Οι αρχιτέκτονες της Νέας Ευρώπης...

Πολλές καταστάσεις που μπορεί να σχετίζονται με τους Ναζί είναι λιγότερο σημαντικές σε σχέση με τα συγκεκριμένα σχέδια που είχαν για την οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης. Δε μιλάμε για την άποψη του να εφαρμοστούν αργότερα μετά τον πόλεμο, αυτό που λέμε είναι ότι είναι ακριβώς το ίδιο, δηλαδή ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει σχεδιαστεί από τους Ναζί!

Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση βρισκόταν στα σχέδια των Ναζί τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά. Ο Heinrich Hunke αναγνώρισε την ανάγκη για μια πολιτική τάξη, για την οικονομική συνεργασία των ανθρώπων. Από τα μέσα του 1941 ο Goebbels άρχισε να παρεμβαίνει στο ευρωπαϊκό ζήτημα και έκανε πολλές ομιλίες, συγκεντρώσεις και έγραψε άρθρα στις εφημερίδες. Γέμισε τις σελίδες της ναζιστικής εφημερίδας Das Reich φιλοευρωπαϊκά συνθήματα: «Η νέα Ευρώπη, η νέα ευρωπαϊκή τάξη, ο ζωτικός χώρος της Ευρώπης ή το όραμα μιας νέας Ευρώπης.»

Εν τω μεταξύ, ο Ούλριχ Φρίντριχ Βίλλι Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ (Εκτελέστηκε) εθνικοσοσιαλιστής πολιτικός με μεγάλη επιρροή και υπουργός εξωτερικών του Τρίτου Ράιχ δήλωσε ότι ο αγώνας ενάντια στον μπολσεβικισμό, ένωνε πολλούς λαούς της Ανατολικής Ευρώπης, όπως αποδεικνύεται από την αυξανόμενη ηθική ενότητα της Ευρώπης στη Νέα Τάξη. Οι μεγάλοι ηγέτες μας έχουν διακηρύξει ότι έχουν προετοιμαστεί για το μέλλον των πολιτισμένων εθνών. Εδώ είναι το βαθύτερο νόημα του πολέμου ενάντια στον μπολσεβικισμό. Είναι ένα σημάδι της πνευματικής αναγέννησης στην Ευρώπη.

Εντός του Υπουργείου Εξωτερικών, το ενδιαφέρον αυτό κορυφώθηκε με τη δημιουργία μιας επιτροπής της Ευρώπης το φθινόπωρο του 1942. Η Επιτροπή περιελάμβανε τα στελέχη του Υπουργείου Εξωτερικών και εμπειρογνώμονες από το Ινστιτούτο για τη Μελέτη των ξένων χωρών. Τα φώτα έδωσε ο Dr. Franz Alfred Six, διευθυντής του Ινστιτούτου Εξωτερικών, που διοργάνωσε το 1941 ένα συνέδριο που ονόμασε The New Europe, για 303 φοιτητές από 38 χώρες, και ο Werner Daitz (Γερμανός χημικός, ο οικονομολόγος του Ναζιστικού Κόμματος και μέλος του κοινοβουλίου).

Τον Μάρτιο του 1943 η εξέλιξη των σχεδίων για μια ευρωπαϊκή συνομοσπονδία είχε προχωρήσει πολύ. Τα σχέδια αυτά είχαν τη μορφή των συνταγμάτων και των συνθηκών που θα οριοθετούσαν τις αρμοδιότητες και τη διάρθρωση της μελλοντικής ομοσπονδίας. Την 21η του Μάρτη 1943 ο Ρίμπεντροπ έγραψε ένα σημείωμα που αρχίζει ως εξής: «Είμαι της γνώμης ότι, όπως έχω προτείνει στον Φύρερ μου, θα πρέπει να ανακηρύξει το συντομότερο δυνατό από τη στιγμή που έχουμε φτάσει σε μια σημαντική στρατιωτική επιτυχία, την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία, πολύ συγκεκριμένα.»

Το μόνο πράγμα που σταμάτησε τους Ναζί στην επίσημη διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας ως στρατιωτική επιτυχία ήταν η συντριβή των ορδών του Ρίμπεντροπ και του Χίτλερ στο Στάλινγκραντ.

Το σχεδίο Ρίμπεντροπ είχε στόχο να καλέσει τους επικεφαλής των εν λόγω κρατών (Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Δανία, Νορβηγία, Φινλανδία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία, Σερβία, Ελλάδα και Ισπανία) να υπογράψουν το έγγραφο που θα σηματοδοτούσε την δημιουργία της συνομοσπονδίας. Κατά μήκος του μνημονίου ξεδιπλώνονταν ένα σχέδιο που μιλούσε για την κοινή μοίρα των λαών της Ευρώπης και για τον στόχο της διασφάλισης του ότι ποτέ δεν θα ξεσπάσουν πόλεμοι μεταξύ τους. Επίσης, προβλέπεται η κατάργηση των τελωνειακών φραγμών μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών.

Τον Ιούνιο του 1943 ένας υπάλληλος παρουσίασε τα βασικά στοιχεία ενός σχεδίου για μια νέα Ευρώπη, μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εκτός από την κοινή αγορά υπάρχει και η επιθυμία για ειρήνη των εθνών. Η ενότητα με τίτλο «Η οικονομική οργάνωση της Ευρώπης» που προβλέπει ένα εμπόριο με βάση την αρχή της ευρωπαϊκής προτίμησης κατά των μη ευρωπαϊκών χωρών, με στόχο την επίτευξη μιας τελωνειακής ένωσης στην Ευρώπη, ενός ευρωπαϊκού γραφείου συμψηφισμού και σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών στην Ευρώπη. 

Αυτό θα είχε την προοπτική μιας ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, καθώς και την εναρμόνιση των συνθηκών εργασίας, το οποίο φαίνεται να σημαίνει ότι όλοι οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι θα πρέπει να μπουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στο έργο προβλέπονται επίσης συνέδρια σε κάθε ειδικότητα (γεωργία, κλπ.) για να αποφασίσουν τις πολιτικές που θα εφαρμόζονται σε ολόκληρη την συνομοσπονδία.

Το έγγραφο αυτό ακολούθησε το σημείωμα του Αυγούστου του 1943 για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας που ο Renthe-Fink έγραψε:

«Στον τεράστιο αγώνα για το μέλλον της Ευρώπης, οι Γερμανοί είναι οι πρωταθλητές της, όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί θα βρουν μια νόμιμη και άξια, μια νέα και καλύτερη θέση. Μέχρι στιγμής έχουμε αποφύγει να κάνουμε μια συγκεκριμένη πρόταση σχετικά με το ευρωπαϊκό ζήτημα [...] Αν τώρα παρουσιάσαμε την ιδέα μιας ομόσπονδης λύσης, η οποία θα βασιζόταν στην ελεύθερη συνεργασία μεταξύ ανεξάρτητων εθνών, θα ενίσχυε την εμπιστοσύνη των ευρωπαίων πολιτών στην πολιτική μας και θα αύξανε την προθυμία τους να ακολουθήσουν τις οδηγίες της και το έργο για τη νίκη μας.

Αν και οι αρχές που περιέχονται στην πράξη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας προσαρτηθούν στο μνημόνιο που ορίζει ότι η συνομοσπονδία θα ήταν μια κοινότητα κυρίαρχων κρατών, που αμοιβαία εγγυάται την ελευθερία και την ανεξαρτησία, είναι σαφές ότι, υπό τη διεύθυνση του Χίτλερ, η συνομοσπονδία θα ασκεί έλεγχο για το σύνολο των εσωτερικών υποθέσεων των κρατών μελών της: «Η ευρωπαϊκή οικονομία θα προγραμματίζεται από κοινού από τα κράτη μέλη σύμφωνα με τα κοινά και τα εθνικά τους συμφέροντα», ανέφερε το έγγραφο. «Ο στόχος ήταν να αυξηθεί η υλική ευημερία, η κοινωνική δικαιοσύνη και η κοινωνική ασφάλιση σε μεμονωμένα κράτη, καθώς και η ανάπτυξη υλικών και εργατικού δυναμικού της Ευρώπης [...] για την προστασία των ευρωπαϊκών κρίσεων στην οικονομία και τις εξωτερικές οικονομικές απειλές.» Πρότεινε ότι: «... τελωνειακοί φραγμοί που εμποδίζουν την αύξηση του εμπορίου μεταξύ των μελών της Συνομοσπονδίας πρέπει να καταργηθούν σταδιακά και το ενδοκοινοτικό σύστημα επικοινωνιών από τις Εθνικές Οδούς, τους σιδηροδρόμους και τις πλωτές και αέριες οδούς θα πρέπει να αναπτυχθεί σύμφωνα με ένα ενιαίο σχέδιο.»

Το ευρωπαϊκό σχέδιο που ολοκλήρωσε ο Renthe-Fink προέβλεπε την ανάγκη για ένα Οικονομικό Συμβούλιο που θα αποτελούνται από εκπροσώπους των κρατών μελών, το οποίο συμβούλιο θα χωριζόταν σε επιτροπές για το εμπόριο, τη βιομηχανία και την πλοήγηση, την οικονομία και τα νομισματικά ζητήματα, τα εργασιακά ζητήματα, τα κοινωνικά, τα τρόφιμα, την γεωργία και τα δάση. Το έγγραφο επανέλαβε τους τελικούς στόχους της Συνομοσπονδίας:

«Επιδιώκεται η λύση των οικονομικών προβλημάτων, με σκοπό την παρεμπόδιση της ασυλίας, η ρύθμιση του εμπορίου με βάση την προτίμηση για την Ευρώπη έναντι του υπόλοιπου κόσμου, με στόχο μια ευρωπαϊκή τελωνειακή ένωση και μια ευρωπαϊκή ελεύθερη αγορά, ένα σύστημα Ευρωπαϊκής Κεντρικής εκκαθάρισης και σταθερότητας και συναλλαγματικών ισοτιμιών στην Ευρώπη, με την προοπτική μιας ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης. Οι στόχοι περιλαμβάνουν την τυποποίηση και τη βελτίωση των συνθηκών ασφάλειας, απασχόλησης και κοινωνικής ευημερίας, καθώς και τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της βιομηχανικής παραγωγής, της γεωργίας και της δασοκομίας.»

Όπως βλέπουμε, η γεωργική παραγωγή καταλαμβάνει εξέχουσα θέση στην Ευρώπη μέσα στα έγγραφα των Ναζί. Είναι απαραίτητη για να είναι αυτάρκης η ευρωπαϊκή γεωργία.

Οι Ναζί καταγράφουν επίσης ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ήταν αναπόφευκτη λόγω της τεχνολογικής ανάπτυξης. Υποστήριζαν ότι ο κατακερματισμός των οικονομικών πόρων της Ευρώπης ήταν ένα σοβαρό εμπόδιο για την ευημερία και την κοινωνική πρόοδο των διαφόρων χωρών. Απαιτείται συντονισμός και οικονομικός σχεδιασμός, για την ενθάρρυνση του αμοιβαίου εμπορίου και τη δημιουργία μιας ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς που θα καταργηθούν τελωνειακοί και άλλοι φραγμοί μεταξύ των χωρών.

Ένα άλλο ναζιστικό σχέδιο είναι τα διευρωπαϊκά δίκτυα που υλοποιήθηκε πενήντα χρόνια αργότερα. Σύμφωνα με τον Renthe-Fink, «η εμπειρία έχει δείξει ότι το σημερινό σύστημα επικοινωνιών στην Ευρώπη, είναι ανεπαρκές για την αυξημένη ζήτηση. Τα εσωτερικά δίκτυα των αυτοκινητοδρόμων, σιδηροδρόμων, και αεροπορικών εταιρειών θα πρέπει να αναπτυχθούν σύμφωνα με ένα κοινό σχέδιο.»

Επίσης ο vichyστας υπουργός Jacques Benoist-Méchin, παραπονέθηκε για τη συγκέντρωση του γαλλικού συστήματος μεταφορών, καθώς αν οι οδικές αρτηρίες και το γαλλικό σύστημα μεταφορών συνδεόταν με το αντίστοιχο της Ιταλίας και της Γερμανίας, τότε θα αποχτούσε ευρωπαϊκό χαρακτήρα. Ένας ομιλητής από τη διάσκεψη για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα διακήρυξε ότι το μέλλον ανήκει στη μηχανοκίνητη μεταφορά.

Οι παρακαταθήκες των Ναζί και οι εκπλήξεις είναι ατελείωτες. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας της Συνθήκης του 1977 (http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P6-TA-2007-0050+0+DOC+XML+V0//EL), η οποία είναι κυριολεκτικά αντιγραμμένη από το Σύμφωνο του Χίτλερ και του Μουσολίνι, το λεγόμενο Αντι-Κομμουνιστικό Διεθνές Σύμφωνο, η συμφωνία κατά των κομμουνιστών. Έτσι, όταν η Ρουμανία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εξέδωσε μια δήλωση ενάντια στον κομμουνισμό και, ταυτόχρονα, αποκατέστησε τον Ίον Αντονέσκου, την τοπική έκδοση του Χίτλερ, του Μουσολίνι και του Φράνκο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ακριβώς αυτό και τίποτα περισσότερο από αυτό.

www.gekoudi.blogspot.gr