκικός Τύπος υποστηρίζοντας πως πρόκειται για μία «μυστηριώδη βασίλισσα της Αιγύπτου η οποία όμως, ήταν… ελληνικής καταγωγής».

Πρόκειται για την τελευταία βασίλισσα της Αιγύπτου η οποία πέρασε στις σελίδες της Ιστορίας για το απαράμιλλο κάλλος, την ευφυία, αλλά και τη στρατηγική της. Η Haber Turk αναφέρει δέκα πληροφορίες που πιθανόν πολλοί να αγνοούν για την Κλεοπάτρα, την τελευταία βασίλισσα της αρχαίας Αιγύπτου.

1. Ήταν ελληνικής καταγωγής

Αν και η Κλεοπάτρα ταυτίζεται συχνά με την Αίγυπτο, στην πραγματικότητα ήταν ελληνικής καταγωγής. Ήταν απόγονος του Πτολεμαίου, ενός από τους στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου που πέθανε το 323 π.Χ. Η δυναστεία των Πτολεμαίων, μακεδονικής καταγωγής, κυβέρνησε την Αίγυπτο, αλλά η Κλεοπάτρα ήταν μια από τις πρώτες ηγέτες αυτής της δυναστείας που έμαθε αιγυπτιακά και μιλούσε την ίδια γλώσσα με τον λαό της.

2. Μιλούσε πολλές γλώσσες

Η ευφυΐα της Κλεοπάτρας ξεχώριζε όχι μόνο για τις πολιτικές της κινήσεις, αλλά και για το γλωσσικό της ταλέντο. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, μπορούσε να μιλήσει τουλάχιστον 9 γλώσσες άπταιστα, ανάμεσά τους τα ελληνικά, τα λατινικά, τα αιγυπτιακά, τα αραμαϊκά και τα περσικά. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούσε να επικοινωνεί απευθείας με διαφορετικούς πολιτισμούς χωρίς να χρησιμοποιεί μεταφραστή.

3. Η νέα Ίσις

Η Κλεοπάτρα συχνά παρουσίαζε τον εαυτό της ως θεά για να κερδίσει την αγάπη του αιγυπτιακού λαού. Ταύτισε μάλιστα, τον εαυτό της με την Ίσιδα, μια από τις σημαντικότερες αιγυπτιακές θεές.

4. Εντελώς πολιτική η σχέση της με τους εραστές της

Οι σχέσεις της Κλεοπάτρας με τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Μάρκο Αντώνιο δεν βασίζονταν στον πόθο ή τον ρομαντισμό, όπως συνήθως πιστεύεται, αλλά βασίζονταν αποκλειστικά σε στρατηγικά συμφέροντα. Ήθελε να εξασφαλίσει τον θρόνο της συνάπτοντας συμμαχία με τη Ρώμη. Και οι δύο σχέσεις απέφεραν σημαντικά πολιτικά κέρδη.

5. Γνωστή για την υψηλή νοημοσύνη της παρά για τη 

θρυλική ομορφιά της

Μία από τις κοινές πεποιθήσεις για την Κλεοπάτρα είναι ότι είχε εξαιρετική ομορφιά. Ωστόσο, αρχαία νομίσματα και απεικονίσεις δείχνουν ότι δεν συμμορφωνόταν απόλυτα με τα κλασικά πρότυπα της εποχής. Αυτό που πραγματικά έκανε εντύπωση ήταν το ευφυές και πειστικό ύφος της ομιλίας της, οι πολιτικές της ικανότητες και η χαρισματική της προσωπικότητα.

6. Τα μεγάλα πλοία της Κλεοπάτρας

Στους πολέμους μεταξύ Αιγύπτου και Ρώμης, η Κλεοπάτρα χρησιμοποίησε ειδικά κατασκευασμένα μεγάλα και επιβλητικά πλοία. Το ναυτικό που πολέμησε μαζί με τον Αντώνιο εναντίον της Ρώμης στη Μάχη του Ακτίου ήταν ένα από τα μεγαλύτερα της εποχής του.

7. Έγραφε επιστολές σαν… υπάλληλος

Η Κλεοπάτρα γενικά προτιμούσε να γράφει η ίδια τις επίσημες επιστολές της παρά να τις γράφουν οι γραφείς της εποχής. Η γραφή της ήταν χαρακτηριστική, ακόμη και σε διπλωματικά έγγραφα της εποχής.

