Πλώρη για 1,10 ευρώ βάζει το πρόβειο γάλα, 20% κάτω οι αποδόσεις - πόλεμος εταιρειών

Πολύπλευρες οι επιπτώσεις από το ράλι των τιμών στις ζωοτροφές, τη μείωση λόγω καταρροϊκού πυρετού των κοπαδιών και την φυγή των παλιών τσοπαναραίων που βγαίνουν σε σύνταξη.

Συνθήκες για ιδιαίτερα έντονο ανταγωνισμό στην αγορά του αιγοπρόβειου γάλακτος καλλιεργεί η... πανθομολογούμενη πλέον μείωση των αποδόσεων σε γάλα των μονάδων, μια μείωση που έχει να κάνει με συγκυριακά φαινόμενα (π.χ. Ιανός στην Θεσσαλία), αλλά και γενικότερες συνθήκες, όπως το ράλι τιμών στο οποίο έχουν επιδοθεί οι τιμές των ζωοτροφών, εμποδίζοντας τους παραγωγούς να ταΐσουν, όπως ίσως θα έπρεπε τα ζώα τους. Όπως όλα δείχνουν, η... πίτα για τις εταιρείες όσον αφορά στο γάλα θα είναι μικρότερη τη νέα χρονιά, αν συνεχιστεί το... ίδιο βιολί με τις ζωοτροφές, κάτι που σε συνδυασμό με την έντονη ζήτηση, θα φέρει υψηλότερες τιμές στον παραγωγό.

Ο Γαλακτοκομικός Συνεταιρισμός Θέρμου λειτουργεί εδώ και 50 χρόνια περίπου. Όπως δήλωσε μιλώντας στον ΑγροΤύπο ο αντιδήμαρχος της πόλης και υπεύθυνος για τα αγροτικά, όντας και ο ίδιος γεωργο-κτηνοτρόφος και αδερφός του προέδρου του εν λόγω Συνεταιρισμού, κ. Γιώργος Μυζήθρας, για το 2021 τρέχει η συμφωνία απορρόφησης γάλακτος του Συνεταιρισμού με την εταιρεία Ήπειρος. Η συμφωνία προβλέπει μια τιμή για το πρόβειο γάλα στα 92 λεπτά ανά κιλό, αλλά οι κτηνοτρόφοι παίρνουν στο χέρι κάποια λεπτά λιγότερα. Συνολικά οι κτηνοτρόφοι - μέλη του Συνεταιρισμού παράγουν κατά προσέγγιση γύρω στους 1.500 τόνους αιγοπρόβειο γάλα ανά έτος. Όμως για φέτος, όπως μας λέει ο ίδιος, οι αποδόσεις στο πρόβειο γάλα, θα είναι σαφώς μειωμένες σε σύγκριση με άλλα έτη, λόγω μείωσης του ζωικού κεφαλαίου για διάφορους λόγους, αλλά κυρίως λόγω της ακρίβειας στις ζωοτροφές, που ωθεί τις μονάδες σε περιορισμό των τροφών που δίνουν στα ζώα τους. Πάντως στην περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας αναμένεται μεγάλος ανταγωνισμός για το αιγοπρόβειο γάλα και τη νέα χρονιά, ένας ανταγωνισμός που έχει ενταθεί από πέρσι, με την παρουσία στην περιοχή, πέραν των ντόπιων εταιρειών και μεγάλων τυροκομείων (π.χ. Αμφιλοχίας Γη και άλλων), γαλακτοβιομηχανιών, όπως η Ήπειρος, η Όμηρος, ο Όλυμπος κ.λπ. Αρκετές εξ αυτών, σημειώνεται πως πήραν γάλα από την συγκεκριμένη περιοχή, για πρώτη φορά πέρσι. Να σημειωθεί επίσης πως η παραγωγή γάλακτος στην Αιτωλοακαρνανία ξεκινά πιο αργά μέσα στην χρονιά, σε σύγκριση με άλλες περιοχές.

Ο κ. Γιάννης Γκουρομπίνος είναι πρόεδρος στην Ομοσπονδία Κτηνοτρόφων και Κτηνοτροφικών Συλλόγων Θεσσαλίας. Όπως μας εξηγεί ο ίδιος ήδη στην περιοχή της Θεσσαλίας έχουν κάνει έντονη την παρουσία τους τυροκόμοι που έως τώρα δεν έπαιρναν γάλα από την περιοχή, ροή υπάρχει καλή και ζήτηση για πρώτη ύλη έντονη, ενώ ακούγεται πως ήδη γίνονται συζητήσεις για μια τιμή στο πρόβειο τη νέα σεζόν στα 1,10 ευρώ, ίσως και παραπάνω. Ο κ. Γκουρομπίνος μας λέει επίσης πως οι αποδόσεις στο γάλα λόγω της ακρίβειας στις ζωοτροφές που εμποδίζει τις μονάδες να ταΐσουν σωστά τα ζώα, αλλά και της μείωσης στον αριθμό των κοπαδιών, είναι φέτος μειωμένες από τα τρία τελευταία έτη κατά 20% τουλάχιστον.

Τέλος, ο κ. Άγγελος Τσιαρτσαφλής είναι πρόεδρος στον Αγροτικό Κτηνοτροφικό Συνεταιρισμό Γαλάτιστας. Όπως εξηγεί μιλώντας στον ΑγροΤύπο, οι τιμές στον παραγωγό που πιέζεται όμως από τις τιμές των ζωοτροφών, θα είναι σίγουρα υψηλότερες την επερχόμενη σεζόν, αφού η ζήτηση καταγράφεται ήδη ιδιαίτερα έντονη, ενώ τα κοπάδια είναι μειωμένα. Σύμφωνα πάντως με τον ίδιο οι αποδόσεις στο γάλα, δεν έχουν στην περιοχή αυτή μεταβληθεί ιδιαίτερα.

Μπίκας Αλέξανδρος

 https://www.agrotypos.gr

Ο Γεροσουλιώτης - Του Γιάννη Βλαχογιάννη

Ο Γεροσουλιώτης μάζευε τον πόνο του πολύν καιρό. Σε κανέναν όμως δεν ξεμολογιόταν το σκοπό του. Χρόνια ήταν περασμένα, που τους ξέρασε το κύμα τ’ άδικο της μοίρας της σκληρής στο πράσινο ακρογιάλι των Κορφών. Κι ενώ οι άλλοι μ’ ανθοβότανα γελούσανε την πείνα και τη συφορά τους, κι ενώ βρίσκανε κάποια παρηγοριά στα κάλλη του φιλόξενου νησιού, ο Γεροσουλιώτης είχε άλλου το νου του. Ολημερίς αγνάντευε τα ξεροβούνια τ' αντικρινά. Κι ολονυχτίς ο πόθος του τον πολεμούσε.

Κάποτε, ένα βράδυ, γύρισε στο σπίτι χτυπημένος σαν από καινούρια συφορά.

―Ο άμοιρος εγώ, είπε, τι κατάρα μ' ήβρε! Ο Θεός μ’ οργίστηκε!

Έκαμε τους άλλους να τρομάξουν. Παιδιά κι εγγόνια τον τριγύρισαν. Ο γέρος, χτύπαγε τα στήθια του.

― Πάει το Σούλι, φώναζε. Πάει πια!

Έκλαψε, κι ύστερα σώπησε, βλοσυρός. Στα φιλικά τα λόγια ούτε και πρόσεξε. Οι Σουλιώτες οι άμοιροι συνήθιζαν με της πατρίδας το χαμό. Η ελπίδα μοναχά περίσσευε απ’ τα περασμένα τους. Ο γέρος έδειξε πιο ύστερα να μαλακώνει. Έφαγε γελαστός, και πλάγιασε. Και την αυγή δε βρέθηκε στο στρώμα του.

