Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Αδικαίωτα τα οράματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Γράφει ο Χρίστος Α. Τούμπουρος
Ωραία παιδιά, με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια./Ωραία παιδιά, δικά μας, με τη μεγάλη θλίψη των αντρείων,/Αψήφιστοι, όρθιοι στα προπύλαια, στον πέτρινο αέρα,/Έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι, - πως μεγαλώνει/το μπόι, το βήμα και η παλάμη του ανθρώπου;
Γιάννης Ρίτσος - 16 και 17 Νοέμβρη 1973
Σαράντα τόσα χρόνια….
"Εδώ Πολυτεχνείο , εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων"...  
Το Όνειρο, το Όραμα, το Θάμα δεν πέρασε, δεν χάθηκε, δεν έσβησε…
Δεν ξεθωριάζονται τα ιδανικά και δεν απεμπολούνται οι λαϊκοί αγώνες. Όσες σειρήνες κι αν βαλθούν, όσα θεριά κι αν αμολυθούν, για να κατασπαράξουν τους λαϊκούς αγώνες, να τους αποδομήσουν στη συνείδηση του λαού, το πάλεμα, το μάτωμα για "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία" πάντα θα συνταράζει την ψυχή του πολίτη, -κάθε πολίτη- με δημοκρατική αγωγή και πολιτική συνείδηση.


https://scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/hphotos-xaf1/v/t1.0-0/s480x480/1456501_211061445739968_1602375439_n.jpg?oh=a48ca3bf86267af2b644ca9c4a0686b3&oe=56F6B7D8


Γιατί το Πολυτεχνείο δεν είναι απλά ένα ιστορικό γεγονός. Είναι σύμβολο. Και συμβολίζει αυτό που ακριβώς φοβούνται,  όσοι κυβερνούν τον τόπο χρόνια τώρα: Ο λαός μπορεί να οργανωθεί, να ξεφύγει  από τη μοιρολατρία, να σηκωθεί από την «ξαπλώστρα»,  να παλέψει, να επιβάλει λύσεις προς όφελός του. Όπως τότε που στάθηκε περήφανος μπροστά στα αμερικανικά τανκς της χούντας.
Συμβολίζει ακόμα την αγωνία των κρατούντων μήπως το αυθόρμητο γίνει οργανωμένο. Και τότε… «μαύρα μαντάτα ήρθανε …». Το σταμάτημα το πέτυχαν με την «πλατεία», με τις «αφύσικες ταρζανιές και τους όψιμους επαναστάτες της αρπαχτής…» Αλλά ως πότε;…

(Η Ελλάδα χωμένη στη μεγάλη νύχτα, στο σκοτάδι των Ελλήνων Χριστιανών)
"Οι αγέρηδες χάνουνε το δρόμο/ όταν αφήνουμε το δρόμο μας να χορταριάζει,/ ν' αποκοιμιέται στο πλευρό των χωραφιών". Τίτος Πατρίκιος
Και κάτι παραπάνω. Το Πολυτεχνείο συνιστά μέγιστη στιγμή αντίστασης του λαϊκού κινήματος. Επομένως όσοι απόδιωξαν τα ιδανικά του αγώνα αυτού, συμβιβάστηκαν και υποτάχτηκαν στο σύστημα δεν μπορούν να παρασύρουν στο βούρκο τους τις μεγάλες αυτές στιγμές της αντίστασης του λαϊκού κινήματος.   


