Ηλεκτρισμένοι... νεοφιλελεύθεροι.

   Όλα τα ενεργειακά προτερήμα­τα της χώρας βρίσκονται ήδη στη βιτρίνα και προσφέρονται προς πώληση. Και μάλιστα σε τιμή ευ­καιρίας! Το συμπέρασμα προκύπτει τόσο από την ομιλία του Αντώνη Σαμα­ρά, κατά την ανάγνωση των προγραμ­ματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, όσο και από όσα ανέφερε στη Βουλή ο...

αρμόδιος υπουργός Ευάγγελος Λιβιεράτος.

Σχεδόν από την αρχή της ομιλίας του, στο κομμάτι που αφορά τις διαρ­θρωτικές αλλαγές, ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε πως επίκειται συνολική νομοθετική παρέμβαση για την αλλα­γή του θεσμικού πλαισίου στον χώρο της ενέργειας, «όχι αποσπασματικά, κομματάκι - κομματάκι, αλλά οργα­νωμένα και με επιτελικό σχεδιασμό», όπως σημείωσε χαρακτηριστικά. Αυ­τό σημαίνει πως σύντονα θα παρουσι­αστεί το νέο μοντέλο λειτουργίας της αγοράς, «όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη».

Μπορεί αυτή η πρόθεση να ακούγε­ται ως θετική και να φαίνεται πως υλο­ποιεί ένα από τα πάγια αιτήματα των παραγόντων της αγοράς, αλλά προς το παρόν αποτελεί μόνο μία δέσμευση και τίποτε άλλο. Τα πάντα θα κριθούν από το κείμενο του σχεδίου νόμου που θα δοθεί στη δημοσιότητα και από την τελική διαμόρφωσή του, εάν κι εφό­σον ψηφιστεί από τη Βουλή.

Στις ίδιες φράσεις, πάντως, ο Αντώ­νης Σαμαράς φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι στον κυβερνητικό προγραμματι­σμό περιλαμβάνεται και το σχέδιο για την πώληση μονάδων της ΔΕΗ σε ιδιώ­τες. Το θέμα θεωρείται ένα από τα πιο «καυτά» από όσα έχουν τεθεί από τις μνημονιακές πολιτικές και περιλαμβά­νεται στην ατζέντα των συζητήσεων με την τρόικα. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο πρωθυπουργός άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στην κόντρα του με το ισχυρό συνδικάτο της ΔΕΗ! Άλλωστε, φρόντι­σε να το επισφραγίσει στη δευτερολο­γία του, με την επίκληση του ονόματος του προέδρου της ΓΕΝΟΠ, απαντώντας στον Αλέξη Τσίπρα! Παρά το γεγονός ότι ο Νίκος Φωτόπουλος τυπικά ακό­μη είναι ενταγμένος στον κυβερνη­τικό εταίρο του Αντώνη Σαμαρά, στο ΠΑΣΟΚ. 

Ιταλικό... μοντέλο

Από τα όσα παρουσίασε η κυβέρ­νηση στη Βουλή, γίνεται εμφανές ότι έχουμε φτάσει πολύ κοντά στη στιγ­μή κατά την οποία θα εφαρμοστεί το «ιταλικό μοντέλο» απελευθέρωσης της αγοράς. Ακριβώς εκείνο το μοντέ­λο που, όταν πριν από μία 10ετία τολ­μήσαμε να προβλέψουμε ότι θα εφαρ­μοστεί και στη χώρα μας, ακούσαμε από τους ακραιφνείς υποστηρικτές της «απελευθέρωσης» (με το μοντέλο που ζούμε σήμερα και το οποίο απέτυ­χε παταγωδώς) τα μύρια όσα, υποστη­ρίζοντας ότι είναι «αποκυήματα της φαντασίας», «συνωμοσιολογίες» και «αστήρικτες απόψεις των εχθρών του ανταγωνισμού».

Τι προβλέπει το «ιταλικό μοντέλο»; Η ΔΕΗ θα «σπάσει» σε τέσσερις ή πέ­ντε εταιρείες. Η μία θα έχει υπό τον έλεγχό της όλες τις μονάδες και τα πάγια που θα απομείνουν στην κρατι­κή επιχείρηση. Στην κάθε μία από τις υπόλοιπες εταιρείες θα μεταφερθούν οι μονάδες που θα βγουν στο σφυρί. Έτσι, οι υποψήφιοι αγοραστές θα «χτυπήσουν» τις εταιρείες (κι όχι τις μονάδες ξεχωρι­στά) αποκτώντας αμέσως πρόσβαση σε έτοιμους σταθμούς ηλεκτροπαρα­γωγής.

Υπάρχει το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί και ξεχωριστή εταιρεία που θα ελέγχει συγκεκριμέ­να ορυχεία λιγνίτη,ούτως ώστε να πα­ραχωρηθεί σε ιδιώτες (είτε με τη μορ­φή της παραχώρησης είτε με πώληση) η πρόσβαση στο εθνικό μας καύσιμο.

Στην τριήμερη συζήτηση στη Βου­λή για τις προγραμματικές δηλώσεις, ο υπουργός ΠΕΚΑ Ευάγγ. Λιβιεράτος υποστήριξε πως η κυβέρνηση αντι­μετωπίζει «τους τομείς της ενέργειας και του ορυκτού πλούτου ως πυλώνες πολιτικής, προκειμένου να βοηθηθεί η αναπτυξιακή ώθηση της χώρας». Ωστόσο, με την εκποίηση σημαντικών δραστηριοτήτων σε ιδιώτες, τόσο στην ενέργεια όσο και στον ορυκτό πλούτο, είναι αμφίβολο εάν εξυπηρετείται αυ­τός ο στόχος.

Για παράδειγμα, τι θα κάνει η κυ­βέρνηση, που τόσο πολύ αγωνιά για την προσέκλυση ξένων επενδύσεων στη χώρα, εάν ο ιδιώτης που θα απο­κτήσει το δικαίωμα εκμετάλλευσης των λιγνιτωρυχείων αποφασίσει πως τον συμφέρει περισσότερο να εξάγει τον λιγνίτη, παρά να τον πουλά στη ΔΕΗ; Πώς θα αποτρέψει τον μελλο­ντικό ιδιοκτήτη μονάδων, εάν εκείνος αποφασίσει πως τον συμφέρει να που­λάει την παραγόμενη ενέργεια στην Ιταλία,όπου η Οριακή Τιμή τού εκεί Συστήματος είναι υψηλότερη από την ελληνική;

Την ίδια στιγμή, οι τροϊκανοί και κυ­ρίως οι της Κομισιόν (ελέω Γερμανών) πιέζουν για γρήγορες αποφάσεις στον τομέα της ενέργειας, καθώς θέλουν να αξιοποιήσουν τις ιδιαίτερα χαμη­λές τιμές στο χρηματιστήριο. Είναι χα­ρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, το τελευταίο διάστημα, κλιμάκια γερμανικών ενεργειακών ομίλων επισκέπτονται    συγκεκρι­μένες μονάδες που θεω­ρούνται οι πιο πιθανές να

αποτελέσουν στόχο για εξαγορά και «ξεσκονίζουν» όλα τα στοιχεία τους, από τα τεχνικά χαρακτηριστικά τους έως τις οικονομικές τους επιδόσεις.

Για να μην υπάρξουν αντιδράσεις ή για να δημιουργηθεί προπέτασμα κα­πνού, μαζί με τους Γερμανούς, λένε οι πληροφορίες, κυκλοφορούν και άλλοι Ευρωπαίοι (Γάλλοι, Ολλανδοί, Βρετα­νοί κ.λπ.) ως ενδιαφερόμενοι για τις συγκεκριμένες μονάδες. 

Το «διαμάντι»

Σε περίοπτη θέση, πάντως, η κυβέρ­νηση βάζει και τη ΔΕΠΑ μαζί (ή χώρια;) με τον ΔΕΣΦΑ. Πληροφορίες αναφέ­ρουν ότι μέσα στο ντάλα καλοκαίρι θα υπάρξει κάποια εντυπωσιακή κίνηση ως προς τον διαγωνισμό που «πάγω­σε» λόγω εκλογών, αλλά τώρα φαίνε­ται πως τον. ξαναζεσταίνουν.

Εδώ τα πράγματα είναι ακόμη πιο μπερδεμένα, καθώς υπάρχουν και οι Ρώσοι, που θα διεκδικήσουν με νύ­χια και με δόντια το «πολύτιμο διαμά­ντι του αερίου», όπως ονομάζουν οι «μνηστήρες» την ελληνική εταιρεία στις κατ' ιδίαν συζητήσεις τους.

Το ερώτημα είναι πώς με την πώλη­ση της ΔΕΠΑ (με ή χωρίς τον ΔΕΣΦΑ) θα υλοποιηθεί ο στόχος που περιέγραψε ο υπουργός ΠΕΚΑ στη Βουλή για επέ­κταση του φυσικού αερίου στη χώρα μας; Πώς θα προχωρήσουν τα μεγάλα έργα διεθνών ενεργειακών διασυνδέ­σεων, τα οποία, σύμφωνα με τον κ. Λιβιεράτο, το υπουργείο παρακολουθεί και υποστηρίζει;

Το ίδιο ισχύει και για τις ΑΠΕ, των οποίων η κυβέρνηση ετοιμάζεται να αυξήσει (έως και να διπλασιάσει) το ειδικό τέλος που πληρώνουν όλοι οι καταναλωτές. Ωστόσο, σύμφωνα με τους ίδιους τους παράγοντες των συ­γκεκριμένων τεχνολογιών, εάν γινό­ταν ο υπολογισμός του συγκεκριμένου τέλους με βάση ένα πιο ρεαλιστικό και σωστό μοντέλο, τότε η επιβάρυνση σε κάθε καταναλωτή θα έπρεπε να μειω­θεί στο μισό απ' ό,τι είναι σήμερα!

Όλα τα στραβά, λοιπόν, μαζεμένα σε έναν από τους πιο κρίσιμους τομείς για την οικονομία. Γι' αυτό χρειάζεται ριζική αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο, ώστε να πάψουν να υπάρχουν οι στρε­βλώσεις και τα παραθυράκια, που επι­τρέπουν στον έναν ή στον άλλο να χει­ραγωγεί την αγορά και να επιβαρύνει τους καταναλωτές. Ωστόσο, πολύ αμ­φιβάλλουμε ότι αυτό εννοούσε ο πρω­θυπουργός όταν έλεγε για αλλαγές «οργανωμένες και σχεδιασμένες».

www.topontiki.gr