ΣΥΡΙΖΕΛ

Χάρηκε πάρα πολύ ο Σταύρος Θεοδωράκης μετά την επίσκεψη Σούλτς αλλά μάλλον δεν θα έπρεπε. Ο Μάρτιν Σούλτς είπε ότι «θα προτιμούσα ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαζόταν με το Ποτάμι», αλλά για αυτό ήταν όλοι σίγουροι. Αν μάλιστα τον ρωτούσατε θα προτιμούσε να μην βγει καν ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αντώνης Σαμαράς του φαινόταν ήδη μια χαρά.

Διάβαζα σήμερα το πρωί το άρθρο της Wall Street Journal στο οποίο εκφραζόταν η «φρίκη» τω ηγετών για την σύμπραξη αριστεράς και «άκρας δεξιάς». Η WSJ φαίνεται ότι παρακολουθεί τα πράγματα από απόσταση και ενημερώνεται μάλλον από το kathimerini.gr. Αλλιώς ίσως να ήξερε για τον Τάκη Μπαλτάκο, τον ακροδεξιό συνομιλητή των φασιστών και προσωπικό φίλο του Αντώνη Σαμαρά (λίγες ημέρες πριν το σκάνδαλο -και πριν αρχίσει να συμπεριφέρεται σαν να μην τον ξέρει- τον είχε αναβαθμίσει δίνοντάς του αρμοδιότητες υπερυπουργού). Ίσως επίσης να ήξερε τον Μάκη Βορίδη, πρώην αρχηγό της ΕΠΕΝ, του πολιτικού σχηματισμού της Χούντας και Νο.2 στην Νέα Δημοκρατία επί κυβέρνησης Σαμαρά. Ίσως επίσης να ήξερε τον κύριο Πλεύρη ή ακόμα και τον Άδωνι Γεωργιάδη, τον άνθρωπο που έκανε επίσημη ερώτηση στη βουλή προκειμένου να μάθει πόσο επιβαρύνεται ο προϋπολογισμός του κράτους από την περίθαλψη των μεταναστών και μετά ο Σαμαράς τον διόρισε υπουργό Υγείας.

Ο Πάνος Καμμένος δεν είναι αριστερός αλλά σίγουρα αριστερός δεν είναι ούτε ο Σταύρος Θεοδωράκης. Ο Αλέξης Τσίπρας δεδομένου ότι δεν έπεισε τον κόσμο να του δώσει την αυτοδυναμία θα έπρεπε να κάνει υποχρεωτικά ένα μεγάλο συμβιβασμό. Και τα μαθηματικά αυτή τη φορά ήταν πολύ απλά:

Είχε μπροστά του τρεις επιλογές: Η δεύτερη ήταν να συνεργαστεί με τον Πάνο Καμμένο. Ο ίδιος του έθεσε κόκκινες γραμμές στα εθνικά ζητήματα και επί της συγκυβέρνησης ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα μπορέσει προφανώς να κάνει ότι θα έπρεπε για την αντιμετώπιση του προβλήματος της μετανάστευσης. Σημειώστε όμως ότι η αρμόδια υπουργός κατά την παραλαβή δήλωσε ότι σύντομα όσοι γεννιούνται στην Ελλάδα θα αποκτούν αυτόματα την ελληνική ιθαγένεια. Κάτι πολύ σημαντικό που δείχνει ότι οι κόκκινες γραμμές του Καμμένου δεν είναι τοποθετημένες πολύ μπροστά.

Η Τρίτη επιλογή που είχε στη διάθεσή του ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο Σταύρος Θεοδωράκης. Σε αυτή την περίπτωση όμως οι κόκκινες γραμμές δεν θα ήταν για την ονομασία της FYROM αλλά για την ίδια την διαπραγμάτευση του χρέους. Ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίστηκε όμως επειδή ήταν αντιμνημονιακός και όχι επειδή είναι καλός φιλελεύθερος διαπραγματευτής. Αν ο λαός επιθυμούσε μια διαπραγμάτευση σαν αυτή που ευαγγελίζεται ο Θεοδωράκης το Ποτάμι δεν θα βρισκόταν στην 4η θέση, πίσω ακόμα και από την Χρυσή Αυγή. Θα ήταν εντελώς αδιανόητο για τον ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί με ένα κόμμα που έχει καλύτερες θέσεις από τους ΑΝΕΛ σε όλα τα άλλα θέματα, πλην του βασικού διακυβεύμαντος της πρωθυπουργίας του.

Η πρώτη επιλογή φυσικά ήταν το ΚΚΕ. Άκουσα την Λιάνα Κανέλη στην εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη (ίδιο πάνελ πριν και μετά τις εκλογές. σα να μην πέρασε μια μέρα) να λέει ότι η ταχύτητα με την οποία συμφώνησε ο Τσίπρας με τον Καμμένο είναι απόδειξη ότι η πρόσκληση του ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΚΕ ήταν εντελώς προσχηματική. Η κυρία Κανέλη υποστηρίζει ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν περίμενε με αγάπη και προσδοκία μερικά 24ωρα έξω από την πόρτα του Περισσού προκειμένου να φάει περισσότερες χυλόπιτες. Η Λιάνα δεν θυμάται ότι ο κύριος Κουτσούμπας αρνήθηκε να μιλήσει με τον Αλέξη Τσίπρα και πολιτεύτηκε επιτιθέμενος περισσότερο στην αντιπολίτευση παρά στην συγκυβέρνηση.  

Σε κάθε περίπτωση αγαπητή Λιάνα υπήρχε ένας τρόπος που θα χάλαγε τελείως τα σχέδια του Αλέξη Τσίπρα και θα έκανε κουρέλια την προσχηματική του πρόταση: Να λέγατε ναι. Έτσι θα είχατε την δυνατότητα να σχηματίσετε δικές σας κυβερνητικές προτάσεις που ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκαζόταν να αρνηθεί (επειδή δεν είναι στην πραγματικότητα κομμουνιστικό κόμμα) και έτσι θα είχατε πετύχει και να αποδείξετε ότι το ΚΚΕ δεν φοβάται να κυβερνήσει και να αναδείξετε τα προβλήματα του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά τι να λέμε τώρα.

www.thepressproject.com

Αυτοκαθορίζοντας τον χώρο της κεντροαριστεράς... Η εν Ελλάδι σοσιαλδημοκρατία οφείλει να χαράξει τον δρόμο και όχι να παρκάρει στην πλατεία...

Ας κάνουμε μια αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν και να θυμηθούμε τι συζητούσαμε όλοι εμείς που ανήκουμε στον χώρο του λεγόμενο «δημοκρατικού σοσιαλισμού»: « Ο Τσίπρας, που θα πάρει με φούμαρα την εξουσία, θα κάνει τόσες κωλοτούμπες, με αποτέλεσμα ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ που βρίσκεται στο ΣΥΡΙΖΑ θα επιστρέψει σε μας».

Την ίδια ακριβώς θεωρία, που έλαβε τον χαρακτηρισμό «αριστερή παρένθεση», ασπάστηκε και ο Λαζαρίδης, για λογαριασμό του Σαμαρά, με τους δεξιούς ταυτόχρονα να λένε σε παραδίπλα τραπέζια: «Γρήγορα θα τα κάνει μαντάρα ο Τσίπρας και επειδή δεν θα μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση, σύντομα θα προκηρύξει εκλογές και η ΝΔ θα επιστρέψει ως εθνική ανάγκη στην εξουσία».

Προφανώς και αμφότερες οι αναλύσεις έχουν βάση, ωστόσο υπάρχει ο κίνδυνος να ταυτιστούν, με τον συνήθη χαμένο να είναι ο δικός μας χώρος. Γιατί πολύ απλά ο δικός μας χώρος είναι στο 2,5%, ενώ της ΝΔ στο δεκαπλάσιο. Ο δικός μας χώρος είναι εκτός Βουλής και η ΝΔ είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Γιατί ο δικός μας χώρος εκφράζεται και από το Ποτάμι και από το ΠΑΣΟΚ (;), ενώ η ΝΔ έχει καθαρίσει την αυλή της.

Στο πώς θα πορευτούμε από δω και πέρα, ας έχουμε στο μυαλό μας δύο λέξεις, την αλήθεια και την εξουσία. Η ΝΔ είναι αξιωματική αντιπολίτευση και θέλει να επιστρέψει στην εξουσία. Γι αυτό και οφείλει, εκ του ρόλου της κιόλας, να κάνει δριμεία αντιπολίτευση για να καρπωθεί τα οφέλη. Επίσης το Ποτάμι είναι εξουσία, γιατί όχι μόνο έχει 17 βουλευτές, αλλά και επειδή θέλει να διευρύνει την εκλογική του βάση. Προφανώς κι αν ο χώρος μας, που έλαχε να έχει το όνομα «Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών», επιδοθεί σ' ένα παιχνίδι εξουσίας, ο ψηφοφόρος προφανώς και θα προτιμήσει τις δύο παραπάνω επιλογές.

Άρα σε μας η λέξη που πρέπει να διέπει τον χώρο μας είναι η «αλήθεια». Προφανώς και τα όσα τάζει ο Τσίπρας και οι υπουργοί του είναι ανεδαφικά. Και προφανώς πρέπει να τους «ρίξεις στο ψαχνό» και να αναδείξεις στον έλληνα ψηφοφόρο μια σειρά από παλινωδίες και κωλοτούμπες. Όμως δεν πρέπει να είναι ΜΟΝΟ αυτό. Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να ταυτιστείς με την Δεξιά, που αυτός ήταν και ο λόγος της πρωτοβουλίας Παπανδρέου, να μην είσαι πλέον συνιστώσα της Δεξιάς.

Αυτό πρακτικά τι σημαίνει; Ότι ο χώρος, που επαναλαμβάνουμε είναι στο 2,5%, πρέπει να αυτοπροσδιοριστεί και όχι να ετεροπροσδιοριστεί. Με άλλα λόγια, όσοι πιστεύουν ότι θα φουσκώσει ξαφνικά ο χώρος από ψηφοφόρους που θα βλέπουν το «φως το αληθινό» πλανώνται πλάνην οικτράν. Η άσκηση του να πάρουμε όλοι ένα χαρτί και ένα μολύβι και να σημειώνουμε τα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να είναι καθαρά εργαλειακή, επιβοηθητική της αλήθειας που υποστηρίζεις.

Όπως επίσης παρατηρείται ιδίως στον χώρο των social media, υπάρχει ένας πανηγυρισμός όταν οι ευρωπαίοι βγαίνουν και ακυρώνουν τις πρωτοβουλίες Τσίπρα, που προφανώς είναι εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου και λογικής. Αλλά οι ίδιοι ευρωπαίοι δεν πολέμησαν τον Παπανδρέου, οι ίδιοι ευρωπαίοι δεν χειρίστηκαν λάθος την κρίση της ευρωζώνης, μερίδα των ευρωπαίων δεν «σκότωσαν» το δημοψήφισμα το 2011;

Επειδή ακριβώς ο χώρος μας έχει ξεκάθαρη ευρωπαϊκή κατεύθυνση, πασχίζει για την αλλαγή της Ευρώπης. Είναι λάθος να νιώθεις ότι παίρνεις το αίμα σου πίσω, όταν η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Γιούνκερ ή ο Σούλτς θα κατσαδιάζουν (και δικαίως πολλές φορές) την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Γίνεσαι έτσι ένα με τον συριζαίο ή τον δεξιό που σε έβριζε από την πλατεία εν χορώ 2 χρόνια κι αυτό δεν είναι καλή μαγιά για το κόμμα και τον χώρο που θέλεις να οικοδομήσεις.

Αυτό φυσικά δεν αναιρεί το καθήκον αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΕΛ, που θα σου δώσει άφθονες, ήδη το κάνει ,αφορμές και προφανώς όλα τα αντιμνημονιακά γραμμάτια θα σκάνε ένα ένα. Η υπεροχή όμως του χώρου θα βασιστεί εκεί με όρους αλήθειας, ότι δεν εξαπάτησε, δεν κοροϊδεψε τον έλληνα πολίτη, αλλά πάσχισε να κάνει το καλύτερο δυνατό. Η λογική του «σας τα λεγα» είναι καθαρά δεξιά. Δεν είναι λύση να φορέσουμε, μιας και πλησιάζουν οι απόκριες», την μουτσούνα του Άδωνι και να επιχαίρουμε με τα χάλια που θα έχει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Καταληκτικά, αυτός ο χώρος, που εκφράστηκε και εκφράζεται από τον Γιώργο Παπανδρέου, έχει στο DNA του αρχές και αξίες, όπως εκφράστηκαν όχι μόνο τη διετία 2009-2011, αλλά και διαχρονικά. Αυτές οι αρχές και οι αξίες υπερβαίνουν την επίτευξη ενός εκλογικού ορίου, πόσο μάλλον απαγορεύεται να της βάλεις στο ντουλάπι με τις αναμνήσεις, κυνηγώντας με το δίκανο τους παραπλανημένους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή η θετικότητα της ψήφου στον Παπανδρέου, που έσπασε το μονοπώλιο του «για να μην το τάδε ή το δείνα ο ΣΥΡΙΖΑ» για να συνεχίσει να έχει νόημα και τώρα, στα δύσκολα, πρέπει να διαποτιστεί από την θετική πρόταση για το αύριο, με βάση σαφή ιστορικά πεπραγμένα. Δηλαδή να έχει ως κέντρο βάρους την επιτυχία του δικού μας εγχειρήματος και όχι την αποτυχία του άλλου..

Υ.Γ.Δεν είμαστε μνημονιακοί ούτε μερκελιστές, είμαστε δημοκράτες σοσιαλιστές!

Ας ξεκινήσουμε με μια θεμελιώδη παραδοχή: Ως χώρος δεν είμαστε «μερκελιστές» ή μνημονιακοί, αλλά είμαστε δημοκράτες-σοσιαλιστές!

Ιδεολογικά θα πρόκειται για ολέθριο σφάλμα να συμπορευτούμε με μια «μνημονιακή» αντιπολίτευση που σκοπεύουν να επενδύσουν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι.

Είναι εξίσου ολέθριο να αναπαράγουμε με όρους ρεβανσισμού τον διχσσμό που επέφερε το δίλημμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», που το φόρεσαν στις πλατείες ο Σαμαράς και ο Τσίπρας και τους έφερε εναλλάξ στην εξουσία.

Δεν πρέπει ο δικός μας χώρος να ποντάρει και να αναπαράγει την αγανάκτηση, να επωφεληθεί από το «κύμα» των παραπλανηθέντων, περιμένοντας να φουσκώσει από την απογοήτευση, όπως έκανε ειδικά ο Τσίπρας.

Και ο χώρος δεν συστήθηκε μόνο γιατί ο Βενιζέλος ανέτρεψε τον Παπανδρέου τον Νοέμβριο του 2011, αλλά επειδή το ΠΑΣΟΚ είχε γίνει παρακολούθημα της Δεξιάς καθ' όλη τη διάρκεια της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Θα είναι κρίμα να γίνουμε συνιστώσα της Δεξιάς από τα έδρανα τηε αντιπολίτευσης. Δεν μπορεί από τη μια να κατακρίνουμε την ιδεολογικά ετερόκλιτη, αλλά ομοιογενώς αντιμνημονιακή συγυβέρνηση ΣΥΡΙΖΕΛ, και από την άλλη να γινόμαστε παρακολούθημα της μνημονιακής αντιμεταρρυθμιστικής πτέρυγας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποταμιού.

Ας έχουμε κάτι υπόψη: Το μνημόνιο δεν ήταν μια ευχάριστη εξέλιξη για τον τόπο, αλλά το αποτέλεσμα ενός πελατειακού κράτους που γιγαντώθηκε και χρεοκόπησε το 2010, χάρις στους ολέθριους χειρισμούς της κυβέρνησης Καραμανλή.

Το μνημόνιο αποτελούσε μια προϋπόθεση αποφυγής της χρεοκοπίας, δηλαδή ο δανεισμός μας εξαρτιόταν από την τήρηση δεσμεύσεων, εντός του οποίου ήταν και πάμπολλες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να γίνουν στην χώρα εδώ και πολλά χρόνια.

Αλοίμονο αν ταυτιστούμε με τις φωνές εκείνες που λένε ότι το μνημόνιο ήταν ευλογία, ή το μνημόνιο είναι το μόνο πρόγραμμα πολιτικής που μπορεί να εφαρμοστεί σ' αυτή την ρημάδα την χώρα. Το μνημόνιο ήταν η ομολογία αποτυχίας της εγχώριας πολιτικής τάξης να θεσπίσει ένα δικό της σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Από την άλλη αλοίμονο αν ως σοσιαλδημοκράτες ταυτιστούμε με τις δυνάμεις της ευρωπαϊκής συντήρησης. Ναι μεν η Μέρκελ είναι ευρωπαίος εταίρος, αλλά δεν ανήκουμε στην ίδια πολιτική οικογένεια. Πόσο μάλλον ένας σοσιαλιστής δεν μπορεί να αποδέχεται μονόπλευρα ότι η Ευρώπη λειτουργεί ορθά ή ότι δεν μπορεί να λειτουργεί αλλιώς.

Προφανώς όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η εναντίωση στην πολιτική της Μέρκελ μπορεί να σε κατατάξει στο στρατόπεδο του Τσίπρα, που ας υπενθυμίσουμε ότι καμία σχέση έχει με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Ο Τσίπρας δεν εκφράζει τον Μίλιμπαντ, τον Ολάντ, τον Ρέντσι ή τον Πέπε Σάντσεζ στην Ισπανία.

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ δεν ρίχνει νερό στο μύλο των φωνών που θέλουν να αλλάξουν την Ευρώπη, αλλά εκείνων που θέλουν να την διαλύσουν. Γι αυτό και η νίκη Τσίπρα δίνει αέρα στα πανιά των Podemos στην Ισπανία, του Φάρατζ στην Αγγλία, του Σιν Φέιν στην Ιρλανδία, του Γκρίλο στην Ιταλία και της Λεπέν στην Γαλλία.

Δεν μπορεί η σοσιαλδημοκρατία να ταυτίζεται με τον ευρωσκεπτικισμό, ή να φροντίζει στην αλλοίωση του ενωσιακού συμφέροντος, κοιτώντας σε άλλες, πέρα της Ε.Ε. εξαρτήσεις. Αντίπαλος της σοσιαλδημοκρατίας είναι η πάσης φύσεως συντήρηση, η διατύπωση ακραίων και λαϊκίστικων θέσεων, η τοποθέτηση στον νταβατζή που πρέπει να έχει μια χώρα.

Και αυτή ήταν η διαχρονική διαφορά της σοσιαλδημοκρατίας. Δεν εξαρτιόταν από καμιά υπερδύναμη, σ' αντίθεση με την Δεξιά και Αριστερά που αποτελούσαν μεταπολεμικά δορυφόρους των δύο μεγάλων υπερδυνάμεων, Η.Π.Α. και Σοβιετικής Ένωσης.

Θυμάται κανείς τον Μιτεράν ή τον Ανδρέα Παπανδρέου να είναι «τσιράκι» καμιάς υπερδύναμης; Όχι βέβαια. Ως πολιτικές προσωπικότητες μόχθησαν στην οικοδόμηση ενός ευρωπαϊκού οράματος, αυτόνομου σε κάθε μορφής υποτέλειας σε μια υπερισχύουσα δύναμη.

Γι αυτό και στην «Γερμανική Ευρώπη», η σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί ζητά απαντήσεις στον Πούτιν ή στην διάλυσή της, δεν μπορεί να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με δυνάμεις που αναζητούν τις ως άνω λύσεις.

Γι αυτό και δεν μπορεί να είναι ούτε απολογητής της Μέρκελ, πόσο μάλλον του Πούτιν. Πρέπει να είναι απολογητής της ευρωπαϊκής ιδέας και σκαπανέας μεγάλων αλλαγών που εκείνη χρειάζεται, για το μεγάλο άλμα στον εκδημοκρατισμό της και στην καταπολέμηση του ευρωσκεπτικισμού, εντός του οποίου συχνωτίζονται η άκρα αριστερά με την άκρα δεξιά.
Και στα καθ' ημάς, δεν μπορεί η εν Ελλάδι σοσιαλδημοκρατία να είναι απολογητής της Μέρκελ ή να κλείνει το μάτι στην αντιευρωπαϊκή στάση του ΣΥΡΙΖΑ ή των ΑΝΕΛ.

Η εν Ελλάδι σοσιαλδημοκρατία οφείλει να χαράξει τον δρόμο και όχι να παρκάρει στην πλατεία...

Συριζαίος και ο… «Στρατηγός Άνεμος»

Βύρων Πολύδωρας: Συστρατεύομαι με τον Αλέξη Τσίπρα για το καλό της πατρίδας
   

Στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τάσσεται ο Βύρων Πολύδωρας τη δήλωσή του στα στα parapolitika.gr. Με σκληρά λόγια για τον Αντώνη Σαμαρά τον οποίο προτρέπει να διαβάσει στον Πλούταρχο το σχετικό απόσπασμα για τη συμφιλιωτική στάση-συμπεριφορά του Αριστείδη, του και Δίκαιου καλούμενου, προς τον πολιτικό του αντίπαλο Θεμιστοκλή, στη ναυμαχία της Σαλαμίνος.

Ολόκληρη η δήλωση του Β. Πολύδωρα έχει ως εξής:...

«Ο κατά φαντασίαν νικητής των εκλογών κ. Σαμαράς δίνει ακρίτως μάχη οπισθοφυλακών. Καλό θα ήταν να διάβαζε στον Πλούταρχο το σχετικό απόσπασμα για τη συμφιλιωτική στάση-συμπεριφορά του Αριστείδη, του και Δίκαιου καλούμενου, προς τον πολιτικό του αντίπαλο Θεμιστοκλή, στη ναυμαχία της Σαλαμίνος.

"Ήκεν ὁ Ἀριστείδης ἐπὶ τὴν σκηνὴν τοῦ Θεμιστοκλέους καὶ καλέσας αὐτὸν ἔξω μόνον, ᾿ἡμεῖς᾿ εἶπεν ᾿ὦ Θεμιστόκλεις, εἰ σωφρονοῦμεν, ἀρξώμεθα σωτηρίου καὶ καλῆς φιλονικίας πρὸς ἀλλήλους, ἁμιλλώμενοι σῶσαι τὴν Ἑλλάδα, σὺ μὲν ἄρχων καὶ στρατηγῶν, ἐγὼ δ᾿ ὑπουργῶν καὶ συμβουλεύων".

Είναι ένα μήνυμα της ιστορίας προς όλους μας, που γίνεται επίκαιρο σήμερα, στην μάχη της διαπραγμάτευσης που δίνει η νέα κυβέρνηση της Ελλάδος με τους πιστωτές της και θεσμικούς εταίρους μας κατ’ εντολή, νωπή και καθαρή, του Ελληνικού λαού. Μόνον η συστράτευση είναι έντιμη πατριωτική στάση.

Ναι, θέτω τον εαυτό μου στην υπηρεσία της πατρίδος και του λαού, συστρατευόμενος στη διαπραγμάτευση κοινωνικής σωτηρίας και εθνικής απελευθέρωσης που διεξάγει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ».

www.topontiki.gr

Η Αριστερά αντιμέτωπη με τις προκλήσεις της.

Οι εκλογές στην Ελλάδα έληξαν με νίκη της Αριστεράς στην Ελλάδα∙ τουλάχιστον, των ιδεών της Αριστεράς. Ως ιστορικό, το γεγονός πήρε μεγάλη διάσταση –και αυτό είναι καλό– στον mainstream παγκόσμιο Τύπο ο οποίος κάλυψε ολόκληρη την κλίμακα τοποθετήσεων: από την αποδοχή και την αναπτέρωση της ελπίδας μέχρι την απόρριψη και τη διασπορά του φόβου.

Πολλοί αναλυτές εξέφρασαν μεγάλες προσδοκίες, ενώ άλλοι κόμισαν τη συνήθη ασχετοσύνη τους ― κάτι που συμβαίνει σε κάθε ανάλογο μεγάλο γεγονός. Οι μετριοπαθέστεροι εξέφρασαν απλώς στάση αναμονής. Στο εσωτερικό, η νίκη αυτή έχει γίνει αντικείμενο αμφιθυμιών και αντιπαραθέσεων ως προς την ουσία και την ορθή πολιτική στρατηγική για την Αριστερά/Κεντροαριστερά. Παρ’ όλα αυτά όμως η νίκη είναι νίκη, και σηματοδοτεί εξελίξεις και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.

Ένας τρόπος για να μετρηθεί η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ είναι να θυμηθούμε τι συνέβη τα προηγούμενα χρόνια: απόλυτη αποτυχία του παλαιού πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί την κρίση και τις συνέπειές της. Εδώ η Αριστερά αντιστάθηκε σε αυτή την, πράγματι, καταστροφική πολιτική, όμως, διατυπώνοντας ένα πρόγραμμα που, σε μερίδα του εσωτερικού και διεθνώς, είναι αμφισβητούμενο και κυρίως ανεπιθύμητο.

Ωστόσο, σήμερα, μετά τις εκλογές, οι πολλές κοινωνικές δυνάμεις, οι συνιστώσες και οι κοινωνικές ομάδες που πυροδότησαν την πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα οφείλουν να εξασφαλίσουν συναίνεση στην εσωτερική τους δράση, σε τοπικό και εγχώριο επίπεδο, και σε ευρύτερα επίπεδα: το ευρωπαϊκό, το διεθνές. Κι όλα αυτά, ενάντια στις δυνάμεις της συντήρησης και του παλαιού μιντιακού συστήματος που, καθώς φαίνεται, αντιστέκονται στις ουσιαστικές και δημοκρατικές αλλαγές και, σε κάθε περίπτωση, αμύνονται στη διατύπωση και εφαρμογή νέων εναλλακτικών πολιτικών.

Η νέα κυβέρνηση ναι μεν υποχρεούνται να συνομιλήσει με τις προϋφιστάμενες εγχώριες και ευρωπαϊκές πολιτικές, ενώ από την άλλη πλευρά τις αμφισβητεί και τις αντιπαλεύει. Οι δυνάμεις της Αριστεράς –και μιλάμε για τις κοινωνικές της δυνάμεις– οφείλουν, με την εγχώρια και τη διεθνή ετοιμότητά τους, να διαφυλάξουν τα οφέλη και τις κοινωνικές ευκαιρίες της πολιτικής αλλαγής, ενάντια σε φραγμούς που πιστεύουν ότι μπορούν να ανακόψουν την όποια αλλαγή, να δαμάσουν την ελπίδα και να προετοιμάσουν την επάνοδό τους με νέες μορφές αντιδημοκρατικής, υποτελούς, αντιλαϊκής διακυβέρνησης, υλοποιώντας το σενάριο της «βραχείας αριστερής παρένθεσης».

Τα συνθήματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο «Αλλάζουμε την Ελλάδα, αλλάζουμε την Ευρώπη», όπως και τα παλαιότερα των αριστερών κοινωνικών κινημάτων (λόγου χάρη, του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ), «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» και άλλα όπως το «Αξιοπρέπεια», «Αντισταθείτε» κ.λπ., φέρουν οπωσδήποτε ευρεία κοινωνική βαρύτητα. Αλλά δεν είναι σίγουρο πως ενώνουν, προς το παρόν, ισχυρές πολιτικές δυνάμεις και ολόκληρες κυβερνήσεις προς την ίδια κατεύθυνση –προς μιαν Ευρώπη που θα συναντήσει τις ιδρυτικές ιστορικές, πολιτικές, πολιτισμικές της ρίζες και τη συγκολλητική ουσία που στερέωνε πολιτικές προς αναζήτηση της δημοκρατίας, της κατίσχυσης της πολιτικής έναντι των αγορών, της ισότητας που σέβεται και ενισχύει την αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η οριακή κατάσταση στην Ελλάδα, δεν επιτρέπει αποτυχίες. Κάθε άλλο! Αλλά ένας τρόπος να αναλύσουμε τα μείζονα «ανοιχτά θέματα» είναι να τα δούμε στην κλίμακα των προσδοκιών και των συναισθημάτων, καθώς αντικατοπτρίζουν την αντίθεση ανάμεσα στην ελπίδα και τον φόβο. Θα τα καταφέρει η Ελλάδα στις διαπραγματεύσεις, χωρίς να αποκλεισθεί, σε μια πολιτική αρένα μετεχόντων που «δεν θέλουν να γίνουν Ελλάδα;» Ανέκαθεν, η Ευρώπη υπήρξε στίβος εταίρων που τοποθετούνταν με διαφορετικό τρόπο πάνω στο ίδιο θέμα, με διαφορετικές εντάσεις πολιτικού ενδιαφέροντος που οδηγούν μεσοπρόθεσμα ― αν οδηγούν― σε συντονισμένη δράση ανατροπής μιας υπάρχουσας κατάστασης.

Για πολλούς αυτό μοιάζει με δρόμο για συνεργασία όσων επιθυμούν απλώς να μετριάσουν τα κενά συνοχής ή ανισοτήτων, χωρίς να κάνουν καμία ουσιαστική αλλαγή πολιτικής. Θα καμφθεί η μεγάλη ανεργία και η απίστευτη ανεργία των νέων; Μπορεί να αλλάξει η Ευρώπη; Η ελπίδα εναντίον του φόβου. Μια άλλη πηγή διαρκών συζητήσεων αφορά τον ρόλο των αριστερών πολιτικών σχηματισμών στη διαδικασία του κοινωνικού μετασχηματισμού. Από τη στιγμή που ένα αριστερό κόμμα βρεθεί στην εξουσία, θα πρέπει να συγκεράσει την ιδέα σημαντικών αλλαγών, βραχυπρόθεσμων ή μεσοπρόθεσμων, πείθοντας και στρέφοντας προς το μέρος του όλο και ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, κοινωνικά στρώματα και κινήματα, τα νέα κοινωνικά υποκείμενα, σε ρόλο μετέχοντα αλλά και ρόλο ελεγκτή. Ειδικότερα στο ελληνικό κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον, όπως το κληρονομεί και καλείται να το διαχειριστεί η νέα κυβέρνηση, παρουσιάζει φαινόμενα αγκύλωσης, αποδιάρθρωσης και κόπωσης.

Στην πραγματικότητα, με τα δεδομένα που παροικονομούν τις κυβερνητικές δυνατότητες, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι οι πραγματοποιήσεις μάλλον θα υπολείπονται των υποσχέσεων και των προσδοκιών. Για άλλη μια φορά, η ελπίδα εναντίον του φόβου. Η διαμορφωμένη διεθνής σκηνής είναι ανοιχτή πρόκληση για την Ελλάδα. Η Ουκρανία, λόγου χάρη, με τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι θέμα που θα απασχολήσει την Ευρώπη ξανά και ξανά, με την Ελλάδα να μετέχει στο ευρωπαϊκό consensus. Η παγκόσμια γεωπολιτική βρίσκεται σε αναβρασμό.

Επιπλέον η παγκόσμια αριστερά, όπως και η ελληνική, έχει εμπλακεί σε διελκυστίνδα αντιπαραθέσεων ως προς τα μοντέλα της Λατινικής Αμερικής αλλά και τον ρόλο των αναδυόμενων δυνάμεων ― των λεγόμενων BRICS. Για ορισμένους, οι BRICS αποτελούν σημαντικό αντίβαρο στον παραδοσιακό Βορρά: τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Δυτική Ευρώπη και την Ιαπωνία. Άλλοι εγείρουν υποψίες μιας ομάδας νεοϊμπεριαλιστικών δυνάμεων. Σήμερα, ο ρόλος της Κίνας στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενος, όπως και ο ρόλος της Ρωσίας για την Ευρώπη. Η ελπίδα εναντίον του φόβου. Το πραγματικό πρόγραμμα της παγκόσμιας κινηματικής αριστεράς αποτελεί άλλη μια πηγή εσωτερικής αντιπαράθεσης.

Για ορισμένους το κίνημα της Αριστεράς εκφράζει την απόλυτη άρνηση και την αντίσταση στον ιμπεριαλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό. Δυστυχώς όμως, υστερεί σε συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις. Οι μετέχοντες απαιτούν τη διατύπωση πιο συγκεκριμένων προγραμματικών στόχων για την παγκόσμια αριστερά. Για άλλους, η προσπάθεια να γίνει κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή θα οδηγούσε μάλλον σε διασπάσεις και θα αποδυνάμωνε τις δυνάμεις που συνενώθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ –για να σταθούμε μόνον στην Ελλάδα. Και πάλι, η ελπίδα εναντίον του φόβου.

Άλλο ένα καίριο σημείο αντιπαράθεσης έχει να κάνει με την, ούτως ειπείν, «αποαποικιοποίηση» της νέας κυβέρνησης από τον κομματικό στρατό ή τις παλαιάς κοπής κορπορατίστικες νοοτροπίες και πιέσεις. Θα πετύχει η κυβέρνηση να εκφράσει αφενός τον κινηματικό και απροκατάληπτο χαρακτήρα των δυνάμεων που την ανέδειξαν, να ευθυγραμμιστεί με την ιδέα της καλής διακυβέρνησης, να αφουγκραστεί και παρακολουθήσει τα αιτήματα της ευρείας κοινωνικής της βάσης, δίχως να ολισθήσει σε πρακτικές νομενκλατούρας και νέων διαπλοκών και ολιγαρχιών;

Προφανώς θα υπάρξει μια συνεχής προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Για άλλους, ο στόχος είναι δύσκολο υλοποιηθεί, σε βαθμό μάλιστα που κάποιοι αμφιβάλλουν για το αν υπάρχει αληθινή πρόθεση υλοποίησης αυτού του στόχου. Και εδώ, η ελπίδα εναντίον του φόβου. Ο χρόνος πιέζει. Όμως, η εντολή στη νέα κυβέρνηση δεν είναι εντολή βραχείας διάρκειας ή των εκατό πρώτων ημερών, ούτε μονοσήμαντη εντολή για την ελάφρυνση του χρέους. Είναι μια τετραετής εντολή για κατεδάφιση και αναστήλωση: κατεδάφιση του πελατειασμού, των ανίκανων ελίτ, της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς, της διαπλοκής, του οικονομικού παρασιτισμού, της αντισυνταγματικότητας και του αυταρχικού κυβερνητισμού∙ αναστήλωση της δημοκρατίας, του πολιτισμού, της αξιοπρέπειας, ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης της οικονομίας, της ανάπτυξης, της αποκατάστασης των δομών του προνοιακού κράτους.

Όλες οι πλευρές συνομολογούν την ανάγκη να συνεχισθούν οι συζητήσεις πάνω σε αυτές τις αντιπαραθέσεις –και για πολλά περισσότερα ανοιχτά ζητήματα. Υπάρχουν άραγε άτομα που έχουν κουραστεί από τις ίδιες διαρκώς επαναλαμβανόμενες συζητήσεις; Ναι, φυσικά. Υπάρχουν δυνάμεις εντός της Αριστεράς που είναι καθηλωμένες σε παλαιές νοοτροπίες; Φυσικά και υπάρχουν. Το ΚΚΕ είναι ένα παράδειγμα περίκλειστου δογματισμού εκτός τόπου και χρόνου. Φαίνεται όμως ότι θα καταφθάνουν πάντοτε νέα πρόσωπα, ομάδες με φρέσκιες ιδέες, που επιζητούν να συμμετάσχουν και να συμβάλλουν στην οικοδόμηση μιας αποτελεσματικής, ελπιδοφόρας διακυβέρνησης. Σίγουρα, είναι νωρίς ακόμα για αρκετά από τα παραπάνω. Ωστόσο, η ελπίδα είναι εδώ, μικρή μεν, αλλά υγιής και κυρίως ζωντανή.

Του Θανάση Βασιλείου   

www.globalview.gr

Tα δύο κλειδιά που έδωσαν τη νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ

Τρία ήταν τα βαθιά ρήγματα στο κοινωνικό σώμα τα οποία έφερε στην επιφάνεια ο διπλός εκλογικός σεισμός του 2012: το γεωγραφικό, το κοινωνικό/επαγγελματικό και το ηλικιακό.

Το γεωγραφικό ρήγμα αφορούσε πρωτίστως τη σημαντική διαφοροποίηση της εκλογικής συμπεριφοράς στην Αττική σε σύγκριση με την υπόλοιπη χώρα, τάση που σε λανθάνουσα μορφή είχε ήδη διαφανεί από τις εκλογές του 2007 και του 2009. Ομως στις διπλές εκλογές του 2012 η τάση αυτή μετατράπηκε σε βαθύ ρήγμα. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε με διαφορά πρώτο κόμμα στην Αττική, τόσο τον Μάιο όσο και τον Ιούνιο, ενώ ο παραδοσιακός δικομματισμός (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) παρέμεινε αθροιστικά σε ιδιαιτέρως χαμηλά επίπεδα (μόλις 22% τον Μάιο και 35% τον Ιούνιο), τουλάχιστον δέκα ποσοστιαίες μονάδες λιγότερο από την αντίστοιχη επιρροή του στην υπόλοιπη χώρα.

Η διαφοροποίηση της Αττικής αποτυπώθηκε επίσης και στις περιφερειακές εκλογές τον περασμένο Μάιο, με την επικράτηση της Ρένας Δούρου, όταν σε όλες τις άλλες περιφέρειες της χώρας (πλην Ιονίων και Δυτικής Μακεδονίας) αναδείχθηκαν περιφερειάρχες οι υποψήφιοι που προέρχονταν από τον παλιό δικομματισμό.

Η εικόνα αυτή μεταβλήθηκε ριζικά στις εκλογές της περασμένης Κυριακής. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε το 30% και στις 13 αυτοδιοικητικές περιφέρειες της χώρας (με κορυφαίο το 45% στην Κρήτη) και αναδείχθηκε παντού πρώτο κόμμα (με μοναδική εξαίρεση την Πελοπόννησο, όπου όμως το προβάδισμα της ΝΔ περιορίστηκε στο 2,4%, από 15% τον Ιούνιο του 2012).

Ιδιαίτερα συμβολική ήταν η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στην Κεντρική Μακεδονία και στη Θεσσαλία, περιοχές που θεωρούνταν έως πρόσφατα προνομιούχος χώρος για τη ΝΔ και όπου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εμφανιστεί ιδιαίτερα αδύναμος στις περιφερειακές εκλογές (με ποσοστά κάτω από 15%). 

Στο σημείο αυτό εντοπίζεται και η μεγάλη εκλογική του επιτυχία: σε σύγκριση με την σχετικώς περιορισμένη άνοδο της δύναμής του στην Αττική (μόνο 6 ποσοστιαίες μονάδες), σε όλη την υπόλοιπη χώρα καταγράφηκε ένα σχεδόν ομοιογενές αυξητικό ρεύμα, από 9% έως 13%, ρεύμα που τον οδήγησε από το 25,1% τον Ιούνιο του 2012 στο 36,1%, ποσοστό ελάχιστα μικρότερο από το αντίστοιχο της Αττικής.

Επιπλέον πρέπει να σημειωθεί ότι η μεταστροφή αυτή της επαρχίας δεν αφορούσε μόνο τους κατοίκους των πόλεων, αλλά επεκτάθηκε και στον αγροτικό πληθυσμό, μια ακόμη παράμετρος που διαφοροποιούσε παραδοσιακά την εκλογική γεωγραφία του ΣΥΡΙΖΑ. 

Γεγονός που αποτυπώθηκε και στη σταδιακή αλλά και εντυπωσιακή αύξηση της επιρροής του στους αγρότες: από 5,7% τον Μάιο του 2012, σε 21,3% τον Ιούνιο και σε 28,5% την περασμένη Κυριακή (όπου ισοψήφησε με τη ΝΔ). Από τις επιμέρους κατηγορίες του ενεργού πληθυσμού οι αγρότες είναι η κρισιμότερη που με μαζικό τρόπο εγκατέλειψε τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα της προηγούμενης περιόδου: από 53,5% αθροιστικά τον Ιούνιο του 2012, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ περιορίστηκαν σε μόλις 37% την περασμένη Κυριακή.

Η γεωγραφική ομογενοποίηση της εκλογικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ παραπέμπει σε ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα με σημαντική επιρροή στις επιμέρους κοινωνικές ομάδες και ιδιαίτερα στα μικροαστικά και μεσαία στρώματα. Αυτό όμως δεν αναιρεί την εμφανέστατη κοινωνική πόλωση μεταξύ των σχετικά ευκατάστατων οικονομικά μερίδων του πληθυσμού, σε αντιπαράθεση με τα λαϊκά στρώματα. Η διαφορά της ψήφου ανάμεσα στα βόρεια προάστια της Αθήνας και στη δυτική ζώνη του Λεκανοπεδίου είναι η μεγαλύτερη (και πιο πολωμένη) που έχει καταγραφεί στη μεταδικτατορική εκλογική ιστορία.

Το τρίτο κρίσιμο ρήγμα που αναδείχτηκε από τις εκλογές του 2012 αφορούσε το ηλικιακό χάσμα, το οποίο αποτυπώθηκε με την πρωτοκαθεδρία του ΣΥΡΙΖΑ στις ηλικίες 18 έως 54 ετών (περίπου 31%, έναντι 23,5% για τη ΝΔ) και την εντελώς αντίστροφη εικόνα για τις ηλικίες 55 ετών και άνω.

Και στο σημείο αυτό το αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής έχει μεταβάλει ριζικά τα δεδομένα. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στις δύο μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες, αλλά και η αντίστοιχη μείωση της επιρροής της ΝΔ (περίπου κατά 7 έως 8 ποσοστιαίες μονάδες) είναι εντυπωσιακές, οι συγκριτικά μεγαλύτερες διαφοροποιήσεις ως προς όλα τα άλλα κοινωνικοδημογραφικά χαρακτηριστικά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπερέχει πλέον σαφώς της ΝΔ στις ηλικίες 55 έως 64 ετών, ενώ έχει περιορίσει την υστέρησή του στους 65 ετών και άνω, υπερδιπλασιάζοντας την επιρροή του σε σύγκριση με τον Ιούνιο του 2012. Η μεταβολή αυτή αποτυπώνεται με ενάργεια και στην ειδική κατηγορία των συνταξιούχων, η οποία έως και το 2012 αποτελούσε το κορυφαίο κοινωνικό στήριγμα του παραδοσιακού δικομματισμού: ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είχαν συγκεντρώσει τον Ιούνιο αθροιστικά 63,5% των ψήφων για να περιοριστούν την περασμένη Κυριακή στο 43,8%.

Οι κρίσιμες μεταβολές που σχολιάστηκαν συνοπτικά προηγουμένως οδηγούν στην υπόθεση ότι οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, προέκταση αλλά και ανατροπή των εκλογών του 2012, διαμόρφωσαν ένα πρωτόγνωρο τοπίο, με σαφείς κοινωνικές αναφορές και έντονες διαχωριστικές γραμμές, όχι μόνο στο επίπεδο του πολιτικού λόγου.

www.tanea,gr

''Καλώς ήρθε το δολάριο''...

Παρότι η κυβέρνηση κράτησε χαμηλούς τόνους, η τηλεφωνική επικοινωνία Ομπάμα - Τσίπρα αποτέλεσε την αφορμή για ορισμένους «παπαγάλους» παλαιάς κοπής (τους ίδιους που πανηγύριζαν είτε κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, είτε η ΝΔ, είτε και οι δύο μαζί)  να. απελευθερώσουν τον εαυτό τους. Και να αρχίσουν να «πανηγυρίζουν» για το τέλος της λιτότητας που θα έρθει λόγω της «στήριξης του Ομπάμα», όπως παλιότερα «πανηγύριζαν» για τον «δημοκράτη» Κλίντον και πιο παλιά για τον «φιλέλληνα» Κάρτερ.

     Οι άνθρωποι αυτοί  - ευαγγελιστές του Μνημονίου που πασχίζουν σε μια νύχτα να βαφτιστούν «αντιμνημονιακοί» - δεν έχουν καταλάβει τίποτα ούτε από Ιστορία, ούτε από τη διεθνή κατάσταση και τη θέση της Ελλάδας μέσα σ' αυτήν, ούτε καν από τα νέα δεδομένα που διαμορφώθηκαν με τη ψήφο του λαού στις εκλογές της Κυριακής. Παραμένουν στο παρελθόν (τους) θυμίζοντας τους κομπάρσους εκείνης της παλιάς ελληνικής ταινίας  («Καλώς ήρθε το δολάριο») που έτρεχαν τα σάλια τους βλέποντας να κατεβαίνουν στο μόλο «τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα»του 6^ου Αμερικάνικού Στόλου.

    Επί της ουσίας: Το αμερικάνικο («επεκτατικό») μοντέλο διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης που αντιπαρατίθεται με το γερμανικό («περιοριστικό») μοντέλο, έχει κι αυτό τα δικά του αποτελέσματα. Τα οποία δεν περιορίζονται στουςάψυχους στατιστικούς δείκτες. Επεκτείνονται και στη ζωή των πραγματικών, των κανονικών ανθρώπων, στη ζωή του Αμερικανικού λαού.

    Ας δούμε, λοιπόν, τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, όπου μάλιστα πριν από λίγες μέρες ο Ομπάμα εξήγγειλε το. «τέλος της κρίσης». Ας δούμε πώς επήλθε αυτό το «τέλος της κρίσης»:  

• Το 2008 κατά την έναρξη της κρίσης και της προεδρικής θητείας του Ομπάμα οι δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ (σύμφωνα με το περιοδικό Forbes) αριθ?ούσαν τους 359 και η περιουσία τους ανερχόταν στο 1,1 τρις δολάρια. Στα έξι χρόνια που πέρασαν, εν μέσω κρίσης, οι δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ. αυξήθηκαν και η περιουσία των 400 πλουσιότερων εξ αυτών  (σύμφωνα με τα στοιχεία του Forbes για το 2014) εκτινάχτηκε στα 2,29 τρις δολάρια. Ο πλούτος αυτός - αυξημένος κατά 270 δις δολάρια έναντι του 2013 - αντιστοιχεί στο ΑΕΠ ολόκληρης της Βραζιλίας.

Σημείωση 1η: Την ίδια περίοδο που στις ΗΠΑ οι δισεκατομμυριούχοι διπλασίασαν τα τρισεκατομμυριά τους, οι Αμερικανοί εργαζόμενοι είδαν να χάνονται περισσότερες από 7 εκατομμύρια θέσεις εργασίας και να κατάσχονται πάνω από 5 εκατομμύρια κατοικίες από τις τράπεζες. Τις ίδιες τράπεζες που στο πλαίσιο της «επεκτατικής πολιτικής», μόνο μέχρι τον Οκτώβριο του 2010, είχαν επιχορηγηθεί από το αμερικάνικο κράτος (δηλαδή από τις τσέπες των φορολογούμενων) με περισσότερα από 3,3 τρις δολάρια.

    Σημείωση 2η: Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010 για κάθε έναν νέο Αμερικανό δισεκατομμυριούχο που γεννούσε η πολιτική Ομπάμα αντιστοιχούσαν 130.000 απολυμένοι Αμερικανοί εργάτες.

    Σημείωση 3η: Αν η μισή μόνο περιουσία των 400 δισεκατομμυριούχων των ΗΠΑ που αυξάνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς φορολογούνταν με μόλις 10%, τότε (όπως υπολόγισε ο δημοσιογράφος Πάτρικ Μάρτιν, «Νέα», 11/3/2011) θα εξαφανίζονταν αυτομάτως τα ελλείμματα όλων των αμερικανικών πολιτειών. Αλλά κάτι τέτοιο οι Αμερικανοί εργαζόμενοι δεν το είδαν. Ούτε επί Μπους, φυσικά, αλλά ούτε επί Ομπάμα.

• Μέσα στο 2009, κατά την έναρξη της κρίσης και στην πιο επώδυνη στιγμή της, σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό Fortune και την περίφημη λίστα «Fortune 500», οι 500 μεγαλύτεροι μονοπωλιακοί όμιλοι των ΗΠΑ αύξησαν τα κέρδη τους κατά 335%. Οι συγκεκριμένοι όμιλοι είδαν την κερδοφορία τους να εκτινάσσεται στα 391 δισεκατομμύρια δολάρια. Το γεγονός συνιστά πραγματικό άθλο, αν συνυπολογιστεί ότι πρόκειται για τη δεύτερη μεγαλύτερη άνοδο κερδοφορίας που είχε καταγράψει η λίστα «Fortune 500» στην μέχρι τότε 56ετή ιστορία της.

Σημείωση 1η: Τη χρονιά που αύξησαν τα κέρδη τους κατά 335%, οι ίδιοι όμιλοι προχώρησαν στην απόλυση 821.000 εργαζομένων.

    Σημείωση 2η: Σύμφωνα με το Ίδρυμα Ροκφέλερ, ένας στους πέντε Αμερικανούς εργαζομένους το 2009 είχε εισοδηματικές απώλειες τουλάχιστον 25%.

• Το 2010 ο επικεφαλής της Bank of America εισέπραξε μπόνους 9 εκατομμύρια δολάρια. Το μπόνους του προέδρου της Goldman Sachs ήταν 12,6 εκατ. δολάρια συν 2 εκατ. βασικός μισθός. Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας Wall Street Journal, τα μπόνους και οι αποδοχές με τα οποία οι 36 μεγαλύτεροι χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί της Γουόλ Στριτ αντά?ειψαν τα στελέχη τους το 2010 ανήλθαν στα 144 δις δολάρια. Επρόκειτο για δεύτερο συνεχόμενο ρεκόρ, αφού την προηγούμενη χρονιά, το 2009, το ποσό που μοιράστηκαν τα golden boys ήταν 136 δις δολάρια. Στην ίδια έρευνα τονιζόταν ότι τα καθαρά κέρδη της Γουόλ Στριτ εκτιμήθηκαν στα τέλη του 2010 σε πάνω από 61 δις δολάρια.  Σύμφωνα, δε, με τη Wall Street Journal, οι 25 μεγαλύτερες χρηματοοικονομικές εταιρείες των ΗΠΑ, από 350 δις δολάρια κέρδη που είχαν το 2007, προ κρίσης, είδαν τα κέρδη τους το 2010 να ανέρχονται σχεδόν στα 420 δις.

Σημείωση 1η: Το ποσό-ρεκόρ των 144 δις δολαρίων σε ?ισθούς και μπόνους σηειώθηκε σε μια περίοδο που υποτίθεται ότι ο Μπάρακ Ομπάμα έχει. κηρύξει πόλεμο κατά των golden boys.

     Σημείωση 2^η: Στη χώρα με τα 144 δις δολάρια που εισπράττουν ως αμοιβές και μπόνους τα στελέχη της Γουόλ Στριτ και τα 420 δις κέρδη των 25 βασικότερων χρηματοοικονομικών επιχειρήσεων, ο αριθμός των άστεγων παιδιών που κυριολεκτικά ζουν στους δρόμους ξεπερνά το 1 εκατομμύριο.

     Κάπως έτσι ήρθε το. «τέλος της κρίσης» στις ΗΠΑ. Ήρθε:

     α) Με τον Στίγκλιτς να καταγράφει ότι το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το «μοντέλο Ομπάμα» από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ κατέληξαν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, και με τον Κρούγκμαν να σημειώνει ότι από αυτά τα κέρδη το 60% πήγε στους μεγιστάνες του πλούτου που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού.

    β) Με περίπου 55 εκατομμύρια Αμερικανοί (σύμφωνα με την Εθνική Ακαδημία Επιστημών) να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, εκ των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά. Δηλαδή με περίπου 100 εκατομμύρια, το 1/3 του αμερικανικού πληθυσμού, να αντιμετωπίζουν σοβαρή οικονομική δυσπραγία.

    γ) Με πάνω από 50 εκατομμύρια Αμερικανούς να μην έχουν ασφάλεια υγείας και με 50 εκατομμύρια ανθρώπους να σιτίζονται με κουπόνια σίτισης.

    δ) Με το μέσο όρο των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ να είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων.

    Προς όσους, επομένως, θα επιμείνουν να εμφανίζουν το «μοντέλο Ομπάμα» και τη «στήριξη» του Αμερικανού Προέδρου σαν εχέγγυο για την αναστροφή της ανθρωπιστικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, έχουμε να θυμίσουμε τα λόγια ενός σημαντικού διανοητή, του Ταρέκ Αλί, ο οποίος με αφορμή τον άλλο τύπου «ανθρωπισμό» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, εκείνον που επέδειξε στο Ιράκ, έγραφε:

     «Ανίκανες να παράσχουν σε σημαντικά  τμήματα των πληθυσμών τους τα βασικά αναγκαία της καθημερινής ζωής, όπως είναι η αποτελεσματική περίθαλψη και η εκπαίδευση, οι ΗΠΑ (.) είναι απίθανο να μπορούν να μετατρέψουν το Ιράκ σε κάποιο κεϊνσιανό παράδεισο»

 www.enikos.gr

ΕΚΤΑΚΤΟ!!!. Κατέρρευσε το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας στον Άραχθο.

Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδόθηκαν από τον δημοσιογράφο Γιώργο Γκόντζο στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, ένα από τα πιο ιστορικά μνημεία των Τζουμέρκων το μεγαλύτερο πέτρινο μονότοξο γεφύρι στην Ελλάδα (ίσως και στα Βαλκάνια), με τόξο ανοίγματος 40 μέτρων και ύψος περίπου 20 μέτρα γεφύρι της Πλάκας κατέρρευσε λόγω του όγκου του νερού  από τις συνεχείς βροχοπτώσεις.

romiazirou.blogspot.gr

Το δράμα, οι κωλοτούμπες, τα κάγκελα, η Οστ Πολιτίκ και οι ναζί

Εν τάξει, όταν κάποιος κάνει μια εκτίμηση, πάντα χαίρεται για την επιβεβαίωσή της. Εδώ, όμως, είναι αλλιώς, πρόκειται για κρίσιμη δυσοίωνη εκτίμηση, για την οποία, άμα διαψευσθείς, πάλι απολαμβάνεις αυτά που γλιτώθηκαν. Win win situation.

Το δράμα

Απλώς, στην προκειμένη περίπτωση, είναι πολύ δύσκολο να τη γλιτώσουμε. Όχι μόνο επειδή το λέει ο Ιντεπέντεντ («9 λόγοι αποτυχίας Τσίπρα» ) και χειρότερα ο Εκόνομιστ («Go ahead, Angela, make my day», φαίνεται να λέει η Αφροδίτη της Μήλου με το πιστόλι στο χέρι και «.οι Έλληνες ψηφοφόροι ζούνε στον παράδεισο του χαζού, εάν πιστεύουν ότι ο κ. Τσίπρας θα υλοποιήσει τα υπεσχημένα.» ), ο Τέλεγκραφ («.ώρα η Ελλάδα να φύγει από την Ευρωζώνη.» ) και η Γουώλλ Στρητ Τζέρναλ («Ίσως χρειαστεί να θυσιαστεί η Ελλάδα για να σωθεί η Ισπανία» ).

Εν τάξει, κάποιοι αμερικανοί κυρίως, όπως ο Στίγκλιτς, συμφωνούν ότι η Μέρκελ κάνει λάθος με το κόλλημα στη λιτότητα, οπότε λένε μπράβο στον κ. Τσίπρα. Όμως, αυτά είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Άλλο οι μεταρρυθμίσεις που δεν κάναμε και άλλο η ρευστότητα που μας λείπει. Η Ελλάδα δεν υποφέρει από χρέος, αλλά από ένα ασυνάρτητο χρεωκοπημένο δεινόσαυρο που την ποδοπατάει αλύπητα. Το πελατειακό παρακράτος, που ακόμα και τώρα εξακολουθεί να πνίγει τον λαό της. Αυτό διαφεύγει του κ. Τσίπρα και αρκετών υποστηρικτών του διεθνώς.

Ο κ. Βαρουφάκης έχει επινοήσει ένα σπουδαίο αλγόριθμο, που θωρακίζει το πλανητικό σύστημα από επιθέσεις μετεωριτών, δεν σώζει, όμως, την ελληνική οικονομία. Πώς αλλιώς να το πούμε; Άρα, αν δεν αναδιαρθρωθούμε, δεν θα διασωθούμε, όσα χρέη και αν μας χαριστούνε. Και κάθε ρευστότητα που θα μας έρχεται, θα χάνεται στη μαύρη τρύπα των παντοίων (δημοσιονομικών, ασφαλιστικών, τραπεζικών, ισοζυγίου πληρωμών, κτλ.) ελλειμμάτων μας, οπότε ανάπτυξη ΔΕΝ θα έρχεται. Αυτό είναι το απλό μας μείζον δράμα, το οποίο κανείς δεν μπορεί και δεν θέλει να ορίσει και να αντιμετωπίσει, την ατυχία μας, γιατί είναι ο Πελατειακός Λαϊκισμός, ηλίθιε!...

Προς τις κωλοτούμπες

Το τελικό δια ταύτα θα παραμένει για καιρό. Γιατί έγινε όλος αυτός ο σαματάς από τον ΣΥΡΙΖΑ και οι εκλογές και η ανάληψη της εξουσίας από την ασυνάρτητη αριστεροακροδεξιά παιδική χαρά των Λος Λαπατόλιος; Θα αλλάξει κάτι, θα ευημερήσει η Ελλάδα και η κοινωνία μας από αυτό το νέο στάτους κβο; Ή θα είναι ένα παίγνιο στου κασίδη το κεφάλι και μια υπόθεση γιούργιας προς την εξουσία, να γλυκαθούμε κι εμείς βρε παιδιά, κραδαίνοντας το ελκυστικό για τους παλαιοημερολογίτες τσιφτετέλληνες πρόταγμα του «αριστερού» ιδεολογήματος; Δηλαδή είχαμε δίκιο που μιλούσαμε προ ημερών για Αλλαγή πελατειακής Φρουράς; Ή, πάλι, έχουμε μια αγνή προσπάθεια για κοινωνική σωτηρία και αποκατάσταση της δημοκρατίας;.

Και φτάνουν οι «μεταρρυθμίσεις» στον αριθμό και στα ονόματα των υπουργείων;. Η επηρμένη εξουσιαστική ματαιοδοξία του κ. Τσίπρα δεν του επέτρεψε να προικιστεί με σχέδιο και τώρα δεν κρύβεται το απροπαράσκευο για όλους αυτούς τους μεγαλεπήβολους στόχους. Ο μικρομεγαλικός μεγαλοϊδεατισμός και η τρέλα του Μεγαλείου βαράνε πηκ. Δεν ΘΑ σώσουμε την Ελλάδα μόνο, αλλά ΘΑ σώσουμε και την Ευρώπη αντάμα (για τον πλανήτη το ξαναβλέπουμε.). Ενώ, στο εσωτερικό, θα τον τετραγωνίσουμε τον κύκλο. Πώς; Αυξάνοντας τα έσοδα με μείωση φόρων και μειώνοντας τις δαπάνες με υλοποίηση νέων προσλήψεων και παροχών.

Η υψηλή πτήση για τα χαρούμενα μεθυσμενάκια, για τα φουσκωμένα από οίηση φουντωτά παγώνια, που κατέλαβαν μόλις την εξουσία, δεν θα πολυδιαρκέσει. Αυτό έλεγαν καιρό τώρα όλοι, το είπε με άλλα λόγια και ο Σουλτς χτες, μάλλον θα ξαναπεί και ο Ντάισσελμπλεμ σήμερα. Και τούτο διότι στο τέλος η βαρύτητα επικρατεί της οίησης. Αφού περί αυτού πρόκειται. Δεν το λένε οι ευρωαξιωματούχοι, αλλά η ζωή. Είναι θέμα Φυσικής επιστήμης και κοινής λογικής, κανείς δεν μπορεί να νικήσει τη βαρύτητα.

Και πώς θα γίνει η προσγείωση; Εάν φυσικά, προλάβουμε και δεν μας στείλουνε αδιάβαστους, πριν καν πατήσουμε το κουμπί για έκτακτη εκτόξευση με αλεξίπτωτο ασφαλείας, εκτός του ξεχαρβαλωμένου πυραύλου μας. Είναι απλό, ήδη το είδαμε από χτες. Αφού αμολήσαμε καλούμπα, αρχίζουμε να τα μαζεύουμε, μέχρι νεοτέρας, ώστε πάλι, μόλις είναι κατάλληλη η στιγμή, να τα ξαναμολήσουμε. Μια θα τα αμολάμε, μια θα τα μαζεύουμε, αυτό είναι το δόγμα.

Οπότε, στο δια ταύτα, τι θα γίνεται; Με αυτές τις παλινωδίες σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για τον τόπο, οι θιασώτες της απίστευτης αντιμνημονιακής απάτης θα πετυχαίνουν να χάνεται πολύτιμος χρόνος με αλληλοαναιρούμενες μικροκωλοτούμπες. Ώσπου να πραγματωθεί η μεγάλη κωλοτούμπα, ΕΑΝ προλάβουμε βέβαια. Αφού το ατύχημα θα είναι μια ισχυρή πιθανότητα ανά πάσα στιγμή αυτής της βασανιστικής διαδικασίας.

Δηλαδή, η τροχιά της διαφοράς του αυθάδους μικρομεγαλισμού μας από την πραγματικότητα θα τείνει ασυμπτωτικά προς το μηδέν. Τσαμπουκάδες επί τσαμπουκάδων θα εγείρονται, θα γίνεται νέος σαματάς, θα ξαναπέφτει το Χρηματιστήριο, θα πανικοβάλλονται οι επενδυτές, θα διαλύονται οι επενδύσεις και οι θέσεις εργασίας. Και στο τέλος θα «μαζεύονται» όλα με μια κωλοτούμπα και θα ηρεμούμε πριν να ερημωθούμε, ώσπου να προκύψει ισορροπία στο αρχικό της σημείο, από κει που παρέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία. Και τότε θα μετρήσουμε, αν κάτι καλό πρόλαβε να πραγματοποιηθεί και να μείνει υπερβατικά πάνω σε ό, τι άφησε ο κ. Σαμαράς.

Οι κωλοτούμπες

Την Τετάρτη το βράδυ, η νέα κυβερνητική ηγεσία θορυβήθηκε από την εμβληματική κατάρρευση στο Χρηματιστήριο. Αφού σε λίγες ώρες οι τραπεζικές μετοχές έχασαν περίπου το ένα τρίτο της χρηματιστηριακής τους αξίας και μέσα στο πρώτο μετεκλογικό τριήμερο σχεδόν τη μισή αξία τους. Έτσι συγκάλεσε έκτακτη σύσκεψη με το οικονομικό επιτελείο. Μαζεύτηκαν, λοιπόν, κακήν κακώς τα παιδιά στο Μαξίμου, λίγες ώρες μετά τις παραλαβές των υπουργείων και την πανηγυρική πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, όπου φαίνεται δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι γινόταν έξω στην πραγματική ζωή.

Και προφανώς κατάλαβαν τι συνέβη. Οι αγορές αξιολόγησαν τις δηλώσεις των νέων χαρούμενων υπουργών, που δεν ήξερε ο στόμας τους τι ξεφούρνιζε. Προφανώς φαντασιωνόντουσαν πως είναι μέλη μιας νέας κυβέρνησης του βουνού, που έρχεται από την εποχή των γουναράδικων και θα κάνουμε τα γούστα μας και θα ντα κάνουμε χαλαρά. Και οι αγορές σου λεν, ρε έλα να ξεπουλήσουμε και να πάρουμε πίσω τα λεφτά μας, μην μας τα εξαερώσουνε αυτά τα πυροβολημένα παρτάλια. Και εγένετο σελλ οφφ, γενικό ξεπούλημα και ακόμα τρέχουνε.

Οπότε η σύσκεψη αποφάσισε προφανώς ότι πρέπει να τους μαζέψουνε όλους τους πυρίκαυστους υπουργούς και να τους κοντύνουνε τους λαιμούς, ώστε να περισταλεί το ντιριντάχτα του ασύστολου ψυχακισμού τους. Και με γενική εντολή υπαναχώρησης από Πέμπτη πρωί να αρχίσουνε οι στροφές και οι κωλοτούμπες, να αρχίσουνε όλοι το μασαζάκι προς πάσα κατεύθυνση. Αλλαγή ύφους παντού, εν όψει και της άφιξης Σουλτς και Ντάισσελμπλεμ. Έτσι άρχισαν οι κυβιστήσεις.

Ο κ. Δρίτσας σέβεται ξαφνικά τις συμβάσεις με την Κόσκο (που θα καταργούσε). Μήπως, σύντομα, θα υποκύψει και στο υπόλοιπο πακέτο της λογικής για την περαιτέρω ανάπτυξη του λιμανιού; Η κυρία Κουντουρά ξεκαθάρισε ότι τα μεγάλα τουριστικά προγράμματα Ωλλ Ινκλούζιβ, που ισχύουν σε όλο τον κόσμο και εμάς εσχάτως μάς το ξίνιζαν το πνεύμα μας το «αριστερό», θα γίνουν απολύτως δεκτά. Μόνο ο άρχων Λαφαζάνης είναι ακόμα άκαμπτος.

Ο Πολύς κ. Κοτζιάς δέχθηκε συγχαρητήρια για την επιδειχθείσα ευκαμψία στην ευέλικτη πιρουέττα και την πλήρη συναίνεση στην ενιαία στάση κατά της Ρωσίας για το Ουκρανικό. Ως κορωνίδα είχαμε την κωλοτούμπα του ίδιου του κ. Τσίπρα ενώπιον του κ. Σουλτς: «.χωρίς την απερισκεψία της δημιουργίας νέων ελλειμμάτων» και παρομοίως σήμερα ενώπιον του κ. Ντάισσελμπλεμ (εκτός απροόπτου.).

Τέρμα τα κάγκελα της αντιμνημονιακής ανωμαλίας;

«Γιατί τα έχουμε τα κάγκελα; Φοβόμαστε μην μπει ο λαός στη Βουλή;», δήλωσε ο κ. Πανούσης. Έτσι αιτιολόγησε την συμβολική αποκαθήλωση των καγκέλων μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη, που μετά εξήγησε ότι δεν ήταν ακριβώς δική του... Ε, υπάρχει θέμα πίσω από αυτή τη δήλωση. «Πληροφορίες» της προπαγάνδας άρχισαν έγκαιρα να διαχέονται, για να χαϊδέψουν την πραγματικότητα που συλλαμβάνουν οι ψηφοφόροι μας. Η προβαλλόμενη ερμηνεία ήταν τύπου «τα κάγκελα συμβόλιζαν τον αυταρχισμό των μνημονιακών κυβερνήσεων».

Αλλά υπάρχει ισχυρός καταλυτικός αντίλογος. Την άμυνα της δημοκρατίας συμβόλιζαν τα κάγκελα, απέναντι στους αγανακτισμένους εχθρούς της, που φώναζαν να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή. Τα δύο τρίτα από εκείνους τους αγανακτισμένους, τώρα έχουν την δική τους κυβέρνηση, γι' αυτό και φεύγουνε τα κάγκελα. Αφού, τώρα επί τέλους, οι (περισσότεροι) αγανακτισμένοι, πλην Λακεδαιμονίων («κυριολεκτικά», αφού οι ναζί είναι Σπαρτιατολάτρεις), κατέλαβαν την εξουσία, οπότε τι, να χτυπούν την δική τους κυβέρνηση; Απλώς θα ξαναχρειαστούν τα κάγκελα, όπως θα δούμε πιο κάτω, όταν η κωλοτούμπα θα ενεργοποιήσει τα αντιμνημονιακά ανακλαστικά των ναζί, που είναι εδώ κρυμμένοι και περιμένουν.

Η Οστ Πολιτίκ του κ. Κοτζιά.

Πολλά γράφτηκαν αυτές τις μέρες, γύρω από την επιεικώς περίεργη ρωσική στροφή του κ. Κοτζιά. Και την βλαχοδημαρχέ λογική ότι το «κύρος» μας επιβάλλεται με μικρομέγαλους τσαμπουκάδες, που μάλλον είτε μειδιάματα ή οργή προκαλούν. Υπάρχει άραγε, πράγματι, θέμα αναθεώρησης της πάγιας ευρωπαϊκής εθνικής στρατηγικής των τελευταίων δεκαετιών, που χαλκεύεται εδώ και λίγα χρόνια από την Παΐσια Αριστεροδεξιά; Έχουμε μπλέξει με κάποιον οιονεί πολιτικό ψυχακισμό και δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι; Το γυαλισμένο μάτι και τα περίεργα λόγια για ένα τιμονιέρη της εξωτερικής πολιτικής πρέπει τουλάχιστον να μας θορυβήσουν, αφού ήδη διαβάσαμε και το ανησυχητικό «Τότε που ο Ν. Κοτζιάς ήταν γκαουλάιτερ δύο σταλινικών δικτατοριών».

Και το διαδίκτυο φουντώνει. Και εκβάλλουν πληροφορίες, φωτογραφίες και υλικό, για το πώς σκέφτεται η νέα ηγεσία του ΥΠΕΞ. Αλλά και για τα συχνά ταξίδια του κ. Καμμένου στη Μόσχα. Άρα πάλι κι εδώ είναι μπερδεμένο το θεώρημα του Ανεξυριζαυγιτισμού! Και τι δουλειά μπορεί να έχει ένας Έλληνας υπουργός της «Αριστεράς» με τον ακροδεξιό καθηγητή Ντούγκιν, σύμβουλο του Πούτιν και δημιουργό της «ευρασιατικής» δυναμικής (τύπου Πανρωσισμός), ο οποίος θεωρεί φίλιες δυνάμεις τον ΣΥΡΙΖΑ και την Χρυσή Αυγή; Η Χρυσή Αυγή, άλλωστε, έσπευσε να δείξει διακριτική ευαρέσκεια για αυτή την οστ πολιτίκ του νέου ΥΠΕΞ μας .

Διαψεύδει ο κ. Κοτζιάς ότι έχει συναντηθεί με τον Ρώσο Ντούγκιν. Διαψεύδει και ότι είναι πραγματικές οι φωτογραφίες του με τον εν λόγω, που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο; Σοβαροί να είμαστε. Η Μόσχα, πάντως, λέει το ρεπορτάζ, είναι ενθουσιασμένη με τη νέα διαφαινόμενη ρωσική στροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Λέει ο Σουλτς: «δεν μπορείς από τη μία να ζητάς από την Ευρώπη να δείξει αλληλεγγύη στη χώρα σου και από την άλλη να εγκαταλείπεις την κοινή ευρωπαϊκή θέση». Εννοεί ότι διαλέγεις από δύο κόσμους. Την Ε.Ε. ως ενιαίο χώρο δημοκρατίας και ευημερίας, ή τη Ρωσία, όπου άμα λάχει δημοσιογράφοι μπετοναρισμένοι χάνονται στα κρύα σκοτεινά βάθη του Βόλγα.

Γι' αυτό μας πήρανε χαμπάρι και οι κουτόφραγκοι. Η «Λιμπέ» η εφημερίδα της αντισυμβατικής Αριστεράς της το 'κοψε το κοστούμι της καθ' ημάς «Αριστεράς» του Ανεξυριζαυγιτισμού και βλέπει τον «ΣΥΡΙΖΑ πάνω σε σύννεφο και τον Καμμένο ψεκασμένο» 

Δείτε και την γελοιογραφία πάνω από το σημερινό μας κείμενο. Pierre Croll εποίει Pierre Croll εποίει (Εφημερίδα Le Soir, 26/01/2015). Μια διεισδυτική ματιά μάς κοζάρει από το Βέλγιο... «Η Ελλάδα το γυρίζει αριστερά" (και τραγουδάει με σηκωμένες γροθιές το γνωστό τριτοδιεθνιστικό "Είναι η τελευταία μάχη!» - προσέξτε και τις τέσσερις φιγούρες.). Μας πήρανε χαμπάρι, σύντροφοι. Η («αριστερή») πατρίδα μας διασύρεται, ενώ φαντασιώνεται ότι θα σώσει την Ευρώπη. Ψιλοέσχατη κατάσταση. Δεν έχει πχιο πάτο.

Οπότε, να ξαναθυμηθούμε και τους ναζί

Συνοψίζαμε προχτές («Μετεκλογική μαντινάδα»), ότι όσο κυκλοφορεί «ελεύθερη» η (γεννήτρια του φουσκώματος των ναζί) αντιμνημονιακή απάτη, τόσο θα παραμένει αλώβητη η επιρροή των ναζί στην ψεκαζμένη κοινωνία μας. «Όσο, λοιπόν, δεν καταπίπτει η εθνοκτόνα βλακεία του αντιμνημονισμού, δεν υπάρχει περίπτωση να συρρικνωθούν οι ναζί».

Με τη σημερινή ανάλυση το πάμε παραπέρα και ίσως αξίζει να σημειωθεί. Εάν δεν γίνει η κωλοτούμπα, τότε σύντομα θα δικαιωθούν οι απαισιόδοξοι που βλέπουνε το Γκρέξιτ να καλπάζει καταπάνω μας. Αλλά και εάν γίνει η κωλοτούμπα, τότε όλος ο Ενιαίος Ψεκαζμένος Αντιμνημονιακός Ανεξυριζαυγιτισμός, αυτοδικαίως θα κληροδοτηθεί σούμπιτος στους ναζί. Μην κάνουμε πως ξεχνάμε ότι διατήρησαν εκλογικά τις δυνάμεις τους, φωνάζοντας «Τσίπρας, ντεμέκ αντιμνημονιακός».

Άρα, εγκλωβισμένη στην απίστευτη αντιμνημονιακή απάτη, η Ελλάδα, μονά-ζυγά, χάνει. Άνευ κωλοτούμπας, βγαίνουμε εκτός Ε.Ε., με κωλοτούμπα πέφτουμε στην αγκαλιά των ναζί. Ας όψεται η αντιμνημονιακή απάτη των κυρίων Σαμαρά και Τσίπρα. Η Ιστορία δεν θα τους ξεχάσει ποτέ.

Υ.Γ. Μ' αυτά και μ' αυτά, ο κ. Σαμαράς κάνει πως δεν άκουσε ότι ότι απολείπειν ο Θεός Αντώνιον. Και παίζει δυνατά σε στυλ κρατήστε με, θα με χρειαστείτε, γιατί έρχεται το σενάριο της Αριστερής Παρένθεσης. Και περιμένει ελπίζοντας ότι το φρούτο θα σαπίσει πριν ωριμάσει και θα πέσει στα πόδια του. Να τα λέμε κι αυτά.

Α, και ο κ. Βενιζέλος φεύγει αξιοπρεπώς και μάλλον θα τους λείψει, αφού όλοι οι προτεινόμενοι δελφίνοι είναι της χειροτεράντζας.

Α, επίσης, εδώ ο κόσμος χάνεται και κάποιοι δεν θέλουν κριτική στην κυβέρνηση και διαμαρτύρονται «Αφήστε μας να το χαρούμε λίγο, ρε γαμώτο!».

Σακελλάρης Σκουμπουρδής

www.athensvoice.com

Αντιδράσεις για το ενδεχόμενο διέλευσης οχημάτων από την παραλία της Πρέβεζας.

Το αποκλειστικό μας ρεπορτάζ για το ενδεχόμενο διέλευσης οχημάτων στην παραλία της Πρέβεζας συγκεκριμένες ημέρες και ώρες (διαβάστε ΕΔΩ), προκάλεσε ήδη αντιδράσεις.

Παραθέτουμε απόψεις των Σπύρου Κανιώρη και Χαράλαμπου Μακρή.

Να μην τρελαθούμε τελείως!

(του Σπύρου Κανιώρη)

 

Συζητάει η επιτροπή Ποιότητας ζωής του Δήμου Πρέβεζας τη Δευτέρα όπως διαβάζω, αίτημα του συλλόγου «καταστημάτων εστίασης της πόλης» για κυκλοφορία των αυτοκινήτων κατά την χειμερινή περίοδο στο πεζόδρομο της παραλίας ή στους πεζοδρόμους του ιστορικού κέντρου (για την αντιμετώπιση της κρίσης υποθέτω), παρότι ούτως ή άλλως αυτό στην ουσία ποτέ δεν απαγορεύτηκε! Δηλαδή ζητείται η επιστροφή του κυκλοφοριακού στην δεκαετία του 1980 με τα αυτοκίνητα στην παραλία, καθόσον θεωρείται, η διέλευση των οχημάτων από αυτήν, λύση στο πρόβλημα της κρίσης! Θα πρέπει δυστυχώς λοιπόν και συνεχώς, οι πολίτες και οι φορείς της πόλης να παλεύουν για το αυτονόητο και να ξανασυζητούν γι αυτό, ή μήπως στην πόλη μας δεν υπάρχει τελικά αυτονόητο! Δηλαδή από την διοίκηση του Δήμου αλλά και τους επιχειρηματίες της πόλης δεν κατάλαβε ποτέ κανείς, ότι αν πρόεκυψε μια υπεραξία και αύξηση της οικονομικής κίνησης της πόλης, αυτό προήλθε αποκλειστικά από την πεζοδρόμηση του ιστορικού κέντρου;

Δεν μπορούν να καταλάβουν οι επιχειρηματίες των καφετεριών και ταβερνών της παραλίας ότι η οικονομική καθίζηση των εισοδημάτων τους δεν οφείλεται στη πεζοδρόμηση της παραλίας αλλά στην οικονομική κρίση που έφερε τους μισθούς και τις συντάξεις στα επίπεδα της δεκαετίας του 1980;

Αυτό αυτοδίκαια και δυστυχώς, επανάφερε και τις ανάγκες παροχών στην δεκαετία αυτή και συνεπώς μείωση της ζήτησης σε αντίστοιχο αριθμό των καταστημάτων και τραπεζοκαθισμάτων!

Τότε αν θυμόμαστε καλά, υπήρχαν τρεις καφετέριες, τρία καφενεία και δύο ψαροταβέρνες. Αυτό όμως παρά την κρίση, δείχνει ότι το ιστορικό κέντρο αντέχει ακόμη, όπως και ότι η πραγματική ανάκαμψη των επιχειρήσεων τους, θα έλθει μόνο από την ανάκαμψη της οικονομίας, την αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, των μισθών και των συντάξεων.

Θα πρέπει όμως να καταλάβουν όλοι, ότι η πεζοδρόμηση και μάλιστα η «απόλυτη πεζοδρόμηση» αποτελεί το κύριο πλεονέκτημα της πόλης και των επιχειρήσεων, αφού αποτελεί πόλο έλξης και ομορφιάς για τους επισκέπτες και αναγνωρισιμότητα για την πόλη. Αυτό μας ξεχωρίζει!

Αν αξίζει να πούμε κάτι από την εμπειρία της κρίσης, είναι ότι πρέπει να διαφυλάξουμε την ποιότητα ζωής μας και να μην πετάξουμε στα σκουπίδια ότι μέχρι τώρα (αυτά τα χρόνια) μάς ανέβασε! Επιτακτική ανάγκη λοιπόν, κόντρα στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, είναι η ολική απαγόρευση της κυκλοφορίας των οχημάτων σε όλο το ιστορικό κέντρο συμπεριλαμβανομένων των οχημάτων τροφοδοσίας (να χρησιμοποιούνται μικρά παλετοφόρα ή καρότσια). Η κρίση αντιπαρέρχεται και η ανάπτυξη έρχεται πιο γρήγορα με την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των πόλεων και όχι με την υποβάθμιση τους. Το αυτοκίνητο στο ιστορικό κέντρο και την παραλία είναι και ήταν πάντα υποβάθμιση!

Απαιτείται ψυχραιμία και ορθολογισμός για να επιβιώσουμε!

YΓ: Δεν μπορώ να δεχτώ ότι η ποιότητα ζωής και η απαγόρευση αυτοκινήτων στην παραλία, πρέπει να αφορά μόνο τους ξένους και τους τουρίστες για δύο μήνες το καλοκαίρι, ενώ τον υπόλοιπο καιρό οι συντοπίτες μας πρέπει να βιώνουν την ρύπανση και την υποβάθμιση! Μήπως τελικά υποτιμούμε τους εαυτούς μας!

(ο πρόεδρος του συλλόγου και προσωπικός μου φίλος Σπύρος Κόκκαλης ας με συγχωρέσει για την αντιπαλότητα, αλλά δεν μπορώ να κρύψω ή να υποστηρίξω πράγματα που δεν πιστεύω. Στoν τόπο μας ότι «ξηλώνεται» δεν «ξαναράβεται»)!

Γιατί ο παραλιακός πρέπει να μείνει πεζόδρομος

(του Χαράλαμπου Μακρή)

Επειδή είναι ωραιότερα από τον αυτοκινητόδρομο !

Διαθέτει οδόστρωμα καλύτερης αισθητικής, δένδρα και καλοφτιαγμένα παρτέρια με λουλούδια, παγκάκια με αγνάντεμα και ευκολίες για του θαλασσινούς ταξιδιώτες. Εκεί, οι Πρεβαζάνοι και μη, χαιρόμαστε μια χαλαρωτική βόλτα και αν κάτι μας κάνει να θέλουμε να γευτούμε ότι προσφέρεται στα παραλιακά μαγαζιά, υπομένοντας την απαράδεκτη αισθητική του ''νάιλον'', είναι αυτή η ανεμπόδιστη θέα της θάλασσας. Είναι η καλή πρόσοψη της Πρέβεζας. Και ποιος δεν προσέχει ιδιαίτερα την καλή όψη του σπιτιού του;

Επειδή είναι καθαρότερα από τον αυτοκινητόδρομο !

Δεν ρυπαίνεται από καύσιμα, λάδια,ελαστικά, λάσπες και σκόνη, που αφήνουν τα αυτοκίνητα, καθώς και ότι πετιέται από ασυνείδητους οδηγούς.( Μια κάποια λύση  με τους σκουπιδοτενεκέδες θέλει ). Και εκεί έρχονται οι επισκέπτες μας, που οι περισσότεροι είναι και πελάτες των παραλιακών μαγαζιών.

Επειδή είναι ασφαλέστερα από τον αυτοκινητόδρομο !

Εκεί κυκλοφορούν και τα παιδιά μας και οι παππούδες τους. Περνούν πεζοπόροι και ποδηλάτες αλλά και οι φιλοξενούμενοι ιστιοπλόοι και οι αλιείς. Γίνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις. Και η παρεχόμενη ήπιας μορφής διασκέδαση, από τα μαγαζιά της περιοχής, είναι ευεργετική και πολιτισμικά ανεκτή. Δύσκολα θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς εκεί μια ''σκληρότερης'' μορφής διασκέδαση.

Επειδή, αυτός ο πεζόδρομος, περιμένει να του γιατρέψουν  πληγές και να τον ομορφύνουν, περισσότερο, παρά να να τον γυρίσουν  είκοσι χρόνια πίσω !

Επειδή, στις Δημοκρατίες των πολιτών, το συμφέρον των πολλών υπερισχύει της κερδοσκοπίας των λίγων !

Ομόνοια - Δικαιοσύνη - Φιλία

www.atpreveza.gr

Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων από τον Φορέα Διαχείρισης Αμβρακικού.

Ο Φορέας Διαχείρισης Υγροτόπων Αμβρακικού σας προσκαλεί στην εκδήλωση για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Υγροτόπων που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2015 και ώρα 9 το πρωί, στο Πολιτιστικό Κέντρο Πρέβεζας, στο πλαίσιο υλοποίησης της πράξης «Προστασία και Διατήρηση της Βιοποικιλότητας του Εθνικού Πάρκου Υγροτόπων Αμβρακικού», που έχει ενταχθεί στο Ε.Π. «Περιβάλλον & Αειφόρος Ανάπτυξη» (Άξονας 9:"Προστασία Φυσικού Περιβάλλοντος και Βιοποικιλότητας") του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ).

  Στο πλαίσιο του εορτασμού θα πραγματοποιηθεί παρουσίαση για το Εθνικό Πάρκο Υγροτόπων Αμβρακικού, ενώ στη συνέχεια θα ακολουθήσει θεατρική παράσταση σκιών με τίτλο «Ο Καραγκιόζης και η διάσωση του Αμβρακικού», με στόχο την ευαισθητοποίηση των μαθητών σε θέματα προστασίας του Εθνικού Πάρκου Υγροτόπων Αμβρακικού.

Δημοτικό Ραδιόφωνο Πρέβεζας 87,9

www.dimosprevezas.gr