Οκτώ εκλογικές αναμετρήσεις
θα διενεργηθούν μέσα στο 2015 στην Ευρώπη, με κυριότερες αυτές στη Βρετανία τον
Μάϊο και στην Ισπανία τον Νοέμβριο. Στη Βρετανία θα αμφισβητηθεί η σημερινή
ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων από το ακροδεξιό, αντιευρωπαϊκό Κόμμα Ανεξαρτησίας
(UKIP) του Νάιτζελ Φάρατζ. Στην Ισπανία από τούς
ριζοσπάστες αριστερούς του podemos, που ήδη προηγούνται στις μετρήσεις.
Αλλά και σε άλλες χώρες αναπτύσσονται έντονα ευρωσκεπτιστικά ρεύματα.
Η
σημερινή «Γερμανική Ευρώπη» απειλείται πλέον και από τα δεξιά και από τα
αριστερά. Και είναι φανερό ότι η ελληνική περίπτωση με τον ΣΥΡΙΖΑ
σύντομα θα αποδειχθεί παρωνυχίδα σε σχέση με την επίθεση που θα δεχθεί και από
τις δύο κατευθύνσεις - δεξιά και αριστερά - η πολιτική που
έχει επιβάλλει το Βερολίνο στην Ευρώπη. Τα κεντροδεξιά και
κεντροαριστερά κόμματα, που κυριάρχησαν στην Ευρώπη μετά τον Β. Παγκόσμιο
Πόλεμο, σταδιακά συρρικνώνονται σε πολλές χώρες, όπως ήδη συνέβη στην Ελλάδα,
και στη θέση τους ανέρχονται κόμματα από το δεξιό ή το αριστερό άκρο του
πολιτικού φάσματος, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες κάθε τόπου. Χαρακτηριστικό
παράδειγμα του κλίματος που απλώνεται σήμερα στην Ευρώπη είναι και η ραγδαία
άνοδος του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία. Αλλά εξ ίσου
χαρακτηριστική είναι και η επιτυχία του ακραία λαϊκιστικού, χαοτικού Κινήματος
των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία.
Το κυρίως πρόβλημα του Διευθυντηρίου Βερολίνου -
Βρυξελλών δεν είναι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ελλάδα. Είναι περισσότερο αυτοί και αυτά
που θα ακολουθήσουν
Είναι φανερό λοιπόν ότι το κυρίως πρόβλημα του
Διευθυντηρίου Βερολίνου - Βρυξελλών δεν είναι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ελλάδα. Είναι
περισσότερο αυτοί και αυτά που θα ακολουθήσουν. Η Ελλάδα είναι απλώς το
πρώτο θερμό μέτωπο. Είναι η πρώτη Ευρωπαϊκή χώρα, η κυβέρνηση της
οποίας είναι ετερόκλητη, καθώς αποτελείται από ένα κόμμα της Αριστεράς και ένα
της Δεξιάς, με κύριο μεταξύ τους συνδετικό κρίκο την αμφισβήτηση της ηγεμονίας
του Βερολίνου και τη διεκδίκηση μιάς διαφορετικής ευρωπαϊκής πολιτικής. Ακριβώς
την επέκταση αυτής της αμφισβήτησης επιχειρεί τώρα να ανακόψει το
Βερολίνο, δείχνοντας με την τιμωρητική, βίαιη και ωμή μεταχείριση της
Ελλάδας ότι το τίμημά της «απειθαρχίας» μπορεί να αποδειχθεί βαρύτατο για όποιον
την επιχειρήσει.
Στη λογική αυτή ζητά εκβιαστικά από τη νέα κυβέρνηση
Τσίπρα να εγκαταλείψει με τρόπο ταπεινωτικό τη διακηρυγμένη πολιτική
της και να ευθυγραμμισθεί πλήρως με τα μνημόνια, πριν μάλιστα
καταθέσει θέσεις και προτάσεις γιά την αντιμετώπιση του χρέους. Διαφορετικά
απειλεί με πιστωτική ασφυξία, επιστρατεύοντας προς τούτο νύκτωρ ακόμη και τον
πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι. Είχαν προηγηθεί οι πρωτοφανείς γιά τα ευρωπαϊκά
δεδομένα προεκλογικές παρεμβάσεις Μέρκελ, Σόϊμπλε, Γιουνκέρ και λοιπών μελών
του Διευθυντηρίου Βερολίνου - Βρυξελλών υπέρ της Νέας Δημοκρατίας, με
απερίφραστα απειλητικές αναφορές στο ενδεχόμενο να προκύψει μετά τις εκλογές
κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Μέσα σε αυτό το κλίμα ολοκληρώθηκαν τη Τρίτη τη νύχτα οι προγραμματικές δηλώσεις της
κυβέρνησης Τσίπρα. Και μέσα σε αυτό το κλίμα ξεκίνησε από την Τετάρτη η
επόμενη φάση της ελληνικής περιπέτειας στο Eurogroup και τη Σύνοδο Κορυφής. Στις
επικείμενες διαπραγματεύσεις ο ορθός λόγος είναι σαφώς με το μέρος της
ελληνικής πλευράς, στο βαθμό που δεν αμφισβητεί την υποχρέωση να
αποπληρώνει το χρέος, αλλά διεκδικεί το αυτονόητο δικαίωμά να κυβερνάται η χώρα
από την Αθήνα και την ελληνική κυβέρνηση και όχι από το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες
και τους υπαλλήλους της τρόικα.
Με την πλευρά της Γερμανίας είναι η ισχύς, η οποία
συνοδεύει το οικονομικό imperium που έχει οικοδομήσει στην Ευρώπη
Με την
πλευρά της Γερμανίας είναι η ισχύς, η οποία συνοδεύει το οικονομικό imperium που
έχει οικοδομήσει στην Ευρώπη. Αλλά η ιστορία έχει αποδείξει ότι στη
πολιτική δεν κερδίζει πάντα ο ισχυρότερος, ιδίως όταν χρησιμοποιεί
καταχρηστικά την ισχύ του, διακατεχόμενος από παραλήρημα μεγαλείου. Το γεγονός
ότι έχει ήδη ξεκινήσει σε όλη την Ευρώπη, από τα δεξιά και τα αριστερά, μία
ευρύτερη αντίδραση εναντίον του γερμανικού ηγεμονισμού, μία ευρύτερη αμφισβήτηση
της ευρωπαϊκής ιδέας, όπως την έχουν παραμορφώσει στη σημερινή Γερμανία, δείχνει
ότι έχουν ξεπερασθεί τα όρια από τη πλευρά του Βερολίνου. Η περίπτωση της
Ελλάδας μάλιστα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου