Οι κρουαζιέρες γυμνιστών αυξάνονται: Τι στο καλό γίνεται μέσα σε αυτά τα ταξίδια;

Και τι απαγορεύεται δια ροπάλου.

Οι κρουαζιέρες γυμνιστών έχουν εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερη, ολοένα και πιο δημοφιλή μορφή ταξιδιού για όσους θέλουν λίγες μέρες απόλυτης ελευθερίας χωρίς ρούχα. Κι ενώ για πολλούς μοιάζει με κάτι εξωτικό ή “πικάντικο”, όσοι συμμετέχουν ξέρουν καλά ότι πρόκειται για έναν κόσμο με ξεκάθαρους κανόνες, αυστηρή etikette και αδιαπραγμάτευτο σεβασμό ανάμεσα στους επιβάτες.

Μιλώντας στο Business Insider, η Τζούλι Γουίτμαϊρ —μία από τις βασικές διοργανώτριες της Bare Necessities, της μεγαλύτερης εταιρείας naturist κρουαζιέρων στον κόσμο— εξηγεί ότι οι περισσότεροι κανονισμοί δεν έχουν να κάνουν με την “ελευθερία”, αλλά με τα λεπτά όρια μεταξύ άνεσης, ιδιωτικότητας και δημόσιας συμπεριφοράς. Και ο πιο συζητημένος από όλους; Ο «κανόνας του ενθουσιασμού».

Όπως λέει η Γουίτμαϊρ, υπάρχει σαφής οδηγία: «οι άνδρες δεν μπορούν να είναι υπερβολικά ενθουσιασμένοι». Με άλλα λόγια, οποιαδήποτε ένδειξη διέγερσης θεωρείται παραβίαση του naturist κώδικα. Η ίδια προσφέρει πρακτικές συμβουλές στους επιβάτες που βρίσκονται… προ τετελεσμένου: «Αν νιώσουν τα πράγματα να κινούνται εκεί κάτω, το καλύτερο είναι να πέσουν σε κρύο νερό ή να σκεφτούν το μπέιζμπολ».

Η οδηγία αυτή δεν είναι καθόλου υπερβολική. Ένας επιβάτης εξήγησε σε συζήτηση στο Reddit ότι οι τυχαίες στύσεις δεν αντιμετωπίζονται θετικά, όχι γιατί υπάρχει προκατάληψη, αλλά επειδή αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του γυμνισμού: δεν έχει καμία σχέση με σεξουαλικό φορτίο, αλλά με άνεση και φυσικότητα. Γι’ αυτό και οι διοργανωτές είναι αυστηροί, προκειμένου να διατηρείται η κατάλληλη ατμόσφαιρα.

Αυτός ο κανόνας όμως είναι μόνο η αρχή. Η Bare Necessities έχει θεσπίσει αρκετούς ακόμη όρους, οι οποίοι μπορεί να ξαφνιάσουν όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τον naturist τρόπο ζωής. Ένας από τους πιο βασικούς είναι ότι η φωτογράφιση επιτρέπεται μόνο με ρητή άδεια. Καμία selfie στο ντεκ, κανένα “αθώο” story, καμία κάμερα χωρίς συναίνεση. Η προστασία της ιδιωτικότητας είναι απόλυτη.

e-daily

https://www.tampouloukia.gr/

Βάψ’το αγόρι μου: Τα 5 καλύτερα βαψομούσια στην Ελλάδα στα οποία υποκλινόμαστε ταπεινά

Άλλος έχει το όνομα, άλλοι έχουν τη χάρη. Ο Τζέιμς Χάρντεν φέρει το παρατσούκλι «Μούσιας», αλλά είναι αυτοί οι 5 γνωστοί Έλληνες που μπορούν να φέρουν δικαίως έναν τέτοιο τίτλο. Όχι μόνο του όμως, αλλά με παρέα.

Είναι σαν τους ανώτερους και ανώτατους αξιωματικούς στον στρατό. Υπάρχει ο σμηναγός, υπάρχει κι ο επισμηναγός. Υπάρχει ο υποπτέραρχος, υπάρχει ο αντιπτέραρχος και ο πτέραρχος. Έτσι συμβαίνει και με τα μούσια/γένια. Πάνω απ΄αυτούς που έχουν μακριά γενειάδα ή περιποιημένα μούσια, βρίσκονται αυτοί που τα κάνουν κοτσιδάκια και πάνω απ΄όλους αυτοί που τα βάφουν.

Έχουμε δει άντρες να βάζουν μάσκα προσώπου, να βάφουν τα φρύδια τους, να βάζουν 3 κιλά λακ στο μαλλί για να το στερεώσουν σαν τον Πύργο της Πίζας, αλλά απαιτεί μια ιδιαίτερη αλεγρία και ικανότητα να περνάς ένα μπογιάτισμα τις τρίχες στο σαγόνι και κάτω από τη μύτη σου.

Οι ακόλουθοι πιονέροι έχουν τολμήσει κατά καιρούς και έχουν μείνει στα κιτάπια της ιστορίας.

Σταμάτης Γονίδης

Είναι με διαφορά ο καλύτερος. Δεν έχει κωλώσει πουθενά. Δεν έχει μείνει στα κλισέ. Έχει τολμήσει, έχει πάει εκεί όπου δεν έχει πάει άνθρωπος. Ίσως δικαιολογημένα να λέει ότι έχει έρθει σε επαφή με εξωγήινους. Μετά από τέτοια επαφή πρέπει να άρχισε να παίζει με το χρώμα που είχαν τα γένια του και το κάτι σαν goatie στο σαγόνι του, ώστε μια εποχή τους είχε δώσει έναν πιο πλατινέ προς το ξανθό τόνο.

Νίκος Κοκλώνης

Ο Νίκος Κοκλώνης επιμένει σκουρόχρωμα, επιμένει μελαχρινά. Δεν αφήνει συχνά τα γένια του να μεγαλώσουν πολύ. Όταν το κάνει όμως, το ζει σκληρά, λες και είναι Ινδός πρωταγωνιστής στο Bollywood ή κάτι τέτοιο. Του δίνει και καταλαβαίνει στη μαύρη μπογιά και γίνεται ίδιος ο Μπαγκίρα από το Βιβλίο της Ζούγκλας.

Στράτος Τζώρτζογλου

O άρχοντας της Φάρμας, ο «ΕΤΣΙΕΕΕΕΕ» της καρδιάς μας, είναι συνήθως φουλ ξυρισμένος και με δερματάκι φράπα. Κάποιες φορές μπορεί να λανσάρει ένα αξύριστο λουκ κι εκεί θα βγει το ενισχυμένο χρώμα στα γένια.

Γρηγόρης Γκουντάρας

Ο Γρηγόρης Γκουντάρας δεν το προτιμάει συχνά να δίνει σκούρους τόνους στα μεγάλα γένια του, αλλά τα αφήνει να παρουσιαστούν φυσικά, γκρίζα. Όταν όμως τους περάσει το βιβεχρώμ και έρθει η αντίθεση με τους γκριζαρισμένους κροτάφους, το πάει ως το τέρμα.

Λάκης Λαζόπουλος

Μετά το τέλος του Αλ Τσαντίρι, ο Λάκης Λαζόπουλος παράτησε τα γένια και έμεινε με το μουστάκι του. Μετά επανήλθε ξανά στην πλούσια γενειάδα. Κι όταν επανήλθε, είπε να μη την έχει να κάθεται έτσι στο πολύ το γκρι, το φυσικό της, αλλά να της δώσει έναν ελαφρώς βαθύτερο τόνο, λες κι είναι μακρό φωνήεν που παντρεύτηκε την περισπωμένη.

http://www.tampouloukia.gr

Αποτελέσματα Αρχαιρεσιών Πολιτιστικής Αδελφότητας Μεροπαίων Πωγωνίου με έδρα την Θεσσαλονίκη

 

Με μεγάλη συμμετοχή και ζεστό ενδιαφέρον από τους συγχωριανούς μας, παρόλο που ήταν μια δύσκολη μέρα για την Θεσσαλονίκη λόγω του Μαραθωνίου όπου έκλεισε σχεδόν η πόλη, ολοκληρώθηκαν οι αρχαιρεσίες για την εκλογή του νέου Διοικητικού Συμβουλίου της αγαπημένης μας Πολιτιστικής Αδελφότητας Μεροπαίων Πωγωνίου, με έδρα τη Θεσσαλονίκη.

Μετά και τη συγκρότηση του ΔΣ σε σώμα, η νέα σύνθεση έχει ως εξής:

Μιχάλης Πότσης – Πρόεδρος

Ειρήνη Χατζηγιάννη – Αντιπρόεδρος

Γιώργος Τζιμούρτης – Γενικός Γραμματέας

Βασίλης Πότσης – Ταμίας

Λευκοθέα Ζήκα – Μέλος

Θανάσης Παπαζαΐτης – Μέλος

Ανδρέας Μάρης – Μέλος

Αναπληρωματικά μέλη:

Γιώργος Μητσούλης

Μαρία Μαυρογιώργου

Επιπλέον, αντιπρόσωπος της Αδελφότητας στην Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας και στην Ομοσπονδία Αδελφοτήτων και Ενώσεων Πωγωνίου εκλέχθηκε ο Ανδρέας Μάρης.

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο ευχαριστεί από καρδιάς όλους όσοι παρευρέθηκαν, τίμησαν τη διαδικασία και κράτησαν ζωντανή την αγάπη για τον τόπο μας, τη Μερόπη ή Ρομπάτες με την παλιά μας ονομασία, που μας ενώνουν με παιδικές αναμνήσεις, μεράκι και παράδοση.

Και φυσικά, η σημερινή μέρα, γιατί γιορτή είναι για εμάς κάθε φορά που ανταμώνουμε, συνεχίζεται όπως πάντα… με τσίπουρο, άφθονους μεζέδες και καλή παρέα στο παρακείμενο μαγαζί. Γιατί έτσι ξέρουμε να γλεντάμε, να ανταμώνουμε και να τιμούμε τον τόπο μας: με χαρά, ενότητα και αγάπη.

Με δύναμη και ομοψυχία συνεχίζουμε όλοι μαζί για το καλό της Αδελφότητας και του χωριού μας.

Ευάγγελος Κατσίμπρας: Σεβασμός στην Ακαδημαϊκή Κληρονομιά της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Με βαθύ σεβασμό προς το έργο και τη διαδρομή της κ. Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, καθώς και με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην ποιότητα του δημόσιου λόγου και την προστασία των ακαδημαϊκών θεσμών, παρακολουθώ τις επιθέσεις που δέχεται με αφορμή το ζήτημα της Καρυστιανού. Οι επιθέσεις αυτές υπερβαίνουν τα όρια της θεμιτής κριτικής και πλήττουν την ακαδημαϊκή ελευθερία και τις θεμελιώδεις αρχές του πολιτισμένου δημόσιου διαλόγου.

Η κ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη αποτελεί μία από τις πλέον εμβληματικές και ιστορικά καθοριστικές προσωπικότητες της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης και του δημόσιου βίου. Ως η πρώτη γυναίκα Πρύτανης ελληνικού Πανεπιστημίου και έχοντας διατελέσει τρεις φορές Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, κατέγραψε ένα μοναδικό ιστορικό και θεσμικό αποτύπωμα, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην αναβάθμιση της ακαδημαϊκής ποιότητας, της διοικητικής λειτουργίας, της ερευνητικής παραγωγής και της διεθνούς εξωστρέφειας του Ιδρύματος.

Το πανεπιστημιακό, επιστημονικό και συγγραφικό της έργο στον τομέα της οικονομικής επιστήμης χαίρει ευρύτατης διεθνούς αναγνώρισης. Η ακαδημαϊκή της πορεία περιλαμβάνει μακροχρόνια διεθνή συνεργασία με κορυφαία πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, συμμετοχή σε διεθνή επιστημονικά συμβούλια και οργανισμούς, καθώς και πλήθος δημοσιεύσεων σε έγκριτα διεθνή επιστημονικά περιοδικά. Το έργο της έχει τύχει εκτενών αναφορών στη διεθνή βιβλιογραφία και έχει επηρεάσει τη σύγχρονη οικονομική και κοινωνική σκέψη.

Έχει τιμηθεί από σημαντικούς διεθνείς θεσμούς και προσωπικότητες για την προσφορά της στην επιστήμη και την παιδεία, μεταξύ των οποίων και ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας κ. Νικολά Σαρκοζί, γεγονός που καταδεικνύει το διεθνές κύρος και την απήχηση του έργου της. Παράλληλα, είναι μέλος της Ακαδημίας της Ρουμανίας, καθώς και άλλων διεθνών επιστημονικών και πνευματικών οργανισμών, ενώ έχει ανακηρυχθεί επίτιμη διδάκτωρ από πανεπιστήμια και ακαδημαϊκούς φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Μέσα από τη διεθνή της παρουσία, έχει συμβάλει ουσιαστικά στην προβολή της ελληνικής επιστημονικής σκέψης, στην ενίσχυση του διεθνούς κύρους της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης και στη διαμόρφωση διαύλων συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδας και της παγκόσμιας ακαδημαϊκής κοινότητας.

Το έργο της έχει συμβάλει καθοριστικά στην ανάλυση των οικονομικών, κοινωνικών και αναπτυξιακών προκλήσεων της Ελλάδας, στη διαμόρφωση δημόσιου λόγου με επιστημονική τεκμηρίωση και εθνική υπευθυνότητα, καθώς και στη διατήρηση της πνευματικής ανεξαρτησίας της χώρας σε κρίσιμες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της.

Η πορεία της κ. Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη έχει ήδη καταγραφεί ως σημαντικό κεφάλαιο στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, συνδέοντας την επιστημονική αριστεία με τη θεσμική υπευθυνότητα και τη δημόσια πνευματική παρέμβαση. Η δράση της συνέβαλε στη διαμόρφωση της μεταπολιτευτικής πνευματικής ταυτότητας της χώρας, στην ενίσχυση της διεθνούς παρουσίας της ελληνικής πανεπιστημιακής κοινότητας και στην προαγωγή ενός δημόσιου λόγου που συνδυάζει επιστημονική επάρκεια, ιστορική συνείδηση και εθνική αυτογνωσία.

Η συμβολή της υπερβαίνει τα όρια της ακαδημαϊκής διοίκησης, καθώς συνδέεται με τη διαχρονική προσπάθεια της Ελλάδας για πρόοδο, θεσμική ωρίμανση, πολιτισμική αυτοπεποίθηση και παραγωγή εγχώριας επιστημονικής, οικονομικής και κοινωνικής σκέψης. Το έργο και η στάση της αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης πνευματικής και ιστορικής ταυτότητας της χώρας.

Η δημόσια κριτική προς το πρόσωπό της οφείλει να ασκείται με σεβασμό, ιστορική επίγνωση και αναγνώριση της μακρόχρονης, πολυδιάστατης και διεθνώς αναγνωρισμένης προσφοράς της. Η απαξίωση προσωπικοτήτων με τέτοιο αποτύπωμα δεν συνιστά πρόοδο, αλλά πλήγμα στο δημόσιο ήθος και στη συλλογική μας μνήμη.

Σε προσωπικό επίπεδο, αισθάνομαι ιδιαίτερη τιμή και ειλικρινή ευγνωμοσύνη για τη φιλία και τη συνεργασία της. Η πνευματική της ποιότητα, το ήθος, η γενναιοδωρία και η εμπιστοσύνη της αποτελούν για μένα ξεχωριστό προνόμιο και πολύτιμη πηγή έμπνευσης.

Σε μια περίοδο έντονων προκλήσεων για τον δημόσιο διάλογο και τους θεσμούς, είναι καθήκον όλων μας να υπερασπιζόμαστε την αξιοπρέπεια, την ιστορική μνήμη και την αναγνώριση προσωπικοτήτων που έχουν συμβάλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση της σύγχρονης Ελλάδας. Η κ. Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη αξίζει τον σεβασμό που αρμόζει σε μια προσωπικότητα με εθνικό, ιστορικό και διεθνές αποτύπωμα.

Ευάγγελος Κατσίμπρας,Πρόεδρος της Εταιρείας Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης.

Κυκλοφόρησε το 3ο φύλλο της εφημερίδας "Απόδημοι Ηπειρώτες". Διαβάστε την

Ξεφυλλίστε την

Το λινκ για το facebook: https://drive.google.com/file/d/1B5Q_aNBPrsHd75zPGCrjKQbfHzkwrzja/view?usp=sharing

Ετήσια Χοροεσπερίδα της Αδελφότητας Αετόπετρας (Ζίτσας).

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Αδελφότητα Αετόπετρας (Ζίτσας) έχει την τιμή να σας προσκαλέσει στην Ετήσια  Χοροεσπερίδα  μας που διοργανώνεται, την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026 στις 14.00 στο κτήμα Terra Verde στον Ταύρο στις 14:00 για να ανταμώσουμε και να γλεντήσουμε με την κομπανία του Μιχάλη Μπραχόπουλου.

  

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

Με εκτίμηση
Το  Δ.Σ 
Τιμή πρόσκλησης 30 ευρώ το άτομο

*Δωρεά υπέρ της Αδελφότητας

          *Δημοσιεύουμε το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας μας “Αετοπετρίτικα Νέα”.

          Καλή ανάγνωση

Απεγκλωβισμός οδηγού Ι.Χ. από λιμνάζοντα νερά στη Ρωμιά του Δήμου Ζηρού

Απεγκλωβισμός οδηγού Ι.Χ.Ε. πραγματοποιήθηκε απο την Πυροσβεστική στην Τοπική Κοινότητα Ρωμιάς του Δήμου Ζηρού, όταν το όχημά του ακινητοποιήθηκε σε λιμνάζοντα ύδατα.

Στο σημείο επιχείρησαν δύο οχήματα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Φιλιππιάδας με τέσσερις υπαλλήλους, οι οποίοι κατάφεραν να απεγκλωβίσουν με ασφάλεια τον οδηγό. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο οδηγός είναι κάτοκος διπλανής κοινότητας και είναι καλά στην υγεία του 

Έφυγε από την ζωή ο Δήμαρχος Φιλιατών Βασίλης Τζίγκος

Έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωί σε ηλικία 69 ετών ο δήμαρχος Φιλιατών, Βασίλειος Τζίγκος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, άφησε την τελευταία του πνοή στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου και νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες, δίνοντας άνιση  μάχη με την επάρατη νόσο

Η κηδεία του θα τελεστεί στους Φιλιάτες, όπου διετέλεσε δήμαρχος μέχρι σήμερα, ενώ η ταφή θα γίνει στο χωριό Πόβλα, τον τόπο καταγωγής του.

Κατά τις επόμενες ώρες, αναμένεται επίσημη ανακοίνωση από τον Δήμο Φιλιατών με λεπτομέρειες για την ημέρα και την ώρα της εξόδιου ακολουθίας, καθώς και για τις διαδικασίες που θα ακολουθηθούν για την αναπλήρωση στη διοίκηση του Δήμου

https://www.epiruspost.gr/

Υ.Γ. Αείμνηστε φίλε Βασίλη, λίγα χρόνια η γνωριμίας μας, υπέρμετρη όμως η αγάπη αλλά και ο σεβασμός που έτρεφα στο πρόσωπό σου

Χριστόφορος

Δυο συμπεθέρες διαλέγονται..................

Γράφει ο Χρήστος Τούμπουρος

Έτυχε μια φορά να είμαι αυτόπτης μάρτυρας μιας φιλονικίας και ενός απίστευτου διαλόγου, εκεί στο πεζούλι της εκκλησίας, που έκαναν δυο «απογοητευμένες» συμπεθέρες.

-Δεν μ’ λες συμπεθέρα, τι έχ’ς και κρατάς τέτοια μούτρα σαν του ζουρλού τον κώλο;

-Έχω, ακούς έχω, αμ να μην έχω;

-Τι να έχ’ς. Δεν φτάν’ που μας φόρτωσες τον μούκακα το γιο σου; Πού να τον πήγαινες και ποιος να τον έβαζε σπίτι τ’-, κι κρατάς και μούτρα;

-Άει σιαπέρα από κει μωρή παλιοσουλτούκω που μας φόρτωσες το σιάμπαλο το δικό σ’, το παλιοσιαμουρλό.

-Σιαμουρλό η δ(ι)κιά μ’ η κοπέλα; Ο σιούτος ο δ(ι)κός σ’ πάει πίσω;

-Το δ(ι)κό μ’ το παιδί είναι γκισέμ’ αλλά η δ(ι)κιά σ’ η παλιοστέρφω -που κακό χρόνο να έχ’ η Χρίσταινα που μας τη φόρτωσε- είναι πάτος αδειανός και δε στέκεται π(ου)θενά κανένας σπόρος. Ταψί σκουριασμένο.

-Συμπεθέρα, μη με κάν(ει)ς κι ανοίξω το στόμα μ’. Τότε δεν σε ξεπλέν’ ούτε ο Άραχθος.

-Για άνοιξέ το να δούμε. Τι νόμ(ι)σες; Έκανες καλά όλους τους άντρες του χωριού και νόμ(ι)σες πως θα κάν(ει)ς και μένα;

- Εγώ μωρέ έκανα καλά όλους τους άντρες; Εσένα που ξέρουν όλ’ τι βρακί φοράς και πόσο άσπρα είναι τα κωλομέρια σ’;

Ακόμα βρίζονται…

Χρήστος Τούμπουρος

Ήπειρος. Χειμώνας στο χωριό. Μια γωνιά, μια φωτιά… και μια ζωή ολόκληρη. ΒΙΝΤΕΟ

 Εκεί όπου ο χειμώνας περνά με κουβέντα και φωτιά.

Μια χειμωνιάτικη μέρα, δίπλα στο τζάκι, η κυρά Φωτεινή μας ανοίγει το σπίτι και την καρδιά της. Μας ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή, τότε που οι χειμώνες στα βουνά ήταν δύσκολοι, το χιόνι έφτανε τα δύο μέτρα και η ζωή κυλούσε γύρω από τη φωτιά.

Σε αυτό το βίντεο μαθαίνουμε πώς άναβαν φωτιά με την «ίσκα» και το «στουρνάρι» πριν υπάρξουν οι αναπτήρες, ακούμε για τα παλιά προξενιά και τους έρωτες, αλλά και ανατριχιαστικές ιστορίες για μάγια, φαντάσματα και το κακό μάτι που «έσπαγε πέτρες». Μια αυθεντική μαρτυρία για την αγροτική ζωή, τον αργαλειό και τις δυσκολίες, αλλά και την ζεστασιά της παλιάς εποχής.

Στο τέλος, η μέρα κλείνει όπως παλιά: με κρεμμύδια και ψωμί στη θράκα, ιστορίες που μένουν, και τη φωτιά που κρατά το σπίτι ζωντανό.

Παραγωγή: Greek Village Life

Το ελληνικό χωριό που πήρε το όνομά του… από το κλάμα.

Χωμένο σε ένα καταπράσινο τοπίο, μέσα σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον, ξεπροβάλλει ένα χωριό μικρό, όμορφο και όχι τόσο γνωστό.

Ένα ελληνικό χωριό που κρύβει μια ιδιαίτερη ιστορία πίσω από το όνομά του όπως συμβαίνει και με άλλα χωριά της Ελλάδας. Οι παραδόσεις και οι διηγήσεις των κατοίκων σε τέτοιες περιπτώσεις έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αυτό, λοιπόν, συμβαίνει με το Κλαυσί, είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Αν βρεθείς στην Ευρυτανία, αξίζει μια βόλτα από αυτό το χωριό και από τα γύρω γειτονικά. Ο λόγος για το Κλαυσί.

Το ελληνικό χωριό που πήρε το όνομά του… από το κλάμα

Το Κλαυσί το οποίο μπορείς να ακούσεις να το αποκαλούν και Κλαψί είναι ένας ορεινός οικισμός που μέχρι πρότινος δεν γνωρίζαμε ούτε εμείς. Η παράδοση είναι ξεκάθαρη όσον αφορά το όνομά του και πώς το απέκτησε. Λέγεται, λοιπόν, ότι αυτή η ονομασία προήλθε από τον κλαυθμό = κλάμα. Ποιο κλάμα; Είναι λένε τα δάκρυα που χύθηκαν από τους κατοίκους που επέζησαν από την τρομερή καταστροφή του χωριού κάποτε, πιθανώς από τους Γαλάτες του Βρένου το 279 π.Χ. Το χωριό θα το βρεις στους πρόποδες του όρους Κώνισκός το οποίο επίσης δεν είναι γνωστό στους πολλούς. Είναι στις ανατολικές όχθες του Καρπενησιώτη ποταμού.

Εκεί υπάρχει η εκκλησία του Μάρτυρα Λεωνίδη η οποία αποτελεί και το μοναδικό ανασκαμμένο της Ευρυτανίας από την παλαιοχριστιανική περίοδο. Είναι ένας ναός μνημείο του 5ου αιώνα. Από το ελληνικό χωριό Κλαυσί, μπορείς να απολαύσεις μια μοναδική θέα προς την κοιλάδα της Ποταμιάς ή τον ποταμό Καρπενησιώτη και το βουνό της Χελιδόνας.

Μια ανάσα από το Μεγάλο Χωριό

Κι αν δεν έχεις ακούσει το χωριό του κλάμματος, ίσως σου λέει κάτι το Μεγάλο Χωριό της Ευρυτανίας. Το αποκαλούν και μικρή «Ελβετία της Ελλάδας» και όχι άδικα. Πρόκειται για ένα χωριό γνωστό για τη φυσική ομορφιά και την αρχιτεκτονική του. Περπατώντας στα στενά θα δεις καλντερίμια και καλοδιατηρημένα κτήρια μιας άλλης εποχής. Αυτό που σε συνεπαίρνει είναι ο συνδυασμός που προσφέρει το μοναδικό φυσικό τοπίο με το παραδοσιακό στυλ του οικισμού. Ένα επιπλέον ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του χωριού είναι οι πέτρινες βρύσες που θα συναντάς κάθε λίγο στη βόλτα σου.

Αν βρεθείς στην Ευρυτανία, μην παραλείψεις να κάνεις και εκεί μια βόλτα.

Πηγή: exploringgreece.tv
agriniopress.gr

https://xiromeropress.gr

Πώς είναι να ζεις ΜΟΝΙΜΑ σε χωριό; Η εξομολόγηση ενός τύπου που έπαιζε μπάλα με αρνιά και κολτσίνα με τη θειά του.

Οι Αθηναίοι έφυγαν και πλέον στις μπασκέτες (που δεν έχουν διχτάκι) βαράω μόνος σουτάκια, χωρίς όμως να υπάρχει κάποιος για ριμπάουντ.»

Με λένε Νίκο. Μεγάλωσα σ’ ένα χωριό της Εύβοιας, με πληθυσμό λίγο κάτω από τον μέσο όρο μιας μέσης καφετέριας στο Μπουρνάζι. Ούτε διακόσιους κατοίκους τον χειμώνα και άντε βαριά τριακόσιους το καλοκαίρι. Γι’ αυτό και η ιστορία μου είναι γεμάτη μοναξιά, κατάθλιψη και άπειρες ώρες συνομιλίας με το ταβάνι. Όμως πίστεψέ με, δεν το μετάνιωσα ποτέ… Από τον δρόμο έξω από το σπίτι μου, αυτοκίνητο περνούσε ανά μία ώρα (το πολύ). Κι ας έμενα θεωρητικά στο κέντρο του χωριού. Αυτό, είτε ήταν του φούρναρη, που περνούσε στις έντεκα και κάτι και κόρναρε, είτε του σπασοπούτση εκνευριστικού τύπου που πουλούσε κοτόπουλα από τα Μέγαρα, είτε του ψαρά που έσκαγε με τα ίδια ηχογραφημένα τραγούδια (Γονίδη ή Τερλέγκα) στην ντουντούκα του. Και μέσα σε αυτήν τη νιρβάνα ξυπνούσα για να πάω στο σχολείο… Και τότε ήταν που καταλάβαινα, ότι άλλος ένας απάλευτος χειμώνας είχε μόλις ξεκινήσει. Άλλο καλοκαίρι και άλλο χειμώνας Γιατί το καλοκαίρι στο χωριό η φάση ήταν εντελώς διαφορετική. Το μέρος θύμιζε πόλη. Είχε εφηβικές φωνές, γέλια, μπάλα, καγκουριές, καφρίλες, φασώματα, ξύλο στην πλατεία και πάει λέγοντας.

Τον χειμώνα όμως, έμενα -σχεδόν- μόνος. Τα παιδιά από την Αθήνα είχαν φύγει και τα νέα παιδιά που ζούσαν μόνιμα εδώ (το τονίζω, όχι συνομήλικά αλλά νέα), ήταν ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού. Το πρόγραμμα κάθε απόγευμα είχε: μοναχικά σουτάκια και «πεταχτάρια» στο γηπεδάκι, δυο τρία -χωρίς κανένα λόγο- πηγαινέλα στην πλατεία ακούγοντας Erasport (με διακοπές), Ζωντανούς Νεκρούς και Χατζηγιάννη (τα’ χω γράψει και παλιότερα) και έκλεινε με αγωνιστικές χαιρετούρες με τον (συγχωρεμένο) Κυρ-Παντελή, τον μπακάλη που ήταν και ο μόνος προμηθευτής του χωριού. Το βράδυ από την άλλη, κατέληγα με το playstation ανά χείρας ή το αρμόνιό μου (διάβασμα ποτέ), ενώ όταν ήμουν μερακλής το έριχνα στα σκληρά που ήταν τα σήριαλ του Μανουσάκη, του Φώσκολου, του Ρώμα, άντε και του PornHub. Βλέπεις, δεν μπορούσα να πάω με τα πόδια στην καφετέρια ή στην ακαδημία μπάσκετ, γιατί από ΜΜΜ είχαμε μόνο ΚΤΕΛ, το οποίο βέβαια είχε και δρομολόγιο κάθε δύο με τρεις ώρες. Και η εξήγηση είναι πολύ απλή. Άλλο επαρχία και άλλο χωριό Οι διαφορές είναι μεγάλες. Επαρχία θεωρείται και η πόλη της Λάρισας, της Λαμίας, του Βόλου και της Θήβας (γελάει ο κόσμος). Χωριό ωστόσο, είναι το μέρος που όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Παρένθεση: Ναι, Μάνεση και Μπλέτσα. Δεν είναι παράλογο στα 200 άτομα, να ξέρεις τι μαγείρεψε ο γείτονας, τι εκπομπή βλέπει καθημερινά και με ποια κερατώνει τη γυναίκα του. Κλείνει η παρένθεση. Εκεί που όταν βαράει η καμπάνα δεν είναι για καλό και κατευθείαν παίρνεις τα τηλέφωνά σου για να μάθεις, εκεί που όταν λες θα βγω για ποτάκι, εννοείς: «Παίρνω το αυτοκίνητο μόνο το Σαββατόβραδο (κι ας είμαι 14 ετών) και κάνω μισή ώρα δρόμο για να καταλήξω στο μοναδικό κλαμπάκι που είναι ανοικτό και έχει τέσσερις παρέες όλες κι όλες». Καλά για καθημερινές, ούτε λόγος.

Το σχολείο, το ωδείο, το σούπερμάρκετ, η καφετέρια, η ακαδημία μπάσκετ και ποδοσφαίρου και το φροντιστήριο ήταν στην Επαρχία. Εγώ ήμουν στο χωριό… Επομένως, οι επιλογές μου στην διασκέδαση ήταν περιορισμένες. Για να παίξω μπάσκετ (με κόσμο) έπρεπε οι δικοί μου να έκαναν κάμποσα χιλιόμετρα με το αμάξι, για να μορφωθώ σε φροντιστήρια έτρωγα πακέτο με την απόσταση και για να δω την κοπέλα μου, περίμενα να χτυπήσει το κουδούνι πρώτα. Αν υπάρχουν κάποιοι που είναι μαθημένοι από παιδιά, στις σχέσεις εξ’ αποστάσεως αυτοί είναι οι βλάχοι και μόνο. Άλλο μοναξιά Αθήνας και άλλο εκεί που μεγάλωσα… Σε κάθε περίπτωση, ο αθηναίος έχει επιλογές διασκέδασης, όμως έχει και πιο γρήγορους ρυθμούς ζωής. Από την άλλη ο χωριάτης έχει ελάχιστες -έως και καθόλου- επιλογές και οι ρυθμοί της ζωής του κυλούν βασανιστικά αργά. Κι όμως, έχοντας ζήσει και στο ένα άκρο αλλά και στο άλλο, μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι οι αργοί ρυθμοί είναι σίγουρα καλύτεροι. Έχεις άπλετο χρόνο να σκεφτείς πράγματα, καθώς και να συνομιλήσεις με τον εαυτό σου. Μπέσα τώρα, αυτή η συνομιλία μου λείπει στην Αθήνα. Δεν έχω καταλήξει ακόμα που μου αρέσει περισσότερο. Αλλά γι’ αυτό που είμαι βέβαιος είναι ότι ο μόνιμος κάτοικος στο χωριό περνάει ένα «τσακ» καλύτερα. Όσο κι αν σου φαίνεται παράλογο, έπειτα από αυτήν την ιστορία μου. Κάτι η «καλημέρα» που θα πεις, λίγο τα αυγά και τα χόρτα (δεν είναι αυτό που νομίζεις) που θα σου δώσουν απλόχερα οι γείτονες και λίγο το αγνό κουτσομπολιό στο σχολείο αφού τους γνωρίζεις όλους (από το δημοτικό μέχρι το λύκειο) και τα ξέρεις όλα, δεν συγκρίνονται με κανένα εμπορικό κέντρο και καμιά καφετέρια της Αθήνας. Γνώμη μου. 

provocateur.gr

«Διάλογος» Με τη πικάντικη χωριάτικη νοστιμιά. (Τα άκουσα πριν από πενήντα και βάλε χρόνια στο χωριό μου)

Γράφει ο Χρήστος Α.Τούμπουρος

-Στη χαλατσούκα, το παλιόσπιτο του Κωσταντή, σμίχτ’καν τα παρασάνταλα και δόστου χάλεμα ο Κότσιος, μόλις χαλέπωσε, σήκωσε τα πόδια εκείνο το παλιοχαλέπιτο, η Βασίλω. Έγινε χαμός απ’ τις μπαζοβγαινούλες κι αλίμονο και χαλασιά τ’ς άμα το μάθ’ η μάνα τ’ς. Θα τ’ς περάσ’ το κορμί στο σ(ου)φλί. 

-Τι μ’ λες; Καλά έγιναν τέτοια πράγματα και δεν το πήρα χαμπ΄ρ’; Ντιπ μπροστά στα μάτια μας; Μια χαψιά τόπος είναι μέχρι τ’ν καλύβα. 

-Και δυο και εκατόν δυο χαψιές να ήταν, άμα την βαρέσ’ στο κεφάλ’ θέλ’ πολύ; Ούι μανούλα μ’ ούι. Μια και δυο διάβ’κε για να την ποτίσ’ ο μουστερής. Άμα είναι ξερ(ι)κό το χωράφ’ διψάει πολύ για νερό. Και το λίγο και την κατεβασιά πνίγ’. 

-Είναι νταβραντισμένος ο Κότσιος. Το ‘πνιξε στο νερό το χωράφ’. 

-Μπα, κι αυτή δεν πάει πίσω. Την ξέρω εγώ. Μεγάλ’ κωλοσούσα. Θα σειόταν και λυγιόταν μπροστά τ’. Πολύ ήθελε έπειτα ο Κότσιος; Δεν ήθελε. 

-Πολύ, ξεπολύ τη δ’λειά τ’ έκανε. Μη νομίζεις τοχ’ χορτάτο το χαμπέρ’ της. 

-Τι να σ’ πω. Την παντρολογούσα με τον Βασίλ’ τον λεβέντ’, το καρποστάλ’ του χωριού κι αυτή έκανε πως δεν τον ήθελε..

-Τον ήθελαν όμως όλες οι γ’ναίκες του χωριού, παντρεμένες και ανύπαντρες, σαν λιμασμένες έκαναν. 

-Δεν τον ήθελε λέει γιατί δεν είχε μαλλιά στο κεφάλ’. Τι να της έλεγα;

-Να της έλεγες πως εκεί που χρειάζονταν -από κάτω- είχε τούφες μαλλιά. Ολόκληρ’ βελέτζα θα έφκιανε. Θα τλουπώνονταν καλά και θα θαραπαύονταν στη ζέστη.

- Αυτά π’ λες. Αμ, εκείν’ η Θανάσω που έδιωξε τον Μήτρο και πήρε εκείνο το ζαβζέκ’, τάχα πως δεν είχε έχος ο Μήτρος. Τόσα μπλάρια είχε ο πατέρας της.

-Μπα, μπλάρ’ ήταν κι αυτό. Δεν έκανε για παντρειά. Από πίσω απ’ το βρακί τ’ς μάνας του θα είναι πάντα κολλημένος. Ρούπ’ παραπέρα!

-Τι λες; Και τώρα πού είναι αυτός; 

-Τον χαζοπαντρεύουν στην Αθήνα. Μπορεί να μας φέρ’ και καμιά φλοκαρισμέν’ εδώ και να γιλάσ’ και το παρδαλό κατσίκ’. 

-Δε στέκεται χαμπέρ’ Αθηναίικο εδώ. Θα σ’κωθεί και θα φύγ’. Θα μείν’ ο Μήτρος με το μπρέλ’ στο χέρι.

-Τι μ’ λες; Μαθ’μένος είναι. Μ’ φαίνεται πως φυστοκούμπουρο έχ’. Δεν καν’ χωριό με τέτοιο. Θέλ’ βαρβάτ’ μανιβέλα. 

-Και τώρα να πούμε και τα δ’κά μας. Φτάν’ μη γίνουμε και κουτσομπόλες! Δεν μας νοιάζ’ εμάς για τον άλλο κόσμο. Εμείς κ’τάμε το κατ’κιό μας. 

-Έτσι είναι. Καλά τα λες. 

-Δε μ’ λες; Εκείνο το παιδί του αγωγιάτ’, ο Γιώργος είναι καλό παιδί, εργατικό, από καλή φαμπλιά και με έχος. Τι λες; Να σιάξω προξενιό; Ταχιά να γίν’ κι ο γάμος.

-Να κάτσεις στ’ αυγά σ’. Η κοπέλα η δ’κιά μ’ θα πάρ’ δάσκαλο. Μόλις τελειώσ’ ο Νίκος του μυλωνά εκεί στη Βελά, θα την παντρέψουμε.

-Ούχ μανούλα μ’. Ώσπου να τελειώσ’ αυτός δάσκαλος, και έρθ’ καταδώ θα τόχ’ στο μούσκιο τόσα χρόνια; Θα σαπίσ’. Μπρέσκα θα γίν’.

-Άει να χαθείς από κει παλιοκουτσουμπόλα που θα πεις χελώνα το δ’κό μ’ το παιδί. Είναι φεγγαροπρόσωπη, καρποστάλ’ αληθινό.

-Έτσι που τη θέλ’ς εσύ θα την έχεις να φέγγ’ μόνο το βράδ’. Φέξε μας και γλίστρησε τότε… Βάλτην και στο ράφ’ να μπαγιατέψ’ για τα καλά. Κι άμα βρεις γαμπρό, να αλληθωρίσω εγώ.

-Α, να χαθείς παλιοκουσκουσούρα…

(Τα άκουσα, τα άκουσα πριν από πενήντα και… χρόνια. Τα θυμάμαι, τα θυμάμαι. Ξεχνιούνται αυτά;)

(Και για να συνεννοούμαστε…

χαλιατσούκα: πρόχειρη καλύβα, το παλιόσπιτο 

παλιοχαλέπιτο: το χάρβαλο, το ερείπιο. Μεταφορικά ο άχρηστος άνθρωπος. 

χαμπέρι: το γεννητικό όργανο της γυναίκας 

μπρέλ’: το αιχμηρό απόκομμα θάμνου, αλλά και μεγάλο αγκάθι. Μεταφορικά: το γεννητικό όργανο 

φυστοκούμπουρο: κοντόκαννο εμπροστογεμές όπλο. Λειτουργούσε όπως και η φύστα, αλλά είχε μικρότερο βεληνεκές. 

παλιοκουσκουσούρα: η κουτσουμπόλα. Αρχηγός.)

Χρήστος Α.Τούμπουρος

Μπαμπίνη | Ένα χωριό που μιλά σιωπηλά μέσα στον χρόνο

Η Μπαμπίνη, ένα χωριό του Ξηρομέρου στην Αιτωλοακαρνανία, στέκεται σιωπηλό μέσα στον χρόνο, κρατώντας ζωντανές μνήμες, εικόνες και ιστορίες ανθρώπων που έζησαν σε άμεση σχέση με τη γη και τη φύση.

Μέσα από μια κινηματογραφική διαδρομή στα σοκάκια, τα πέτρινα σπίτια και τα μονοπάτια του χωριού, ανακαλύπτουμε έναν τόπο όπου ο χρόνος κυλά διαφορετικά και η απλότητα μετατρέπεται σε δύναμη.

Τα «Μονοπάτια του Χρόνου» μάς οδηγούν σε αυθεντικά χωριά, ιστορικούς τόπους και ξεχασμένες διαδρομές της Ελλάδας, καταγράφοντας εικόνες, ήχους και μνήμες που κινδυνεύουν να χαθούν.

Παραγωγή: Greek Village Life

Επικό ντουέτο ιερέων στα Τρίκαλα - "Εχε γεια Παναγιά" τραγουδάει ο (εκ Θεσπρωτικού Πρέβεζας) Μητροπολίτης

Ρεσιτάλ ερμηνείας έδωσε ο Μητροπολίτης Τρίκκης Χρυσόστομος, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης κοπής πίτας του Φιλοπτώχου Ταμείου της Μητροπόλεώς του.

Για 30 ολόκληρα λεπτά, μαζί με τον Αρχιδιάκονό του, π. Χρυσόστομο ερμήνευε παραδοσιακά τραγούδια, από "τα 12 ευζωνάκια” μέχρι το "έχε γεια Παναγιά”.

https://www.thetoc.gr/

Οι 10+2 κανόνες του «ποδοσφαίρου της αλάνας» Εσύ τους θυμάσαι…;;

Οι 10 κανόνες του «ποδοσφαίρου της αλάνας». Εσύ θυμάσαι…;;

1. Ο πιο χοντρός ήταν πάντα ο τερματοφύλακας.

2. Ο ιδιοκτήτης της μπάλας αποφάσιζε ποιοι θα παίξουν και ποιοι όχι.

3. Δοκάρια ήταν πάντα οι ζακέτες μας. Ναι, εκείνες τις οποίες έβλεπε η μητέρα σου στο σπίτι και ούρλιαζε για την βρωμιά.

4. Ο αγώνας τελείωνε μόνο όταν ήταν όλοι κουρασμένοι.

5. Δεν έχει σημασία πόσο ήταν το σκορ. Πάντα ίσχυε το «Όποιος βάλει το επόμενο κερδίζει».

6. Διαιτητής; Χαχα!

7. Αν κανείς δεν είχε μπάλα τότε και τα μπουκάλια έκαναν την δουλειά τους. Ειδικά εκείνα τα μικρά πλαστικά.

8. Αν σε διάλεγαν τελευταίο, τότε δεν έχεις καμία ελπίδα στη ζωή σου.

9. Όταν η μπάλα κολλούσε κάτω από κάποιο αυτοκίνητο το άγχος και η πίεση χτύπαγε κόκκινο.

10. Όταν ο ιδιοκτήτης τσαντιζόταν για κάποιο λόγο, είχαμε …Τέλος παιχνιδιού!

 Και βέβαια το κλασικό στα 3 κόρνερ, πέναλτι και πάνω απ' όλα η 'επιτελική' θέση μπακότερμα.

 apotis4stis5.com

http://mpampini.blogspot.gr