ROMIANEWS

Τετάρτη 10 Αυγούστου 2022

Γιαγιά 108 Ετών Από Την Κάλυμνο Έτοιμη Για Το Ρεκόρ Γκίνες. Έχει 50 Εγγόνια, 87 Δισέγγονα, 2 Τρισέγγονα Και Φροντίζει Ηλικιωμένους Στο Γηροκομείο

Ένα μικρό αφιέρωμα έκανε το kalymnos-news.gr στην πολύτεκνη, υπεραιωνόβια Καλυμνιά, την Παναγιούλα Στεφανιδάκη.

Η Παναγιούλα (Παναγιώτα) Στεφανιδάκη, το γένος Ελένη, είναι κόρη του Χρήστου και της Θεμελίνας.

Γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1914 σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Ληξιαρχείου Καλύμνου.

Η κυρά Παναγιούλα είναι η γηραιότερη Kαλυμνιά και συγκαταλέγεται στις γηραιότερες Ελληνίδες.

Γεννήθηκε στην Κάλυμνο τρεις μήνες μετά την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, έζησε το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και φυσικά έζησε και τη σημερινή πανδημία που έπληξε όλο τον κόσμο.

(Οικογενειακή φωτογραφία. Η κυρά Παναγιούλα με το σύζυγο της Μιχάλη και με τα αδέλφια της)

Παντρεύτηκε σε ηλικία 21 ετών, στις 23 Δεκεμβρίου 1935, τον Μιχαήλ Στεφανιδάκη, Μικρασιάτη που γεννήθηκε στην Αλικαρνασσό, από Κρητικό πατέρα και μητέρα Κώα.

Απέκτησαν δέκα (10) παιδιά, πέντε (5) αγόρια και πέντε (5) κορίτσια: τον Νικόλα, τον Χρήστο, τον Παντελή, τον Γιάννη και τον Κώστα , τη Θεμελίνα, τη Σεβαστή, την Αγγελική, τη Γεωργία και τη Μαρία. Στη ζωή βρίσκονται τα 8 παιδιά. Έχουν αποβιώσει ο Χρήστος και ο Παντελής.

Επίσης η κυρά Παναγιούλα έχει 44 εγγόνια, 91 δισέγγονα και 5 τρισέγγονα.

(Η κυρά Παναγιούλα με κάποια από τα 44 εγγόνια της)

Και τα 10 παιδιά της οικογένειας του Μιχάλη και της Παναγιούλας ξενιτευτήκαν στην Αυστραλία. Η κυρά Παναγιούλα και ο σύζυγος της Μιχάλης έμειναν στην Κάλυμνο και έκαναν κάποια ταξίδια στην Αυστραλία για να δουν τα παιδιά τους. Μάλιστα σε ένα ταξίδι τους στην Αυστραλία τα Χριστούγεννα του 1974, ήταν τότε που η πόλη του Ντάργουιν καταστράφηκε από τον κυκλώνα Τράσυ.

Αυτή την περίοδο η κυρά Παναγιούλα μένει στο σπίτι της μικρής κόρης της, της Μαρίας Στεφανιδάκη Βλασερού, στην Κέρκυρα. Η Μαρία με την οικογένεια της μόλις επέστρεψαν μόνιμα στην Ελλάδα, πήραν πριν 4 χρόνια, τον Δεκέμβριο 2018, την κυρά Παναγιούλα στην Κέρκυρα, όπου διαμένουν.

Από τα 8 παιδιά της κυρά Παναγιούλας που είναι εν ζωή, τα τέσσερα μένουν στην Αυστραλία, τα δύο στην Κάλυμνο, ένα στην Κω και η Μαρία η μικρότερη στην Κέρκυρα

(Η κυρά Παναγιούλα με ένα από τα δισέγγονα της)

Τα κατάλευκα μαλλιά, το γαλήνιο ύφος, η ξεχωριστή γλυκύτητα, το χαμόγελο στα χείλη που ποτέ δεν της έλειψε, τα λαμπερά μάτια της, το αρχοντικό ύφος, οι ρυτίδες γήρατος που κι αυτές έχουν τη δική τους χάρη, συνθέτουν το σημερινό πορτρέτο της υπεραιωνόβιας κυρά Παναγιούλας στα 108 χρόνια της.

Κλείνοντας το μικρό αυτό αφιέρωμα και παραθέτοντας κάποιες οικογενειακές φωτογραφίες, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Μαρία Στεφανιδάκη Βλασερού την μικρή κόρη της κυρά Παναγιούλας ,την Μαρία Κλήμη Στεφανιδάκη νύφη και την Παναγιούλα Στεφανιδάκη εγγονή για τα στοιχεία και τις φωτογραφίες που μας διέθεσαν.

Πηγή: Kalymnos-news.gr

https://fanpage.gr

Τρίτη 9 Αυγούστου 2022

Σαν σήμερα σκοτώθηκε ο Μάρκος Μπότσαρης. Επετειακό αφιέρωμα

Γράφει ο Σωτήρης Λ. Δημητρίου

Η τελευταία μάχη και ο θάνατος του Σουλιώτη ήρωα στο Κεφαλόβρυσο Ευρυτανίας. 8 προς 9 Αυγούστου το βράδυ 1823. «Μάνα δε γέννησε στην Ελλάδα δεύτερο Μάρκο… Ούτε είδα, ούτε θα ιδώ τέτοιον πολεμάρχη». Είπε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης για τον Μάρκο Μπότσαρη.

Μεταξύ τους οι Σουλιώτες μπορεί να μάλωναν, θύμωναν, τρώγονταν πολλές φορές, μα ήταν σαν να μάλωναν στην ίδια την φαμίλια, στο ίδιο σπίτι. Κι όμως ο αγώνας ήταν αγώνας. Πάλεψαν για την λευτεριά και απόσπασαν τον θαυμασμό όλης της χώρας.

«Πού πας ορέ Μάρκο; με τούτους πας να πολεμήσεις; Εκείνοι είναι μεγάλο ασκέρι». Λέει ο Καραϊσκάκης.

«Αν σε ρωτήσουν πού πάω, να τους πεις, ότι ο Μάρκος πάει για να σκοτωθεί». Απαντάει φεύγοντας ο Σουλιώτης ήρωας.

Και πήγε…

Από την πλευρά των Τούρκων, δύο ασκέρια υπό τους Μουσταή Πασά της Σκόνδρας με 12.000 Αλβανούς και 3.000 Μιρντίτες (Αλβανοί βουνίσιοι ρωμαιοκαθολικοί χριστιανοί) και Ομέρ Βρυώνη πασά των Ιωαννίνων με 4.000 Τουρκαλβανούς, χωρισμένοι σε τρία τμήματα, ξεκινούν σε παράλληλη κάθοδο προς το Μεσολόγγι.

Κατάλαβε ο Μάρκος τις δύσκολες ώρες και δεν κάθισε καθόλου μέσα στην πολιτεία, αλλά πήρε 400 Σουλιώτες κι άλλους 850 ακόμα και έβαλε στο μυαλό του το σχέδιο επίθεσης κατά του Σκόντρα.

Για να πάψει κάθε γκρίνια και παράπονο μπροστά σε όλους ξέσκισε το δίπλωμα της αρχιστρατηγίας και είπε εκείνο το αθάνατο:

«Όποιος είναι άξιος παίρνει το δίπλωμα μεθαύριο μπροστά στον εχθρό».

Και κάλεσε συμβούλιο και μεταξύ άλλων είπε: «Ο Θεός μας βοήθησε και νικήσαμε πολλές φορές τους εχθρούς της πίστης μας, θα μας βοηθήσει να νικήσουμε και τούτον τον εχθρό που έχει στηρίξει όλες τις ελπίδες τους ο Σουλτάνος.

Απάντησαν οι καπεταναίοι πως πολλές φορές είχαν νικήσει τους Γκέγκηδες και θα τους νικήσουν και τώρα σε τούτα τα βουνά που διάλεξαν να κατεβούν. Όλοι μαζί με τον θρυλικό αρχικαπετάνιο, τον Μάρκο Μπότσαρη που ο Νίκος Ζιάγκος στο βιβλίο του, τον αποκαλεί συνέχεια «ισόθεο», ανεβαίνουν για τα βουνά του Καρπενησιού.

Τζαβέλλας, Φωτομάρας, Ζέρβας, Γιολδάσης με τα αδέρφια του, Ζαχαράκη και Κώστα Σερέτη, Σιαδήμας, Κοντογιαναίοι της Φθιώτιδας τάχτηκαν στα Λακώματα της Σανιάδας που είναι στις πλαγιές του Κόρακα.

Ο Μάρκος και οι Σουλιώτες προχώρησαν στο Μικρό Χωριό. Μόλις έφτασαν έστειλε ο Μάρκος τρία ψυχωμένα παλικάρια να συγκεντρώσουν πληροφορίες για τον εχθρό. Τα ξαδέρφια του, Θανάση (Τούσια) Μπότσαρη, τον Θανάση Κουτσονίκα και τον Γιάννη Μπαϊραχτάρη. Τον μπαϊραχτάρη του (σημαιοφόρο του).

Ήταν 7 Αυγούστου που τούτα τα παλικάρια μπήκαν στο εχθρικό στρατόπεδο να το κατασκοπεύσουν, αφού τίποτα δεν διέφερε από τον εχθρό, ούτε στο ντύσιμο ούτε στην γλώσσα. Τιμή σε τούτα τα παλικάρια. Γύρισαν την ίδια μέρα και είπαν όσα είδαν και άκουσαν στον Μάρκο. Αμέσως ο αρχικαπετάνιος έστειλε γράμμα στα Λακώματα:

«Αδερφοί καπεταναίοι. Εγώ ήρθα και έχω σκοπό να προσβάλω τον πασά. Αν θέλετε κατεβάτε κάτω στον Άγιο Νικόλαο του χωριού Κλαψίου να κουβεντιάσουμε και να τον χτυπήσουμε μαζί κι αν δεν θέλετε μην έρχεστε».

«Δεν είμαστε γυναίκες να μην πάμε», είπαν οι Σουλιώτες και πήγαν στον Άη Νικόλα. Εκεί τους περίμενε ο Μάρκος και μιλήσανε.

Αποφάσισε ο Μάρκος το βράδυ 8 με 9 Αυγούστου να μπει από την είσοδο της κοιλάδας ακολουθώντας το ρέμα και θα χτυπούσε άξαφνα. Εκείνοι θα ’πρεπε να πέσουν πάνω στον εχθρό από την άλλη μεριά, από το διάσελο του Άη Αντρέα και από το γεφύρι του Δεσπότη, έτσι θα έβαζαν τον εχθρό στην μέση.

Έμαθαν οι Τουρκαλβανοί Γκέγκηδες από μαντατοφόρο που δείλιασε και πήγε προσκύνησε, τις προθέσεις του Μάρκου. Δεν πίστευαν ότι θα τους χτυπήσουν 1.250 άνθρωποι και μάλιστα τον «υπερήφανο» στρατό των Σκοντράνων.

Σύνθημα: Τσίλι γιε τι; Παρασύνθημα: Χέκουρ

Στις 8 Αυγούστου την νύχτα οι οπλαρχηγοί με τον Τζαβέλλα, έφτασαν στον Άη Αντρέα και έστειλαν ανιχνευτές.

Από την άλλη μεριά ο Μάρκος με τους άντρες του έμπαινε στην ρεματιά το βράδυ 10,15΄ που όρισαν, όπως είχαν μιλήσει. Με ακρίβεια κινήθηκε και ο Τζαβέλλας. Σύνθημα για να μη σκοτωθούν μεταξύ τους είχαν το: Τσίλι γιε τι; (ποιος είσαι) και παρασύνθημα: Χέκουρ (σίδερο).

Ξαφνικά, την γαλήνη της νυχτιάς την αναστατώνει η σάλπιγγα της επίθεσης. Τότε άρχισε το μεγάλο γιουρούσι, μοναδικό στην ιστορία των Σουλιωτών. Το Κεφαλόβρυσο, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, μετατρέπεται σε ένα απέραντο σφαγείο Τουρκαλβανών. Το απερίγραπτο μακελειό συνεχίστηκε ως πριν χαράξει στο Κεφαλόβρυσο και γέμισε η κοιλάδα σφαγμένα κουφάρια.

Τους βρήκε τέτοιο κακό μέσα στην νύχτα στο ορδί τους που νόμισαν ότι ήταν λάθος, ατύχημα και φώναζαν: «Χατάς…χατάς…». Απάντησε ο ίδιος ο Μάρκος φωνάζοντας:

Δεν είναι χατάς (ατύχημα), σας σφάζει ο Μάρκος.

Οι Σουλιώτες, αλαλάζουν σαν δαιμονισμένοι και σφάζουν ασταμάτητα, για να μην προλάβουν οι τουρκαλβανοί να συνέρθουν. Τρέχουν πανικόβλητου οι «αήττητοι» του Μουσταή Πασά της Σκόνδρας πανικοβλημένοι και πνιγμένοι στο αίμα. Οι Σουλιώτες ορμούν με ακόμα περισσότερη μανία και ατέλειωτο πάθος. Μεγάλος είναι ο πανικός και η σύγχυση που επικρατεί στους τουρκαλβανούς. Δεν ξέρουν από ποιον να φυλαχτούν και σφάζονται μεταξύ τους. Τα σπαθιά βούλιαζαν στις σάρκες των τουρκαλβανών και έκοβαν τα κεφάλια τους, σφύριζαν οι σφαίρες στην λαγκαδιά και στα φυλλώματα των πλατάνων. Μια σφαίρα βρήκε τον Μάρκο στο βουβώνα, μα δεν την κατάλαβε και συνέχιζε την σφαγή.

Ο Κουτσονίκας γράφει, ότι ο Κίτσος Τζαβέλλας με τους δικούς του πολέμησε από την άλλη μεριά ως πριν το χάραμα που υποχώρησαν όλοι.

Το σώμα υπό τον Κίτσο Τζαβέλα υποχώρησε μετά από σύντομη ανταλλαγή πυρών, γράφει η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τ. ΙΒ’, σ. 303.

Αυτή είναι η πρώτη καταδρομική επίθεση στη παγκόσμια πολεμική ιστορία που έχει καταγραφή και ήταν σχέδιο του Μάρκο Μπότσαρη.

Με το χάραμα της 9 Αυγούστου οι Σουλιώτες αποχωρούν χωρίς τον κίνδυνο να τους ακολουθήσει κανείς. Οι Σουλιώτες λουσμένοι πατόκορφα απ’ το εχθρικό αίμα γελούν με το κατόρθωμά τους. Μαζί τους, εκτός τα πολλά λάφυρα, σέρνουν αιχμάλωτο και τον διοικητή του στρατοπέδου, τον Άγο Βασιάρη.

Τον Μάρκο έμελλε εκείνο το βράδυ να τον σταματήσει μόνο ο θάνατος από το να πιάσει τον Σκόντρα αιχμάλωτο ή να του πάρει το κεφάλι!

Ο Μουσταή Πασά της Σκόντρας ταμπουρωμένος πίσω από την μάντρα με όλους τους σωματοφύλακες και ο Μάρκος όρμησε κατά κει. Από κοντά του o ξάδερφός του Νάσης Κουτσονίκας, αδερφός του Λάμπρου, καθώς ο άλλος ξάδερφός του Τούσιας Μπότσαρης, έσφαζε τουρκαλβανούς λίγο πιο πέρα. Δεν πρόκανε ο Κουτσονίκας να κρατήσει το λαβωμένο στο βουβώνα θηρίο, τον «ισόθεο» Μάρκο (έτσι τον αποκαλεί ο Νίκος Ζιάγκος) προτού βγάλει το κεφάλι από τον τοίχο να χιμήξει. Μέσα στην νύχτα το θανατηφόρο βόλι τον βρήκε πάνω από το δεξί μάτι.

Ο Νάσης Κουτσονίκας τον σηκώνει με πόνο και συντριβή και τον μεταφέρει πιο πίσω και τον φορτώνεται ο Τούσιας Μπότσαρης μέχρι να τον κατεβάσουν μέσα στην νύχτα προτού το αντιληφτούν τα παλικάρια ότι ο Μάρκος πάει και χάσουν το ηθικό τους.

Η είδηση για τον χαμό του Μάρκου Μπότσαρη έγινε στριγγιά φωνή και μεγάλο μοιρολόι και πέταξε πάνω από βουνά, φαράγγια και κάμπους από όλη την επαναστατημένη Ελλάδα. Και έφτασε και πάνω στην Ήπειρο, στην Θεσπρωτία και στο ερημωμένο Σούλι στην γενέτειρα του Μάρκου και όλων των Σουλιωτών.

Όταν απομακρύνονται αρκετά από το διαλυμένο στρατόπεδο οι Σουλιώτες και χάνονται οι κραυγές του πόνου και της απελπισίας, φτάνουν σε ένα αναπάντεχο θέαμα. Σε ένα πλάτωμα του Κώνισκου, βλέπουν τον αρχηγό τους, το Μάρκο, νεκρό. Δίπλα του, οι συνοδοί του σκυφτοί και αμίλητοι. Η χαρά της νίκης μετατρέπεται σε οδύνη και το μίσος της εκδίκησης τρελαίνει το μυαλό τους. Με μιας γονατίζουν τον αιχμάλωτο Άγο Βασιάρη μπρος στο σώμα του αρχηγού τους, όπως ορίζουν τα αρχαία πολεμικά έθιμα, και τον σφάζουν.

Ο Μάρκος είχε πιάσει τον Άγο Βασιάρη που ήταν αρχηγός του στρατοπέδου και τον παρέδωσε στους Σουλιώτες να τον κρατήσουν. Εκείνοι όμως μετά τον θάνατο του Μάρκου, τον σκότωσαν.

Τον Μάρκο τον πήγαν στο Μεγάλο Χωριό 5 η ώρα το πρωί και από κει συνοδεία 100 Σουλιώτες για το Μεσολόγγι. Έφτασαν 11 η ώρα στο μοναστήρι του Προυσού όπου είχε αποσυρθεί ο Καραϊσκάκης μετά την αρρώστια του. Φτάνοντας η πομπή των Σουλιωτών, βγήκε κλαίγοντας ο Καραϊσκάκης και πάει στον νεκρό Μάρκο και τον ασπάζεται. Αποχαιρετώντας τον δε, λέει:

«Μακάρι αδερφέ Μάρκο από τέτοιον θάνατο να πάενα κι εγώ».

Περπατώντας πολύ γρήγορα και ασταμάτητα οι Σουλιώτες με τον νεκρό Μάρκο, έφτασαν στο Αγρίνιο 11 η ώρα προτού τα μεσάνυχτα και από εκεί στο Μεσολόγγι στις 10 Αυγούστου στις 9 με 10 η ώρα το πρωί.

Βαρύ πένθος για τον 33χρονο αρχικαπετάνιο Μάρκο Μπότσαρη στο Μεσολόγγι. Ο πρώτος έπαρχος υποδέχτηκε τον Μάρκο και τον ασπάστηκε. Η Μάρω, αδερφή του Μάρκου ζήτησε να τον πάρει στο σπίτι της για τις τελευταίες φροντίδες και να τον κλάψει.

Συνηθισμένη από θανάτους η φάρα των Μποτσαραίων, όπως και όλων των Σουλιωτών.

«Ήταν γραμμένο έτσι να πάει και ο Μάρκος μου, από τότε που γεννήθηκα δεν άκουσα και δεν είδα τίποτε άλλο από σκοτωμούς, πόλεμο και κακό».

Είπε μέσα στα άλλα η αδερφή του Μάρκου η Μάρω. Κι έκλαψε τον αδερφό της με έναν γοερό θρήνο, που εξιστορούσε την ζωή του από το Σούλι που γεννήθηκε ως την Κέρκυρα, στην Ιταλία, στα νησιά, παντού όπου περπάτησε ο ήρωας και ανέβασαν τον θρήνο πολύ ψηλά και έφτασαν και στο Καρπενήσι που άφησε την τελευταία του πνοή τούτος ο αετός που ήταν του Σουλίου και έγινε ολόκληρης της Ελλάδας.

Συμφωνία επιβλητική οι 33 κανονιές όσες και τα χρόνια του Μάρκο Μπότσαρη του Σουλιώτη, που αντηχούσαν κάθε ένα τέταρτο.

Η κηδεία του Μάρκου

Ο ίδιος ο έπαρχος Κ. Μεταξάς γράφει: «Ο νεκρός πέρασε στο σπίτι του θριαμβευτικά, ντυμένος με τα καλά του και σκεπασμένος με την Ελληνική σημαία. Κι ο λαός σε ατελείωτη σειρά περνούσε και φιλούσε τον ελευθερωτή της πατρίδας».

Το απόγευμα έγινε η κηδεία, ξεκινώντας από το σπίτι του έπαρχου για να δειχτεί πως τον κηδεύει το έθνος. Τούτη η πομπή έμοιαζε με έναν θρίαμβο σαν εκείνο των αυτοκρατόρων της Ρώμης ή των Βυζαντινών στρατηγών. Μπροστά οι τουρκαλβανοί αιχμάλωτοι, άλογα των πασάδων με τις τούρκικες σημαίες από πάνω. Ακολουθούσαν οι παπάδες με τον Δεσπότη, κι αμέσως ύστερα ο νεκρός που τον σήκωναν ψηλά, στα δυνατά τους μπράτσα 12 παλικάρια του, ενώ κοντά στο φέρετρο ακολουθούσε η Μάρω και οι άλλοι συγγενείς του, ο Έπαρχος οι καπεταναίοι, ο λαός. Γυναίκες με ξέπλεκα μαλλιά ριγμένα στην πλάτη συμπλήρωναν την πορεία, ενώ ακολουθούσαν φορτιάτικα ζώα με όλα τα όπλα και τα σπαθιά, που πιάστηκαν στην μάχη. Τελευταία έρχονταν οχτώ χιλιάδες γιδοπρόβατα και έκλεινε ο θρίαμβος.

Μετά την νεκρώσιμη ακολουθία θάφτηκε μπροστά στον ιερό ναό της εκκλησιάς «Παναγία» δίπλα στον τάφο του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη.

Δεν υπήρχε άνθρωπος απλός κι επίσημος που να μην τον συγκίνησε ο θάνατος του Μάρκου, μας γράφει ο Νίκος Ζιάγκος στο βιβλίο του: «Μάρκος Μπότσαρης»

Ήταν νύχτα πριν ξημερώσει η 9η Αυγούστου 1823 που ο Μάρκος Μπότσαρης από την μάχη στο Κεφαλόβρυσο πέρασε στην αιωνιότητα.

Οι απώλειες της μάχης εκατέρωθεν

Το νυχτερινό γιουρούσι που ξημέρωνε η 9 Αυγούστου 1823, στα Πλατάνια του Κεφαλόβρυσου, οι Έλληνες – Σουλιώτες είχαν ακόμη 59 νεκρούς, εκτός του Μάρκου και 42 τραυματισμένους. Σκότωσαν 1.500 Τουρκαλβανούς και πλήγωσαν λιγότερους. Έπιασαν αιχμαλώτους και πήραν 1.600 τουφέκια, 1.800 πιστόλες και 300 σπαθιά. Πήραν ακόμα, 1.200 άλογα, 30 μουλάρια, 4 σημαίες και χιλιάδες γιδοπρόβατα.

Όμως κάποιοι ιστορικοί μιλάνε για 3.000 απώλειες των Τούρκων, ο Πρόκες Όστεν για 2.000 και ένα τραγούδι για 1.200.

Πολλά τραγούδια γράφτηκαν για τον Μάρκο. Τραγούδια που εξυμνούσαν την παλικαριά του, τις μάχες που έδωσε αλλά και θρήνοι και μοιρολόγια, για τον θάνατό του σε αρβανίτικα και σε ελληνικά. Όλη η Δυτική αλλά και η υπόλοιπη Ελλάδα θρήνησε αυτό το παλικάρι, τον μετρημένο, τον ντροπαλό και λιγομίλητο και γνωστικό, τον άξιο και έξυπνο αρχικαπετάνιο, που στις μάχες γινόταν θηρίο ανήμερο και τον έτρεμαν και σέβονταν και οι εχθροί του. Κάποιοι έκλαψαν την απώλεια τέτοιου παλικαριού, όπως ο πασάς Ισμαήλ Πλιάσα, από σεβασμό στον Μάρκο κι ας ήταν οχτρός.

Έγραψαν πολλοί ποιητές και συγγραφείς για τον Μάρκο. Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη συγκίνησε τους φιλέλληνες σε Ευρώπη και Αμερική. Αρκετά ποιήματα αφιερωμένα σ’ αυτόν από πολλούς Ευρωπαίους ποιητές, ακόμη και ο Ζακυνθινός συνθέτης Παύλος Καρρέρ το1858 παρουσίασε την όπερα «Μάρκος Μπότσαρης». Μία πλατεία του Στρασβούργου έχει το όνομα του Έλληνα οπλαρχηγού και μια ταμπέλα γράφει εν συντομία ποιος ήταν ο Μάρκος Μπότσαρης. Το γαλλικό κράτος τίμησε το 1911 τον Μάρκο Μπότσαρη, δίνοντας σ’ έναν από τους σταθμούς του παρισινού μετρό τ’ όνομά του («Botzaris»). Στο Στρασβούργο υπάρχει πλατεία που έχει το όνομά του: «Square Markos Botzaris».

Μετά την Έξοδο και τη κατάληψη του Μεσολογγίου από τους οθωμανούς, οι τουρκαλβανοί άνοιξαν τον τάφο του Μπότσαρη αναζητώντας τα πολύτιμα όπλα του.

Ο Μάρκος Μπότσαρης έμεινε στην ιστορία για την ανδρεία του και τη σημαντική συμβολή του στον Αγώνα για την ανεξαρτησία των Ελλήνων και δίκαια θεωρείται εθνικός ήρωας. Είναι ο μόνος ίσως που δεν θα του βρει κάποιος ούτε ένα ψεγάδι, σε αυτό το ανδρείο παλικάρι, τον συνετό άνδρα, τον έξυπνο στρατιωτικό, τον ακέραιο χαρακτήρα. Ο μεγαλύτερος ήρωας που γέννησε η Ήπειρος και από τους μεγαλύτερους ήρωες της κατά την ιστορία της νεότερης Ελλάδας.

Γκιόλιας Μ., Ιστορία Της Ευρυτανίας στους Νεότερους Χρόνους (1393 – 1821), Εκδόσεις «ΠΟΡΕΙΑ», Αθήνα 1999.

Μαυρομύτης Γ.Α., Καρπενήσι 1810 – 1820, Εκδόσεις «ΠΑΝΕΥΡΥΤΑΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ», Αθήνα 2006.

Μηχιώτης Χ., Τυμφρηστός και Τυμφρήστιοι, Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ», Αθήνα 1990.

Ν. Λιάγκου: Μάρκος Μπότσαρης

Κ. Μεταξά: Ιστορικά απομνημονεύματα

Σπ. Τρικούπη: «Ιστορία του» Τ. Γ΄.

Σωτήρης Λ. Δημητρίου

Η ζωή σε ένα απομονωμένο χωριό

Η παραδοσιακή ζωή του χωριού άλλαξε ριζικά. Η ερήμωση των χωριών, κυρίως των ορεινών, η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση, άφησαν μόνιμες καταστάσεις, οι περισσότεροι κάτοικοι δεν επέστρεψαν ποτέ, συνέχισαν αλλού τη ζωή τους.

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό μας στην Ευρυτανία, προορισμός μας η Χρύσω - ένα μικρό χωριό των Αγράφων, όπου μας υποδέχονται η γιαγιά Μαρία και ο γιός της Γρηγόρης.

Μας περιγράφουν πως ήταν και πώς είναι η ζωή στο χωριό σε ένα ταξίδι, γεμάτο θύμησες και νοσταλγίες...

Βίντεο: Ανδρέας Κουτσοθανάσης

Δευτέρα 8 Αυγούστου 2022

20χρονος έφυγε από τη ζωή μετά από τροχαίο

Μετά από νοσηλεία είκοσι περίπου ημερών έφυγε από τη ζωή ένας 20χρονος. Ο 20χρονος είχε τραυματιστεί σοβαρά σε τροχαίο που είχε στην Πρέβεζα, κοντά στην υποθαλάσσια σήραγγα.

Ο νεαρός, με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις είχε μεταφερθεί και νοσηλευόταν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων.

Τελικά ο 20χρονος δεν τα κατάφερε και έχασε την μάχη βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του και την τοπική κοινωνία.

https://www.epiruspost.gr/

Λάκκα Σούλι 1897.

Γράφει ο Αθανάσιος Δημ. Στράτης

Μετά τον ατυχή Ελληνοιτουρκικό πόλεμο του 1897, οι διώξεις των κατοίκων της περιοχής Λάκκας Σουλίου συνεχίζονταν, αν και οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο κρατών βρίσκονταν σε εξέλιξη. Οι Τούρκοι λεηλατούσαν τα χωριά, βασάνιζαν και φυλάκιζαν τους χωρικούς, άδειαζαν σπίτια και εκκλησίες. Η εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, στο φύλλο της 24 Ιουνίου 1897 καταχωρεί την επόμενη ανταπόκριση - ντοκουμέντο:

Γιορτάζουμε εφέτος τα 200 χρόνια από το 1821. Πόσα δεινά υπέμειναν οι τουρκοκρατούμενες περιοχές για άλλα 100 σχεδόν χρόνια μέχρι της απελευθέρωση το 1913.

(Από το ανέκδοτο βιβλίο του Αθ. Δ. Στράτη: “Από τον Άραχθο έως τον Αχέροντα, η καθημερινή ζωή των κατοίκων επί τουρκοκρατίας”.

Σάββατο 6 Αυγούστου 2022

Οι ευγενείς και οι αγενείς. «Κύμβαλα αλαλάζοντα» και πρόβατα εβλάζοντα! (Ο εβδομαδιαίος προβληματισμός).

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Η έκφραση αυτή προέρχεται από την Αγία Γραφή (αν θυμάμαι καλά) και τη χρησιμοποίησε ο Απόστολος Παύλος. Λέγεται για ανθρώπους φλύαρους που ο λόγος τους δεν έχει ουσία, αλλά απλά κάνουν θόρυβο και μάλιστα ενοχλητικό. Αυτούς δηλαδή που δημιουργούν χλαπαταγή, άμα ανοίξουν το στόμα τους. Λειτουργούν φυσικά σαν τα κενά δοχεία που βροντούν περισσότερο από τα γεμάτα. Και είναι αλήθεια πως για να γεμίσεις με χρήσιμο περιεχόμενο τα δοχεία χρειάζεται δουλειά, πολύ δουλειά, καταπώς θα έλεγαν εκεί στο Τζουμέρκο. «Θέλει δουλειά, πολύ δουλειά για να υφάν’ς και να φκιάξεις σκουτιά». Έτσι για να πεις κάτι της προκοπής θέλει γνώση, σκέψη, περίσκεψη, αυτογνωσία και ετερογνωσία, ευγένεια ψυχής, ήθος και αξιοπρέπεια. Και επειδή όλα αυτά είναι εν γένει δυσκολοκατόρθωτα αρχίζουμε και ρίχνουμε συνεχώς ρουμποστίνες και φιστούρες για να καλύψουμε τα ακάλυπτα.

Προαιώνιο το ερώτημα. Πού τελειώνει το πρόσωπο και από πού αρχίζει το προσωπείο κάθε ανθρώπου; Είναι αλήθεια πως ο άνθρωπος ζει με δυο διαστάσεις, -όπως θα έλεγε και ο Παπανούτσος- την «εσωτερική» και την «εξωτερική». Από τη μια θέλει για τον «εαυτό» του και από τον «εαυτό» του και από την άλλη θέλει μαζί με τους «άλλους» και για τους «άλλους».

Είναι αυτό που τέλεια διέγνωσε ποιητικά ο Καβάφης. «Mε λόγια, με φυσιογνωμία, και με τρόπους/ μια εξαίρετη θα κάνω πανοπλία̇ /και θ’ αντικρύζω έτσι τους κακούς ανθρώπους /χωρίς να έχω φόβον ή αδυναμία./ Θα θέλουν να με βλάψουν. Αλλά δεν θα ξέρει/ κανείς απ’ όσους θα με πλησιάζουν/ πού κείνται η πληγές μου, τα τρωτά μου μέρη,/ κάτω από τα ψεύδη που θα με σκεπάζουν».

Τα ακάλυπτα που ενίοτε γίνεται προσπάθεια να «καλυφθούν» δια εξουσιαστικού λόγου. Μόνο που ο εξουσιαστικός λόγος εδώ μεταβάλλεται σε αφοριστικό. Δικαίωμα να λέει ο καθένας ό,τι θέλει και όπως θέλει. Δικαίωμά μου όμως να κρίνω. Και είμαι απόλυτα φειδωλός στα επίθετα. Έχει την αιτία της αυτή η τακτική. Ένας μεγάλος ποιητής είχε πει κάποτε. Η ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη και η πλέον ακίνδυνη, αν εξαιρέσει κανείς τα επίθετα. Ασφαλώς και δεν νιώθω ευγενής ή αγενής. Είμαι αυτός που είμαι και τίποτε παραπάνω. Μόνο που ο εξουσιαστικός λόγος εδώ μεταβάλλεται σε αφοριστικό. Έτσι παίρνοντας τη χατζάρα λειτουργούμε με τον κανόνα «όλα τα σφάζω κι όλα τα μαχαιρώνω» και γκάπα γκούπα στο κούτσουρο του αφορισμού εξισώνουμε και μηδενίζουμε αξίες, ιστορία, ιδεολογία, συνέπεια με την πολιτική πρακτική που παλιά ονομάστηκε παλάτζα και σήμερα κωλοτούμπα. Και ερμήνευσε "κατά το δοκούν". Παλιά ευγενείς. Τώρα αγενείς. Άιντε να βγάλεις συμπέρασμα.

Και για να λέμε και αλήθειες ευγενής είναι ο άνθρωπος που έχει ιδιότητες που τον διαφοροποιούν από τους άλλους, ιδίως τον κάνουν ανώτερο, ενώ ο αγενής είναι αυτός που η συμπεριφορά του χαρακτηρίζεται από έλλειψη καλών τρόπων. Σαφώς και η ευγένεια δε σημαίνει συμφωνία και ραγιαδισμό. Τον ορισμό της ευγένειας νομίζω τον έδωσε ποιητικά με τον καλύτερο τρόπο ο Μιχάλης Κατσαρός

«Αντισταθείτε, σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι/και λέει καλά είμ’ εδώ.(…)Αντισταθείτε, σ’ αυτόν που χαιρετά απ’ την εξέδρα/ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις.(…)

αντισταθείτε σε μένα ακόμα που ιστορώ».

Συνεπώς «λαλει α δει και ότε δει και υπέρ ων δει… »

Είναι καθαρά η γλώσσα και η συνείδηση. «Αν θες να υπάρξεις, να σε ακούσουμε, να σε (ενδεχομένως) αναγνωρίσουμε, μέσα εδώ θα κινηθείς σ’ αυτόν τον κύκλο, αλλιώς καταδικάζεσαι, καταδικάστηκες». Τ. Σινόπουλος, Νυχτολόγιο, Κάλβος 1978. Όχι. Προτιμώ να είμαι αγενής παρά δούλος… Εγώ θα μιλώ και θα συμπεριφέρομαι όπως νιώθω. (Με σεβασμό στην προσωπικότητα του καθενός). Αν ήταν επιβλητέα η συμπεριφορά καθενός τότε θα είχαμε καταντήσει απαξάπαντες «μισητό σκήνωμα, θανάτου/άθυρμα, συντριμμένο βάζον,/ εγώ, κύμβαλον αλαλάζον». (Κώστας Καρυωτάκης)

Δεν σφάξανε…

Χρήστος Α. Τούμπουρος

Αριστοτέλης: Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου

«Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου…» είπε κάποτε ο Αριστοτέλης. Μια φράση που διάβασα στο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη: «Ο παλιάτσος και η Άνιμα».

Αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς παραδεχόμαστε πως για ό,τι μας πληγώνει, εμείς έχουμε την ευθύνη.

Κάποιοι θεωρούν πως η μοίρα μας, καθορίζει όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας και πως εμείς δεν μπορούμε να αποτρέψουμε τίποτα.

Άλλοι, έχουν κάνει βίωμα και τρόπο σκέψης ότι κρατούν τη ζωή στα χέρια τους και πως πίσω από κάθετι που μας πονά, κρύβεται μια λανθασμένη μας κίνηση.

Άραγε, πώς μπορεί να γνωρίζει κάποιος εκ των προτέρων ότι μια κίνηση του δεν ήταν η σωστή; Και αν ήξερε, τότε δεν θα έκανε κάποια άλλη επιλογή;

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κάποια πολύτιμη σκέψη μίας από τις σημαντικότερες μορφές της φιλοσοφικής σκέψης του αρχαίου κόσμου, ενός από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους όλων των εποχών. Του Αριστοτέλη.

“Ο Αριστοτέλης υπήρξε ο πρώτος γνήσιος επιστήμονας στην ιστορία… και κάθε κατοπινός επιστήμονας του οφείλει κάτι” γράφει η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα για εκείνον.

Η διδασκαλία του διαπερνούσε τη δυτική φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη μέχρι και την Επιστημονική Επανάσταση του 17ου αιώνα. Στα 17 του χρόνια εισέρχεται στην Ακαδημία του Πλάτωνα, στην Αθήνα, όπου παραμένει για 20 χρόνια.

Εκεί συνδέεται τόσο με τον Πλάτωνα, τον Εύδοξο, τον Ξενοκράτη και άλλους στοχαστές.Τα έργα του αναφέρονται σε πολλές επιστήμες. Ανάμεσά τους φυσική, βιολογία, ζωολογία, μεταφυσική, λογική, ηθική, ποίηση, θέατρο, μουσική, ρητορική, πολιτική. Η περίοδος της ωριμότητας αρχίζει με τις βιολογικές έρευνες και τα συμπεράσματά του είναι η πρώτη συστηματοποίηση των βιολογικών φαινομένων στην Ευρώπη. Η σκέψη και οι διδασκαλίες του Αριστοτέλη, έχουν μεγάλη επιρροή στη φιλοσοφική, θεολογική και επιστημονική σκέψη έως και μετά τον Μεσαίωνα.

Μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, φεύγει από την Αθήνα και αναλαμβάνει το 343 π.Χ./42 τη διδασκαλία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ως διδάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Αριστοτέλης, αποκτά διάφορες ευκαιρίες και αφθονία προμηθειών. Ιδρύει μια βιβλιοθήκη στο Λύκειο, η οποία γίνεται αρωγός στην παραγωγή εκατοντάδων έργων του. Το γεγονός ότι υπήρξε μαθητής του Πλάτωνα, τον οδηγεί στις απόψεις του πλατωνισμού. Ωστόσο, μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, οδηγείται περισσότερο, σε εμπειρικές μελέτες και μετατοπίζεται από τον πλατωνισμό στον εμπειρισμό. Θεωρεί ότι οι ιδέες και οι γνώσεις όλων των λαών βασίζονται στην αντίληψη.

Το έργο του είναι τεράστιο (400 βιβλία, κυρίως σε μορφή διαλόγων). Από αυτά έχουν σωθεί 47 βιβλία και μερικά αποσπάσματα από τα άλλα.

Ας θυμηθούμε κάποιες από τις σπουδαίες ρήσεις – μαθήματα ζωής του…

“Η φτώχεια είναι έλλειψη πολλών πραγμάτων και η απληστία όλων.”

“Περισσότερο αγαπούν οι ευεργέτες τους ευεργετούμενους παρά οι ευεργετούμενοι τους ευεργέτες.”

“Τα πράγματα που πρέπει να κάνεις, τα μαθαίνεις κάνοντας τα.”

“Οι μητέρες αγαπούν τα παιδιά τους πιο πολύ από τους πατεράδες. Κι αυτό, διότι πρώτον ο τοκετός είναι οδυνηρός, και δεύτερο, είναι σίγουρες ότι τα παιδιά που γέννησαν είναι δικά τους.”

“Είναι χαρακτηριστικό του μεγαλόψυχου ανθρώπου να μη ζητάει χάρες, αλλά να είναι έτοιμος να κάνει το καλό στους άλλους.”

“Συνήθως, την ισχυρότερη μνήμη την έχουν εκείνοι που είναι αργοί στην αντίληψη.”

“Είμαστε όλοι φίλοι των ευτυχούντων, ενώ των δυστυχούντων δεν είναι φίλος ούτε ο πατέρας.”

“Άμιλλα είναι η τάση να φτάσει κανένας τον άλλον, που τον θαυμάζει, ή και να τον ξεπεράσει, χωρίς να αισθάνεται φθόνο, αν ο άλλος τον ξεπερνάει.”

“Κάθε εργασία επί πληρωμή αποσπά και φθείρει το μυαλό.”

“H κακία είναι μία ανοησία για εκείνους που δεν έχουν καταλάβει ότι δεν ζούμε για πάντα.”

“Η ομορφιά είναι η καλύτερη συστατική επιστολή.”

“Όλες οι ανθρώπινες πράξεις έχουν ως αίτιο ένα από τα εξής επτά: τύχη, φύση, παρόρμηση, συνήθεια, λογική, πάθος, πόθο.”

“Ανδρείος είναι αυτός που δεν φοβάται τον τιμημένο θάνατο.”

“Η φτώχεια είναι ο γονιός της επανάστασης και του εγκλήματος.”

«Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου.»

KLIK.GR

viralgreece.eu

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2022

Η κατά Αργολίδα Εκκλησία τον 19ο αιώνα και η συμβολή της στην εθνική Παλιγγενεσία- Ευχές στον Μητροπολίτη Άρτης, κ.κ Καλλίνικο.

Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

Μια εξαιρετική και πολύ σημαντική έρευνα με τίτλο «Η κατά Αργολίδα Εκκλησία τον 19^ο αιώνα και η συμβολή της στην εθνική Παλιγγενεσία» από τον μητροπολίτη μας κ.κ Καλλίνικο κυκλοφόρησε πρόσφατα. Μας παρουσιάζει αρχικά την ιδιαίτερη πορεία της από τον 19^ο αιώνα όταν και κήρυξε την ανεξαρτησία της από το Οικουμενικό πατριαρχείο με τις ιδιαίτερες μεταβολές της μετά την παραχώρηση της Αυτοκεφαλίας. Ακολούθως παρουσιάζονται οι διοικητικές μεταβολές της Μητροπόλεως της Αργολίδος κατά τον ίδιο αιώνα αλλά και η πνευματική και κοινωνική κατάσταση του κλήρου και του λαού προ της ενάρξεως του απελευθερωτικού αγώνα.

Στο Β’ κεφάλαιο παρουσιάζεται η συμμετοχή της Μητροπόλεως Αργολίδος στη Φιλική Εταιρεία αλλά και η συμβολή της στο Ιερό Αγώνα όπως και στην γένεση της Ελληνικής Πολιτείας μιας και στο Άργος, στην Επίδαυρο και στο Ναύπλιο συγκλήθηκαν οι περισσότερες Εθνικές Συνελεύσεις κατά τον αγώνα αλλά και μετά απ΄ αυτόν. Ας μην ξεχνάμε πως η Δ΄ Εθνοσυνέλευση συνήλθε στο αρχαίο θέατρο του Άργους ενώ στον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Άργος ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος ο Ιωάννης Καποδίστριας χάνει τη ζωή του από τη μόνιμη διχόνοια των Ελλήνων.

Στο Γ΄ κεφάλαιο παρουσιάζονται οι Μονές της Αργολίδος κατά τον 19^ο αιώνα καθώς και η προσφορά τους στην εθνική παλιγγενεσία καθώς και οι επιπτώσεις από τη διάλυσή τους μετά το 1833. Η έρευνα κλείνει με συμπεράσματα, κατάλογο των ασκησάντων της εκκλησιαστικής διοίκησης και βιβλιογραφία. Παρακολουθούμε λοιπόν τις ιδιαίτερες σχέσεις στη διαμόρφωση της νέας κρατικής και εκκλησιαστικής πραγματικότητας όπως εξελίχθηκε με τη δημιουργία του νέου Ελληνικού κράτους, που στηρίχθηκε στην εκκλησιαστική περιουσία για να βάλει τα πρώτα του θεμέλια αλλά και πιο πριν για την απελευθέρωσή του Γένους, δεν υπάρχει Ελληνισμός χωρίς Ορθοδοξία ούτε Ορθοδοξία χωρίς Ελληνισμό. Το βιβλίο εκδόθηκε πριν ένα χρόνο ακριβώς στο Ναύπλιο από τις εκδόσεις Επιστροφή και ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδο, όπως και του ευχόμαστε χρόνια πολλά για τα ονομαστήριά του που είναι τη Δευτέρα 8 Αυγούστου 2022, όπου και τιμάται η μνήμη του Αγίου Καλλινίκου Μητροπολίτου Εδέσσης. Το έργο του δεν είναι μόνο εκκλησιαστικό και πνευματικό αλλά και ερευνητικό και αυτό τον τιμά ακόμη περισσότερο αλλά και μας ως ποίμνιο να έχουμε έναν τέτοιο πνευματικό άνθρωπο ως οδηγό για την πόλη μας…Του ευχόμαστε δύναμη και υγεία ώστε να μας φωτίζει με το έργο του και την παρουσία του.

Κατερίνα Σχισμένου

Σοβαρό τροχαίο κοντά στη Γέφυρα Καλογήρου

Τροχαίο ατύχημα σημειώθηκε λίγο πριν τις δώδεκα το μεσημέρι, στην εθνική κοντά στη Γέφυρα Καλογήρου.

Το τροχαίο, σύμφωνα με πληροφορίες, έγινε στο ύψος της Νέας Κερασούντας, όπου ένα ΙΧ αυτοκίνητο συγκρούστηκε με φορτηγό.

Η οδηγός του ΙΧ, ηλικίας περίπου 40 ετών, μεταφέρθηκε με σοβαρούς τραυματισμούς στο νοσοκομείο της Άρτας ενώ ελαφρά τραυματίστηκε ο συνοδηγός.

https://www.epiruspost.gr/

Η ζωή, ξέρει να επιστρέφει συμπεριφορές.

Έτσι συμβαίνει πάντα…

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης

Έχει ο καιρός, γυρίσματα λα λα λα λαααα λέει το λαϊκό το άσμα κι έχει απόλυτο δίκιο ο δημιουργός να ξέρεις.

Γιατί είτε το λες κάρμα, είτε το λες μοίρα, είτε το λες θεό, η ουσία είναι πως ό,τι έδωσες, αυτό θα πάρεις στο ταμείο.

Μόνο που το ταμείο της ζωής, είναι λίγο περίεργο.

Καμιά φορά, καθυστερεί ή κρατάει χρεωστικά, πιστωτικά για μελλοντική χρήση.

Όμως μην γελιέσαι, ακόμα κι αν άργησε να σου ρίξει τη χλαπάτσα στα μούτρα για εκείνες τις αμαρτίες που κάνεις ότι δεν θυμάσαι, δεν θα γλυτώσεις.

Κι αν σου αργεί εκείνο το καλό που έκανες, μην ανησυχείς ρε φίλε, θα στο γυρίσει η ζωή.

Μην κοιτάς που για καιρό τα λαμόγια μπορούν και χαίρονται.

Είναι για να δουν αυτοί οι κακόμοιροι της ζωής πως θα μπορούσε να είναι η ζωή τους.

Είναι για να πάρουν μια γεύση από το πώς αξίζει η ζωή.

Είναι για να ξέρουν πώς είναι η ζωή που δεν θα ζήσουν.

Γιατί στο τέλος, κανένας κηφίνας, κανένα κaθίκι, κανένας τύπου καλός, τύπου ψυχοπονιάρης και ευαίσθητος με τα συμπλέγματα να τον πνίγουν δεν μπορεί να επιβιώσει.

Και ξέρεις γιατί;

Γιατί η ζωή γουστάρει τους γνήσιους και τους τολμηρούς.

Εκείνους που κάνουν λάθη και λένε μια συγγνώμη που την εννοούν.

Εκείνους που υποκλίνονται σε ένα καθαρό χαμόγελο.

Εκείνους που δουλεύουν και δημιουργούν.

Με τους άλλους, μην ασχολείσαι.

Τους άλλους, τους φτύνει η ζωή χωρίς να χρειαστεί να κουνήσεις το μικρό σου δαχτυλάκι!

loveletters

viralgreece.eu

Αθήνα- Γιάννινα, ακριβότερα από Λονδίνο και Παρίσι!

Αντικείμενο πολλών συζητήσεων και σχολίων γίνονται για μία ακόμη φορά οι τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων στη γραμμή Αθήνας- Ιωαννίνων.

Αθήνα-Ιωάννινα 142 ευρώ..

Αθήνα-Λονδίνο 89 ευρώ…

Με την ίδια εταιρεία.

Και το Παρίσι ακόμη φτηνότερο!

Φταίει μόνο το μονοπώλιο;

Άγνωστο..

Ωστόσο οι τιμές πετούν σε ύψη ανάλογα με αυτά των αεροσκαφών χωρίς καμία προοπτική προσγείωσης.

https://www.epiruspost.gr/

Κυκλοφόρησε το 213ο φύλλο της εφημερίδας ¨Σελλαδίτικα νέα" της αδελφότητας Σελλαδιτών Άρτας

Ξεφυλλίστε την

Πέμπτη 4 Αυγούστου 2022

Κυκλοφόρησε το 90ο φύλλο της εφημερίδας "τα σαρακατσάνικα χαιρετήματα"

Διαβάστε την

Οι «Ηπειρώτες Αστυνομικοί» στον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ.

Μεγάλη Τιμή για τον Σύλλογο & τα Μέλη μας, η πρόσκληση που λάβαμε από τον κο Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ και η θερμή υποδοχή που τύχαμε από τον ίδιο προσωπικά και το γραφείο του, στην πρώτη μας συνάντηση από την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων του.

Ο Πρόεδρός μας, Γεώργιος Λάκκας, αφού τον ευχαρίστησε για την πρόσκληση, του μετέφερε τις ευχές όλων μας για καλή Δύναμη & Επιτυχία στα νέα του καθήκοντα, εκφράζοντάς του την ιδιαίτερη τιμή που αισθανόμαστε, που ένα από τα παλαιότερα μέλη του Συλλόγου μας και της μεγάλης Αστυνομικής Ηπειρώτικης οικογένειας, επελέγη για την κορυφή της Ελληνικής Αστυνομίας μας !

Κατόπιν, τον ενημέρωσε εκτενώς για τους στόχους και τις προσεχείς δράσεις μας ζητώντας του να είναι παρών και αρωγός στις δράσεις και εκδηλώσεις που προγραμματίζουμε να διοργανώσουμε για την επίτευξη των καταστατικών σκοπών του Συλλόγου.

Τέλος, του προσφέραμε την τιμητική πλακέτα με το έμβλημα του Συλλόγου μας, την οποία αμέσως τοποθέτησε σε περίοπτη θέση στο γραφείο του !

Ο κος Αρχηγός από την μεριά του, αφού άκουσε με μεγάλη προσήλωση τον Πρόεδρο, μας ευχαρίστησε για την παρουσία μας στο γραφείο του, συνεχάρη όλα τα μέλη του Δ.Σ για τις προσπάθειες που κάνουμε να κρατάμε ζωντανό & πρωτοπόρο τον Σύλλογό μας και μας εκδήλωσε πως θα είναι παρών σε κάθε δράση μας, λέγοντας χαρακτηριστικά πως το γραφείο του θα είναι πάντα ανοιχτό για εμάς και να μην διστάσουμε να ζητήσουμε την βοήθειά του σε οτιδήποτε χρειαστεί ο Σύλλογός μας, προκειμένου να επιτυγχάνει τους Σκοπούς του !

Κε Αρχηγέ, καλή επιτυχία στο έργο σας & ο Θεός να σας δίνει Δύναμη να ανταποκριθείτε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στα καθήκοντά σας.

Ο Πρόεδρος,

Γεώργιος ΛΑΚΚΑΣ

Ο Γεν. Γραμματέας,

Αλέξανδρος ΓΚΟΥΜΑΣ