Ανοίγει φύλλο όπως παλιά! Η κυρά Σπυριδούλα φτιάχνει αυθεντική Σαρακατσάνικη πίτα

Μια πίτα με άρωμα Ελλάδας.

Στο Καστρί Αγιάς Λάρισας, η κυρά Σπυριδούλα μας υποδέχεται στο σπίτι της και μας δείχνει βήμα-βήμα πώς φτιάχνεται η παραδοσιακή Σαρακατσάνικη πίτα με χειροποίητο φύλλο. Μέσα από τη συνταγή ξεδιπλώνονται μνήμες από τα παλιά χρόνια, τα κονάκια, τις μετακινήσεις των Σαρακατσάνων, την ξενιτιά και τη ζωή όπως ήταν κάποτε. Ένα αυθεντικό ταξίδι στην ελληνική παράδοση, στη γεύση και στις ιστορίες του χωριού.

Παραγωγή: Greek Village Life

Ωραίοι ως Έλληνες

η επιθυμία να βγει ζωντανό το όνειρο για μια ελεύθερη πατρίδα.

 Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, είδε μπροστά στα αθώα μάτια του, να θανατώνουν τον πατέρα του στη τρυφερή παιδική ηλικία των δέκα ετών.

Ο αθεράπευτος πόνος και το μεγάλο πένθος του, άναψαν μέσα του τη σπίθα της θέλησης για αποτίναξη της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό κι έγινε φωτιά η επιθυμία να βγει ζωντανό το όνειρο για μια ελεύθερη πατρίδα ξανά.

Η φλόγα της πίστης σιγόκαιγε ψυχές Ελλήνων σε διάσπαρτα μέρη της χώρας. Έπρεπε να βρουν τρόπο να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον μυστικά χωρίς ν’ αναγνωριστούν οι διαφορετικοί τους σκοποί που είχαν θεριέψει μέσα τους και ποθούσαν όσο τίποτε άλλο ν’ αναπνεύσουν ξανά την ελευθερία, πληρώνοντας το οποιοδήποτε κόστος γι’ αυτό, ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή.

Από την ιδιαίτερη οσμή του σκόρδου που είχε η ανάσα ανθρώπων, καταλάβαιναν πως ήταν γνώστες της Ιδέας της Εθνεγερσίας κι έτσι με μυστικότητα, εχεμύθεια, προσοχή και μεθοδικότητα, κατέστρωναν σχέδια ξαφνικών εξεγέρσεων, συντονισμένων επιθέσεων και κέρδιζαν έδαφος στην Ελληνική Επανάσταση που ξεκινούσε.

Στην καταστροφή του Δράμαλη που συνέβη στη μάχη στα Δερβενάκια, αναδείχτηκε η στρατηγική ευφυΐα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη καθώς ο πολυμήχανος αρχιστράτηγος σκέφτηκε να δέσουν κεριά στα κέρατα γιδοπροβάτων που απλώθηκαν περιμετρικά σε όλη την έκταση και οι Τούρκοι ξεγελασμένοι στα χαμηλά, ξαφνιάστηκαν με τον κόσμο που έβλεπαν να κρατάει τα αναμμένα δαδιά από τα ψηλά σημεία που βρίσκονταν!

Ο Γέρος του Μοριά ήταν φοβερά οξυδερκής, αθυρόστομος και καυστικός μέσα στην αλήθεια του που τον ξεχώριζε από τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς.

Όλοι οι Έλληνες διέθεταν φωτιά ασίγαστη και διακαή πόθο για μάχες με σκοπό την απελευθέρωση χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρχαν και αρκετοί που ήθελαν ηγετική θέση στις επιχειρήσεις και υπονόμευαν με τις πράξεις τους την θεάρεστη Ιδέα της Επανάστασης.

Η ίδια η ισχύουσα τότε Ελληνική Κυβέρνηση και πολλοί παράγοντες επίσης, όσο εξύμνησαν την ανδρεία του μεγάλου μας ήρωα άλλο τόσο τον αδίκησαν κλείνοντάς τον στη φυλακή ουκ ολίγες φορές και σε κάθε στενότητα πολιορκίας στις μάχες που μαίνονταν, τον απελευθέρωναν καθώς ήταν ο μόνος που κατάφερνε να εξουδετερώσει οποιαδήποτε απειλή.

Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, πολύπαθος στο σώμα του, βασανιζόταν για χρόνια με υπολείμματα πάμπολλων τραυματισμών από τα πεδία των μαχών που επηρέασαν καθοριστικά τον ευαίσθητο ψυχισμό του, διατηρώντας όμως αναλλοίωτη τη βαθιά πίστη του στον Τριαδικό Θεό, την Πατρίδα και τη λαχτάρα του να δει την Ελλάδα ελεύθερη ξανά.

Αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους που δέχθηκε και ο ίδιος πισώπλατα μαχαιρώματα από ομοϊδεάτες του.

Χαρακτηριστική παραμένει η φράση του προς τον Γέρο του Μοριά λίγο πριν οδηγηθεί ο πρώτος πάλι στις φυλακές:

” – Θοδωρή, εκεί που πας, φύλα μου κι εμένα μια γωνίτσα.”

Ζωή Παπατζίκου

metaximas

https://www.tampouloukia.gr/

Πώς λέγονταν παλιά οι γειτονιές της Αθήνας!

 δεν θυμίζουν σε τίποτα αυτές που φέρουν σήμερα...

Πασίγνωστες περιοχές των Αθηνών μέχρι πριν λίγα χρόνια είχαν εντελώς διαφορετικές ονομασίες, οι οποίες, μάλιστα δεν θυμίζουν σε τίποτα αυτές που φέρουν σήμερα...

Δείτε μερικές:

Αγά Βρύση : Η πλατεία Αγίου Παντελεήμονα

Αγάμων (πλατεία) : Η πλατεία Αμερικής

Αγελάδες : Σημείο του κήπου του Ζαππείου προς το τέρμα της οδού Ηρώδου του Αττικού.

Αγιότρηση : Περιοχή στα Νέα Λιόσια

Αγχεσμός : Μέχρι το 1832 ο Λυκαβηττός, μετά τα Τουρκοβούνια

Αέρηδες : Τέρμα της Αιόλου

Αλώνια : Πλατεία Θησείου

Αμπατζήδικα : Τσαρουχάδικα, ονομασία της οδού Πανδρόσου στο Μοναστηράκι

Αναφιώτικα : Συνοικία της Αθήνας στη βορειανατολική πλευρά του βράχου της Ακρόπολης στα όρια της συνοικίας της Πλάκας

Ασπροχώματα : Νότια της Πέτρου Ράλλη, από την Αγία Άννα μέχρι τη Νίκαια

Βαριές : Κάτω Κηφισιά

Βατραχονήσι : Τμήμα μεταξύ του Παναθηναϊκού Σταδίου και του Παγκρατίου

Βοϊδολίβαδο : Περιοχή της φαληρικής παραλίας στο τέρμα της λεωφόρου Συγγρού

Βουρλοπόταμος : Η Αμφιθέα

Βοϊδοπνίχτης : Χείμαρρος που κατέβαινε από το Λυκαβηττό

Βρωμολίμνη : Λίμνη Βουλιαγμένης

Γούβα : Αθηναϊκή συνοικία που εκτείνεται από το Α' Νεκροταφείο ως την περιοχή της Δάφνης

Δαρδανέλια : Τοπωνύμιο περιοχής του κέντρου της Αθήνας στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου, Βουκουρεστίου και Κριεζώτου

Δεκοχτούρα : Ονομασία υψώματος απέναντι από το Γηροκομείο στη λεωφόρο Κηφισίας

Δικηγορικά : Περιοχή στη Γλυφάδα

Δουργούτι : Νέος Κόσμος

Δράκος : Το λιμάνι του Πειραιά

Ελαιοτριβεία : Περιοχή στη συμβολή των λεωφόρων Κωνσταντινουπόλεως και Αθηνών και της οδού Σερρών

Εφοριακά : Οικισμός του Δήμου Αλίμου

Θων : Ονομασία της περιοχής του τέρματος των λεωφόρων Βασιλίσσης Σοφίας και Αλεξάνδρας, στους Αμπελοκήπους, Όπου υπήρχε η έπαυλη του Θων, επιμελητή των ανακτόρων επί Γεωργίου Α

Καρβουνιάρικα : Το βορειοδυτικό άκρο του λιμένος Πειραιώς

Κατσικάδικα : Γύρω από την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης στα Κάτω Πετράλωνα δηλ. η περιοχή μεταξύ της οδού Πειραιώς και της γραμμής του τρένου των ΗΣΑΠ

Κατσιπόδι : Δάφνη

Κερατόπυργος : Γειτονιά του Κερατσινίου

Κλωναρίδη : Περιοχή στα Κάτω Πατήσια

Κουκουριάνοι : Περιοχή από τα Νέα Λιόσια μέχρι το Καματερό στους πρόποδες του Αιγάλεω

Καράουσι: Τουρκική ονομασία της δυτικής πλευράς του Αρείου Πάγου

Κόκκινα Χώματα : Περιοχή στους Αμπελοκήπους

Κουκουβάουνες : H Μεταμόρφωση

Λαδοξύστης : Η Αγίας Άννης και η γύρω περιοχή, στα όρια του Αιγάλεω

Λεβίδη : Η περιοχή της οδού Πατησίων, μεταξύ των οδών Κεφαλληνίας και Αγ. Μελετίου)

Λυκότρυπα : Η Λυκόβρυση

Μαγκουφάνα : Ανάμεσα Πεύκη και Μαρούσι

https://www.tampouloukia.gr

Το έθιμο του μπακαλιάρου.....

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι η πιο σημαντική περίοδος νηστείας στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο. «Δι’ αυτής» προετοιμάζονται οι Χριστιανοί για τη μεγαλύτερη γιορτή του εκκλησιαστικού ημερολογίου, το Πάσχα. Η ονομασία «Μεγάλη Σαρακοστή» προήλθε από το γεγονός ότι διαρκεί -πάνω κάτω- πενήντα μέρες. Ξεκινά την Καθαρή Δευτέρα και ολοκληρώνεται το Μεγάλο Σάββατο. Τη νηστεία αυτή τη «φύλαγαν» απαξάπαντες στο χωριό. Μοναδική εξαίρεση «ο ασθενής και ο οδοιπόρος». Καθιερώθηκε τον 4^ο μ.Χ. αιώνα και προβλέπει ξηροφαγία (κατά τα μοναχικά πρότυπα). Οι πιστοί οφείλουν να τρώνε μία μόνο φορά την ημέρα και μάλιστα μετά τις 3 το μεσημέρι.

Εξαίρεση, παρέκκλιση δηλαδή επιτρέπεται μόνο τρεις φορές. («Η νηστεία καταλύεται, διαφοροποιείται δηλαδή, τρεις φορές»). Η πρώτη αφορά την 25^η Μαρτίου, ημέρα της εορτής του Ευαγγελισμού της Παναγίας. Η δεύτερη την Κυριακή των Βαΐων. Την Μεγάλη Πέμπτη μπορεί να γίνει «κατάλυση» του λαδιού, ημέρα αφιερωμένη στον Μυστικό Δείπνο. Η ημέρα της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι «θεομητορική εορτή», ιδιαίτερα σημαντική και έτσι «καταλύονται το ψάρι, το έλαιο και ο οίνος». Ο μπακαλιάρος έφτασε στο ελληνικό τραπέζι περίπου τον 15^ο αιώνα και καθιερώθηκε άμεσα ως το εθιμικό φαγητό της 25^ης Μαρτίου.

Η εξήγηση, γιατί και πώς καθιερώθηκε ανάγεται σε καθαρά οικονομικούς και πρακτικούς λόγους. Η 25^η Μαρτίου είναι μια χαρμόσυνη εορτή μέσα στην περίοδο του πένθους της Σαρακοστής και αφού επιτρέπονταν το λάδι, το ψάρι και το κρασί αμέσως ανέκυψε πρόβλημα προμήθειας ψαρικών. Οι κάτοικοι φυσικά της ενδοχώρας αδυνατούσαν για οικονομικούς και πρακτικούς λόγους να προμηθευτούν φρέσκα ψάρια. Ψυγεία δεν υπήρχαν. Τη λύση έδωσε ο μπακαλιάρος. Αν και δεν αλιεύεται σε ελληνικές θάλασσες (απαντάται κυρίως σε ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού), ωστόσο το γεγονός ότι γίνεται παστός είναι φθηνός και ευκολοσυντήρητος. Βρέθηκε, λοιπόν η λύση η οποία απέκτησε τη μορφή του εθίμου που το τηρούμε μέχρι σήμερα απαρέγκλιτα.

Ο μπακαλιάρος συνοδεύεται πάντα με την σκορδαλιά. Και τα δύο ταιριάζουν απόλυτα τουλάχιστον γευστικά. Βέβαια η μυρουδιά που αφήνει το σκόρδα είναι πολύ έντονη… Βρέθηκαν πολλές «λύσεις», αλλά όπως φαίνεται μάλλον «η μυρουδιά από τη σκορδαλιά δε φεύγει με τίποτε». Φυλλαράκια μαϊντανού, φύλλα φασκόμηλου, στο χωριό χρησιμοποιούσαμε - μασουλούσαμε δάφνη. Τα αποτελέσματα δεν είναι καθολικά-«επαναστατικά». Επομένως ας απολαύσουμε γαστρονομικά τον μπακαλιάρο μαζί -βεβαίως, βεβαίως- με τη σκορδαλιά κι ας αφήσουμε τη μυρουδιά να φύγει φυσιολογικά. Όποτε φύγει…

Πάντως με τον μπακαλιάρο δεν τα πάω καλά. Ήταν τότε που παιδιά είχαμε-τίποτε δεν είχαμε, είχαμε όμως έντονη την έννοια και τη γεύση της απόλαυσης. «Χ’στού - Λαμπρή κρέας και τις άλλες μέρες τραχανά». Ήταν το μόνιμο και καθολικό μενού για όλο το χωριό. Εξαιρέσεις πολύ, μα πολύ λίγες. Λίγες και γι’ αυτό τις απολαμβάναμε και περιμέναμε… Περιμέναμε, χωρίς να βιαζόμαστε και βέβαια αναγκαστικά διατηρώντας την ηρεμία μας. Θα ‘ρθουν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά, ακόμα και το Πάσχα για να φάμε τα κουλούρια, η γιορτή του πατέρα για κανένα γλυκάκι, ή του Ευαγγελισμού για τον μπακαλιάρο… «Κι έχ’ ο Θεός».

Είναι αλήθεια πως χόρτα έχω να φάω πολλά χρόνια γιατί «φύτρωσαν στην κοιλιά μου, εκεί στο χωριό» και επίσης μπακαλιάρο, «δεν τρώω με τίποτε». Έχει η υπόθεση την ιστορία της. Ο μπακαλιάρος ήταν «είδισμα πολυτελείας». Εκεί που τον τηγάνιζε η μάνα μου και τον είχε περιλούσει με κουρκούτι εγώ βρήκα την ευκαιρία και άρπαξα ένα κομμάτι κουρκουτιασμένο και τηγανισμένο, σαν τηγανίτα φαινόταν, και πήγα στον κήπο να το φάω. Παραλίγο να με φάει… Ούτε που είχα καταλάβει πως είχε κόκαλα. Με αγκίδωσε ένα. Πνίγηκα. Η γιαγιά φώναζε, η μάνα χτυπιόταν και ο παππούς έλυσε το πρόβλημα. Με ξετσιαούλιασε. Έβαλε το δάκτυλό του μέχρι τον καρδυλάγγο και έβγαλε το κόκαλο. Σώθηκα. Γι’ αυτό έκτοτε η μάνα μου δεν με απείλησε «θα σου στρίψω τον καρδυλάγγο». Είχε μεγάλη ποικιλία απειλών… Εκεί θα στεκόταν;

Χρήστος Α. Τούμπουρος

Η επιστολή που έστειλε ο Καραϊσκάκης στον Μεχμέτ Ρεσίτ Πασά

Bρισκόμαστε στο στρατόπεδο των Ελλήνων και της δύναμης των φιλελλήνων που πολιορκούν τα μετόπισθεν του Μεχμέτ Ρεσίτ Πασά, γνωστότερου ως Κιουταχή, ο οποίος πολιορκεί τους Έλληνες που έχουν εγκλιστεί στην Ακρόπολη.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, στρατηγός πια, στέλνει επιστολή προς τον Κιουταχή, με ημερομηνία 20 Απριλίου 1827.

Σε τρεις ημέρες, στις 23 Απριλίου, θα τραυματιστεί κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης επίθεσης κατά των δυνάμεων του Κιουταχή.

Το τραύμα του, στα γεννητικά του όργανα, είναι θανάσιμο.

Το λεξιλόγιο του στρατηγού Καραϊσκάκη δεν χρησιμοποιείται στα σαλόνια της εποχής. Είναι μια γλώσσα της καθημερινότητας των επαναστατών στην πρώτη 25ετία του 19ου αιώνα, σε μια Ελλάδα φτωχή, αλλά και επαναστατημένη.

Είναι όμως και μια Ελλάδα που βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου.

Η επιστολή αυτή δείχνει τον τρόπο σκέψης και τον τρόπο δράσης ενός γνήσιου εκπροσώπου της γενιάς των επαναστατών του 1821 που ξεκίνησε από το αρματολίκι του στα Άγραφα, υποταγμένος στον Αλή Πασά, για να καταλήξει ήρωας του Αγώνα της Ανεξαρτησίας.

Δείτε την επιστολή:

https://fonaklas.blogspot.com

Φόνος για λόγους τιμής.....

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Μέρα και σήμερα ξαστεριά λαγάρα και άς είναι αρχές Δεκέμβρη όλοι στο χωριό είναι στις καλές τους, η φετινή σοδειά ήταν ευλογημένη τα δυό ελαιοτριβεια δουλεύουν ασταμάτητα, άλλοι θα το δώσουν το λάδι από το ελαιοτριβείο και άλλοι θα το πουλήσουν μονάχοι τους. Αλλά έχουν και άλλο λόγο να είναι χαρούμενοι από το πρωί το γραμμόφωνο του Μπάρμπα Ντίκου ακούγεται σε όλο το χωριό καθώς είναι στην κορφή του χωριού. Πάει ο Παπασιδέρης με τον Καρακώστα σύννεφο, ο Γέρο Ντίκος απέκτησε εγγόνι από το πρώτο παιδί. Στο μπακαλιό του χωριού τα κεράσματα είναι στο φόρτε τους ο Γέρος δεν πατάει στη γη. Ακούστε ώρε χωριανοί μεγάλωσε το σώι των Ντικαίων και άλλο αρσενικό βγάλαμε, ο Μπάρμπας είχε τέσσερα σερκά, εμείς έτσι όπως πάμε θα καπακώσουμε όλο το χωριό, φούσκωνε σαν παγώνι βέβαια δεν ήταν και πολύ συμπαθής στο χωριό. 

-Σιγά ωρέ Ντίκο μη φουσκώνεις και έτσι, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. 

-Τι είναι ωρέ Λέκκο τι θές να πούμε που κρεμάτε στο σπίτι σου επτά κιλότες και δύο σώβρακα. 

-Ναι ωρε Ντίκο όλες καλοπαντρεμένες και καλλές κοπέλες είναι, μόνο η μικρή μου έμεινε αλλά και αυτή θα καλοπαντρευτεί γιατί καλή και αγνή είναι 

-Καλά ωρε Λέκκο να σου ζήσουν οι γαμπροί και τα κορίτσια σου έτσι όπως τα λές είναι όλοι τους καλά παιδιά 

Ο Μπάρμπα Ντίκος είχε ένα παιδί το μικρότερο τον Παναγιωτη που ήταν και λίγο μουρντάρης του άρεσε η Λενιώ του Λέκκου δεν ήθελε και πολύ να ερωτευτούν και σε λίγο να η Λενιώ φουσκωμένη, ο Παναγιώτης την ήθελε αλλά πώς θα το έλεγε στον πατέρα του. Περνούν οι μέρες περνάει ο καιρός η κοιλιά της Λενιώς μεγαλώνει. Αρχίζει η κοπέλα και ντρέπεται, κάποια μέρα χάνετε από το σπίτι πάει στο γκρεμό να πέσει να αυτοκτονήσει. Εκεί την πρόλαβε ο Μπάρμπα Στέργιος που βόσκαγε κάτι γιδούλες εκεί δίπλα. 

-Γιατί κοπέλα μου πήγες να το κάνεις αυτό δεν σκέφτηκες τα νιάτα σου.

Η Λενιώ τα είπε όλα στον Μπάρμπα Στέργιο, ένας σεβάσμιος άνθρωπος και μακρινός συγγενής. Αυτός την συμβούλεψε να μιλήσει στον αδερφό της. Φεύγει και πάει στο σπίτι τα λένε με τον αδερφό της τον Γιωργή, ένα άκακο πλάσμα ούτε μυρμήγκι δεν είχε σκοτώσει. Εντάξει θα μιλήσω εγώ στον Παναγιώτη στο καφενείο. Τον βρίσκει προκλητικότατος αφού του λέει ο Γιωργής οτι θέλει να μιλήσουν τον είχε στο περίμενε να τελειώσει η παρτίδα. Αφού τα είπανε και ο Παναγιώτης καταλήγει να πάς στον πατέρα μου του λέει. Τραβάει για τον ανήφορο να βρει τον Μπάρμπα Ντίκο, τον βρήκε στην κρεβάτα κάπνιζε αμέριμνα τον ναργιλέ του και αφού του είπε την κατάσταση ως έχει του λέει ο Ντίκος: Άκου εδω Γιωργή, εμείς έχουμε το άλογο είμαστε από πάνω ας μαζεύατε εσείς τη φοράδα σας. Φεύγει ο Γιώργης και του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Κερατάδες έχει χάρη που μου έχετε το ποδάρι πλακωμένο αλλα δεν θα σας αφήσω έτσ,ι κάποια στιγμή θολώνει το μυαλό του. Πάει σπίτι θυμάται που είχε ένα πιστόλι ο Παππούς κρυμμένο από τον πόλεμο ,το παίρνει και πάει κατευθείαν στον Παναγιώτη, του λέει τι θα γίνει με την Λενιώ;, Και αυτός του απαντάει ότι σου είπε ο πατέρας μου 

Χωρίς δεύτερη κουβέντα ο Γιώργης του άδειασε το πιστόλι στο κεφάλι. Μπάρμπα Ντίκο --------- πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης

Άτομο χωρίς τις αισθήσειςτου στην τεχνητή λίμνη Περιστερίου.

 Από την Πυροσβεστική Υπηρεσία μεταβαίνουν οχήματα για ανάσυρση ατόμου χωρίς τις αισθήσεις του από την τεχνιτή λίμνη Περιστερίου, παραπλεύρως της Εγνατίας Οδού.

Έγινε η ανάρσυση τουυ ατόμου και παρελήφθη από ασθενοφόρο του Ε.Κ.Α.Β.

Μαθητικά συσσίτια τις δεκαετίες 50 & 60. Η γνωστή Αμερικανική, συμμαχική βοήθεια Unrra

Γράφει ο Αποστόλης Καλδάνης

Βαρέλι, από σκληρό χοντρό χαρτί και καπάκι μεταλλικό, που περιείχε γάλα σκόνη. Αυτό το γάλα και το νοστιμότατο βούτυρο και το περίφημο κίτρινο τυρί και διαφανείς αμπούλες - βιταμίνες, ήταν τα βασικά προϊόντα που περιελάμβανε η γνωστή Αμερικανική, συμμαχική βοήθεια Unrra, για τα συσσίτια στους μαθητές των σχολείων τις δεκαετίες 50 & 60.

Εποχές δίσεκτες, πέτρινα χρόνια, ακατανόητα για τις σημερινές γενιές.

Πριν το πρωινό μάθημα, δίπλα - κολλητά στα σχολεία λειτουργούσαν υποτυπώδη μαγειριά, όπου μια μαγείρισσα, από πολύ πρωί, 4 - 5, ετοίμαζε το γάλα, από σκόνη, για το συσσίτιο των παιδιών.

Τα παιδιά έχοντας μαζί τους ένα κατσαρολάκι, κρεμαστό συνήθως και φέρνοντας, όχι όλα, ψωμί μαύρο από το σπίτι ή από το φούρνο έτρωγαν αυτό το σημαντικό πρωινό όρθια ή καθιστά στα πεζούλια ή κάτω από τα δέντρα...

Επίσης είχε την υποχρέωση να φέρνει ένα δεμάτι ξύλα, κάθε παιδί, για να χρησιμοποιεί η μαγείρισσα στη φωτιά, όπου έβραζε στο μεγάλο μαύρο καζάνι το γάλα...

Μετά το πρωινό τα κατσαρολάκια τα απόθεταν οι μαθητές, μετά την πρωινή προσευχή, μέσα τις τάξεις τους σε κάποιο ορισμένο σημείο και μετά το τέλος των μαθημάτων τα μετέφεραν σπίτι τους να πλυθούν και να χρησιμοποιηθούν την επόμενη φορά.

Δεν μπορούν τα λόγια, οι αφηγήσεις να αποδώσουν την πραγματικότητα των δύσκολων οικονομικά καταστάσεων, εκείνων των μεταπολεμικών εποχών, όπου η χώρα μας βγήκε καθημαγμένη, από την Ιταλική και κυρίως την Γερμανική - ναζιστική κατοχή...

Επομένως όσοι έζησαν εκείνες τις απερίγραπτες εποχές βλέπουν τη ζωή με διαφορετικό μάτι, αξιολογούν τις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές σημερινές καταστάσεις με βαθύ στοχασμό και περίσκεψη και παραγωγικό προβληματισμό, αυτοσυγκράτηση, αγωνία και ανησυχία για το μέλλον.

( Δυστυχώς την βοήθεια εκείνη υπήρξαν επιτήδειοι που την εκμεταλλεύτηκαν και πλούτισαν, στερώντας τα δικαιούμενα αγαθά, από φτωχούς συμπατριώτες μας).

Απόστολος Καλδάνης

Πλαφόν στους φόρους ή επίδομα καυσίμων 80 λεπτά την ημέρα; Πού οδηγούν οι εξαγγελίες Μητσοτάκη

Χρήστος Μέγας*

Τα (στοχευμένα) επιδόματα ή μείωση φόρων είναι η απάντηση στην ενεργειακή κρίση λόγω του πολέμου στον Κόλπο;

Ποια είναι η απάντηση που θα ανακουφίσει τα νοικοκυριά και, επιπλέον, θα αποτρέψει μια νέα οικονομική ύφεση;

Κοντολογίς: Μητσοτάκης ή Σάντσεθ (Ισπανός πρωθυπουργός);

Νομίζω η λύση είναι το πλαφόν στους φόρους!

Οι σημερινές (23/3/26) ανακοινώσεις του πρωθυπουργού αποτελούν κοροϊδία. Βρήκε ο κ.Μητσοτάκης να δώσει 25 ευρώ το μήνα επίδομα στους φτωχούς κατόχους ΙΧ και 16 λεπτά το λίτρο στο πετρέλαιο κίνησης. Με 80 λεπτά την ημέρα για μετακινήσεις, όχι μόνο δεν βοηθάς τα νοικοκυριά, αλλά ήδη αυτές οι «ενισχύσεις» θα έχουν υπερκαλυφθεί στο επόμενο γέμισμα του ρεζερβουάρ. Οι τιμές συνεχίσουν ανοδικά…

Ταυτόχρονα αφήνει ανέγγιχτους του φόρους, που αποτελούν το 60% της τιμής των καυσίμων και βάζει πλαφόν στο κέρδος, μόνο των πρατήριων που αποτελεί το 6% (τα οποία, παράλληλα, χρηματοδοτεί με 3.000 ευρώ)…

Όμως, γιατί ο κ.Μητσοτάκης έχει πάθε… εμμονή με τους φόρους, «ταΐζοντας» έτσι την ακραία ακρίβεια η οποία, σαφώς δεν είναι εισαγόμενη όπως επιμένει η κυβερνητική ρητορική;

Μόνο τον Ιανουάριο φέτος και προ της μονομερούς (εκτός Διεθνούς Δικαίου) επίθεσης των ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, είχαμε πληθωρισμό 3% και τον περασμένο Φεβρουάριο 3,1%. Με μέσο όρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση 1,9%.

Είναι σαφές ότι κάτι κάνει λάθος η κυβέρνηση..

 Ή, μήπως, είναι μια (ακραία) επιλογή… ακρίβειας με δύο στόχους:

1.Να ευνοήσει τα ολιγοπώλια που στηρίζουν την ΝΔ εκλογικά (ΜΜΕ, Δίκτυα, επιρροή κ.α.) 

2.Να αβγατίσει του φόρους: α/ με την φορολόγηση της ακρίβειας, δηλαδή στοχεύοντας σε μεγαλύτερα έσοδα από ΦΠΑ επί των υψηλότερων τιμών και β/ με την μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας. Με αποτέλεσμα, οι μισθωτοί και συνταξιούχοι να πληρώνουν υψηλότερο, αναλογικά, φόρο ακόμη και με υποδεέστερες του πληθωρισμού αναπροσαρμογές στις αποδοχές.

 Σε αυτό το περιβάλλον φέτος οι συνταξιούχοι έλαβαν σαν αύξηση 2,4%, δηλαδή 0,7 της μονάδας κάτω σε σχέση με τον πληθωρισμό του Φεβρουαρίου (3,1%) και μόνο επί των κύριων συντάξεων, όσοι έχουν τη λεγόμενη «προσωπική διαφορά» πήραν μόλις 1,2%, ενώ εξαιρέθηκαν από τις αυξήσεις, για τέταρτη συνεχή χρονιά, οι επικουρικές συντάξεις.

Είναι προφανές ότι προ κρίσης ασκούνταν φορο-ληστρική πολιτική, σε βάρος των πιο αδυνάμων με στόχο τα υπερέσοδα (2 στα 3 ευρώ των φόρων προέρχονται από την έμμεση-οριζόντια φορολογία στην κατανάλωση).

Εκλογικά pass…

Απώτερος στόχος αυτής της ακραίας φοροληστρικής πολιτικής είναι η δημιουργία αποθέματος για επιδόματα και διάφορα… pass. Τα οποία θα μοιράσει ο κ.Μητσοτάκης κατά την προεκλογική περίοδο επιχειρώντας να φενακίσει τους ψηφοφόρους…

Τώρα με τον πόλεμο του Κόλπου, ο οποίος κινδυνεύει να ανατινάξει την ευρύτερη περιοχή, να προκαλέσει έναν ακόμη εμφύλιο στη γειτονιά μας (Λιβύη, Συρία κ.α.), με ότι αυτό συνεπάγεται για τις τουριστικές αφίξεις και τα νέα προσφυγικά κύματα, ο κ.Μητσοτάκης επιμένει στην αποθησαύριση και νέων φόρων.

 Η επιλογή του πληθωρισμού για την αύξηση των εσόδων μειώνει το διαθέσιμο/πραγματικό εισόδημα και απειλεί την οικονομία με ύφεση.

Είναι κάτι που θα έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην παραγωγή, την απασχόληση, τους Νέους μας.

Η μείωση των φόρων που επιβαρύνουν τα καύσιμα και τα ήδη πρώτης ανάγκης, αφενός θα ανακούφιζε τους καταναλωτές, αφετέρου θα στήριζε την (εγχώρια) παραγωγή.

Όμως δεν θέλει η κυβέρνηση…

 Ο κυβερνητικός ισχυρισμός ότι μια μείωση των έμμεσων φόρων θα ωφελήσει τους… πλούσιους είναι καθαρός λαϊκισμός!

Ο κ.Μητσοτάκης το κάνει για να κρύψει την αγάπη του στα αδιέξοδα (κάθε είδους) προεκλογικά pass…

Πρώτον γιατί οι έμμεσοι φόροι είναι άδικοι καθώς επιβαρύνουν τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα. Άρα είναι αποδεκτή η μείωση τους υπέρ των άμεσων φόρων (επί του καθαρού εισοδήματος).

 Δεύτερον, η διατήρηση υψηλών φόρων (επί της ακρίβειας!) θα επιμολύνει ολόκληρη της παραγωγική και τροφοδοτική αλυσίδα. Κάτι τέτοιο σημαίνει υψηλότερες τιμές παραγωγού (ρεύμα, πετρέλαιο κ.α.), πιο ακριβές μεταφορές (καύσιμα), μεγαλύτερο κόστος συντηρήσεις/λειτουργίας (ρεύμα).

Σε αυτό το περιβάλλον ο κ.Μητσοτάκης, λαϊκίζοντας και τάζοντας επιδόματα/καθρεφτάκια, αντί για παραγωγικές διορθώσεις, θα επιχειρήσει να υφαρπάξει μια νέα/τρίτη θητεία…

Γι αυτό το ΠΑΣΟΚ προτείνει μείωση των φόρων και επιβαρύνσεων. Για να στηριχτεί το πραγματικό/διαθέσιμο εισόδημα, να  μην διαλυθεί η (ελληνική) παραγωγή.

Ουσιαστικά, να τεθεί «πλαφόν στους φόρους». Που μαζί με άλλα συνοδευτικά μέτρα όπως η ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής, οι έλεγχοι στην αγορά και η βελτίωση της εφοδιαστικής αλυσίδας, θα στηρίξουν την οικογένεια σε αυτή την κρίση.

·  

Ο Χρήστος Μέγας είναι Δημοσιογράφος, υπ.Βουλευτής Άρτας με το ΠΑΣΟΚ/Κίνημα Αλλαγής

 

Τελετή Τιμής και Μνήμης για τον Εθνομάρτυρα Επίσκοπο Ρωγών και Κοζύλης Ιωσήφ (1826–2026). 200 Χρόνια Μνήμης και Θυσίας.

 ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ

Η Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης, στο πλαίσιο της μακρόχρονης της αποστολής για τη διαφύλαξη και ανάδειξη της ιστορικής μνήμης και της πνευματικής κληρονομιάς του τόπου, διοργανώνει την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 Τελετή Τιμής και Μνήμης προς τιμήν του Επισκόπου Ρωγών και Κοζύλης Ιωσήφ, με αφορμή τη συμπλήρωση διακοσίων (200) ετών από τον μαρτυρικό του θάνατο.

Η εκδήλωση αυτή αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής προς μία εξέχουσα εκκλησιαστική και εθνική προσωπικότητα της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, η οποία με το έργο, την προσφορά και την υπέρτατη θυσία της σφράγισε ανεξίτηλα την πορεία του Έθνους προς την ελευθερία. Ο Επίσκοπος Ιωσήφ υπήρξε πρότυπο πνευματικού ηγέτη, συνδυάζοντας την ποιμαντική διακονία με την εθνική ευθύνη, ενώ η αυτοθυσία του κατά την Έξοδο του Μεσολογγίου τον κατέστησε διαχρονικό σύμβολο πίστεως και αυταπάρνησης.

Η τελετή τελεί υπό την ευλογία και συνοδεύεται από τον χαιρετισμό του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερη τιμή στην πρωτοβουλία αυτή. Παράλληλα, εντάσσεται στο σύνολο των επετειακών δράσεων της Εταιρείας για το έτος 2026, το οποίο έχει ανακηρυχθεί ως Έτος Τιμής και Μνήμης του Επισκόπου Ιωσήφ.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί σε δύο μέρη, αρχικά στο ιστορικό Κάστρο των Ρωγών και στη συνέχεια σε αίθουσα εκδηλώσεων, όπου θα παρουσιαστεί η ζωή και το έργο του Εθνομάρτυρα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

10:15 – 11:00 π.μ.

Τελετή Τιμής και Μνήμης στο Κάστρο των Ρωγών

Μετάβαση στο Ξενοδοχείο «ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ» (5ο χλμ. Άρτας – Ιωαννίνων, Φιλοθέη)

11:30 – 11:35 π.μ.

Έναρξη εκδήλωσης – Χαιρετισμός από τον Πρόεδρο της Εταιρείας, κ. Ευάγγελο Κατσίμπρα

11:35 – 11:50 π.μ.

Χαιρετισμοί

11:50 – 12:05 μ.μ.

Γρηγόρης Κοσσυβάκης

«Τοίς κείνων ρήμασι πειθόμενοι»

12:05 – 12:35 μ.μ.

Ομιλία της κας Μαρίας Ράπτη

Καθηγήτριας Χριστιανικής Παιδαγωγικής και τέως Προέδρου της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς Ιωαννίνων με θέμα: «Ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Ματωμένος Επίσκοπος»

12:35 – 13:00 μ.μ.

Παραδοσιακοί χοροί από τα χορευτικά τμήματα:

• Μορφωτικού Συλλόγου Θεσπρωτικού

• Συλλόγου Γυναικών Θεσπρωτικού

• Πολιτιστικού Συλλόγου Γοργομύλου «Οι Άγιοι Απόστολοι»

• Πολιτιστικού Συλλόγου «Νάρκισσος»

Εθνικός Ύμνος από τον Άρχιμουσικό της Φιλαρμονικής του «Ιωσήφ Ρωγών» κ. Δημήτριο Μανωλάτο.

Η Εταιρεία απευθύνει ανοικτή πρόσκληση προς όλους να τιμήσουν με την παρουσία τους την εκδήλωση, συμβάλλοντας στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και στην ανάδειξη των διαχρονικών αξιών της πίστεως, της ελευθερίας και της εθνικής ενότητας, τις οποίες ενσάρκωσε με το παράδειγμά του ο Εθνομάρτυρας Επίσκοπος Ιωσήφ.

Ο Γιώργος και το κοπάδι του - Πόσο ακόμα θα αντέξει;

Στο όμορφο χωριό Μαχαιράς στην Αιτωλοακαρνανία, συναντάμε τον Γιώργο, έναν κτηνοτρόφο που αφηγείται τη ζωή του μέσα στην ελληνική ύπαιθρο. Από την εποχή των καπνοκαλλιεργειών μέχρι τη στροφή του στην κτηνοτροφία, μας μιλάει για τις προκλήσεις, τις δυσκολίες αλλά και την αγάπη του για τα ζώα και τη φύση.

Μέσα από αυτή τη συνέντευξη, ανακαλύπτουμε πώς η παράδοση συναντά τη σύγχρονη πραγματικότητα, πώς η ζωή στο χωριό αλλάζει και ποιο είναι το μέλλον της ελεύθερης κτηνοτροφίας. Παράλληλα, απολαμβάνουμε παραδοσιακές γεύσεις, όπως λαχανόπιτα και μπομπότα, φτιαγμένα με αγνά υλικά από την οικογένεια του Γιώργου.

Παραγωγή: Greek Village Life

Ένας βαριά τραυματίας από την εκτροπή Ι.Χ.Ε. στην Ε.Ο. Φιλιππιάδας- Πρέβεζας (διασταύρωση Πέτρας).

Πριν λίγο έγινε   εκτροπή Ι.Χ.Ε. εκτός δρόμου, στην Ε.Ο. Φιλιππιάδας - Πρέβεζας (διασταύρωση Πέτρας).

Έγινε απεγκλωβισμός του οδηγού και παραδόθηκε βαριά τραυματισμέννος σε ασθενοφόρο του Ε.Κ.Α.Β.

Επιχείρησαν 2 οχήματα με 4 υπαλλήλους από την Π.Υ. Φιλιππιάδας.

Στο σημείο έχουν σπεύσει και οχήματα της ΕΛ.ΑΣ.

Λαμπαδοφορία και Τζαμάλα στις 25 Μαρτίου 2026 στην Παλαιά Φιλιππιάδα

Η παράδοση και το πνεύμα της κοινότητας ζωντανεύουν και φέτος μέσα από μια ξεχωριστή εκδήλωση που διοργανώνει ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Παλαιάς Φιλιππιάδας «Ο Άγιος Γεώργιος». Με αφορμή τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, σας προσκαλούμε τόσο σε μια μοναδική Λαμπαδοφορία στο Μνημείο Μπιζανομάχων όσο και σε μια Τζαμάλα, στο Κουτσεκί (2ο Δημοτικό Σχολείο), την Τετάρτη 25 Μαρτίου στις 18:30.

Η εκδήλωση τιμά την ιστορική μνήμη και ενισχύει τους δεσμούς της τοπικής κοινωνίας, δημιουργώντας μια ζεστή και φιλόξενη ατμόσφαιρα γύρω από τη φωτιά, που αποτελεί σύμβολο για την ενότητα και την αναγέννηση. Οι παρευρισκόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν νηστίσιμα κεράσματα, σ’ ένα περιβάλλον γεμάτο παράδοση, μουσική και συλλογικότητα.

 

Με τη στήριξη τοπικών χορηγών και του Δήμου Ζηρού, η εκδήλωση αυτή αποτελεί μια όμορφη ευκαιρία για μικρούς και μεγάλους προκειμένου να συμμετάσχουν ενεργά σ’ ένα έθιμο που κρατά ζωντανή την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Τότε που είχα πόδια, δεν είχα παπούτσια | Η τελευταία ράφτρα του χωριού

Στο Περδικάκι Αιτωλοακαρνανίας συναντάμε την κυρία Σοφία, μια γυναίκα που κουβαλά μνήμη, παράδοση και έναν ολόκληρο κόσμο που χάνεται. Μιλά για τη φτώχεια των παιδικών χρόνων, τη ραπτομηχανή που υπηρέτησε όλο το χωριό, τα προξενιά, τις προίκες, τα τραγούδια, τα μοιρολόγια και τη ζωή όπως ήταν κάποτε στα ορεινά χωριά. Μια αυθεντική μαρτυρία ζωής γεμάτη αλήθεια, συγκίνηση και σοφία.

Παραγωγή: Greek Village Life

Κανείς δεν ζει πια εδώ | Το χωριό που ο χρόνος ξέχασε

Στο έρημο χωριό των Ελλήνων Βλάχων

Βρισκόμαστε στα Αγράμπελα, ένα χωριό που ο χρόνος ξέχασε...

Κάποτε γεμάτο ζωή, σήμερα στέκεται σιωπηλό, με μόλις λίγους κατοίκους να θυμίζουν το παρελθόν του. Περπατάμε στα στενά δρομάκια, ανάμεσα σε εγκαταλελειμμένα σπίτια, χαμένες ιστορίες και εικόνες μιας άλλης εποχής. Οι κάτοικοι που έχουν απομείνει μας μιλούν για τις αναμνήσεις τους, τις δυσκολίες, αλλά και την ελπίδα πως ίσως μια μέρα το χωριό αποκτήσει ξανά ζωή.

Τα χωριά αυτά μπορεί να χάνονται, αλλά δεν πρέπει να ξεχαστούν…

Παραγωγή: Greek Village Life

Φωτιά σε στάβλο στην Παλιουρή Ζίτσας: Κάηκαν ζώα και ζωοτροφές

Φωτο αρχείου 

Συναγερμός σήμανε στην Πυροσβεστική Υπηρεσία και τις τοπικές αρχές του Δήμου Ζίτσας το πρωί του Σαββάτου, καθώς ξέσπασε πυρκαγιά σε αγροτοκτηνοτροφική εγκατάσταση στην Τοπική Κοινότητα Παλιουρής.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η φωτιά εκδηλώθηκε σε χώρο που χρησιμοποιούνταν ως αποθήκη ζωοτροφών και στάβλος.

Στο εσωτερικό του κτιρίου υπήρχε μεγάλη ποσότητα από δέματα χόρτου, γεγονός που έδωσε γρήγορα διαστάσεις στην πυρκαγιά και κατέστησε το έργο της κατάσβεσης ιδιαίτερα δύσκολο λόγω της μεγάλης καύσιμης ύλης.

Το πιο δυσάρεστο γεγονός της επιχείρησης είναι η απώλεια κτηνοτροφικού κεφαλαίου. Παρά τις προσπάθειες, η φωτιά φαίνεται πως εγκλώβισε αριθμό ζώων (πρόβατα), με αποτέλεσμα να υπάρξουν απώλειες, προκαλώντας μεγάλο πλήγμα στον ιδιοκτήτη της μονάδας.

Στο σημείο επιχειρούν ισχυρές δυνάμεις της Πυροσβεστικής από τα Ιωάννινα και τις γύρω περιοχές, προκειμένου να περιορίσουν τις φλόγες και να αποτρέψουν την επέκταση της φωτιάς σε παρακείμενες εγκαταστάσεις.Ταξιδιωτικοί οδηγοί και οδοιπορικά

Τα αίτια της πυρκαγιάς παραμένουν προς το παρόν αδιευκρίνιστα και θα διερευνηθούν από το ανακριτικό τμήμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

https://www.epiruspost.gr/

Για την ημέρα της ποίησης. Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

Αναζητώντας την έννοια της ποίησης ακροβατούμε μεταξύ σκότους και φωτός. Από σκότος την έπλασαν οι ποιητές της και στο φως βρέθηκαν οι στίχοι τους που ταξιδεύουν αιώνια μέσα στο χρόνο. «Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.

Και με είδε μια αχτίδα.» Θα γράψει ο Καρυωτάκης στο ποίημα «Αγάπη» πριν κλείσει την αυλαία της ζωής του και μιλήσει η ψυχή του μέσα από τα ποιήματά του.

Και ο Τάσος Λειβαδίτης στο ποίημά του «Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας» θα γράψει ύμνους προς τον άνθρωπο και τη δύναμη των συναισθημάτων, της αντίστασης, του έρωτα της αγάπης: «Ναὶ ἀγαπημένη μου,

ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε

γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ

ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ

ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.

Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν

ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε».

Ο Σολωμός όσο κι αν παιδεύτηκε με τη γλώσσα δημιούργησε θαύματα: «Το χάσμα π' άνοιξε ο σεισμός κι ευθύς εγιόμισ' άνθη.» «Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει, όποιος πεθαίνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.» Τι είναι να ζεις ως ελεύθερος πολιορκημένος και πώς ανασαίνει κανείς την ελευθερία του;

Ποιος μπόρεσε να περιγράψει καλύτερα τον ήλιο και το ελληνικό πέλαγος από τον Οδυσσέα Ελύτη; «Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας

ο πετροπαιχνιδιάτορας

λίγο το στόμα του άνοιξε

κι ευθύς εμύρισε άνοιξη.» Και το γαλάζιο του Ελύτη είναι αποφασιστικής σημασίας στην ποίηση και την κυριαρχία του ελληνικού ουρανού, καθώς και η θάλασσα η ελληνική ψυχή. «Η Παναγιά το πέλαγο κρατούσε στην ποδιά της, την Αμοργό, τη Σίκινο και όλα τα παιδιά της.» Τα Ρώ του Έρωτα.

Ο Γ. Σεφέρης δε μίλησε μόνο σε μια γλώσσα αιώνια, μίλησε και για την ποίηση: «Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε;» Μίλησε για τα πάθη μιας Ελλάδας που γνώριζε καλά: «Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους∙ ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο∙

χείλια και δάκτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος

μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της μέρας

και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα,

στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους». Τελευταίος Σταθμός.

Ο Γ. Ρίτσος γνώριζε πως «Κι οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα τρέχει…», όπως και «Να είμαστε έτοιμοι. Κάθε ώρα είναι η δική μας ώρα», «Κάποτε θ’ ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς. Περπάτα»!

Η ποίηση βρίσκεται μέσα στην ελληνική γλώσσα, είναι η ίδια ποίηση και έρχεται από πολύ μακριά, από την εποχή του Ομήρου: « ὤλετο μέν μοι νόστος, ἀτὰρ κλέος ἄφθιτον ἔσται· εἰ δέ κεν οἴκαδ᾽ ἵκωμι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν..» Ιλιάδα.

Ποίηση, ημέρα ποίησης με λίγους στίχους για να τιμήσουμε την ποίηση, το πνεύμα, την αδάμαστη ελευθερία της δημιουργίας, της τέχνης.

Κατερίνα Σχισμένου

Παντρεμένο ζευγάρι δεν ήξερε ότι χρειάζεται να κάνει σέξ για να αποκτήσει παιδιά

Θυμάστε κάποτε που ήμασταν μικροί και η μαμά μας, μάς έλεγε ότι τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός; Απ’ ότι φαίνεται υπάρχουν κάποιοι, και συγκεκριμένα, αυτό το ζευγάρι που μάλλον το πιστεύουν ακόμα, καθώς αν και παντρεμένοι δεν ήξεραν ότι για να γίνουν γονείς έπρεπε να κάνουν σεξ. Τι άλλο θα ακούσουμε…

H 59χρονη Rachael Hearson δουλεύει στον τομέα της υγεία εδώ και 40 χρόνια. Αποφάσισε, λοιπόν, να γράψει ένα βιβλίο με τις πιο απίστευτες στιγμές που έζησε στην δουλειά της και, μία από αυτές πραγματικά μας έκανε να δακρύσουμε από τα γέλια.

Κάποια στιγμή ήρθε σε επαφή με ένα ζευγάρι το οποίο αν και παντρεμένο χρόνια δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδιά. Η Rachael σοκαρίστηκε όταν συνειδητοποίησε ότι ο λόγος που ήταν άτεκνοι ήταν… επειδή δεν είχαν ιδέα πως γίνονται τα παιδιά!

«Πίστευαν ότι το να είναι παντρεμένοι είναι αρκετό για να γίνουν γονείς. Δεν ήξεραν για το σεξ. Το να διδάξεις κάποιον και μάλιστα σε τόσο μεγάλη ηλικία για το σεξ είναι τεράστια ευθύνη» γράφει στο βιβλίο της, ενώ σημείωσε ότι μόλις αντιλήφθηκαν τι πρέπει να κάνουν, δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα χέρια τους ο ένας από τον άλλον!

Πάλι καλά που αυτή η νοσοκόμα βρέθηκε στον δρόμο τους, ειδάλλως θα περίμεναν ακόμα τον πελαργό!

 mama365.gr

https://viralgreece.eu

Πόσοι Έλληνες έχασαν τη ζωή τους στην Ελληνική Επανάσταση το 1821;

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 είναι από τα λίγα ιστορικά γεγονότα που στοιχειώνουν ακόμη και σήμερα τη συλλογική συνείδηση ενός λαού. Αλλά πίσω από τα συνθήματα, τις επετείους και τις ηρωικές μορφές, υπάρχει ένα απλό, σκληρό και σχεδόν αμίλητο ερώτημα: πόσοι Έλληνες πέθαναν στην Επανάσταση; Πόσοι πραγματικά χάθηκαν στα βουνά, στα οχυρά, στις πολιορκίες, στα νησιά, στις σφαγές, στα μπουντρούμια, στις θάλασσες; Και γιατί είναι τόσο δύσκολο να μάθουμε έναν αριθμό;

Το πρώτο πρόβλημα είναι η ίδια η φύση του αγώνα. Η Επανάσταση δεν ήταν ένας οργανωμένος πόλεμος μεταξύ δύο τακτικών στρατών. Ήταν ένας αντάρτικος, χαοτικός και τοπικά εστιασμένος αγώνας που κράτησε περισσότερα από οκτώ χρόνια. Σε αυτή την περίοδο, εκατοντάδες συγκρούσεις, μάχες, πολιορκίες και καταστροφές διαδέχονται η μία την άλλη. Σπάνια κρατούνταν αναλυτικά αρχεία. Πολλές φορές οι νεκροί δεν καταγράφονταν καν με ονόματα — ήταν απλώς οι «πέσαντες» ή οι «αφανείς». Οι μαρτυρίες της εποχής, όπως αυτές του Φωτάκου, του Μακρυγιάννη ή του Τρικούπη, δίνουν εντυπωσιακές εικόνες αλλά σπανίως αριθμούς.

Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι περίπου 100.000 Έλληνες σκοτώθηκαν, πέθαναν από πείνα, επιδημίες ή σφαγιάστηκαν κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει τόσο τους αγωνιστές όσο και τον άμαχο πληθυσμό. Η σφαγή της Χίου μόνη της αφαίρεσε τη ζωή από περίπου 40.000 ανθρώπους, ενώ χιλιάδες ακόμη αιχμαλωτίστηκαν και πουλήθηκαν ως δούλοι. Στην Κάσο και τα Ψαρά, οι απώλειες ήταν συντριπτικές. Στα Δερβενάκια, στο Χάνι της Γραβιάς, στην πολιορκία του Μεσολογγίου, οι Έλληνες πλήρωναν τη λευτεριά με αίμα.

Πέρα όμως από τις μάχες, πρέπει να ληφθούν υπόψη και οι απώλειες από τις επιδημίες και την πείνα. Ο χειμώνας του 1825-1826, όταν οι Οθωμανοί και οι Αιγύπτιοι σάρωναν την Πελοπόννησο και η χώρα βυθιζόταν στο χάος, ήταν από τους πιο φονικούς. Παιδιά, γυναίκες και γέροντες έπεφταν καθημερινά, όχι από σπαθί αλλά από την ανυπαρξία φροντίδας. Ο Μακρυγιάννης γράφει πως “ο κόσμος πέθαινε σαν τα πρόβατα”. Εκείνες οι απώλειες, ανώνυμες και σιωπηλές, σπάνια εμφανίζονται σε ιστορικές αναφορές, αλλά είναι εξίσου τραγικές.

Υπάρχουν επίσης οι χιλιάδες Έλληνες που πέθαναν στην εξορία ή σε αιχμαλωσία. Στρατιώτες που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου, γυναίκες που δεν επέστρεψαν ποτέ από τα χαρέμια, παιδιά που πουλήθηκαν και χάθηκαν στο σκοτάδι της δουλείας. Αυτοί οι θάνατοι δεν είχαν τάφο, ούτε μνημείο. Αλλά ανήκουν κι αυτοί στους νεκρούς της Επανάστασης.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η έλλειψη απογραφικών εργαλείων και η διαλυμένη κοινωνική δομή του καιρού καθιστούν κάθε αριθμό κατά προσέγγιση. Οι επίσημες ελληνικές στατιστικές της δεκαετίας του 1830, όταν πια το νέο κράτος προσπαθούσε να οργανωθεί, έδειχναν ένα πληθυσμό πολύ μικρότερο απ’ ό,τι αναμενόταν. Η αιμορραγία της δεκαετίας του ’20 είχε αφήσει βαθύ αποτύπωμα.

Το τίμημα της Επανάστασης δεν ήταν μόνο πολιτικό ή στρατιωτικό. Ήταν και ανθρώπινο. Χιλιάδες Έλληνες πέθαναν, όχι ως στρατιώτες αλλά ως άνθρωποι που βρέθηκαν στη δίνη μιας εποχής που άλλαζε τον κόσμο. Το ελληνικό έθνος αναγεννήθηκε, αλλά το κόστος ήταν ένας λαός που σε πολλά του χωριά ξεριζώθηκε, αφανίστηκε ή σώπαινε για πάντα.

 Γρηγόρης Κεντητός

sportime

https://www.tampouloukia.gr/