Ανταπόκριση από τα Τζουμέρκα (Συλλείτουργο για τους μνημονιακούς αγωνιστές)

Γράφει ο Κίτσος ο Αθαμάνας

Δε χύνουν δάκρυα

μάτια που συνηθίσαν να βλέπουνε φωτιές

δε σκύβουν το κεφάλι οι μαχητές

κρατάν ψηλά τ' αστέρι

με περηφάνεια

***
«Η απόσταση ανάμεσα στο τίποτε και το ελάχιστο είναι κατά πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι εκείνη ανάμεσα στο ελάχιστο και το πολύ» (Οδυσσέας Ελύτης)

***
Μην αμελήσετε, πάρτε μαζί σας νερό
Το μέλλον μας έχει πολύ ξηρασία.
(Μ. Κατσαρός)

Γλύτωσα από τις τίγρεις//Και τάισα τους κοριούς

Αυτοί οι μικροί και ασήμαντοι//Με καταβρόχθισαν Μ. Μπρεχτ

***

Πρόλογος

Ξαφνικὰ μοῦ φασκιώνουνε τὰ μάτια
γιὰ νὰ βλέπω τὸ φῶς τὸ ἀληθινό!
Μὲ καρυδώνουν, γιὰ νὰ μὴ φωνάζω:
«Ὄρσε, Ἑλλάδα Γραικύλων ἀντιχρίστων!»
Ἄχερα μὲ μπουκώνουν κάθε μέρα.
Καὶ ποιοί; Τοῦ σκλαβοπάζαρου ἡ σαβούρα.
Καὶ πῶς; Ἔχουν ἀφέντη τὰ σκυλιὰ
καὶ δαγκάνουν τὰ πόδια σου, Ἱστορία.

Πῶς θὰ σωθοῦμε ἀπ᾿ τὴν «ἐλευθερία»
τῆς σκλαβιᾶς μας κι ἀπὸ τὸν «ὑπὲρ πατρίδος»
τῶν προδοτῶν; Καὶ πότε ἀπ᾿ τοὺς θεοὺς
τῶν ἀθέων καὶ τῶν ἀνθρωποφάγων;       Κώστας Βάρναλης

***

Οἱ λύκοι

Βοσκοί, στὴ μάντρα τῆς Πολιτείας οἱ λύκοι! Οἱ λύκοι!

Στῆς Πολιτείας τὴ μάντρα οἱ λύκοι! Παντοῦ εἶναι λύκοι!
Ξανὰ στὰ Τάρταρα ἴσκιος, τοῦ ψάλτη λατρεία κ᾿ ἐσύ.
Ψόφια ὅλη ἡ στάνη. Φέρτε νὰ πιοῦμε, κούφιο νταηλίκι,
γιὰ τὸ ἀποκάρωμα ποὺ μᾶς πρέπει, κι ὅποιο κρασί. Κ. Παλαμάς

***

Ακροβασία

Ακούμπησε τα χέρια του στο πάτωμα▪ στάθηκε ανάποδα▪ όχι μόνο

με άνεση, σε καθάρια κάθετο, μα περπατούσε κιόλας, έτσι κάπως

σαν να ‘ κανε το παρελθόν παρόν, και αντίστροφα. Γιάννης Ρίτσος

***

Στο μεταξύ όλο επαναλαμβάνουμε σχεδόν μηχανικά λέξεις

Ελευθερία, Ανθρωπότητα, Αδελφότητα, Επανάσταση

που πια κοντεύουνε να καταντήσουν

σαν αποτσίγαρα πεταμένα μετά την όποια γενετήσια

πράξη. Τίτος Πατρίκιος

Γενικώς πουλάμε. Επί του “οικοπέδου” που ονομάζεται Ελλάς, τα πάντα πωλούνται. Βουνά, ποτάμια και ρεματιές, λαγκάδια και ρυάκια, υψώματα και ζάβατα, οροσειρές και καραούλια, θάλασσες και νησιά, δρόμοι και μπιστούρες, κτήρια και ρουπάκια, ακροθαλασσιές και ρυάκια, παράδοση και πολιτισμός, σχολεία και παράδοση, ιστορία και πολιτισμός. Το είπαμε και το ξαναλέμε:

«Διεμερίσαντο τα ιμάτιά της εαυτοίς

και επί τον ιματισμόν της έβαλον κλήρον»

ή κάπως διαφορετικά: «λάβετε φάγετε»

"Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα..." Κώστας 
Βάρναλης

Όχι, όχι. Το θάμα δεν είναι η «μεταρρύθμισή» τους.

Το θάμα είναι ότι  έγινε (;) ο καθένας κι ένας «ΑΝΘΡΩΠΑΚΟΣ».

Υπό αυτές τις συνθήκες θα το ομολογήσω:

«Σε φοβάμαι ανθρωπάκο. Σε τρέμω, επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Σε φοβάμαι, επειδή το κυριότερο μέλημά σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος ανθρωπάκο, άρρωστος βαριά. Δε φταις εσύ γι’ αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς»

Είναι επικίνδυνος αυτός ο ανθρωπάκος γιατί:

Τώρα είναι απλός θεατής
Ασήμαντος ανθρωπάκος μέσα στο πλήθος
Τώρα πια δε χειροκροτεί δε χειροκροτείται
Ξένος περιφέρεται στων οδών το κάλεσμα.

Μανόλης Αναγνωστάκης