200 χρόνια από την μεγάλη Έξοδο που έφερε την Ελλάδα ολόκληρη στο Μεσολόγγι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Ζει το Μεσολόγγι; Μα και φυσικά ζει όσο υπάρχει ζωντανό στις καρδιές την ανθρώπων που από όλα τα μέρη της Ελλάδας έφτασαν για να το τιμήσουν με τις φορεσιές τους, την περέλασή τους, το βλέμμα τους στραμμένο στην ιερή εικόνα που λιτάνευσε.
Οι σύλλογοι που λίγες ώρες πριν παρήλαυναν με πειθαρχία και σοβαρότητα, τώρα σμίγουν αλλιώς. Στήνουν κύκλους, πιάνουν τα χέρια, αφήνουν τον ρυθμό να τους ενώσει. Οι φορεσιές δεν είναι πια «εκθεσιακές» — ιδρώνουν, κινούνται, ζωντανεύουν. Οι χοροί ξεκινούν διστακτικά και καταλήγουν αυθόρμητοι, σχεδόν πεισματικοί, σαν να αρνούνται να αφήσουν τη μέρα να τελειώσει όσο η μέρα τη Εξόδου σβήνει και το Μεσολόγγι θα επιστρέψει στην σιωπή του…
Εκεί δεν υπάρχουν «οι άλλοι» σύλλογοι. Υπάρχει μια συνύπαρξη που δεν χρειάζεται συστάσεις. Από την Ήπειρο μέχρι τη Μακεδονία, κι από τη νησιωτική Ελλάδα μέχρι την Πελοπόννησο, την Κρήτη οι διαφορές δεν σβήνουν, συντονίζονται. Δεν υπάρχουν εξάλλου. Ο ένας μαθαίνει το βήμα του άλλου, ο ρυθμός γίνεται κοινός, και για λίγο η Ελλάδα μοιάζει να χωράει σε μια πλατεία στο μικρό αυτό αλωνάκι, το Μεσολόγγι.
Η μνήμη δεν αντέχει μόνο με λόγους και καταθέσεις στεφάνων. Θέλει σώμα, θέλει κίνηση, θέλει ανθρώπους που να τη μοιράζονται χωρίς να τους το επιβάλλει κανείς. Οι χοροί αυτοί δεν είναι απλώς «εκδήλωση». Είναι συνέχεια. Είναι μια άτυπη συμφωνία ότι η Ιστορία δεν τελειώνει στο μνημείο. Κατεβαίνει στον δρόμο, μπαίνει στο βήμα, περνά από το χέρι στο χέρι ακόμη και με την μοναδική εκείνη στιγμή της συνύπαρξης.
Τελικά τι είναι το Μεσολόγγι; Η μνήμη και τι αντίκτυπο έχει σήμερα; Πώς τη διαχειρίζονται οι σημερινοί Έλληνες απ΄όλα τα μέρη της; Σίγουρα με την συνύπαρξη, την αλληλεγγύη και τη φιλοξενία. Γιατί τι μας διδάσκει τελικά το Μεσολόγγι, πως έχουμε μια κοινή μοίρα σ΄αυτόν τον τόπο. Τώρα ποια θα είναι αυτή….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου