Ο Κεφαλονίτης Έλληνας φαντάρος, σύμβολο των Αμερικανών στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι ίσως η διασημότερη φωτογραφία του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, τραβηγμένη από τον σπουδαίο Γιουτζίν Σμιθ. Δείχνει καλύτερα από κάθε άλλη τη γενναιότητα και το θάρρος του ανώνυμου Αμερικάνου φαντάρου που πολέμησε για την ελευθερία. Με το τσιγάρο να κρέμεται μάγκικα στα χείλη, και με ένα βλέμμα που τσακίζει κόκαλα, αυτός ο στρατιώτης έγινε το σύμβολο της μεγαλύτερης γενιάς των Αμερικάνων. Αυτός ο στρατιώτης, όμως, δεν είναι Αμερικανός, είναι ο Έλληνας Ευάγγελος Κλωνής!

Ο Ευάγγελος Κλωνής γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο της κοινότητας Πάστρας (της Κεφαλονιάς) το 1916. Ήταν το δεύτερο παιδί μιας φτωχής οικογένειας που συνολικά θα αποκτούσε οκτώ. Παράτησε το σχολείο στην Τρίτη Δημοτικού. Στα 14 του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου δούλευε ο μεγαλύτερος αδερφός του. Εκεί δούλεψε σαν εισπράκτορας στο λεωφορείο ενός άλλου Κεφαλλονίτη, του Γεράσιμου Αρσένη: Φορούσε την άσπρη του στολή και έκοβε τα εισιτήρια. Ότι έβγαζε το έστελνε στη μητέρα του, αλλά τα λεφτά ήταν λίγα. Μια μέρα, όταν ήταν 16 χρονών, το λεωφορείο είχε σταματήσει στον Πειραιά, και ο Βαγγέλης είδε κάτι ναύτες να μεταφέρουν ψώνια σ' ένα καράβι. Ο Βαγγέλης πήγε αμέσως στον Αρσένη, του έδωσε τις εισπράξεις της ημέρας και του είπε: «Εγώ φεύγω. Πες στη μάνα μου ότι θα της στείλω λεφτά από την Αμερική». Και πήγε στο κρεοπωλείο, και φορτώθηκε ένα κομμάτι κρέας, και μπήκε σκυφτός στο καράβι, και κρύφτηκε στα αμπάρια.

Μετά από αρκετές περιπέτειες και με τη βοήθεια του καπετάνιου (ήταν κι αυτός κεφαλλονίτης) ο Βαγγέλης κατέληξε στο Λος Άντζελες.

Στο Λος Άντζελες έπιασε δουλειά στο ανθοπωλείο ενός άλλου κεφαλονίτη, του Σπύρου Στεφανάτου (ο οποίος σήμερα ζει στην Κεφαλονιά -είναι 94 χρονών). Η πόλη όμως δεν του άρεσε -είχε πολύ κόσμο, και δεν είχε συνηθίσει. Μετακόμισε στο Ντένβερ του Κολοράντο, όπου δούλευε σαν πιατάς σε ένα εστιατόριο, και κάποια στιγμή πήρε και μια δικιά του καντίνα με χοτ-ντογκ και τα πούλαγε στο δρόμο.

Μια ελληνοπούλα τον ερωτεύτηκε, και ήθελε να τον παντρευτεί. Αυτός όμως αρνήθηκε -υποστήριξε ότι ήταν μικρός ακόμα, και έπρεπε να βοηθήσει την οικογένειά του στην Ελλάδα. Οπότε αυτή τον απείλησε ότι θα τον καταδώσει στις Αρχές, καθώς εξακολουθούσε να ζει και να δουλεύει στη χώρα παράνομα.

Έτσι ο Βαγγέλης έφυγε μετά από μια Οδύσσεια στην Αμερική επέστρεψε και πάλι στο Ντένβερ, όπου το κλίμα του άρεσε, ελπίζοντας ότι η κοπελιά θα είχε βρει κάποιον άλλο, και θα τον άφηνε ήσυχο. Έτσι έγινε, αλλά δεν έμελλε να μείνει ούτε εκεί για πολύ. Ένας κεφαλλονίτης φίλος του πρότεινε να πάνε στη Σάντα Φε του Νιου Μέξικο για να βρούνε κάποιους φίλους (κεφαλλονίτες φυσικά), και τον ακολούθησε.

Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: Εξακολουθούσε να είναι παράνομος. Όταν άρχισε ο Πόλεμος, βγήκε ένα νέο διάταγμα που καλούσε τους παράνομους μετανάστες να καταταγούν, με αντάλλαγμα την αμερικανική υπηκοότητα. Έτσι ο Βαγγέλης Κλωνής αποφάσισε να πάει στον πόλεμο.

Η θητεία του Βαγγέλη Κλωνή είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Ο Βαγγέλης Κλωνής, μετά την κατάταξή του, ταξίδεψε στο Fort Bliss στο Τέξας όπου εκπαιδεύτηκε με το στρατό ξηράς. Χάρη στις εντυπωσιακές του επιδόσεις (ήταν άριστος σκοπευτής) τον έστειλαν στην Βιρτζίνια, στη Βάση των Πεζοναυτών.

Στη συνέχεια πήγε στη Γιούμα της Αριζόνα, όπου εκπαιδεύτηκε στην έρημο, και μετά επέστρεψε στη Βάση της Βιρτζίνια με το Στρατό. Η εκπαίδευσή του είχε πια τελειώσει, και περίμενε να ακούσει που θα τον στείλουν, πιθανότατα στον Ειρηνικό, όταν ένας βαθμοφόρος ήρθε και τον βρήκε και του ζήτησε να μιλήσουν ιδιαιτέρως. «Σου έχω άσχημα νέα», του είπε. «Οι Γερμανοί σκότωσαν την οικογένειά σου στην Ελλάδα. Δεν έζησε κανείς. Μπορείς, αν θέλεις, να πάρεις μια άδεια και να επιστρέψεις στο σπίτι σου στην Σαντα Φε». Ο Βαγγέλης δεν ήθελε να πάει στην Σάντα Φε, μπορούσε να κλάψει κι εκεί που ήταν. Ζήτησε μόνο ένα πράγμα: «Στείλτε με στην Ευρώπη. Θέλω να πάω στους Γερμανούς».

Ο Κλωνής πολέμησε στην Αυστρία, την Πολωνία, τη Γερμανία, μπήκε στο Βερολίνο και το Παρίσι, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι πήγε και στον Ειρηνικό. Για τίποτα από όλα αυτά δεν μιλούσε, όμως, δεμένος από όρκους και διαταγές. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που συνηγορούν ότι δεν ήταν ένας απλός φαντάρος. Πήρε ασυνήθιστα πολλά μετάλλια (η οικογένειά του αυτό τον καιρό προσπαθεί να εντοπίσει ακριβώς πόσα και ποια), και δέχτηκε και μια θερμότατη ευχαριστήρια επιστολή από τον Πρόεδρο Τρούμαν με ιδιόχειρη υπογραφή. Ο Νίκος Κλωνής έχει ρωτήσει δεκάδες βετεράνους, αλλά ακόμα δεν έχει βρει κανένα που έλαβε τέτοια επιστολή μετά τον πόλεμο.

Ο Βαγγέλης Κλωνής πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου του 1989. Κηδεύτηκε στα Κοριάνα, και όλοι όσοι τον ήξεραν κράτησαν μαζί τους ο καθένας τη δική του, προσωπική εικόνα γι' αυτόν. Υπήρχε όμως μια άλλη εικόνα, πολύ διάσημη, που κυκλοφορούσε εδώ και χρόνια, αλλά κανείς δεν την είχε συνδέσει με τον Βαγγέλη. Μέχρι το 1991. «Μια μέρα», θυμάται η Κική Κλωνή, «είχα πάει με το Νίκο και τα εγγόνια μου στο εμπορικό κέντρο. Ο Νίκος είχε πάει να πάρει περιοδικά, κι εγώ πήγα με τα εγγόνια για να τους πάρω παιχνίδια. Κάποια στιγμή βλέπω το Νίκο να έρχεται τρέχοντας. «Μάνα τρέχα!» φώναζε. «Ο πατέρας!» Και εκεί, στο εξώφυλλο του περιοδικού Life, ήταν ο άντρας μου, με στρατιωτικό κράνος και ένα τσιγάρο στο στόμα, και κοίταζε βλοσυρά προς τα πίσω».

Ο αμερικανός φωτογράφος Γιουτζίν Σμιθ πήρε διάσημες φωτογραφίες από τον πόλεμο, ανάμεσα στις οποίες και δύο λήψεις του Βαγγέλη Κλωνή: Η φωτογραφία με το τσιγάρο, και η εικόνα με το παγούρι, η οποία πριν από λίγα χρόνια έγινε γραμματόσημο στις ΗΠΑ.

Ο πλανήτης όλος, καζάνι που βράζει.

Εδώ και κάμποσους μήνες, δεν ξέρεις πού στ' αλήθεια να πρωτοκοιτάξεις. Οι φωτιές που άναψαν στη Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή, εκεί που πάνε να σε ξεγελάσουν ότι έχουν δήθεν κοπάσει, νάσου και ξαναφουντώνουν. Τη μια μέρα τα μάτια είναι στραμμένα στον ένα τόπο, την άλλη σε κάποιον άλλο, τη μια μέρα το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην Υεμένη, την άλλη στο Μπαχρέιν, την παράλλη στη Λιβύη, ενώ την ίδια στιγμή στη Συρία το παιχνίδι αρχίζει και σκληραίνει, κι αφήνεις τότε στην άκρη το Ιράκ και το Μπαχρέιν και την Υεμένη, όχι γιατί οι ξεσηκωμοί έχουν καταλαγιάσει και οι άνθρωποι έχουν γυρίσει στα σπίτια τους ηττημένοι, μα είναι που δεν μπορείς να έχεις την προσοχή σου στραμμένη σε όλα αυτά τα μέρη ταυτόχρονα, κι αυτό που μετράει τώρα είναι η δύσκολη γέννα της Λιβύης, που δεν ξέρεις ούτε τι παιδί θα βγάλει, ούτε πότε θα το βγάλει, ούτε ποιος θα είναι ο πατέρας, κι ούτε αν οι μαμές που κατέφθασαν εσπευσμένα από το εξωτερικό μ' όλο τους τον τεχνολογικό εξοπλισμό, θα είναι τελικά για καλό, που δεν θα είναι, όπως όλο και πιο πολλοί το συνειδητοποιούν.

Από την άλλη μεριά είναι και το δράμα της Ιαπωνίας, άλλης φύσης αυτό, αλλά που τελικά δεν είναι. Γιατί μπορεί ο σεισμός και το τσουνάμι να οφείλονται σε ανεξέλεγκτες ιδιοτροπίες της φύσης, αλλά το σκάσιμο των αντιδραστήρων έχει συγκεκριμένες αιτίες και συγκεκριμένους υπαίτιους, γεγονός που είναι αδύνατο να μην βάλει σε άλλη τροχιά την μέχρι τώρα υποτονική ιαπωνική κοινωνία. Μπορεί να μην βγούνε τώρα στους δρόμους οι ιάπωνες, αν και στις 20 Μάρτη περίπου 1500 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία της Tepco στο Τόκιο, μπορεί όμως να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν ένα τουλάχιστον κοινό σημείο με τους ξεσηκωμένους άραβες στην άλλη μεριά του πλανήτη. Κι αυτό συνοψίζεται στο ότι όλοι πλέον ζητούν να τους παίρνουν στα όψιν οι εξουσίες στους σχεδιασμούς τους, κι όχι να δρουν περιφρονητικά ερήμην τους και στο σκοτάδι, είτε αυτή η εξουσία ακούει στο όνομα Μουμπάρακ, Μπεν Άλι ή Καντάφι, είτε ακούει στο όνομα Ναότο Καν και σία.

Με τα μάτια λοιπόν στραμμένα στη Φουκουσίμα και Λιβύη, δεν δώσαμε τη δέουσα προσοχή στο καζάνι που συνεχίζει να σιγοβράζει τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις ΗΠΑ. Την εβδομάδα που μάς πέρασε είχαμε δυο σημαντικές εκρήξεις, την πρωτοφανή σε όγκο διαδήλωση της 26ης Μάη στο Λονδίνο, και τις μαζικές αντιπυρηνικές διαδηλώσεις την ίδια μέρα σε Βερολίνο, Αμβούργο, Μόναχο, Στουτγάρδη, Κολωνία και αλλού. Ενώ, στο Ουισκόνσιν, οι κάτοικοι συνεχίζουν τον αγώνα τους, έχοντας περάσει πλέον στην εφαρμογή του Plan B. Αλλά ας τα δούμε με τη σειρά.

 

Οι 400.000 του Λονδίνου.

Το Λονδίνο, το περασμένο Σάββατο είδε τη δεύτερη σε όγκο διαδήλωση στα χρονικά του, με 400,000 κόσμο, μετά την κοσμοπλημμύρα των 2,000,000 τον Φλεβάρη του 2003, ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ. Δάσκαλοι, νοσοκόμες, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, φοιτητές, μαθητές, συνταξιούχοι, όλοι όσοι θίγονται δηλαδή από τις τεράστιες περικοπές που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση σε κάθε τι δημόσιο και πολύτιμο, έδωσαν το παρόν. Η διαδήλωση οργανώθηκε από όλα τα συνδικάτα, από το μεγαλύτερο TUC (Trades Union Congress) το οποίο πρόσκειται στο εργατικό κόμμα με 6.5 εκατ. μέλη, από το UNISON και UNITE, καθώς και από ανεξάρτητες πρωτοβουλίες από τα κάτω, με σπουδαιότερες τη Συμμαχία για την Αντίσταση ενάντια στις Περικοπές και τις Ιδιωτικοποιήσεις, (Coalition for Resistance Αgainst Cuts and Privatization), και το γνωστό μας UNCUT, το οποίο όλο και εξαπλώνεται και δυναμώνει.

Μιας και αναφερθήκαμε σε προηγούμενο post στη δράση και τους σκοπούς του UNCUT, στο παρόν, ας επικεντρωθούμε στην εν λόγω Συμμαχία και στον τρόπο ίδρυσης και λειτουργίας της. Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2010 με πρωτοβουλία του παλαίμαχου βουλευτή της αριστερής πτέρυγας των εργατικών, Τόνι Μπεν, (ο οποίος σημειωτέον προσυπέγραψε την έκκληση για τη δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου του ελληνικού χρέους) και 73 άλλων προσωπικοτήτων, βουλευτών, ακτιβιστών, πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων, συγγραφέων, προέδρων φοιτητικών ενώσεων και εργατικών συνδικάτων, κ.α., με σκοπό να κινητοποιήσει και να συνενώσει σε πανεθνική κλίμακα εργατικές ενώσεις και συνδικάτα, με ανεξάρτητους ακτιβιστές και τοπικές κινήσεις πολιτών, με φοιτητές, ανέργους και συνταξιούχους, στον αγώνα ενάντια στα μέτρα λιτότητας, τις ιδιωτικοποιήσεις και τη διάλυση του κοινωνικού κράτους. Δεν αναφέρεται σε κανένα πολιτικό κόμμα, συνομιλεί όμως με όλα, και ενθαρρύνει τη δημιουργία εστιών αντίστασης τις οποίες υποστηρίζει, συντονίζει και προς τις οποίες μεταφέρει εμπειρία. Επιπλέον επιδιώκει συνεργασία με παρόμοιες κινήσεις σε ομοιοπαθείς χώρες για το συντονισμό ενός κοινού αγώνα, κάτι που θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε κι εμείς.

 

Στη Γερμανία από την άλλη, οι διαδηλώσεις ενάντια στην πυρηνική ενέργεια συγκέντρωσαν γύρω στους 200,000, και μόνο στο Βερολίνο ο κόσμος ξεπέρασε τις 100,000. Αν και πολλοί θα μπορούσαν να αποδώσουν τα μεγέθη αυτά στη συγκυρία του πυρηνικού δυστυχήματος της Φουκουσίμα, εν τούτοις το κίνημα είχε ήδη φουντώσει από πιο πριν είτε στην περίπτωση του σιδηροδρομικού σταθμού της Στουτγάρδης, είτε στην περίπτωση του τρένου με τα ραδιενεργά απόβλητα.

Ουισκόνσιν: Ανάκληση βουλευτών για προδοσία εκλογέων.

Από την άλλη, το Ουισκόνσιν ενώ απουσιάζει τον τελευταίο καιρό από την επίσημη ειδησιογραφία, εν τούτοις αυτό δεν σημαίνει ότι κι οι κάτοικοι πήγαν στα σπίτια τους. Ο αγώνας συνεχίζεται αλλά με άλλα μέσα, νομικά αυτή τη φορά. Ο κυβερνήτης Σκοτ Ουόκερ κατάφερε τελικά να περάσει από τη Γερουσία της πολιτείας τον επίμαχο νόμο, που καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, αλλά η διαδικασία φαίνεται να σκοντάφτει σε δυο σημεία. Πρώτον, κάποιος δικαστής εξέδωσε οδηγία αναστολής της εφαρμογής του νόμου, χαρακτηρίζοντάς τον παράνομο, μιας και η ψηφοφορία έγινε εντελώς εν κρυπτώ, και ουσιαστικά κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς να υπάρξει έγκαιρη δημόσια ειδοποίηση, όπως ορίζει ο νόμος. Και δεύτερον, οι κάτοικοι έσπευσαν να εκμεταλλευτούν νόμο της πολιτείας ο οποίος τους δίνει το δικαίωμα, κατόπιν συγκέντρωσης ικανού αριθμού υπογραφών, να ανακαλούν (recall) βουλευτές που έχουν ήδη συμπληρώσει ένα χρόνο θητείας, αν με τις πράξεις τους φανεί ότι πρόδωσαν το εκλογικό σώμα το οποίο τους είχε εμπιστευθεί δια της ψήφου του. Έτσι, στο διάστημα αυτό της φαινομενικής ακινησίας, οι Ουισκονσιν-έζοι έχουν επιδοθεί σε κυνήγι υπογραφών και από ό,τι φαίνεται τα μαντάτα είναι πολύ καλά. Ένας τέτοιος νόμος, αν υπήρχε, που μπορεί και να υπάρχει αν ψάξει κανείς καλά. θα έβρισκε την τέλεια εφαρμογή του και στα δικά μας τα μέρη.

Στην Ιντιάνα, όπου κι εκεί παιζόταν το ίδιο έργο με το Ουισκόνσιν, οι δημοκρατικοί βουλευτές επέστρεψαν στη βάση τους, αφού ο ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης συμφώνησε να κάνει αρκετές παραχωρήσεις. Εν τω μεταξύ στο παιχνίδι μπήκε τελευταία και το Λος Άντζελες, όπου το περασμένο Σάββατο 10,000 πολίτες κατέβηκαν στο κέντρο της πόλης, σε διαδήλωση συμπαράστασης προς τους εργαζόμενους του Ουισκόνσιν, στέλνοντας συνάμα το μήνυμα ότι όσοι προσπαθήσουν να περάσουν παρόμοιο νόμο, περί κατάργησης δηλαδή των συλλογικών διαπραγματεύσεων, και στην πολιτεία τους, θα τους βρούνε αντιμέτωπους.

Ο Ινδός.

.Βρέθηκαν μια μέρα στη κόλαση ένας Έλληνας , ένας Αμερικάνος κι ένας Ινδός. Τους συναντάει ο διάβολος και τους λέει:

- Σε όσους έρχονται εδώ δίνω μία ευκαιρία να μεταφερθούν στον παράδεισο.

Και βγάζει ένα τεράστιο μαστίγιο. λέγοντας:

- Όποιος θα αντέξει τρία χτυπήματα χωρίς να φωνάξει, θα πάει στον παράδεισο. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για ασπίδα ό,τι θέλετε.

Πρώτος πηγαίνει ο Αμερικανός.

- Τί θα έχεις για ασπίδα; ρωτάει ο διάβολος.

Ο Αμερικάνος σηκώνει μια τεράστια πέτρα και λέει:

- Θα χρησιμοποιήσω αυτή την πέτρα! Είμαι έτοιμος!

Σηκώνει ο διάβολος το μαστίγιο, χτυπάει μια και φεύγει η πέτρα. Χτυπάει δεύτερη και ουρλιάζει σαν τρελός ο Αμερικάνος, οπότε χάνει την ευκαιρία να πάει στον παράδεισο.

Στη συνέχεια ήταν σειρά του Ινδού.

- Τί θα έχεις για ασπίδα; τον ρωτάει ο διάβολος.

- Τίποτα, λέει ο Ινδός. Έκανα πενήντα χρόνια γιόγκα και δε νιώθω καθόλου πόνο!

Στο πρώτο χτύπημα ο Ινδός ήταν ατάραχος. Στο δεύτερο έκανε κάποιους μορφασμούς και στο τρίτο χτύπημα λίγο περισσότερους. Αλλά δεν έβγαλε κουβέντα από το στόμα του!

- Να πάρει, λέει ο διάβολος, πρώτη φορά αντέχει κάποιος τρία χτυπήματα. Λοιπόν, είσαι ελεύθερος να πας στον παράδεισο. Το αξίζεις.

- Όχι, λέει ο Ινδός. Θέλω να μείνω και να δω. Σε όλα τα ανέκδοτα ο Έλληνας τη βγάζει καθαρή. Θέλω να δω τώρα πώς θα ξεμπερδέψει!

- Εντάξει, μείνε να βλέπεις, του λέει ο διάβολος.

Έρχεται λοιπόν η σειρά του Έλληνα και τον ρωτάει:

- Εσύ τί θα χρησιμοποιήσεις για ασπίδα;

Και απαντάει ο Έλληνας:

- Τον Ινδό!

Παρουσίαση βιβλίων του Ηπειρώτη συγγραφέα Ευάγγελου Αυδίκου στο Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 2011

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ.

Ευάγγελος Γρ. Αυδίκος.

 

Ο Ευάγγελος Γρ. Αυδίκος γεννήθηκε στην Πρέβεζα, σπούδασε στο Κλασικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και εργάστηκε για πολλά χρόνια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ως φιλόλογος. Είναι καθηγητής λαογραφίας στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, συλλογικούς τόμους και πρακτικά συνεδρίων. Στο συγγραφικό του έργο συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων οι τίτλοι: "Η Θράκη και οι άλλοι. Ιχνηλατώντας τα πολιτισμικά όρια και την ιστορική μνήμη" (Οδυσσέας 2007), "Ήταν μια φορά κι έναν καιρό αλλά μπορεί να γίνει και τώρα. Η εκπαίδευση ως χώρος διαμόρφωσης παραμυθάδων" (Ελληνικά Γράμματα 1999), "Το παιδί στην παραδοσιακή και τη σύγχρονη κοινωνία" (Ελληνικά Γράμματα 1996), "Το λαϊκό παραμύθι. Θεωρητικές προσεγγίσεις" (Οδυσσέας 1994).

Χαρίλαος Τρικούπης: το αδιέξοδο του δανεισμού και η χρεοκοπία.

Ο Χαρίλαος Τρικούπης, επτά φορές πρωθυπουργός της χώρας, συνέδεσε το όνομά του με την «αρχή της δεδηλωμένης» και την εδραίωση του δικομματισμού, την προσπάθεια εκσυγχρονισμού της χώρας αλλά και την πτώχευση το 1893. Έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, στις 30 Μαρτίου του 1896.

Γίνεται πρώτη φορά πρωθυπουργός τον Απρίλιο του 1875 και την επόμενη εικοσαετία θα κυριαρχεί στην πολιτική ζωή της χώρας ως εκπρόσωπος της ανερχόμενης αστικής τάξης, ενώ για συνολικά έντεκα χρόνια θα είναι πρωθυπουργός.

Πτώχευση.

«Δυστυχώς κύριοι, επτωχεύσαμεν», ανακοίνωσε το 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης στη Βουλή. Είχε επανέλθει στην εξουσία το Μάιο του 1892 και είχε αποτύχει να εξασφαλίσει νέο δάνειο. Από το 1879 μέχρι το 1890 είχαν συναφθεί οκτώ εξωτερικά δάνεια και πέντε εσωτερικά, ενώ παράλληλα ξεσπούσε η σταφιδική κρίση.

Η νέα κυβέρνηση Τρικούπη, που εξελέγη τον Μάιο του 1892, παρουσιάστηκε στη Βουλή με ένα σκληρό πρόγραμμα περικοπών στις δημόσιες δαπάνες και με μέτρα αυστηρής λιτότητας (π.χ. έμμεσοι φόροι). Επρόκειτο για προσπάθεια να διασωθεί η χώρα από τη δημοσιονομική κατάρρευση λόγω των χρεών από προηγούμενα δάνεια. Το φιλόδοξο πρόγραμμα δημοσίων έργων και εκσυγχρονισμού του Τρικούπη είχε χρηματοδοτηθεί από δάνεια την περίοδο 1880-1890, και τα όποια έληγαν τότε. Τελικά ο Τρικούπης αποφάσισε να κυνηγήσει την αναχρηματοδότηση των παλαιότερων δανείων ζητώντας νέο δάνειο από την Αγγλία. Από αυτό το δάνειο εξαρτιόταν η εκτέλεση ή όχι του κρατικού προϋπολογισμού για το 1893.

Οι όροι που έθεταν οι δανειστές όμως ήταν πολύ σκληροί, εξαιτίας των συσσωρευμένων ελληνικών χρεών και της αρνητικής πορείας των ομολόγων των προηγούμενων δανείων. Οι τόκοι αυτών των δανείων έφταναν το 30% της συνολικής τους αξίας. Εν τω μεταξύ μέσα στους όρους ήταν το δάνειο να μην εγκριθεί από την βολή αλλά απευθείας με βασιλικό διάταγμα που θα υπέγραφε ο βασιλιάς Γεώργιος.

Η αντιπολίτευση υπό τον Δηλιγιάννη αντέδρασε έντονα προβάλλοντας το επιχείρημα ότι ο δανεισμός αναιρούσε την εθνική κυριαρχία της χώρας και ότι ταπείνωνε την Ελλάδα. Αντιδράσεις υπήρχαν επίσης στον Τύπο, από επιχειρηματίες γαλλικών συμφερόντων , αλλά κυρίως από την κοινή γνώμη. Έτσι ο βασιλιάς αποφάσισε να μην πάρει πάνω του την ευθύνη και δεν υπέγραψε το διάταγμα. Η κυβέρνηση Τρικούπη παραιτήθηκε μετά την ανακοίνωση της πτώχευσης.

Το 1895 απέτυχε όχι μόνο να εκλεγεί πρωθυπουργός αλλά ακόμη και να εξασφαλίσει μια έδρα στην εκλογική του περιφέρεια.: «Ανθ'ημών λοιπόν βουλευτής ο κύριος Γουλιμής-Καληνύχτα σας», είχε δηλώσει και αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή. Αποσύρθηκε στις Κάννες όπου και πέθανε στις 30 Μαρτίου του 1896. Ωστόσο το τραγικό παράδοξο είναι ότι λίγο πριν το θάνατό του ήταν-παρά τη θέλησή του -υποψήφιος στις αναπληρωματικές εκλογές και εξελέγη πανηγυρικά.

Δικομματισμός.

Ήδη από το 1874 στο «Τις πταίει;», είχε εκφράσει τις αντιρρήσεις του για την πελατειακή λειτουργία του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα και τον ρόλο των βουλευτών στην ύπαιθρο, που ως απόγονοι ιστορικών οικογενειών προκρίτων ή ως μεγαλογαιοκτήμονες, είχαν καταστήσει τους εαυτούς τους πάτρονες. Με ρουσφέτια και διορισμούς στο Δημόσιο για τους ψηφοφόρους τους, είχαν καταφέρει να διογκώσουν, κατά τον Τρικούπη, τον δημόσιο τομέα αλλά και να δημιουργήσουν μια πολιτική ελίτ. Στο «Τις πταίει;» διατυπώνει την λεγόμενη «αρχή της δεδηλωμένης».

Από το 1875 καθιερώνεται άτυπα η «αρχή της δεδηλωμένης», σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση πρέπει να έχει τη «δεδηλωμένη εμπιστοσύνη» της Βουλής. Αυτό σήμαινε ότι ο βασιλιάς δεσμευόταν να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον αρχηγό του κόμματος που έφερνε στις εκλογές το μεγαλύτερο ποσοστό.

Εν τέλει, ο στόχος του Τρικούπη, για την εδραίωση ισχυρών κομμάτων εξουσίας, στα πρότυπα του αγγλικού κοινοβουλευτικού συστήματος, άρχισε να πραγματοποιείται από το 1884. Στις εκλογές αυτής της χρονιάς εμφανίστηκαν δύο μεγάλα κόμματα, του Τρικούπη και του Δηλιγιάννη, τα οποία μαζί κατέλαβαν το 92,2 % των εδρών του κοινοβουλίου. Από τότε εδραιώθηκε ο δικομματισμός στην Ελλάδα.

Αλάμπεης. - Πρεβεζάνικος παραδοσιακός χορός, ρυθμού Τσάμικου.

Το REQUIEM MEDITERRANEO του Ηπειρώτη συνθέτη Νίκου Παπακώστα στον ΙΑΝΟ, τη Μεγάλη Δευτέρα 18 Απριλίου.

Η Αλυσίδα Πολιτισμού ΙΑΝΟΣ , Σταδίου 24 , στην Αθήνα οργανώνει την Μεγάλη Δευτέρα 18 Απριλίου 2011 το μεσημέρι στις 12.30 εκδήλωση, προκειμένου να παρουσιάσει το έργο του Ηπειρώτη συνθέτη Νίκου Παπακώστα REQUIEM MEDITERRANEO, που συμπληρώνει ένα χρόνο από την Πρώτη Παγκόσμια πρεμιέρα του στην Λυρική Σκηνή Αθηνων, όπου δόθηκε με συντελεστές την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ με διευθυντή τον Ανδρέα Πυλαρινό, σολίστ τον Βασίλη Λέκκα , την Καλλιόπη Βέττα, την Αναστασία Ζαννή και την Αγγελική Γκίκα και την σύμπραξη των χορωδιών «ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΗΣ» Πεύκης με διευθυντή τον Χαράλαμπο Μιχαηλίδη και Εθνικού Ωδείου Καισαριανής με διευθυντή τον Γιάννη Κοντίτση.

Σπουδαίοι συνθέτες και άλλοι άνθρωποι της τέχνης θα μιλήσουν για το έργο και θα προβληθούν στις γιγαντοοθόνες του ΙΑΝΟΥ αποσπάσματα από την παράσταση, πράγμα που θα γίνεται μέχρι την Μεγάλη Παρασκευή. Η εκδήλωση θα είναι δωρεάν και είναι ενταγμένη στις εκδηλώσεις του ΙΑΝΟΥ για την Μεγάλη Εβδομάδα.

Εισαγωγικό σημείωμα του συνθέτη Νίκου Παπακώστα στην έκδοση της παρτιτούρας του έργου REQUIEM MEDITERRANEO.

Η αφορμή για τη δημιουργία του ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ βασίστηκε σε μια ιδέα του Μαέστρου Antonello Gotta, μετά τη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Μάρτη του 2009, για τη συγγραφή ενός requiem, με την προοπτική να ενταχθεί στο ρεπερτόριο της COMPAGNIA D' OPERA ITALIANA.

Συζητώντας ως προς τη δομή του έργου αυτού, εξέφρασα την άποψη, αλλά και την επιθυμία να βασίζεται σε κείμενα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και στη λαϊκή μουσική της Ανατολικής Μεσογείου, πράγμα που ο Μαέστρος όχι μόνο δέχτηκε, αλλά και θεώρησε ότι είναι απόλυτα αναγκαίο. Ομολογώ ότι ουδέποτε υπήρξα ουσιαστικά ενταγμένος στην εκκλησιαστική ζωή και ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα εντρυφήσει στα κείμενά της, πολύ περισσότερο σε κείμενα, που είχαν σχέση με την Εξόδιο Ακολουθία. Έτσι αποφάσισα να μελετήσω τα Ιδιόμελα του Ιωάννη Δαμασκηνού, κείμενα του 7ου αιώνα, προσπαθώντας να μεταφράσω και να αποδώσω ποιητικά το λόγο του με μια σύγχρονη μορφή και άποψη. Αυτό με έκανε να καταλάβω τον αστείρευτο πλούτο και την ασύγκριτη αξία ετούτων των μοναδικών κειμένων, που μαζί με τόσα άλλα, δυστυχώς και ατυχώς, παραμένουν αμετάφραστα και απρόσιτα έως τις μέρες μας.

Διαπίστωσα, ότι τα κείμενα της Εξοδίου Ακολουθίας είναι φιλοσοφημένα, άψογα από λογοτεχνική άποψη, αλλά, το σπουδαιότερο, βαθιά ουμανιστικά. Είναι δίπλα στον άνθρωπο, που θρηνεί την απώλεια του προσφιλούς προσώπου, συγγενή η φίλου, και συμμετάσχουν στη θλίψη και την οδύνη του. Προσπαθούν να δώσουν δύναμη και παρηγοριά και θεωρούν το θάνατο αναπόσπαστο μέρος του βιολογικού κύκλου, που οδηγεί σε μια άλλη ζωή και στην ένωση με το Θείο. Κρίμα αυτά τα κείμενα και οι απόψεις να μην είναι κτήμα ολόκληρου του λαού. Πόσο μεγάλη απώλεια θα ήταν για τον πολιτισμό και την ανθρωπότητα, αν ο Όμηρος, ο Αριστοτέλης και ο Πλάτων δεν είχαν μεταφραστεί σε όλες σχεδόν τις γλώσσες και τις διαλέκτους του κόσμου!

Αποφεύγοντας την Εκκλησιαστική-Λειτουργική προσέγγιση, προσπάθησα να αποδώσω τον ποιητικό λόγο από καθαρά φιλοσοφική και θρησκευτική άποψη, όπως τη νοιώθει ο μέσος άνθρωπος, γιατί αυτό θεωρώ ότι είμαι κι εγώ. Προσπάθησα να μη στερήσω από τον αρχαίο λόγο τη διαχρονικότητα και αυθεντία του, επιδιώκοντας παράλληλα να δημιουργήσω απλούς, καθημερινούς και απόλυτα κατανοητούς στίχους, με σεβασμό στο πνεύμα των κειμένων, με τα οποία ερχόμουν σε επαφή για πρώτη φορά. Η διαδικασία αυτή κράτησε αρκετούς μήνες, αλλά ούτε στιγμή δεν μ' έκανε να μετανοήσω για το χρόνο που αφιέρωσα στη μελέτη και απόδοση αυτού του μοναδικού πνευματικού κληροδοτήματος.

Πριν από χρόνια άκουσα έναν Κρητικό λυράρη να μου λέει ότι «Εμείς τους φίλους τους καταβοδώνουμε με ΜΑΤΖΟΡΕ (χαρούμενες μουσικές κλίμακες) θέλοντας να μου πει ότι ο θάνατος είναι, πραγματικά, μια φυσιολογική εξέλιξη της ζωής και της φύσης. Κάτι σχετικό με τα λόγια αυτά βρήκα και σε πολλά κείμενα με παραδόσεις άλλων λαών, αλλά και από την Αρχαία Ελλάδα. Έτσι αποφάσισα το έργο αυτό, σαν μουσική σύνθεση, να έχει ένα καθαρά μεσογειακό χαρακτήρα και όχι τη γνωστή δομή και το τραγικό ύφος των Δυτικών μεγάλων Requiem. Να είναι ένας πραγματικός αποχαιρετισμός κάποιου δικού μας ανθρώπου. Ένας αποχαιρετισμός προκαθορισμένα προσωρινός, αφού είναι αναπόφευκτη η συνάντηση, έστω σε έναν ιδεατό χώρο και χρόνο. Και σ' έναν αποχαιρετισμό δεν υπάρχει μόνο η θλίψη για το χωρισμό, υπάρχει ο προβληματισμός, υπάρχουν οι αναμνήσεις, υπάρχει η αναζήτηση, υπάρχει η συγχώρεση, υπάρχει η ελπίδα, υπάρχει το αύριο...

Τελειώνοντας τον ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ, θα ήθελα να διαβεβαιώσω ότι δεν είχα ούτε την πρόθεση, ούτε και το στόχο να γράψω ένα έργο κλασικής μουσικής, μιμούμενος η συναγωνιζόμενος τη μεγαλοφυΐα ενός Μότσαρτ ή ενός Βέρντι αποποιούμενος την ιδιότητα του λαϊκού συνθέτη. Απλά ήθελα να δημιουργήσω ένα σύγχρονο, καθαρά λαϊκό έργο, που θα μπορούσε να εκτελεσθεί τόσο με παραδοσιακά όργανα, όσο και με συμφωνική ορχήστρα, χωρίς αυτό να αλλάζει το χαρακτήρα και τον προσανατολισμό του.

Για το έργο δήλωσαν:

Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Περιστερίου Χρυσόστομος :

Θερμά συγχαρητήρια στον συμπατριώτη μας μαέστρου κ. Νίκο Παπακώστα για την πανελλήνια και παγκόσμια πρωτοβουλία του να μελοποιήσει τους μοναδικούς εις την παγκόσμια φιλολογία ύμνους της εξόδιας ακολουθίας του Ιωάννη του Δαμασκηνού και να καταστήσει τούτους περισσότερο κατανοητούς και ζωτικούς εις τας ψυχάς και τας καρδίας όχι μόνον του Ορθοδόξου πληρώματος της Εκκλησίας μας , αλλά και ολόκληρης της Χριστιανοσύνης. Η προσπάθεια του μαέστρου αναμφισβητήτως τιμάει ιδιαιτέρως την πατρίδα μας και προβάλλει τον διαχρονικό αυτής πολιτισμό εις το παγκόσμιο κοινό και αποδεικνύει ότι τόπος μας δεν έχει μόνο ένδοξο παρελθόν αλλά και ένδοξο παρόν.

Ο μαέστρος Μιχάλης Πατσέας , Διευθυντής του Ωδείου KODALLY :

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω τη "σύλληψη" του Requiem Mediterraneo, την ώρα που ο καλός μαέστρος Antonello Gotta το παρήγγειλε στον αγαπημένο μου φίλο Νίκο Παπακώστα. Το είδα να "κυοφορείται" στο μυαλό και στα χέρια του, να μεγαλώνει, έμβρυο μουσικό, στίχο το στίχο, μέτρο το μέτρο και να "γεννιέται" έτοιμο για την πρώτη του παρουσίαση. Ζηλεύω λίγο που δεν θα έχω αυτή τη φορά τη χαρά να το διευθύνω πρώτος. Γλυκιά επιμνημόσυνη δέηση με ήχους Ελληνικούς και Μεσογειακούς.

O Διευθυντής της COMPAGNIA D' OPERA ITALIANA Μαέστρος Αντονέλο Γκόττα: To requiem Mediterraneo του Νίκου Παπακώστα αποτελεί σημείο αναφοράς για τα ελληνικά αλλά και για τα παγκόσμια μουσικά δρώμενα.

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΣ. Βιογραφικό.

Ο Νίκος Παπακώστας κατάγεται από την ορεινή Σκουληκαριά της Άρτας και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το βασικό όργανο του είναι η κιθάρα και έχει συνεργαστεί σε παλιές η πρόσφατες συναυλίες η δισκογραφικά με πολλούς έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, όπως η Χάρις Αλέξιου, η Ελένη Βιτάλη, η Άννα Βίσση, ο Γιώργος Ζωγράφος, η Γιώτα Λύδια, ο Μιχάλης Δημητριάδης, η Νάντια Καραγιάννη, ο Αλέξανδρος Χατζής, η Μαρία Σουλτάτου, η Καλλιόπη Βέττα , ο Μίλτος Πασχαλίδης , ο Μπάμπης Στόκας, ο Franco Simone, η Iva Zannichi και οι Nomadi από την Ιταλία, o Αlex Busanel από τη Γαλλία, οι Africa Moyo από το Κογκό, οι Guaragniaum και η Maria Moramarco από τα ελληνόφωνα χώρια της Κάτω Ιταλίας κ.α.

 Η μουσική του κινείται σε ευρύτατα επίπεδα. Από την παραδοσιακή ελληνική μουσική μέχρι τη τζαζ και το μπλουζ και χαρακτηριστικό του είναι το εντελώς διαφορετικό ύφος και χρώμα σε κάθε νέα του δουλειά. Έχει γράψει μουσική για θεατρικά έργα, ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ, ενώ έχει δώσει συναυλίες σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.Είναι μέλος των Ενώσεων Σύνθετων και Στιχουργών της Γαλλίας και της Ιταλίας , καθώς και πολλών οργανώσεων της παγκόσμιας ανεξάρτητης μουσικής σκηνής.Για πολλά χρόνια ήταν υπεύθυνος του Πολιτιστικού Τμήματος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ανεξάρτητων Παραγωγών Δισκογραφίας ( F . I . P . I .) για όλο τον κόσμο , ενώ τώρα είναι γενικός Γραμματέας της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδας ,ΕΜΣΕ.

Ελληνική και ξένη δισκογραφία

Φεύγουν οι ώρες

Ο πρώτος δίσκος του, στις αρχές της δεκαετίας του '80.

Ταξίδια και όνειρα

Μια μουσική περιήγηση στο χώρο της λαϊκής μπαλάντας με το Μιχάλη Δημητριάδη, τη Χρυσούλα Σταύρου, τη Φαίη Μάτσου, το Χρήστο Αγραφιώτη και τον Βαγγέλη Κονιτόπουλο.

13 Ροκ Ιστορίες

Δισκογραφική συνεργασία Νίκου Παπακώστα και Αλέξανδρου Χατζή. Ο δίσκος αυτός, χωρίς να έχει ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, παίρνει θαυμάσιες κριτικές και χαρακτηρίζεται σαν ένας από τους καλύτερους δίσκους της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής.

Balkan

Κορυφαία δισκογραφική στιγμή στην πορεία του συνθέτη, του ανοίγει τις πόρτες στην παγκόσμια δισκογραφία, αφού εκδίδεται σε πολλές χώρες του κόσμου και χαρακτηρίζεται σαν δίσκος αναφοράς στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Τραγουδούν η Νάντια Καραγιάννη και ο Αλέξανδρος Χατζής, ενώ καθοριστική είναι η συμμετοχή των Χάλκινων της Γουμένισσας και του Βούλγαρου Ιvan Kostof στα παραδοσιακά πνευστά.

La citta del sole

Πρώτη δισκογραφική συνεργασία με τον κορυφαίο Ιταλό τραγουδιστή Franco Simone και την μεγάλη κύρια του ιταλικού τραγουδιού Iva Zannichi (ήταν η πρώτη που έκανε γνωστά στην Ευρώπη τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη). Ο δίσκος αυτός χαρακτηρίζεται σαν η καλύτερη διεθνής δισκογραφική συνεργασία της χρονιάς, οδηγεί -μαζί με τον Franco Simone - στην κατάκτηση του Μεγάλου Βραβείου για τον Πολιτισμό και την Μουσική Wam 2000 και γίνεται αφορμή για την πρώτη συνεργασία του συνθέτη με τη Warner.

Παρά θιν αλός

Ένα μουσικό ταξίδι στο Αιγαίο με σολίστ το Νικόλα Χατζόπουλο. Στο δίσκο αυτό ο Νίκος Παπακώστας κάνει την ενορχήστρωση χρησιμοποιώντας έντεχνη ορχήστρα, για να προβάλει τη μαγεία της αιγαιοπελαγίτικης μουσικής.

Quatrifoglium

Συμμετέχει στο δίσκο Quatrifogliumτου συγκροτήματος Guaragniaumαπό την Κάτω Ιταλία. Ο δίσκος αυτός γράφτηκε για τις ανάγκες της ταινίας Nonholatestaτου τιμημένου με Oscar Ιταλού σκηνοθέτη Hermano Olmi . Η ταινία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Terra Humana

Ειδική έκδοση του Balkanγια όλο τον κόσμο από τη γαλλική SunsetFrance.

Eliopolis

Ειδική έκδοση του Lacittadelsoleγια όλο τον κόσμο από τη Warner.

Mediterraneo

Μια εξαιρετικά δύσκολη προσπάθεια προβολής της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής μέσα από την σύγχρονη αντίληψη και με χρήση της ηλεκτρονικής μουσικής τεχνολογίας.

Freedom

Μια μοναδική συνεργασία με το αφρικάνικο γκρουπ AfricaMoyo.

The secret side

Ορχηστρικός δίσκος, από την ιταλική δισκογραφική εταιρεία GudyMusic, που παραμένει στα charts για περισσότερο από είκοσι εβδομάδες, ενώ κατακτά την πρώτη θέση για πέντε εβδομάδες.

Let ' s dance with the Lucky Band

Δίσκος από την BusyMusic στη Γαλλία, που προκύπτει από τη συνεργασία του Νίκου Παπακώστα με το Βέλγο σύνθετη και τραγουδιστή Alex Busanel για τις ανάγκες ταινιών κινουμένων σχεδίων.

MediterraneanSpirits and Sounds

Δισκογραφική δουλειά του συνθέτη για τις ανάγκες του μουσικού περιοδικού NewAge στην Ιταλία.

ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Συνεργασία του συνθέτη με την Μαρία Σουλτάτου

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ

Τελευταία δισκογραφική δουλειά του συνθέτη με την Καλλιόπη Βέττα για την Warner

Συμμετοχή σε διεθνείς δισκογραφικές συλλογές:

RueBalzac

Του κορυφαίου γάλλου τραγουδιστή Johnny Haliday, μαζί με τους Ray Charles, John Lee Hooker, Willie Nelson, Kenny Rodgers, Franky Lane κ.α.

NewMorning

Του πλέον έγκυρου περιοδικού στο χώρο της παγκόσμιας έντεχνης μουσικής NewAge, μαζί με τους David Scott, Wayne Gratz κ.α.

Collezione2002

Συλλογή των σαράντα καλύτερων τραγουδιών της χρονιάς από την Ομοσπονδία Εταιρειών Δίσκων της Ιταλίας, όπου συμπεριλαμβάνονται τρία τραγούδια του.

Karma

Συλλογή από τα καλύτερα ethnic μουσικά κομμάτια της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, με συμμετοχή κορυφαίων ονομάτων από τις πέντε ηπείρους.

Anthologie

Συλλογή των καλύτερων τραγουδιών του Ιταλού τραγουδιστή Franco Simone. Μια ειδική έκδοση της Warnerγια τη Λατινική Αμερική.

Βραβεύσεις:

Το 2000 στο Παγκόσμιο Μουσικό Φεστιβάλ των Βρυξελλών Viva Musica βραβεύεται με το Μεγάλο Βραβείο για τον Πολιτισμό και την Μουσική Wam 2000 .

Το 2003, στις Κάννες, βραβεύεται από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ανεξάρτητων Δισκογραφικών Εταιρειών ( F . I . P . I .), για την προσφορά του στη μουσική και για τον αγώνα του για την προστασία των δικαιωμάτων των ανεξάρτητων καλλιτεχνών.

Το 2004 βραβεύεται με το Μεγάλο Διεθνές Βραβείο από την Ακαδημία Κορφιάτικων Βραβείων στη Λυρική Σκηνή στην Αθήνα, για το σύνολο του έργου του και την διεθνή του πορεία. Το 2009 βραβεύεται για την προσφορά του στον πολιτισμό από την Ομοσπονδία Ραδοβιζινών Άρτας.

Το 2010 βραβεύεται από την NATIONAL ACADEMY OF MUSIC των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής για το έργο του REQUIEM MEDITERRANEO.

www.nikospapakostas.gr

Una musica brutal - Gotan Project

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Αριστερής Πρωτοβουλίας ΠΑΣΟΚ. Δημόσιος έλεγχος των κρατικών επιχειρήσεων. 01.04.11

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

             ΠΑ.ΣΟ.Κ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 1 Απριλίου 2011

Η νέα Ελλάδα είναι η Ελλάδα του μνημονίου και της φτώχειας. Ύφεση, ανεργία, μείωση των μισθών και συντάξεων, πτώση του επιπέδου ζωής, φόβος και ανασφάλεια για το αύριο φαίνεται να είναι το μέλλον του ελληνικού λαού. Παρ’ όλες τις θυσίες των εργαζομένων, των μισθωτών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων το έλλειμμα αυξάνεται και το δημόσιο χρέος απογειώνεται επικίνδυνα. Τα κρατικά έσοδα μειώνονται συνεχώς και οι κρατικές δαπάνες δεν μπορούν να τιθασευτούν. Η πολιτική της λιτότητας και της πείνας που επέβαλε η τρόικα και εφάρμοσε η κυβέρνηση και ο υπουργός των οικονομικών απέτυχε παταγωδώς. Η μονομερής στήριξη των τραπεζών στην οποία προβαίνει συνεχώς η κυβέρνηση αποδιαρθρώνει τις ζωτικές λειτουργίες της οικονομίας. Η Ελλάδα είναι πλέον πρωταθλητής στην περιστολή του κόστους εργασίας, η μείωσή του είναι -5,5% την ώρα που στην ευρωζώνη αυξήθηκε 1,4% και 2,1% στην Ε.Ε.

Ο λαός υποφέρει και η πραγματική οικονομία στενάζει παγιδευμένη παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης. Οι πανηγυρισμοί για τα καλά νέα από το εξωτερικό για την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους και η μείωση του επιτοκίου μάλλον παραμένουν στην σφαίρα του ονείρου γιατί το μόνο που αποφασίστηκε είναι η παραπομπή των συγκεκριμένων ζητημάτων στη σύνοδο του Ιουνίου. Το μόνο που μας έμεινε επί της ουσίας και όχι επικοινωνιακά είναι η εξεύρεση των 50 δις. από αποκρατικοποιήσεις δηλαδή από την ιδιωτικοποίηση οργανισμών και την αξιοποίηση δηλαδή το ξεπούλημα της περιουσίας του δημοσίου.

Τα ερωτήματα που εγείρονται στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι πολλά, απαιτούν άμεση απάντηση, αντί να στήνεται εταιρεία μιας λίρας για να παίξει το ρόλο του συμβούλου για 50 δις. ευρώ, θα πρέπει η Κυβέρνηση και ειδικότερα το Οικονομικό Επιτελείο να απαντήσουν με διαύγεια(!) πως διατείνονται: Πρέπει πράγματι να πουληθεί μια δημόσια εταιρεία ή ένας οργανισμός που είναι προσοδοφόρος για το δημόσιο; Και αν ναι ποιό θα είναι το όφελος για το κράτος, την οικονομία της χώρας και τον εργαζόμενο; Και αν καταδειχθεί ολοφάνερο και εντυπωσιακό το όφελος για τον ελληνικό λαό πώς θα γίνει ο προσδιορισμός της αξίας της; Με αναθέσεις και προσκλήσεις για πάρτυ φίλων θα γίνουν οι αξιολογήσεις του ξεπουλήματος; Γιατί υπογράφτηκαν συμβάσεις με ξένους και εγχώριους συμβούλους για πώληση ή αξιοποίηση φιλέτου χωρίς να διευκρινιστεί αν έχουν ίδια συμφέροντα; Είναι αλήθεια ότι ξένοι τραπεζικοί οίκοι θα καρπωθούν πάνω από 1 δις. ευρώ για προμήθεια;

Είναι ώρα πλέον να σταματήσουν τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και οι πειραματισμοί γιατί διακυβεύεται ουσιαστικά το μέλλον του λαού μας και η κυριαρχία της χώρας μας. Είναι η ώρα της ανάγκης και της αλήθειας. Χρειάζεται σύνεση και φρονιμάδα για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και όχι πιστή εκτέλεση των απαιτήσεων των πιστωτών μας. Είναι απόλυτη ανάγκη, για να υπάρξει ανάπτυξη, οι στρατηγικής σημασίας δημόσιες επιχειρήσεις να παραμείνουν υπό δημόσιο έλεγχο. Δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς δημόσιο έλεγχο των υποδομών.

Η Αριστερή Πρωτοβουλία ΠΑ.ΣΟ.Κ καλεί τον Πρωθυπουργό να εγγυηθεί γενναία και θαρραλέα τον δημόσιο έλεγχο της ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, Φυσικό Αέριο, ΟΠΑΠ, Ταμείο Παρακαταθηκών & Δανείων, κ.λ.π. Και τον καλεί να λάβει ως μέτρο των αποφάσεων για αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας το εξής: Ναι στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας για να βρεθεί χρήμα και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και όχι ξεπούλημα των δημόσιων οργανισμών σε τιμή ευκαιρίας χωρίς κανένα όφελος.

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 

Ώρα 7:32 μμ και ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου προσήλθε στο ΣΙΝΕ-ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ για να παραστεί στην έναρξη του πρώτου Συνέδριου της Δημοκρατικής Αριστεράς. Νωρίτερα είχαν προσέλθει ο Φώτης Κουβέλης, ο Λεωνίδας Κύρκος , η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Γραμματέας του ΠΑ.ΣΟ.Κ  Μιχ. Καρχιμάκης

Γυρίζουν στα χωριά οι 30ηδες. Να και κάτι ευχάριστο, μέσα στην κρίση.

Δημοσίευμα στον Κυριακάτικο τύπο αναφέρει ότι αυξάνεται η απασχόληση σε γεωργία και κτηνοτροφία στην περιφέρεια, μαζί με την μετακίνηση πληθυσμού λόγω της οικονομικής κρίσης.

Ιδιαίτερα δε, οι 30ηδες έχουν πάρει τα βουνά καθώς χάνουν τις δουλειές τους στα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ επικρατεί μεγάλη ανασφάλεια.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ενώ η ανεργία χτυπάει κόκκινο, οι απασχολούμενοι στον πρωτογενή τομέα, οι αγρότες δηλαδή και οι κτηνοτρόφοι, αυξάνονται.

  

Για την ακρίβεια, ο αγροτικός τομέας είναι σχεδόν ο μοναδικός που εμφανίζει αύξηση της απασχόλησης τα τελευταία δύο χρόνια.

Πρώην στελέχη εταιρειών, εργολάβοι οικοδομικών εργασιών, άνθρωποι που έχασαν τις δουλειές τους ή είδαν τα έσοδά τους να περικόπτονται ανοίγουν καταστήματα με βιολογικά προϊόντα, ασχολούνται με τη μελισσοκομία, την κτηνοτροφία και με «πρωτοποριακές» καλλιέργειες, όπως τα σαλιγκάρια, η τρούφα ή τα ρόδια.

Το πρώτο εξάμηνο του 2010 διαπιστώθηκε μια αύξηση της απασχόλησης στην αγροτική οικονομία της τάξης του 6,1% σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του 2009, ενώ εκτιμάται πως το 2011 η συνολική αύξηση της απασχόλησης στον κλάδο θα κυμανθεί γύρω στο 10%.

10 συμβουλές για να κάνεις μια γυναίκα χαρούμενη.

Ξέρεις πώς να κάνεις μια γυναίκα χαρούμενη; Εδώ θα βρείς μερικές συμβουλές για σχέσεις και αφορούν μόνο άντρες.

1. Η πρώτη συμβουλή που έχω για σένα όσον αφορά στο θέμα της σχέσης είναι να είσαι πάντα ο εαυτός σου. Πολλοί άντρες θεωρούν ότι δεν είναι αρκετά καλοί για να "ρίξουν" μια γυναίκα όμορφη και σέξι, οπότε δημιουργούν μια ψεύτικη εικόνα του εαυτού τους.

Όμως ένας άντρας με αυτοπεποίθηση είναι το πιο σέξι κομμάτι που κυκλοφορεί. Έχεις προσέξει ποτέ ότι μερικοί από τους πιο άσχημους άντρες είναι μαζί με μερικές από τις πιο όμορφες γυναίκες; Αυτό συμβαίνει επειδή εκπέμπουν μια αυτοπεποίθηση που έλκει τις γυναίκες περισσότερο από την εξωτερική τους εμφάνιση.

2. Επιπλέον θα πρέπει να κάνεις τα μικρά καθημερινά πράγματα. Αυτό σημαίνει να προσφέρεσαι να πηγαίνεις το αυτοκίνητό της για τον καθιερωμένο έλεγχο ή να της προσφέρεις ένα κουτί από τα αγαπημένα της σοκολατάκια ανά διαστήματα. Κάποιες φορές οι άντρες πιστεύουν ότι οι «μεγάλες χειρονομίες», όταν πρόκειται για τα μικρά πράγματα αφορούν στις μακροχρόνιες σχέσεις.

3. Αυτό με οδηγεί στην επόμενη συμβουλή μου: Να την εκτιμάς. Δεν πρέπει να τη θεωρείς δεδομένη. Κάνε τη να καταλάβει ότι την εκτιμάς.

4. Το επόμενο στη λίστα είναι προφανώς να μην κοιτάς άλλες γυναίκες όταν είσαι μαζί της. Οι γυναίκες νομίζουν ότι τις συγκρίνεις με τη γυναίκα που κοιτάζεις. Δεν μπορούν να καταλάβουν τη λογική του «η μέρα που θα σταματήσω να κοιτάω είναι η μέρα που θα πεθάνω.». Αυτό προέρχεται από τη βιολογική τάση των γυναικών για μονογαμία. Οι γυναίκες αναζητούν έναν παντοτινό σύντροφο, έναν άντρα με τον οποίο θα μπορέσουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Δεν μπορούν να το αποβάλουν αυτό. Οπότε μείωσε τις ματιές σου στις άλλες γυναίκες ειδικά όταν είναι εκείνη μπροστά.

5. Πρέπει να προσπαθείς να την κάνεις να γελάει. Ενώ οι άντρες τοποθετούν την εμφάνιση στο νούμερο ένα της λίστας αυτών που αναζητούν στις γυναίκες, εκείνες βάζουν την αίσθηση του χιούμορ. Οπότε αν θέλεις να έχεις μια σχέση που θα κρατήσει, κάνε τη να γελάει!

6. Η επόμενη συμβουλή αναφέρεται στην αναζήτηση κοινών ενδιαφερόντων. Είναι πολύ καλό αν η αιτία της γνωριμίας σας είναι ένα κοινό χόμπι ή ενδιαφέρον, όμως είναι εξίσου καλό να αρχίσεις να ενδιαφέρεσαι για κάτι που της αρέσει πάρα πολύ. Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εκτιμήσεις τον ξένο κινηματογράφο, τότε κάνε το. Αυτό δείχνει ότι ενδιαφέρεσαι για αυτήν και θα πιστεύει ότι είσαι ο ένας στο εκατομμύριο.

7. Από την στιγμή που είσαι με μια κοπέλα, μπορεί να φαίνεται ότι δεν χρειάζεται να προσπαθείς πια (τουλάχιστον όσον αφορά στην περιποίηση). Παρόλο που οι γυναίκες είναι λιγότερο ευαίσθητες στο θέμα της εμφάνισης από ό,τι οι άντρες, τους αρέσει ένας άντρας που κάνει προσπάθειες για να βελτιώσει αυτόν τον τομέα. Οπότε να ξυρίζεσαι τα Σαββατοκύριακα.

8. Κράτα επαφή με την τελευταία τάση της ανδρικής μόδας. Συνοπτικά, μην γίνεις τσαπατσούλης, επειδή την κατέκτησες, γιατί μπορεί πολύ εύκολα να την χάσεις. Πρέπει να την κάνεις να ξέρει ότι μπορεί να σε ενσωματώσει στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον της. Ένας άντρας πρέπει να είναι μέρος της ευρύτερης ζωής της κοπέλας του, ειδικά μετά τις πρώτες εβδομάδες που το πάθος έχει περάσει. Οπότε, κάνε μια προσπάθεια να τα πας καλά με τις φίλες της και να εντυπωσιάσεις την οικογένειά της. Μια γυναίκα στηρίζεται πάντα στον κοινωνικό της περίγυρο για να επισημοποιήσει μια σχέση. Κάνε λοιπόν μια προσπάθεια.

9. Πρέπει πάντα να σκέφτεσαι τα συναισθήματά της. Οι γυναίκες είναι λιγότερο σταθερές από τους άντρες. Εν μέρει αυτό είναι ορμονικό. Όταν συμβαδίζεις με τη διάθεσή της, τότε δεν θα χρειαστεί να δεις την αρνητική πλευρά της.

10. Η τελευταία μου συμβουλή για σένα είναι να είσαι ανοιχτός στο να δοκιμάζεις καινούρια πράγματα. Στην αρχή μιας σχέσης όλα είναι καινούρια από το είδος των ραντεβού που κανονίζεις μέχρι τον τρόπο που φιλάς. Όμως μετά από λίγο, αυτά τα πράγματα γίνονται ρουτίνα. Αν καταλάβεις ότι η σχέση σου έχει μπει σε μια ρουτίνα ταρακούνησε λίγο τα πράγματα. Δοκίμασε κάτι καινούριο. Χρειάζεται προσπάθεια για να διατηρήσεις μια υγιή σχέση.

Λοιπόν, αυτές ήταν δέκα συμβουλές για να διατηρήσεις σταθερή την προσωπική σου ζωή.

Nα κλείσει η Βάση του Ακτίου.

Manu Chao- clandestino

Γώγος Μπακόλας. Υπο το πρίσμα των πηγών της Ιστορίας. Ο ρόλος του, στην Επανάσταση στην Ήπειρο. το 1821

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


ΓΩΓΟΣ ΜΠΑΚΟΛΑΣ: Υπό το πρίσμα των Πηγών της Ιστορίας

Η διερεύνηση των πηγών και η ανάγκη να αποκαλυφθεί η αλήθεια , που επί μακρόν υποβαθμίστηκε σχετικά με το ρόλο του Γώγου Μπακόλα στην Επανάσταση στην ΄Ηπειρο , κατά το 1821 και ειδικότερα στη μάχη του Πέτα, οδήγησε ομάδα ερευνητών στην παρουσίαση του προβλήματος, μετά πολύμηνη αναζήτηση αρχειακού υλικού , στο κοινό της ΄Αρτας.


Η παρουσίαση θα γίνει το Σάββατο, 9 Απριλίου 2011, στην αίθουσα του ΣΚΟΥΦΑ, στις 19.00 μ.μ.


Θα συμμετάσχουν:

Ο βουλευτής ΄Αρτας κ. Παύλος Στασινός

Ο ερευνητής και συγγραφέας κ. Γεώργιος Κούκιος.

Ο Πολιτικός επιστήμονας και Νομικός κ. Ιωάννης Βακαλόπουλος.

Ο Ιστορικός- Φιλόλογος κ. Ελευθέριος Παπακώστας.

Η εκδήλωση γίνεται υπό την αιγίδα του Δήμου Αρταίων.

Tι θα πρέπει να γνωρίζεται αν σας κόψουν μία κλήση.

Γρηγόρης μόνος ψάχνει !!!!

Σε μια νυκτερινή του έξοδο στα μπουζούκια στην Αθήνα

Με τον μπαρμπα-Κώστα στο καφενείο

Ο φίλος μας ο Γρηγόρης έχει με τα αδέλφια του μια σύγχρονη κτηνοτροφική μονάδα δυναμικότητας 1200 αιγοπροβάτων. Τα κτήματα που έχει στην κατοχή του στη Τσερόπολη και στη Ρωμιά είναι πολλών στρεμμάτων. Διαθέτει επίσης δύο αγροτικά αυτοκίνητα 4χ4 με διπλή καμπίνα, δύο τρακτέρ και ακίνητη περιουσία στο κέντρο της Φιλιππιάδας. Το μεγαλύτερο προσόν του όμως είναι ότι έχει μεγάλη καρδιά και είναι και γλεντζές. Όπως μας είπε, στις προθέσεις του είναι να δηλώσει συμμετοχή στο ριάλιτυ ΑΓΡΟΤΗΣ ΜΟΝΟΣ ΨΑΧΝΕΙ . Κορίτσια της περιοχής σπεύσατε ,γιατί η Σίσσυ θα μας τον προξενέψει με καμία ξένη και θα τον χάσετε μέσα από τα χέρια σας