(Τα παιδιά περιμένουν τον ήλιο, πιστεύουν στον ήλιο, λατρεύουν τον ήλιο)
Τα παιδιά του Πολυτεχνείου είχαν όραμα. Όχι, δεν ήταν παρατρεχάμενοι, κολαούζοι, «σπάκια» και υποπόδια.  Δεν κουβάλησαν βαλίτσες με «τούβλα» - χορηγίες ξεπουλήματος και βιασμού κάθε ίχνους συνείδησης και δημοκρατικής αγωγής.
Είχαν λόγο και ντομπροσύνη. Δεν ήταν οι βεντούζες και οι θαμώνες των κομματικών γραφείων και της κομματικής καμαρίλας. Δεν έταζαν, δεν κορόιδεψαν, δεν πούλησαν, μα και δεν ξεπουλήθηκαν.   Δεν είχαν καμιά σχέση με τους άλλους… Οι  άλλοι… «Άνθρωποι χωρίς λεβεντιά… λιποτάχτες της ζωής… ονειρεύονται τα σάπια τους όνειρα. Άνθρωποι πάντα βιαστικοί… προφασιζόμενοι κάποιο μεγάλο σκοπό» (Μ. Αναγνωστάκης).
Θα τους δούμε και πάλι φέτος. Τα παιδιά του Πολυτεχνείου.  Στην πορεία. Μεσήλικες πια. Άνθρωποι απλοί σαν τα δέντρα μπροστά στην ήλιο,  καταδεκτικοί, με την αφοβιά εντυπωμένη στο πρόσωπό τους να δίνουν  το ακριβές στίγμα τους: «…είμαστε κάτι άνθρωποι έτσι απλοί/κάτι κεφάλια αγύριστα/που ποτέ δεν ξεμάθαμε ν’ αγαπάμε/όπως και συ, τη λευτεριά και την ειρήνη». Γιάννης Ρίτσος
Θα τους δούμε. Έχουν αφήσει πίσω τους χρόνια, πολλά χρόνια ήλιους βουνίσιους και θαλασσινούς, καμένα μεσημέρια από το λιοπύρ’ της σιχασιάς για τους «τυμβωρύχους» του Πολυτεχνείου και σβησμένα απογεύματα από τα κατακάθια της εκμετάλλευσης του αγώνα για μια λεύτερη ζωή γιομάτη περιεχόμενο και λευτεριά.  Θα δούμε στο κούτελό τους γραμμένο το επίγραμμα: «Όσοι έπεσαν στο χώρο ετούτο, εγείρονται/και προχωρούν στην ιστορία, κι ο λαός μαζί τους,/εκεί που σμίγουν φως και χώμα κι όνειρο,/εκεί που λευτεριά κι Ελλάδα είν’ ένα.» (Γιάννης Ρίτσος)
Θα τους δούμε. Τι κι αν πέρασαν τα χρόνια. Δεν απομακρύνθηκε ο ένας από τον άλλον. Παρέμειναν «ανθρώπινοι» με τις ιδιομορφίες τους και τα ιδιαίτερα προτερήματα και τα ελαττώματά τους. Δεν ισοπεδώθηκαν, αφού δεν παζάρεψαν τον αγώνα, στάθηκαν όρθιοι και όχι «ορθούμενοι» απέναντι στη λαίλαπα της ισοπεδωτικής «πολιτικής» κατεβασιάς που ευνούχισε αγώνες και οράματα. Κι ακόμη διδάσκουν: «κι αν όλα βυθίστηκαν/ στου χαμού την αγκάλη/ και στ’ αμέτρητα μνήματα/ η γενιά μας κλειστή,/ κάποια πλάση λαμπρότερη/ γρήγορα θα προβάλει,/ το τραγούδι π’ ανάθρεψαν τα σκοτάδια, να πει…». Α. Κώτσης
Έτσι, λοιπόν, δεν ξεχνιούνται ούτε παραμερίζονται τα μέτρα, η δυστυχία, το ιδεολογικό τραλαλά και το  πέρα-δώθε του πολιτικού μας στερεώματος. Το θυμικό είναι τρομαχτικό σε δύναμη και επιβολή και η επικοινωνιακή τυραννία παροδικές μόνο  νίκες μπορεί να πετύχει …
(Ένα μεγάλο κουνούπι ζουζουνίζει πάνω απ' τα κεφάλια μας:
Χουντική ανακοίνωση: «Η Αθήνα παρουσιάζει όψιν θλιβεράν...»)


Και οι υπόλοιποι οι κολαούζοι και τα υποπόδια, οι άνθρωποι που έκαναν αξίωμα το «έρποντας και γλύφοντας φτάνεις παντού», οι διαρκώς κωλοτουμπίζοντες και οι κεκράχτες του πολιτικού αμοραλισμού στο όνομα δήθεν του Πολυτεχνείου και στην υπόμνηση τάχα της παρηκμασμένης γενιάς του Πολυτεχνείου, χωρίς αιδώ, χωρίς τσίπα, χωρίς φιλότιμο συνεχίζοντας τις κυβιστήσεις, πολιτικές, νοητικές και προπάντων αξιοπρέπειας ό,τι και να τους πεις, ό,τι και αν τους ρωτήσεις, μια θα είναι η απάντησή τους.   
Όλα άδικα. Μνημόνια, κούρεμα, πετσόκομμα συντάξεων, απολύσεις, φόροι, γκρέμισμα κάθε κοινωνικής κατάκτησης αλλά είναι νόμος!!! Υπακούουμεν…
Άδικο το αμόκ φόρων επί των φτωχόσπιτων - αλλά νόμος!
Άδικος ο φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης - αλλά νόμος!
Άδικος ο κόσμος - αλλά νόμιμος!
Αδιανόητο να πεινάνε τα παιδάκια - αλλά πεινάνε!
Αδιανόητο να κλείνουν τα Κέντρα Υγείας - αλλά κλείνουν!
Αδιανόητο να αυτοκτονούν χιλιάδες άτομα - αλλά αυτοκτόνησαν!
Απάνθρωπο να κατακρεουργούνται τα κοινωνικά δικαιώματα – αλλά κατακρεουργήθηκαν προ πολλού!  
(Ναι, ήμουνα ΕΚΕΙ.
Κανείς δεν ήθελε να φύγει)


Κι άλλα, αλλά τι να κάνουμε …
Άδικο να αποπατούμε στα διδάγματα του Πολυτεχνείου:
«Δεν υπάρχει σκληρότερη τυραννία από εκείνη που διενεργείται κάτω από τη σκιά των νόμων και τα προσχήματα της Δικαιοσύνης».
• “Ο μόνος αληθινός νόμος είναι ο νόμος που οδηγεί στη λευτεριά. Άλλος νόμος δεν υπάρχει”
• «Ο σκλάβος δεν ερωτά, αν η αλυσίδα του θα είναι από σίδηρο ή από χρυσό».
Μη μας βάζεις δύσκολα.
«Aλλά, […], τι φταίω εγώ./Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ./ Aς φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί/να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό./Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν. (Κ. Καβάφης)
Αγνοί, ατόφιοι λεβέντες και λεβέντισσες… Δεν μεμψιμοιρούν και δεν αγκομαχούν. Πάντα απλόχερα δίνουν τον οβολό τους:  
«Αυτά που χάθηκαν/αυτά που δεν ήρθαν/μην τα κλαις./ Αυτά που τα ‘χες/και δεν τα έδωσες/κλάφτα.»
Έστω και τώρα που….
Βοσκοί, στὴ μάντρα τῆς Πολιτείας οἱ λύκοι! Οἱ λύκοι!/Στῆς Πολιτείας τὴ μάντρα οἱ λύκοι! Παντοῦ εἶναι λύκοι!/ Ξανὰ στὰ Τάρταρα ἴσκιος, τοῦ ψάλτη λατρεία κ᾿ ἐσύ./Ψόφια ὅλη ἡ στάνη. Φέρτε νὰ πιοῦμε, κούφιο νταηλίκι,/γιὰ τὸ ἀποκάρωμα ποὺ μᾶς πρέπει, κι ὅποιο κρασί. Κ. Παλαμάς
Διαλαλούν, διδάσκουν και διαφωτίζουν και παροτρύνουν: «Μή γελαστεῖτε ἀπ’ τόν καημό σας καί σᾶς πάρει ὁ ὕπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακῶσαν τήν πατρίδα! Μαῦρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σαν μολύβια πάνω ἀπ’ τά σπίτια μας, πάνω ἀπ’ τούς τάφους τῶν παιδιῶν μας!» Νικηφόρος Βρεττάκος
"Εδώ Πολυτεχνείο , εδώ Πολυτεχνείο . Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων"... Κι όλοι πρέπει  να μάθουν πως
«Του δούλου είναι το πείσμα/Δυναμώτερο/κι απ’ του Θεού το θέλημα»   Κ. Παλαμάς 

Γι’ αυτό το αληθινό μήνυμα του Πολυτεχνείου  ένα είναι:

Κάποτε θ' ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς. Περπάτα…

Δεν υπάρχουν σχόλια: