Ήπειρος
Ένας τόπος ατέλειωτων συγκινήσεων, τόπος αστείρευτης ομορφιάς, μαρτυρίου, αγώνα και ατόφιας καθαρής ηπειρώτικης ψυχής.
Ηπειρώτες και ηπειρώτισσες, φίλοι και φίλες της Ηπείρου, όλοι μαζί σε ένα πρωτόφαντο αντάμωμα, όπου αποτυπώθηκε το αυθόρμητο, η απλότητα, η ειλικρίνεια, το ανεπιτήδευτο της κίνησης…, αλλά και η καθαρότητα της ηπειρώτικης ψυχής.
Εκεί, όπου ΟΛΟΙ μας ενθυλακώσαμε τη μαγική έκφραση και συγκίνηση. Ατέλειωτη Ηπειρώτικη συγκίνηση… Ιεροτελεστία!
Ανηφορίσαμε από βραδύς στα δασωμένα πλέον ζάβατα και σαν έπεσε το σκοτάδι μας χαιρετούσαν τ’ αστέρια με την έκφραση της περήφανης φτώχειας και του γενναίου, πλην όμως αποφασιστικού ηπειρώτικου ανασασμού, που όλα ευωδίαζαν από τη λουλουδιασμένη ιτιά, όπως την «περιέγραφε» το κλαρίνο του εξαίρετου ηπειρώτη καλλιτέχνη Σταύρου Καψάλη και τη διαλαλούσε η μελίρρυτη φωνή του Γιάννη Παπακώστα.
Και κει πάνω στο Ηπειρώτικο λιακωτό στήσαμε το χοροστάσι μας. Στοιχειώσαμε την Ήπειρο στην Αττική!
Ο Πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας Γιώργος Δόσης, εκ δεξιών ο Α΄ Αντιπρόεδρος Σωτήρης Κολιούσης και εξ ευωνύμων (ποτέ εξ αριστερών) ο Β΄ Αντιπρόεδρος Κώστας Κωνής
(Μοιροκαμενοι οι Ηπειρώτες πάντα μοιρολογούν στα πανηγύρια γι’ αυτό Ηπειρώτικο πανηγύρι δεν ξεκινάει χωρίς μοιρολόγι
Το λάλαγε ο Βέρδης , το λάλαγε το άτιμο το κλαρίνο, που σε χτύπαγε κατακούτελα, στο Δόξα πατρί. Κι από κοντά ο Παπακώστας με την κρουσταλλένια φωνή του, λες και πήγαζε απ’ τα νεροξεπετάγματα του Αώου, του Αχέροντα και του Αράχθου. 
(Γιώργος Οικονόμου. Πρωτοχορευτής, πρωτοπανηγυριώτης, πρωτοστάτης και πρωταγωνιστής του αγώνα της ηπειρώτικης αποδημίας.)
Με την «ιερή» ακινησία για τη φωτογραφία. Μόνο ο Ζηκόπουλος είναι παράφωνος, για να μην πω παράταιρος
Να μην σε ήξερε κάποιος Χριστόφορε ότι είσαι λιταιδίαιτος… Μάλλον στον Τούμπουρο τα πας…
Πολύ γυαλίζει το μάτι του Χριστόφορου
(Και μόνο η παρουσία του Ιπποκράτη εγγυάται την επιτυχία κάθε εκδήλωσης)
Από το Ελληνικό ως την Πέτρα, «όσο πέντε φούρλες στη Γενοβέφα»
Θυμάμαι το ήρεμο χωριό που πέρασα έρημος εκεί
και μες στα μάτια η ομορφιά μ’ είχε φιλήσει
κι ακόμα η μνήμη μου κρατεί σα μακρυσμένη μουσική
μύρα, λαλιές κι ιριδισμούς-ξανθό μελίσσι.
Να ‘χα νερό απ’ τον τόπο μου
και μήλο απ’ τη μηλιά μου,
σταφύλι ροδοστάφυλο
απ’ την κληματαριά μου
Μη, μωρέ το σιουλουτιάσατε…
Η ωραία και το τέρας! (Μην κρίνετε ποτέ ένα καλό βιβλίο μόνο από το εξώφυλλό του)
Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά…. Χρήστος Παπακίτσος. Μιλάει η προσωποποιημένη ηπειρώτικη παράδοση. Τόσο απλά….
Περιμένετε… Κάτι καλό θα βγει τον Οκτώβριο από το δίδυμο…
Όχι, δεν καζανιάζουν το τσίπουρο!!!
«Εδώ σε τούτ’ τη γειτονιά, εδώ σε τούτ’ τη ρούγα,
Εδώ είναι ναι πεντάμορφη, που λάμπει σαν τον ήλιο»
Αληθινή πολιτιστική ιμπεριαλιστική επιβολή. Πανηγύρι Ηπειρώτικο και κοκα-κόλα! Θα μας αποδοκιμάσ’ το ίδιο το τσίπουρο!!!
(Απλά, έχει ικανότητες ο άνθρωπος!)
(Απαγορεύει ο Κωνής κάθε σχόλιο)
Λίγο παραπέρα… του έπεσαν!!!
(Ο εν ενεργεία και ο συνταξιούχος!!!)
- «Ποιος ήλιος λαμπερότατος σου ’δωσε την ανθάδα,
- Και ποια μηλιά, γλυκομηλιά, τη ροδοκοκκινάδα»
Και αβέρτα οι φούρλες ... Ηπειρώτες και ηπειρώτισσες, φίλοι και φίλες της Ηπείρου όλοι μαζί σε ένα πρωτόφαντο αντάμωμα, όπου αποτυπώθηκε το αυθόρμητο, η απλότητα, η ειλικρίνεια, το ανεπιτήδευτο της κίνησης…, αλλά και η καθαρότητα της ηπειρώτικης ψυχής.
Το λάλησαν μέχρι το πρωί. «Αχολόγησαν» οι ρεματιές του Γράμμου και των Τζουμέρκων με την Καραγκούνα, την Ιτιά, τον Σελήμπεη και τη Γενοβέφα.
«Το χάραμα επήρα / του ήλιου το δρόμο / κρεμώντας τη λύρα / τη δίκαιη στον ώμο / κι απ' όπου χαράζει / ως όπου βυθά, / τα μάτια μου δεν είδαν τόπον / ενδοξότερο από τούτο το αλωνάκι».
Και «σαν η μέρα έφεξε και ο ήλιος κατακάθισε στο σβέρκο και καψάλισε το πρόσωπο και έξυνε τη ράχη του στα όμορφα ασβεστωμένα ηπειρώτικα μονοπάτια όπου όλοι μαζί, με χορό και με τραγούδι, φτάσαμε στο παράθυρο της περδικομάτας και τραγουδήσαμε :
Ξύπνα περδικομάτα μου κι ήρθα στον μαχαλά σου
Κι όλα αυτά όχι μονάχα για να διασκεδάσουμε την αμηχανία μας, τις δυσκολίες μας, την οικογενειακή μας πλήξη ή την όποια απογοήτευσή μας.
Σ’ αυτή τη μαγική- ηπειρώτικη στιγμή δώσαμε απάντηση στην πεζή και καθόλα προβληματική καθημερινότητά μας και εκστασιαζόμενοι πετύχαμε το λυτρωμό, νιώσαμε τις ρίζες μας, αφού αγκαλιαστήκαμε σε μια συνέχεια τραγουδώντας τη λεβεντογέννα Ήπειρο και τα «Τζουμέρκα μου περήφανα, παλικαριών λημέρια…»
Ζήσαμε την ΗΠΕΙΡΟ!!!
Άμποτες, ταχιά, να είμαστε πανηγυριώτες και στα ηπειρώτικα χωριά μας…
Ευχαριστούμε την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας
Ένα μεγάλο ΕΥΓΕ!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου