Οι θρυλικοί 58...

                                                                   

Παραθέτουμε το άρθρο-παρέμβαση του Θανάση Χειμωνά ''Οι θρυλικοί 58'' και ακολουθεί σχολιασμός

Toυ Θανάση Χειμωνά [via athensvoice]: Προσοχή! Το παρακάτω κείμενο απευθύνεται σε αυστηρά συγκεκριμένο κοινό. Θα μιλήσω για όσους τοποθετούν τον εαυτό τους στον χώρο της Κεντροαριστεράς (με εξαίρεση φυσικά αυτούς που θεωρούν κεντροαριστερό τον Τσίπρα)...

Σε νυν αλλά και πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, σε ψηφοφόρους της ΔΗΜΑΡ αλλά και σε όσους νιώθουν φρικτά εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην σαμαρική δεξιά και τον λαϊκιστικομμουνισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Αν λοιπόν φίλε αναγνώστη θεωρείς πως ο Αντώνης ή ο Αλέξης (ή άλλοι πιο ακραίοι από αυτούς τους δύο) θα σώσουν την χώρα μην διαβάσεις παρακάτω.

Ως γνωστόν, είμαι ένας από τους (θρυλικούς πλέον) 58. Έχω ξαναγράψει για το ζήτημα, τούτη την φορά όμως θα αναφερθώ σε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Βλέπω πολύ κόσμο να αντιμετωπίζει θετικά την προσπάθεια αυτή, θέτοντας όμως μια προϋπόθεση: την διάλυση τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΔΗΜΑΡ. Έχω μάλιστα την εντύπωση πως η ιστορία αυτή βασικά αφορά το ΠΑΣΟΚ, πως το κόμμα του Φώτη Κουβέλη απλώς αναφέρεται για λόγους fair play.

Το επιχείρημα είναι πως το ΠΑΣΟΚ πρέπει να πάψει να υπάρχει γιατί έχει ταυτιστεί με τη ρεμούλα, τα σκάνδαλα, τους διορισμούς. Πως είναι ένα κόμμα που κατέστρεψε την χώρα και γι αυτό πρέπει είτε να αυτοδιαλυθεί είτε να αλλάξει όνομα (!). Να τα λέει όλα αυτά ένας παραδοσιακός δεξιός ή ένας οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ (κανονικός, όχι από αυτούς που τον ακολούθησαν τώρα για να χώσουν τα δάχτυλα στο μέλι) μπορώ να το κατανοήσω απόλυτα. Το παράδοξο όμως είναι πως η άποψη αυτή ακούγεται συχνά από άτομα που ανήκαν στο ΠΑΣΟΚ ή έστω το ψήφιζαν επί σειρά ετών. Αν αυτό πίστευαν για το κόμμα τους, γιατί το υπηρέτησαν τόσα χρόνια; Είμαι στέλεχος του κόμματος και αν ξεκινούσα να απαριθμώ τα θετικά που προσέφερε στην χώρα προφανώς δεν θα ακουγόμουν αξιόπιστος. Θεωρώ ωστόσο πως δεν χρειάζεται γιατί οι ίδιοι τα γνωρίζουν. Ακόμα όμως και αν δεχτούμε πως το ΠΑΣΟΚ έκανε μόνο κακό στην χώρα σε τι θα αποσκοπούσε η διάλυσή του; Δηλαδή, οι άνθρωποι που βρίσκονται αυτή την στιγμή υπό την αιγίδα του είναι λαμόγια και μόλις ο πράσινος ήλιος σβήσει θα εξαγνιστούν; Για να το χοντρύνουμε λίγο παραπάνω, ο Άκης (που δεν ανήκει πλέον στο ΠΑΣΟΚ) είναι πιο έντιμος από έναν σημερινό νεολαίο της ΠΑΣΠ; Αστεία πράγματα...

Πέρα από όλα αυτά, το ΠΑΣΟΚ ακόμα και σήμερα που τα ποσοστά του χαροπαλεύουν ανάμεσα στο 5 και το 7,5 % εξακολουθεί να έχει ένα brand name. Οι περισσότεροι Έλληνες (και σχεδόν όλοι οι σημερινοί κεντροαριστεροί) κάποια στιγμή της ζωής τους πίστεψαν σε αυτό. Υπάρχει πολύς κόσμος που δεν το ψήφισε στις περσινές εκλογές, δεν το υποστηρίζει στα γκάλοπ αλλά παραμένει θετικός απέναντί του. Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ εκπροσωπεί ένα συμπαγές κομμάτι του ελληνικού λαού (μακράν το σημαντικότερο δημοσκοπικά στον κεντροαριστερό χώρο) πάνω στο οποίο θα χτιστεί η νέα κεντροαριστερά. Οι μηχανισμοί τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΔΗΜΑΡ δε, είναι αναγκαίοι ώστε να οργανωθούν με επιτυχία οι πρώτες συγκεντρώσεις της κίνησης των 58- κάτι που φάνηκε στην εξαιρετική εκδήλωση στο Ακροπόλ την Δευτέρα.

Στο κείμενο των 58 είναι ξεκάθαρο πως δεν έχουμε να κάνουμε με την δημιουργία ενός νέου κόμματος αλλά ενός ευρύτερου συνασπισμού. Και σε αυτόν πρέπει να συμμετάσχουν όλα τα κόμματα και οι κινήσεις που εκπροσωπούν την κεντροαριστερά. Δεν γίνεται να προχωρήσουμε με μεμονωμένα άτομα. Στην πορεία (και αν όλα πάνε κατ' ευχήν) αυτό μπορεί να αλλάξει, με τα τωρινά δεδομένα όμως έτσι θα συνεχίσουμε.

Ας ξεκολλήσουμε λοιπόν από τις εμμονές μας. Παλιότερα είχα μιλήσει για την δημοσκόπηση που έλεγε πως 63 % των Ελλήνων θέλουν «κάτι» ανάμεσα στην Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Οι συμπατριώτες μας που ενδεχομένως να ψήφιζαν μια ενωμένη κεντροαριστερά κυμαίνονται ανάμεσα στο 28 και το 30% του πληθυσμού. Σε γκάλοπ όπου ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία φτάνουν μετά βίας το 23άρι...

Πρόκειται για μια ιστορική ευκαιρία. Όχι για μένα, τους υπόλοιπους 57, το ΠΑΣΟΚ, την ΔΗΜΑΡ. Μια ιστορική ευκαιρία για έναν ιδεολογικό χώρο που διαχρονικά πρόσφερε πολλά στην χώρα. Μια ιστορική ευκαιρία για την ίδια την χώρα σε μια κρισιμότατη καμπή της ιστορίας της. Αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί ρε γαμώτο!

Σχολιασμός: Πριν κάνω το πολιτικό σχόλιο, να πω ότι τον Θανάση Χειμωνά τον εκτιμώ ιδιαίτερα. Ο Χειμωνάς αποφάσισε να μπει στο ΠΑΣΟΚ στα δύσκολα, όχι για να αναδειχθεί [άλλωστε δεν το έχει ανάγκη] αλλά για να βοηθήσει, είναι ένας πολύ θετικός άνθρωπος και η διαδικτυακή του παρουσία  δίνει στην κυριολεξία ζωή στο κόμμα. Αυθόρμητος, ακομπλεξάριστος και τολμηρός, τοποθετείται χωρίς να φοβάται, πάντα με πολιτικό κόστος, και αυτό τον κάνει διαφορετικό. Ακόμη, στήριξε το ΠΑΣΟΚ απρόσωπα, κάθε του πρόεδρο, χωρίς διαχωρισμούς, κάτι που προσωπικά δε μπόρεσα να καταφέρω έχοντας να κάνω με τον Βενιζέλο. Μάλιστα, πολλές φορές μέσα μου σχολίασα *τι δουλειά έχει ο Χειμωνάς με τον Βενιζέλο -είναι τόσο αταίριαστοι* όμως αυτό είναι γούστο του καπέλο του και όταν ένας άνθρωπος κερδίζει το σεβασμό σου, αυτό είναι ήδη αρκετό για να αφήσεις κατά μέρους τους ενδοιασμούς σου. Κλείνοντας την αναφορά στο πρόσωπο του Χειμωνά, θεωρώ ότι η παρουσία του μόνο προσθέτει στο ΠΑΣΟΚ. 

