10κάχρονα γενέθλια με το νόμισμα και την ευρωζώνη σε κρίσιμη καμπή.

Επειτα από δέκα χρόνια κυκλοφορίας, το ευρώ εξακολουθεί να «παθιάζει» και να δημιουργεί εγκάρδιους φίλους και φανατικούς εχθρούς.

Η επέτειος των πρώτων 10 χρόνων της φυσικής κυκλοφορίας του ευρώ ως επισήµου νοµίσµατος εκατοντάδων εκατοµµυρίων ευρωπαίων πολιτών (η λογιστική κυκλοφορία του ξεκίνησε, ως γνωστόν, τρία χρόνια νωρίτερα, δηλαδή την 1η Ιανουαρίου 1999) βρίσκει το νόµισµα και τις χώρες που το χρησιµοποιούν σε µια κατάσταση κρίσης που απειλεί και την ύπαρξή του ακόµη. ∆εν είναι λίγες οι Κασσάνδρες που προβλέπουν κατάργηση του κοινού ευρωπαϊκού νοµίσµατος και επιστροφή των 17 κρατών της ευρωζώνης στα παλαιά εθνικά τους νοµίσµατα. «Ευσεβείς αγγλοσαξονικοί πόθοι» θα αντέτειναν οι ευρωπαϊστές. ∆εν χωρεί όµως αµφιβολία ότι έχει ξεκινήσει µια διαδικασία µελέτης και – ακόµη χειρότερα – προετοιµασίας διαφόρων τραπεζών και άλλων επιχειρηµατικών οµίλων απέναντι στο ενδεχόµενο κατάργησης του ευρώ. 

Η παραφιλολογία περί των πιθανοτήτων και των δυνατοτήτων επιβίωσης του κοινού ευρωπαϊκούνοµίσµατοςέχει ενταθεί τους τελευταίους 18 µήνες µε αφορµή την κρίση χρέους που έχει ξεσπάσει στην Ευρώπη (µε πρωταγωνίστρια την Ελλάδα, δυστυχώς) 

και έχει µετεξελιχθεί σε κρίση εµπιστοσύνης, αφού αποκάλυψε τις θεσµικές αδυναµίες της ευρωζώνης. ∆ιότι, πέρααπό την ασυµφωνία των κυβερνήσεων και την κακοφωνία των πολιτικών ηγετών της Ευρώπης, που µερικές φορές µοιάζουν να µην έχουν συναίσθηση της σοβαρότητας της κρίσης και του επείγοντος για δράση, υπάρχουν αδιαµφισβήτητα «κενά αρµοδιοτήτων» σεθεσµούς ζωτικής σηµασίας για τη λειτουργία της Οικονοµικής και Νοµισµατικής Ενωσης και την ευρωστία του ευρώ. 

Κλασικό παράδειγµα η Ευρωτράπεζα (ΕΚΤ),η οποία δεν λειτουργεί σαν... κανονική κεντρική τράπεζα αλλά µε αποκλειστική αρµοδιότητα τη διατήρηση της σταθερότητας των τιµών στην ευρωζώνη. Ως αντιπληθωριστικό όπλο, δηλα δή. Οπως όµως αποδεικνύεται καθηµερινώς κατά την περίοδο κρίσης που διάγουµε, η ΕΚΤ αδυνατεί λόγω θεσµικής αδυναµίας να παρέµβει για να στηρίξει την κοινή οικονοµική µοίρα των Ευρωπαίων και το ευρώ όπως παρεµβαίνει, ας πούµε, υπέρ των αµερικανών πολιτών και υπέρ του δολαρίου η αµερικανική κεντρική τράπεζα (Fed) ή υπέρ των Βρετανών και της στερλίνας η Τράπεζα της Αγγλίας ή υπέρ των Ελβετών και του φράγκου η Τράπεζα της Ελβετίας. 

Για τους ευρωπαϊστές η ΟΝΕ ήταν κάτι το δεδοµένο. Εδώ και δεκαετίες έµοιαζε ως φυσική εξέλιξη της πορείας των λαών της Ευρώπης προς το κοινό τους πεπρωµένο. Φυσική εξέλιξη της πορείας αυτής θεωρούν άλλωστε οι ευρωπαϊστές και πολλά άλλα, όπως την κοινή εξωτερική πολιτική και την πολιτική άµυνας των κρατών-µελών της ΕΕ. ’Η ακόµη και την οµοσπονδιοποίηση της ευρωπαϊκής ηπείρου κατά τα πρότυπα της αµερικανικής. Τη δηµιουργία, δηλαδή, των Ηνωµένων Πολιτειών της Ευρώπης. Πρόκειται για οράµατα τα οποία πολλοί ενστερνίζονται. Κάποιοι άλλοι όµως τα αντιµετωπίζουν ως εφιάλτη. ∆ιότι, αν µη τι άλλο, έπειτα από δέκα χρόνια κυκλοφορίας, το ευρώ εξακολουθεί να «παθιάζει» και να δηµιουργεί εγκάρδιους φίλους και φανατικούς εχθρούς. 

Παρά τις εξαρχής γνωστές θεσµικές αδυναµίες και τη βεβαιωθείσα εξαιτίας της κρίσης έλλειψη πολιτικής βούλησης για ουσιαστικές µεταρρυθµίσεις των ευρωπαϊκών συνθηκών που θα θωράκιζαν το κοινό νόµισµα και θα προωθούσαν εκτός από τη νοµισµατική και τη δηµοσιονοµική (που ήδη επιχειρείται µε γερµανική πρωτοβουλία) ενοποίηση της Ευρώπης και την οικονοµική και πολιτική ολοκλήρωση, µια µατιά στη δεκάχρονη πορεία του ευρώ αρκεί για να πείσει και τον πλέον δύσπιστο για την επιτυχία του νοµίσµατος. 

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να σηµειωθεί ότι, ενώ την 1η Ιανουαρίου 2002 στο ευρώ συµµετείχαν 12 χώρες (Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερµανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Λουξεµβούργο, Ολλανδία, Πορτογαλία και Φινλανδία), στην πορεία προστέθηκαν στην «παρέα» η Σλοβενία (το 2007), η Κύπρος και η Μάλτα (το 2008), η Σλοβακία (το 2009) και τέλος η Εσθονία (το 2010) για να γίνουν αισίως οι χώρες-µέλη της ευρωζώνης 17. Και σύντοµα θα γίνουν 18, καθώς στην τελευταία ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής υπεγράφη η συµφωνία ένταξης της Κροατίας (το 2013). 

Το γεγονός ότι εν µέσω κρίσης και ενώ τα διεθνή ΜΜΕ, πολλοί αναλυτές, ακόµη και πολιτικά στελέχη κρατών-µελών της ευρωζώνης, ακόµη και ευρωτραπεζίτες, κάνουν λόγο για το ενδεχόµενο εξόδου κάποιας χώρας από τη ζώνη του ευρώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες πασχίζουν να ενταχθούν σ’ αυτήν, δεν µπορεί παρά να δείχνει ότι εν τέλει το ευρώ δεν αποτελεί µια χρεοκοπηµένη ιδέα ούτε ένα «αδύνατο εγχείρηµα» , όπως δεν έχει κουραστεί επί σειρά ετών να διακηρύσσει ο τενόρος της ευρωδιάλυσης, καθηγητής του Πανεπιστηµίου της Νέας Υόρκης Νουριέλ Ρουµπινί. 

Το ευρώ χρησιµοποιείται σήµερα στις καθηµερινές συναλλαγές 332 εκατοµµυρίων Ευρωπαίων, ενώ επιπλέον 175 εκατ. άνθρωποι σε όλον τον κόσµο (εξ αυτών 150 εκατοµµύρια στην Αφρική) χρησιµοποιούν νοµίσµατα τα οποία είναι συνδεδεµένα µε το ευρώ. 

Την εµπιστοσύνη τους στο ευρώ όµως αποδεικνύουν εµπράκτως και οι περιβόητες αγορές – κι ας το έχουν βάλει στο στόχαστρο οι παρεπιδηµούντες σ’ αυτές κερδοσκόποι. Και βεβαίως όλες ανεξαιρέτως οι εθνικές κυβερνήσεις του πλανήτη και δη οι νέες µεγάλες οικονοµικές δυνάµεις, όπως είναι η Κίνα και η Ινδία. Το δεύτερο, µετά το αµερικανικό δολάριο, αποθεµατικό νόµισµα στον κόσµο είναι το ευρώ. ∆εν είναι το κινεζικό γουόν, που χρησιµοποιούν 1,3 δισεκατοµµύρια Κινέζοι. 

www.tovima.gr

Αγωνία και ελπίδα.

Οσα µας έκρυβαν το αίνιγµα του κόσµου, όσα µας κράταγαν τα βλέφαρα κλεισµένα, θα είχαν όλα αιφνίδια καταπέσει. 

...Οµως εµένα µια αγωνία µε κυκλώνει...

Ράινερ Μαρία Ρίλκε 

Ζοφερό αναµένεται το νέο έτος. Και ακόµα ζοφερότερη µια συνέχεια που απειλεί να διαψεύσει, άγνωστο για πόσο καιρό, την κοινή µέχρι σήµερα πεποίθηση ότι οι συνθήκες της ζωής των ανθρώπων οφείλουν πάντα να προχωράν προς το καλύτερο. Ξαφνικά και αναπάντεχα, η ψυχαναγκαστικά αισιόδοξη ενατένιση του µέλλοντος ως συνώνυµου της προόδου φαίνεται να τίθεται υπό αίρεση, αναβλητική, ή ίσως και διαλυτική. Η ιστορική ειρωνεία είναι εξόφθαλµη. Η δίχως προηγούµενο σώρευση απίστευτων επιστηµονικών επιτευγµάτων και τεχνολογικών καινοτοµιών δεν συµβαδίζει µε την προώθηση της κοινωνικής αρµονίας. Αντίθετα, όλα συµβαίνουν ως εάν η εξαθλίωση, η αύξουσα ανισότητα, η αδικία, ο κοινωνικός αποκλεισµός, η µαζική ανεργία και η απόλυτη αναλγησία απέναντι στους ταπεινούς και τους καταφρονεµένους αναδεικνύονταν σε ενδηµικά πλέον στοιχεία της αναδυόµενης κατάστασης πραγµάτων. 

Αλλά δεν είναι µόνον αυτό. Επιπλέον, η οπισθοδρόµηση εµφανίζεται αναγκαία και επιτακτική. Οι «αυτονόητες» αλληλέγγυες πολιτικές επιλογές που επί µισό και πλέον αιώνα επέβαλλαν τη συνεχή ανακατανοµή των πόρων και της ευζωίας υπέρ των αδυνάτων έχουν ανατραπεί. Αντί της προαιώνιας ιδέας της δικαιοσύνης προτάσσεται η άνευ όρων παραγωγική αποτελεσµατικότητα. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο πλούτος, οι απολαύσεις, οι ευκαιρίες, οι κοινωνικές ευχέρειες και η συµµετοχή στην πρόοδο δεν αφορούν παρά τους ήδη προνοµιούχους: στο εξής, τα κέρδη «πρέπει» να αυξάνονται και οι µισθοί «πρέπει» να συρρικνώνονται. Εν χορώ πλέον, οι άβουλοι και ετερόνοµοι τεχνο-χειριστές του κοινού µας µέλλοντος αναγγέλλουν την αναγκαιότητα της προϊούσας αυτής ανισοποίησης και αδικίας. Μοιραίοι και άτεγκτοι, οι κύβοι της ιστορίας έχουν ήδη ριχθεί. ∆εν φαίνεται πια να υπάρχει άλλη υπαλλακτική λύση. 

Υπό τους όρους αυτούς όµως, ακόµα και αν ο κόσµος δεν οδηγείται στη συντέλεια, ο ευρωπαϊκός κόσµος του ∆ιαφωτισµού όπως τον γνωρίζαµε µέχρι τώρα αυτοαναιρείται. Με την οικουµενική κατίσχυση του ανεξέλεγκτου και «αποπολιτικοποιηµένου» αγοραίου ανταγωνισµού θρυµµατίζονται όλες οι αξιακές κατακτήσεις του «ηθικά ανώτερου» ευρωπαϊκού πολιτισµού. Ολα συµβαίνουν ως εάν, απειλούµενη µε γεωοικονοµική αποκαθήλωση, η ∆ύση δεν είναι πια καν σε θέση να χαράξει τη δική της πορεία. Το ιστορικό «βάρος» της ηθικής αυτογνωσίας που σφράγιζε τον ανεπανάληπτο ευρωπαϊκό πολιτισµό φαίνεται να εξανεµίζεται. Μαζί µε τον ιδεολογικό και εξουσιαστικό «οριενταλισµό», εκπνέει και ο «αξιακός οριενταλισµός». 

Ετσι, έχοντας πια απολέσει την ακαταµάχητη οικονοµική της πρωτοκαθεδρία, η ∆ύση φαίνεται ολοένα και λιγότερο σε θέση να προβάλλει τον ιδιαίτερο ιστορικό της ρόλο. Υπό την πίεση των αδυσώπητων περιστάσεων, άγεται στο να σκέπτεται και να δρα ως εάν ήταν µία µόνον ανάµεσα σε περισσότερες ισοδύναµες συνιστώσες ενός οικουµενικά ισοπεδωτικού ανταγωνιστικού παιγνίου. Από τη στιγµή που δεν είναι σε θέση να επιβάλει τον πολιτισµό της µε την υλική βία, οι αξιακές αφετηρίες που διαφυλάττονταν µέχρι σήµερα ως κόρη οφθαλµού χάνουν την εµβέλειά τους. Υπό τους όρους αυτούς, ο µέχρι πρόσφατα καθηµαγµένος κόσµος των «άλλων» µπορεί πλέον να αντιµετωπίζει τους αποκαµωµένους δυνάστες του επί ίσοις όροις. Μη έχοντας πια την ισχύ, η ∆ύση δεν µπορεί να επικαλείται το αλαζονικό µονοπώλιο της οικουµενικής φερεγγυότητας. Η «ηθική εκδίκηση της περιφέρειας» βρίσκεται επί θύραις. 

Θα πρέπει να θυµηθούµε ότι σε αντιστάθµισµα ίσως του γεγονότος ότι επί τρεις αιώνες οικειοποιούνταν ανενδοίαστα το µεγαλύτερο µέρος του υλικού πλούτου του υπόλοιπου κόσµου, η αυτοστοχαζόµενη ∆ύση δεν έπαψε ποτέ να αναζητεί τη σωτηρία της ψυχής της. ∆ιατυπώνοντας το οικουµενικής εµβέλειας αξιακό τρίπτυχο «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» και επιβάλλοντας τη δηµοκρατία ως αναπαλλοτρίωτη πολιτειακή µορφή, εµφανίστηκε ταυτόχρονα ως κληρονόµος του ανεπανάληπτου αρχαίου κλέους και ως προποµπός ενός ηθικά αξεπέραστου πολιτιστικού προτύπου. Αυτή ήταν και η ιστορική ρίζα της κοινής ευρωπαϊκής εξιδανίκευσης, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Κοιτάζοντας τον εαυτό της στον παραµορφωτικό καθρέφτη της δεδοµένης υπεροχής της, η ∆ύση εκλογίκευε την «αποστολή» της ως µόνου µετά Χριστόν προφήτη, αυτόκλητα αδέκαστου δικαστή, άτεγκτου δήµιου όλων των «άλλων», τιτουλάριου του οικουµενικού πολιτισµού και αποκλειστικού ερµηνευτή µιας µονόδροµης, ιδιόκτητης και αυτονόητης ιστορικής πορείας. ∆εν είναι ίσως τυχαίο ότι η επιχείρηση «περαίωσης της ιστορίας» εξαπολύθηκε όταν ο καθρέφτης άρχισε να ραγίζει και ο έλεγχος να χάνεται. Μωραίνει κύριος... 

Αν όµως το τίµηµα είναι για όλους απρόσµενο, κινδυνεύει να είναι καταλυτικό για τη ∆ύση. Μπροστά στον οικουµενικό ορυµαγδό των γεγονότων είναι αµφίβολο αν θα είναι σε θέση να συντηρήσει τις αναπαλλοτρίωτες αξιακές καταβολές της στους ίδιους της τους κόλπους. Αν π.χ. σκεφτούµε ότι µε την προϊούσα αποκαθήλωση των µεσαίων τάξεων, οι κατά παράδοσιν «σταθερές» κοινωνίες των «δύο τρίτων» τείνουν να µετατρέπονται σε άµορφες και «ασταθείς» κοινωνίες του «ενός» ή των «δύο δεκάτων», η σιωπηρή πλειοψηφία που βρισκόταν στη βάση των «συναινετικών» κοινωνικών συµβολαίων και κατ’ επέκτασιν των σύγχρονων φιλελεύθερων δηµοκρατιών είναι ενδεχόµενο να µετατοπισθεί ή και να ανατραπεί. Sub speciae aeternitatis και εκ των υστέρων, η έµµονη αξιακή και πολιτειακή αυτογνωσία που υπήρξε το θεµέλιο του δυτικού πολιτισµού είναι πιθανό να εµφανίζεται ως απελθούσα ή ίσως και ως περιττή «πολυτέλεια». Εις πείσµα της ∆ύσης, η χαιρέκακη ιστορία πηγαίνει πάντοτε όπου θέλει. ∆εν προειδοποιεί, δεν εξηγεί, δεν ηθικολογεί. Περιµένει και καραδοκεί. 

Οµως, πίσω από την απαισιόδοξη αυτή µατιά, κρύβονται ελπίδες και προοπτικές. Πράγµατι, αν ο δηµοκρατικός πολιτισµός προϋποθέτει συναινέσεις, είναι επίσης ενδεχόµενο να ενεργοποιήσει ρήξεις. ∆εν πρέπει να ξεχνάµε ότι µαζί µε την έµµονη αξιακή ενδοσκόπηση, η ευρωπαϊκή παράδοση είναι συνώνυµη µε µια διαρκή φυγή προς τα εµπρός, µε µιαν ακατάσχετη οικοδόµηση ουτοπικών φαντασιώσεων αέναης συλλογικής προόδου. Η γαλλική και η ρωσική επανάσταση αλλά και η κουτσουρεµένη σοσιαλδηµοκρατική µεταρρύθµιση είχαν στηριχθεί στην πεποίθηση πως τα σωρευόµενα κοινωνικά αδιέξοδα µπορεί και πρέπει να ανατραπούν και πως η έλευση ενός άλλου καλύτερου κόσµου είναι πάντα εφικτή. Οπως έλεγε ο Γκαίτε, ελπίδα µπορεί να µας δοθεί µόνον από τους απελπισµένους. 

Στην καλύτερη περίπτωση όµως, τέτοιες ελπίδες δεν µπορεί να εµφανισθούν πριν από µεθαύριο. Σήµερα και αύριο θα πρέπει απλώς να επιζήσουµε, ακόµα και να εορτάζουµε, έστω και µε τις εκπτώσεις που πάντα συνοδεύουν τα τέλη εποχής. ∆εν είναι εύκολο. Τα φετινά Χριστούγεννα ήλθαν και απήλθαν ως εάν ο Ιωσήφ είχε µπει στην εργασιακή εφεδρεία, η παρθένος Μαρία είχε προσληφθεί σαν εποχιακή καθαρίστρια, ο µικρός Ιησούς είχε καταφύγει σε παιδικό χωριό SOS, η ∆ΕΗ είχε κόψει το ρεύµα στο αστέρι της Βηθλεέµ, η φάτνη είχε κριθεί κατεδαφιστέα ως αυθαίρετη, το ερηµωµένο σπήλαιο είχε φορτωθεί µε ασήκωτο χαράτσι και οι µάγοι είχαν πέσει θύµατα ληστείας από συµµορία αλλοδαπών. Το ποίµνιο όµως υποµένει σιγά και κωφεύει. Χαρακτηριστικά, µετά το έγκριτο «Βήµα της Γης Χαναάν», ανέστειλε την έκδοσή της και η «Ελεύθερη φωνή βοώντων εν τη ερήµω», ενώ οι άγγελοι που εν χορώ θα έψαλλαν το «∆όξα εν υψίστοις» βρέθηκαν απολυµένοι επειδή είχαν κρεµάσει µαύρα κρέπια στα µουσικά τους όργανα. Βρισκόµαστε λοιπόν σε σηµείο καµπής. Είναι σαφές πως η αποκατάσταση της φαντασιακής συνοχής του αποπροσανατολισµένου ποιµνίου δεν είναι εφικτή δίχως ριζικές µεταλλαγές στην αφήγηση του µύθου µιας επί γης προόδου που παραµένει ανοικτή και άγραφη. Η κυνική αναλγησία των Ηρωδηδών, η απροσχηµάτιστη ιδιοτέλεια των Φαρισαίων και η αγέλαστη αποστασιοποίηση των Ποντίων Πιλάτων είναι πολύ λιγότερο ακλόνητες από ό,τι οι ίδιοι φαίνεται να πιστεύουν. Με αυτή την έννοια, το µέλλον µας θα είναι προϊόν της αγωνίας µας. 

Του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, ομότιμου καθηγητή Κοινωνιολογίας. 

www.tovima.gr

To www.preveza-info.gr σας εύχεται 2012 Ευχές.

Το Κάστρο στην ιστορία της πόλης των Ιωαννίνων. Μία συλλεκτική έκδοση της 8ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Καλά κρυμμένα "μυστικά και ντοκουμέντα" βρίσκονται περιτριγυρισμένα από τα τείχη του Κάστρου των Ιωαννίνων, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία αλλά και ένα από τα πιο ζωντανά μνημεία της πόλης. Όσο και αν γνωρίζει κανείς την ιστορία των Ιωαννίνων πάντα υπάρχουν περιθώρια για ακόμη περισσότερες πληροφορίες, για περισσότερα στοιχεία που φέρνουν στο φως οι συνεχείς έρευνες και μελέτες, στοιχεία που αναδεικνύουν πτυχές του Κάστρου, που δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητο κανένα ντόπιο ή επισκέπτη. Μια από τις πιο ολοκληρωμένες εικόνες για τη ιστορική παρουσία του Κάστρου, τον οικισμό, τους θησαυρούς και τις αρχαιολογικές έρευνες παρουσιάζεται στην τελευταία έκδοση της 8ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού με τίτλο "Το Κάστρο των Ιωαννίνων". Η καλαίσθητη έκδοση, με ιλουστρασιόν εξώφυλλο και εσωτερικές σελίδες, από την αρχή εντυπωσιάζει τον αναγνώστη, όχι όμως όσο με το περιεχόμενο του βιβλίου, που αποτελεί πραγματικά μια γλαφυρή και περιγραφική αποτύπωση ολόκληρης της ιστορίας των Ιωαννίνων. Ήδη από τον πρόλογο της Διευθύντριας του Βυζαντινού Μουσείου, Βαρβάρας Παπαδοπούλου, ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με εξαιρετικά ενδιαφέροντα στοιχεία. «Το Κάστρο των Ιωαννίνων με τη διαχρονική του ιστορία αποτελεί αναμφίβολα σημείο αναφοράς της πόλης. Είναι γνωστό για τη βυζαντινή ιστορία του, κυρίως όμως για τη νεότερη φάση του, αφού συνδέεται με το διαβόητο Αλή πασά του οποίου αποτέλεσε έδρα του βιλαετιού του. Πρόσφατα κατά τη διάρκεια ανασκαφών, αποκαλύφθηκαν αρχιτεκτονικά λείψανα αρχαίας οχυρωμένης πόλης, το όνομα της οποίας δεν είναι ακόμη γνωστό. Πρόκειται για μια σημαντική ανακάλυψη που μεταθέτει την ιστορία των Ιωαννίνων στην κλασική εποχή. Το πλήθος των κινητών ευρημάτων που ήρθαν στο φως από τις ανασκαφές αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες μια οικιστικής συνέχειας στο χώρο του Κάστρου από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα», σημειώνει η κ. Παπαδοπούλου. Η έκδοση του βιβλίου έγινε στα πλαίσια του έργου «Αποκατάσταση των εξωτερικών τειχών του Κάστρου των Ιωαννίνων» και έχει σκοπό να αναθερμάνει στη συλλογική μνήμη της τοπικής κοινωνίας και να κάνει γνωστό στο ευρύ κοινό το σημαντικό ρόλο του Κάστρου στην εξελικτική πορεία της πόλης, αλλά και του ευρύτερου χώρου των Ιωαννίνων. Η δομή του βιβλίου, το πετυχαίνει αυτό απόλυτα, αν και πρόκειται για μια έκδοση 250 σελίδων. Εξάλλου, μια μεγάλη ομάδα αρχαιολόγων, επιστημονικού προσωπικού της Εφορείας αλλά και εξειδικευμένοι επιστήμονες συνεργάστηκαν για την υλοποίηση της έκδοσης, που περιλαμβάνει ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Από την Ελληνιστική περίοδο.στο 2012. Η παρουσίαση της ιστορίας του Κάστρου ξεκινά με ένα χρονολόγιο των Ιωαννίνων από τον αρχαιολόγο Σωτήρη Χαραλάμπους, με αφετηρία την ύστερη κλασική περίοδο, οπότε χρονολογούνται τα ευρήματα αρχαίου τειχισμένου οικισμού στη θέση του σημερινού Κάστρου, ακολουθούν μεταξύ άλλων κομβικών σημείων, η ρωμαϊκή περίοδος, η ίδρυση του Δεσποτάτου της Ηπείρου, τα χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας, η κατάκτηση από τους Σέρβους, η πνευματική ανάπτυξη του 16ου αιώνα, η εξέγερση του Διονυσίου Φιλοσόφου, η εποχή του Αλή πασά και τέλος η απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Την ιστορία του Κάστρου κατά την βυζαντινή περίοδο αποτυπώνει ο Μιχαήλ Κορδώσης, ενώ στα προνόμια της πόλης των Ιωαννίνων, καταγράφει η Πολυξένη Δημητρακοπούλου, με αναφορά στην «αριστοκρατία των καστρινών», μετά την μετεξέλιξη των Ιωαννίνων από άσημο «πολίδιον» όπως αναφέρεται από τον Ιωάννη Απόκαυκο το 1204, σε «άστυ». Το προνόμια που απολάμβαναν οι κάτοικοι των Ιωαννίνων το 1319 ήταν ζηλευτά. Μεταξύ αυτών, απαλλαγή από φόρους και δασμούς, αλλά και από την καστροκτισία. «Όφειλαν να παρέχουν εργασία μόνο δια την επιμέλειαν και περιποίησην και ανάκτισιν του δικού τους κάστρου», αναφέρεται χαρακτηριστικά. Ξεχωριστή είναι η παρουσία των Ιωαννίνων και του Κάστρου μέσα στα κείμενα των περιηγητών που ταξίδεψαν στην Ήπειρο και κατέγραψαν τις εντυπώσεις τους, από την αρχαιότητα μέχρι και τα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, αλλά και άφησαν ως παρακαταθήκη σημαντικές πληροφορίες, όπως οι υδατογραφίες και λιθογραφίες από το Σεράι του Αλή του W. Haygarth και του L. Dupre. Ο κατάλογος των περιηγητών που επισκέφθηκαν το Κάστρο είναι φυσικά μεγάλος και η επιλογή αντιπροσωπευτικών μαρτυριών έγινε από την αρχαιολόγο Αντιγόνη Βαγενά. Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το κεφάλαιο των οχυρώσεων και του οικισμού του Κάστρου, που συμπληρώνεται με τοπογραφικές αποτυπώσεις και φωτογραφίες, το οποίο υπογράφει η κ. Παπαδοπούλου. Οι εργασίες για την επισκευή του κάστρου που κράτησαν 15 χρόνια επί Αλή Πασά, οι επιγραφές και τα λιθόγλυφα στις πύλες αναλύονται από τους αρχαιολόγους Γιώργο Παπαγεωργίου και Τατιάνα Στεριάδη. Στις πύλες του Κάστρου σώζονται σημαντικές επιγραφές από τις διάφορες περιόδους του μνημείου, αρκετές εκ των οποίων έχουν μεταφερθεί στο Βυζαντινό Μουσείο, άλλες βρίσκονται και σήμερα στα τείχη του και άλλες αγνοούνται. Ο Εβλιγιά Τσελεμπί το 1670 αναφέρει 800 οικίες εντός των τειχών του Κάστρου των Ιωαννίνων, ωστόσο ο κύριος όγκος έχει πλέον μεταφερθεί εκτός. Περιγράφει τα σπίτια του Κάστρου «λαμπρά, λιθόκτιστα, αρχοντικά», μια εικόνα που λαμβάνει και ο σημερινός επισκέπτης, παρά το πέρασμα των χρόνων. Οι μουσουλμανικές συνοικίες είναι δύο στα τέλη του 18ου αιώνα ενώ τα έργα του Αλή, αλλάζουν τη μορφή του Κάστρου, με την ανέγερση του Σεραγιού. Οι εικόνες που παρατίθενται στο βιβλίο από οδούς του Κάστρου και σπίτια που σώζονται στην αρχική τους μορφή, είναι μοναδικές, ιδιαίτερα για οσους έχουν περπατήσει στα σοκάκια του Κάστρου. Η αναλυτική περιγραφή ανήκει στην αρχαιολόγο Αργυρώ Καραμπερίδη. Ξεχωριστή θέση ανήκει στο κεφάλαιο για την εβραϊκή Κοινότητα και τις συναγωγές των Ιωαννίνων, από την Διευθύντρια του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδας, Ζανέτ Μπαττίνου, με την ιστορική αναφορά να συνοδεύεται από φωτογραφίες του Ελιγιά, των μαθητών της Alliance, ακόμη και χειρογράφου για τον εορτασμό του Πέσσαχ στην γραικοιουδαϊκή γλώσσα. Για το Κάστρο στους νεότερους χρόνους γράφει η Τατιάνα Στεργιάδη, ενώ για τις ανασκαφικές έρευνες και τα ευρήματα μέχρι το 2007 η Βασιλική Νάκου. Στο κάστρου έχουν βρεθεί κεραμικά, νομίσματα αλλά και οι λεγόμενοι «θησαυροί», μέσα από τα οποία καταγράφεται η ιστορία των κατοίκων του και αποτελούν σημαντικότατες πηγές πληροφοριών. Για τα κείμενα συνεργάστηκαν, εκτός των προαναφερόμενων, οι Δήμητρα Παπαϊωάννου, Κατερίνα Μπαντή, Κατερίνα Λιάμπη, Γιόρκα Νικολάου και Χρήστος Σταυράκος. Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΧΑΛΑΤΣΗ από την Ελευθερία. www.thesptotia.gr

Μία συλλεκτική έκδοση της 8ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων.

Καλά κρυμμένα "μυστικά και ντοκουμέντα" βρίσκονται περιτριγυρισμένα από τα τείχη του Κάστρου των Ιωαννίνων, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία αλλά και ένα από τα πιο ζωντανά μνημεία της πόλης.

Όσο και αν γνωρίζει κανείς την ιστορία των Ιωαννίνων πάντα υπάρχουν περιθώρια για ακόμη περισσότερες πληροφορίες, για περισσότερα στοιχεία που φέρνουν στο φως οι συνεχείς έρευνες και μελέτες, στοιχεία που αναδεικνύουν πτυχές του Κάστρου, που δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητο κανένα ντόπιο ή επισκέπτη.

Μια από τις πιο ολοκληρωμένες εικόνες για τη ιστορική παρουσία του Κάστρου, τον οικισμό, τους θησαυρούς και τις αρχαιολογικές έρευνες παρουσιάζεται στην τελευταία έκδοση της 8ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού με τίτλο "Το Κάστρο των Ιωαννίνων".

Η καλαίσθητη έκδοση, με ιλουστρασιόν εξώφυλλο και εσωτερικές σελίδες, από την αρχή εντυπωσιάζει τον αναγνώστη, όχι όμως όσο με το περιεχόμενο του βιβλίου, που αποτελεί πραγματικά μια γλαφυρή και περιγραφική αποτύπωση ολόκληρης της ιστορίας των Ιωαννίνων.

Ήδη από τον πρόλογο της Διευθύντριας του Βυζαντινού Μουσείου, Βαρβάρας Παπαδοπούλου, ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με εξαιρετικά ενδιαφέροντα στοιχεία.

«Το Κάστρο των Ιωαννίνων με τη διαχρονική του ιστορία αποτελεί αναμφίβολα σημείο αναφοράς της πόλης. Είναι γνωστό για τη βυζαντινή ιστορία του, κυρίως όμως για τη νεότερη φάση του, αφού συνδέεται με το διαβόητο Αλή πασά του οποίου αποτέλεσε έδρα του βιλαετιού του. Πρόσφατα κατά τη διάρκεια ανασκαφών, αποκαλύφθηκαν αρχιτεκτονικά λείψανα αρχαίας οχυρωμένης πόλης, το όνομα της οποίας δεν είναι ακόμη γνωστό. Πρόκειται για μια σημαντική ανακάλυψη που μεταθέτει την ιστορία των Ιωαννίνων στην κλασική εποχή. Το πλήθος των κινητών ευρημάτων που ήρθαν στο φως από τις ανασκαφές αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες μια οικιστικής συνέχειας στο χώρο του Κάστρου από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα», σημειώνει η κ. Παπαδοπούλου.

Η έκδοση του βιβλίου έγινε στα πλαίσια του έργου «Αποκατάσταση των εξωτερικών τειχών του Κάστρου των Ιωαννίνων» και έχει σκοπό να αναθερμάνει στη συλλογική μνήμη της τοπικής κοινωνίας και να κάνει γνωστό στο ευρύ κοινό το σημαντικό ρόλο του Κάστρου στην εξελικτική πορεία της πόλης, αλλά και του ευρύτερου χώρου των Ιωαννίνων.

Η δομή του βιβλίου, το πετυχαίνει αυτό απόλυτα, αν και πρόκειται για μια έκδοση 250 σελίδων. Εξάλλου, μια μεγάλη ομάδα αρχαιολόγων, επιστημονικού προσωπικού της Εφορείας αλλά και εξειδικευμένοι επιστήμονες συνεργάστηκαν για την υλοποίηση της έκδοσης, που περιλαμβάνει ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Από την Ελληνιστική περίοδο.στο 2012.

Η παρουσίαση της ιστορίας του Κάστρου ξεκινά με ένα χρονολόγιο των Ιωαννίνων από τον αρχαιολόγο Σωτήρη Χαραλάμπους, με αφετηρία την ύστερη κλασική περίοδο, οπότε χρονολογούνται τα ευρήματα αρχαίου τειχισμένου οικισμού στη θέση του σημερινού Κάστρου, ακολουθούν μεταξύ άλλων κομβικών σημείων, η ρωμαϊκή περίοδος, η ίδρυση του Δεσποτάτου της Ηπείρου, τα χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας, η κατάκτηση από τους Σέρβους, η πνευματική ανάπτυξη του 16ου αιώνα, η εξέγερση του Διονυσίου Φιλοσόφου, η εποχή του Αλή πασά και τέλος η απελευθέρωση των Ιωαννίνων.

Την ιστορία του Κάστρου κατά την βυζαντινή περίοδο αποτυπώνει ο Μιχαήλ Κορδώσης, ενώ στα προνόμια της πόλης των Ιωαννίνων, καταγράφει η Πολυξένη Δημητρακοπούλου, με αναφορά στην «αριστοκρατία των καστρινών», μετά την μετεξέλιξη των Ιωαννίνων από άσημο «πολίδιον» όπως αναφέρεται από τον Ιωάννη Απόκαυκο το 1204, σε «άστυ».

Το προνόμια που απολάμβαναν οι κάτοικοι των Ιωαννίνων το 1319 ήταν ζηλευτά. Μεταξύ αυτών, απαλλαγή από φόρους και δασμούς, αλλά και από την καστροκτισία. «Όφειλαν να παρέχουν εργασία μόνο δια την επιμέλειαν και περιποίησην και ανάκτισιν του δικού τους κάστρου», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Ξεχωριστή είναι η παρουσία των Ιωαννίνων και του Κάστρου μέσα στα κείμενα των περιηγητών που ταξίδεψαν στην Ήπειρο και κατέγραψαν τις εντυπώσεις τους, από την αρχαιότητα μέχρι και τα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, αλλά και άφησαν ως παρακαταθήκη σημαντικές πληροφορίες, όπως οι υδατογραφίες και λιθογραφίες από το Σεράι του Αλή του W. Haygarth και του L. Dupre.

Ο κατάλογος των περιηγητών που επισκέφθηκαν το Κάστρο είναι φυσικά μεγάλος και η επιλογή αντιπροσωπευτικών μαρτυριών έγινε από την αρχαιολόγο Αντιγόνη Βαγενά.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το κεφάλαιο των οχυρώσεων και του οικισμού του Κάστρου, που συμπληρώνεται με τοπογραφικές αποτυπώσεις και φωτογραφίες, το οποίο υπογράφει η κ. Παπαδοπούλου.

Οι εργασίες για την επισκευή του κάστρου που κράτησαν 15 χρόνια επί Αλή Πασά, οι επιγραφές και τα λιθόγλυφα στις πύλες αναλύονται από τους αρχαιολόγους Γιώργο Παπαγεωργίου και Τατιάνα Στεριάδη. Στις πύλες του Κάστρου σώζονται σημαντικές επιγραφές από τις διάφορες περιόδους του μνημείου, αρκετές εκ των οποίων έχουν μεταφερθεί στο Βυζαντινό Μουσείο, άλλες βρίσκονται και σήμερα στα τείχη του και άλλες αγνοούνται.

Ο Εβλιγιά Τσελεμπί το 1670 αναφέρει 800 οικίες εντός των τειχών του Κάστρου των Ιωαννίνων, ωστόσο ο κύριος όγκος έχει πλέον μεταφερθεί εκτός. Περιγράφει τα σπίτια του Κάστρου «λαμπρά, λιθόκτιστα, αρχοντικά», μια εικόνα που λαμβάνει και ο σημερινός επισκέπτης, παρά το πέρασμα των χρόνων.

Οι μουσουλμανικές συνοικίες είναι δύο στα τέλη του 18ου αιώνα ενώ τα έργα του Αλή, αλλάζουν τη μορφή του Κάστρου, με την ανέγερση του Σεραγιού. Οι εικόνες που παρατίθενται στο βιβλίο από οδούς του Κάστρου και σπίτια που σώζονται στην αρχική τους μορφή, είναι μοναδικές, ιδιαίτερα για οσους έχουν περπατήσει στα σοκάκια του Κάστρου. Η αναλυτική περιγραφή ανήκει στην αρχαιολόγο Αργυρώ Καραμπερίδη.

Ξεχωριστή θέση ανήκει στο κεφάλαιο για την εβραϊκή Κοινότητα και τις συναγωγές των Ιωαννίνων, από την Διευθύντρια του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδας, Ζανέτ Μπαττίνου, με την ιστορική αναφορά να συνοδεύεται από φωτογραφίες του Ελιγιά, των μαθητών της Alliance, ακόμη και χειρογράφου για τον εορτασμό του Πέσσαχ στην γραικοιουδαϊκή γλώσσα.

Για το Κάστρο στους νεότερους χρόνους γράφει η Τατιάνα Στεργιάδη, ενώ για τις ανασκαφικές έρευνες και τα ευρήματα μέχρι το 2007 η Βασιλική Νάκου. Στο κάστρου έχουν βρεθεί κεραμικά, νομίσματα αλλά και οι λεγόμενοι «θησαυροί», μέσα από τα οποία καταγράφεται η ιστορία των κατοίκων του και αποτελούν σημαντικότατες πηγές πληροφοριών.

Για τα κείμενα συνεργάστηκαν, εκτός των προαναφερόμενων, οι Δήμητρα Παπαϊωάννου, Κατερίνα Μπαντή, Κατερίνα Λιάμπη, Γιόρκα Νικολάου και Χρήστος Σταυράκος.

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΧΑΛΑΤΣΗ από την Ελευθερία.

www.thesptotia.gr

Προσλήψεις της φτώχειας.

Η κυνική ρήση της Θάτσερ, ότι "Δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούν Κοινωνία, παρά μόνο άτομα και οι οικογένειές τους", ούτε ήρθε ξαφνικά από τον ουρανό, ούτε από την άλλη έπεσε σε ξερό έδαφος. Βλέποντας σήμερα το είδος του ανθρώπου που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες, η Θάτσερ ήταν μάλλον μπροστά από την εποχή της. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός στην πιο ακραία του μορφή, δεν θα κατόρθωνε να επιβιώσει για τόσο πολύ, αν δεν μπόλιαζε με τις αξίες του, τις αγοραίες αξίες, τα μυαλά και τις νοοτροπίες μεγάλου τμήματος των δυτικών κοινωνιών. Ο νεοφιλελευθερισμός σαν κυρίαρχη ιδεολογία πλέον, απομόνωσε τον άνθρωπο από τον κοινωνικό του περίγυρο, σε ρόλο μάλιστα ανταγωνιστή και όχι συμμάχου, και τον κατέστησε τον μόνο υπεύθυνο τόσο για τις επιτυχίες όσο και για τις αποτυχίες του. Κρύο σύμπαν, θα μου πείτε, και γυμνό, αλλά όσο η ανάπτυξη μπορούσε ακόμα να δανείζεται από το μέλλον, χρήματα και ψευδαισθήσεις, το δόγμα της ΤΙΝΑ θα παρέμενε ακλόνητο. Μόνο μέσα σ' ένα τέτοιο κλίμα θα μπορούσαν ν' ανθίσουν η απόλυτη βουλησιαρχία του Νew Age, και συγγραφείς σαν τον Κοέλιο, που έκαναν τον κόσμο να πιστεύει ότι εφ όσον η θέλησή του ήταν ισχυρή, ακόμα κι ολόκληρο το σύμπαν θα μπορούσε να κινητοποιηθεί για να την ικανοποιήσει. Έτσι όσοι δεν κατάφερναν να κινητοποιούν το σύμπαν και ως εκ τούτου, συνέχιζαν να διάγουν βίο δυσμενή, δεν είχαν κανέναν άλλον να κατηγορούν, παρά μόνο την αδύνατή τους θέληση και φύση.

Αυτή λίγο πολύ ήταν και η εικόνα που είχαν οι αμερικανοί, εκεί πίσω στο 2001, για τους φτωχούς. Σε μια δημοσκόπηση του National Public Radio, του Kaiser Family Foundation, και του Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου του Harvard, περίπου οι μισοί από τους ερωτηθέντες είχαν απαντήσει ότι οι φτωχοί δεν κάνουν και πολλά πράγματα για να βγάλουν τους εαυτούς τους από τη φτώχεια. Σαν κύριες δε αιτίες φτώχειας αναφέρθηκαν η χρήση ναρκωτικών, η έλλειψη κινήτρων, η κακή ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης, το δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας, η παρακμή των ηθικών αξιών, ενώ πολύ λίγοι ονομάτισαν την έλλειψη θέσεων εργασίας, σαν τη βασική αιτία.

Θα περίμενε κανείς η πρόσφατη οικονομική κρίση, που οδηγεί όλο και περισσότερους ανύποπτους στη φτώχεια, να είχε κάνει πολλούς να αλλάξουν γνώμη, ώστε οι ευθύνες να καταλογίζονται περισσότερο στα αίτια και τις συνθήκες της κρίσης, παρά στους ίδιους τους φτωχούς. Παρά ταύτα η κοινή γνώμη φαίνεται να παραμένει εγκλωβισμένη στις παλιές της εκτιμήσεις. Στη Μ. Βρετανία που τέθηκε το ερώτημα, σχετικά με το ποιες είναι οι αιτίες που οδηγούν στη φτώχεια, ο παράγοντας «τεμπελιά» ενώ το 1986 συγκέντρωνε το 19% των εκτιμήσεων, το 2009 συγκέντρωνε το 26%. Αντίθετα, ο παράγοντας «κοινωνική αδικία», ο οποίος το 1986 έπαιρνε ένα 25%, το 2009 μετά βίας έπιανε το 19%.

Παρόμοια αποτελέσματα, σχετικά με την πρόσληψη που έχει η βρετανική κοινωνία για το ύψος των κοινωνικών επιδομάτων έδειξε και μια άλλη δημοσκόπηση του μη κερδοσκοπικού οργανισμού NatCen. Από το 1983 μέχρι το 2009 που συλλέγονται στοιχεία, όλο και περισσότεροι βρετανοί θεωρούν ότι οι κοινωνικές παροχές είναι αρκετά υψηλές και ότι αυτός είναι ο λόγος που οι άνεργοι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ψάξουν για δουλειά. Ενώ το 1983 το ποσοστό αυτό ήταν 35%, το 2009 αυξήθηκε στο 54%.

Στις ΗΠΑ, η κοινή γνώμη δεν είναι επίσης πολύ διαφορετική. Δημοσκόπηση της εταιρίας Rasmussen τον περασμένο Αύγουστο, έδειξε ότι ένα 49% των αμερικανών πιστεύει ότι τα κυβερνητικά προγράμματα αυξάνουν το επίπεδο της φτώχειας, ενώ μόνο το 20% πιστεύει το αντίθετο. Ένα 61% πιστεύει ότι για την ανεργία φταίνε οι μετανάστες και ένα 71% ότι τα κοινωνικά κονδύλια τα καρπούνται δικαιούχοι με υψηλά προσόντα.

Στην Ελλάδα οι κοινωνικές παροχές είναι ήδη ελάχιστες, και το επίδομα ανεργίας πενιχρό, ώστε οι ενδοιασμοί των αγγλοσαξονικών κοινωνιών να μην βρίσκουν άμεση εφαρμογή. Όχι ότι η εγχώρια κοινή γνώμη δεν έχει προβληματιστεί για τα αίτια της φτώχειας. Θα μπορούσε να την αποδώσει και στους ίδιους τους φτωχούς, αν δεν υπήρχαν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι. Α! Και οι μετανάστες...

www.cynical.blogspot.com

Υποδοχή του νέου χρόνου με πουρνάρια και καρύδια.

Πλούσια σε γιορτινές παραδόσεις η Ήπειρος με κυρίαρχο έθιμο το αναμμένο πουρνάρι και το παιδικό παιχνίδι με τα καρύδια.

Το αναμμένο πουρνάρι: Σύμφωνα με το ηπειρώτικο έθιμο, όταν γεννήθηκε ο Χριστός και πήγαν, οι βοσκοί να προσκυνήσουν, ήτανε νύχτα με αποτέλεσμα να κόψουν ένα ξερό πουρνάρι το οποίο αφού πήραν ο καθένας από ένα κλαδί, του έβαλε φωτιά. Από τότε, λοιπόν, έχουν τη συνήθεια στα χωριά της Άρτας, όποιος πάει στο σπίτι του γείτονα, για να ευχηθεί, πρέπει να κρατά ένα κλαρί πουρνάρι, ή άλλο δέντρο που καίει τρίζοντας. Στο δρόμο το ανάβουν και το πηγαίνουν έτσι αναμμένο στο πατρικό τους σπίτι και γεμίζουν χαρούμενες φωτιές και κρότους τα σκοτεινά δρομάκια του χωριού.

Παραλλαγή του εν λόγω εθίμου υπάρχει και στα Ιωάννινα, όπου εκεί δεν κρατούν ολόκληρο το κλαρί το πουρνάρι αναμμένο στο χέρι τους αλλά κρατούν στη χούφτα τους μια χεριά δαφνόφυλλα και πουρναρόφυλλα, που τα πετούν στο τζάκι, μόλις μπούνε και καλημερίζουν.

Τα καρύδια: Πρόκειται για ένα παραδοσιακό ομαδικό παιχνίδι που παίζουν τα παιδιά στην Ήπειρο τις ημέρες των Εορτών. Κάποιο παιδί χαράζει στο χώμα μια ευθεία γραμμή και στη συνέχεια πάνω σ' αυτή, κάθε παίκτης βάζει κι από ένα καρύδι στη σειρά. Μετά, ο κάθε παίκτης με τη σειρά του και από κάθετη απόσταση ενός με δύο μέτρα από τη γραμμή των καρυδιών, σημαδεύει σκυφτός, και με το μεγαλύτερο και το πιο στρογγυλό καρύδι του, κάποιο άλλο καρύδι.

Όποιο καρύδι πετύχει και το βγάλει έξω από τη γραμμή το κερδίζει και δοκιμάζει ξανά σημαδεύοντας κάποιο άλλο καρύδι. Αν αστοχήσει, συνεχίζει ο επόμενος παίκτης. Το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι να βγουν από τη γραμμή όλα τα καρύδια.

www.thesprotianews.gr

Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες του Reuters

Αν κάποιος θέλει να κάνει αναδρομή στη χρονιά που πέρασε, όσον αφορά τα γεγονότα σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να το κάνει παρά μέσω των φωτογραφιών του Reuters. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος το ειδησεογραφικό πρακτορείο έχει ανεβάσει στην ιστοσελίδα του τις 100 φωτογραφίες της χρονιάς. Άλλες με σκληρό έως απάνθρωπο υλικό, άλλες ελπιδοφόρες ως προς το μήνυμά τους, όλες όμως καταγράφουν τι μάθαμε, τι είδαμε και τι ζήσαμε τη χρονιά που μας πέρασε. Μία χρονιά που για όλο τον κόσμο δεν ήταν η καλύτερη, καθώς οι κακές ειδήσεις περίσσεψαν και οι καλές ειδήσεις έγιναν είδος προς αναζήτηση. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να λείπει από μία τέτοια λίστα και δύο από τις πλέον συγκλονιστικές φωτογραφίες έρχονται από τη χώρα μας για να ταρακουνήσουν ολόκληρο τον κόσμο. Όπως και να έχει οι φωτογράφοι του Reuters είναι πάντοτε εκεί για να μας χαρίσουν με τον φακό τους και συνήθως με κίνδυνο της ζωής τους στιγμές ιστορίας και μνήμης.

Ιδού μερικές από τις φωτογραφίες που μας συγκλόνισαν.

 1. Αίγυπτος. Ένας διαδηλωτής στέκεται μπροστά σε ένα φλεγόμενο σημείο στο Κάιρο στις 28 Ιανουαρίου. REUTERS/Goran Tomasevic

 2. Ιαπωνία. Μία γυναίκα κλαίει στους δρόμους της πόλης Νατόρι μετά τον σεισμό και το τσουνάμι που έπληξαν τη χώρα. 13 Μαρτίου. REUTERS/Toshiyuki Tsunenari/Asahi Shimbun

 3. Λιβύη. Οι αντάρτες κρατούν έναν νεαρό με την απειλή όπλου επειδή ήταν πιστός στον Καντάφι. 3 Μαρτίου. REUTERS/Goran Tomasevic

 4. Βρετανία. Λεηλασίες σε κατάστημα στο Hackney, του ανατολικού Λονδίνου. 8 Αυγούστου. REUTERS/Olivia Harris

 5. Ελλάδα. Τουρίστες προσπαθούν να γλιτώσουν από τα δακρυγόνα κατά τη διάρκεια επεισοδίων σε πορεία στο Σύνταγμα. 15 Ιουνίου. REUTERS/John Kolesidis

 6. Χιλή. Αστραπές φωτίζουν τις στάχτες του ηφαιστείου Puyehue-Cordon Caulle 5 Ιουνίου. REUTERS/Carlos Gutierrez

7. Λωρίδα της Γάζας. Ένας μικρός Ισραηλινός τρέχει για να αποφύγει μία ρουκέτα. 26 Μαρτίου REUTERS/Amir Cohen

 8. Κίνα. Η προσπάθεια μίας 22χρονης νύφης να αυτοκτονήσει ευτυχώς «διακόπηκε» από συνανθρώπους της. 17 Μαΐου REUTERS/China Daily

 9. ΗΠΑ. Στη διάρκεια επιδείξεων ο Todd Green δεν καταφέρνει να προσγειωθεί από ένα αεροπλάνο πάνω σε ένα ελικόπτερο. Αυτό είναι το μοιραίο άλμα του προς το θάνατο. 21 Αυγούστου REUTERS/David Angell

 10. Ισπανία. Ένα φιλί μεταξύ Αγανακτισμένων στην Puerta del Sol της Μαδρίτης. 26 Μαΐου REUTERS/Susana Vera

 11. Αυστραλία. Η αστυνομία απελευθερώνει το κορίτσι που κράταγε όμηρο ένας άντρας στην Parramatta του Σίδνεϊ. 6 Σεπτεμβρίου. REUTERS/Daniel Munoz

 12. Πακιστάν. Η 8χρονη Sumayya κοιτάζει σοκαρισμένη τον τραυματισμένο θείο της. 23 Αυγούστου. REUTERS/Athar Hussain

13. Λιβύη. Στη Σύρτη ένας αντάρτης με πατερίτσες την ώρα που εκτοξεύει μία ρουκέτα. 24 Σεπτεμβρίου. REUTERS/Anis Mili

14. ΗΠΑ. Η φωτογραφία με τον νεκρό Michael Jackson όπως τραβήχτηκε μέσα από το δικαστήριο. 27 Σεπτεμβρίου. REUTERS/CNN/Pool

15. ΗΠΑ. Οι Αγανακτισμένοι της Wall Street. ξυρίζονται. 12 Οκτωβρίου. REUTERS/Lucas Jackson

16. Ελλάδα. Ενας άντρας αυτοπυρπολείται στη Θεσσαλονίκη λόγω χρεών! 16 Σεπτεμβρίου. REUTERS/Nodas Stylianidis/www.photoreportage.gr

17. Κίνα. Αστυνομικοί και πολίτες προσπαθούν να αποφύγουν τα κύματα της παλίρροιας στις όχθες του ποταμού Qiantang. 31 Αυγούστου. REUTERS/China Daily

18. Νορβηγία. Καλυμμένα μερικά από τα πτώματα που άφησε πίσω του ο Άντερς Μπέρινγκ στο νησί Ουτόγια. 23 Ιουλίου. REUTERS/Fabrizio Bensch

19. Βρετανία. Ο γάμος του πρίγκιπα Ουίλιαμ και της Κέιτ Μίντλετον. 29 Απριλίου. REUTERS/Toby Melville

20. ΗΠΑ. Η στιγμή που ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Τζο Μπάιντεν, η Χίλαρι Κλίντον και άλλοι αξιωματούχοι μαθαίνουν την τύχη του Οσάμα Μπιν Λάντεν. 1 Μαΐου. REUTERS/White House/Pete Souza/Handout

 21.Σομαλία. Ενας στρατιώτης εκτελεί δύο πρώην συναδέλφους του επειδή είχαν σκοτώσει έναν πολίτη. REUTERS/Omar Faruk

22.Πακιστάν. Ενας οχτάχρονος παίζει με ένα μπαλάκι του τένις στο μέρος όπου κρυβόταν επί χρόνια ο Οσάμα Μπιν Λάντεν. 5 Μαΐου. REUTERS/Akhtar Soomro

Ευχές από την Νέα Σοσιαλδημοκρατική Κίνηση.

Η ''Αριστερή Πρωτοβουλία ΠΑΣΟΚ'' εύχεται, μια καινούργια αγωνιστική χρονιά, σε όλους τους Έλληνες.

Ευχές οπό τον Δήμαρχο του Δήμου "Γ.ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ"

   Ο Δήμαρχος του Δήμου "Γ.ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ", Δημήτρης Γαλλίκας.

Σας εύχεται ευτυχισμένος ο νέος χρόνος και ικανοποίηση των προσδοκιών σας.

Ευχές από τον Δήμο Κεντρικών Τζουρμέκων

Ο Δήμαρχος Χρήστος Χασιάκος και το Δημοτικό Συμβούλιο ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ.

Σας εύχονται ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ.Σκότωσαν 66χρονο κυνηγό γιατί νόμιζαν πως είναι αγριογούρουνο!!!

Κακιά μοίρα επιφύλασσε η παραμονή του νέου χρόνου,για έναν 66χρονο στην Μακρυχώρα (Βασιλικό) Ηγουμενίτσας.

Ο άτυχος 66χρονος είχε πάει σήμερα το απόγευμα για κυνήγι πουλιών στην περιοχή του Βασιλικού.

Το ίδιο είχε κάνει και παρέα κυνηγών για αγριογούρουνα στην ίδια περιοχή.Στην πορεία του κυνηγίου όμως, όταν 66χρονος συναντήθηκε με την παρέα των γουρουνάδων, ένας 60χρονος από την παρέα των δεύτερων πέρασε για αγριογούρουνο και τον πυροβόλησε!!!

Τα μονόβολα της καραμπίνας τον πέτυχαν τραυματίζοντάς τον θανάσιμα!Προανάκριση για το συμβάν διενεργεί η Ασφάλεια Ηγουμενίτσας.Ο 60χρονος δράστης συνελήφθη και κρατείται.

www.epirusgate.blogspot.com

Τσακ Νόρις: Η επιστροφή

Με νέα κατορθώματα...

O Tσακ Νόρις αγόρασε από ζαχαροπλαστείο όνειρα γλυκά

Ο Τσακ Νόρις έχει προπονήσει ομάδα αίματος

Ο Τσακ Νόρις ανάβει κουνουπάκι για να διώξει τα φίδια

Ο Τσακ Νόρις έκανε προσπέραση στον χρυσό οδηγό

Ο Τσακ Νόρις έχει κινητό θυροτηλέφωνο

Ο Τσακ Νόρις λέει τα κάλαντα με το τρίγωνο των βερμούδων

O Τσακ Νόρις έχει παίξει pro με τιμονιέρα

Ο Τσακ Νόρις κάνει ομελέτα με αυγά Kinder

Ο Τσακ Νόρις γελάει καλύτερα από τον τελευταίο

Ο Τσακ Νόρις έβαλε κραγιόν στο χείλος του γκρεμού

Ο Τσακ Νόρις γέμισε την Καινή Διαθήκη 

Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα του Καραγκιόζη...

«Νάχα ψωμί, μύδια και τυρί...»

Ετσι αρχίζουνε τα πρωτότυπα κάλαντα του Ελληνα Καραγκιόζη. Με στίχους τόσο τολμηρούς και σουρεαλιστικούς, που δε θα τολμούσανε να τους γράψουνε οι σύγχρονοι ποιητές. Κι όμως, έχουνε μιαν αλήθεια, που δεν ξέρεις αν αυτή βρίσκεται στη λαϊκή ποίηση ή γενικά στο λαϊκοφιλοσοφικό πνεύμα που διαπερνά όλο το έργο του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών. Ο Καραγκιόζης τα λέει ωμά και ξεκάθαρα. Τώρα, αν απ' εκεί μέσα βγαίνουνε τα βάσανα, οι περιπέτειες και τ' «απωθημένα» μας, αυτό... 

είναι άλλη ιστορία. Τα κάλαντα του Καραγκιόζη είναι η ωμή πραγματικότητα για την κατάντια του λαού μας.

Χρονιάρες μέρες έχουμε. Το έθιμο, η παράδοση, η ανέχεια, η ανεργία, η μόνιμη πείνα, κύρια αυτή, αναγκάζουνε τον Καραγκιόζη και τον Χατζηαβάτη να βγούνε στους δρόμους, στα σπίτια και στα μαγαζιά - «μαντράχαλοι» πια - να πούνε τα κάλαντα, για να μπορέσουνε να μαζέψουνε μερικά χρήματα, ν' αγοράσουνε κι αυτοί τα τρόφιμά τους και να φάνε σαν άνθρωποι με την οικογένειά τους, όπως όλοι οι άλλοι. Αυτή είναι η ταπεινή τους επιθυμία. Να φάνε, όπως το καλούν οι χρονιάρες μέρες. 

«Τα κάλαντα του Καραγκιόζη».

Την παρακάτω κωμωδιούλα «Τα κάλαντα του Καραγκιόζη», την κατέγραψα από τον αξέχαστο φίλο - δάσκαλο καραγκιοζοπαίχτη Γιώργο Χαρίδημο, όταν έπαιζε στο θεατράκι του, στην πλατεία Λυσικράτη - Φανάρι Διογένη, στην Πλάκα, όπου μαζεύονταν αρκετοί φίλοι του Θεάτρου Σκιών, παιδιά, μεγάλοι, ξένοι ακόμα και παπάδες. Δυστυχώς, αυτό το διατηρητέο, παραδοσιακό θεατράκι, με τοιχογραφίες που ζωγράφισε ο Γ. Χαρίδημος, με θέματα από τον ελληνικό Καραγκιόζη, το κλείσανε για να το μετατρέψουν σε καφετέρια!

Στα «Κάλαντα του Καραγκιόζη» το πανί δείχνει αριστερά την παράγκα του Καραγκιόζη και δεξιά το σαράι του Πασά. Καθώς ανάβουνε τα φώτα, στο πανί παρουσιάζεται ο Χατζηαβάτης. Προχωρά στην παράγκα, χτυπά και φωνάζει: 

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Καραγκιόζη, βρε Καραγκιόζη!

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: (Από μέσα). Ποιος;

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Εγώ, ο φίλος σου ο Χατζηαβάτης ο Τζελεπής.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Φύγε από δω, ρε Χατζατζάρη Τσιμπλιμπλή.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Ελα βρε Καραγκιόζη μου, ήρθα να σε δω.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ηρθες να με δεις, για θα με μπερδέψεις πάλι και θα με μουρλάνουνε στο ξύλο...

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Ελα βρε ματάκια μου!

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Δεν είμαι μέσα ρε. Δεν είμαι δω.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ (γελά): Χα, χα, χα! Βρε, αφού δεν είσαι μέσα στην παράγκα, πώς ακούγεται η φωνή σου;

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ρε βλάκα, έφυγα το πρωί αφηρημένος κι έτσι ξέχασα τη φωνή μου μέσα στην παράγκα.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Βρε, έλα βρε. Σε θέλω να σου πω.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Αϊ φύγε από δω. Δεν έρχομαι, άσε με ήσυχο.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Το ξέρω τι πεισματάρης είναι. Οταν θα πει δε βγαίνω από την παράγκα, ο κόσμος να χαλάσει αυτός δε βγαίνει. Τώρα βρε μούργο, θα σε κάνω να βγεις αμέσως. Καραγκιόζη, θα έρθεις;

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Οχι. Δεν έχω όρεξη να σε δείρω και να σου ρίξω καρπαζιές. Αμα θάρθει η όρεξη, θα σε ειδοποιήσω.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ (μονολογών): Τώρα θα σε κάνω να βγεις τρεχάλα (Φωνάζει δυνατά). Κοίταξε τι τυχερός που είμαι! Απ' το πρωί, τόσοι διαβάτες περάσανε έξω απ' την παράγκα και δεν είδαν αυτό το ωραίο ρολόι χάμω. Ας το πάρω, λοιπόν, τώρα που δε με βλέπει κανένας και να φύγω.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ (Μέσα από την παράγκα): Τι έγινε λέει; Ρολόι απόξω απ' την παράγκα; Και δε με πήρε η μυρουδιά του; 

Γίνεται φασαρία με γκαραντενεκέδες στην παράγκα, παίρνει φόρα ο Καραγκιόζης και πέφτει πάνω στον Χατζηαβάτη. Τον αρχίζει στις καρπαζιές, φωνάζοντας.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Δώσε μου το, ρε.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Γιατί με χτυπάς Καραγκιόζη;

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Το ρολόι ρε.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Ποιο ρολόι;

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Το ρολόι που βρήκες απόξω απ' την παράγκα.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Γιατί με χτυπάς; Εγώ το βρήκα, δεν τόκλεψα.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Είναι δικό μου το ρολόι.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Πώς είναι δικός σου;

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Να, ρε, εγώ το άφησα απόξω απ' την παράγκα, για να περάσει κανένας βλάκας, σαν και σένα, να σκύψει να το πάρει και να πεταχτώ όξω. Ας το ρολόι, ρε, κάτω, κι εγώ τόβαλα για να σπάσω πλάκα. Δε μου λες ρε Χατζατζάρη, το ρολόι που βρήκες, δουλεύει;

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Ναι. Είναι καλό το ρολόι.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Να, λοιπόν, τι έγινε. Εγώ το ρολόι το άφησα εδώ που σούπα. Αυτό δουλεύει. Κάνει τίκι - τάκα, τίκι - τάκα, τίκι - τάκα. Περπάτησε από δω που τ' άφησα και ήρθε κει που το βρήκες.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Και τι ώρα έλεγε που τ' άφησες το ρολόι σου;

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Οχτώμισι παρά τέταρτο.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Καραγκιόζη μου, δε βρήκα ρολόι, αλλά για να σε κάνω να βγεις απ' την παράγκα, φώναξα δυνατά ν' ακούσεις ότι βρήκα ρολόι, για να βγεις έξω. Ψάξε με, να δεις ότι σου λέω την αλήθεια. (Τον ψάχνει ο Καραγκιόζης, κι αφού βεβαιώνεται ότι δε βρήκε ρολόι ο Χατζηαβάτης, του ρίχνει καρπαζιά και του λέει):

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Να, βρε κατεργάρη, που μ' έβγαλες όξω. 

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Ξέρεις γιατί σε θέλω Καραγκιόζη μου; Χρονιάρες μέρες είναι, δουλεειά δεν έχουμε εγώ κι εσύ. Ομως, έχουμε φαμελιές μεγάλες. Ολα τα σπίτια, μέρες που είναι, κάνουν τα γλυκά τους, παίρνουν γαλοπούλες, αρνιά, σαλατικά, φρούτα, κι εμείς δεν έχουμε ψωμί. Πρέπει κάτι να κάνουμε, να βγάλουμε μερικά χρήματα, να γιορτάσουμε κι εμείς τούτες τις μέρες, Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, όπως όλος ο κόσμος.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Και τι δουλειά θα κάνουμε;

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Καραγκιόζη μου, αύριο ξημερώνει παραμονή. Λένε τα κάλαντα. Να πάμε να πούμε τα κάλαντα στα μαγαζιά, στα σπίτια, να βγάλουμε χρήματα, για να κάνουμε κι εμείς γιορτές.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ρε, ολόκληροι μαντράχαλοι, τα κάλαντα θα λέμε;

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Δεν είναι ντροπή Καραγκιόζη μου, δε θα μας παρεξηγήσουν. Το καλούν οι μέρες και θα μας δίνουν χρήματα.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Και πώς θα τα πούμε δίχως καμπανέλια;

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Ε, Καραγκιόζη μου, να σάξουμε.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Πάμε δω πιο κάτω, είναι μια οικοδομή. Να πάρουμε μπετόβεργες και να σάξουμε δυο καμπανέλια.

Πάνε, φτιάχνουν τα τρίγωνα, τα καμπανέλια τους και ξαναβγαίνουν στο πανί.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Εγώ φεύγω τώρα και θάρθω πολύ πρωί να σε πάρω ν' αρχίσουμε από νωρίς τα κάλαντα ως το βράδυ. Θα βγάλουμε αρκετά χρήματα.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Στάρου ρε Χατζατζάρη, γιατί δεν αρχίζουμε από τώρα, και να συνεχίσουμε κι αύριο.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Βρε Καραγκιόζη μου, δεν τα λένε από σήμερα. Αύριο.

Φιγούρες του Γιώργου Χαρίδημου από «Τα κάλαντα του Καραγκιόζη»

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ρε, βλάκα, αφού είναι καινούργιο το μαγαζί μας, θ' αρχίσουμε από σήμερα. Το ίδιο είναι. 

Καταφέρνει ο Καραγκιόζης τον Χατζηαβάτη ν' αρχίσουνε τα κάλαντα. Βρίσκονται έξω από το σαράι.

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Καραγκιόζη, βρισκόμαστε έξω από το σαράι. Δεν αρχίζουμε τα κάλαντα από δω, μήπως ο Πασάς φιλοτιμηθεί και μας δώσει καμιά λιρίτσα;

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Λιρίτσα θα μας δώσει, για καμιά κλωτσίτσα;

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Ελα Καραγκιόζη μου, ας αρχίσουμε τα κάλαντα. Να, θ' αρχίσω εγώ πρώτα, κι εσύ θα με ακολουθήσεις. (Αρχίζει ο Χατζηαβάτης να τραγουδά τα γνωστά παραδοσιακά κάλαντα): «Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, ψηλή μου δεντρολιβανιά...». Καλά. Μόνος μου θα λέω τα κάλαντα Καραγκιόζη μου; Μαζί θα τα λέμε για να κάνουμε και πιο μεγάλο ντόρο.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Αντε ρε σαχλαμάρα. Κάλαντα είναι αυτά που λες, ή το «Πατερημών». Εσύ τα είπες. Ε, θα τα πω κι εγώ μόνος μου:

«Νάχα ψωμί, μύδια και τυρί

κι ένα κουτί σερενετιά,

μια παπαδιά στον αργαλειό,

σεκλέτια μάνα μου.

Χρόνια πολλά ρέεεεε!

Σεκλέτια μάνα μου,

μια παπαδιά στον αργαλειό.

Νάχα ψωμί, μύδια και τυρί

κι ένα κουτί σερενετιά.

Χρόνια πολλά ρέεεε!

Καλές μακαρονάδες (οι μακαρονάδες είναι για τις Αποκριές).

Ζωή σε λόγου σας.

Καλά σαράντα.

Δώστε μας λεφτά, ρέεεεκαι πεινάμε»!

Μέσα από το σαράι ο Πασάς φωνάζει.

ΠΑΣΑΣ: Δερβέναγα, κατέβα κάτω και κοίταξε, ποιος φωνάζει απ' έξω απ' το σαράι και μας ενοχλεί. Και να του δώσεις ένα καλό ξύλο, να τσακιστεί να φύγει. (Ο Καραγκιόζης εξακολουθεί).

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Δώστε μας λεφτά ρέεεε και πεινάμε.

Βγαίνει ο Βεληγκέκας κι αρχίζει στο ξύλο τον Χατζηαβάτη και τον Καραγκιόζη. Πέφτουν χάμω οι δυο τους, κι ο Βεληγκέκας, από πάνω τους, λέει:

ΒΕΛΗΓΚΕΚΑΣ: Πόγια ορέ, πο φωνές, αντάρες, πο να χολιάζεται το εφέντια. Πο τώρα ορέ να σας σβαρνάω, χαλάλι να σας γίνει.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Χατζατζάρη, μας χαλαλίζει και τις ξυλιές που μας έδωσε. (Φεύγει ο Βεληγκέκας).

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ (Πεσμένος χάμω): Πο, πο, πο η σπάλα μου!

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Και μένα η κουτάλα μου!

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Μας σκότωσε στο ξύλο.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Μεγάλες εισπράξεις κάναμε. Ελα τώρα να τις μοιραστούμε. Αντε Χατζατζάρη, και του χρόνου νάμαστε καλά να μας ξαναδείρουνε. (Κι αρχίζει τον Χατζηαβάτη στις καρπαζιές).

Κι η κωμωδία με τα «Κάλαντα του Καραγκιόζη» τελειώνει χαρακτηριστικά:

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Χρόνια πολλά ρέεεε μέχρι τα σπίτια σας. Χρόνια πολλά ρέεεε, πεινάμε!

Βασίλης ΠΛΑΤΑΝΟΣ. Εφημερίδα Ριζοσπάστης

www.syllektiko-pazari.blogspot.com

http://www.press-gr.blogspot.com

"Aνθρωπος της χρονιάς" για το 2011, ο Γ. Παπανδρέου από το ''Προφίλ''.

Στο τεύχος του που κυκλοφορεί την ερχόμενη Δευτέρα, δημοσιέυει,παράλληλα,και συνέντευξη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, στην οποία ο Γ. Παπανδρέου επιρρίπτει βαριές ευθύνες στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την ελληνική κρίση.

"Η Ευρώπη θα έπρεπε να μας είχε προστατέψει καλύτερα, ακόμη και προς συμφέρον των άλλων χωρών", τονίζει χαρακτηριστικά στη συνέντευξή του ο Γ. Παπανδρέου, σημειώνοντας πως οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων θα έπρεπε από την αρχή να ξεκαθαρίσουν ότι η Ελλάδα και κάθε μέλος της Ευρωζώνης θα προστατεύονταν σε κάθε περίπτωση από μια χρεοκοπία, όσο μεγάλο και αν ήταν το κόστος.

Ο πρώην πρωθυπουργός, καθιστώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση συνυπεύθυνη για το ελληνικό κρατικό χρέος, επισημαίνει πως "εδώ δεν είναι τελείως ανεύθυνη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή", εξηγώντας στη συνέχεια ότι η συντηρητική κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή είχε ψηφίσει το 2004 νόμο με τον οποίο οι τεράστιες αμυντικές δαπάνες εμφανίζονταν όχι στον τρέχοντα προϋπολογισμό, αλλά, αναδρομικά σε παλιούς προϋπολογισμούς.

Ο Γ. Παπανδρέου είχε απευθυνθεί τότε, όπως παρατηρεί, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θέτοντας το ερώτημα, γιατί αυτή αποδέχεται κάτι τέτοιο, χωρίς όμως ποτέ να πάρει απάντηση.

Στη συνέντευξή του στο "Προφίλ", ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ικανοποιημένος με το κυβερνητικό του έργο, τονίζοντας πως η Ελλάδα θα μπορούσε σήμερα να είναι χρεοκοπημένη, αλλά κάτι τέτοιο το απέτρεψε η κυβέρνησή του και ο ίδιος αισθάνεται υπερήφανος για αυτό.

Ακόμη ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να αποκλείσει μια επιστροφή του ως πρωθυπουργός, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι "εκείνο που έχει να πει, είναι πως θα γνωστοποιήσει σύντομα τα σχέδιά του για το μέλλον".

www.ethnos.gr

H Eυρωπαϊκή Ένωση είναι μία και μοναδική.

...αλλά τρώει τον αγλέουρα!

www.sibilla-gr.sibilla.gr

Αλλαγή χρόνου με τους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας!

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com