Ένα μόνο σχολείο έχει απομείνει σ' ολόκληρη τη Μουργκάνα, που οι μαθητές του συνεχώς λιγοστεύουν

Ένα μόνο σχολείο, το δημοτικό της Λεπτοκαρυάς,  έχει απομείνει σ' ολόκληρη τη Μουργκάνα, που οι μαθητές του συνεχώς λιγοστεύουν. Ωστόσο τα παιδάκια δίνουν τη δική τους ξεχωριστή πνοή στο χωριό, με τη βοήθεια της δασκάλας τους Ρένας Τάσσου. Έτσι και στις 28 Οκτωβρίου, έσπασαν τη... σιωπή της Μουργκάνας, απαγγέλοντας ποιήματα και τραγουδώντας για την επέτειο του "ΟΧΙ". Όταν η ύπαιθρος της Θεσπρωτίας συρρικνώνεται απειλητικά και επικίνδυνα, είναι παρήγορο στην ερημιά της Μουργκάνας να ακούγονται έστω και λίγες παιδικές φωνές και να ξυπνούν την ελπίδα...

http://katoci.blogspot.com

Κώστας Μπάρκας: Κοινοβουλευτικό έργο, διαρκής και ενεργή παρουσία στο νομό, στην καθημερινή πολιτική ατζέντα του βουλευτή Πρέβεζας.

Σε αμείωτο ρυθμό συνεχίζει τη δραστηριότητά του ο πρ. Υφυπουργός Εργασίας, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ του νομού μας, Κώστας Μπάρκας. Πέραν της έντονης κοινοβουλευτικής δράσης, με συνεχείς επερωτήσεις και αναφορές στη Βουλή για θέματα που αφορούν στη γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση στη χώρα η ειδικότερα στην Πρέβεζα - όπως  η πρόσφατη ερώτησή του για την αναστολή λειτουργίας του Φαρμακείου ΕΟΠΥΥ Πρέβεζας - η παρουσία του στο νομό είναι αδιάλειπτη. Ο κ. Μπάρκας βρίσκεται τακτικά και προγραμματισμένα κοντά στους πολίτες και τους φορείς της Πρέβεζας, πεπεισμένος ότι είναι ο μοναδικός τρόπος να μπορεί να έχει ο εκπρόσωπος των πολιτών στην εθνική αντιπροσωπεία ολοκληρωμένη άποψη για τα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών και κατά συνέπεια την δυνατότητα κατάδειξης και προώθησης λύσεων. 

Ο κ. Μπάρκας συμμετείχε στις εκδηλώσεις εγκαινίων του μνημείου πεσόντων στην κεντρική πλατεία Καναλίου καθώς και του εορτασμού της  28ης Οκτωβρίου  με την κατάθεση στεφάνου και την παρέλαση  της νεολαίας.

Όλα αυτά δεν εμπόδισαν την ενεργό συμμετοχή του και φέτος στους 7ους Εν Νικοπόλει Άκτια Αγώνα Δρόμου δέκα (10 χμ) χιλιομέτρων, εκπέμποντας το μήνυμα της αξίας της ενασχόλησης με τον αθλητισμό στα πλαίσια του σύγχρονου τρόπου ζωής. Η συμμετοχή στα φετινά Άκτια αποκτά ιδιαίτερη σημασία διότι ήταν αφιερωμένα στη μνήμη του αδικοχαμένου συμπολίτη Αστυνομικού Ηλία Καλαϊτζή, ο οποίος έτρεφε μεγάλη αγάπη για τις αθλητικές δραστηριότητες.   

Η πιο συγκινητική κατάθεση από τις Γυναίκες της Πίνδου… Στο χωριό με τους ελάχιστους κατοίκους!

Στα χωριά του Πωγωνίου και της Κόνιτσας η ιστορία παραμένει ζωντανή… Ανάμεσα στους λιγοστούς κατοίκους υπάρχουν ακόμη κάποιοι που θυμούνται κι αφηγούνται. Που έζησαν τις μέρες του 40, τις μάχες, τις νίκες, την επιστροφή του ελληνικού στρατού… Υπάρχουν ακόμη οι Γυναίκες της Πίνδου… Οι μάνες, οι κόρες, οι αδελφές.. Που κουβάλησαν πολεμοφόδια, που έφτιαξαν μάλλινες κάλτσες, που ετοίμασαν ένα φτωχικό και γρήγορο φαί… Η 28η Οκτωβρίου τους βρίσκει στα ίδια χώματα. Λίγους σε κάθε χωριό, ελάχιστους στις πλατείες.. Άνθρωποι που κουβαλούν τις μνήμες. Και με ένα δάφνινο στεφάνι τιμούν τους γνωστούς και τους άγνωστους στρατιώτες που δεν γύρισαν ποτέ πίσω!

Ορεινό χωριό, μια ανάσα από τα σύνορα της Αλβανίας η Αγία Βαρβάρα Κόνιτσας! Λιγοστοί οι κάτοικοι, ακόμη λιγότεροι τον χειμώνα!

Το χωριό όμως έχει ζήσει τα γεγονότα του 40.. Και κανένας από τους λίγους δεν μπορεί να ξεχάσει..

Με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο τίμησαν τους Ήρωες!

Με τον σεβασμό που ταιριάζει και με ένα δάφνινο στεφάνι που κατέθεσαν η κυρά Νίκη και η κυρά Μαριάνθη.

Η Νίκη Πορέτση και η Μαριάνθη Ζιάκου. Γυναίκες της Πίνδου που κουβαλούν την ιστορία στους ώμους τους και έτσι απλά την καταθέτουν.. Για τις επόμενες γενιές!

Με σεβασμό και με συγκίνηση!

Τιμούν τους ήρωες.. Απλά και σεμνά! Όπως έκαναν κάποιες άλλες γυναίκες στα χρόνια του Αισχύλου και του Σοφοκλή.. Στο Έπος του 40.. Γυναίκες της Πίνδου που τους αξίζει κάθε τιμή! Είναι αυτές που ακόμη φυλάνε Θερμοπύλες!

https://www.epiruspost.gr

«Κολλάν οι κολλιτσίδες στο νάιλον;» Το Λαογραφικό Σημείωμα της Εβδομάδας

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

«Όσο κολλάν οι κολλιτσίδες στο αδιάβροχο τόσο κολλάνε τα γράμματα στο κεφάλι σου». Πόσοι, και μάλιστα πλείστες φορές, την είχαν ακούσει αυτή τη διάγνωση από τον καθηγητή μας. «Δεν υπάρχει συγκολλητική μέθοδος για το νάιλον, το κατάλαβες;» Κατ’ αναλογία λοιπόν, αφού δεν κολάν οι κολλιτσίδες στο νάιλον, το ίδιο και τα γράμματα στο μυαλό. Και συνέχιζε: «Αμμοχάλικο έχεις στο μυαλό σου. Θα βάλουμε τον σπαστήρα, θα το κάνουμε γαρμπίλ’, μπας και σπείρουμε εδώ και κει καμιά κλίτσα γράμματα και σε βολέψουμε κάπου, να ησυχάσ’ και αυτή η κακομοίρα η μάνα σου».

Αχ, αυτή η μάνα! Παντού γινόταν κολλιτσίδα για το γιόκα της. Πήγε στο σχολείο και ζήτησε, τι ζήτησε γονυπετώς παρακάλεσε τον καθηγητή μας να περάσει ο γιόκας της, «να πάει στην παραπάνω τάξη», γιατί είχε βαλτώσει δυο χρόνια στην ίδια τάξη, για να δει τι θα κάνει παραπέρα γι’ αυτόν. Δεν πήγε μία αλλά εκατόν μία φορές. Έλεγε από μέσα του ο καθηγητής μας. «Α, πα, πα. Κολλιτσίδα μού έγινε» κι έτσι αγανακτισμένος σε μια από τις επισκέψεις της απάντησε: «Αν αυτός ο μαθητής προβιβαστεί για την Πέμπτη Γυμνασίου, τα θρανία θα πάνε στην Έκτη!» Γέλασαν και οι σοβάδες. Στην πορεία κόλλησε ο εν λόγω μαθητής, «τρούπωσε» θα λέγαμε και «απόλαυσε» τα σπέρματα που περιείχε η κολλητική ουσία, δηλαδή η κολλιτσίδα που είχε εκτοξεύσει πανταχόθεν, σ’ όλους τους πολιτικούς παράγοντες του νομού η έρμη η μάνα του. Απέδωσε η πράξη της. Πήρε μόνιμη θέση. «Κόλλησε στον δημόσιο κορβανά» καταπώς θα έλεγαν οι άλλοι που η συγκολλητική τους ύλη δεν ήταν τόσο αποδοτική.

Συνέπεια της όποιας συγκολλητικής προσπάθειας-αποδοτικής ή μη- ήταν ο κολλιτσίδας στην παρέα. Ενοχλητική η προσπάθειά του να βρίσκεται συνεχώς κοντά και μαζί με όλους και κατέληγε να γίνει κολλιτσίδα ή καταπώς τον ονόμαζαν βεντούζα, βδέλλα, τσιμπούρι. Η προσκόλληση σε μια συντροφιά γινόταν απρόσκλητα και για πολλούς λόγους. Είτε από χούι, είτε για το κέρασμα και είτε για μεταφορά ειδήσεων, συμπεριφοράς και καταπώς το είπαν «μεταφοράς πληροφοριακού υλικού δια την περιχαράκωσιν της δημοκρατίας». Εκεί να δεις πώς τσιουλαύτιαζαν και πώς τέντωναν τις κεραίες τους, δηλαδή τα αυτιά τους για να αποκομίσουν πληροφορίες. Έστω κάτι… Τις φούσκωναν, τις πολλαπλασίαζαν και τις μετέφεραν όπου δει. Ήταν τα περίφημα καρφιά, τα τσιμπούρια, οι κολλιτσίδες.

Αποτέλεσμα της όποιας συγκολλητικής ύλης, κάτι τέτοιο δηλαδή που είχε και η κολλιτσίδα, ήταν και ο κολλημένος άνθρωπος. Κολλημένος σε ιδεολογία, σε τόπο, σε άποψη, στα χούγια του και στις εμμονές του. Ήταν βαριά η ασθένειά του. Τα πάντα του έφταιγαν και από τα πάντα καταταλαιπωρούνταν. «Δεν γυρνάει με τίποτε το κεφάλι του. Κολλιτσίδα αληθινή». Και επιχειρούσαν με κραυγές, προσταγές και προστακτικές να πετύχουν κάτι. «Ξεκόλλα». «Ξεκόλλα μωρέ χαμχούια που σ’ έχει βάλ’ μέσα στο βρακί της και έγινες κολλιτσίδα στο πράμα της και δε λες να ξεκολλήσεις». Ήταν πολλές φορές οι «αθώες» συμβουλές της πεθεράς στον γιόκα της, τον κολλημένο.

Στο καφενείο του χωριού. Αρκετοί οι θαμώνες. Χαρτοπαιξία στη μια μεριά, οινοποσία στην άλλη, και μέσα στο βάθος συζήτηση. Περί ανέμων κι υδάτων. Ο περίφημος κολλιτσίδας είχε κολλήσει δίπλα τους. Είχε τεντώσει τις κεραίες τους και «τροφοδοτούνταν» πληροφορίες. Βλέποντας αυτή την σκηνή ένας θαμώνας είπε: «Η εικόνα μοιάζει με την τροφοδοσία με πετρέλαιο των πλοίων. Έχει βάλει τον αγωγό. Και γεμίζει τις αποθήκες του. Μην τον ενοχλείτε». Ο καθένας αυτοσερβιριζόταν μια και ο κολλιτσίδας ήταν ο καταστηματάρχης. Ιεραρχούσε ο άνθρωπος τη δουλειά του…

Χρήστος Α. Τούμπουρος

Νέα αναθεώρηση των ορεινών και μειονεκτικών περιοχών προανήγγειλε ο γενικός γραμματέας του ΥπΑΑΤ, Κώστας Μπαγινέτας

Νέα αναθεώρηση του χάρτη των ορεινών και μειονεκτικών περιοχών προανήγγειλε ο γενικός γραμματέας του ΥπΑΑΤ, Κώστας Μπαγινέτας, από την Κοζάνη, όπου παραβρέθηκε ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Σύμφωνα με δηλώσεις που έκανε στις κάμερες τοπικών καναλιών, κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης δεξίωσης στο δημαρχείο Κοζάνης, κατά την πρόσφατη οριοθέτηση (σ.σ. επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) "σε αρκετές περιοχές έγιναν λάθη και παραλείψεις. Την περίοδο 2021-2027 θα υπάρχει καινούρια αναθεώρηση και δυνατότητα διαπραγμάτευσης στα πλαίσια της νέας ΚΑΠ για την χωροθέτηση μειονεκτικών περιοχών." Να υπενθυμίσουμε ότι η οριοθέτηση αφορά τις δράσεις του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης, όπως την εξισωτική αποζημίωση κ.ά.

Επιπλέον, αναφέρθηκε στο μέτρο των Σχεδίων Βελτίωσης, λέγοντας ότι ως τις 15 Δεκεμβρίου έχει ζητήσει από όλους του περιφερειάρχες αποφάσεις ένταξης για τον εκσυγχρονισμό γεωργικών εκμεταλλεύσεων. Επίσης μίλησε για την προκήρυξη νέων μέτρων, όπως του μέτρου για την προστασία από τα έντονα κλιματικά φαινόμενα.

Ο κ. Μπαγινέτας επισκέφθηκε τους Πύργους, μαζί με τον περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας, Γιώργο Κασαπίδη και είδε την πολύ καλή δουλειά των αγροτών για την προστασία των μήλων και κερασιών με δίχτυα.

https://www.agro24.gr

Ζητείται χωριάτα, βλάχα, ανύπαντρη, να ξέρει να μαγειρεύει λαχανόπιτες και πολύ εργατική !!! Η αγγελία που κάνει τον γύρο του Διαδικτύου

Τόσα πολλά… προσόντα μαζεμένα είναι δύσκολο να βρεθούν. Και αυτό το μανάβικο από την Πάτρα μάλλον θα δυσκολευτεί να βρει την εργαζόμενη που αναζητεί…

Τα προσόντα που πρέπει να διαθέτει είναι:
Χωριάτα
Βλάχα
Ανύπαντρη
Πολύ εργατική και γρήγορη
Ανύπαντρη
Να ξέρει να μαγειρεύει πολύ ωραία
Να καθαρίζει πολύ καλά
Να φτιάχνει χωριάτικες λαχανόπιτες, τυρόπιτες και ζυμωτό ψωμί
Να έχει δίπλωμα οδήγησης
Να οδηγεί αγροτικό αυτοκίνητο

Α, επίσης η κυρία θα είναι κι εσώκλειστη. Βέβαια, στην αγγελία δεν αναφέρεται να θα έχει διάλειμμα έστω και για να… αυτομαστιγώνεται, αν νιώθει ότι δεν έχει βασανιστεί αρκετά μέσα στη διάρκεια της ημέρας.

www.patrasnews.gr

Για όσους δεν γύρισαν από το μέτωπο του '40.

Πέρασε η 28η Οκτωβρίου και είναι ανάγκη να θυμηθούμε εκείνους που αγωνίστηκαν στον πόλεμο του'40. Αρκετοί απ' αυτούς δεν γύρισαν πίσω. Περίπου 8.000 έμειναν για πάντα στη γειτονική χώρα άταφοι οι περισσότεροι. Σκύβουμε ευλαβικά το γόνυ μπροστά στους τάφους των νεκρών της Ελληνικής Ελευθερίας. Τιμούμε εκείνους πού αγωνίστηκαν για τον διπλασιασμό των ελληνικών εδαφών στο έπος της Αλβανίας, με τις κακουχίες και τις περιπέτειες ενός στρατού που κλήθηκε να υπερασπίσει την πατρίδα του σ' έναν πόλεμο που κήρυξαν απροκάλυπτα οι δυνάμεις του άξονα. Τιμούμε τη μνήμη των υπέρ Πίστεως και Πατρίδος ηρωικώς πεσόντων κατά τον πόλεμο του 1940-41 εναντίον της Ιταλίας του Μουσολίνι.

Έτσι όπως ξεκινάει να καταγράφει η νεότερη ιστορία τις σκληρές ημέρες του πολέμου στην μάχη του Καλπακίου. Παραμονές του 1940, η 8η Μεραρχία Ηπείρου με επικεφαλής τον υποστράτηγο Κατσιμήτρο Χαράλαμπο οργάνωσε την άμυνα στα γύρω υψώματα της Γκραμπάλας, της Ασόνισσας, της Βελλάς και των Γρεμισιών. Στο ύψωμα της Βελλάς διασώζονται μέχρι σήμερα τα ίχνη των χαρακωμάτων. Ο υποστράτηγος Κατσιμήτρος, παρά τις αντίθετες απόψεις του Γενικού Επιτελείου που προέβλεπε άμυνα στα Τζουμέρκα, διέταξε να κρατήσει την γραμμή άμυνας στο Καλπάκι μέχρι εσχάτων. Πέτυχε να αναχαιτίσει την Ιταλική εισβολή και στις 10 Νοεμβρίου 1940 η 8η Μεραρχία πέρασε από την άμυνα στην επίθεση. Ιδιαίτερα στα υψώματα της Γκραμπάλας, ανατολικά του Καλπακίου, έγιναν οι πιο αιματηρές συγκρούσεις. Η μάχη αυτή υπήρξε καθοριστική για όλη την διεξαγωγή και εξέλιξη των πολεμικών επιχειρήσεων της Πίνδου.

Τώρα στην πλαγιά του λόφου προφήτης Ηλίας, το καλοδιατηρημένο ΟΧΙ θυμίζει την εποχή εκείνη. Θυμίζει τα ένδοξα πάτρια εδάφη. Σήμερα στην είσοδο του Καλπακίου υπάρχει το Πολεμικό Μουσείο του '40, σημείο αναφοράς για τον αγώνα του έπους, κρυφή δύναμη της ιστορίας του Ελληνοϊταλικού πολέμου, μέσα από τα τεκμήρια της συλλογής του. Στολές, όπλα, πυροβόλα, αντικείμενα, λάφυρα, έγγραφα, μετάλλια, φωτογραφίες συνθέτουν ένα μοναδικό σκηνικό προβάλλοντας έτσι τις γνωστές και άγνωστες πτυχές του πολέμου, που σε κάποιους ενδυναμώνει μνήμες και σε άλλους θύμηση. Οι στρατιώτες, άριστοι οικοδεσπότες, πρόθυμοι ξεναγοί λύνουν τις απορίες των επισκεπτών σχετικά με τα γεγονότα του πολέμου, δείχνουν τα πλούσια εκθέματα και προβάλουν την ηχητική αναπαράσταση της μάχης του Καλπακίου.

Τον προηγούμενο χρόνο βρεθήκαμε επισκέπτες στο Μουσείο πολέμου του '40 στο Καλπάκι Ιωαννίνων. Εκείνη τη φορά είχαμε ταξιδέψει ειδικά για αυτόν το σκοπό, να ξεναγηθούμε αλλά και να ενημερωθούμε σε αυτό, με δεδομένο ότι συγγενικό μας πρόσωπο βρέθηκε επιστρατευμένος στην πρώτη γραμμή. Καθ' όλη τη διάρκεια της πολύωρης περιήγησης, ανακαλύπταμε ενδιαφέροντα σημεία και πράγματα και αυτό οφείλονταν στο υποβλητικό και εξαιρετικά οργανωμένο, με στρατιωτική τάξη, περιβάλλον του μουσείου. Κοντοσταθήκαμε σε ένα ξύλινο βάθρο που επάνω φιλοξενούσε πολύτομη μεγάλη έκδοση με ονόματα όλων των πεσόντων στρατιωτών και αξιωματικών του πολέμου. Λέξεις και στοιχεία, στα οποία ανατρέχει κανείς να βρει τον δικό του χαμένο στρατιώτη στις σελίδες μιας πολύ σημαντικής έκδοσης του 1990, ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ 1940-1945, από την διεύθυνση ιστορίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Στοιχεία τα οποία κρατούσε για χρόνια, από τότε που η σκληρή πραγματικότητα της κήρυξης του πολέμου την 28η Οκτωβρίου 1940, ήρθε αντιμέτωπη με την μακρά πορεία των στρατιωτών μας στο μέτωπο.

Αρχίσαμε να ξεφυλλίζουμε και να διαβάζουμε, ονόματα, αμέτρητα ονόματα κατ' αλφαβητική σειρά. Ασυναίσθητα, θαρρείς πως κάποιος μας καθοδηγούσε, στο γράμμα Π, βρεθήκαμε προ εκπλήξεως!

Παπαδόπουλος Μιχαήλ του Εμμανουήλ. Στρατιώτης. Γεννήθηκε στην Ερμούπολη Σύρου των νήσων Κυκλάδων το 1912, του 4ου ΣΠ. Πέθανε στο 1° Πεδινό Νοσηλευτικό Τμήμα (Μονή Βελλάς) στις 15 Φεβρουαρίου 1941.

Ρίγη συγκίνησης, δέους και δάκρυα ήταν η πρώτη αντίδραση. Καταλάβαμε ότι επρόκειτο για τον δικό μας άνθρωπο! Τον θείο που δεν γνωρίσαμε ποτέ, τον νέο που έφυγε σε ηλικία 29 ετών από το νησί του τη Σύρο, επιστρατευμένος στην πρώτη γραμμή για το καθήκον. Τον θείο που άφησε την τελευταία του πνοή στα πάτρια εδάφη, αλλά κανένας μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν τον είχε αναζητήσει συνειδητά. Επρόκειτο για τον Παπαδόπουλο Μιχαήλ του Εμμανουήλ, που ήταν από την Ερμούπολη της Σύρου, κληρωτός του 1937. Στην επιστράτευση του Οκτωβρίου 1940 εντάχθηκε στον 10ο Λόχο του 4ου Συντάγματος Πεζικού με έδρα το Καλπάκι. Τραυματίστηκε στις πρώτες επιχειρήσεις του Ελληνοϊταλικού πολέμου στον τομέα της Βήσσανης Πωγωνίου της Ηπείρου και μεταφέρθηκε στο 1° Πεδινό Νοσηλευτικό Τμήμα Μονής Βελλά που λειτουργούσε κοντά στο χωριό Καλπάκι. Τα βαριά τραύματά του δεν επουλώθηκαν, έκλεισε τα μάτια στις 15 Φεβρουαρίου 1941 σε ηλικία 29 ετών έχοντας φυλαγμένες τις σκληρές εικόνες εκείνης της εποχής. Δεν είχε την τύχη να επιστρέψει στο νησί του, δεν είχε την τύχη να ακούσει την γέννηση του παιδιού του, δεν είχε την τύχη να ξαναδεί την οικογένεια που προσπάθησε να χτίσει.