Με ψαροκάικο είχε περάσει στ' ακρογιάλι το στεριανό. Βαστούσε τ' άρματά του, σα για πόλεμο. Άδειος από κάθε άλλο φόρτωμα. Νηστικός, ποιος ξέρει πόσο πλανήθηκε και πού. Κάποτε νύχτωσε όξω από το Σούλι. Και μπήκε στο χωριό αθώρητος, αν ύπαρχε κι άλλη εκεί ζωή. Χαιρετάει το Σούλι ο γέρος και δεν αντιχαιρετιέται. Να τα σπίτια τώρα τα γειτονικά, όλα βουβά! Κι άδεια και νεκρικά. Γυμνές χάσκουν οι θύρες τους και τα παράθυρα.

Μισόπνοος και ζαλισμένος απ’ την κούραση, ο Γεροσουλιώτης θαρρεί πως βρίσκεται σ' άλλο Σούλι, φανταστικό. Στέκεται και φωνάζει κανένα γείτονα του.

― Γεια χαρά σου, καπετάν Λαμπρούση! Καλώς σας ήβρα κι όλους σας!

Απόκριση καμιά... Να και το σπίτι το δικό του! Να τος κι ο γεροπρίναρος ο φουντωτός, να και το ξεροπήγαδο στην πέτρινην αυλή. Όμως η θύρα είναι κλεισμένη... Ανοίγει, βλέπει στη γωνιά φωτιά ζωντανεμένη. Σα να ‘χασε το νου του μόνη μια στιγμή. Έπειτα όλα φανήκανε να ξαστερώνουν. Και το ξαστέρωμα ήταν η τρέλα του Γεροσουλιώτη. Μ' ανοιχτόκαρδη ματιά κοιτάζει γύρω. Στρωμένο το παραγώνι, κι η φωτιά λαμπρή τον κράζουν. Κι έτοιμο το τραπέζι, το φτωχικό. Κάθεται σταυροπόδι και τοιμάζεται να πέσει στο φαΐ, σα θεριό ολονήστικο. Και τότε θόρυβος ακούγεται από την αυλή. Τρεις Αρβανίτες μπαίνουνε στο σπίτι. Στέκονται ξαφνισμένοι. Και κρατούνε στα χέρια τ' άρματα.

― Τι είστε σεις; ρωτάει ο γέρος ήσυχα.

Δε συλλογιέται τίποτα κακό. Κι άξαφνα όλα τα φαντάζεται. Κι ορθός, και φοβερός σα σκιάχτρο, καθώς είχε γίνει από τους κόπους κι απ’ του νου του τον παραδαρμό, κράζει στους Αρβανίτες·

― Ωρέ, τι θέλετε στο Σούλι εσείς, σκυλιά; Το Σούλι ψέματα είναι πως το πήρατε! Το Σούλι ζει!

Κι ως να τραβήξει το σπαθί ο Γεροσουλιώτης, έπεσε νεκρός.

Σημ. του συγγραφέα

Εδώ θα ιδείς τη νοσταλγία που νιώθαν οι Σουλιώτες, όσο ζούσανε στα Εφτάνησα, για το Σούλι τ' αλησμόνητο. Κ ι ν τ έ ρ ι ήταν η λέξη η σουλιώτικη, που σήμαινε το βαθύν καημό του Σουλιώτη για το Σούλι. Τον πόνο αυτόν ωραία τον παράστησε ο ποιητής Μαρκοράς στο ποίημά του:

Ο ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ

Στην ξενιτιά πεθαίνω,

πατρίδα μου ακριβή·

θ’ αφήσω το κορμί

         σε χώμα ξένο.

Τον κάκου αυγή και βράδυ

ποθούσα να σε ιδώ·

Χριστέ! με τι καημό

         θα πάω στον Άδη!

Δείξε μου καν την έρμη,

τη δοξασμένη γη

με απάτη σπλαχνική,

         βαριά μου θέρμη!

Ξανοίγοντας τα μαύρα

του τόπου μου βουνά,

θα μου φανεί δροσιά

         του χάρου η λαύρα.

θα λέω πως είναι τότες

που πάλευαν συχνά

με αμέτρητη Τουρκιά

         λίγοι Σουλιώτες.

Τα παλικάρια εκείνα

θα ξαναπλάσει ο νους,

που ενίκησαν εχθρούς,

         δίψα και πείνα.

Θα να τα ιδώ στη μάχη,

στον κίνδυνον ομπρός,

ακλόνητα, καθώς

         του τόπου οι βράχοι.

Πώς οι βουνίσιοι θόλοι

βγάνουν πολέμου αχό,

πώς μ' έβρηκε θα πω

         τούρκικο βόλι.

Στο σκλαβωμένο στήθος

χείλη θ' ακούω θερμά,

και ξέπλεκα μαλλιά,

         και δάκρυα πλήθος.

Του κάκου! Ερμιά, σκοτάδι

έχω στα μάτια εγώ·

Χριστέ! με τι καημό

         θα πάω στον Άδη!

https://katoci.blogspot.com

Κάποτε στο Ρίο- Αντίρριο. Ιστορικά στοιχεία για το πορθμείο. ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ

Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια λοιπόν,γύρω στα 1946, οι συνεταιρισμοί Αγρινίου και Ηπείρου ζήτησαν από το κράτος την ίδρυση του πορθμείου Ρίου-Αντιρρίου.

Και το αίτημα τους έγινε δεκτό, παρά την σφοδρή αντίδραση των Ναυπακτίων, οι οποίοι ήθελαν να διατηρήσουν το πορθμείο στην πόλη τους. Ως αποζημίωση προς τους «πληγέντες πλοιοκτήτες» της Ναυπάκτου τους δόθηκε είτε άδεια δρομολόγησης ferry boat στο Ρίο-Αντίρριο είτε άδεια λεωφορείου.

Το πρώτο F/B που ξεκίνησε την γραμμή ήταν το (πρώην αποβατικό του πολέμου) «ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ» ιδιοκτησίας της συνεταιριστικής ΚΥΔΕΠ (νυν αειμνήστου, λόγω χρεωκοπίας). Το πλοίο ξεκίνησε αρχικά ναυλωμένο από τους συνεταιρισμούς που είχαν την πρωτοβουλία.και στην συνέχεια μετά από πλειοδοτικό διαγωνισμό περιήλθε στην ιδιοκτησία της Ένωσης Εμπόρων Αγρινίου.

Στο διαγωνισμό συμμετείχε χωρίς αποτέλεσμα και ομάδα Ναυπακτίων «πληγέντων πλοιοκτητών», οι οποίοι όμως αργότερα αγόρασαν και δρομολόγησαν, το 1950, το 2ο F/B της γραμμής, το «ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ». Ναυπάκτιοι πάλι πλοιοκτήτες δρομολόγησαν το 1958 το «ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ». Επίσης, 10 χρόνια αργότερα, Ναυπάκτιοι πλοιοκτήτες ναυπήγησαν στα ναυπηγεία Ζέρβα στο Πέραμα το «ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ», το οποίο ήταν το σταθερότερο και ταχύτερο F/B εκείνης της εποχής.

Σύμφωνα με τον Γ.Χαλάτση, μεταπολεμικά στη γραμμή Πατρών-Κρυονερίου ο Σ.ΒΔ.Ε δρομολόγησαν το «ΚΑΛΥΔΩΝ ΙΙΙ» (πρώην κορβέτα του Βρετανικού Ναυτικού) και το πρώην οπλιταγωγό-αποβατικό ΡΟΔΟΣ, ναυπήγησης του 1944, το οποίο αγόρασαν από το Π.Ν. Ο Σ.ΒΔ.Ε μετασκεύασε το ΡΟΔΟΣ σε σιδηροδρομικό πορθμείο, ώστε να μεταφέρονται και βαγόνια μεταξύ Πάτρας και Κρυονερίου.

Το ΡΟΔΟΣ είχε 2 σειρές ράγες και μπορούσε να μεταφέρει 7 φορτηγά βαγόνια ή 2 ατμομηχανές ή αντίστοιχα 10 φορτηγά ή λεωφορεία και 20 ΙΧ. Σύμφωνα με τον Γ.Χ., το ΡΟΔΟΣ είναι το πρώτο και μοναδικό σιδηροδρομικό πορθμείο στην Ελλάδα. Το 1970 -όταν ο Σ.ΒΔ.Ε διέκοψε την λειτουργία του και συγχρόνως σταμάτησε και η γραμμή Πατρών-Κρυονερίου- το ΡΟΔΟΣ δρομολογήθηκε στο Ρίο-Αντίρριο μέχρι «τα τέλη της δεκαετίας του 1970 που βυθίσθηκε κοντά στο Αντίρριο.» Συνεπώς, όσοι έτυχε να θυμούνται κάποιο σιδηροδρομικό ferry boat με ράγες.αυτό ήταν το ΡΟΔΟΣ.

Γνωρίζαμε ότι στη γραμμή του Ρίου - Αντίρριου από το ξεκίνημα της ήταν δρομολογημένα πρώην αποβατικά του Β'Π.Π. Η αρχή είχε γίνει βέβαια το 1946 με το ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ (σημερινό ΕΥΓΕΝΙΑ Π) και ακολούθησαν την δεκαετία '50 τα ΡΟΔΟΣ, ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ, ΜΕΛΙΝΑ κ.α.

Προκαλεί όμως εντύπωση το γεγονός ότι τουλάχιστον μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας '60 (όταν και είχε αρχίσει πλέον από καιρό η ραγδαία ναυπήγηση ελληνικών πλοίων ανοιχτού τύπου) η ιστορική γραμμή απασχολούσε τον μεγαλύτερο αριθμό πρώην αποβατικών που είχαν μετασκευαστεί σε Ε/Γ-Ο/Γ.

Σε δημοσίευμα από το έντυπο "ΧΡΗΜΑ" της 22ας Μαίου 1969, σχετικό με τα πορθμεία ανοιχτού τύπου που εξυπηρετούσαν τις διάφορες πορθμειακές γραμμές εκείνο το χρονικό διάστημα, από τα δεκαπέντε (15) πλοία ανοιχτού τύπου που ήταν δρομολογημένα στη γραμμή Ρίου - Αντίρριου, τα έντεκα (11) ήταν πρώην αποβατικά. Να τα παραθέσουμε όπως αναγραφόντουσαν στο δημοσίευμα :

Γραμμή Ρίου - Αντίρριου (έντεκα πρώην αποβατικά σε σύνολο δεκαπέντε πλοίων)

• ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ (502 κοχ.)
• ΡΟΔΟΣ (477 κοχ. επιβάται 215)
• ΜΕΛΙΝΑ (372 κοχ. επιβάται 175)
• ΕΛΕΑΝΝΑ (412 κοχ. επιβάται 210)
• ΕΥΒΟΙΚΟΣ (531 κοχ. επιβάται 217)
• ΑΓ. ΑΝΔΡΕΑΣ (595 κοχ. επιβάται 190)
• ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ (485,50 κοχ. επιβάται 150)
• ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ (489 κοχ. επιβάται 172)
• ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Κ. (521,66 κοχ. επιβάται 300)
• ΠΟΛΥΞΕΝΗ Θ. (514,29 κοχ. επιβάται 252)
• ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ (349 κοχ. επιβάται (θέρος) 152)

Πριν την αποπεράτωση της γέφυρας ο αριθμός τον πλοίων που εξυπηρετούσαν το πορθμείο Ρίο-Αντίρριο ήταν περίπου 35. Σήμερα είναι μόλις 11.

Δείτε ένα video με το πορθμείο το 2013.

www.rio-antirrio.blogspot.gr

Μυρίζουν νοσταλγία οι γειτονιές των παιδικών μας χρόνων

Μυρίζουν νοσταλγία οι γειτονιές των παιδικών μας χρόνων.

Είναι γεμάτες με τις χαρούμενες φωνές μας, τα παιχνίδια, τα γέλια και τα κλάματά μας. Είμαστε πολλοί αυτοί που τις θυμούνται με τρυφερότητα και με το αίσθημα μιας παιδικής πληρότητας.

Άλλοι καιροί, διαφορετικοί από τους τωρινούς. Ήμασταν παιδιά που δεν είχαμε μεγάλη πίεση στα μαθήματα του σχολείου, χωρίς φορτωμένα απογεύματα με φροντιστήρια και εξωσχολικές δραστηριότητες και είχαμε γονείς που ήθελαν απλά να μάθουμε γράμματα και να γίνουμε καλοί άνθρωποι.

Χρόνια της απλότητας και της παιδικής αφέλειας.
Με το μάτι μας καρφωμένο στο ρολόι για να έρθει η ώρα που θα ξαμοληθούμε στο δρόμο. Πόσο παιχνίδι έχει χορτάσει η παιδική καρδιά μας. Το καλοκαίρι κρυφτό, κυνηγητό, αμπάριζα, τζαμί… Βράδιαζε μέχρι να μας μαζέψουν μέσα οι φωνές των μανάδων μας εξαντλημένους και χαρούμενους.

Θυμάμαι που τις γιορτές παίζαμε με τα καρύδια που θα έφτιαχναν τον μπακλαβά, αντί για μπίλιες. Και το Πάσχα μας κράταγαν οι γειτόνισσες και οι γιαγιάδες μας τα κότσια από τα αρνιά, για να τα βάψει η μάνα μας με την κόκκινη μπογιά των αυγών και να παίξουμε τα «κότσια» εμείς τα κορίτσια.

Γεμάτη ζωή οι γειτονιές. Γεμάτες με τους ανθρώπους της. Με τους ανθρώπους που τις χρωμάτισαν με την παρουσία τους.

Γραφικές φιγούρες οι μαυροντυμένες γιαγιάδες, που οι ανάσες τους αναστέναζαν ακόμα από τις μνήμες της προσφυγιάς που είχαν ζήσει. Και οι νεότερες, μαζεμένες έξω από την εξώπορτα του σπιτικού τους, ξαπόσταιναν λίγο την καθημερινότητά τους από την φροντίδα της οικογένειας και την κούραση των χωραφιών.

Οι γειτονιές των παιδιών μας χρόνων έχουν άρωμα βασιλικού και είναι καλά φυλαγμένες μέσα στο σεντούκι με τις πολύτιμες στιγμές της ζωής μας. Αγγίζουν τρυφερά τα όνειρα που κάναμε παιδιά και μας θυμίζουν τους ανθρώπους που αγαπήσαμε στα χρόνια μας αυτά της αθωότητας.

Της Γεωργίας Ανδριώτου

http://www.tampouloukia.gr

Η νύφη πέθανε στο γάμο και η αδερφή της παντρεύτηκε το γαμπρό λίγες ώρες μετά

Πολλοί θα το θεωρήσουν ασύλληπτο… πρόκειται, όμως, για μία παράδοση!

Μία νύφη υπέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε την ώρα του γάμου της, στην Ινδία. Ένας γιατρός από κοντινό χωριό κλήθηκε στο σημείο, αλλά δεν κατάφερε να σώσει τη Surbhi.

Ωστόσο, όπως προστάζει η τοπική παράδοση, οι δύο οικογένειες συμφώνησαν να συνεχίσουν τη γαμήλια τελετή, αντικαθιστώντας τη νύφη… με την αδερφή της, Nisha! Κατά τη διάρκεια του γάμου, η σορός της Surbhi κρατήθηκε σε ξεχωριστό δωμάτιο και μετά το γλέντι, αποτεφρώθηκε. 

Ένας από τους θείους των κοριτσιών, ο Ajab Singh, δήλωσε στη “Daily Mail”: “Ήταν δύσκολο για την οικογένειά μας. Η μια κόρη ήταν νεκρή σε ένα δωμάτιο και ο γάμος μιας άλλης κόρης γιορτάστηκε στο άλλο δωμάτιο. Δεν έχουμε ζήσει ποτέ ξανά τέτοια ανάμεικτα συναισθήματα”.

https://fonaklas.blogspot.com

Αθήνα- Μέτσοβο σε τέσσερις ώρες!

Πράσινο φως έδωσε το Ελεγκτικό Συνέδριο για την σύμβαση παραχώρησης του βόρειου τμήματος του άξονα Ε-65 η οποία αναμένεται εντός του Ιουνίου να εισαχθεί προς κύρωση στη Βουλή. Αμέσως μετά θα ξεκινήσει η κατασκευή από την ΤΕΡΝΑ με σκοπό οι εργασίες να έχουν ολοκληρωθεί σε τρία χρόνια.

Με την ολοκλήρωσή του βόρειου τμήματος, θα λάβει την τελική του μορφή ο αυτοκινητόδρομος Ε65, ο οποίος με συνολικό μήκος 181,5 χλμ. συγκαταλέγεται στα εθνικά έργα με ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, καθώς συνδέει με ασφάλεια και ταχύτητα την Ανατολική με τη Δυτική Ελλάδα.

Είναι ενδεικτικό ότι με τον Ε65 το ταξίδι από τη Λαμία έως και την Εγνατία θα διαρκεί 1 ώρα και 45 λεπτά, αντί των 3 ωρών και 15 λεπτών που απαιτούνται σήμερα!

Η απόσταση Αθήνα-Μέτσοβο θα μειωθεί σε μόλις 4 ώρες και η μετάβαση στην Καστοριά και στην Κοζάνη θα είναι υπόθεση 4,5 ωρών. Περιοχές με σημαντικό τουριστικό ενδιαφέρον όπως τα Μετέωρα, η Λίμνη Πλαστήρα, τα Άγραφα, το Μέτσοβο και το Καρπενήσι είναι πια προσβάσιμες, γρήγορα, εύκολα και με ασφάλεια (οι αποστάσεις αναλυτικά στον πίνακα α).

Επίσης με τον αυτοκινητόδρομο Ε65 θα συνδέονται τα λιμάνια Ηγουμενίτσας και Βόλου, ενώ η χώρα αποκτά σύνδεση με τα ευρωπαϊκά δίκτυα. Μέσω του λιμανιού της Ηγουμενίτσας, ο Ε65 θα διευκολύνει τις διεθνείς επιβατικές και εμπορευματικές μεταφορές από την Ελλάδα προς τη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη προσφέροντας μια εναλλακτική διαδρομή, η οποία είναι συντομότερη της υφιστάμενης ΠΑΘΕ – Κλειδί Ημαθίας – Εγνατία Οδός – Ηγουμενίτσα. Παράλληλα, θα εξυπηρετούνται και οι οδικές μετακινήσεις προς την Αλβανία και την Βόρεια Μακεδονία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η μείωση των δαπανών χρήσης λόγω της υλοποίησης του έργου θα τονώσει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών εξαγωγών, αφού ένα μέρος του κόστους των προϊόντων, που είναι το κόστος μεταφοράς, θα μειωθεί (ιδιαίτερα για μεταφορές στον διάδρομο Αττική – Ιωάννινα – Λιμάνι Ηγουμενίτσας προς την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη). Για τους ίδιους λόγους, και το κόστος των εισαγόμενων προϊόντων αναμένεται να έχει σχετική μείωση, προς όφελος των καταναλωτών.

Ο Ε65 είναι ένα από τα σημαντικότερα οδικά έργα με στρατηγική σημασία για μεγάλες περιοχές της χώρας. Πέραν του ότι μειώνει δραστικά τις αποστάσεις στην Κεντρική Ελλάδα παρέχοντας γρήγορη και ασφαλή μετακίνηση, ταυτόχρονα «σπάει» την απομόνωση της Δυτικής Μακεδονίας, ενόψει του δύσκολου εγχειρήματος της απολιγνιτοποίησης και της μετάβασης της περιοχής σε μια βιώσιμη ανάπτυξη. Υπενθυμίζεται ότι στην περιοχή σχεδιάζεται να υλοποιηθούν πλήθος επενδύσεων στους τομείς της παραγωγής και αποθήκευσης καθαρής ενέργειας, της βιομηχανίας και του εμπορίου (π.χ. η δημιουργία βιομηχανικού πάρκου ηλεκτροκίνησης), της διαχείρισης απορριμμάτων, του τουρισμού, της αγροτικής παραγωγής κτλ.

 https://www.epiruspost.gr