Μέχρι το τέλος του έτους θα παραδοθούν μεγάλα τμήματα της Ιόνιας Οδού

ΧΡ.ΣΠΙΡΤΖΗΣ-Κύριο μέλημα της κυβέρνησης η ελάφρυνση των

 διοδίων

Τον Μάρτιο αναμένεται να ολοκληρωθούν τα έργα στους πέντε μεγάλους αυτοκινητό

δρομους της χώρας ενώ ο πρώτος αυτοκινητόδρομος θα δοθεί εντός του Νοεμβρίου,

 σύμφωνα με τον υπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Χρήστο Σπίρτζη.

Σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο, ο κ. Σπίρτζης 

σχολιάζοντας την πορεία των έργων τόνισε ότι προχωρούν με ταχύτατους ρυθμούς

 προκειμένου να ολοκληρωθούν τον Μάρτιο και στη συνέχεια, όπως είπε, κύριο μέλημα 

της κυβέρνησης θα είναι η ελάφρυνση των διοδίων.Ήδη ο πρώτος αυτοκινητόδρομος θα

 παραδοθεί εντός του Νοεμβρίου (Μορέας) όπως και μεγάλα τμήματα των υπολοίπων 

εντός του έτους. «Με την ολοκλήρωση των έργων κύριο μέλημά μας θα είναι η ελάφρυνση

 των διοδίων, χωρίς επισφάλειες για τις συμβάσεις και τους οργανισμούς που

 χρηματοδότησαν αυτά τα έργα. Δεν θα είναι εύκολο αλλά πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε»

, υπογράμμισε.

http://epirusgate.blogspot.gr/

Όταν οι Ευρωπαίοι άλλαζαν σώβρακο μία φορά τον μήνα…

Αν το μεσημέρι που επιστρέφετε σπίτι αισθάνεστε βρώμικοι και θέλετε οπωσδήποτε να τρέξετε στο μπάνιο για ένα γρήγορο ντους, πρέπει να μακαρίζετε τον εαυτό σας που δεν ζούσατε σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πόλη από τον μεσαίωνα μέχρι και τον 18^ο αιώνα. Μετά την κλασική ελληνική αρχαιότητα, τη Ρώμη και το Βυζάντιο όπου η προσωπική καθαριότητα εθεωρείτο επιβεβλημένη και τα δημόσια λουτρά ήταν ολόκληροι κοινωνικοί θεσμοί, η Ευρώπη κατρακύλησε στην απόλυτη βρωμιά και δυσωδία. Με πρωτεργάτη την εκκλησία που θεωρούσε την απογύμνωση το πρώτο στάδιο για ν’ ακολουθήσουν μιαρές πράξεις και με την συνεπικουρία μιας κομπογιαννίτικης ιατρικής πολύ κατώτερης του Ιπποκράτη και του Γαληνού, η επαφή του ανθρωπίνου σώματος με το νερό θεωρήθηκε πρακτική επιβλαβής για την υγεία και πράξη βαθιά αμαρτωλή.

Για πολλές αιώνες, οι άνθρωποι του χριστιανικού και βαρβαρικού κόσμου δεν πλένονταν καθόλου, ενώ παράλληλα ζούσαν σε πόλεις και χωριά που έζεχναν από τα σκουπίδια και τα περιττώματα. Αναφερόμαστε όχι μόνο στις φτωχές λαϊκές τάξεις, αλλά και στις ανώτερες. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος 13^ος έκανε μπάνιο κάθε πέντε χρόνια και ο βασιλιάς Ήλιος Λουδοβίκος 14^ος είχε κάνει δύο μόλις μπάνια στη ζωή του μετά από ιατρική υπόδειξη, τα οποία και θεώρησε ζοφερή εμπειρία. Ο Ερρίκος Ε’ της Αγγλίας τον 15^ο αιώνα απαγόρευσε με βασιλικό διάταγμα τα μπάνια στο Λονδίνο. Οι άνθρωποι επίσης δεν έλουζαν ποτέ τα μαλλιά τους. Όταν η λίγδα πάνω στο κεφάλι γινόταν στρώμα, οι πλούσιοι έριχναν πούδρα και οι φτωχοί πριονίδι για να στερεοποιηθεί και μετά την απομάκρυναν με χτένισμα.

Οι φτωχοί δεν έπλεναν ούτε τα ρούχα τους, ενώ οι πλούσιοι φρόντιζαν να είναι σχετικά καθαρά τα ρούχα που φαίνονταν. Το 1767, ο Γάλλος βαρόνος Σομπέρ άλλαζε πουκάμισο και κολάρο κάθε δύο μέρες, αλλά σώβρακο κάθε τέσσερις βδομάδες. Όταν η μασχάλη μύριζε τραγίλα την έξυναν μ’ ένα ξυστρί, ενώ οι ευγενείς έριχναν μπουκάλια από αρώματα πάνω τους για να μυρίζουν λιγότερο. Τουλάχιστον, στα μέσα του 17^ου αιώνα εμφανίστηκε η πετσέτα του τραπεζιού και εγκαταλείφθηκε σταδιακά η τρομερή συνήθεια, κατά τη διάρκεια των δείπνων να σκουπίζουν τα λαδωμένα χέρια τους στα πουκάμισα και τα σακάκια τους.

Φυσικά, η απλυσιά αυτή είχε γίνει μέρος και της κρατούσας ερωτικής αισθητικής. Όποια γυναίκα πλενόταν συχνά ονομαζόταν παστρικιά, δηλαδή πόρνη. Αντιθέτως, όσο πιο άπλυτη και απεριποίητη ήταν μια γυναίκα στις κρυφές της περιοχές, τόσο πιο ενάρετη θεωρούνταν. Όσο για τους άνδρες συζύγους, θεωρούσαν τη βρωμιά και τη δυσωδία της γυναίκας τους ως το απόλυτο ερωτικό ελιξίριο. Είναι πασίγνωστη η φράση που έγραψε ο Ναπολέων Βοναπάρτης σε επιστολή του από το μέτωπο της Ιταλίας προς την σύζυγο του Ιωσηφίνα: «Σε τρεις μέρες θα είμαι στο Παρίσι. Μην πλυθείς…»

Δημήτρης Καμπουράκης

www.lionnews.gr

ΣΥΡΡΑΚΟ-Ένα διαμάντι φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από πέτρα ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Το Συρράκο είναι ένα διαμάντι φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από πέτρα, ένα αριστούργημα ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής που διατηρεί αναλλοίωτο το χρώμα και την αρχοντιά του.

Ένα ακόμη πολύ καλό βίντεο με drone δημιούργησε για το χωριό με τα  αρχοντικά,τα πετρόχτιστα γεφύρια, τις λαξευτές πέτρινες βρύσες και τα σοκάκια, ο Σωτήρης Νάτσιος.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

http://epirusgate.blogspot.gr/

Κινδυνεύει η Χιμάρα… Γκρεμίζουν τα σπίτια Βορειοηπειρωτών… Τελεσίγραφο για την εκκένωσή τους!

Έκρυθμη είναι η κατάσταση στη Χιμάρα, η οποία εδώ και μήνες βιώνει κλίμα τρόμου το οποίο εκπορεύεται από την Κυβέρνηση των Τιράνων σε συνεργασία με την Δημοτική Αρχή.

Στο στόχαστρο βρίσκονται οι περιουσίες των Βορειοηπειρωτών... Αυτές αντιμετωπίζονται ως μεγάλο εμπόδιο που πρέπει να βγει από τη μέση ώστε να υλοποιηθούν τα σχέδια ανάπλασης και τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής.

Οι εντάσεις αποτελούν σχεδόν καθημερινότητα στην περιοχή. Οι διαμαρτυρίες επίσης, χωρίς όμως μέχρι τώρα να έχουν επιφέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Ανήμερα της εθνικής επετείου, της 28ης Οκτωβρίου, 19 οικογένειες παρέλαβαν ειδοποιητήριο υπογεγραμμένο από τον δήμαρχο Χιμάρας, Γιώργο Γκόρο, με το οποίο τους δίνει προθεσμία πέντε ήμερων για την εκκένωση των σπιτιών τους.

Όπως αναφέρει το έγγραφο, τα σπίτια τους θα κατεδαφιστούν για την υλοποίηση του σχεδίου ανάπτυξης του κέντρου της Χιμάρας.

Πρόκειται για κατοικίες οικογενειών που τις κληρονόμησαν από τους πρόγονους τους ή νέες κατοικίες, που κτίστηκαν τα τελευταία χρόνια με κόπους ολόκληρης ζωής σε δικό τους οικόπεδο.

Το σχέδιο αυτό έτυχε σφοδρών αντιδράσεων από τους ντόπιους κάτοικους τον περασμένο Ιούνιο.

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς ιδιαίτερες γνώσεις για να καταλάβει τον παραλογισμό και την σκοπιμότητα αυτού του σχεδίου, σημειώνει σε ανακοίνωσή της η Ομόνοια. Είναι ένα σχέδιο που δεν έγινε για να ωφελήσει τον ντόπιο πληθυσμό, αλλά για την υφαρπαγή τις περιουσίας τους και την μεταβίβαση σε τρίτους.

Χαρακτηριστικό είναι ότι πίσω από τις περίφημες 11οροφες πολυκατοικίες, ιδιοκτησίας του κ. Κοκεδήμα,-στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού Ράμα- αποφασίστηκε να γκρεμιστούν οι κατοικίες των οικογενειών Κονόμη και Μπολάνου, κτίρια 200 ετών, μόνο και μόνο για να αναβαθμιστούν τα συγκεκριμένα πολυώροφα κτίρια.

«Πρόκειται για ωμό βανδαλισμό έξω από κάθε λογική, που στόχο έχει να εκτοπίσει τους αυτόχθονες Χιμαριώτες εις όφελος ύποπτων κατασκευαστικών εταιριών.

Πώς μπορεί ένα σχέδιο να βαπτίζεται αναπτυξιακό όταν γίνεται εις βάρος της τοπικής κοινωνίας, όπως έγινε στην περίπτωση της οικογένειας Μπένου, όπου η «ανάπτυξη» έδιωξε 4 οικογένειες στο εξωτερικό;», επισημαίνει η Ομόνοια και καλεί τον Πρωθυπουργό της χώρας να παρέμβει ώστε να δοθεί τέλος στα προβλήματα που έχουν ανακύψει.

Συνάμα η Ομόνοια απευθύνει έκκληση στη διεθνή κοινότητα να παρέμβει άμεσα καθώς παραβιάζονται στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα από σκοτεινούς οικονομικούς και εθνικιστικούς κύκλους, όπως χαρακτηριστικά τους αποκαλεί..

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΟΜΟΝΟΙΑ

http://www.epiruspost.gr/

Επετειακή εκδήλωση Πανηπειρωτικού Συλλόγου Πατρών

Όμορφη και συγκινησιακά φορτισμένη η εκδήλωση μνήμης για το έπος του 40 που διοργάνωσε την Πέμπτη το βράδυ, 27/10/16, στο «Σπίτι του Ηπειρώτη» ο Πανηπειρωτικός Σύλλογος Πατρών. Στα χώματα της ιδιαίτερης Πατρίδας τους και στη συνέχεια  της Βόρειας Ηπείρου, οι Έλληνες, κάτω από φοβερά αντίξοες συνθήκες,  ξεπέρασαν  τα όρια και κατέπληξαν τον κόσμο.  Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι άφησαν εκεί τα κόκκαλά τους ή σακατεύτηκαν από τον ακόμη χειρότερο εχθρό, το βαρύ χειμώνα… Μαζί τους  έγραψαν τη δική τους ιστορία οι Ηπειρώτισσες γυναίκες της Πίνδου,  αυτά τα «ξαφνιάσματα της φύσης», κατά πως λέει  το τραγούδι… Ύστερα,  με την ταυτόχρονη επίθεση της πανίσχυρης Γερμανίας, οι ηττημένοι  έγιναν νικητές και ακολούθησε η διπλή κατοχή της Πατρίδας.  Κτηνώδεις καταστροφές και εκτελέσεις, εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι από την πείνα, μεγαλειώδης αντίσταση από την πλειοψηφία του λαού μας, απελευθέρωση…

Μετά από σύντομο χαιρετισμό του Προέδρου του Συλλόγου Κ. Τσίρη, η εκδήλωση ξεκίνησε με προβολή  βίντεο  εικόνας, ήχου και αφήγησης για τα γεγονότα του 40 και ένα συγκλονιστικό οργανικό μοιρολόι  που απέδωσε  Ηπειρώτικη «ζυγιά» με τους εξαιρετικούς:  Βασίλη Ζίνγκο στο κλαρίνο, Γιάννη Γαλάνη στο λαούτο, Γιώργο Ζίνγκο στο ακορντεόν, Αλέξη Γαλάνη  στο βιολί και Ζώη Τάχο στο ντέφι.

Ακολούθησε  εμπνευσμένη  ομιλία της φιλολόγου-συγγραφέως Παναγιώτας Π. Λάμπρη με τίτλο:  «τοὺς εὐκλεεῖς προγόνους μας ἂς μιμηθῶμεν»… Πώς τα καταφέραμε εμείς οι επίγονοι και όσοι μας κυβέρνησαν τις τελευταίες δεκαετίες, διερωτήθηκε, να οδηγήσουμε τη χώρα στα βράχια και πάλι κάτω από την ίδια μπότα, αυτή τη φορά με τη μορφή της οικονομικής ασφυξίας  μεγάλων τμημάτων του  λαού μας; Όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης και όλοι μας πρέπει να δώσουμε  αγώνα για  τον τερματισμό αυτής της κατάστασης…

Ακολούθησαν   συγκινητικά τραγούδια, εκτελεσμένα από τις εξαίσιες  φωνές  των Βαγγέλη και Λίντας Τάχου, συνοδεία της Ηπειρώτικης ζυγιάς και βίντεο με  λαϊκά τραγούδια από το μνημειώδες έργο του  Χ. Λεοντή «Καταχνιά», σε στοίχους Κ. Βίρβου και εκτέλεση Στέλλιου Καζαντζίδη καθώς και τα «Γυάλινα Γιάννενα» των Αφών Κατσιμίχα, σε ποίηση  Μιχάλη Γκανά. Ενδιάμεσα, απαγγέλθηκαν σπουδαία κείμενα  των  Οδ. Ελύτη, Νικηφ. Βρεττάκου, Νίκου Καββαδία, Νίκου Εγγονόπουλου, Λουκή Ακρίτα, Γιάννη Δάλλα, Γιώτας Παρθενίου, Γ. Σαραντάρη  και Ε. Μπόμπολη, καθώς και  ειδήσεις και ανακοινωθέντα από το μέτωπο.   Τις αφηγήσεις και απαγγελίες έκαναν οι: Θεόδωρος Μάνος, Αλέξανδρος Χάιδας, Παύλος Μποκογιάννης και Κώστας Τρίγγος. Τέλος ακούστηκε  από βίντεο  το συγκλονιστικό τραγούδι «Ελλάδα στους ώμους τη γη κουβαλάς», σε μουσική και στοίχους Σταμάτη Σπανουδάκη και ερμηνεία  Στέλλιου Καζαντζίδη, από το έργο «Πέτρινα χρόνια»

Την επιλογή των κειμένων έκανε η Μαρία Φωτίου, την ηλεκτρονική επιμέλεια  είχαν η Μαρίνα Πεππέ, ο Αλέξανδρος Χάιδας και ο Θεόδωρος Μάνος. Το γενικό συντονισμό  της εκδήλωσης είχαν οι: Αλέξανδρος Χάιδας και Θεόδωρος Μάνος.

Όπως όλες οι καλές αντάμωσες, η εκδήλωση έκλεισε   με την πατροπαράδοτη Ηπειρώτικη φιλοξενία: λίγος μεζές, παραδοσιακές Ηπειρώτικες πίτες, κρασί ή τσίπουρο, αναψυκτικά  για τα λιγότερα δυνατά ποτήρια και τους μικρότερους…

Ευχή όλων: ποτέ πόλεμος πια! Αλλά , «τοὺς εὐκλεεῖς προγόνους μας ἂς μιμηθῶμεν», ως υποδείγματα τρόπου ζωής και αυταπάρνησης για την πατρίδα…

Περισσότερο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

www.flashstar.skaipatras.gr

ΣΥΡΙΖΑ. Ο τελευταίος συμβιβασμός: Πάρτε την εξουσία κι αφήστε μας την κυβέρνηση

Ο Φίλης ψάλλει μαζί με τον Άδωνι το Τη Υπερμάχω στην Μητρόπολη κι ο πρωθυπουργός επισκέπτεται μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο την Μακρόνησο. Με την πρόταση του Πολύδωρα για την προεδρία του ΕΣΡ η κυβέρνηση στο όνομα της συναίνεσης, το σανίδωσε. Η διεύρυνση όταν πολύ πλατιά λέγεται ξεχείλωμα.

Η κυβέρνηση μοιάζει να παραδίδει την εξουσία για να κρατήσει την κυβέρνηση. Μάταια, μάλλον. Αν η κυβέρνηση εξαρτά τη ζωή της από την πορεία της οικονομίας -που την εξαρτά ελπίζοντας στην ποσοτική χαλάρωση- τότε δεν φτάνει να προσεύχονται από κοινού ο κομμουνιστής κι ο αντικομμουνιστής σε όλες τις Μητροπόλεις. Δεν φτάνει η Υπέρμαχος. Θα χρειαστεί Συμβούλιο των Αγίων …Πάντων. Ή έστω να συναινέσουν όλοι οι υπουργοί στο Eυρω-Συμβούλιο -που έχει περισσότερη εξουσία από τους αγίους.

«Αν δεν βγούμε στις αγορές το 2018, πάμε σε χρεοκοπία». Το λέει ο Χρυσόγονος- βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρώπη. Το λένε όλοι. Το μνημόνιο δεν βγαίνει. Το ότι φταίνε οι «κακοί δικαστές» που τα παιδάκια στους παιδικούς σταθμούς θα χάσουν τα χρήματα από τις άδειες-που είχε η κυβέρνηση πάρει από τους πλούσιους γι΄αυτό το σκοπό- είναι ένα παραμυθάκι της Θείας Όλγας που δεν πιάνει -ούτε στα παιδάκια.

Τι έχει κάνει η κυβέρνηση κοντά στα δυο χρόνια τώρα; Oύτε πρόγραμμα υπήρχε, ούτε σχέδιο. Μόνο μια λίστα δώρων στο Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης που έδειχνε πως η κυβέρνηση απεχθάνεται το ρουσφέτι και το πελατειακό κράτος γιατί προτιμά το οργανωμένο μαζικό ρουσφέτι με συλλογικές υποσχέσεις σε κλάδους που στρέφονται εναντίον τους τώρα. Η επιστολή Κατρούγκαλου στους συνταξιούχους έφτασε, αλλά η απάντηση δεν θα πάει με τα ΕΛΤΑ.

«Να μου κοπεί το χέρι που ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ» λέει ο γιος του Μποστ- άλλοτε συνεργάτη της «Αυγής». Με το χειρισμό της στο θέμα των αδειών και της απόφασης του Συμβουλίου Επικρατείας -η κυβέρνηση δεν ευτελίζει μόνο την Αριστερά, αλλά και την Πολιτική. Η επιλογή Πολύδωρα έγινε αποδεκτή με θυμηδία. Ήταν αυτός που ήθελε συνεργασία με την «Χρυσή Αυγή» που διόρισε την κόρη του στη Βουλή, που ηγήθηκε της εκστρατείας εναντίον  του Στρατηγού Άνεμου στις πυρκαγιές. Αυτόν βρήκαν;

Oι νέοι φόροι μειώνουν τα έσοδα του κράτους, όπως φαίνεται καθαρά με τα τσιγάρα, τα καύσιμα, τον τουρισμό. Θα χρειαστούν και νέοι φόροι. Δεν βγαίνει. Η κυβέρνηση βρίσκεται απέναντι από τον εαυτό της -το παρελθόν ενός κακού ΣΥΡΙΖΑ που κατηγορούσε το «παλιό καθεστώς» με την υπόσχεση να ξαναφέρει τώρα πια τα πράγματα εκεί που ήταν με το «παλιό καθεστώς».

Ο Τσίπρας εξέφρασε ως πολιτικό σύμβολο τη Γενιά των 700 ευρώ- τη Γενιά των Απέξω, όπως έλεγε ο ίδιος. Τώρα θα βρεθεί αντιμέτωπος με την Γενιά των Παραπέξω. Τη Γενιά των 400 ευρώ. Η όξυνση των σχέσεων με την Ευρώπη και στο εσωτερικό μπορεί να είναι η ηρωική λύση με φόντο τις εκλογές. Αλλά με αυτά που κάνει η κυβέρνηση μπορεί να πέσει πριν προλάβει να πάει σε εκλογές.

Toυ Νίκου Λακόπουλου

www.anoixtoparathyro.gr

Βουλιαράτες… Οι ήρωες… οι εθελοντές… οι άγνωστοι νεκροί… Η μνήμη και το χρέος!

Προσκλητήριο νεκρών.... Και μετά σιωπή... Αθάνατοι...Εκεί. Στον τόπο της θυσίας. Στα ίδια χώματα που γράφτηκαν οι πιο ηρωικές σελίδες του ελληνοιταλικού πολέμου. Εκεί που η μικρή Ελλάδα πέτυχε το θαύμα, κάνοντας την ανθρωπότητα να παραμιλά.

Στο ελληνικό στρατιωτικό νεκροταφείο στους Βουλιαράτες.

Βρίσκονται θαμμένοι μόλις 59 Έλληνες στρατιώτες από τους χιλιάδες που έπεσαν στα βουνά της Αλβανίας.

Την 1η Δεκεμβρίου του 1940 ο ελληνικός στρατός έμπαινε στο χωριό. Εκεί δημιούργησε ένα πρόχειρο πεδινό νοσοκομείο. Στο συγκεκριμένο χώρο ενταφιάζονταν όσοι χάνονταν. Για πολλά χρόνια συντηρούσε τους τάφους η εκκλησία.

Το 1972, αφηγείται στο Epiruspost, ο Γιώργος Μπάκος, ένας από τους ηλικιωμένους κατοίκους του χωριού, οι Αλβανοί πέταξαν τους σταυρούς. Τότε ένας κάτοικος έβαλε σημάδια.. Ένα σημάδι για τον καθένα. Το 1991, μετά την αλλαγή του καθεστώτος, οι κάτοικοι επανέφεραν τους σταυρούς στους τάφους των στρατιωτών.

Το νεκροταφείο στη σημερινή του μορφή, έγινε το 1999, με τη συνδρομή του Αρχιεπισκόπου Αναστάσιου....

Εκεί βρίσκονται 58 νεκροί, τα στοιχεία των οποίων είναι γνωστά. Κάποιοι βρήκαν τους δικούς τους σε αυτό το χώρο κι έχουν τοποθετήσει φωτογραφίες πάνω στο μάρμαρο.

Δίπλα ακριβώς, μαρμάρινες οστεοθήκες με νεκρούς που συγκεντρώθηκαν από διάφορα σημεία. Τα ονόματά τους γνωστά, όμως δεν έχει γίνει ταυτοποίηση.

Πάνω στο μάρμαρο ξεχωρίζει μία φωτογραφία. Θωμάς Δεβέλογλου... Ήταν από την Κωνσταντινούπολη, εθελοντής στον πόλεμο του 1940. Συγγενείς του αναζήτησαν τα οστά του σε κάθε οργανωμένο σημείο που βρίσκεται στην Αλβανία. Δεν κατάφεραν να τα εντοπίσουν. Κι άφησαν την ασπρόμαυρη φωτογραφία... Ανάμνηση και πόνος μαζί.

Κάθε τάφος είναι και μια ανθρώπινη ιστορία... Μια ιστορία ζωής.

«Το 1991, ένας συγχωριανός μου, μεγάλης ηλικίας, σήμερα δεν βρίσκεται στη ζωή, με φώναξε για να μου υποδείξει ένα σημείο στο Πλατυβούνι, όπου είχε δει να πέφτει ένας Έλληνας αξιωματικός... Δεν θέλω να πεθάνω χωρίς να έχουν μαζέψει τα κόκκαλά του, ήταν η φράση και ο καημός του», αφηγείται ο Ορφέας Μπέτσης.

Ένα χρόνο αργότερα, και ύστερα από τις απαραίτητες διακρατικές συμφωνίες, έγινε η επιχείρηση. Ο παππούς υπέδειξε το σημείο. Ήταν παιδί τότε και είχε εντυπωσιαστεί από το ρολόι του νεκρού.

Τα οστά βρέθηκαν... Πρόκειται για τον ταγματάρχη Ζώη Ζακυνθινό από τη Λευκάδα. Από τους ελάχιστους Έλληνες νεκρούς στην Αλβανία που έχουν ταυτοποιηθεί.

Στον αριστερό βραχίονα το σκουριασμένο ρολόι....

Το ρολόι που σταμάτησε για τους Έλληνες ήρωες περιμένοντας την αιώνια ανάπαυση.

http://www.epiruspost.gr/

Το ανθελληνικό «τσάμικο» ξεσάλωμα των Τιράνων και η ηχηρή απάντηση της “Ομόνοιας”

Νεκροταφεία στην Ελλάδα για τους «σφαγιασθέντες Τσαμηδες, από …φιλοναζιστικές ομάδες του Ζέρβα» απαιτούν τώρα οι οργανώσεις των Τσάμηδων αλλά και εθνικιστικοί κύκλοι στα Τίρανα, ως προϋπόθεση για να λειτουργήσουν τα δυο Νεκροταφεία για τους Έλληνες στρατιώτες πεσόντες στο Αλβανικό Μέτωπο, για τα οποία η Αλβανία έχει συμφωνήσει με διμερή συμφωνία από το …2009!

Σε ένα πραγματικό ξέσπασμα εθνικισμού με ανθελληνικό πλαίσιο, όχι μόνο το κόμμα των Τσαμηδων αλλά και αλβανικά ΜΜΕ στρέφονται εναντίον της Ελλάδας με αιχμή το «Τσάμικο» το οποίο αναζωπυρώθηκε μετα τις επαφές των δυο υπουργείων εξωτερικών και την διαμόρφωση κοινής ατζέντας που θα περιλάμβανε όλα τα «εκκρεμή θέματα» των διμερών σχέσεων.

Ο Αρχηγός του κόμματος των Τσαμηδων, Ιντρίζι που συμμετέχει στην κυβέρνηση, στη σύνοδο του κόμματος του τις προηγούμενες ημερες χαρακτήρισε το Τσάμικο “Εθνικό ζήτημα» και προανήγγειλε ότι θα προτείνει την σύσταση ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που θα ασχοληθεί αποκλειστικά με το «Τσάμικο», θα αναλάβει να εντοπίσει και να καταγράψει τα «θύματα της Ελληνικής Γενοκτονίας», ενώ ζήτησε να τεθεί το θέμα του Εμπολέμου μεταξύ δυο συμμάχων χωρών στην επόμενη Υπουργική Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Βουλευτής του Κόμματος των Τσαμηδων βρίσκοντας βήμα σε μεγάλη διεθνή διακοινοβουλευτική συνέλευση στην Γενεύη, παρουσίασε την «Γενοκτονία των Τσαμηδων» με τον ισχυρισμό ότι «σφαγιάστηκαν» από φιλοναζιστικές ομάδες και τον … συνεργάτη των Ναζί , στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα…

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, (καθώς το κόμμα έχει παρουσία στην Βουλή συμπαρασύροντας με εθνικιστικές κορώνες και άλλους βουλευτές, και συμμετέχει και στην κυβέρνηση), έχει η αναφορά του κ. Ιντρίζι ότι δεν θα επιτρέψει να λειτουργήσουν τα δυο ελληνικά στρατιωτικά κοιμητήρια, εάν προηγουμένως δεν ανεγερθούν νεκροταφεία για τους «Τσαμηδες πεσόντες» στο ελληνικό έδαφος…

Στον αλβανικό Τύπο υπάρχει καταιγισμός δημοσιευμάτων τις τελευταίες εβδομάδες για το Τσάμικο ζήτημα, που δίνει την ευκαιρία για ανιστόρητες και προκλητικές επιθέσεις εναντίον της χώρας μας.

Πάντως την «τιμή» της Ελλάδας ανέλαβε να προστατευσει ο πρόεδρος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ Λεωνίδας Παππάς που απάντησε στους ισχυρισμούς του προέδρου του κόμματος των Τσαμηδων PDIU και αντιπροέδρου της Αλβανικής Βουλής Σχπετιμ Ιντρίζι που λίγο πολύ είχε ισχυρισθεί ότι οι Έλληνες πεσόντες του Αλβανικού Μετώπου, ηταν νεκροί του Εμφυλίου Πολέμου…

Στο άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην μεγάλη αλβανική εφημερίδα “Πανόραμα» ο πρόεδρος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ δίνει ηχηρή απάντηση σε όσα έχουν ακουστεί το τελευταίο διάστημα. Μια απάντηση που έπρεπε πριν απ΄όλους να έχει δοθεί από την Ελλάδα και γι αυτό αξίζει να μεταφερθεί αυτουσια:

«Το τελευταίο διάστημα, αλβανικά και ελληνικά μέσα ενημέρωσης αφιέρωσαν αρκετό χώρο στο κόμμα PDIU και τις θέσεις του. Ως εκ τούτου, ο Πρόεδρος του έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει..

Για όσους γνωρίζουν στοιχειωδώς τα ιστορικά γεγονότα, έχουν επίγνωση της αλβανικής και ελληνικής πραγματικότητα και κυρίως ευελπιστούν στην προοπτική καλών σχέσεων μόνο αισιόδοξοι δεν μπορούν να αισθάνονται από την καλλιέργεια αυτού του φαινομένου.

Κατατάσσοντας τον εαυτό μου σε αυτήν την κατηγορία και εκπροσωπώντας την ιστορική οργάνωση της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας «Ομόνοια», θεώρησα χρέος μου να τοποθετηθώ διότι η αλβανική κοινή γνώμη στερείται αντικειμενικών απόψεων.

Φυσικά υπήρχε και το δίλλημα μήπως η τοποθέτηση μου γίνει νερό στο «μύλο» του κ. Ιντρίζι, δεδομένου ότι ο ανθελληνισμός που καλλιεργείται από μερίδα των ΜΜΕ φώλιασε για τα καλά στην αλβανική κοινωνία και τον εκκολάπτει το κόμμα του. Εκεί όμως που δεν μπορεί κανείς να σιωπά είναι τα ψέματα με τα οποία αντιμετωπίζει το θέμα των στρατιωτικών νεκροταφείων για τους Έλληνες πεσόντες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, παρουσιάζοντας τους ως θύματα ενός εμφυλίου πολέμου. Αυτούς, που ο ηρωισμός τους δεν έκανε περήφανους μόνο εμάς τους Έλληνες, αλλά κάθε άνθρωπο αυτού του πλανήτη που διέπεται από τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αρχές και αξίες. Αυτούς που ύμνησε η παγκόσμια λογοτεχνία και θαύμασαν φίλοι και εχθροί. Για τα κατόρθωμα τους αναφέρω τα λεγόμενα κάποιων προσωπικοτήτων της εποχής:

• “Λυπάμαι διότι γερνάω και δεν θα ζήσω επί μακρόν δια να ευγνωμονώ τον Ελληνικό Λαό, του οποίου η αντίσταση έκρινε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο” – Ιωσήφ Στάλιν

• «Χάριν της ιστορικής αληθείας οφείλω να παραδεχθώ ότι μόνον οι Έλληνες, εξ όλων των αντιπάλων οι οποίοι με αντιμετώπισαν, πολέμησαν με παράτολμον θάρρος και υψίστην περιφρόνηση προς τον θάνατον» – Αδόλφος Χίτλερ

• «Ο πόλεμος με την Ελλάδα απέδειξεν ότι τίποτε δεν είναι ακλόνητον εις τα στρατιωτικά πράγματα και ότι πάντοτε μας περιμένουν εκπλήξεις» – Μπενίτο Μουσολίνι

• «Όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι είναι βαθιά εντυπωσιασμένοι από το κουρά γιο και την προσήλωση του Ελληνικού έθνους που αμύνεται τόσο γενναία» Φραγκλίνος Ρούζβελ

• «Τώρα δεν θα λέμε πια ότι οι Έλληνες πολε μούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» Ουίνστων Τσώρτσιλ

Ως μέλη της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας έχουμε κάθε λόγο να αισθανόμαστε διπλά περήφανοι γιατί την ίδια ώρα που οι άλλες μειονότητες των Βαλκανίων ταυτίζονταν και συνεργάζονταν με τον κατακτητή, οι προγονοί μας όχι μόνο δεν συνέπραξαν με τον φασισμό, αλλά με κάθε τρόπο στάθηκαν απέναντί του, πληρώνοντας τη στάση τους με ολοκαυτώματα όπως της Γλύνας, της Σμίνετσης κ.α.

Από τους 13.000 Έλληνες πεσόντες στον πόλεμο του 1940, τα οστά των 8.000 περίπου βρίσκονται εντός της σημερινής αλβανικής επικράτειας. Λιγότεροι από τους μισούς είναι όσοι έχουν εντοπισθεί, μέσα από τις μαρτυρίες των ντόπιων ηλικιωμένων, ενώ ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που έχουν ταυτοποιηθεί . Πάνω από 5.000 ήρωες κείτονται σε ομαδικούς ή μεμονωμένους τάφους, γνωστούς ή άγνωστους. Πολλοί άλλοι κείτονται ακόμα άταφοι στις απότομες χαράδρες. Μια θλιβερή κατάσταση που μας εκθέτει όλους.

Οι Γερμανοί στρατιώτες που σκοτώθηκαν στην Ελλάδα στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο αναπαύονται σε δυο πρότυπα νεκροταφεία, στο Μάλεμε της Κρήτης και την Αττική. Γιατί η τιμή στο νεκρό στρατιώτη, ακόμα και αν είναι κατακτητής, είναι ιερή υποχρέωση από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο σεβασμός και η απόδοση τιμών στους Έλληνες ήρωες του 40’ είναι ανεξόφλητο χρέος, όχι γιατί το έχουν ανάγκη η ίδιοι, αλλά η Ιστορία.

Οι προθέσεις του PDIU είναι γνωστές και φροντίζουν να μας τις κάνουν ξεκάθαρες με τον τρόπο που παζαρεύονται την εξουσία. Αυτό που είναι ακόμα πιο ανησυχητικό, είναι η έλλειψη αισθητηρίων της κεντρικής εξουσίας που ανέχεται και δεν απομονώνει αυτό το φαινόμενο. Όχι για να δείξει το καλό πρόσωπο σε έναν στρατηγικό εταίρο όπως είναι η Ελλάδα, αλλά για να προστατεύσει τον εαυτό της. Όσο νωρίτερα το καταλάβει, τόσο καλύτερα θα είναι για όλους. Είμαι πεπεισμένος ότι η ίδια η κοινότητα των Τσάμηδων, με την οποία η Ελληνική Μειονότητα έχει πολύ καλές σχέσεις, ούτε την εκφράζει η πολιτική του κ. Ιντρίζι, ούτε και ταυτίζεται με αυτήν. Δεν είναι τυχαίο ότι η κοινότητα των Τσάμηδων που ζει κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα και απολαμβάνει τα οφέλη της καλής γειτονίας, δεν στηρίζει αυτή την πολιτική παράταξη.»

Του Γιώργου Πετράκη

www.mignatiou.com

Ο έρωτας στα χρόνια του πόλεμου μέσα από γράμματα του '40

Στην εποχή της μεγάλης συμφοράς, που η ανθρωπινή ζωή κρέμεται από μια κλώστη, η αγάπη και ο έρωτας λυτρώνουν κι ενίοτε σώζουν ψυχές και ανθρώπους... Ο έρωτας του Γιάννη Χαλκουτσάκη και της Τιτίκας είναι μια ιδιαίτερη ιστορία αγάπης στα χρόνια του πόλεμου του '40, που αποκαλύφθηκε, πρόσφατα, μέσα από τα γράμματα (πάνω από 100) που βρήκε η κόρη του ζευγαριού, Ελένη Χαλκουτσάκη, αρχιτέκτονας, που ζει σε Αθήνα και Τήνο.

Για πρώτη φόρα, η Ελένη Χαλκουτσάκη μίλησε για την αγάπη των γονιών της στο σχετικά πρόσφατο 2ο Διεθνές φόρουμ Ρώσων συγγραφέων της Τήνου, όπου συμμετείχε με αφορμή βιβλίο που ετοιμάζεται να εκδώσει.

Ο ήρωας της ιστορίας, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο, ήταν σε επικίνδυνη μυστική αποστολή διαβίβασης πληροφοριών για τις γερμανικές οχυρώσεις και πολεμικές κινήσεις των Ναζί στη Μήλο. Και η ηρωίδα, μία από τις πρώτες Ελληνίδες επαγγελματίες σολίστ βιολιού και βιόλας, με πλούσια προσφορά στον τόπο της και το εξωτερικό. Ο έρωτας τους βρήκε πριν από τον πόλεμο, κράτησε 9 χρόνια με αλληλογραφία, μέχρι το 1948, και ολοκληρώθηκε με έναν ευτυχισμένο γάμο, με παιδιά και μια ευτυχισμένη κοινή ζωή ως τα γεράματα. Ο Γιάννης και η Τιτίκα μπορεί να μην ζουν πια, αλλά υπάρχουν τα γράμματα και τα έργα τους, που τους καθιστούν. «αθάνατους».

«Το χρονικό της αλληλογραφίας των γονιών μου, που τους χώρισε ο πόλεμος του '40, είναι μία εννιάχρονη περιπέτεια που, κατά περίεργο τρόπο, κράτησε τον πόλεμο μακρυά τους, οδηγώντας τους σ' έναν κόσμο δικό τους ― όπου κατοικούσαν μόνο οι δυο τους, αφήνοντας απ' έξω τη δίνη του πολέμου (τόσο του Β΄ Παγκόσμιου όσο και του Εμφύλιου, αμέσως μετά). Αυτό το γεγονός το διαπίστωσα, όταν με συγκίνηση αρχειοθετούσα τα γράμματά τους, που είναι από το 1939 (με τη μητέρα μου δεκαεξάχρονη) ως το 1948» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κόρη τους Ελένη Χαλκουτσάκη.

«Θα ανοίξω το πρωί το παράθυρο κι όπως θα μου μυρίσει το μικρό δεντράκι της αυλής, θα φέρω μπροστά μου την εικόνα σου, γλυκιά μου αγάπη και θα πω πως η άνοιξη για μας ξαναγύρισε. Καληνύχτα αγαπημένε μου».

Στα ερωτικά γράμματα του Ιωάννη Χαλκουτσάκη και της Τιτίκας Μότσιου δεν υπήρχε ίχνος πολέμου, σαν αυτοί οι δυο να ζούσαν σε μια εποχή ειρήνης.

«Η περίπτωσή τους έχει ιδιαίτερη σημασία ― λέει η κ. Χαλκουτσάκη ― διότι πρέπει να παραλληλίσει κανείς τα όσα, λυρικής έμπνευσης, έγραφε ο πατέρας μου στα γράμματά του προς τη λατρεμένη του, με τα όσα εξιστόρησε αργότερα στο βιβλίο του Ή Μήλος στην Κατοχή' (εκδόθηκε το 1995) για την ίδια ακριβώς εποχή, σχετικά με τα γεγονότα, στα οποία πρωταγωνίστησε και τα οποία διαδραματίζονταν στη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής της Μήλου».

Οι δύο τόσο διαφορετικοί αυτοί άνθρωποι, παρέμειναν σ' όλη τους τη ζωή ερωτευμένοι. Υπέφεραν τα πάνδεινα στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

«Η μάνα μου αναγκάστηκε να καταφύγει για μερικά χρόνια σε ένα χωριό, κοντά στη γενέτειρά της, τη Λάρισα, η οποία βομβαρδιζόταν ανηλεώς. Από 'κει του έγραφε τρυφερά γράμματα αγάπης και ποιήματα (μόνο για εκείνον). Είχαμε ανακαλύψει παλιότερα και μια αξιοπρόσεκτη συλλογή ποιημάτων της που ήθελε να εκδώσει, αλλά όταν τελείωσε ο Πόλεμος την κέρδισε οριστικά η κλασική μουσική. 

Ο πατέρας μου συμμετείχε σε επικίνδυνη μυστική αποστολή διαβίβασης πληροφοριών για τις γερμανικές οχυρώσεις και πολεμικές κινήσεις των Ναζί στη Μήλο, που ανέλαβε να διοχετεύει στο Στρατηγείο των Συμμάχων στη Μέση Ανατολή, όντας υπολοχαγός Πυροβολικού, κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη των Γερμανών. 

Στη συνέχεια πήρε μέρος στον αγώνα του Ιερού Λόχου (Ελληνικών Κομμάντος) για την εκδίωξη των γερμανικών στρατευμάτων, που παρέμειναν οχυρωμένοι και μαχόμενοι αρκετούς μήνες μετά την ήττα των Ναζί, και τους οποίους ο Ι.Λ. κατάφερε να εκδιώξει από τη Μήλο στις 9/5/45, με μικρή συμμαχική συνδρομή, ακριβώς την ίδια μέρα που γιορτάζουν και οι Σοβιετικοί τη νίκη τους. Σ' αυτόν παραδόθηκαν επίσημα οι Γερμανοί της Μήλου, όταν τη μέρα αυτή τους αποκαλύφθηκε η πραγματική του ιδιότητα!».

Σήμερα, η Ελένη Χαλκουτσάκη, με σκοπό να γίνει ― μέσω του διαδικτύου ― παγκόσμια γνωστός ο αγώνας για την εκδίωξη των Γερμανών από τη Μήλο, μεταφράζει στα αγγλικά το βιβλίο του πατέρα της, Γιάννη Χαλκουτσάκη «Η Μήλος στην Κατοχή». Ο νέος τίτλος του θα είναι «The venue of Milos». 

Όπως λέει η ίδια, το βιβλίο στην αγγλική γλώσσα θα είναι εμπλουτισμένο με στοιχεία χαρτογραφικά και φωτογραφικά, με τωρινή τεκμηρίωση για τις πολλές γερμανικές οχυρώσεις και τους χώρους όπου διαδραματίστηκαν σημαντικά γεγονότα. 

Ενώ επισημάνει, ότι όλες οι γερμανικές οχυρώσεις ήταν κατασκευασμένες, μέσω καταναγκαστικών έργων, από τους απλούς ανθρώπους της Μήλου. 

Η πενιχρή «αποζημίωσή» τους σε ελληνικό νόμισμα, γινόταν στην ουσία με τα χρήματα που κατάκλεψαν οι Ναζί από την Ελληνική Πολιτεία με το λεγόμενο «Κατοχικό Δάνειο», που ταλανίζει ακόμη την Ελλάδα ως θέμα «Γερμανικών Αποζημιώσεων». Ας μην ξεχνούμε ότι η μισθοδοσία των ίδιων των δυνάμεων Κατοχής καλυπτόταν από το... ελληνικό Δημόσιο!" υπογραμμίζει.

Ως μέλος του ελληνικού στρατού, που αντιστάθηκε συνολικά για ένα διάστημα πολύ μεγαλύτερο απ' ό,τι οι άλλες δυτικές χώρες, μετά τη δραματική υποχώρηση ο Ιωάννης Χαλκουτσάκης κατέφυγε στη γενέτειρά του τη Μήλο, το γνωστό νησί της Αφροδίτης. Προσπαθούσε να βγάζει το άγχος της ήττας, φροντίζοντας τα δέντρα του περιβολιού του και κτίζοντας εκεί ένα μικρό σπιτάκι για να στεγάσει την αγάπη του...

Την πιο μαύρη εποχή, δηλ. στις 22 Νοεμβρίου 1942, σε στιγμές απελπισίας, θλίψης και αθέλητης απραξίας συνέχιζε να γράφει ερωτικά γράμματα στην αγαπημένη του Τιτίκα:

«.εν τω μεταξύ βράδιαζε. Άναψα το τζάκι (τώρα τελευταία έκαμα και τζάκι στο σπιτάκι ΜΑΣ) ξάπλωσα σε μια πολυθρόνα και σου αφιέρωσα δυο ολόκληρες ώρες σκέψης και προσήλωσης. Κρατούσα τη φωτογραφία σου, σε κυτούσα και σου μιλούσα. Δεν είναι δυνατόν, κάτι θάνοιωσες χθες Σάββατο 6-9 το βράδυ. Κάποιο ψυχικό φαινόμενο θα σου 'φερε τον παλμό της αγάπης μου. 

Μέσα από το παίξιμο της φλόγας, όπως την κυτούσα, σχημάτισα την μορφή σου. Δυο μάτια, τα μάτια σου, πότε - πότε με κοίταζαν γλυκά και παραπονεμένα. Το παράπονο του χωρισμού. Το ξέρω, Τιτίκα μου, το έχω χορτάσει πιο αυτό το πικρό παράπονο. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ούτε και η δεύτερη. Είναι όμως η τελευταία. Λίγος καιρός ακόμη μας μένει, λίγοι μήνες. Και έπειτα πια θα ενωθούμε για πάντα». 

Προετοιμάζω ψυχικά τον εαυτό μου για την ανύψωσι. Νοιώθω την αγιότητα της στιγμής που δυο υπάρξεις πλασμένες για να ζήσουν μαζί θα ανεβούν στον Παράδεισο της αγάπης των. Θα 'ναι μεγάλη, Τιτίκα μου, απέραντα μεγάλη η στιγμή εκείνη, η αγία που τίποτα δεν μπορεί να την περιγράψει. Όσα κι' άν διάβασα, και διαβάζω πολύ τώρα τελευταία, σε κανένα στίχο, σελίδα ή βιβλίο δεν βρήκα την περιγραφή που της αξίζει».

Και στη συνέχεια στο ίδιο γράμμα:

«.Περιφέρω τον αηδηασμένο εαυτό μου χωρίς κανένα ενδιαφέρον εδώ και εκεί. Μόνο στα Βούρλα (σ.σ. στο περιβόλι) αναπνέω. Χωρίς να κάνω τίποτα απλώς να γυρίζω και να μιλώ με τα δέντρα και τα λουλούδια ξεσπώ. Μιλούμε μια πολύ παράξενη γλώσσα. Ένας που αδιάκριτα θα με παρακολουθούσε δεν θα 'ξερε τι κάνω. Πηγαίνω κοντά σ' ένα δένδρο, απλώνω το χέρι και το χαϊδεύω. 

Εκείνο νοιώθει, νοιώθω κάτω από τη σκληρή του φλούδα να κυλούνε οι χυμοί του τώρα που χειμωνιάζει αργά-αργά. Την άνοιξι νοιώθω και τη ζέστη ακόμη της ζωής που ξαναγύρισε. Τους μιλώ και μου μιλούνε και όμως τίποτα δεν ακούγεται. Είναι παράξενη πολύ αυτή η κουβέντα μας. Όταν πιάνω το κλαδευτήρι να τους κόψω κανένα ξερόκλαδο τα νοιώθω να μου λένε σαν τον άρωστο που παρακαλεί τον γιατρό να μην τον πονέσει.».

Μετά την αναγκαστική αδράνεια, ήρθε η ένταση της επικίνδυνης αποστολής που του ανέθεσαν μυστικές ελληνικές οργανώσεις. Ο Γιάννης Χαλκουτσάκης οργώνει ακούραστος το νησί με τα πόδια, εκτελώντας την κατασκοπευτική του αποστολή στη Μήλο και το γειτονικό νησί την Κίμωλο, όπου δεν υπήρχαν Γερμανοί. Δίπλα του είχε μερικούς νέους πατριώτες, που διακινδύνευσαν κι αυτοί τη ζωή τους.

Διεκπεραίωνε μεταφορές άλλων κατασκόπων προς και από το νησί, των ασυρμάτων και εφοδίων τους, τους έβρισκε κρυψώνες, αλλά κυρίως έστελνε χάρτες, λίστες, περιγραφές κ.λπ. προς τον Πειραιά με καΐκια, αλλά και σαν μηνύματα ασυρμάτου προς τη Μέση Ανατολή. Όσο για τα γράμματά του στη Τιτίκα του, τα έστελνε μυστικά σε έναν θείο του τραπεζικό στον Πειραιά κι από 'κει αυτός τα έστελνε στη Λάρισα. 

Ο γάμος και ο εκ νέου χωρισμός λόγω Εμφυλίου

«Μετά την απελευθέρωση, ήρθε το χαρμόσυνο γεγονός του γάμου των γονιών μου, τον Οκτώβρη του 1945, μετά από πολλές αντιδράσεις των στρατιωτικών αρχών (που δεν τους έδιναν άδεια γάμου, λόγω της αντιστασιακής δράσης συγγενών της μητέρας μου, αλλά και της ίδιας)» αφηγείται η Ελένη Χαλκουτσάκη.

Απέκτησαν ένα κοριτσάκι το 1946, (την Ελένη) αλλά ο Εμφύλιος χώρισε ξανά τον Γιάννη και τη Τιτίκα. «Τώρα πλέον οι αποστολές του πατέρα έχουν μία μυστικότητα άλλης αιτιολογίας, βασισμένη στην έχθρα που δημιούργησε ο Εμφύλιος» λέει.

Όπως σε όλη την Ελλάδα, έτσι κι εδώ, μέλη της ίδιας οικογένειας ανήκουν σε διαφορετικές πλευρές. Στην οικογένεια της μητέρας της Ελένης, ένας θείος της, νεαρός τότε, ετοιμάζεται με θλίψη για την εξορία στα ξερονήσια και τους αποχαιρετά. Τα πραγματικά γεγονότα μνημονεύονται στο γράμμα της μητέρα της, προς τον πατέρα της:

«Ανησυχήσαμε πολύ με το ζήτημα του Κώστα (σ.σ. ο θείος) και ξεσηκωθήκαμε αμέσως. Δυστυχώς όμως παρ' όλες τις ενέργειές μας δεν κατορθώσαμε τίποτε. Χθες το βράδυ είχαμε τηλεφώνημα από την Κατίνα (σ.σ. η γυναίκα του θείου, σε διαφορετικό ξερονήσι αυτή) η οποία ήταν απογοητευμένη. Είμαστε όλοι πολύ στενοχωρημένοι γιατί είχε πυρετό ο Κώστας δύο βραδυές από κρύωμα και στενοχώρια κι' έτσι αν κάνη τόσο μεγάλο ταξείδι και υπ' αυτάς τας συνθήκας, σκέψου τι έχει να γίνη.».

Και ξαναγυρίζει στον ιδανικό κόσμο που είχαν πλάσει οι δυο τους, κλείνοντας με τα εξής τρυφερά λόγια: «Θ' ανοίξω το πρωί το παράθυρο κι όπως θα μου μυρίση το μικρό δεντράκι της αυλής, θα φέρω μπροστά μου την εικόνα σου, γλυκειά μου αγάπη και θα πω πως η άνοιξη για μας ξαναγύρισε. Καληνύχτα αγαπημένε μου.».

Ξαναβρίσκουμε τον πατέρα της Ελένης σε άλλο μέτωπο, πολεμώντας στο πλευρό του Ελληνικού Στρατού εναντίον των ανταρτών. Στην επιστολή του στις 17-4-'48 περιγράφει τη ζωή του πάνω στα βουνά της κεντρικής Ελλάδας, ωραιοποιημένη και ειδυλλιακή, για να μην ανησυχεί η γυναίκα του...

«Σήμερα θα σου περιγράψω τη ζωή μου στο χωριουδάκι. Έχω ευτυχώς από προχθές ένα καλό σπιτάκι που μένω μαζί με έναν αξιωματικό. Έχει και τζάκι, αλλά δυστυχώς δεν κάνει κρύο για να το ανάψω. Σε 100 μέτρα περνά ένα ποταμάκι, μέσα στα λιβάδια που είναι τώρα όλα λουλουδιασμένα. Το ποταμάκι αυτό έχει νερό κατακάθαρο και έτσι από προχθές κάνω το μπάνιο μου κάθε μεσημέρι. 

Έχει και μπόλικα ψάρια και σκαλίζω το μυαλό μου πώς να τα πιάσω, γιατί είναι καλά και μεγαλούτσικα. Μαζί με τα ψάρια έχει και βατράχια που καμία φορά όπως κολυμπώ μπερδεύονται στα πόδια μου και κάνω χχχχ σαν και σένα. Έπειτα από το μπάνιο στρώνω μια κουβέρτα στο γρασίδι και κάνω ηλιοθεραπεία. Όπως βλέπεις περνώ περίφημα. Μόνο δεν έχω τηλέφωνο να μπορώ να σε παίρνω. Θα ειδοποιώ τον... (σ.σ. αδελφικό φίλο) κάθε τόσο.».

www.tvxs.gr

Το βιβλίο του Ηπειρώτη συγγραφέα Γιάννη Τζώρτζη ''Αυστροβαλκανικά. Από την πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, σε προσφυγικό καταυλισμό'', παρουσιάζεται την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2016, στις 18.30', στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, 1ος όροφος), Αθήνα

Ο Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη έχει την ευχαρίστηση να σας προσκαλέσει στην παρουσίαση της ανανεωμένης έκδοσης του βιβλίου του συγγραφέα - δημοσιογράφου Γιάννη Τζώρτζη ''Αυστροβαλκανικά. Από την πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, σε προσφυηικό καταυλισμό''. την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2016, στις 18.30', στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, 1ος όροφος).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι.:

Λαοκράτης Βάσσης, Συγγραφέας, Φιλόλογος,

Κώστας Βεργόπουλος, Καθηγητής, Συγγραφέας,

Δημήτρης Καραϊτίδης, π. Πρέσβης,

Γιώργος Κοντογιώργης, π. Πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου,

Αλέκος Παπαδόπουλος, π. Υπουργός.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2016, στις 18.30', στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, 1ος όροφος).

Δήμος Ζηρού.Με λαμπρότητα και κάθε επισημότητα, διοργανώθηκαν οι εκδηλώσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940.

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και την δέουσα επισημότητα γιορτάστηκε η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 σε όλες τις Δημοτικές Ενότητες και Κοινότητες του Δήμου Ζηρού.

Στην έδρα του Δήμου τη Φιλιππιάδα, το εορταστικό πρόγραμμα άρχισε με την επίσημη δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Βησσαρίωνα.

Ακολούθησε η επιμνημόσυνη δέηση και η απόδοση φόρου τιμής στους πεσόντες του έπους του ’40 με την κατάθεση στεφάνων στο μνημείο Μπιζανομάχων.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας στην οδό Μπιζανίου, η οποία χειροκροτήθηκε θερμά από τους επισήμους και τον κόσμο.

Αντίστοιχες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στο Θεσπρωτικό, όπου τελέστηκε δοξολογία στον Ιερό Ναό Γενέσιου της Θεοτόκου και ακολούθησαν η επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο Πεσόντων και η παρέλαση των μαθητριών και μαθητών.

Τις εκδηλώσεις στο Θεσπρωτικό παρακολούθησε και τίμησε με την παρουσία του, ο Δήμαρχος Ζηρού κ. Καλαντζής Νικόλαος, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Χασίδης Χρήστος, ο αντιδήμαρχος κ. Ρεμπής Ζήκος, ο δημοτικός σύμβουλος κ. Πάντος Δημήτριος, άλλοι επίσημοι και πλήθος κόσμου.

Τις εκδηλώσεις στη Φιλιππιάδα τίμησαν με την παρουσία τους οι δύο Βουλευτές του Ν. Πρέβεζας ο κ. Κώστας Μπάρκας από τον ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Γιαννάκης Στέργιος από τη Ν.Δ. οι οποίοι κατέθεσαν και στεφάνια στη μνήμη των Μπιζανομάχων. Στεφάνια κατέθεσαν ακόμη ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Γκάρτζιος Χρήστος για τον Δήμο Ζηρού και την Εθνική Αντίσταση, η πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου της Δ.Ε. Φιλιππιάδας κα Χουλιάρα Ευαγγελία, ο κ. Γιολδάσης Βασίλειος ως εκπρόσωπος της Περιφέρειας, ο κ. Παντελής Ζέρης ως εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας, της Πυροσβεστικής, των Σχολείων της Φιλιππιάδας και άλλων φορέων.

Τελετάρχης των εκδηλώσεων στη Φιλιππιάδα ήταν η κα Κίκη Βασιλική Καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής στο 3ο Δημοτικό Σχολείο, ενώ στο Θεσπρωτικό ο κ. Φίντζος Γεώργιος καθηγητής Φυσικής Αγωγής στο Γυμνάσιο.

Δήλωση Δημάρχου

Ο Δήμαρχος Ζηρού κ. Νικόλαος Καλαντζή σε δήλωσή του, για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, αναφέρει: «Σήμερα, γιορτάζουμε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 1940, η οποία αποτελεί σταθμό στη νεώτερη ιστορία του έθνους μας.

Ενωμένος ο λαός μας φώναξε ένα ισχυρό και αταλάντευτο ‘ΟΧΙ’ στη φασιστική πρόκληση και διεκδίκησε σθεναρά τα δικαιώματά του για ελευθερία απέναντι στον κατακτητή.

Οι πολεμιστές του ‘ΟΧΙ’ θυσίασαν τη ζωή τους για υψηλά ιδανικά όπως η ελευθερία, η ειρήνη, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Έχουμε ιερό χρέος να διδαχθούμε από το πρόσφατο ιστορικό παρελθόν μας και να αντλήσουμε την απαραίτητη δύναμη ώστε να παλέψουμε στη δύσκολη εποχή που βιώνουμε.

Σήμερα καλούμαστε να στρέψουμε το βλέμμα στο μέλλον και με τον αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπεια που μας αξίζει, τον ρεαλισμό και την ψυχραιμία που απαιτούν οι περιστάσεις και αρμόζει σε μια ώριμη Δημοκρατία, να ξαναβρούμε το δρόμο μας. Καλούμαστε να προχωρήσουμε μπροστά με συνεννόηση και συνεργασία. Αυτό αποτελεί χρέος απέναντι στους αγωνιστές του 1940, αλλά και ευθύνη απέναντι στις νεώτερες γενιές”.

Εκτός των Βουλευτών του Ν. Πρέβεζας που προαναφέραμε και του Δημάρχου Ζηρού κ. Νικόλαου Καλαντζή, τις εκδηλώσεις στη Φιλιππιάδα, παρακολούθησαν οι αντιδήμαρχοι κ.κ. Ρίζος Αχιλλέας, Παπαβασιλείου Βασίλειος, Γκάρτζιος Χρήστος, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Χασίδης Χρήστος, ο πρώην Δήμαρχος Ζηρού κ. Γιολδάσης Δημήτριος, οι δημοτικοί σύμβουλοι κ. Κάλλης Θεόδωρος, κ. Κατραχούρας Κωνσταντίνος, κα Καραπάνου Αναστασία, κα Γάλλιου Μαρία, η πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Φιλιππιάδας κα Χουλιάρα Ευαγγελία, ο περιφερειακός σύμβουλος Πρέβεζας κ. Γιολδάσης Βασίλειος, πρόεδροι και μέλη Τοπικών Συμβουλίων και πλήθος κόσμου. Δημοτικοί σύμβουλοι παραβρέθηκαν και σε εκδηλώσεις Τοπικών Κοινοτήτων σε όλο τον Δήμο Ζηρού.