Έτσι φτάσαμε στον εντοπισμό του εμείς οι δύο μοναδικοί συγγενείς του. Κανείς δεν τον αναζήτησε ποτέ πριν. Ακολούθησε με την βοήθεια της 8ης Μεραρχίας στα Γιάννενα έρευνα για την ανεύρεση των οστών του. Άλλωστε μετά τις διαπιστώσεις αυτές θεωρήσαμε την έρευνα χρέος και ηθικό καθήκον. Περιμέναμε υπομονετικά την ανακοίνωση κάποιου νέου που θα αφορούσε τον δικό μας φαντάρο.

Μέχρι τον Αύγουστο του 2015 κανένας δε γνώριζε πού και αν φυλάσσονταν τα οστά του. Βρισκόμασταν στην ιδιαίτερή μας πατρίδα όταν ενημερωθήκαμε στις 23 Αυγούστου, παραμονή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ότι είχε ενταφιαστεί αρχικά στο έδαφος της I. Μονής Βελλά και στην συνέχεια μετά την εκταφή του, τα οστά μεταφέρθηκαν και φυλάσσονται μαζί με άλλους 83 πρώτους πεσόντες στρατιώτες, σε οστεοφυλάκιο, με αριθμό 68, το οποίο βρίσκεται στο στρατιωτικό κοιμητήριο στο χωριό Δολιανά.

Η έντονη επιθυμία τόσο η δική μας όσο και των αδελφικών μας φίλων, ήταν να επισκεφθούμε άμεσα την τοποθεσία και έτσι στις 24 Αυγούστου 2015, ημέρα της γιορτής του Κοσμά του Αιτωλού, βρεθήκαμε εκεί για πρώτη φορά μετά από 69 χρόνια, για να τιμήσουμε τον δικό μας άνθρωπο και εκείνους που έμειναν για πάντα στα βορειοηπειρωτικά βουνά. Στην επίσκεψη παρευρέθηκαν ο ιερέας του χωριού, π. Φίλιππας Τσιδώνης, ο διοικητής του Στρατοπέδου Λορέντζου Μαβίλη Αντισυνταγματάρχης Τζαχρήστος Κωνσταντίνος, ο Υπολοχαγός Παπαϊωάννου Κωνσταντίνος, ο Αρχιλοχίας Μαρτίνης Σοφρώνης, οι καλοί φίλοι Νικόλαος και Ευφημία Πέτσιου και εμείς Εμμανουήλ Παπαδόπουλος και Βασιλική Τράκη.

Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη από συγκίνηση και σε αυτό βοηθούσε το υποβλητικό περιβάλλον του εξαιρετικά περιποιημένου στρατιωτικού κοιμητηρίου και ο Αυγουστιάτικος ήλιος που λάμπρυνε το ηπειρώτικο σημείο. Ένα τρισάγιο, με λίγα λουλούδια και καθαρό κερί, δυο λόγια και περηφάνια για έναν «αφανή». Η ιστορία του Μιχαήλ μπορεί να είναι η ιστορία κάθε στρατιώτη εκείνων των ημερών.

Της Βασιλικής Τράκη

 Η Βασιλική Τράκη κατάγεται από τα Άνω Σουδενά, είναι Μηχανολόγος και με τον σύζυγό της, Ιατρό Μανώλη Παπαδόπουλο, ζει μόνιμα στον Βόλο.

www.proinoslogos.gr

Let’s do it Greece.“Ο γύρος της Ελλάδας” για το περιβάλλον ξεκινάει!

Σε μια εποχή που ο πλανήτης εκπέμπει σήμα κινδύνου και το περιβάλλον μας έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ, η νέα γενιά είναι εδώ για να δράσει αποφασιστικά.

O εμπνευστής της πανελλαδικής εθελοντικής εκστρατείας Let’s do it Greece και εθελοντής, Νίκος Κιούσης, έβαλε στόχο να ταξιδέψει εθελοντικά σε όλη την Ελλάδα, μαζί με όλη την ομάδα του Let’s do it Greece, διαδίδοντας την ανάγκη να ενωθούμε σαν μια γροθιά για την προστασία του περιβάλλοντος. Το όνειρο αυτό το μοιράστηκε με εκατοντάδες ομάδες και φορείς από όλη την Ελλάδα και πλέον ήρθε η στιγμή να γίνει πραγματικότητα.

Με κεντρικό σύνθημα ''Ρίζες που μας Ενώνουν'', ξεκινάει ένα μεγάλο εθελοντικό ταξίδι σε όλη τη χώρα με στόχο να ενωθούν χιλιάδες άνθρωποι που μοιράζονται τα ίδια όνειρα για ένα καλύτερο περιβάλλον δημιουργώντας την Εθνική Ελλάδος για το περιβάλλον.

Σε κάθε νομό θα οργανώνονται δράσεις και συναντήσεις και θα φυτεύεται από μία ελιά, συμβολίζοντας όλα όσα μας ενώνουν και μας δίνουν δύναμη να προσπαθούμε καθημερινά για έναν καλύτερο κόσμο.

Η διαδρομή ξεκινάει στις 31 Οκτωβρίου από το Καλλιμάρμαρο Στάδιο και θα ολοκληρωθεί λίγους μήνες μετά στην Αρχαία Ολυμπία. Σημαντικός σταθμός θα είναι η κεντρική συνάντηση εθελοντών στην Αθήνα στοχεύοντας στο να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στη Μεγαλύτερη Ταυτόχρονη Εθελοντική Δράση που έχει γίνει ποτέ στη χώρα μας, το Let’s do it Greece 2020 στις 10 Μαΐου.

Μπορείτε κι εσείς να γίνετε κρίκος όλης αυτής της μεγάλης προσπάθειας. Παρακολουθήστε τη διαδρομή και βρείτε την ομάδα του Let’s do it Greece στον κοντινότερο σε εσάς σταθμό στο www.rizes.org.gr

Δείτε εδώ το βίντεο για τον γύρο της Ελλάδας!

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ:Το μοναστήρι του Αϊλιά της Ζίτσας που είναι χτισμένο σε υψόμετρο 780μ και διέμεινε ο Λόρδος Βύρων!

Το μοναστήρι του Αϊλιά της Ζίτσας είναι χτισμένο στην κορυφή του ομώνυμου λόφου που υψώνεται πάνω από την κωμόπολη. Ο λόφος αυτός έχει υψόμετρο 780 μέτρα και τα παλιά χρόνια ήταν κατάφυτος από πελώριες αιωνόβιες βελανιδιές, μερικές από τις οποίες σώζονται και σήμερα.

Απ’ την κορυφή του η θέα είναι περίβλεπτη και θελκτική ώστε ο Λόρδος Βύρων που επισκέφτηκε το μοναστήρι το έτος 1809 κι έμεινε δυο μέρες σ’ αυτό στις 12 και 13 Οκτωβρίου, καταμαγεύτηκε απ’ αυτή κι αφιέρωσε στο βιβλίο του «Ταξίδι του Χάρολδ» τον εξής υπέροχο ύμνο :

«Ω Μοναστήρι της Ζίτσας! Ευτυχές και ιερόν άσυλον. Φθάσαντες στην υψηλή και κατάσκιο κορφή σου φέρομεν τα βλέμματά μας κάτω υπό τα πόδια μας, υπεράνω των κεφαλιών μας! Τι ποικιλία χρωμάτων αντάξια της Ίριδας! …

Αλλά και άλλοι πολλοί επίσημοι ξένοι, όπως ο αυτοκράτορας του Μεξικού Μαξιμιαλιανός που επισκέφτηκε το μοναστήρι έμεινε κατάπληκτος από τη μαγευτική τοποθεσία του λόφου κι εξέφρασε το θαυμασμό του γι’ αυτόν. Έγραψε μάλιστα στον τοίχο του δωματίου του μοναστηριού στο οποίο φιλοξενήθηκε τα παρακάτω λόγια : «Ω Ζίτσα ευτυχής όποιος είδε τας φυσικάς σου καλλονάς, ευτυχέστερος όποιος δύναται ν’ απολαμβάνει τα θέλγητρά σου, αι μαγευτικαί σου θέσεις φέρουν στη σκέψη του ανθρώπου την ύπαρξη του Πλάστου».

Το μοναστήρι σύμφωνα με πληροφορίες μεταφέρθηκε από τον αντικρινό λόφο του Αϊλιά στη σημερινή του θέση το 1598 και σαν κτήτοράς του αναγράφεται στην εντοιχισμένη πάνω απ΄ την είσοδο της εκκλησίας πλάκα ένας ιερομόναχος Αθανάσιος «ΕΠΙ ΕΤΟΥΣ SΡΣΤ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ». Η χρονολογία αυτή είναι από κτίσεως κόσμου = 7106). Το μοναστήρι από την εποχή αυτή και στη συνέχεια έφτασε σε μεγάλη οικονομική ακμή κι απόχτησε πάρα πολλά κτήματα αγροτικά και αστικά. Οι κτιριακές του εγκαταστάσεις ήταν τεράστιες. Στη μέση ήταν η εκκλησία στο όνομα του Προφήτη Ηλία, η οποία σώζεται και σήμερα , είναι θολωτή κι αγιογραφημένη. Πάνω από την πόρτα που επικοινωνεί με το νάρθηκα μια επιγραφή φανερώνει πως «η Μονή ιστορήθη το 1658 αρχιερατεύοντας του Μητροπολίτου Ιωαννίνων Καλλίνικου μηνί Οκτωβρίου». Οι αγιογραφίες της είναι εξαιρετικές και δείχνει ότι ο ζωγράφος είχε αρκετή φαντασία και τέχνη σπάνια και ζηλευτή. Δυστυχώς πολλών αγίων τα μάτια είναι λογχισμένα. Το βανδαλισμό τον έκαναν Τούρκοι στρατιώτες , απομεινάδια από ένα τούρκικο Σώμα στρατού που διασώθηκαν ύστερα από την πανωλεθρία που έπαθαν στη ΒΔ Μακεδονία από Σέρβους στον πόλεμο του 1912 κι έφτασαν εδώ πανικόβλητα και πεινασμένα, όπου και ξεχείμασαν στο Μοναστήρι και σε διάφορα άλλα σπίτια της Ζίτσας και της Πρωτόπαππας.

Σε αρκετή απόσταση από την εκκλησία ήταν χτισμένα τα κελιά, περισσότερα από τριάντα, που την πλαισίωναν σε σχήμα Πι. Το κτιριακό αυτό συγκρότημα ήταν διώροφο. Στο ισόγειο ήταν οι αποθήκες ( τα κελάρια όπως τα έλεγαν), τα θολωτά υπόγεια για τα κρασιά, οι κρυψώνες, οι ξυλαποθήκες και οι στάβλοι των φορτηγών ζώων. Στο απάνω πάτωμα ήταν αραδιασμένα τα κελιά που μπροστά τους είχαν μια ευρύχωρη κι απέραντη κρεβάτα από τη μια άκρη ως την άλλη, δυο δε σκάλες εξωτερικές πέτρινες σε αρκετή απόσταση η μία από την άλλη, εξυπηρετούσαν το ανεβοκατέβασμα.

Στα κελιά έμενε ο ηγούμενος, 3-4 βοηθοί καλόγεροι, ο παππάς του μοναστηριού, το λοιπό προσωπικό (μάγειρας και βοηθός του, δυο κοπέλια, ο κελαρτζής (αποθηκάριος), οι περαστικοί που εύρισκαν εδώ άσυλο και ξημέρωναν και οι επίσημοι επισκέπτες που τα κελιά γι’ αυτούς ξεχώριζαν σε περιποίηση.

Το μοναστήρι μετά το 1862 όταν έχασε πηγές εσόδων που προέρχονταν από τα Μετόχια που διατηρούσε στη Ρουμανία κ.α και από κακή διοίκηση άρχισε να πέφτει σε παρακμή. Το προσωπικό σιγά σιγά έφυγε και μόνο ένας παπάς μ’ έναν υπάλληλο έμειναν που συντηρούταν από τα λίγα γεώμηλα που εξακολουθούσαν να τους δίνουν οι ευσυνείδητοι μόνο από τους καλλιεργητές κι από τα μικρά ενοίκια που εισέπρατταν από τα κτήματα του μοναστηριού στα Γιάννενα. Στο τέλος έμεινε μόνο ο υπάλληλος που ονομάζονταν Δημήτριος Πανταζάκος ,ο «Μπασιαμήτρος» όπως τον έλεγαν στη Ζίτσα. Μετά τον ηρωικό θάνατο του Μπασιαμήτρου το μοναστήρι ορφάνεψε. Κανένας ιερομόναχος ή καλόγερος δεν ανέλαβε τη διοίκησή του. Η κοινότητα Ζίτσας διόρισε ένα λαϊκό Ζιτσιώτη για φύλακά του κι επειδή κι αυτή βρισκόταν σε οικονομική αδυναμία δεν μπόρεσε να προβεί σε καμία επισκευή των κτιρίων του και να λάβει τα στοιχειώδη ακόμα μέτρα για τη συντήρησή του. Κι έτσι χρόνο με το χρόνο τα κτίρια ερειπώθηκαν και σε λίγο καιρό το τεράστιο κτιριακό συγκρότημα των κελιών και το κτίριο που στεγάζονταν οι φούρνοι και τα μαγειρειά κατέρρευσαν. Σ’ αυτή τη θλιβερή κατάσταση βρίσκονταν το Μοναστήρι έως το 1930 οπότε όλα τα μοναστηριακά κτήματα περιήλθαν στον Ο.Δ.Ε.Π., ο οποίος τα διαχειρίζεται.

Αυτή την περίοδο της μετάβασης της μοναστηριακής περιουσίας στον ΟΔΕΠ οι Ζιτσαίοι δεν την είδαν με καλό μάτι γι’ αυτό το έτος 1931 απέστειλαν την παρακάτω επιστολή , η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ στις 1/7/1931.

Η εφημερίδα ΕΣΤΙΑ αναδημοσιεύει τακτικά θέματα που απασχόλησαν κατά καιρούς διάφορες πληθυσμιακές ομάδες ή φορείς. Έτσι και στο φύλλο της 1ης Ιουλίου 2011 αναδημοσίευσε άρθρο της που είχε δημοσιευτεί από την ίδια εφημερίδα την 1η Ιουλίου 1931 και αφορούσε τη διάλυση της Μονής του Προφήτη Ηλία, το οποίο και παραθέτουμε παρακάτω:

“ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΖΙΤΣΗΣ”

Επιτροπή κατοίκων της Ζίτσης της Ηπείρου διαμαρτύρεται δια τηλεγραφήματος της δια την διάλυσιν της Ιστορικής Μονής του Προφήτου Ηλίου, εκ της οποίας εγαλουχήθησαν μεγάλοι ιεράρχαι και η οποία υπήρξεν, επί Τουρκοκρατίας, κέντρον εκπαιδευτικόν της Ηπείρου.

Η Κοινότης Ζίτσης ζητεί να της παραδοθή η Μονή δια να την διατηρήση αυτή ως εθνικόν κειμήλιον.» (ΕΣΤΙΑ 1-7-1931)

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΦΩΤΟ ΔΗΜΟΖ ΖΙΤΣΑΣ

https://xiromeropress.gr

Βουλιαράτες: Αστυνομικοί άρπαξαν πανό με το πρόσωπο του Κωνσταντίνου Κατσίφα από τους γονείς του

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, χθες 28η Οκτωβρίου πλήθος Αλβανών αστυνομικών (ένστολοι και μη) έσπειραν για ακόμη μία φορά τον φόβο σε ειρηνικούς προσκυνητές των Ελλήνων Πεσόντων του Ελληνοϊταλικού πολέμου. Κατά την είσοδο, αλλά και κατά την έξοδο του χωριού, οι δρόμοι ήταν ''φραγμένοι" από αστυνομικά μπλόκα.

Όσον αφορά τη μετάβαση των ανθρώπων στο σημείο της δολοφονίας του Κωνσταντίνου Κατσίφα, δυστυχώς η μαζική προσέλευση ήταν αδύνατη καθώς όχι μόνον εκείνοι εμποδίστηκαν, αλλά και ο ιερέας ο οποίος κατόπιν πολλών προσπαθειών της οικογένειας, κατάφερε να βρεθεί ούτως ώστε να τελέσει Τρισάγιο.

