Ευκαιρία κυριαρχίας ή κίνδυνος μέθης;

Καθώς μπαίνουν σε κρισιμότατη φάση οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, ας αποτιμήσουμε το πολιτικό τοπίο. Ένα είναι βέβαιο: Εκείνα που το διαμορφώνουν έχουν ήδη υπερβεί το εκλογικό αποτέλεσμα. Γι' αυτό, εν μέρει έστω, βρισκόμαστε σε ένα νέο τοπίο. Πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι ενώ ο Αλέξης Τσίπρας επικράτησε κυρίως μέσα από ένα ρεύμα αρνητικής ψήφου κατά των φθαρμένων κομματικών πυλώνων της μεταπολίτευσης, τώρα η απήχησή του έχει άλλο χαρακτήρα: Ο νέος πρωθυπουργός περιβάλλεται πλέον από ένα πρωτοφανές ρεύμα θετικής υποστήριξης. Το ρεύμα αυτό, υπό προϋποθέσεις, δεν είναι πρόσκαιρο. Έχει αποκτήσει βάθος. Έχει εύρος. Φέρνει ακόμη πιο κοντά του τον μεσαίο χώρο, που κέρδισε στις εκλογές. Διαμορφώνει, στρατηγικά, τις προοπτικές μιας πιο μακροχρόνιας κυριαρχίας. Επίσης, οι ανταγωνιστές του έχουν αποδυναμωθεί ακόμη περισσότερο.

Ας ξεκινήσουμε από τους τελευταίους, καθώς οι κυρίαρχοι πέρα από τις δυνάμεις τους χρειάζονται τις αδυναμίες των ανταγωνιστών τους. Σε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης, μετά από μια εκλογική μάχη, δεν υπήρξε μια τόσο αδύναμη αντιπολίτευση. Από τα μικρά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ εξαϋλώνεται. Το Ποτάμι απλώς «στέκεται», με σοβαρότητα, αλλά χωρίς βάρος. Ουδέποτε στο παρελθόν, η ΝΔ δεν βρισκόταν σε τόσο δεινή θέση ως αξιωματική αντιπολίτευση. Σήμερα, τμήμα της ήδη συρρικνωμένης εκλογικής της βάσης την εγκαταλείπει. Η ΝΔ, με τη συγκεκριμένη ηγετική ομάδα, συρρικνώνεται και περιχαρακώνεται σε μια αναχρονιστική Δεξιά. Αν δεν αλλάξει συθέμελα, θα γίνει τοξική. Ακόμη και στον κατακλυσμό της «αλλαγής» το 1981, διέθετε δυνάμεις.

Το τεράστιο αντιπολιτευτικό κενό αποτελεί στρέβλωση του κομματικού συστήματος. Όμως, για τον Αλέξη Τσίπρα είναι δώρο. Ο νέος πρωθυπουργός δεν απειλείται από τη σημερινή αντιπολίτευση. Απειλείται μόνο από δικά του λάθη και αδυναμίες των συνεργατών του. Μέγιστος κίνδυνος είναι η μέθη μπροστά στην προοπτική απόλυτης κυριαρχίας του. Αυτή μπορεί να οδηγήσει σε άκριτη μετωπική σύγκρουση με τους δανειστές. Κάτι το οποίο μοιάζει να συνειδητοποιεί. Σε μια Ελλάδα εκτός ευρώ, όλο το κομματικό-πολιτικό οικοδόμημα κινδυνεύει. Επίσης, στην πορεία ο Τσίπρας δεν θα ωφεληθεί από παλαιοαριστερές ιδεοληψίες και αναχρονιστικούς κρατισμούς. Αν συμβεί αυτό, το οικονομικό τέλμα, με πληγή το άρρωστο κράτος, θα συνεχιστεί.

Γιατί ο Τσίπρας διαμορφώνει το συγκεκριμένο ευνοϊκό κλίμα, που βιώνουμε; Τούτο οφείλεται πρωτίστως στον ίδιο και τη φρέσκια εικόνα του. Οφείλεται στις επικοινωνιακές του ικανότητες. Στο ότι η κυβέρνησή του είναι κάτι «διαφορετικό». Είναι αδοκίμαστη καθώς δεν αποτελείται από φθαρμένους. Επίσης, είναι μια κυβέρνηση που διαπραγματεύεται σκληρά. Τονώνεται έτσι η αίσθηση αξιοπρέπειας των πολιτών, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα. Όσοι πολίτες, πάνω στον ενθουσιασμό τους, διατείνονται πως είναι έτοιμοι για σκληρές προσωπικές θυσίες, αν επέλθει ρήξη, δεν είναι το ασφαλέστερο λαϊκό υπόβαθρο του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί είναι οι πρώτοι που θα χρεώσουν την κυβέρνηση, όταν έρθουν τα χειρότερα. Αντιθέτως, οι ψηφοφόροι που έχουν χαμηλές προσδοκίες, αποτελούν ασφαλέστερη βάση. Αυτοί γνωρίζουν πως θα υπάρξουν αναδιπλώσεις, καθώς οι δανειστές, de facto, έχουν το πάνω χέρι. Σε αυτούς πρέπει να απευθυνθεί ο Τσίπρας πορευόμενος με ρεαλισμό και σύνεση.

Αν ολοκληρώσει μια συμφωνία με τους δανειστές, έστω και με λίγα πραγματικά κέρδη, ο Τσίπρας διασφαλίζει την κυριαρχία του. Τούτη είναι απολύτως διαθέσιμη. Μόνο ο ίδιος μπορεί να τη χάσει μέσα απ' τα χέρια του, αν κυριαρχήσει η μέθη.

  Γιάννης Λούλης

www.imerisia.gr