Η Τζουμερκιώτικη προσμονή

 Γράφει ο Χρήστος Τούμπουρος. (Κίτσος ο Αθαμάνας)  

«π’όλο την περιμένουμε, κι όλο κινάει για νάρθη,

              κι όλο συντρίμμι χάνεται στο πέρασμα των κύκλων!..»
 Κ. Παλαμάς

• ΕΛΣΤΑΤ: Οι κάτοικοι του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων έχουν την μεγαλύτερη μέση ηλικία στην Ελλάδα!

Τον πίνακα αυτό ευθέως τον αμφισβητώ. Δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Είναι ακόμη χειρότερα! Απλά κατά την απογραφή μετακινήθηκαν πολλοί κάτοικοι  από την Άρτα και τα Γιάννινα και πήγαν στα χωριά των Τζουμέρκων  και απογράφηκαν. Υπάρχει χωριό που έχουν εγγραφεί 419 κάτοικοι, ενώ είναι γνωστό σε όλους πως το χειμώνα δεν αριθμεί πάνω από 30 κατοίκους! Δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα. Και υπάρχουν και χειρότερα…

Και τα χειρότερα άρχισαν… Να, το κλάμα, να οι υποσχέσεις, οι όρκοι και τα στοιχήματα. Θα συνεχιστούν, γιατί έχουμε και τις Δημοτικές Εκλογές. Άλλοι θα τάζουν, θα προβληματίζονται, θα υπόσχονται κι άλλοι θα ρωτούν, θα επερωτούν, θα μνημονεύουν και θα εξορκίζουν το μνημόνιο. Όμως η αλήθεια είναι μία. «Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Το αποτέλεσμα αυτό είναι απόρροια άλογης πολιτικής μισού και πλέον αιώνα.» 

Για να  πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.  Στα Τζουμέρκα ουδέποτε ελήφθη κάποια απόφαση που να στοχεύει στην ανάπτυξή τους είτε «ελευθέρα βουλήσει» είτε κατόπιν υποδείξεως. Και για να μην φανώ απόλυτος, ας διαβάσουμε το παρακάτω δημοσίευμα.

                                                2/6/1898, σελ.: 2 ΣΚΡΙΠ

(Ο έλεγχος -Οικονομικός και Πολιτικός, τότε και τώρα - διαχρονικό φαινόμενο!!!

Εδώ δεν μπορούσαν να αποφασίσουν για την Ελλάδα γενικώς, θα αποφάσιζαν  για τα Τζουμέρκα; )

Και ελευθερώθηκαν τα υπόλοιπα Τζουμέρκα. Η εγκατάλειψη!!! Μόνο κορμιά έδωσαν στους πολέμους οι Τζουμερκιώτες.

Από το 1927 μέχρι σήμερα φωνάζουν οι Τζουμερκιώτες.

Φύλλο: 5/2/1927, σελίδα 1, εφημ.  ΣΚΡΙΠ

Ε, λοιπόν, μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί αυτή η «αμαξιτή οδός». Περνούν οι αρμόδιοι, συμμετέχουν στα γλέντια βγάζουν τις φωτογραφίες τους κλπ κλπ. Δρόμος ουσιαστικά δεν υπάρχει. Δεν μιλάμε  κατά τους χειμερινούς μήνες. Το καλοκαίρι.

                             (7/4/1936, σελίδα 4  εφημ. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ)

Αλλά οι ιθύνοντες, τότε και τώρα,  πάσχουν από βαρηκοΐα. 

                             (Φύλλο: 5/4/1936, σελίδα 5, εφημ. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ)

Είναι μόνιμη αυτή η κατάσταση στα Τζουμέρκα. Όχι διαχρονικό φαινόμενο. Είναι πραγματικότητα.

Το παρακάτω παράδειγμα είναι αποκαλυπτικό.

                              ΕΜΠΡΟΣ (11/5/1902

Πήγαν οι Γεωπόνοι στα χωριά των Τζουμέρκων, διαπίστωσαν τα αίτια της καταστροφής και είναι αμφίβολο, αν Γεωπόνος -ουσιαστικά επί τόπου- πήγε μέχρι σήμερα στα Τζουμέρκα.  Μετά από εκατόν δέκα και βάλε χρόνια απόμεινε η χέρσα περιοχή με την ονομασία ΠΑΛΙΑΜΠΕΛΑ. Έτσι, για ιστορικούς λόγους…

Να αναφερθούμε και σε ένα άλλο παράδειγμα:

4 Σεπτεμβρίου 1963. Βυθίστηκε κυριολεκτικά  ένας συνοικισμός «Τα Στρανά», της Κοινότητας Αγνάντων. Πάνω από τριακόσιοι κάτοικοι ξεσπιτώθηκαν. Πλήρης η καταστροφή. Για να δούμε τον τύπο της εποχής.

Ταχυδρόμος 5/2/1963

Η φωτογραφία δείχνει το μέγεθος της καταστροφής.

 Το αποτέλεσμα. Οι κάτοικοι αφέθηκαν στο έλεος της μοίρας τους. Εξαναγκάστηκαν και έφυγαν για την Αθήνα. Και ο συνοικισμός Στρανά νεκρώθηκε.

Δεν θα γράψω για το γενικότερο μεταπολεμικό κλίμα -πόσους Τζουμερκιώτες έδιωξαν- ούτε για την μετανάστευση στο εξωτερικό ούτε ακόμη και για την εσωτερική μετανάστευση. Αυτά τα έζησε όλη η Ελλάδα.

Εδώ όμως στα Τζουμέρκα έπεσε Αρμαγεδδών. Αφού οι Τζουμερκιώτες είδαν και απόειδαν αποφάσισαν να κατασκευάσουν ένα κτήριο για να λειτουργήσει το Γυμνάσιο Αγνάντων. Η Πολιτεία αντί να προσδράμει ζήτησε επίσημα από του κατοίκους τα εξής:  Για να λειτουργήσει σχολείο απαιτείται να παραδώσουν οι κάτοικοι κτήριο κατάλληλο για τον σκοπό αυτό.  Τόσο απλά. Η Πολιτεία δεν πρόκειται να βοηθήσει. Και το παρέδωσαν οι κάτοικοι. Με προσωπική εργασία το έφτιαξαν και το παρέδωσαν στην Πολιτεία.

(1952. Μέσα σε οκτώ μήνες οι Αγναντίτες κατασκεύασαν το κτήριο και το παρέδωσαν στην Πολιτεία.)

Πώς λειτούργησε το Σχολείο; Το τηλεγράφημα του Γυμνασιάρχη Αγνάντων-κραυγή αγωνίας- προς το Υπουργείο Παιδείας, είναι αποκαλυπτικό.

Και άρχισε ο εκμαυλισμός συνειδήσεων και ο αποπροσανατολισμός της σκέψης. Εγώ διορίζω, εσύ διορίζεις, αυτός διορίζει…

Παράγοντες, παραγοντίσκοι και «παραγόμενοι πολιτικοί  εκ παραγοντισμού» αλώνισαν το Τζουμέρκο «τάζοντας λαγούς με πετραχήλια».

Και σήμερα ακόμη  τα περήφανα Τζουμέρκα, πολιορκούνται ποικιλότροπα και ανηλεώς.

Μιλάμε για απίστευτη πολιορκία. Νερά, αέρας, βουνά, ποτάμια, ρυάκια, ραχούλες και ρεματιές υπό κατάληψη. Τύφλα να ‘χει ο Ταμερλάνος και ο Τσενγκίς Χαν.

        (Άνθρωποι κρεμασμένοι μεταφέρονται. Μέσα είναι τα ζωντανά!)

Μέχρι σήμερα, δεν παρουσιάστηκε κανένα σχέδιο, από κανένα κόμμα, ανάπτυξης των Τζουμέρκων.  Εδώ και πενήντα χρόνια.  Όχι λόγια. Πρόγραμμα. Μη βιαστεί κανείς. Άντε μέρες που είναι ακόμα φωνάζουμε για το Ενεργειακό χωριό στο Αθαμάνιο.

Θα ήταν το μοναδικό έργο ανάπτυξης των Τζουμέρκων. Το έφαγαν!

Κι άλλα πολλά, μα πάρα πολλά που έγιναν στα Τζουμέρκα -χρόνια τώρα- απόδιωξαν την παραγωγική ηλικία. Αυτό θα γίνει με όλα τα χωριά της Ηπείρου. Έτυχε να πρωτοστατούν σ’ αυτό τα χωριά των Τζουμέρκων. (Όλο αρνητικές πρωτιές έχουν αυτά τα Τζουμέρκα!).

Έτσι έχουν τα πράγματα και αδιαφορώ για τις αναλύσεις των ειδικών και των γραμματιζούμενων. Πολύ περισσότερο για τις κουβέντες των πολιτικών…

Πώς να το κάνουμε.

Αυτές οι λιόντισες -Τζουμερκιώτισσες έκαναν το καθήκον τους. Και παιδιά μεγάλωσαν και το Τζουμέρκο το κράτησαν ζαλίκα στην πλάτη τους.

Αντιμετώπισαν και κατακτητές και σιαταναρέους και όρνια και αρπακτικά.

Έτσι λειτούργησαν χρόνια τώρα τα Τζουμέρκα «απ’ το ΤΙΠΟΤΑ», με τον καημό, το μεράκι και τον ιδρώτα των Τζουμερκιωτών και τώρα τα φτάσανε, όσοι τα φτάσανε (ανευθυνοϋπεύθυνοι)  στο ΤΙΠΟΤΑ!

Αλλά, ας μην ματαιοπονούν οι επιδρομείς.  Δεν τελειώνουν τα Τζουμέρκα, όπως δεν τελειώνει και ο ουρανός.

 

«Σε ό,τι προσμένουμε είναι η αλήθεια, όχι σε ό,τι αποχτάμε. Γι’ αυτό είν’ έτσι ωραία η αυγή∙ προσμένει την ημέρα».

Κωστής Παλαμάς

Και οι Τζουμερκιώτες προσμένουν να φέξει, να ξημερώσει στα Τζουμέρκα. Αρχικά, προσμένουν να απαλλαγούν από τους «επιδρομείς».

«Κερνάει Ήπειρο» η Άρτα!

Η Άρτα παίρνει σειρά για να κεράσει Ήπειρο τις επόμενες ημέρες. Η έκθεση τοπικών προϊόντων έγινε θεσμός δίνοντας την ευκαιρία σε τοπικούς παραγωγούς να προβάλλουν και να παρουσιάσουν τα προϊόντα τους.

Από την Παρασκευή 31 Αυγούστου έως την Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου, λοιπόν στην πλατεία Σκουφά, πλησίον της Παρηγορήτισσας, η Περιφέρεια Ηπείρου διοργανώνει για 2η συνεχή χρονιά την έκθεση τοπικών προϊόντων της Ηπειρώτικης Γης.

Η έκθεση θα λειτουργήσει από τις 6.30 μ.μ. την Παρασκευή και κάθε απόγευμα μέχρι την Κυριακή.

www.epiruspost.gr

Έφυγαν οι ξενιτεμένοι από τα χωριά της Θεσπρωτίας και ξανά ερημιά...

Έφυγαν και οι τελευταίοι ξενιτεμένοι από τα χωριά της Θεσπρωτίας, μετά τις διακοπές και ξανά ερημιά. Άδειασε η Θεσπρωτική ύπαιθρος.  Το Δεκαπενταύγουστο τα χωριά της Θεσπρωτίας ξαναζωντάνεψαν έστω και για λίγες μέρες, αν και φέτος οι απόδημοι, που επέστρεψαν ήταν λιγότεροι από άλλες χρονιές, ώσπου τελείωσαν οι σύντομες διακοπές, έφυγαν και έμειναν  ξανά οι ελάχιστοι μόνιμοι κάτοικοι. Αυτή είναι δυστυχώς η μοίρα της Θεσπρωτικής υπαίθρου. Αντί να σφύζει από ζωή, είναι καταδικασμένη σε μαρασμό. 

Αν περάσει κανείς μια ημέρα στις 12 το μεσημέρι στα χωριά , πόσους ανθρώπους θα βρει στα καφενεία, όπου υπάρχουν βέβαια, ή να εργάζονται σε διάφορες εργασίες; Ελάχιστοι είναι αυτοί που ζουν μόνιμα στα χωριά μας, που κάποτε ήταν γεμάτα ζωή. Όσο μικρό και να ήταν ένα χωριό, ακουγόταν παιδικές φωνές και τα μεγαλύτερα είχαν δικό τους μονοθέσιο δημοτικό σχολείο, ενώ στα πιο μεγάλα χωριά, το σχολείο ήταν διθέσιο, τριθέσιο ή και εξατάξιο. Τα χωριά αυτά ήταν άλλοτε μικρές πολιτείες, λειτουργούσε έδρα σταθμού χωροφυλακής για την τάξη, υπήρχαν οι αγροφύλακες για την προστασία των περιουσιών από τυχόν αγροζημίες ή κτηματικές διαφορές. Γιατί ερήμωσαν όμως τα χωριά μας; Ενώ οι ανάγκες των κατοίκων της υπαίθρου χώρας ήταν μεγάλες, οι αρμόδιοι δεν μερίμνησαν κατά τρόπο ουσιαστικό για να προασπίσουν τη ζωή και το αγροτικό εισόδημα των κατοίκων στα χωριά. Απεναντίας καλλιεργήθηκε το κλίμα της αστυφιλίας και της μετανάστευσης, που έκανε χιλιάδες αγρότες να εγκαταλείψουν τις περιουσίες τους αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής στις πόλεις και στο εξωτερικό. Κάτι, δυστυχώς, που συνεχίζεται.Από το 1998, που θεσπίστηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και δόθηκαν πόροι στην τοπική αυτοδιοίκηση, που της επέτρεψαν να οργανωθεί, η ευθύνη πέρασε και στους τοπικούς άρχοντες, οι οποίοι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν έκαναν τίποτα για να βοηθήσουν στην ανάπτυξη του τόπου. Αναλώθηκαν στην διαχείριση της καθημερινότητας και δεν είχαν το όραμα να κάνουν την διαφορά. Θα μπορούσαν να δοθούν κίνητρα σε νέους να επιστρέψουν στα χωριά, να τους δοθούν ακόμη και δημοτικά κτήματα για καλλιέργεια. Γέμισαν τα χωράφια φτέρες και ελάχιστα από αυτά καλλιεργούνται. Ακόμη και οι δρόμοι, που υπήρχαν έχουν κλείσει από δέντρα και άλλου είδους βλάστηση. Το σημαντικότερο όλων είναι όμως ότι αφέθηκε  ο τουρισμός να μαραζώνει. 

http://katoci.blogspot.com

Σύλλογος Ηπειρωτών Άνω Λιοσίων. Μαθήματα παραδοσιακών χορών, με έναρξη μαθημάτων την Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2018.

Άλλη μια χορευτική σεζόν ξεκινάει για τον Σύλλογό μας την Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου και σας περιμένουμε όλους κοντά μας για να γεμίσουμε και πάλι την αίθουσά μας με χαρούμενες φωνές, τραγούδια και χορούς από την Ήπειρο αλλά και όλη την Ελλάδα!

Ώρες και μέρες εκμάθησης :

Κυριακή 17:30-21:30 τμήματα παιδικά και εφηβικά!

Δευτέρα 18:30-22:00 τμήματα ενηλίκων!

Καλή χορευτική χρονιά!!! 

Το Μέτσοβο που χάνεται ...με το φακό του Κώστα Μπαλάφα.

Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου

Όσες φορές κι αν επισκεφθεί κάποιος την πινακοθήκη του Μετσόβου, Ε. Αβέρωφ, θα αναπνεύσει με μια ιδιαίτερη ικανοποίηση την αίσθηση ενός μεγαλείου. Όχι μόνο του Μετσόβου που χάνεται.... που είναι μια μόνιμη έκθεση φωτογραφίας. Με τίτλο "Το Μέτσοβο που χάνεται", του Κώστα Μπαλάφα, η οποία αριθμεί 160 φωτογραφίες που απεικονίζουν το "παλιό" Μέτσοβο, και είναι πρόσφατο απόκτημα. Μαζί με πίνακες από τις απαρχές της νεοελληνικής τέχνης με εξαιρετικά δείγματα μεγάλων ζωγράφων, γλυπτών και χαρακτών καθώς και μοναδικούς χώρους αισθητικής και δημιουργικής εκπαίδευσης, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα μεγάλα μουσεία και πινακοθήκες που λειτουργούν στα πολιτιστικά κέντρα των μεγάλων πόλεων.

Κέντρο- απόκεντρο μας θυμίζει η έκθεση φωτογραφίας του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη Κώστα Μπαλάφα το Μέτσοβο μιας άλλης εποχής που χάνεται. Το Μέτσοβο όμως και η δυναμική του πολιτισμού του -που είναι οι ίδιοι οι κάτοικοί του- αντιστέκονται με έναν μοναδικό τρόπο που θα έπρεπε να μας διδάσκει εφ΄όσον  προβληματιζόμαστε. Είναι απλούστατο. Υπερασπίζονται την αισθητική τους, μιας και οι κάτοικοι κυκλοφορούν καθημερινά με την τοπική τους στολή χωρίς να ντρέπονται για τα κομψοτεχνήματα που φοράνε και παράγουν. Μια αληθινή διαφήμιση της ζωής και του έργου τους. 

Είναι σημαντικό να ξέρεις να υπερασπίζεσαι τον τόπο σου και την ψυχή σου, την ταυτότητά σου, το σπίτι σου, το χώμα και την κορυφή, τα έργα που σου άφησαν οι πρόγονοί σου, όχι για να τα θάψεις μουμιοποιώντας τα, αλλά να τα εντάξεις δυναμικά στην καθημερινότητά σου. Παραγωγή, τυριών, αλλαντικών, κρασιών, έργων τέχνης, ανθρώπων!!! Ένας τόπος ευλογημένος, γιατί τον ευλογούν καθημερινά οι άνθρωποι που με καμάρι τιμούν την βρύση στο κέντρο, τα δέντρα τους, το χώρο τους, τη γλώσσα τους και τα έθιμά τους.

Η έκθεση του φωτογράφου δεν τους θυμίζει το Μέτσοβο που χάνεται αλλά αυτό που αναπτύσσεται και εκτινάσσεται και θα εκτινάσσεται στα ύψη με τον τουρισμό, την ευγένεια των κατοίκων που είναι η καλύτερη υποδοχή και φιλοξενία, τα διαπιστευτήρια του αύριο και του Μετσόβου που σφύζει και θα σφύζει από ζωή, δημιουργικότητα και τέχνη. Εν αρχή ήν ο τόπος και ακολουθεί ο άνθρωπος τον τόπο του. Ή συμβαδίζει μαζί του, ή λοξοδρομεί και χάνεται....

Μέτσοβο, 22 Αυγούστου 2018

Κατερίνα Σχισμένου

Εθελοντές εκπαιδευτικοί για το Κοινωνικό Φροντιστήριο του Δήμου Αρταίων

Ο Δήμος Αρταίων θα λειτουργήσει για μια ακόμη χρονιά Κοινωνικό Φροντιστήριο, προσφέροντας δωρεάν βοήθεια στα μαθήματα στους μαθητές της Γ’ Λυκείου, οι οικογένειες των οποίων, λόγω των δύσκολων οικονομικών συνθηκών, δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα σχετικά έξοδα.

Μέχρι και τις 7 Σεπτεμβρίου μπορούν οι ενδιαφερόμενοι Καθηγητές Μαθηματικοί, Φιλόλογοι, Φυσικοί και Χημικοί που επιθυμούν να συνδράμουν εθελοντικά στη διδασκαλία μαθημάτων της Γ’ Λυκείου να καταθέτουν αιτήσεις από τις 8 το πρωί έως τις 2 το μεσημέρι στο Γραφείο της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου (2681362177, pronoia@arta.gr).

Ο τόπος, οι ώρες και οι ημέρες που θα γίνονται τα μαθήματα θα ανακοινωθούν το επόμενο διάστημα, όπως και η περίοδος υποβολής αιτήσεων των οικογενειών που πληρούν τα κριτήρια για να ενταχθούν τα παιδιά τους στο Κοινωνικό Φροντιστήριο.

SOS!!! Εξαφανίστηκαν από την Ήπειρο. Ζητείται η βοήθεια όλων

Πρίν εξαφανιστούν , οι κομπανίες ήταν όπως παρακάτω

Οι πληροφορίες ότι εθεάθησαν το καλοκαίρι σε μερικά σημεία, ήταν ανακριβείς. Ούτε καν συνωνυμία. Φορούσαν ηλεκτρική κιθάρα, ντράμς και αρμόνιο.

Όποιος γνωρίζει που έγιναν εφέτος παραδοσιακά πανηγύρια στην Ήπειρο καλείται να το γνωστοποιήσει, να το έχουμε υπ' όψιν για το επόμενο καλοκαίρι

Χριστόφορος Ευθυμίου

Ομάδα Εργασίας στο ΥΠΑΑΤ για τον ορισμό των βοσκοτόπων

Tο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων συγκρότησε ομάδα εργασίας για την εκπόνηση μελέτης, την επεξεργασία και την υποβολή προτάσεων σχετικά με τον ορισμό των βοσκοτόπων του Καν. 2017/2393/ Καν. Omnibus.

Η Ομάδα Εργασίας θα εξετάσει ζητήματα σχετικά με το απαιτούμενο πληροφοριακό έργο και ειδικότερα τα ακόλουθα:

α) Τα ελάχιστα προβλεπόμενα τεχνικά χαρακτηριστικά.

β) Τον ορισμό των τεχνικών προδιαγραφών.

γ) Τη συγκριτική έρευνα τεχνικών προδιαγραφών.

δ) Τη συμβατότητα με υπάρχοντα χαρτογραφικά υπόβαθρα.

ε) Τη συγκριτική έρευνα κόστους.

Η θητεία της Ομάδας Εργασίας λήγει στις 30-09-2018. Η Ομάδα Εργασίας είναι μη αμειβόμενη.

Η Ομάδα Εργασίας συγκροτείται από τους:

α) Απόστολο Πολύμερο, υπάλληλο του κλάδου ΠΕ1 Γεωπονικού, με βαθιό Α’, προϊστάμενο της Γενικής Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ως Πρόεδρο, χωρίς αναπληρωτή.

β) Ιωάννη Καλκούνο, υπάλληλο του κλάδου ΠΕ1 Γεωπονικού, με βαθμό Α’, προϊστάμενο της Γενικής Διεύθυνσης Γεωργίας του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ως τακτικό μέλος, χωρίς αναπληρωτή.

γ) Δημήτριο Μηλαίο, υπάλληλο του κλάδου ΠΕ1 Γεωπονικού, με βαθμό Α’, προϊστάμενο της Διεύθυνσης Ζωοτροφών και Βοσκήσιμων Γαιών του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ως τακτικό μέλος, με αναπληρωτή τον Βασίλειο Καλαβρό, προϊστάμενο του Τμήματος Βοσκήσιμων Γαιών, υπάλληλο του ίδιου κλάδου, βαθιού και Διεύθυνσης.

δ) Νικόλαο Μπαχάρη, υπάλληλο του κλάδου ΠΕ1 Γεωπόνων, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, προϊστάμενο της Διεύθυνσης Τεχνικών Ελέγχων, του Οργανισμού Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΟΠΕΚΕΠΕ), ως τακτικό μέλος, με αναπληρώτρια τη Μαρία Μέξα, υπάλληλο του κλάδου ΠΕ11 Τοπογράφων-Μηχανικών, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, προϊσταμένη του Τμήματος Σχεδιασμού Οργάνωσης και Αξιολόγησης Ελέγχων, της ίδιας Διεύθυνσης και Οργανισμού.

ε) Γεώργιο Κοσμίδη, υπάλληλο του κλάδου ΠΕ1 Γεωπόνων, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, προϊστάμενο του Τμήματος Τηλεπισκόπησης και Γεωπληροφοριακών Συστημάτων της Διεύθυνσης Τεχνικών Ελέγχων, του Οργανισμού Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΟΠΕΚΕΠΕ), ως τακτικό μέλος, με αναπληρώτρια την Ευσταθία Κυροδήμου, υπάλληλο του κλάδου ΠΕ11 Τοπογράφων-Μηχανικών, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, του ίδιου Τμήματος, Διεύθυνσης και Οργανισμού.

Γραμματέας της Ομάδας Εργασίας ορίστηκε η Όλγα Παπαϊωάννου, υπάλληλος του κλάδου ΔΕ4 Διοικητικού Λογιστικού, με βαθμό Α΄, της Γενικής Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με αναπληρώτρια την Ιωάννα Κορδούλη, υπάλληλο του ίδιου κλάδου, βαθμού και Γενικής Διεύθυνσης.

agropost.gr

Εµµανουέλα Μαστοράκη: «Δύσκολα παίρνουν γυναίκες στην παραγωγή τυροκοµικών»

Συνέντευξη µε την απόφοιτο της Γαλακτοκοµικής Σχολής Ιωαννίνων

Μετά από δύο χρόνια φοίτησης, η Εµµανουέλα Μαστοράκη ολοκλήρωσε αυτό το καλοκαίρι τις σπουδές της στη Γαλακτοκοµική ΕΠΑΣ Ιωαννίνων. Η αποφοίτηση τη φέρνει πιο κοντά στα επόµενα βήµατα, που θα γίνουν πάνω σε στέρεα βάση χάρη στις πολύτιµες γνώσεις, µε τις οποίες την έχει προικίσει η εκπαιδευτική διαδικασία. Δίχως να χρονοτριβεί, η ίδια έχει ήδη αρχίσει να καταστρώνει τα επαγγελµατικά της σχέδια.

Οι καταβολές της 20χρονης βρίσκονται στην Κρήτη, όπου µεγάλωσε σε ένα χωριό κοντά στο Ηράκλειο. «Ο πατέρας µου έχει πρόβατα. Λόγω της ενασχόλησής του, η τριβή µε το αγροτικό επάγγελµα ήταν ένα κοµµάτι της καθηµερινότητάς µου», εξηγεί η Εµµανουέλα, η οποία αποδίδει την απόφασή της να επιλέξει τη Γαλακτοκοµική Σχολή στην επιρροή του οικογενειακού περίγυρου, αλλά και στο µεγάλο της όνειρο: «Επειδή είµαι από αγροτική οικογένεια, η συγκεκριµένη σχολή ήταν πάντα µια πολύ θελκτική επιλογή για εµένα. Αυτό που έπαιξε τον σηµαντικότερο ρόλο, όµως, ήταν το γεγονός ότι η σχολή ήταν µια δοκιµασµένη επιλογή, καθώς η µεγάλη µου αδελφή είχε βρεθεί εκεί πριν από εµένα. Το όνειρό µου είναι να συνεργαστώ επαγγελµατικά µε την αδελφή µου. Το είχαµε και οι δύο στην άκρη του µυαλού µας, όταν αποφάσιζα να φοιτήσω στη Γαλακτοκοµική Σχολή».

Ολιστικό µοντέλο εκπαίδευσης

Ως γνωστόν, η Γαλακτοκοµική Σχολή Ιωαννίνων εξακολουθεί να είναι η µοναδική σχολή τεχνιτών Τυροκοµίας – Γαλακτοκοµίας στην Ελλάδα, καθώς επίκειται η έναρξη λειτουργίας της νεοϊδρυθείσας Γαλακτοκοµικής Σχολής Ελασσόνας τον προσεχή Σεπτέµβριο. Η Εµµανουέλα είχε την ευκαιρία να αδράξει την ολιστική γνώση και άσκηση που της προσέφερε το πλούσιο πρόγραµµα σπουδών της σχολής στα Ιωάννινα. «Πρόκειται για µία σχολή, η οποία σε βοηθάει πάρα πολύ.

Ο πρώτος χρόνος των σπουδών περιλαµβάνει κυρίως θεωρία και µάθηµα στο χηµείο, ενώ ο δεύτερος συνδυάζει το χηµείο µε το τυροκοµείο, δηλαδή αµιγώς πρακτική άσκηση. Έτσι, αποκτάς άµεση επαφή µε το επάγγελµα και µπορείς να δεις τα θετικά, αλλά και τις δυσκολίες του. Στη σχολή µάθαµε πώς να κάνουµε µικροβιολογικούς και χηµικούς ελέγχους, τυροκοµήσεις σε σκληρά και νωπά τυριά. Δηλαδή, έχουµε κάνει τα πάντα· οτιδήποτε έχει να κάνει µε το γάλα. Άρα, καταλαβαίνετε ότι η σχολή δεν υστερεί κάπου σε γνώση».

Αφιλόξενος ο χώρος του τυροκοµείου για µια γυναίκα

Παρότι τα εφόδια που πήρε της δίνουν πολλές δυνατότητες και εναλλακτικές, η Εµµανουέλα φαίνεται να έχει απορρίψει την πιθανότητα να εργαστεί σε κάποιο τυροκοµείο. Πέρα από τις λοιπές δυσχέρειες του κλάδου που την αποθαρρύνουν, βασική αιτία είναι οι κοινωνικές προκαταλήψεις και οι στερεότυπες αντιλήψεις για τη γυναικεία εργασία, που, όπως µας λέει η 20χρονη, καλά κρατούν.

«Εµείς στην Κρήτη έχουµε πάρα πολύ ρατσισµό. Δύσκολα παίρνουν γυναίκες στον τυροκοµικό κλάδο, κι αν ποτέ το κάνουν, εκείνες δεν πρόκειται να µπουν στην παραγωγή, αλλά θα τους ανατεθούν υποδεέστερες εργασίες, όπως η συσκευασία και το πλύσιµο των δοχείων», επισηµαίνει η Εµµανουέλα, προτού παραθέσει µερικά από τα προσωπικά της βιώµατα που επιβεβαιώνουν αυτή την τάση:

«Ήµασταν φέτος στην έκθεση Agrotica στη Θεσσαλονίκη και µιλούσαµε µε κάποιους τυροκόµους. Μου το είπαν ξεκάθαρα: “Δεν υπάρχει περίπτωση να σε πάρουν σε τυροκοµείο. Είσαι γυναίκα”. Επίσης, είχαν έρθει κάποιες αγγελίες στη σχολή από διάφορα τυροκοµεία που ζητούσαν αποφοίτους για να δουλέψουν ως τυροκόµοι. 

Όταν, λοιπόν, πήραµε τηλέφωνο µε µια φίλη µου στις αγγελίες αυτές, µας είπαν ότι “θέλουµε άντρα”. Εκτός όλων αυτών, πρόκειται για µια πραγµατικά βαριά εργασία, οπότε ίσως αυτή η συµπεριφορά να απορρέει, έως έναν βαθµό, και από αυτό. Πράγµατι, µια γυναίκα δεν µπορεί να κάνει για πάρα πολλά χρόνια αυτήν τη δουλειά, αλλά σίγουρα οι γυναίκες δεν εκπροσωπούνται επαρκώς στα πόστα ενός τυροκοµείου».

Οι επαγγελµατικοί στόχοι

Φιλοδοξία της Εµµανουέλας είναι να δηµιουργήσει µια δική της µικρή επιχείρηση, βήµα το οποίο θα τη φέρει πιο κοντά στην πραγµατοποίηση του µεγάλου της ονείρου να συνεργαστεί µε την αδελφή της. «Θα ήθελα να ανοίξω ένα δικό µου γιαουρτάδικο ή ένα εργαστήριο παραγωγής παγωτού, και -γιατί όχι;- να ξεκινήσω αυτή την επιχείρηση από κοινού µε τη µεγάλη µου αδελφή, αφού κι εκείνη ενδιαφέρεται για τον συγκεκριµένο τοµέα. Τις προοπτικές µου τις βλέπω θετικά. Όποιος έχει όρεξη και θέληση, τα καταφέρνει, όσα κι αν είναι τα εµπόδια. Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι οι ανταγωνιστές µας στην Κρήτη δεν είναι πάρα πολλοί. Σε κάθε περίπτωση, δεν νοµίζω ότι θα ασχοληθώ ποτέ µε τα σκληρά τυριά, καθώς δεν βλέπω να υπάρχει µέλλον εκεί. Οι προδιαγραφές που χρειάζεσαι για να ανοίξεις ένα τυροκοµείο είναι πολλές και οι απαιτήσεις της αγοράς ακόµη περισσότερες. Για αυτό, είναι προτιµότερο να ξεκινήσει κανείς από κάτι µικρό»

http://www.ypaithros.gr

Δασκάλεμα του χρέους… Η Ιερά Μονή Σέλτσου. Ο πανηγυρικός λόγος του κ.Νικολάου Σπ. Βούλγαρη στις 23 Αυγούστου 2018 στο Σέλτσο.

«Κάθε τόπος και άνθρωπος της Ηπείρου,

είναι και μια ιστορία προσφοράς».

Ήρθα κι’ εγώ, ν’ ακούσω: Ένα «Δασκάλεμα του χρέους».

Από την Ιερά Μονή της Παναγίας, του Σέλτσου.

Σεβασμιώτατε, Αρχοντάνθρωποι Ηπειρώτες

Απευθύνω τον πρώτο μου λόγο,

σε τούτον τον τόπο, απ’ το δικό μου τόπο.

Αντιβουίστε απρόσιτα βουνά, γκρεμοί και λαγκαδιές,

αυλόγυρα μεγάλων πολεμάρχων,

ένα τραγούδημα χρεωστικό

βγαλμένο από τις αμπολιές μιας θάλασσας ρηχής,

που πήρε τον καημό σας και πρόσφερε θυσία.

Έφερα σήμερα εδώ, «το ιερό Μεσολόγγι»,

το δασκαλεμένο απ’ τα δικά σας τα παιδιά,

για ν’ αποθέσει «ευχαριστώ», στους Δάσκαλους του χρέους.

Γιατί από σας διδάχτηκε:

«Τα δώρα για τη Λευτεριά περνάνε από θυσίες».

Έτσι ολοκληρώνονται οι αγώνες:

Μ’ ανεμοθέριευτη αναλαμπή, στρωσιδώνεται το χρέος,

ως απαλόστρωτη πορεία ελεύθερων λαών.

Δεν λέγεται γιορταστικά,

ως λόγιος ευφημισμός, ετούτο το τραγούδημα.

Μας το φωνάξαν φωναχτά, στο Μεσολόγγι:

Από Ρωγούς, Δεσπότης, από Σουλιώτες, Στρατηγοί,

απ’ του Ζαλόγγου, Μάνες κι’ από του Σέλτσου, Κοπελιές.

Αυτοί, δασκαλεμένοι από σας – Δάσκαλοι και οι ίδιοι –

μας δίδαξαν, στην «Πόλη του νερού», και πράξαμε το χρέος.

Τότε, πειθαρχικά, αποστείλαμε μαζί:

Ένα κροτάλισμα δυναστικό σ’ όλη την οικουμένη,

εγερτήριο στους νυσταλέους Εξουσιαστές και Δυνάστες.

Το Χρέος

Χρέος!... Το καθήκον και το πρέπον, που απορρέει από την ηθική υπόσταση του ανθρώπου. Φροντισμένο, φυλασσόμενο και εκφραζόμενο με ιδιαίτερη ευλάβεια, τη στιγμή που πρέπει.

Ακούμε σχετικώς, το μεγάλο Δάσκαλο τραγικό ποιητή, τον Αθηναίο Σοφοκλή, να μας διδάσκει από παλιά στην Ηλέκτρα του, στίχος 74: «το σον μελέσθω φρουρήσαι χρέος». Να φροντίζεις να περιφρουρείς το δικό σου χρέος.

Το χρέος των Ελλήνων λογίζεται ιερά υποχρέωση, φυτεμένη μέσα μας, για φροντίδα και έκφρασή του στην ώρα της ανάγκης.

Τούτο το χρέος, ως ιδανικό, χρεώθηκε να υπηρετήσει ο Ελληνισμός, σαν κλείστηκε ο δρόμος προς τη ζωή από ορδές απολίτιστων Οθωμανών. Τότε, το σκοτάδι κυριάρχησε στη Χώρα του κάλλους, για αιώνες. Κτυπήθηκαν αδυσώπητα, όλοι οι πνευματοφόροι θεσμοί, υπηρέτες τους χρέους, που μπορούσαν να απαλύνουν τον πόνο του απορφανισμένου λαού.

Απ’ τα τρίσβαθα της ψυχής των Ελλήνων τότε, φτερούγησαν στα πέρατα του Ελληνισμού τα ιδανικά του Γένους, έτοιμα να εκφραστούν Ελληνόπρεπα, για να αναδείξουν το χρέος της Φυλής. Αυτά τα ιδανικά, ως ατιθάσευτα δυναμάρια, ξεδιπλώθηκαν και στράφηκαν και πάλι προς αιώνιους φορείς του Γένους. Ζήτησαν, να φωτιστεί η αφέγγαρη και ερεβώδης νύχτα της σκλαβιάς.

1. Πρώτη καλέστηκε απ’ την προξενήτρα ιδανικών, την ψυχή του Γένους, η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως υπηρέτρα του χρέους, για στήριγμα και κραταίωμα των δυναστευμένων. Έδρασε εκείνη μεθοδευμένα, υπηρετώντας υπέρτατο χρέος, υπέρ των σκλάβων και η αδέκαστη ιστορία τη δικαίωσε διαχρονικά.

Έφερε αποτέλεσμα:

Αρχιερείς, καθοδηγητές του Έθνους. Παπάδες και Αρχιμανδρίτες, διαγγελείς των προσδοκιών του Γένους. Απλοί Μοναχοί, εφαρμοστές των ενταλμάτων του χρέους. Σκέπαζαν όλοι μαζί, τους κατατρεγμένους, «ως η όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας». Όπως η Κλώσα τα πουλιά της. Το έργο τούτο, ως χρέος, υπήρξε λαμπρό μεν, αλλά και ενοχλητικό για τους απολίτιστους Δυνάστες.

Θα μιλήσω στο Νεοέλληνα της εποχής, για να μάθει πώς αντέδρασε η Τουρκιά στο χρεωστικό προς το Λαό, έργο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, για να μην ταλαντεύεται. Μάθε, Νεοέλληνα, από το Σουλτάνο Μαχμούτ τον Β΄, ότι αναγκάστηκε να αναγνωρίσει το έργο του Κλήρου, έστω και αρνητικά, σαν έμαθε την εξέγερση του ’21. Μίλησε για το Ορθόδοξο Ιερατείο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ως το αίτιο της εξέγερσης, υψώνοντας την κούπα με το κρασί του, να βρυχάται: «Σ' αυτήν τήν κούπα θα πιώ το αίμα όλων των Φαναριωτών». Γράφει τούτο ο ιστορικός Δ. Κόκκινος στο έργο του η «Ελληνική Επανάστασις», τόμος Α΄ σελ. 363. Ο ίδιος επίσης, εκδικούμενος τον Ιερό Κλήρο, κρεμάει τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄, και γράφει επάνω του ομολογώντας ότι: «Ο Κλήρος είναι αίτιος του θεία (!) βοηθεία επικειμένου αφανισμού των αποπλανηθέντων ραγιάδων», Σπ. Τρικ., Ιστ., τ. Α, σ. 2, έκδ. 1888

 . Ολόκληρη στρατιά Ορθοδόξων Νεομαρτύρων, μαρτυρεί το χρεωστικό έργο της Εκκλησίας στους σκλάβους.

2. Καλέστηκε δεύτερος θεσμός η Σχολαία Παιδεία, να υπηρετήσει το χρέος στο σκλαβωμένο Λαό. Αυτή, είχε σβηστεί απ’ το λεξιλόγιο των απολίτιστων ορδών.

Τους δύο πρώτους αιώνες της σκλαβιάς, δούλεψε ο σκοταδισμός στο υπόδουλο Έθνος. Τίποτα δεν κινείται στον τομέα της Εκπαίδευσης. Μόρφωση, γράμματα, παιδεία, σχολείο, ήταν απαγορευμένες έννοιες για τους ραγιάδες. Μια «ζοφώδης και ασέληνη αξημέρωτη νύκτα», σκέπαζε τα πάντα. Δάσκαλος, δεν δασκαλεύει στην πάλαι ποτέ κραταιά Αυτοκρατορία, των διδασκάλων της σοφίας και του πνεύματος του Ελληνισμού.

Με θρήνο και κλαυθμό γοερό, γράφουν οι ιστορικοί και διεκτραγωδούν βαριοθλιμμένοι: «Αι σχολαί κατελύθησαν δι’ έλλειψιν διδασκάλων και ούτω αι ηπειρωτικαί χώραι εστερήθησαν επί διακόσια περίπου έτη πάσης παιδεύσεως».

Στόχος; Η επέκταση του Ισλάμ και η παγιοποίησή του.

Στα σκοτεινά σχέδια αντέδρασαν πρώτοι οι απλοί Μοναχοί, ως χρεώστες στα νέα παιδιά, με Σχολικές αίθουσες τους Νάρθηκες των Εκκλησιών. Φώτιζε το κερί και το καντήλι – παρουσία του Αγίου Πνεύματος - την αναγέννηση του Έθνους, με φωτισμένη την πορεία απ’ το «Φεγγαράκι το λαμπρό».

Πλέον τούτων, μπήκαν μπροστά δυναμικά, οι Λόγιοι και Διδάσκαλοι του Γένους, όσοι έμειναν στην Ελλάδα και όσοι κατέφυγαν στην τότε Εσπερία. Εξέχων ανάμεσά τους ο δικός σας, ο Ηπειρώτης Ευγένιος Βούλγαρις. Με τη χρεωστική μορφωτική προσφορά τους, έσωσαν τον Ελληνισμό και τον ένωσαν με το γόητρο των Ευρωπαίων. Μετά τα κρυφά σχολειά, ξεφυτρώνουν δημοσυντήρητες Σχολές, με ευλογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Έτσι, δόθηκε και δια της Παιδείας, ως χρέος, το αφυπνιστικό εμπύρευμα για την έκρηξη του Αγώνα. Κόντρα σε όσα ανιστόρητα θέλουν κάποιοι σύγχρονοι να μας διδάξουν.

3. Από κοντά και η Ελληνική γλώσσα, δάσκαλος και διατυπωτής ιδεών, λειτούργησε ως εργαλείο έκφρασης των πνευματικών ιδεωδών και της υψηλόφρονος συνεννόησης των λαών. Χρεώθηκε να υπηρετήσει και αυτή, με τη διατήρησή της το σκλαβωμένο Γένος. Είχε το προνόμιο να συλλαμβάνει και να αποδίδει τις πλέον λεπτές έννοιες, ώστε αυτή μόνη να εκφράζει απόλυτα κάθε φιλοσοφικό ιδεώδες, χρήσιμο για μελλοντικές προσδοκίες.

Η Ελληνική γλώσσα, κρατήθηκε από στόμα σε στόμα, αρχικά. Η γραφή και η ανάγνωση διδάχθηκαν από λιγοστούς γραμματισμένους και από την Εκκλησία, με αναγνωστάρι το Ευαγγέλιο και το Οκτωήχι, ως γνήσια διδαχή. Λειτούργησε και η Ελληνική γλώσσα για την αφύπνιση του Γένους.

4. Μεγάλο παραγωγικό στοιχείο του Ελληνισμού, ο Πολιτισμός. Κρατήθηκε ζωντανός και κράτησε την ταυτότητα και το πνεύμα της φυλής. Παραγκωνισμένος πολλές φορές. Χρεώθηκε, να γίνει εργαλείο μετάδοσης προς αποδοχή των αξιών του Λαού. Μ’ αυτόν, ως δυναμάρι, οι Διανοητές μας, φώτισαν τα ενδιαφέροντα προβεβλημένων Διανοητών της Ευρώπης (Γιόχαν Γκαίτε, Βίκτωρ Ουγκώ, Wilhelm (Γουλιέλμος) Φον Müller και ολόκληρη στρατιά ομοίων Διανοητών). Τούτων ο λόγος, ήταν καταλυτικός για την αναγνώριση δικαιώματος Ελευθερίας καταδυναστευμένων, στις Αυλές της γηραιάς Ηπείρου.

Πέρασε εκεί ο Ελληνικός Πολιτισμός από Διανοητές μας, άλλοτε ως σχολές, γράμματα και τέχνη, άλλοτε ως οργανική μουσική της «Ζυγιάς», πίπιζα και νταούλι, με εύθυμους, παθητικούς και τραγικούς καημούς, άλλοτε ως ποίηση και δημοτικό τραγούδι λυραρικό, αφηγούμενο τα βάσανα και τις θυσίες του λαού, άλλοτε ως λικνιζόμενος χορός σε χοροστάσι.

5. Αυτό, που δόνησε απ’ άκρου σ’ άκρο τον Ελληνισμό, ήταν το άκουσμα της θρηνώδους κραυγής, «Η Πόλις εάλω». Τα χαρμόσυνα και πανηγυρικά καμπαναριά της δοξολογικής Ορθοδοξίας, βουβαίνονται και ο πικρόθρηνος μυκηθμός του Μουεζίνη απ’ το Μιναρέ, σαλπίζει τον αιμοχαρή Ισλαμισμό. Η Χώρα καταντάει μια απέραντη ρημάχτρα.

Όμως!!!….

Ο Δυνάστης, δεν υπολόγισε καλά το εγχείρημα. Όλα αυτά, η Ορθοδοξία, η Παιδεία, η Γλώσσα, ο Πολιτισμός, καλλιέργησαν την Προσδοκία της Λευτεριάς, ως χρέος στα περασμένα και στα μελλούμενα. Λαμπροδιαβαίνει τότε απ’ τα τειχόκαστρα του Γένους ωραιοστόλιστος και λαμπροκάμωτος ο λαϊκός ψυχισμός του αιώνιου Έλληνα. Καλεί τους διαλαλητάδες των αιθέρων και εξαγγέλλει στο Γένος ελπίδα, που ο αντίλαλος την μεταφέρει στα πέρατα του Ελληνισμού, ως χρέος και έργο ιερό. Η Αυτοκράτειρα, Δέσποινα ψυχή του Ελληνικού Γένους, ακούει, μια ουρανόφερτη και υπερκόσμια ελπιδοφόρα προσταγή, ν’ άρχεται και να δονίζει ψυχές, ως χρέος προσδοκίας:

«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολύ δακρύζεις.

Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι».

Τα νιάτα της Ελλάδος, πήραν κι’ αυτό το μήνυμα του χρέους.

Αναστήθηκαν δυνάμεις πρωτόγνωρες, οπλισμένες με υπομονή και ορμή μοναδική. Δόνησαν τις ευγενέστερες ψυχές, έτοιμες να δώσουν το εμπύρευμα της πνευματικής αφύπνισης του Γένους. Να ανάψουν τη φλόγα της εξέγερσης. Το ετοίμασαν, το πέτυχαν!..

Αναστήθηκε και ξαναζωντάνεψε χρεωστικά, ο μυθικός Διγενής των «άκρων» της Αυτοκρατορίας. Σκόρπισε παντού ελπιδοφόρα προσταγή. Ο ίδιος ο λαός, ευλογημένος και εκλεκτός, πίστεψε σε άυλες δυνάμεις χρέους και προσδοκίας και δεν γελάστηκε. Έγινε ο «κραταιός εν πολέμοις». Το μολογάνε και τα Καπετανάτα της πρωτοπόρας Ηπείρου. Η σκεπασμένη φωτιά απ’ τη στάχτη της σκλαβιάς, ξαναγίνεται φλόγα πυρίμαχη. Το κυπαρίσσι του Μιστρά, φυλλοδοτεί και ξανά-ζωντανεύει.

Το χρέος του Ελληνισμού υπηρέτησε τα ιδανικά και την Πατρίδα. Δίδαξε κατάλληλα και στην ώρα που έπρεπε. Από νωρίς τα Καπετανάτα της Κλεφτουριάς, οργανώνονται. Η ανήσυχη ελευθεροφόρα Ήπειρος, συγκλονίζεται και μεθοδευμένα ετοιμάζεται.

Οι Μποτσαραίοι

Οι Ηπειρώτικες γενιές, με πρωτοπόρα και ορμητικότερη αυτή τη γενιά των Μποτσαραίων απ’ το γενναιόφρονο Σούλι, αναλαμβάνουν να υπηρετήσουν το μεγάλο χρέος, για λογαριασμό του Ελληνισμού. Από αυτές κι’ από τούτον το δικό σας τόπο, διδάχτηκε το χρέος, σεβαστοί ακροατές μου. Είναι οι ψυχές που περιφρουρούν τον αγιασμένο τόπο της Ιεράς Μονής του Σέλτσου αυτή την ώρα. Είναι αυτές, που φέρουν ως τίτλο προσφοράς, «Ο χαλασμός των Μποτσαραίων». Είναι οι ψυχές, που άκουσαν το χρέος και το υπηρέτησαν πρακτικά με την αυτοθυσία τους. Όχι μόνο ως πολεμιστές, αλλά και ως άοπλα Γυναικόπαιδα που γνώρισαν από βρέφη τη σκληράδα των απολίτιστων ορδών. Η αυτοθυσία τους για τα ανθρώπινα ιδανικά και την Πατρίδα, το βεβαιώνει.

Οι Μποτσαραίοι, αστραποβρόντικη και ασυμβίβαστη γενιά του χρέους προς την Πατρίδα, έφυγε ομαδικά απ’ το Σούλι ύστερα απ’ το συμβιβασμό, όχι για να ζήσει, αλλά να πολεμήσει και να νικήσει. Μπροστά στο χρέος προς την Πατρίδα, παρέταξε και τα βυζανιάρικα. Έφτασε πολεμώντας εδώ. Κλείστηκε, και ως υπέρτατο χρέος, επέλεξε την καθολική αυτοθυσία όλης της γενιάς. Η Ιερά Μονή του Σέλτσου, της παραχώρησε το θρόνο της δόξας.

Αυτές εδώ οι ψυχές είναι οι ίδιες, που δίδαξαν στη συνέχεια και στο δικό μου τόπο το χρέος, που δώσαμε μαζί το τελικό χτύπημα στην καρδιά του Δυνάστη. Το στρατηγικό μεγαλείο και η ιδιοφυΐα του τρισέξυπνου Μάρκου Μπότσαρη, έφερε εκεί στο Μεσολόγγι, Ευρωπαίους ευγενείς και Λόρδους συμπολεμιστές. Η γενναία ορμητικότητα του Νότη Μπότσαρη, τον έβαλε μπροστάρη, με τη σημαία της γενιάς του, στην Κολώνα της θυσίας της Εξόδου του Μεσολογγίου. Την αξιοσύνη των, τη διαλαλούν και οι τάφοι τους στον Κήπο των γενναίων Ηρώων της Ιεράς Πόλεως.

Για τούτο, το δικό μου προσωπικό χρέος, ως ανταπόδωμα, με έφερε και αποτίνω το οφειλόμενο χρέος, ως Μεσολογγίτης, για όσα μας δίδαξαν Σουλιώτες Μποτσαραίοι και όλοι οι άλλοι υπερήφανοι πολεμιστές του Ζαλόγγου, της Ρηνιάσσας, του Σέλτσου. Ζω εδώ σήμερα, την ατμόσφαιρα ενός άλλου Ζαλόγγου. Πιο οδυνηρού, από θυσιασμένες ψυχές παιδιών και νέων ανθρώπων, γκρεμισμένων σε βάραθρο 300 μέτρων στα άδυτα του Αχελώου.

Ήρθα να μάθω τον τόπο και τον τρόπο, που ούτε δίνει ούτε αναιρεί την ανδρεία του χρέους. Την συγκλονίζει!... Δείγμα ζωντανό διαχρονικά, το «πήδημα της Καπετάνισσας».

Σπάνια στην ιστορία των λαών συναντάμε απότιση χρέους της μορφής Σαμουήλ, Ζαλόγγου, Σέλτσου, κι’ από κοντά Μεσολογγίου. Αυτό το χρέος της αυτοθυσίας, που υπηρετήσαμε μαζί, έφερε την αναγνώριση απ’ τους ισχυρούς του κόσμου, του δικαιώματος της Λευτεριάς στην Πατρίδα μας.

Πρέπει να σεμνύνεται ο Λαός ιδιαιτέρως, όλων των περιοχών της Άρτας, που κατέχουν μετέωρα, όπως αυτού του μεγαλείου ψυχών. Μετέωρα, που διδάσκουν καθαρά, όσο ακόμα υπάρχουν λαοί δεκτικοί ανθρωπίνων ιδανικών. Ιδανικών, που γνωρίζει κάθε γενναίος να τιμά, ως χρέος προς την Πατρίδα, που λέγεται Ελλάδα.

Σεβασμιώτατε και Άρχοντες του τόπου. Μαζί τους και εσύ, ευλογημένε Λαέ της ιστορικής Ηπείρου:

Δεν θέλω να καταλύσω αυτόν το λόγο εγώ, βρισκόμενος σε τούτο το βήμα. Προσκαλείται να ανέβη και να μιλήσει ξανά στο βήμα της, «στο πήδημα», η Καπετάνισσα του Σέλτσου. Εκείνη γνωρίζει την αξία του χρέους, εκείνη να δασκαλέψει ξανά, υποδεικνύοντας το χρέος στα ιδεώδη της Φυλής μας. Εκείνη να απευθυνθεί στους Νεοέλληνες, για το έλλειμμα χρέους που υπάρχει.

Έλα κοντά μας, Λένω Μπότσαρη, γενναία Καπετάνισσα!…

Φέρε ξανά στον τόπο σου τα όμορφα και δροσερά σου νιάτα. Φέρε μαζί και τις Φαμίλιες όλων των Μποτσαραίων με τα Νιούτσικα παιδιά τους, από το βάραθρο του Αχελώου. Ζωντάνεψε το μήνυμα του χρέους, σε σύγχρονη μορφή, για την σημερινή Πατρίδα μας. Κάλεσε σε ενότητα χρέους, Άρχοντες και αρχόμενους.

Εμείς που μαζευτήκαμε στ’ αγίασμα του Σέλτσου, θέλουμε ν’ ακούσουμε ξανά την καθαρή φωνή σου. Να το φωνάζεις όπως τότε, με θέληση και δύναμη, ως μήνυμα χρέους ζωής.

«Τούρκοι, να μην παιδεύεστε, μην έρχεστε σιμά μου,
Εγώ 'μαι η Λένω η Μπότσαρη, κόρη Καπεταναίων,
και ζωντανή δεν πιάνομαι εις των Τουρκών τα χέρια».

Σ’ αυτό το πνεύμα ακριβώς, όλοι οι Έλληνες να ζούμε, απρόσβλητοι σε προσβολές σύγχρονων ολετήρων.

Στο λόγο αυτό της Καπετάνισσας, κανένας λόγος δεν χωρεί. Σκέψεις μόνο χωρούν και λογισμοί, για το δικό μας χρέος.

Όμως, ζητώ μια χάρη από Σας. Εσείς που βρίσκεστε εδώ, απόγονοι γενναίων, στείλτε γιορταστικό και καρδιακό το χειροκρότημά σας, όπως του πρέπει ζωντανό. Στην Καπετάνισσα εκεί, και στη γενιά του χαλασμού των Μποτσαραίων.

Σας ευχαριστώ

Ιερά Πόλις Μεσολογγίου Αύγουστος 2018

Νικόλαος Σπ. Βούλγαρης

Καθηγητής Θεολογίας

πρ. Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου

Α΄ Πανελλήνιο Βραβείο Λογοτεχνίας έτους 2009

e-mail: nsb@otenet.gr – τηλ. 6972725701

Η Λένω Μπότσαρη

Ήρθα στον τόπο σου Λενιώ, ήρθα να ξανασάνω.

Λέω να μάθω το κακό π’όγινε στη Γενιά σου

Έρχομαι με κατάνυξη, τη δόξα σας να ζήσω

Να μοιραστώ και ν’ αγιαστώ απ΄το δικό σας δράμα.

Ωσάν προσκυνητής σεμνός, μπρος σας να γονατίσω

Μίσθαρνοι τύραννοι στεγνοί ζήλεψαν τη ζωή σας

Πού ’χατε όλοι σας μαζί, σαν ζούσατε στο Σούλι

Όνειρα Λευτεριάς τρανά με αντριωτές ελπίδες

Τότε που νιώθατε ζωή με νιάτα και τραγούδια.

Σκλάβους σας θέλαν οι εχθροί σε όλη τη ζωή σας

Αγάπησες τη Λευτεριά, με τα καλά της, Λένω

Ρίχτηκες μέσ’ το βάραθρο Ελεύθερη να μείνεις

Ήρεμη ήσουν σταθερή, αφεντικιά του Σέλτσου.

Η μοίρα φύλαξε για σε, αμάραντη τη δόξα.

Κατάκτησες επάξια, Καπετανάτο τίτλο,

Από λαούς που δίδαξες πολεμικούς αγώνες.

Πάνω στα ώρια τα βουνά, του Σέλτσου τα φαράγγια

Έδωσες μήνυμα τρανό σ’ αγώνες της Γενιάς σου

Της Λευτεριάς το χρέος με τη ζωή πληρώνεται.

Ανδρεία δείχτηκες εσύ, αρματωσιές κρατώντας

Να τρέμουνε και οι εχθροί με την περπατησιά σου

Ίδια Σουλιώτισσα αγνή, με βόλια στην ποδιά σου.

Σου στέλνουμε χαιρετισμό γενναία Καπετάνα

Συντροφικά στεκόμαστε θωρώντας τη μορφή σου

Άξια η Λένω κράζουμε, Γενναία των Γενναίων!...

ΣΕΛΤΣΟ 23 Αυγούστου 2018
Γιορτή της Παναγιάς

Νικόλαος Σπ. Βούλγαρης
Καθηγητής θεολογίας