ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ Ν. ΠΡΕΒΕΖΑΣ. Περιήγηση σε δύο σημαντικά μνημεία του Ξηρομέρου.

Την Παρασκευή 17 Ιουλίου 2026 πραγματοποιήθηκε περιήγηση, την οποία διοργάνωσε ο Περιηγητικός – Φυσιολατρικός Σύλλογος Ξηρομέρου, στην παλαιά Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου και στο βυζαντινό Κάστρο του Αετού. 

Η επίσκεψη στα δύο σημαντικά αυτά μνημεία της Ακαρνανίας αποτέλεσε μια ιδιαίτερα αξιόλογη εμπειρία, καθώς έδωσε στους συμμετέχοντες τη δυνατότητα να γνωρίσουν πτυχές της θρησκευτικής,πολιτιστικής, αρχιτεκτονικής και ιστορικής παράδοσης του τόπου.

Στην παλαιά Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου πραγματοποιήθηκε ξενάγηση στον ιστορικό ναό, κατά την οποία παρουσιάστηκαν η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του φυσιογνωμία, ο αξιόλογος τοιχογραφικός διάκοσμος, καθώς και η διαχρονική πνευματική σημασία του μνημείου.

Στη συνέχεια ακολούθησε επίσκεψη στο βυζαντινό Κάστρο του Αετού, ένα σπουδαίο οχυρωματικό μνημείο, το οποίο αποτελεί πολύτιμη μαρτυρία της ιστορικής πορείας της περιοχής. Η στρατηγική του θέση και η πανοραμική θέα προς το Ξηρόμερο εντυπωσίασαν τους επισκέπτες και ανέδειξαν τη μοναδική σχέση του μνημείου με το φυσικό τοπίο.

Η Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρέβεζας συγχαίρει θερμά τον Περιηγητικό – Φυσιολατρικό Σύλλογο Ξηρομέρου για την εξαιρετική αυτή διοργάνωση, καθώς και για τη συνεχή προσπάθειά του να φέρνει το κοινό σε επαφή με τα μνημεία, την ιστορία και τις φυσικές ομορφιές του τόπου.

Τέτοιες πρωτοβουλίες  ενισχύουν τη σχέση της κοινωνίας με τα μνημεία και την ιστορία του τόπου, συμβάλλοντας στην προστασία, την προβολή και τη μεταλαμπάδευσή τους στις επόμενες γενιές.

Σχέδιο για πληρωμές των προγραμμάτων μέσα στον Ιούλιο, τις πρώτες παρτίδες για Σχέδια διαδέχεται Β’ δόση Νέων Αγροτών

 Όπως άλλωστε έχει διαφανεί, µετά την επιτυχή ολοκλήρωση των βασικών πληρωµών των άµεσων ενισχύσεων στα τέλη Ιουνίου, το ενδιαφέρον των αρµοδίων των πληρωµών και δη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου της πλατείας σε συνεργασία µε την ΑΑ∆Ε µεταφέρεται πλέον στις εκκρεµότητες του Πυλώνα ΙΙ. Βασική προτεραιότητα, σύµφωνα µε πληροφορίες, έως το τέλος του µήνα αποτελεί η ολοκλήρωση των διαδικασιών που αφορούν τις πληρωµές προγραµµάτων.

Ήδη την περασµένη εβδοµάδα ξεκίνησε η εκκαθάριση-εντολή πληρωµών για τις υποχρεώσεις του Προγράµµατος Αγροτικής Ανάπτυξης 2014-2022, καθώς δηµοσιεύτηκαν οι πρώτες αποφάσεις για να γίνουν εκταµιεύσεις συνολικά περίπου 30 εκατ. ευρώ για Σχέδια Βελτίωσης, Μικρά Εγγειοβελτιωτικά και Συνεργασία.

Συγκεκριµένα για τα Σχέδια Βελτίωσης εκδόθηκε εντολή για καταβολή 9.201.846,22 ευρώ, για τα Έργα Υποδοµών Εγγείων Βελτιώσεων 9.691.044,76 ευρώ και για την Ανάπτυξη Συνεργασιών 9.273.451,94 ευρώ.

Τις επόµενες ηµέρες αναµένεται να συνεχιστεί η εκκαθάριση για τα αιτήµατα πληρωµής που έγιναν πριν τις 31 ∆εκεµβρίου 2025 και δεν πρόλαβαν να πληρωθούν από τον προϋπολογισµό του περασµένου ΠΑΑ και έπρεπε να περάσουν «γέφυρα» στην ΚΑΠ. Σηµειώνεται εδώ πως ήδη βρίσκεται σε διαδικασία αιτήσεων β’ δόσης το Μέτρο των Νέων Αγροτών και φαίνεται πως µέσα στο καλοκαίρι θα δουν χρήµατα.

Άλλωστε, και το πλάνο πιστώσεων της ΑΑ∆Ε κάνει λόγο για πιστώσεις περί τα 42 εκατ. ευρώ σε 158.810 δικαιούχους παραγωγούς µέχρι το τέλος Ιουλίου σχετικά µε:

• Μ23 – Φυσικές Καταστροφές 2024 (Συµπληρωµατική)
• Βιολογικά, Αγροπεριβαλλοντικά, ∆άσωση, Νιτρορύπανση 2024
• Εξισωτική, Σπάνιες Φυλές, Βιολογικά, Κοµφούζιο 2024
• Βασική, Αναδιανεµητική και Γεωργοί Νεαρής Ηλικίας (Young)
• Συνδεδεµένα καθεστώτα 2024.

Λίγο αργότερα και µέχρι τα µέσα Σεπτεµβρίου υπάρχει προγραµµατισµός για πληρωµή εκκρεµοτήτων στη βασική ενίσχυση του έτους 2019 ποσού περί τα 2 εκατ. ευρώ σε 1.000 δικαιούχους παραγωγούς, αλλά και τακτοποίηση υποθέσεων του έτους 2025 που αφορούν δεσµευµένα αγροτεµάχια, περιπτώσεις ανωτέρας βίας, δράσεις του Πυλώνα Ι και ΙΙ, σύµφωνα, µάλιστα, µε τις δηλώσεις του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης.

∆ηλώσεις για φυτικό κεφάλαιο Daniel έως τις 15 ∆εκεµβρίου

Περιθώριο για δήλωση ζηµιάς µέχρι τις 15 ∆εκεµβρίου 2026 όσον αφορά την αποκατάσταση και επαναφύτευσης των δενδρωδών καλλιεργειών, που καταστράφηκαν από την κακοκαιρία Daniel, δίνει ο ΕΛΓΑ µε απόφασή του στους πληγέντες παραγωγούς. Πρόκειται για την ηµεροµηνία κατά την οποία ολοκληρώνεται και η προθεσµία εκπλήρωσης της υποχρέωσης αποκατάστασης των ζηµιών και πραγµατοποίησης των νέων φυτεύσεων.

Αυτό διαµήνυσε ο πρόεδρος του ΕΛΓΑ Ανδρέας Λυκουρέντζος στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συµµαχία Βασίλη Κόκκαλη, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε η σχετική ΚΥΑ της 9ης Ιουνίου 2026, η οποία αφορά την υποχρέωση αποκατάστασης και επαναφύτευσης των δενδρωδών καλλιεργειών που καταστράφηκαν από την κακοκαιρία Daniel.

Ελένη Δούσκα

https://www.agronews.gr/

Ο καφενές του χωριού ως βίωμα και διαχρονικό σύμβολο!

Γράφει ο Γιάννης Μιχαλακόπουλος

Τρόμος με κατέλαβε όταν σε πρόσφατη εκδρομή στα «άγια χώματα» της ελληνικής υπαίθρου διαπίστωσα την αύξηση των «λουκέτων» στα εκεί καφενεία. Η ερήμωση των χωριών, η γήρανση του πληθυσμού τους και η περιρρέουσα κρίση ίσως αποτελέσουν την ταφόπλακα (αλίμονο!) στον «θεσμό» του καφενέ. Αλήθεια, ειδικά στην επαρχία, γιατί είναι τόσο σημαντική η διατήρηση του καφενείου; Τι συμβολίζει αυτός ο χώρος (κέντρο αναφοράς) διαχρονικά; Σε στενάχωρες στιγμές λύπης και μνήμης εκεί συγκεντρωνόμασταν για τη σιωπηλή παρηγοριά και σηκώναμε τα κρασοπότηρά μας. Όμως, και σε στιγμές χαράς και γιορτής πάλι στο ίδιο καφενείο, με τα ίδια πρόσωπα τραγουδάγαμε, συντρώγαμε, κουτσοπίναμε και ευχόμασταν να μας ζήσει το (καινούργιο) όνομα.

Στην καθημερινότητα, ο καφενές ήταν άλλοτε «εκκλησία του Δήμου», άλλοτε «λαϊκό δικαστήριο» και άλλοτε λυτρωτικό καθαρτήριο ψυχής. Τόσο τον χειμώνα με την ξυλόσομπα, όσο και το καλοκαίρι με το φυσικό air-condition του πλάτανου, ήμασταν εκεί (κάποιοι προλάβαμε και το τζουκ μποξ). Εκεί, όλοι καταθέταμε απόψεις, ακούγαμε άλλες γνώμες, ενημερωνόμασταν, φωνάζαμε, «τσακωνόμασταν», τους τα λέγαμε ένα χεράκι, βρε αδερφέ… «τα βγάζαμε από μέσα μας». Κατά τις περιόδους των διακοπών, στον κόμβο του καφενείου δηλώναμε την έλευση - παρουσία μας (ενίοτε πριν ακόμα αποθέσουμε τις βαλίτσες στο σπίτι). Εκεί αναλύαμε τα αποτελέσματα των εκλογών (ενίοτε πριν ακόμα ανακοινωθούν επισήμως). Eκεί λέγαμε αναδρομικά (και ενίοτε… προκαταβολικά) τα νέα μας, τις προόδους μας, τις επιτυχίες των παιδιών μας, τους προβληματισμούς, τις πίκρες, τις νίκες και τις ήττες μας. Μέσα στον καφενέ-σύμβολο δεν «χωρούσαν» πολυτελή αυτοκίνητα και πανάκριβα ρούχα. Πλούσιοι και πένητες ήταν παρέα όλοι μαζί και ίσοι απέναντι στο τσίπουρο του… μισού ευρώ, με μεζεδάκι ελίτσες και κουνουπίδι τουρσί (βλ. «εδώδιμα εν οξάλμη»).
Στον καφενέ συχνάζουμε εμείς. Όμως, στον καφενέ πήγαινε συνεχώς ο πατέρας, ο παππούς, ο προπάππους μας. Δεν πρέπει να κοπεί αυτό το χωροχρονικό νήμα των γενεών. Η εμπειρία και η αύρα των κακοτράχαλων εποχών εξακολουθούν να έχουν πολλά να μας διδάξουν. Περισσότερο από ποτέ είναι σήμερα επιτακτική η ανάγκη διατήρησης του «θεσμού» του καφενείου. Αυτό θα αποτελέσει κυματοθραύστη απέναντι στις θύελλες της μελαγχολίας και της αυτοαπομόνωσης. Πόλο έλξης για νέους και ηλικιωμένους, για μόνιμους και εποχικούς κατοίκους. Ο καφενές-στέκι πρέπει να παραμείνει, πάση δυνάμει, σημείο αναφοράς για κάθε τοπική κοινωνία.

Για να συμβεί κάτι τέτοιο δεν αρκούν λόγια και διαγγέλματα. Σε όλα τα επίπεδα πρέπει να υπάρξει ευαισθητοποίηση - κινητοποίηση. Οι σεβαστές αρμόδιες εποπτεύουσες και ελεγκτικές αρχές καλό είναι να μην εξαντλούν την αυστηρότητά των, αλλά αντίθετα να διευκολύνουν τοιαύτες προσπάθειες. Το εμπορικό δαιμόνιο πρέπει να αφυπνιστεί και πάλι δίνοντας ρεαλιστικές επιχειρηματικές προτάσεις - λύσεις, δημιουργώντας «το καφενείο τού αύριο», χωρίς να λησμονά τη συνταγή τού χθες. 
Σε αυτό το σημείο ίσως χρειαστεί και μια (έντονη) δοσολογία από πρωτοβουλιακή - ανατρεπτική διάθεση (ζητάω πολλά;). Εμείς, οι πελάτες - θαμώνες θα πρέπει με θετικό πνεύμα και με «έναν καλό λόγο» (μας βάζω δύσκολα;) να στηρίξουμε έμπρακτα τις ενδεχόμενες κινήσεις των συμπατριωτών μας, ξεφεύγοντας από την αυτοκαταστροφική νοοτροπία περί του… ευκταίου ψόφου «της κατσίκας του γείτονα».
Εξάλλου, πλέον ο γείτονας… είμαστε εμείς.

www.proinoslogos.gr

Πριν πέντε χρόνια σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή η Φιλιώ Πυργάκη

Ποια ήταν η Φιλιώ Πυργάκη

Γεννήθηκε στον Ασπρόκαμπο Κορινθίας το 1939 και τραγουδούσε σε πανηγύρια από την ηλικία των 14 ετών, από το 1953. Ύστερα από ένα ατύχημα που είχε, μετακόμισε στην Αθήνα, όπου παρουσιάστηκε στη δισκογραφική εταιρία Columbia, με την οποία κυκλοφόρησε πολλούς δίσκους 45 στροφών.

Ο πρώτος της δίσκος κυκλοφόρησε το 1967 και λεγόταν «Βαρέθηκα τα νιάτα μου», με μουσική και στίχους του Κώστα Κοντογιώργη, ο οποίος την είχε εντάξει στην ορχήστρα του. Αργότερα, αναγνωρίστηκε στον χώρο του Δημοτικού τραγουδιού και παράλληλα συνεργάστηκε με μεγάλους και σπουδαίους μουσικούς.

Η Φιλιώ Πυργάκη πέρα απο την Ελλάδα έκανε πολλές εμφανίσεις στο εξωτερικό (π.χ. στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Αυστραλία, στην Σκανδιναβία κ.α) και ετσι κυκλοφόρησε σε παρα πολυ κόσμο το νεοδημοτικό τραγούδι με μεγάλη επιτυχία.

Υπολογίζεται ότι έχει κυκλοφορήσει πάνω από 200 διαφορετικούς δίσκους όλων των μορφών.

Βίντεο από την κηδεία της

Επιτυχίες της

Πραγματοποιήθηκαν δύο νέες προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ στο Δήμο Ζηρού

Με δύο νέες προσλήψεις ενισχύεται το ανθρώπινο δυναμικό του Δήμου Ζηρού, καθώ ανέλαβαν επίσημα τα καθήκοντά τους τόσο η κα. Μαρία Ιωακειμίδη, κλάδου ΠΕ Διοικητικού – Οικονομικού, όσο και η κα. Αλέκα Χελιδώνη, κλάδου ΠΕ Μηχανικών – Μηχανικών Ορυκτών Πόρων. Οι διορισμοί πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της Προκήρυξης 2ΓΒ/2025 του ΑΣΕΠ, με στόχο την κάλυψη οργανικών θέσεων και τη βελτίωση της λειτουργίας των δημοτικών υπηρεσιών.

Οι δύο νέες υπάλληλοι διορίστηκαν κατόπιν της ολοκλήρωσης των διαδικασιών του ΑΣΕΠ και της έκδοσης των προβλεπόμενων διοικητικών πράξεων, επιβεβαιώνοντας τη διαρκή προσπάθεια του Δήμου Ζηρού για την αναβάθμιση των υπηρεσιών του μέσω της στελέχωσής του με εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό.

Η Δημοτική Αρχή καλώς ορίζει τις δύο νέες υπαλλήλους και τους εύχεται κάθε επιτυχία στην άσκηση των καθηκόντων τους, εκφράζοντας τη βεβαιότητα, ότι θα συμβάλουν ουσιαστικά στην αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους δημότες.

Συλλαλητήριο στον Λευκό Πύργο με τρακτέρ στις 5 Σεπτεμβρίου καλεί η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων ενόψει ΔΕΘ

 «Συνεχίζουμε τον αγώνα μας! Θέλουμε να ζήσουμε! Στις 5 Σεπτεμβρίου, η καρδιά του αγώνα μας χτυπάει στη ΔΕΘ!», τονίζει η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων και καλεί τους αγρότες, κτηνοτρόφους, μελισσοκόμους και ψαράδες στο συλλαλητήριο στο Λευκό Πύργο με τρακτέρ.

Αναλυτικότερα, σε ανακοίνωσή της σημειώνει:

«Καλούμε όλους τους Αγροτικούς Συλλόγους και τις Ομοσπονδίες της χώρας να σημάνουν συναγερμό. Μπαίνουμε μπροστά και οργανώνουμε τη μαζική συμμετοχή μας.

Συναντιόμαστε όλοι μαζί, με τα τρακτέρ μας, στον Λευκό Πύργο!

Δεν σταματήσαμε να είμαστε στον δρόμο, γιατί τα προβλήματά μας όχι μόνο δεν λύθηκαν, αλλά οξύνονται καθημερινά.

Η ΔΕΘ είναι η μεγάλη ευκαιρία να διεκδικήσουμε ξανά τα δίκαια αιτήματά μας.

Γιατί διαδηλώνουμε;

• Με πρόσχημα τις πολεμικές συγκρούσεις και την εμπλοκή της χώρας μας το κόστος παραγωγής εκτινάχτηκε στα ύψη. Είμαστε χειρότερα από ότι την περίοδο των μπλόκων.
• Δεν πάει άλλο. Αυτή την περίοδο, μια σειρά από βασικά προϊόντα μας αναγκαζόμαστε να τα πουλάμε κυριολεκτικά τζάμπα, κάτω από το κόστος παραγωγής.
• Την ίδια στιγμή που εμείς παράγουμε ποιοτικά προϊόντα και παίρνουμε ψίχουλα φτάνουν να πουλιούνται στην κατανάλωση 7 και 8 φορές πιο πάνω! Δεν μπορούμε να αγοράσουμε στο ράφι τα προϊόντα που οι ίδιοι παράγουμε.
• Υπάρχουν εκκρεμότητες με τις πληρωμές. Απαιτούμε δίκαιες αποζημιώσεις, αναπλήρωση εισοδήματος, άμεσα μέτρα πρόληψης, εμβολιασμούς για το ζωικό κεφάλαιο.

Σε συνέχεια της υπόσχεσης που δώσαμε στους συναδέλφους μας οργανώνουμε αυτό το συλλαλητήριο στην ΔΕΘ. Εκείνη την ημέρα, που όλος ο λαός, οι εργαζόμενοι και οι επαγγελματίες, όσοι μας στήριξαν στον μεγαλειώδη πρωτοφανή αγώνα μας για 55 ημέρες, θα διαδηλώνουν για τη ζωή τους, θα διαδηλώσουμε κι εμείς δίπλα τους. Γιατί τα προβλήματα της ακρίβειας και της επιβίωσης μας ενώνονται με τα δικά τους.

Ασκούμε τη μέγιστη δυνατή πίεση στην κυβέρνηση που δίνει μόνο υποσχέσεις χωρίς καμιά ουσιαστική στήριξη υπέρ των παραγωγών και καταναλωτών, χωρίς ικανοποίηση αιτημάτων.

Τώρα με τα πόδια και με τα τρακτέρ στέλνουμε το πιο ηχηρό μήνυμα: Δεν θα μείνουμε θεατές ώσπου να μας εξαφανίσετε από τα χωράφια μας.

Είναι η πρώτη φορά που οργανώνουμε ένα τέτοιο συλλαλητήριο με τρακτέρ στην καρδιά της ΔΕΘ. Θα μείνει στην ιστορία.

Περισσότερες λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν μετά από συνεδριάσεις της Γραμματείας και στις συσκέψεις προετοιμασίας της κινητοποίησης που θα γίνουν.

Όλοι στη Θεσσαλονίκη!

Η δύναμή μας είναι στην οργάνωση μας, στον δρόμο και στην ενότητά μας!».

Η ξενιτειά, τα χάνια και τα δημοτικά τους τραγούδια!

Από τα αρχαία χρόνια είναι γνωστό, ότι ο Έλληνας ταξιδεύει αναγκαστικά. Η Ελλάδα μας είναι αριστούργημα ομορφιάς, είναι έδρα δόξας, είναι χώρα φωτός, είναι λίκνο πολιτισμού, αλλά είναι άγονη και φτωχή. Ο Θεός δεν τα δίνει όλα μαζί. Πέρασαν δυόμιση χιλιάδες χρόνια από τότε που ο πατέρας της παγκόσμιας ιστορίας ο Ηρόδοτος έγραψε: «Τη Ελλάδι πενίη σύντροφος».

Δυστυχώς, αυτή η αλήθεια εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα. Η πατρίδα μας γεννάει τα παιδιά της, αλλά δεν μπορεί να τα κρατήσει στην αγκαλιά της. Οι σκληρότατες βιωτικές συνθήκες και ειδικότερα επί τουρκοκρατίας, ανάγκαζαν και αναγκάζουν τα Ελληνόπουλα να αφήνουν την αγκαλιά της μάνας, τη στοργή της αδελφής και την τρυφερότητα της αρραβωνιαστικιάς και να πηγαίνουν σε χώρες μακρυνές για καλύτερη τύχη. Τι καϋμός!.. Αυτόν τον καϋμό τραγούδησε σε μελαγχολικό τόνο η λαϊκή μας μούσα με αληθινό σπαραγμό, με εικόνες σπαρταριστές, με εξάρσεις πραγματικά αριστουργηματικές. 

Ας αναφέρουμε εδώ μερικά:

«Την ξενιτειά, την ορφάνια,

την πίκρα, την αγάπη,

τα τέσσερα τα ζύγισαν,

βαρύτερα είν' τα ξένα».

Και άλλο πολύ διαδομένο και πολύ αξιομνημόνευτο.

«Ξενητεμένο μου πουλί

και παραπονεμένο

Η ξενητειά σε χαίρεται

κι εγώ 'χω τον καϋμό σου».

Αλλά και ο ξενητεμένος Έλληνας, εκεί στα ξένα που εργάζεται σκληρά, νοσταλγεί την αγαπημένη του πατρίδα, νοσταλγεί τους δικούς του, νοσταλγεί τον κήπο του με τα φτωχά προϊόντα του και καμιά απόλαυση δεν βάζει μπροστά τους. «Καπνόν αναθρώσκοντα», επιθυμούσε να ιδεί από τον τόπο του ο πολύπαθος Οδυσσέας.

Να είχα νερό απ' τον τόπο μου

και μήλο απ' τη μηλιά μου,

σταφύλι, ροδοστάφυλο,

απ' την κληματαριά μου.

Τα βλαστάρια της Ελληνικής Γης, όταν η φτώχεια τα ανάγκαζε να πάνε μακρυά συνέτασσαν τρόπον τινά ένα συμβόλαιο μέσα στα εσωτερικώτερα φυλλοκάρδια τους, που το υπέγραφαν με τα δάκρυα των ματιών τους και με το αίμα της καρδιάς τους, ότι ποτέ δεν θα λησμονήσουν την γλυκειά Μάνα!

Ένα σημαντικό κεφάλαιο στην Ιστορία της Ξενιτειάς κατά τους 4 τελευταίους αιώνες, είναι οι χερσαίες μεταφορές. Τα περισσότερα δρομολόγια τότε, έπρεπε να διασχίσουν απ' άκρη σ' άκρη, τη δύσβατη οροσειρά της Πίνδου, με τις πανύψηλες και χιονοσκέπαστες κορφές της και να αγκαλιάσουν χώρες και λαούς, φυλές και εθνότητες. Τα καραβάνια είχαν προορισμό τη μετακίνηση ανθρώπων και μεταφορά εμπορευμάτων από έναν τόπο στον άλλον (καραβάνι: λέξη αραβική κερβάν και κατόπιν καραβάν, έχει καθιέρωσει διεθνώς την ονομασία του ομίλου από δέκα και πλέον ζώα).

Έμποροι από τα Ζαγόρια, τη Μοσχόπολη, το Συρράκο, την Κορυτσά, το Μέτσοβο, φθάνουν μέχρι τη Βιέννη, τη Βουδαπέστη, τη Σμύρνη, τη Ρώμη, το Βουκουρέστι κ.λπ. Σημαντικό ρόλο στη διεκπεραίωση των οικονομικών αυτών δραστηριοτήτων, παίζουν τα καραβάνια, που διέσχιζαν τις Βαλκανικές χώρες και την Κεντρική Ευρώπη, βαδίζοντας στα ίχνη της Εγνατίας Οδού. Συνήθως οι οργανωτές των καραβανιών ήταν Ηπειρώτες. Ο επικεφαλής του καραβανιού ονομαζόταν κιρατζής (= Αγωγιάτης) ή κιράμπασης, δηλαδή αρχιαγωγιάτης ή αρχικαρβανάρης. Ο αρχικιρατζής μίσθωνε υπαλλήλους με μηνιαίο μισθό για να περιποιούνται τα ζωά, να τα χτενίζουν και να τα καθαρίζουν με το ξυστρί (όργανο ξέσεως του τριχώματος), να τα σαμαρώνουν και να τα ξεσαμαρώνουν και να τα φορτώνουν στην καθορισμένη ώρα και τόπο για αναχώρηση.

Ο κιρατζής έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και εμπιστοσύνης στην τότε κοινωνία και τον εμπορικό κόσμο. Αγωγιάτες, εκτός από Έλληνες, υπήρξαν και πολλοί Αρβανίτες και Βλάχοι, και ήταν όλοι τους τολμηροί και γενναίοι. Πολλές φορές για να εξασφαλίσουν την ανενόχλητη εκτέλεση των δρομολογίων, έπιαναν φιλίες με ληστρικές συμμορίες και συνδέονταν με ισχυρούς τοπάρχες της περιοχής. Τους δωροδοκούσαν με τσαρούχια για τα παιδιά των Δερβεναγάδων, που είχαν στον έλεγχο τα δερβένια, δηλ. τους δημόσιους δρόμους. Στους μπέηδες και αγάδες έφερναν καφέ και εκλεκτό καπνό.

Στα μακρινά και επικίνδυνα αυτά ταξίδια, μόλις το ήμισυ περίπου των ζώων έφθανε στον τελικό σταθμό. Αιτία, η κοπιώδης πορεία στα πανύψηλα βουνά με δύσβατα μονοπάτια και ορμητικά ποτάμια, στα θολά νερά των οποίων πνίγονταν ζώα και άνθρωποι. Οι Αγωγιάτες είχαν πλήρη την αίσθηση του προσανατολισμού και έκαναν απόλυτη και ακριβή πρόγνωση του καιρού. Για τον προσδιορισμό της ώρας (καθώς δεν υπήρχαν ωρολόγια) που έπρεπε να εκτελέσουν την αποστολή τους είχαν τα άστρα. Ο πιο γνωστός και φημισμένος Ηπειρώτης αρχιαγωγιάτης ήταν ο Ρόβας με καταγωγή από τα Γιάννινα. Το δρομολόγιό του ήταν Ήπειρο-Βλαχιά και ταξίδευε μία φορά στο χρόνο, σπάνια δύο ή τρεις. Ο θρυλικός Ρόβας ξεκινούσε από την Δοβρά (Ασπραγγέλους) του Ζαγορίου με εκατό μουλάρια, σελωμένα και καλιγωμένα. Για να φθάσει στο «Μπουκουρέτσι (Βουκουρέστι) έκανε σαράντα μέρες, όπως λέει και το τραγούδι:

«Ο Ρόβας εξεκίνησε

μες στη Βλαχιά να πάει.

Σαράντα μέρες έκαμε,

σαράντα μερονύχτια,

Ως που να φτάσει στη Βλαχιά,

στο έρμο Μπουκουρέτσι.

Την ώρα που ξεπέζεψε

όλοι τον ερωτούσαν;

Ρόβα μου, τι μας έφερες

από τα μαύρα Γιάννενα;

- Σας έφερα εκατό παιδιά,

όλα Γιαννιοτοπαίδια.

Τα τρία τα καλύτερα,

της ομορφιάς στολίδια.

Τό'να το λεν Αυγερινό,

τ' άλλο το λεν Φεγγάρι,

Το τρίτο το καλύτερο

το λεν Μαίσιον Ήλιον».

Το καραβάνι ξεκινούσε συνήθως του Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) και έφθανε στο Βουκουρέστι του Αγίου Δημητρίου, 26 Οκτωβρίου. Αναφέρεται ότι ο πιο διάσημος αγωγιάτης της εποχής ήταν ο Κόλιας Μποντούλης. Ο Θωμάς Τσέπας έκανε δρομολόγιο Δελβινάκι - Δέλβινο - Άγιοι Σαράντα. Τα Γιάννινα, με τη μεγάλη πνευματική ακμή και την εμπορική ζωτικότητα, ήταν η αφετηρία των μεγάλων οδικών αρτηριών που ακολουθούσαν τα καραβάνια. Ο Λόρδος Βύρων για να επισκεφθεί τον Αλή Πασά στο ανάκτορό του στο Τεπελένι, περνούσε από τη Ζίτσα, Κασιδιάρη, Χάνι Δελβινακίου και από εκεί Χάνι κάμπου Ξηρόβαλτου, μέσω της στενωπού Σκίπι, Επισκοπή, Κάμπο Δερόπολης και κατέληγε στο Τεπελένι.

Κατά μήκος των δρόμων που περνούσαν τα καραβάνια και σε απόσταση από μία ώς δύο ώρες, σε θέσεις κεντρικές, συνήθως σε σταυροδρόμια με βαθύσκια δέντρα και τρεχούμενα νερά, υπήρχαν λιθόκτιστα πανδοχεία, τα περίφημα χάνια που η αρχή και η ιστορία τους χάνεται στο Βυζάντιο. Τα χάνια του Πωγωνίου που αναφέρονται σε βιβλία και σε διάφορους χάρτες είναι: τα χάνια Ξηρόβαλτου, Γκουβέρι, Αρίνιστας (σήμερα Κτίσματα), Δελβινακίου, Κακαβιάς και Ζαραβίνας.

Στα χάνια αυτά διανυκτέρευαν οι άνθρωποι και τα ζώα. Οι χαντζήδες έδιναν στέγη και τροφή σε χαμηλή τιμή στα καραβάνια και στους ξενιτεμένους. Τα χάνια αυτά λειτουργούσαν και ως γραφεία κίνησης και εύρεσης εργασίας, ακόμη και ως πρακτορεία.

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τον ψυχικό πόνο μιας μάνας που ξεκινούσε το γιο της να φύγει με το καραβάνι κάποιου Κιρατζή. Ο Κιρατζής, φυσικά, μετά από κάποιο διάστημα θα ξαναγυρνούσε στον τόπο του. Ο γιος της, όμως, θα έμενε στα μακρινά τα ξένα για να «καζαντίσει».

Ο ψυχικός πόνος της μάνας ακούγεται και σήμερα στο πολυφωνικό τραγούδι που επαναλαμβάνεται σε τοπικές εκδηλώσεις:

Άργησε φούρνε να καείς

και συ ψωμί να γίνεις

Για να περάσει ο Κιρατζής

και ο γιος μου να απομείνει!

Από τον ξενητεμό και την εγκατάσταση πολλών Ελλήνων σε ορισμένα κέντρα του εξωτερικού «γεννήθηκε» η ευποιΐα, η ευεργεσία. Πολλοί από αυτούς έγιναν μεγάλοι Εθνικοί Ευεργέτες. Με την εξαιρετική δραστηριότητά τους και τιμιότητά τους κατόρθωσαν να δημιουργήσουν μεγάλες περιουσίες. Όμως, στην ψυχή τους κυριαρχούσε η αγάπη της πατρικής γης. Και την αγάπη αυτή την εκδήλωσαν έμπρακτα.

Τα σημαντικότερα κέντρα ήταν η Ρουμανία (Μολδαβία, Βλαχία και Τρανσυλβανία), η Αίγυπτος, η Κωνσταντινούπολη (η Πόλη) και αργότερα η Αμερική.

Οι περισσότεροι και μεγαλύτεροι Εθνικοί Ευεργέτες είναι Ηπειρώτες. Είχαν ενστερνιθεί τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου που αναφέρεται στην επιστολή του «Προς Ρωμαίους» Κεφ. ΙΓ', 10. «Της δε ευποιΐας και κοινωνίας μη επιλανθάνεσθε· τοιαύτας γαρ θυσίας ευαρεστείται ο Θεός» (Μη λησμονήτε την αγαθοεργία και μεταδοτικότητα (σ' αυτούς που στερούνται), διότι σε τέτοιες θυσίες ευαρεστείται ο Θεός).

Αλλά τέτοια διδάγματα βρίσκουν εύφορο έδαφος για να ευδοκιμήσουν στις ψυχές ανθρώπων που κυριαρχεί η αρετή. Στην «Ελληνική Νομαρχία», ο Ανώνυμος Έλλην γράφει: «Ω αρετή, ω θείον και ιερόν δώρον... Συ λατρεύεσαι από τους Ευεργέτας του γένους. Αυτοί σε τιμούσι με τα καθημερινά δώρα, οπού προσφέρουσιν εις τους Έλληνας, και εγώ τους το κοινοποιώ διά δόξαν μας...».

Η προσοχή των ευεργετών εστράφηκε κυρίως στην παιδεία, την ανέγερση νοσοκομείων και κοινωφελών ιδρυμάτων, αλλά και ναών.

Το πνεύμα από το οποίο διαπνέονταν οι μεγάλοι Ηπειρώτες Εθνικοί Ευεργέτες το πληροφορούμαστε από επιστολή του Κωνσταντίνου Ζάππα που έστειλε από το Βρεσθένι της Βλαχίας την 26-1-1882 προς τον πρόεδρο του «εν Αθήναις προς διάδοσιν των ελληνικών γραμμάτων Συλλόγου», ρίχνει την ιδέα και προτρέπει στη συγγραφή βιβλίου διδακτικού για τις ανώτερες τάξεις των Ελληνικών Σχολείων, Παρθεναγωγείων και Γυμνασίων, αναφερομένου στην αθανασία της ψυχής και αποβλέποντος «εις την τελείαν ηθικοποίησιν της νεολαίας». «Περί της αθανασίας της ψυχής, γράφει, του μεγίστου τούτου δώρου δι' ου επροίκισεν ο Θεός τον άνθρωπον και τον κατέστησεν ανώτερον και κύριον των λοιπών, δυνάμενον δι' αυτού να προοδεύη, να αναπτύσσεται καθ' εκάστην τελειοποιούμενος και να παράγη έργα κινούντα τον θαυμασμόν...». Και συνέχιζε, αναφερόμενος πάντοτε στο περιεχόμενο του συγγράμματος: «Ποίαν ιδέαν είχον οι πρόγονοι και οι πατέρες ημών περί της αθανασίας της ψυχής, οίτινες εκ ταύτης μόνης της πεποιθήσεως εμεγαλούργησαν και εδόξασαν δόξαν ευγενή εαυτούς και την πατρίδα...». Και τέλος «ποία και πόσα κακά δύνανται να προέλθωσιν εις τα έθνη και τας κοινωνίας εκ των αρνητικών ιδεών της υπάρξεως του Θεού και της αθανασίας της ψυχής, αίτινες παραλύουσι πάντα κοινωνικόν δεσμόν, αποστερούσι την καρδίαν παντός φίλτρου προς την πατρίδα, τους γονείς, την οικογένειαν, παντός αισθήματος υψηλού, της φιλίας, της τιμής και του καθήκοντος».

Έχοντας κανείς υπόψη του τα παραπάνω θα επιβεβαιώσει αυτό που ειπώθηκε: «Κάποιοι έμποροι διώχτηκαν κάποτε από τον Οίκον του Κυρίου, γιατί τον είχαν μετατρέψει σε οίκον εμπορίου. Οι Ηπειρώτες έμποροι της σκλαβιάς μεταστοιχείωσαν το χρυσάφι σε λόγον Θεού».

  Γράφει ο Αθανάσιος Δέμος

www.proinoslogos.gr

Κρύφτηκε στα Καλάμια και Σώθηκε | Η Μαρτυρία του 88χρονου Γρηγόρη της καταστροφής του Κομμένου

Έζησε τη φρίκη και δεν εγκατέλειψε ποτέ το χωριό του.

Στο μαρτυρικό Κομμένο Άρτας συναντήσαμε τον 88χρονο κύριο Γρηγόρη, έναν από τους τελευταίους ανθρώπους που κουβαλούν ζωντανές τις μνήμες της καταστροφής του χωριού.

Μας διηγείται όσα είδε ως μικρό παιδί, τα δύσκολα χρόνια της φτώχειας, την ανοικοδόμηση του Κομμένου και μια ολόκληρη ζωή δεμένη με τη γη και τον τόπο του.

Μια πολύτιμη ανθρώπινη μαρτυρία που δεν πρέπει να χαθεί.

Παραγωγή: Greek Village Life

Αδέρφια ήρθαν στα χέρια για τρακτέρ που κληρονόμησαν από τον πατέρα τους

Τρακτέρ που άφησε στα τρία του παιδιά μετά το θάνατό του ο ηλικιωμένος πατέρας τους, έγινε η αιτία για να ξεσπάσει μια άγρια οικογενειακή διαμάχη η οποία έφτασε να απασχολεί το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, ύστερα από καταγγελία για ενδοοικογενειακή βία, εξύβριση και απειλές.

«Με έβριζε και με κυνηγούσε», είπε ο ένας εκ των δύο που υπέβαλε μήνυση σε βάρος του αδελφού του που συνελήφθη.

Το τελευταίο περιστατικό που οδήγησε στη σύλληψη του ενός αδελφού, γράφει το protothema.gr σημειώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Ιουλίου όταν, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο άντρας πήγε έως το χωριό της Θεσσαλονίκης για να πάρει το αγροτικό όχημα από το σπίτι του αδελφού του και, τότε, ξεκίνησε έντονος καβγάς ανάμεσά τους που κορυφώθηκε με ύβρεις και σοβαρές απειλές.

Σύμφωνα με όσα είπε στην κατάθεσή του ο μηνυτής, ήταν 5.30 το πρωί όταν ο αδελφός του εμφανίστηκε στην αυλή της οικίας του και άρχισε να τον βρίζει με χυδαίες εκφράσεις, ενώ δευτερόλεπτα αργότερα τον απώθησε χτυπώντας τον με το χέρι του στο μπράτσο. «Μετά πήρε ένα φτυάρι με σκοπό να με χτυπήσει και τρέχαμε γύρω γύρω από το αγροτικό όχημα. Εγώ προσπαθούσα να τον κρατάω σε απόσταση και φώναζα», κατέθεσε ο μάρτυρας, τονίζοντας ότι φοβήθηκε για τη σωματική του ακεραιότητα.

Σημείωσε, δε, «με έβριζε και με κυνηγούσε» και «δε φοβήθηκα απλά αλλά μέχρι σήμερα δε μπορώ να ηρεμήσω», προσθέτοντας ότι αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο αδελφός του γίνεται βίαιος.

Στην απολογία του ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι η ένταση προκλήθηκε επειδή δεν ήθελε ο αδελφός του να οδηγεί το τρακτέρ το οποίο δεν έχει την απαραίτητα άδεια κυκλοφορίας με αποτέλεσμα να ανησυχεί μη γίνει κάποιο ατύχημα και έχει ευθύνη και ο ίδιος. Σχετικά με τις καταγγελλόμενες πράξεις, ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε εξύβρισε, απείλησε και χτύπησε τον αδελφό του, ενώ υποστήριξε ότι ποτέ δε θα του έκανε κακό.

Τελικά το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για τις πράξεις της ενδοοικογενειακής απειλής και εξύβρισης ενώ δε το αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό. Οι δικαστές αποφάσισαν να του επιβάλουν ποινή φυλάκισης επτά μηνών, εξαγοράσιμη και έτσι αφέθηκε ελεύθερος.

https://agronewsbomb.gr/

Πού πήγε η αυθεντική μουσική μας παράδοση; Δυστυχώς, τα καμποχώρια έχουν αλλοιωθεί και τα πανηγύρια τους δεν έχουν να επιδείξουν κάτι από την αυθεντική μουσική παράδοση της Ηπείρου!!!!

Η παράδοση σε όλες τις εκφάνσεις της -ιστορικές, θρησκευτικές, λαϊκές, οικογενειακές-  είναι φωτεινός οδηγός για τις επόμενες γενιές. Δόξα τω Θεώ, η πατρίδα μας έχει τόσους και τέτοιους ανεκτίμητους πολιτιστικούς θησαυρούς που πρέπει να τους έχουμε πάντα σαν πρότυπο για να πορευτούμε στη σημερινή εποχή η οποία ταλανίζεται από ξεπεσμό των θεσμών και των ιδανικών μας. Πρέπει η παράδοση να είναι ριζωμένη βαθειά στην ψυχή και στην καρδιά μας, στη συνείδησή μας, πρέπει να προστατεύουμε ως κόρην οφθαλμού τα ήθη και έθιμά μας.

Χωρίς την παράδοση θα χάσουμε την ταυτότητά μας σαν άτομα, σαν κοινωνία, σαν κράτος. Η ελληνική παράδοση αποτελεί τις ρίζες μας, είναι κάθε τι που έχει μεταδοθεί σε μας προφορικά ή και γραπτά από γενιά σε γενιά. Παράδοση είναι οι συνήθειες, οι ηθικές αντιλήψεις που μεταδίδονται ως κληρονομιά από τους προγενέστερους στους μεταγενέστερους. Βέβαια, κάθε λαός έχει τις δικές του παραδόσεις. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, έχει τη φιλοξενία, η Βραζιλία το ποδόσφαιρο κ.λπ.

Μία λοιπόν από τις εκφράσεις της παράδοσής μας είναι και η μουσική. Θα λέγαμε πως δίνει το χέρι της χαράς η μία γενιά στην άλλη, με όλα τα είδη της μουσικής μας κληρονομιάς.

Τώρα το καλοκαίρι επανακάμπτουν στα χωριά οι ξενιτεμένοι μας, είτε από την αλλοδαπή είτε από τις πόλεις για να κάνουν τις διακοπές τους. Γεμίζουν τα καφενεία στις πλατείες των χωριών μας, κάτω από τα βαθύσκιοτα πλατάνια από κόσμο.

Βουΐζουν οι γειτονιές από τις φωνές και τα παιχνίδια των παιδιών. Ξαναζωντανεύουν τα χωριά, ανοίγουν τα σπίτια που μέχρι τώρα ήταν ερμητικά κλειστά από το φόβο για τη μάστιγα της εποχής, το κλέψιμο. Πολλές γιορτές το καλοκαίρι και ανάλογα και τα πανηγύρια.

Γεμίζουν από αφίσες οι κολόνες με φωτογραφίες των μουσικών οι οποίοι αυτοδιαφημίζονται με σκοπό να προσελκύσουν τον κόσμο στα γλέντια. Τα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια μεταδίδουν τους χορούς που στήνονται στα χωριά μας. Εκεί βλέπεις παντού πλαστικά καθίσματα, πιάτα, ποτήρια, τραπέζια, μαχαιροπήρουνα, τσίκνα, σουβλάκι, λουκάνικα, χαλβά στην πρώτη γραμμή.

Η μισή Ελλάδα οργανοπαίκτες και οι άλλοι μισοί χορεύουμε. Πού βρέθηκαν τόσοι μουσικοί; Αμέτρητοι… Όπου να γυρίσεις το βλέμμα σου βλέπεις αφίσες μουσικών. Παλιά θυμάμαι υπήρχαν λίγοι μουσικοί που άφησαν εποχή με τη δεξιοτεχνία τους, είτε σαν οργανοπαίχτες είτε σαν τραγουδιστές. Οι αδελφοί Χαλκιά, οι Καψάληδες, ο Πετρο-Λούκας, ο Φιλιππίδης, οι αδελφοί Σούκα, ο Ν. Ράρρας, οι αδελφοί Γεροδήμου, ο Σαρρέας, ο Αυγερινός Μπάος, ο Μάσιος, ο Μπέλλος, ο Παπακώστας, ο Γεροδήμος, ο Υφαντής, ο Στ. Μπάος και μερικοί άλλοι. Και κάθε ένας που έμπαινε πρώτος στο χορό προσπαθούσε να ξεπεράσει τον εαυτό του σε χορευτικές φιγούρες.

Τώρα, δυστυχώς με αυτά που βλέπεις και ακούς αλλάζεις κανάλι γιατί σε πιάνει θλίψη. Συντελείται μια κακοποίηση της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, άνευ οίκτου. Γινόμαστε μάρτυρες μιας παραχάραξης της παράδοσής μας. Ακούς τραγούδια και λες, τι είναι αυτά; Είναι τραγούδια αυτά; Και ο χορός; Να γελάει ο κάθε πικραμένος. Στον ίδιο σκοπό και στο ίδιο μοτίβο δεν αλλάζει τίποτε, δεν υπάρχει αρχή και τέλος.

Σήμερα όλα έχουν αλλοιωθεί, εκτός από το Μέτσοβο, τα Ζαγοροχώρια, τα Τζουμέρκα και λίγο τα Πωγώνια που κρατάνε ακόμη την παράδοση με ωραιότατα παραδοσιακά τραγούδια.

Δυστυχώς, τα καμποχώρια έχουν αλλοιωθεί και τα πανηγύρια τους δεν έχουν να επιδείξουν κάτι από την αυθεντική μουσική παράδοσή μας. Και να πω δεν έχουν παραδόσεις, ήθη και έθιμα… Αλλά τα έχουν ξεχάσει και παρασύρονται σε αυτά που τους «σερβίρουν» ως μόδα! Κρίμα…

Γιάννης Τσόδουλος

www.proinoslogos.gr

Το θρυλικό ferry boat που έκανε για πρώτη φορά τη γραμμή Ρίο-Αντίρριο -Η άγνωστη ιστορία του (φωτο)

Το πρώτο ferry boat της γραμμής Ρίο-Αντίρριο αποκτήθηκε το 1946 και ονομάστηκε «ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ», ενώ η αγορά του προκάλεσε την οργή των κατοίκων της Ναυπάκτου. 

 

Το 1946, οι συνεταιρισμοί Αγρινίου και Ηπείρου ζήτησαν από το κράτος την ίδρυση του πορθμείου Ρίου-Αντιρρίου. 

ο αίτημά τους ικανοποιήθηκε από το κράτος, ωστόσο έντονη ήταν η δυσαρέσκεια των πολιτών της Ναυπάκτου, η οποία είχε αναδειχθεί στο κυριότερο λιμάνι της Στερεάς Ελλάδας από πριν ακόμη ξεσπάσει ο πόλεμος του 1940. 

 Το συγκεκριμένο λιμάνι εξυπηρετούσε τόσο τις ανάγκες των κατοίκων της Ναυπάκτου όσο και εκείνες όλης της Δυτικής Ελλάδας και της Ηπείρου, καθώς τα καΐκια που μετέφεραν ανθρώπους, ζώα και εμπορεύματα από το Μοναστηράκι και τη Χιλιαδού προς τον Ψαθόπυργο και το Αίγιο είχαν περιορισμένες δυνατότητες. 

Με το πορθμείο Ρίου-Αντιρρίου, το ταξίδι μεταξύ Πάτρας και Αγρινίου έγινε συντομότερο κατά περίπου 3 ώρες. 

Το καινούργιο ferry boat στο Ρίο-Αντίρριο «τράβηξε» ένα σημαντικό ποσοστό τόσο των επιβατών όσο και των εμπορικών δρομολογίων που αναλάμβανε ως τότε το λιμάνι της Ναυπάκτου. 

 Το πλοίο τύπου «παντόφλας» αγοράστηκε από την Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Αιτωλοακαρνανίας στις 24 Αυγούστου 1946 και ξεκίνησε αμέσως δρομολόγια στη γραμμή Ρίου-Αντιρρίου, με το όνομα «ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ», προς τιμήν ενός καθηγητή στη Γεωπονική Σχολή Αθηνών στις αρχές του 20ού αιώνα. 

 Μάλιστα το συγκεκριμένο σκαρί είχε πάρει μέρος στην απόβαση της Νορμανδίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μεταφέροντας άρματα μάχης των ΗΠΑ, ενώ είχε χωρητικότητα 152 επιβατών. 

 Το «ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ» το 1981 άλλαξε ιδιοκτήτη, μετονομάστηκε σε «EVGENIA P» και άρχισε δρομολόγια στο Αιγαίο ως φορτηγό-οχηματαγωγό μεταφέροντας φορτηγά και βυτία για να καταλήξει, τελικά, παροπλισμένο το 2011, στην Ελευσίνα.

Ως αποζημίωση στους πλοιοκτήτες της Ναυπάκτου για την αγορά του πρώτου ferry boat από την Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Αιτωλοακαρνανίας, δόθηκε στους πρώτους είτε άδεια δρομολόγησης άλλου ferry boat στο Ρίο-Αντίρριο είτε άδεια λεωφορείου. 

Η πρώτη φωτογραφία του «ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ» είναι του Robert Mc Cabe από το 1954 (επιχρωματισμένη). Η δεύτερη, νεότερη του 2011, προέρχεται από το forum, Shipfriends, όπου υπάρχουν και νεότερες φωτογραφίες του.

πηγή :carandmotor.gr

https://xiromeropress.gr/

Συνδεδεμένη ενίσχυση 5 λεπτών ανά λίτρο γάλακτος βάσει παραστατικών πώλησης ζητά η Ένωση Φυλής Χολστάιν

Τη θέσπιση συνδεδεμένης ενίσχυση ύψους 5 λεπτών ανά λίτρο γάλακτος ζητούν οι αγελαδοτρόφοι της Ένωσης Φυλής Χολστάιν Ελλάδος (ΕΦΧΕ), προτείνοντας η επιδότηση κατά την νέα προγραμματική περίοδο της ΚΑΠ να συνδέεται με την πραγματική παραγωγή και τα παραστατικά πώλησης και όχι με τα βοσκοτοπικά δικαιώματα.

Αναλυτικότερα, σε σχετική ανακοίνωση που δόθηκε σήμερα, 14 Ιουλίου στην δημοσιότητα αναφέρονται τα εξής:

«Σε θετικό κλίμα πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, υπό τον αρμόδιο υφυπουργό για την Κτηνοτροφία, Θανάση Καββαδά, ο οποίος συναντήθηκε με τους αγελαδοτρόφους της Ένωσης Φυλής Χολστάιν Ελλάδος (ΕΦΧΕ) και υπηρεσιακούς παράγοντες του ΥΠΑΑΤ.

Η συνάντηση διήρκεσε σχεδόν δύο ώρες και πραγματοποιήθηκε εκτενής συζήτηση για τα προβλήματα και τις προοπτικές του κλάδου της γαλακτοπαραγωγού αγελαδοτροφίας.

Την ΕΦΧΕ εκπροσώπησαν ο πρόεδρος Ηλίας Κοτόπουλος, ο επίτιμος πρόεδρος Θανάσης Βασιλέκας, ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας Χρήστος Βουλγαρίδης και το μέλος Θανάσης Παπαπαναγιώτου.

Οι εκπρόσωποι της ΕΦΧΕ, που έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη, εξήγησαν στον αρμόδιο υφυπουργό ότι η εγχώρια παραγωγή αγελαδινού γάλακτος έχει μειωθεί στους περίπου 650.000 τόνους ετησίως, ενώ οι ανάγκες της χώρας φτάνουν το 1,5 εκατ. τόνους. Αυτό σημαίνει ότι καλύπτεται μόλις το 43% της εγχώριας ζήτησης, γεγονός που αυξάνει την εξάρτηση της χώρας από εισαγωγές. Σημείωσαν ακόμη ότι η εγχώρια παραγωγή καλύπτει περίπου το 20% των αναγκών της χώρας σε βόειο κρέας.

Ζήτησαν να θεσπιστεί συνδεδεμένη ενίσχυση ύψους 5 λεπτών ανά λίτρο γάλακτος, ενώ πρότειναν με τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική η επιδότηση να συνδέεται με την πραγματική παραγωγή και τα παραστατικά πώλησης του γάλακτος και όχι με τα βοσκοτοπικά δικαιώματα.

Οι Έλληνες αγελαδοτρόφοι τόνισαν ότι, προκειμένου να μην επαναληφθούν φαινόμενα όπως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η συνδεδεμένη ενίσχυση θα πρέπει να χορηγείται με βάση τα τιμολόγια και την πραγματική παραγωγή γάλακτος, αντί των βοσκοτοπικών δικαιωμάτων, τα οποία -όπως υποστήριξαν- οδήγησαν σε σειρά στρεβλώσεων.

Η ΕΦΧΕ ζήτησε ακόμη τη χάραξη εθνικής στρατηγικής για τη γαλακτοπαραγωγό αγελαδοτροφία, καθώς και μέτρα για την καλύτερη αντιμετώπιση των ζωονόσων που απειλούν το εισόδημα των κτηνοτρόφων. Παράλληλα, πρότεινε την αναθεώρηση του κανονισμού του ΕΛΓΑ, ώστε για νοσήματα όπως ο αφθώδης πυρετός και η οζώδης δερματίτιδα να αποζημιώνεται το ζωικό κεφάλαιο με βάση τις πραγματικές τιμές αγοράς.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης συζητήθηκε επίσης ο φάκελος του ελληνικού γιαουρτιού, η συνδεδεμένη ενίσχυση στο γάλα, οι προτεραιότητες της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής μετά το 2028, καθώς και το ζήτημα των αποζημιώσεων για τις ζωονόσους.

Από την πλευρά του, ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Θανάσης Καββαδάς αντιμετώπισε θετικά την πρόταση για συνδεδεμένη ενίσχυση βάσει των παραστατικών γάλακτος. Παράλληλα, ενημέρωσε ότι στις αρχές Ιουλίου απέστειλε επιστολή προς τον περιφερειάρχη Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, Χριστόδουλο Τοψίδη, ζητώντας τη δημιουργία τεσσάρων έως πέντε απολυμαντικών σταθμών (αψίδων) στις βασικές πύλες εισόδου της χώρας από τη Βουλγαρία και την Τουρκία, προκειμένου να ενισχυθεί η θωράκιση της χώρας απέναντι στις ζωονόσους. Δήλωσε επίσης ότι δεν έχει αντίρρηση στην εξέταση αλλαγών που θα βελτιώνουν το υφιστάμενο πλαίσιο για το γιαούρτι, το οποίο έχει σημαντική ζήτηση στις εξαγωγικές αγορές.

Η συνάντηση ολοκληρώθηκε σε θετικό κλίμα και οι δύο πλευρές συμφώνησαν να πραγματοποιήσουν νέα συνάντηση το προσεχές διάστημα, προκειμένου να συνεχιστεί ο διάλογος για τα ζητήματα που απασχολούν τον κλάδο».

https://www.agro24.gr/