Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020

Μια αγρότισσα στην Πλακωτή Θεσπρωτίας συνέλεξε πάνω από 2000 λαογραφικά αντικείμενα

Μια απλή γυναίκα στην Πλακωτή Θεσπρωτίας, αγρότισσα, αλλά που η καρδούλα της το λέει και δίνει μεγάλη αξία στη διάδοση των παραδόσεων και στην ανάδειξη του πολιτισμού της περιοχής, η Τούλα Μώκου, συνέλεξε με μεράκι πάνω από 2.000 λαογραφικά αντικείμενα, που αποτυπώνουν τη ζωή του 2οου αιώνα στην περιοχή, από τις αρχές του μέχρι και τη δεκαετία του 1970.

Έως τότε δηλαδή, που οι παραδοσιακές κοινωνίες εκσυγχρονίστηκαν πλήρως θεωρεί χρέος της προς τη νέα γενιά να διαφυλάξει αυτά τα ενθύμια, που είναι οικογενειακά κειμήλια

Όμως εδώ και πολλά χρόνια, αυτά τα θησαυρίσματα, όπως αλέτρια, αργαλειοί, ρόκες, τάβλες, φορεσιές, σκεύη μαγειρικής και σερβιρίσματος, φιλοξενούνται σε μια ιδιόκτητη αποθήκη της κ. Μώκου, δίπλα στο σπίτι της, σκεπασμένη με τσίγκο!!! 

Είναι απορίας άξιον, πως κανένας τοπικός φορέας δεν βρέθηκε να ενδιαφερθεί  για τη στέγαση και την προβολή αυτού του θησαυρού, που θυμίζει μια άλλη ζωή, που μπορεί να πέρασε, αλλά είναι παράλληλα και τόσο κοντινή μας.

Πριν επτά  χρόνια, το 2013, ο τότε συνεργάτης του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων Ηλίας Μάκος (ιερέας σήμερα) είχε κάνει σχετικό ρεπορτάζ.

Είχε γράψει, μεταξύ άλλων, τότε σχετικά:

"Την επισκεφτήκαμε  στον «παράδεισό» της και με προθυμία μας ξενάγησε στα… κομμάτια της ψυχής της. Αυθόρμητα τι ρωτήσαμε: «Τούλα, τι σε έκανε να ασχοληθείς με αυτή την υπόθεση;». Εξίσου αυθόρμητα μας απάντησε: «Τα σημαντικότερα κίνητρα, που με ώθησαν να συγκεντρώσω αυτό το υλικό ήταν η αγάπη για τον τόπο μου και ένα διπλό χρέος προς τους συγχωριανούς μου και όλους τους συντοπίτες μου. Χρέος σε αυτούς, που έζησαν πριν από μένα, αγωνίστηκαν, πρόσφεραν πολλά και δεν πρέπει να αφήσουμε να ξεθωριάσουν. Χρέος και σε αυτούς, που θα ζήσουν μετά από εμάς, να τους βοηθήσουμε να μάθουν περισσότερα για τον τόπο τους και την καταγωγή τους και να μην αποκοπούν από τις ρίζες τους».

Σ’ όλη της αυτή την προσπάθεια, που συνεχίζεται, έχει έναν αφανή, αλλά δραστήριο συμπαραστάτη, τον άντρα της Ηλία Μώκο. Λέει γι’ αυτόν: «Στα είκοσι παντρεύτηκα τον άντρα μου και αυτός ήταν το πρώτο λαχείο της ζωής μου. Όσα στερήθηκα στη ζωή μου, μου τα έδωσε όλα. Μου στάθηκε όχι μόνο σύντροφος, αλλά και πατέρας, αδελφός, φίλος. Μου έδιωξε όλες μου τις πίκρες, μου έδωσε φτερά. Η απογοήτευσή μου έγινε απέραντη αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους».

Να σημειωθεί πως η κ. Μώκου έχει μια συναρπαστική αγάπη για το χωριό της, κυρίως για τη συνέχειά του μέσα στο χρόνο, και την εκφράζει γνήσια, αγνά, αυθεντικά και αυθόρμητα.

Τα λόγια της είναι χαρακτηριστικά: "Αγαπώ τον τόπο μου και την ιστορία του. Πιστεύω πως αυτά είναι κομμάτι της ιστορίας που χάνεται, γιατί η νέα γενιά δεν θα γνωρίζει και αν δεν τα διασώσουμε δεν θα τα μάθει ποτέ».

Δεν υπάρχουν σχόλια: