Το έλος Καλοδικίου στα όρια Θεσπρωτίας και Πρέβεζας εκπέμπει SOS, προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Απειλείται ο ιχθυοπληθυσμός

Ερώτηση προς τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργο Σταθάκη κατέθεσε ο βουλευτής Θεσπρωτίας της ΝΔ, Βασίλης Γιόγιακας, με αφορμή τα περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ιχθυοπληθυσμός του έλους Καλοδικίου, το οποίο είναι στον επιστημονικό κατάλογο του Ευρωπαϊκού Δικτύου Natura 2000.

Αναλυτικά το κείμενο της Ερώτησης έχει ως εξής:

Δείτε video με το έλος Καλοδικίου

Έλος Καλοδικίου: Η λίμνη με τα νούφαρα

Υδροβιότοπος προστατευόμενος από το πρόγραμμα NATURA. Πήρε το όνομά του από την αρχαία βασίλισσα των Θεσπρωτών Καλλιδίκη. Καταφύγιο σήμερα αποδημητικών πτηνών. Επίσης διαβιούν κάστορες και ποικιλία πανίδας πτηνών και υδρόβιων ζώων.

Είναι το έλος ή η λίμνη Καλοδικίου.

Θεωρείται από τα σημαντικότερα οικολογικά καταφύγια στην Ελλάδα, καθώς στην αγκαλιά της συναντώνται 300 είδη φυτών, 120 πουλιών, 20 θηλαστικών, 11 ερπετών και 5 αμφιβίων.

Είναι ο άγνωστος θησαυρός της Ηπείρου.

Κάθε χρόνο στις αρχές καλοκαιριού η λίμνη αλλάζει όψη. Στον ερχομό του θέρους μετατρέπεται σε έναν πολούχρωμο παράδεισο καθώς τότε βρίσκονται σε πλήρη ανθοφορία τα νούφαρα.

Μεγάλα, καταπράσινα φύλλα, με διάμετρο μέχρι και μισό μέτρο, σε σχήμα καρδιάς, επιπλέουν στο νερό ή κάτω από αυτό, δημιουργώντας μια ονειρεμένη εικόνα. Πάνω τους φέρουν μεγάλα λουλούδια, άσπρα, κίτρινα ή ροζ, σε σχήμα κυπέλλου, με πολυάριθμα πέταλα σε μονή ή διπλή σειρά.

Η εικόνα είναι μαγευτική.

Σαν βγαλμένη από παραμύθι κι εντυπωσιάζει τον επισκέπτη.

Στο νότιο άκρο του νομού Θεσπρωτίας και στα όρια με την Πρέβεζα και πολύ κοντά στην Πάργα, ένας μικρός επίγειος παράδεισος.

www.atpreveza.gr

www.romiazirou.blogspot.gr

11ο Αράχθειο Φεστιβάλ

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε και φέτος το 11^ο Φεστιβάλ Αραχθείου Θεάτρου από 7 έως 12 Αυγούστου στο Παλαιοχώρι Σκούπας Άρτας.

Το φετινό Φεστιβάλ ήταν αφιερωμένο στον επαναπατρισμό των Μαρμάρων - Γλυπτών του Παρθενώνα.

Την Δευτέρα 07/08/2017 παρουσιάστηκε η κωμωδία του Αριστοφάνη «Αχαρνής» από το Λαϊκό Θέατρο Γιώργου Βούρου.

Την Τρίτη 08/08/2017 παρουσιάστηκε το αριστούργημα του Α.Στρίντμπεργκ «Πατέρας» από το Λαϊκό Θέατρο σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου και σκηνοθεσία Γιώργου Βούρου.

Την Τετάρτη 09/08/2017 παρουσιάστηκε μια κεφάτη, θελξικάρδια θεατρική παράσταση παιδικής σκηνής για μικρούς και μεγάλους «Μετά το γάμο της Χιονάτης» από το θεατρικό εργαστήρι Λαμπιόνι Θεσσαλονίκης.

Την Πέμπτη 10/08/2017 ο Οργανισμός Ελληνικού Θεάτρου Αιχμή παρουσίασε την «Κλυταιμνήστρα- Ο χορός της Εξουσίας», μια θεατρική σύνθεση του Κ.Πολιτόπουλου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Νικολαϊδη.

Την Παρασκευή 11/08/2017 παρουσιάστηκε η παράσταση «Φόνισσα» του Α. Παπαδιαμάντη από τον Οργανισμό Ελληνικού Θεάτρου Αιχμή σε σκηνοθεσία Γιάννη Νικολαϊδη.

Το Σάββατο 12/08/2017 ο Νίκος Παπακώστας παρουσίασε δύο πονήματα δικής του παραγωγής με θέμα Τα γλυπτά του Παρθενώνα, «Τα Μάρμαρά μας» όπως συνήθιζε να λέει η Μελίνα Μερκούρη, και τα Βυζαντινά μνημεία της Άρτας. Κύριος ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο Ηπειρώτης και παγκοσμίου φήμης γλύπτης κ. Θεόδωρος Παπαγιάννης, Καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Τις εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους η Υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης κ. Όλγα Γεροβασίλη, ο Βουλευτής Άρτας κ. Γ. Στύλιος, ο Δήμαρχος Άρτας κ. Χ. Τσιρογιάννης, οι Αντιδήμαρχοι Άρτας κκ Ν. Πανέτας και Κ. Χαρακλιάς, ο Αντιδήμαρχος Παλλήνης κ. Γιάννης Μπάρπας, ο τέως Δήμαρχος Αιγάλεω κ. Ιωάννης Μυστακόπουλοας, ο τέως Δήμαρχος Ξηροβουνίου κ. Λεωνίδας Τσιάπαλης, ο Πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας κ. Γ. Δόσης, ο Πρόεδρος της Τζουμερκιώτικης Ομοσπονδίας κ. Χ. Λαναράς και πολλοί πρόεδροι και μέλη πολιτιστικών συλλόγων της περιοχής μας.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους όσοι, ο καθένας με τον τρόπο του, βοήθησαν στην πραγματοποίηση του φετινού Φεστιβάλ. Ειδικά, την Περιφέρεια Άρτας, το Δήμο Άρτας, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Αγία Μαρίνα και τον Πρόεδρό του κ. Κώστα Τσιάπαλη, τον Πρόεδρο του Διαμερίσματος Σκούπας κ. Κ. Καλλέργη, το ζεύγος Αθανασίου και Δώρας Νάκου, το ζεύγος Σπύρου και Αργυρώς Κατσιανά, τον δάσκαλο κ. Φάνη Παπαϊωάννου, τον ηλεκτρολόγο κ. Χρήστο Μπαλατσώνη, τα Παιδιά της Σκούπας που διέθεσαν το ποσό από το έθιμο «τα Πάθη» της Μεγάλης Παρασκευής, τον επιχειρηματία κ. Γιάννη Μπάρπα από τα Άγναντα για τη χορηγία του, τον απόστρατο αξιωματικό του ΠΝ κ. Στέφανο Κουρτέσα από την Άρτα για τη χορηγία του, την κ. Χαρούλα Ζαρμακούπη-Δρόσου, ξενοδόχο του Ξενοδοχείου «Καλλιόπης Μέλαθρον» στο χωριό Δαφνωτή, για τη χορηγία της με την έκπτωση για τη διαμονή των θιάσων.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον δημοσιογράφο της ΕΡΤ κ. Πολυδεύκη Παπαδόπουλο, ο οποίος τίμησε με την παρουσία του τις εκδηλώσεις και κάλυψε το φεστιβάλ με εκτενές ρεπορτάζ στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση και στην δημοσιογράφο της ΕΡΤ κ. Έφη Ζέρβα, με τη μεσολάβηση των οποίων κατέστη το Αράχθειο Θέατρο και το Φεστιβάλ γνωστά ανά το Πανελλήνιο. Ιδιαίτερες ευχαριστίες και στον κ. Ηλία Γκανιάτσα ιδιοκτήτη του τηλεοπτικού σταθμού ART TV, στην δημοσιογράφο του σταθμού κ. Βίκυ Ευαγγελίου και στον δημοσιογράφο κ. Γ. Παπασωτηρίου, ο οποίος παρακολούθησε τις εκδηλώσεις και αναφέρθηκε εκτενώς στο site Artinews στην θεατρική παράσταση «Φόνισσα».

Την τηλεοπτική κάλυψη της ΕΡΤ πραγματοποίησαν στο χώρο του θεάτρου, οι συμπατριώτες μας κκ Βασίλης Λώλος και Βασίλης Σιώμος.

Καλό χειμώνα και καλή αντάμωση του χρόνου τον Αύγουστο.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Ρίτα Μυστακοπολύλου-Νάστου

Ο Τσίπρας γράφει για τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ

Για τον Ανδρέα Παπανδρέου, τη γέννηση, τη διαδρομή και την κατάληξη του ΠΑΣΟΚ μιλά ο Αλέξης Τσίπρας σε άρθρο του που δημοσιεύεται στην κυριακάτικη εφημερίδα «Documento» που κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο τίτλο: «Ήταν ο Ανδρέας ψεύτης;».

Ο πρωθυπουργός σχολιάζει και περιγράφει «το πώς ένα μικρό πολιτικό κόμμα με το στίγμα μάλιστα του εξτρεμιστή…» «σε ελάχιστα χρόνια μεταμορφώθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας που έβαλε τη σφραγίδα του στη διαμόρφωση της Μεταπολίτευσης», όπως και το «πώς το ΠΑΣΟΚ της νίκης και της αλλαγής» κατέληξε «σύμμαχος της σκληρής Δεξιάς».

Τονίζει τους βασικούς παράγοντες για τη ραγδαία άνοδο του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που εμφάνισε το πολιτικό του πρόσωπο με τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη: Η συσσωρευμένη κρίση εκπροσώπησης των λαϊκών κοινωνικών δυνάμεων της μετεμφυλιακής περιόδου. Ο ριζοσπαστισμός των νέων εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων της εποχής που αμφισβητούσαν βαθιά τις δομές του κράτους και της οικονομίας. Η χαρισματική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, που συμβόλιζε το αίτημα της Αλλαγής και της ρήξης με το τότε κατεστημένο. Επισημαίνει ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δέχτηκε τα σφοδρά πυρά του κατεστημένου της εποχής, ως «λαϊκιστής», «λαοπλάνος», «ψεύτης», «επενδυτής σε απάτες και αυταπάτες», για να τονίσει πως η αλήθεια είναι ότι «διέθετε το πολιτικό αισθητήριο να διαγνώσει την ιστορική στιγμή της Μεταπολίτευσης, τα ζητούμενα και τις μεγάλες δυνατότητες που αυτή άνοιγε».

Μιλά για τη σειρά στρατηγικών υποχωρήσεων που αλλοίωναν βαθμιαία το ριζοσπαστικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. «Από το κόμμα της αλλαγής περάσαμε στην αλλαγή του κόμματος», τονίζει. «Στον Θερμιδόρ του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν φαινόμενα αποκέντρωσης της διαφθοράς, εκφυλισμού ιδεών και ανθρώπων, κυνισμού και καταδολίευσης των λαϊκών διαθέσεων», φαινόμενα που, όπως λέει, στην εποχή μετά τον θάνατο του Α. Παπανδρέου προσέλαβαν καθολικό χαρακτήρα «μέχρι να φτάσει το ΠΑΣΟΚ σε αυτό που είναι σήμερα». «Ανίκανο να αντισταθεί στην ορμή του νεοφιλελεύθερου ρεύματος, που σάρωνε και τα σοσιαλδημοκρατική κόμματα, το νέο ΠΑΣΟΚ, του Κώστα Σημίτη και των λεγόμενων εκσυγχρονιστών, εξελίχθηκε σε αντιπολίτευση μέχρι μηδενισμού του λεγόμενου παλιού ΠΑΣΟΚ», σημειώνει και προσθέτει ότι «το κόμμα πέρασε σε ένα είδους ?νεοφιλελευθερισμού με ανθρώπινο πρόσωπο’, για να κατρακυλήσει τελικά σύμμαχος της σκληρής Δεξιάς στην επιβολή του καθεστώτος των μνημονίων».

Ολοκληρώνοντας το άρθρο του, ο πρωθυπουργός αναφέρει ότι «σήμερα είναι πολλοί εκείνοι που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα-συνέχεια του ΠΑΣΟΚ». Σημειώνει ότι οι διαφορές του με τον ΣΥΡΙΖΑ διακρίνονται δια γυμνού οφθαλμού, για να προσθέσει: «Ωστόσο, αν καθαρίσει κανείς όλη αυτή την καμπάνια από τη γνωστή λάσπη περί λαϊκισμού, δημαγωγίας, ψέματος, που δήθεν αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ του «παλιού» ΠΑΣΟΚ και της νέας Αριστεράς, θα καταλάβει ότι πίσω της κρύβεται ο ίδιος μεγάλος φόβος. Ο φόβος του κατεστημένου, των επικυρίαρχων, της διαπλοκής και της επιτροπείας: ο φόβος μην τυχόν και επανέλθουν στο προσκήνιο και την επικαιρότητα των λαϊκών αγώνων τα μεγάλα και διαρκή αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας εκείνης που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία». Και καταλήγει: «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή. Και με υπερηφάνεια».

http://www.rizopoulospost.com

Σωματείο Ελληνικών Χορών ''Παραδοσιακή Φλόγα''. Έναρξη μαθημάτων ελληνικών χορών τη Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017, στις αίθουσες του, Ζίτσης 2, Ίλιον

Ανακοίνωση

Το Σωματείο Ελληνικών Χορών '' Παραδοσιακή Φλόγα '' για 17η συνεχή χρονιά σας προσκαλεί να γνωρίσετε από κοντά τον λαϊκό πολιτισμό μέσα από τους ελληνικούς χορούς, τη μουσική, την ενδυμασία, τα δρώμενα και τα έθιμα της πατρίδας μας.

Ένα μουσικοχορευτικό ταξίδι που γίνεται καθημερινό βίωμα και μας οδηγεί σταθερά πίσω στο χρόνο και την αυθεντική λαϊκή παράδοση.

Καλή χορευτική χρονιά σε όλους 2017 - 2018

Το Δ.Σ. του Συλλόγου 

Γράμμος: Αντάρτισσα και Χωροφύλακας μας διδάσκουν από τη χαράδρα του Χάρου

Του Σταύρου Τζίμα

Μου τηλεφώνησε μετά τον Δεκαπενταύγουστο του 2009. “Ξέρεις τι είναι σε λίγες μέρες;”, με ρώτησε.

Της απάντησα πως δεν μου έρχεται στο νου κάτι σημαντικό.

“Είναι τα εξήντα χρόνια από την ήττα στο Γράμμο και θέλω να με πας να δω για τελευταία φορά προτού πεθάνω τα μέρη που πολέμησα…”, μου είπε διστακτικά.

Πως μπορούσα να της αρνηθώ; Την κυρα Ντίνα (Κωνσταντινια Καρυοφίλη) τη γνώρισα στα τέλη της δεκαετίας του 80.

Εργαζόμουν στα ''ΝΕΑ'' τότε και εκείνη ήταν θυρωρός στην επί της Αγίας Σοφίας 10 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, οικοδομή, όπου στεγαζόταν τα γραφεία του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη.

Την είχε φέρει ως θυρωρό ο ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας Βίκτορας Παπαδόπουλος, ένας αριστερός εργολάβος, που βοηθούσε επαναπατρισμένους πολιτικούς πρόσφυγες να ορθοποδήσουν.

Λεβεντογυναίκα παρά το προχωρημένο της ηλικίας της. Δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της σε ό, τι είχε να κάνει με την τάξη και την…πειθαρχία στην οικοδομή.

“Μια μέρα θέλω να σου πω την ιστορία μου και μην την γράφεις αν δεν την βρεις ενδιαφέρουσα”, μου είπε ένα πρωί που ήρθε κλεφτά στο γραφείο, εκμεταλλευόμενη την απουσία του Δημητρη Γουσίδη, του διευθυντή, τον οποίο έτρεμε.

“Ευχαρίστως κυρα Ντινα” της είπα, “να μου τα πεις κάποια στιγμή που θα βρούμε χρόνο”.

Η αλήθεια είναι πως δεν “καιγόμουν” για ένα τέτοιο ρεπορτάζ, πιστεύοντας ότι θα είναι και αυτή μια ιστορία περίπου ίδια μ εκείνη χιλιάδων που πολέμησαν και ταλαιπωρήθηκαν στον εμφύλιο.

Αμ δεν ήταν.

Καθώς ταξιδεύαμε για τον Γράμμο- Αύγουστος του 2009- για λογαριασμό της ''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ'' πλέον, παρέα με τον φωτορεπόρτερ Αλέξανδρο Αβραμίδη, μου εξήγησε πως θέλει να πάει ακριβώς στο… Χάρο.

“Βιάζεσαι πολύ κυρα Ντινα ν ανταμώσεις τον χάρο, έχεις ακόμα χρόνια”, σχολίασα.

Δεν αντέδρασε. Ίσως και να μην άκουσε τι της είπα μια και η σκέψη της ταξίδευε ήδη με το που ξεκινήσαμε απο την Θεσσαλονίκη, πίσω, μέσω της μηχανής του χρόνου.

Δεκαοχτάχρονη κοπέλα, αρραβωνιασμένη μ έναν αριστερό που είχε βγει ήδη με τους αντάρτες του ΔΣΕ στο βουνό το 1947, ζούσε με την μάνα της στο Χιλιόδεντρο Καστοριάς όταν μια νύχτα χωροφύλακες χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού τους.

Μάζεψαν την Κωνσταντινιά, την μετέφεραν στη πολη της Καστοριάς όπου αφού την βασάνισαν και την κούρεψαν γουλί, την άφησαν μερικές μέρες μετά.

Ο δρόμος πλέον για εκείνη, μια γυναίκα κουρεμένη γουλί, οδηγούσε μόνο στον ανήφορο, το βουνό και από εκεί όπως αποδείχθηκε, στην “κόλαση”... 

Νταρντάνα και όμορφη γυναίκα, πανέξυπνη και δεινή πολεμίστρια , δεν άργησε να ανέβει στην ιεραρχία του στρατού των ανταρτών και να φτάσει να γίνει επικεφαλής ομάδας των πιο επίλεκτων καταδρομέων στον Γράμμο.

“Επειδή λόγω της θέσης μου γνωρίζω απόρρητα πράγματα, η ηγεσία είχε βάλει στην ομάδα μου έναν ελεύθερο σκοπευτή, που είχε εντολή με το που θα με συλλάβουν, να με εκτελέσει κατ ευθείαν”.

Το αυτοκίνητο διέσχιζε τον δύσκολο αυτοκινητόδρομο της Δυτικής Μακεδονίας, καταπίνοντας χιλιόμετρα με προορισμό το Νεστόριο της Καστοριάς και από εκεί μέσω της Κοτύλης στον ''Χάρο''. Την φοβερή χαράδρα του Γράμμου που κατάπιε χιλιάδες κορμιά, από τη μια και από την άλλη πλευρά.

Κάποια στιγμή την ρώτησα αν θα είχε αντίρρηση περνώντας από το Νεστόριο να πάρουμε μαζί μας έναν ογδονταπενταχρονο ντόπιο που στον εμφύλιο είχε πολεμήσει ως χωροφύλακας εναντίον του ΔΣΕ, στον ''Χάρο''.

Τον είχα γνωρίσει σε μια άλλη δημοσιογραφική αποστολή στην περιοχή, αλλά δεν ήξερα καν εάν ζούσε.

“Ας έρθει”, απάντησε και συνέχισε την αφήγησή της. Πολύ πριν τον περίφημο “ελιγμό”, το πέρασμα δηλαδή μέσα σε μια νύχτα ολόκληρου του στρατού των ανταρτών, από τον Γράμμο στο Βίτσι, κάτω από τη “μύτη” των δυνάμεων του Εθνικού Στρατού, η ηγεσία του ΔΣΕ ανέθεσε σε ισχυρή δύναμη κομάντος με επικεφαλής την Κωσταντινιά, την φύλαξη του Χάρου, με εντολή να κρατήσουν πάση θυσία την αυχένα, μέχρις ότου ολοκληρωθεί η διαφυγή στο Βίτσι.

“Είκοσι μέρες πριν, μας μετέφεραν σ ένα μέρος στο Γράμμο για προετοιμασία και ξεκούραση, δίχως να ξέρουμε ακριβώς τι θα κάναμε. Πρωτοφανές για μας, το συσσίτιο είχε κάθε μέρα κρέας, φρούτα, γλυκά και ελάχιστη εκπαίδευση…”.

Εκεί, στο “θέρετρο”, θα εξελιχθεί μια ιστορία συγκλονιστική.

“Μια μέρα ο φρουρός με ειδοποίησε ότι ένα μικρο παιδί είχε έρθει στην είσοδο του καταυλισμού και έλεγε πως αναζητεί την αδερφή του. Οι αντάρτες του είπαν να εξαφανιστεί αλλά εκείνο επέμενε. Τι είχε γίνει; το παιδί καταγόταν από ένα χωριό της Ηπείρου, ήταν δώδεκα χρονών, και οι γονείς του είχαν σκοτωθεί στο αντάρτικο, στο βουνό και από την οικογένεια είχαν απομείνει ο μικρός και η δεκαοχτάχρονη αδερφή του. Όταν όμως οι εφεδρείες στο Γραμμο στέρεψαν και άρχισαν οι υποχρεωτικές στρατολογίες μια μέρα οι αντάρτες πήραν και την αδερφή του.

Αυτό θέλησε να την ακολουθήσει αισθανόμενο ότι μένει μόνο, αλλά δεν το άφησαν οι αντάρτες και έκτοτε άρχισε να περιπλανιέται στο Γράμμο και να την αναζητεί. Φαίνεται ότι κάπου έμαθε ότι ήταν στο στρατόπεδο μας και ήρθε. Όταν το είδε η αδερφή του κλαίγοντας το παρακάλεσε να φύγει ώστε να σωθεί κάποιος από την οικογένεια. Εκείνο όμως ήταν ανένδοτο. Και που να πήγαινε χωρίς κανέναν στον κόσμο; πήρα την απόφαση και του είπα να μείνει μαζί μου και να μου κρατάει τις δεσμίδες στην τουρτούρα (μυδράλιο)”.

Ώσπου μια νύχτα πήραν εντολή να αναπτυχθούν στο χείλος της χαράδρας του Γράμμου.

“Ανοίξαμε ορύγματα και πήραμε θέσεις. Το πρωϊ μας εντόπισαν και άρχισαν οι μάχες. Τι μάχες, μακελειό….”.

Το αυτοκίνητο πέρασε την Κοτύλη, μπήκαμε σ έναν χωματόδρομο, και πλησιάσαμε την “πλακαριά” της Χαράδρας.

Μαζί μας και ο υπέργηρος χωροφύλακας, ο θανάσιμος εχθρός της την εποχή εκείνη.

Αντρέα Ρέβα τον έλεγαν και καταγόταν από το χωριό Κυψέλη Καστοριάς.

Με το που μπήκαμε στο κατάφυτο και γαλήνιο τώρα “βουνό του μίσους”, σταμάτησε την αφήγηση. Ο νους της ταξίδευε αλλού. Δεν μου ήταν δύσκολο να φανταστώ που ακριβώς και δεν την ενόχλησα.

Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο, ο Αλέξανδρος έστησε στην κατάλληλη θέση τον τρίποδα και συνεχίσαμε πεζή προς τον τόπο της θυσίας.

Έσερναν ασθμαίνοντας τα βήματά τους. Η διαδρομή προς τον… ''Χάρο'' είναι ανηφορική και τους ώμους τους βάραιναν ογδόντα τέσσερα χρόνια.

Η ομίχλη που τύλιγε το βουνό έκανε το εγχείρημα επικίνδυνο.

Ενα στραβοπάτημα στο δύσβατο μονοπάτι μπορούσε να τους γκρεμίσει στο βάθος της αιματωβαμένης χαράδρας, που “καταβρόχθισε” στον εμφύλιο εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες ανθρώπινες ζωές.

Οι στιγμές ήταν δύσκολες και για τους δυο. Καθώς η κλεψύδρα της ζωής τους άδειαζε εκπλήρωναν μια επιθυμία τους: Να περπατήσουν για ύστατη φορά στα μονοπάτια όπου εξήντα χρόνια πριν “ο ένας τον άλλον έψαχναν για ν αλληλοσφαγούνε” και να αποτίσουν φόρο τιμής σ αυτούς που άφησαν μαζί με τα νεανικά τους κορμιά, τις ελπίδες και τα όνειρά τους σε μια πλαγιά, σε κάποια ρεματιά της ρημαγμένης τότε ορεινής Ελλάδας.

Πάρα τα χρόνια οι μνήμες ήταν ζωντανές και για τους δυο. Πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, άλλωστε, με τα όσα βίωσαν;

Ποιος ήξερε; ισως και να βρέθηκαν καποια στιγμη σε απόσταση βολής ο ένας με τον άλλο ή και να αλληλοπυροβολήθηκαν.

Αφηγήθηκαν ιστορίες απο τις μάχες, έδειξαν ο ένας στον άλλο τα τραύματά του. Όταν όμως η κουβέντα έφτασε στο ποιος είχε το δίκιο και ποιός το άδικο, οι δυο τους έπιασαν τα “χαρακώματα”.

“Ο αγώνας μας ήταν ιερός, πολεμούσαμε για ιδανικά, εσείς για ποιο σκοπό το κάνατε; ”, είπε σε έντονο ύφος κάποια στιγμή στον “αντίπαλο” η παλιά αντάρτισα και η απάντησή του: “καλά που δεν μας κερδίσατε γιατί θάμασταν χαμένοι τώρα…”. Μπηκα στη “μεση” αλλάζοντας κουβένα.

Οι δυό τους περπάτησαν, υποβασταζόμενος μερικές φορές ο ένας απο τον άλλο, στο χείλος του γκρεμού του ''Χάρου'', μιας στρατηγικής σημασίας κορυφής, σε υψόμετρο 1.700 μέτρων για την κατάληψη της οποίας απο τον Εθνικό Στρατό χρειάστηκαν μάχες εβδομήντα ημερών στις οποίες χάθηκαν χιλιάδες ζωές και απο τις δυο πλευρές και έπεσαν οι πρώτες, παγκοσμίως, βόμβες ναπάλμ.

Η Κωνσταντινία μονολογεί: “Εδώ έγινε μακελειό. Οι στρατιώτες έκαναν εφόδους και τους θερίζαμε σαν στάχυα. Στα χαρακώματά μας οι συμπολεμιστές μου σκοτώνονταν σαν σπουργίτια. Πολεμούσα μέρα νύχτα βουτηγμένη σε λάσπη απο χώμα και αίμα των νεκρών συναγωνιστών μου. Ο Χάρος έφαγε πολλά παλικάρια,”.

“Πως να σας βγάλουμε απο αυτούς τους γκρεμούς και τις σπηλιές όπου ήσασταν τρυπωμένοι και πολεμούσατε;” είπε ο χωροφύλακας στην αντάρτισα και εκείνη σχολίασε: “εμείς δεν νικηθήκαμε, προδοθήκαμε απο την ηγεσία μας..”.

Ρώτησα και τους δυο αν σκότωσαν ανθρώπους. Δεν απάντησαν, έδειξαν όμως να μην αισθάνονται άνετα.

Η Κωνσταντινιά συνέχισε να ξεδιπλώνει μνήμες από την χαράδρα του θανάτου. Ήθελε να τα βγάλει από μέσα της.

“Ένα πρωί, με το χάραμα, βγήκα περιπολία στην χαράδρα με άλλους δυο συναγωνιστές. Κάποια στιγμή σ ένα πέρασμα πάτησα πάνω σε κάτι κλαδιά όπου όμως λούφαζε ένας στρατιώτης του εχθρού που είχε στήσει ενέδρα. Άκουσα ένα μεταλλικό κλικ και είδα από κάτω τον στρατιώτη να τραβάει την ξιφολόγχη για να με χτυπήσει. Ενστικτωδώς πάτησα την σκανδάλη του αυτομάτου και τον γάζωσα. Πεθαίνοντας εκείνος με δάγκωσε στο πόδι και η δαγκωματιά δεν έφυγε ποτέ…”,. Μου δείχνει την ουλή. Ανατρίχιασα.

Την ρωτώ για το παιδάκι. Μου λέει πως περνούσε τις ταινίες στην “τουρτούρα” μέσα στον χαλασμό στο όρυγμα και έκλαιγε.

“Οταν εγκαταλείψαμε τον ''Χάρο'', ο μικρός επέζησε αλλά μετά φεύγοντας για τις “λαίκες δημοκρατίες” τον έχασα, δεν ξέρω τι απέγινε.

Περπάτησαν στον αυχένα του ''Χάρου'' όπου σήμερα έχει τοποθετηθεί (απο το ΚΚΕ) μια επιτύμβια στήλη στη μνήμη τεσσάρων νεαρών πολεμιστών του ΔΣΕ οι οποίοι ενώπιον του κινδύνου να συλληφθούν απο τον αντίπαλο βούτηξαν στον γκρεμό και αυτοκτόνησαν.

Η αντάρτισα κατευθύνθηκε βουρκωμένη στο μνημείο.

“Αχ ''Χάρε'', έγινες πραγματικός χάρος, μας έφαγες τα καλύτερα παιδιά και τις πιο όμορφες κοπέλες” αναφώνησε.

Ο στρατιώτης δεν πλησίασε. Το ίδιο και εκείνη όταν αμέσως μετά κατευθυνθήκαμε λίγο παρακάτω στο σημείο όπου μια μαρμάρινη στήλη θυμίζει την σφαγή οχτώ χωροφυλάκων απο ένοπλες κομμουνιστικές ομάδες το 1946.

Δεν κατέβηκε καν απο το αυτοκίνητο.

“Προσεξτε που πατάτε, περπατάμε πάνω σε πτώματα, δεν υπάρχει κομμάτι γης σ αυτή την περιοχή που να μην έχει απο κάτω της ένα παλικάρι και απο τις δυο πλευρές”, ήταν η ανατριχιαστική παρατήρηση της Καρυοφύλη.

Ο ήλιος είχε σταθεί ψηλά, πλησίαζε το δειλινό και τα μολυβένια σύννεφα απο το Ιόνιο και την Αδριατική άρχισαν να συσωρεύονται στο “βουνό του αίματος” .

Στο Γράμμο ο καιρός αλλάζει απο στιγμή σε στιγμή και ήταν ώρα να φύγουμε.

Πως αισθάνεστε; τους ρώτησα καθώς κατεβαίναμε αμίλητοι το μονοπάτι.

“Ήταν άσχημα χρόνια, να μην ξανάρθουν ποτέ. Δεν θέλω να τα βλέπω ούτε στην τηλεόραση”, απάντησε ψύχραιμα ο στρατιώτης.

Η αντάρτισα κοντοστάθηκε. Κοίταξε ανέκφραστη για τελευταία φορά προς το ''Χάρο'', κάθισε στο έδαφος και ξεκίνησε το μοιρολοϊ.

“Θέλω να κλάψω αλλά δεν έχω δάκρυα. Θέλω να βγω και να φωνάξω σηκωθείτε παλικάρια αλλά η φωνή μου δεν θ ακουστεί στις γεμάτες νεκρούς χαράδρες. Αφησα τα νειάτα μου σ αυτό το βουνό και γεύτηκα την προδοσία. Δεν πρέπει ποτε πια να φτάσουμε σε τέτοιες καταστάσεις. Μας έσυραν στο βουνό σε μια προδομένη υπόθεση. Το κρίμα στο λαιμό του Ζαχαριαδη, του Μαρκού, του Γούσια και του Βλαντά”.

Στο καφενείο της Νεας Κοτύλης, ανταρτόπληκτου χωριού του Γράμμου, οι πρωην μισητοί αντίπαλοι απόλαυσαν το τσίπουρο της “συμφιλίωσης” και αποχωρίστηκαν.

Δεν συναντηθηκαν ποτέ πια. Ακολούθησαν ο κάθε ένας την μοίρα της τραγικής εκείνης γενιάς που φεύγει σιγά-σιγά παίρνοντας μαζί της μίση και πάθη της ταραγμένης εποχής της.

“Τώρα ησύχασε η ψυχή μου”, μου είπε η αντάρτισσα καθώς επιβιβαζόταν στο αυτοκίνητ και βυθίστηκε σ ένα βουβό κλάμα.

Τα βάσανα αυτής της “προδομένης αντάρτισσας” όμως δεν τέλειωσαν με το που βγήκε ζωντανή από τον Χάρο. Κάπου στο Γράμμο γνώρισε έναν αξιωματικό του ΔΣΕ, τον καπεταν Στάθη, έμεινε έγκυος, και γέννησε μια κόρη στην Αλβανία, την οποία ‘όμως έχασε, όταν ο στρατός του Ζαχαριαδη συνετρίβη, και τα υπολείμματα έφυγαν με προορισμό τις “λαϊκες δημοκρατίες”.

Η Κωνστανιά με σοβιετικό πλοίο μέσα σε αμπάρια με πίσσα, θα φτάσει μαζί με άλλους συντρόφους της στην Τασκένδη, όπου θα τοποθετηθεί από τους Ρώσους σε μια από τις “κρυφές” πόλεις, όπου φτιάχνονταν πύραυλοι και αεροπλάνα. Ηταν από εκείνες που αποκαλύφθηκαν μετα την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και μέχρι τότε δεν υπήρχαν ούτε στους χάρτες, ενω οι πολίτες απαγορευόταν να μετακινηθούν.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, θα εντοπίσει την κόρη της μέσω του Ερυθρού Σταυρού στην Ουγγαρία και θα την φέρει κοντά της.

Αλλά και εκεί στην “μεγάλη σοσιαλιστική πατρίδα”, θα γευθεί την κομματική προδοσία. ΄Τον έναν από τους δυο μισθούς που έπαιρνε, λόγω του ότι εργαζόταν σε τομέα “υψηλής ευθύνης”, αποφάσισε να τον στέλνει στην Ελλάδα, στην “κολεκτίβα της Μακρονήσου”, όπου ήταν ο εξόριστος πατέρας της.

Ο μισθός αυτός δεν έφτανε ποτέ. Τον κατακρατούσε το κόμμα στην Τασκενδη.

Έτσι μια μέρα, πήγε στην κομματική της οργάνωση τους πέταξε κατάμουτρα το κομματικό βιβλιάριο και έφυγε.

Με τον επαναπατρισμό της τάχθηκε φανατικά υπέρ του ΠΑΣΟΚ και έσταζε δηλητήριο εναντίον της ηγεσίας του ΚΚΕ, στην οποία έριχνε την ευθύνη για το “ελληνικό αίμα” που χύθηκε αλλά και για και το μίσος που ακολούθησε και δίχασε τους Έλληνες.

Με την κυρα Ντίνα δεν χαθήκαμε μετά τον Γράμμο. Μου τηλεφωνούσε συχνά για να με ευχαριστήσει γιατί την βοήθησα να να εκπληρώσει την τελευταία της επιθυμία, το “προσκύνημα” στο Γραμμο, δηλαδή, αλλά και να επαινέσει την “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, που φιλοξένησε τότε μέρος της συγκλονιστικής ιστορίας της.

Μια μέρα μείναμε τρεις ολόκληρες ώρες μαζί μα τον καλό φιλο Γιώργο Γούσια στο σπίτι της και μας αφηγήθηκε στην κάμερα την περιπέτειά της.

Μου είπε τότε ότι θα γράψει και η ίδια ένα βιβλίο και την ενθάρρυνα γι αυτό. Το σάκχαρο όμως τής είχε κάνει ήδη ζημιά. Της τηλεφώνησα μέσα στο καλοκαίρι για να μιλήσουμε γύρω από το βιβλίο της και αν χρειαζόταν κάποια βοήθεια. Δεν απαντούσε κανείς στο σπίτι, ούτε η κόρη της. Πήγαμε με τον Γιώργο στην πολυκατοικία στην οδό Αριανού στην Καλαμαριά, αλλά το διαμέρισμα ήταν ερμητικά κλειστό. Μια γειτόνισά μας είπε ότι πέθανε τέτοιες μέρες πέρυσι.

Της είχαν κόψει και το άλλο πόδι και δεν το άντεξε. Βυθίστηκε σε βαριά κατάθλιψη και εκεί ο μπαγάσας χάρος, τον οποίο αγνόησε περιφρονητικά στο Γράμμο, τη βρήκε αδύναμη, σωματικά και ψυχικά και πήρε την ρεβάνς.

Στη μνήμη αυτής της γυναίκας που βίωσε με τον πιο τραγικό τρόπο την διάψευση της ελπίδας και την προδοσία, γράφτηκαν, ως κατευόδιο, οι παραπάνω γραμμές. Ήταν, εξάλλου, για μένα μια συναρπαστική δημοσιογραφική εμπειρία.

Ο Σταύρος Τζίμας είναι δημοσιογράφος και το υπέροχο αυτό κείμενο  δημοσιεύτηκε στο Χρονολόγιό του, στο Facebook, απ’ όπου το δανειστήκαμε για να το μοιραστούμε μαζί σας.

Π. Καρβουνόπουλος

www.militaire.gr

Τιμητική εκδήλωση-αφιέρωμα στον Πετρο Λούκα Χαλκιά, διοργανώνουν η Ένωση Ηπειρωτών Περιστερίου και ο Δήμος Περιστερίου τη Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017, ώρα 20.00' στο Άλσος Περιστερίου.

H Ένωση Ηπειρωτών Περιστερίου και ο Δήμος Περιστερίου, αναγνωρίζοντας τη τεράστια προσφορά του στην ηπειρώτικη αλλά και τη δημοτική μουσική παράδοση, διοργανώνουν τιμητική εκδήλωση-αφιέρωμα  και βράβευση  για το έργο του, τον Πετρο Λούκα Χαλκιά, τη Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017, ώρα 20.00' στο Άλσος Περιστερίου.

Τραγουδούν στην εκδήλωση-αφιέρωμα οι, Αντώνης Κυρίτσης, Κώστας Τζίμας, Κώστας Λεοντίδης, Παγώνα Αθανασίου, Λευκοθέα Φιλιππίδη, Ανθούλα Νούση, Ηλίας Κόντης, Χρήστος Πότσης, Λευτέρης Κωνσταντίνου, Θωμάς Κυρίτσης, Γιώργος & Κωνσταντίνος Κόντης και Βαγγέλης Τόρης.  

Κλαρίνο θα παίξουν εκτός του Πέτρου Λούκα Χαλκιά και οι, Νίκος Φιλιππίδης, Ναπολέων Δάμος, Σταύρος Καψάλης, Γιώργος Κοτσίνης, Τάσος Μαγκλάρας, Δόκιμος Χαραλάμπους, Θεόδωρος Γεωργόπουλος και ο εγγονός του Πέτρος Χαλκιάς.

Τους προαναφερόμενους  κλαρινίστες και τραγουδιστές, θα συνοδεύσουν οι ηπειρώτικες  κομπανίες των, ΠέτρουΛούκα Χαλκιά, Νίκου Φιλιππίδη και Τάσου Μαγκλάρα

Συμμετέχουν οι παραδοσιακές χορωδίες της Ένωσης Ηπειρωτών Περιστερίου και της Ομοσπονδίας Αποδήμων Μουργκάνας και θα χορέψουν τα πολυμελή χορευτικά των δύο προαναφερόμενων ηπειρώτικων αποδημικών Συλλόγων.

Είσοδος ελεύθερη.

www.romiazirou.blogspot.gr