Επί του πολιτικού σχολίου, η αναφορά του Χειμωνά στο ΠΑΣΟΚ δημιουργεί αντανακλαστικά, ακόμη και σε μένα που διαβάζω το κείμενο καθότι δεν έχω ψηφίσει άλλο κόμμα πλην του ΠΑΣΟΚ από την ημέρα άσκησης του εκλογικού μου δικαιώματος. Ποια όμως η διαφορά τού αν θα διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ [η διάλυση προφανώς είναι σε εισαγωγικά, θα συνεχίσει να συμμετέχει στην κυβέρνηση μέχρι τις επόμενες εκλογές ενώ παράλληλα θα συμμετάσχει  στο διάλογο για τη δημιουργία του πολιτικού πλαισίου ενός νέου πολιτικού φορέα] ή αν θα αφομοιωθεί από την «ελιά» σε δεύτερο χρόνο; Προφανώς, το ζήτημα δεν είναι το ΠΑΣΟΚ ως υποκείμενο αλλά ο χρόνος διάλυσης ή αφομοίωσής του. Εκτός αν το ΠΑΣΟΚ σκέφτεται να χρησιμοποιήσει την ελιά για να κρατηθεί στα πόδια του και να συνεχίσει το δικό του μοναχικό δρόμο, αυτόν που χάραξε ιδεολογικά ο Βενιζέλος, δηλαδή να πάρει ακόμη μία παράταση ζωής. Tότε, η πρόταση θάναι παγίδα και σίγουρα δε θα τιμά τους συμμετέχοντες σε αυτή.

Η προσπάθεια της ελιάς με θολές διαδικασίες δε συνιστά το ουσιαστικό κάλεσμα για μια νέα αφετηρία του προοδευτικού χώρου αλλά δίνει σε όλους την εντύπωση ενός συμβιβασμού για να συντηρηθεί το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του. Και αν σύμφωνα πάντα με τον Γιαννίτση το ζητούμενο είναι η δυναμική που θα αποκτήσει η πρωτοβουλία να υπερβεί τον αρχικό σχεδιασμό και τους 58, ποιος ο λόγος αυτό να μη γίνει άμεσα;

Η ελιά μοιάζει περισσότερο να εξυπηρετεί την ανάγκη του προοδευτικού που δεν συγκινείται από τον ΣΥΡΙΖΑ παρά να αποτελεί πρόταση. Είναι η ίδια ανάγκη που έχουν όσοι μετακινήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ ενώ πολιτικά δεν τον πιστεύουν ούτε τον εμπιστεύονται. Πώς όμως μπορεί να δημιουργήσει η ανάγκη την πολυπόθητη κοινωνική κινητικότητα; Τούτο μπορεί να το επιτύχει μία πρόταση, ένας λόγος αιχμηρός, τολμηρός, ξεκάθαρος που θα ακουμπά σε όλες τις κοινωνικές ομάδες και κυρίως αυτές των μη προνομιούχων (θα δοκιμάσω ένα ξεχωριστό ποστ επί αυτού), μία *νέα* πρόταση που θα δημιουργεί ελπίδα.

Το τελευταίο που νοιάζει τον βρεγμένο είναι η ομπρέλα. Το τελευταίο που νοιάζει τον πολίτη που έχει χάσει πολλά από τα πάντα είναι μία πρόταση συμβιβασμού. Δεν είναι αυτό το κάλεσμα που χρειαζόμαστε. Και δεν το λέω μονάχα εγώ, το λένε όσοι γνωρίζω, της ίδιας άποψης, άτομα που βρίσκονται στον πυρήνα των προοδευτικών της κοινωνίας. Δεν είμαστε επιφυλακτικοί, έτσι, από καπρίτσιο. Και σίγουρα δε θέλουμε να χαθεί καμία ευκαιρία για το χώρο. Αλλά ρε γαμώτο, δεν είναι αυτό το κάλεσμα. Κείνο θα το είχαμε νιώσει σαν ρεύμα, δε θα προσπαθούσαμε να το αποδεχθούμε μην και φανούμε μίζεροι ή δύσπιστοι.

www.epikairo.gr