8. Ονειρευόταν να κατακτήσει τη Ρώμη

Οι σχέσεις της Κλεοπάτρας με τη Ρώμη δεν περιορίζονταν στη σύναψη συμμαχιών. Ένα από τα μεγάλα όνειρά της ήταν να κατακτήσει τη Ρώμη και να την ενώσει με την Αίγυπτο. Ωστόσο, αυτό το σχέδιο έληξε με την ήττα του Μάρκου Αντώνιου στη μάχη του Ακτίου.

9. Δημιούργησε το δικό της μοναδικό της άρωμα

Η Κλεοπάτρα ήταν γνωστή για το ενδιαφέρον της για τις μυρωδιές. Σχεδίασε μάλιστα το δικό του άρωμα και χρησιμοποίησε αυτό το άρωμα ως μεγάλο όπλο στις διπλωματικές διαπραγματεύσεις.

10. Ένας τραγικός και συμβολικός θάνατος

Είναι γνωστό ότι η Κλεοπάτρα αυτοκτόνησε, αλλά το πώς πραγματικά συνέβη αυτό είναι ακόμη συζητήσιμο. Σύμφωνα με τον μύθο, πέθανε αφού τη δάγκωσε κόμπρα. Ωστόσο, σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, αυτό μπορεί να ήταν μια δολοφονία οργανωμένη από τους Ρωμαίους.

Με πληροφορίες από Haber Turk

newsbomb

https://www.tampouloukia.gr/

Δυο αδέρφια σε διαφορετικά στρατόπεδα......(Πραγματική ιστορία).

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Χίλια οκτακόσια ογδόντα επτά κάπου σε ένα χωριό σκλαβωμένο στην Ηπειρο καθώς τα σύνορα ειναι στους Καλαρρύτες και ειναι σκλαβωμενο το χωριό του ποιητή του βουνού και της στάνης του Κώστα Κρυστάλη το Συράκκο, καθως  Πρέβεζα και Γιάννενα . 

Ο Κώστα Μπάρκας ένας καλός οικογενειάρχης, τα καλοκαίρια στο μπουλούκι χτίστης και το χειμώνα να βοηθάει την Χάιδω την γυναίκα του στα πρόβατα. Ένας λόγος να είναι ευτυχισμένη οικογένεια, μεγάλωσε μαζί τις τρείς τσούπρες και ενα παιδί, τώρα ήρθε και ένα ακόμα παιδί. Ο Νούνος το βάφτισε Λεφτέρη για να έρθει η πολυπόθητη λευτεριά. Καθώς ο καιρός περνάει τα παιδιά μεγαλώνουν, οι τσούπρες παντρεύτηκαν, ο πατέρας κανε με τα παιδιά ενα καλό μπουλούκι. Βέβαια ο ζυγός είναι ζυγός και δεν αντέχετε και ξάφνου ακούγεται οτι ο ελληνικός στρατός εφτασε στο Εμίν Αγά μεγαλος γυιός του Μπάρκα ο Τασούλας Φεύγει εθελοντής για το μέτωπο εκει θα συναντήσει πολλούς εθελοντές κρητικούς μαζί και έναν δάσκαλο. Καλά μωρε δάσκαλε παράτησες τα μαθητούδια σου και ήρθες να πολεμήσεις εδώ στα κράκουρα ρωτάει τον Κρητικό ο Τασιούλας.

Ο Κρητικός του απαντάει ακου να σου πω μωρέ σύντεκνε δανεικά ειναι αυτά, ξεχνάς τον Νταλιάνη με τους τρακόσιους τι θυσία κάναν στο Φραγκοκάστελο για την Κρήτη Μαθές τωρα που γνωριστήκαμε θα πώ στον Σαπουτζάκη να έρθεις στην πυροβολαρχία. Έτσι και έγινε, οΤασιούλας πολεμάει στη Μανωλιάσσα και στο Αι Νικόλα. Πολλές φορές θυμάμαι τη θειά Λάμπραινα στους Δραμεσούς Δωδώνης που τα έμαθα από πρώτο χέρι. Ακούστε τι μου έλεγε η Θειά Λάμπραινα η γιαγιά της γυναίκας μου. Ξεκινάει την αφήγηση αφού ξαναδένει το μαύρο της μαντήλι και σκουπίζει τα υγρά της μάτια. "Γιωγάκη μ άξε να σπού εγώ τότε ήμουν τσούπρα δεκαέξ χρονών ήμαν μας φωνάξαν βράδ μεσάνυχτα να πάμε πίσω από την Ολίτσκα στα Δερβίζιανα είχαν λύσ τα κανόνια και εμείς τα παέναμαν γκότσια πίσω στον Άι Νικόλα. Αφού διαβήκαμαν τα δυο βουνά φτάκαμαν εκεί που είναι τώρα ο Μπόλας και μετά από εκεί πάνω τον Άι Νικόλα ήταν κάτι άντρες θυρίοι με κάτι βράκες και ένα μαντήλι στο κεφάλι αυτοί ήταν Κρητικοί". Ίσως και τώρα που αναφέρομε τους κάνουμε και ένα μνημόσυνο καθώς και τον μεγάλο φιλέλληνα το Γαριβάλτι με τους πολεμιστές που ευτυχώς υπάρχει μια οδός στην πόλη Γκαριβάλτι εκεί στα σφαγεία κοντά στο παραλίμνιο και το χρώμα που βάφουν στην περιοχή των Γιαννίνων γαριβαντί τις βελέντζες ίσως με το χρώμα της στολής των Γαριβαλντινών 

Αλλά το άλλο παιδί ο Λευτέρης τι εγινε; Ειναι τραυματιοφορέας στον Τούρκικο στρατό στο Μπιζάνι. Βλέπετε τον πήραν με το ζόρι, δυό φορές πήγε να δραπετέυσει και τον πιάσανε και τον είχαν για κρεμάλα. Αλλα ένας τούρκος αξιωματικός τον εγλύτωσε και αυτός ήταν ο Μεγάλος Ελληνας Σμυρνιός ο Νικολάκ Εφέντη. Που λίγο πολύ όλλοι ξέρουμε πόσο βοήθησε γαι την κατάληψη του Μπιζανίου Εκείνη η ερμη η  μάνα των παιδιών καθε πρωί πήγαινε και άναβε ένα κεράκι στην Παναγιά στην Τσούκα που δεν είχε δέκα μέρες που λευτερώθηκε. Όλοι σκέφτονταν ποτέ να μην δώσει ο Θεός και βρεθούν.

Σιγά σιγά ο κλοιός σφίγγει γύρω από το Μπιζάνι. Τα Πεστά, η Αετοράχη, ο Δρύσκος η Καστρίτα πέφτουν σε Ελληνικά χέρια. Σε δέκα μέρες πέφτουν και τα Γιάννενα, το τι έγινε ένας Θεός το ξέρει. Από την Καλούτσενη ως το Κουρμανιό και από Μώλο ως τον Κουραμπά ο κόσμος έχει στοιβαχτεί για να δει τον Εσάτ Πασά να παραδίδει το κλειδί της πόλης στον Διάδοχο Κωνσταντίνο, μια λαοθάλασσα να ξεσπά σε τόσα χρόνια σκλαβιάς. 

Μόνο ο Τασιούλας δεν ευχαριστιέται τούτο το πανηγύρι, ψάχνει να βρει τον αδερφό του, του είπαν πως τον είδαν στον Ακραίο μαζί με άλλους αιχμαλώτους, τρέχει να τον βρει ρωτάει παντού. 

Ένας αλφαμίτης του λέει αν γυρεύεις ένα ξανθό παιδί με γαλανά μάτια που λέει ότι είναι Ρωμιός ένα ομορφόπαιδο.

-Ναι αυτός είναι απαντά ο στρατιώτης. 

-Τον έχουν στο δεύτερο γραφείο τον ανακρίνουν για τυπικούς λογους. Πηγαίνετε στο χωριό σας και το βραδάκι το παιδί σας θα είναι στο χωριό σας. 

Έτσι και έγινε, το απόβραδο εκεί στην πλατέα στα πεζούλια που καρτέραγαν τον Λευτέρη η ζυγιά με τα νταύλια και τα ντέφια ήταν έτοιμα, να σου και ξεπρόβαλε κάτω στη Δέση το γνωστό ανάλαφρο περπάτημα του. Όλος ο κόσμος όρμηξε και τον αγκάλιασε και η μάνα του έτρεξε να ανάψει μια λαμπάδα ίσα με το μπόι του.

Αυτές οι πέντε αράδες είναι αφιερωμένες σε όλους αυτούς που πέσανε για την απελευθέρωση της πόλης των Γιαννίνων και ένας φόρος τιμής που ίσως δεν έφτανε η μελάνι η δυο κόλες χαρτί για να τους μνημονεύσει η ιστορία. 

Γιώργος Γιαννάκης,

 Απόδημος Κραψίτης