Επίσης επεισόδιο σημειώθηκε μεταξύ των γονέων του αείμνηστου Κωνσταντίνου και των αρχών, οι οποίες δε δίστασαν να αποσπάσουν δια της βίας, το πανό με τη φωτογραφία από τον πατέρα του Γιάννη, αφού πρώτα τους έσυραν μαζί με τη σύζυγό του Βασιλεία.

https://www.himara.gr

Δωσίλογοι: Οι Έλληνες που στράφηκαν κατά των Ελλήνων

Μπορεί σήμερα να γιορτάζουμε το «ΟΧΙ», αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και το «ΝΑΙ». Το «ΝΑΙ» που ένα μέρος του ελληνικού πληθυσμού είπε στις δυνάμεις Κατοχής, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να στραφούν εναντίον των Ελλήνων.

Ο δωσιλογισμός είναι μία από τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας, που επιμελώς έμεινε κρυμμένη στο σκοτάδι. Υπήρξε για δεκαετίες ένα ταμπού της δημόσιας μνήμης του πολέμου. Όχι τυχαία καθώς εκείνοι που συνεργάστηκαν και δεν τιμωρήθηκαν, στελέχωσαν το μεταπολεμικό κράτος, με τους απογόνους τους να συνεχίζουν την παρακαταθήκη τους μέχρι και σήμερα.

Στο πλαίσιο της μεγάλης έρευνας του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» για την Κατοχή στην Ελλάδα, είχαμε μιλήσει με τους ιστορικούς Στράτο Δορδανά και Δημήτρη Κουσουρή για τον δωσιλογισμό και τις προεκτάσεις του στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, δημοσιεύουμε μερικά ανέκδοτα  αποσπάσματα από όσα είχαν πει στον φακό της εκπομπής.

Αυτοί που συνεργάστηκαν

Η Ελλάδα δεν είδε το πρόσωπο του φασισμού για πρώτη φορά στις 28 Οκτωβρίου του 1941. Ήδη από τις 4 Αυγούστου του 1936,  όταν ο Ιωάννης Μεταξάς ανακοίνωσε την απόφασή του να αναστείλει επ' αόριστον την ισχύ των διατάξεων του Συντάγματος που κατοχύρωναν τις προσωπικές και συλλογικές ελευθερίες και με τη συγκατάθεση του βασιλιά επέβαλε δικτατορία, οι Έλληνες είχαν πάρει μια πρώτη γεύση για το τι θα ακολουθούσε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η δικτατορία του Μεταξά είχε αρκετά εξωτερικά γνωρίσματα των φασιστικών καθεστώτων, αλλά ουσιαστικά κατατασσόταν από σύγχρονους παρατηρητές ως «απροσδιόριστο» περισσότερο και όχι ως φιλοφασιστικό καθεστώς. Παρόλ'αυτά,  οι νέοι του Μεταξά, η  Εθνική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΟΝ) με τη χαρακτηριστική σκούρα μπλε στολή και την άσπρη γραβάτα, που χαιρετούσαν δι’ ανατάσεως της δεξιάς χειρός τον δικτάτορα, επιδόθηκαν στην προπαγάνδα υπέρ του καθεστώτος αλλά και με ιδιαίτερη σκληρότητα, στον αγώνα κατά των κομμουνιστών και κατά των εν γένει δημοκρατικών πολιτών. Από τα «τάγματα» των νεολαίων αυτών θα γεννιόταν λίγο αργότερα ένα τέρας – Λερναία Ύδρα, που όσα κεφάλια και αν του κόψεις, παραμένει ζωντανό μέχρι και σήμερα...

«Οι γερμανικές αρχές Κατοχής είχαν χρησιμοποιήσει τα ρήγματα τα οποία υπήρχαν στις τοπικές κοινωνίες, ήδη από τον Μεσοπόλεμο. Ρήγματα τα οποία στηρίζονταν στην διαφορετικότητα της γλώσσας, των εθνοτικών ομάδων, των πολιτικών πεποιθήσεων και στη συνέχεια ήρθαν ακριβώς με μια πάρα πολύ εύστοχη πολιτική να ανοίξουν τα ρήγματα αυτά», λέει ο Στράτος Δορδανάς. «Όχι από την πρώτη στιγμή αλλά σταδιακά οι γερμανικές αρχές χτίσανε μια πολιτική στις κατεχόμενες χώρες η οποία ήταν πολιτική συνεργασίας μ’ εκείνους οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί τους. Δεν έγινε από την πρώτη στιγμή, γιατί στο σχεδιασμό τους επικρατούσε η άποψη ότι θα έπρεπε να πάρουν μαζί τους όλη την κοινωνία. Όταν λοιπόν αυτό δεν έγινε κατορθωτό έγινε φανερό ότι μόνο ένα μέρος των τοπικών κοινωνιών ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν με τους Γερμανούς», εξηγεί.

«Κυρίως η συνεργασία ξεκίνησε τη στιγμή που ενδυναμώνονται τα κινήματα αντίστασης στις κατεχόμενες χώρες. Έτσι λοιπόν και στην περίπτωση της Ελλάδος από τις αρχές του 1943 όταν επανακάμπτει το κίνημα αντίστασης μέσα κυρίως από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εκείνη είναι η χρονική στιγμή κατά την οποία οι Γερμανοί κάνουν δεκτές πλέον προτάσεις τις προηγούμενης περιόδου που είχαν απορρίψει κι εμφανίζονται από την άνοιξη του 1943 τα πρώτα δωσιλογικά τμήματα», λέει ο Στράτος Δορδανάς. «Αυτά καταρχάς ντύνονται κάτω από μία κίνηση κυβερνητική. Η κυβέρνηση Ράλλη ένας από τους όρους που θέτει στους Γερμανούς για να σχηματίσει κατοχική κυβέρνηση είναι να δημιουργηθούν εθνικά δοσιλογικά τμήματα. Πρόκειται για τους γερμανοτσολιάδες. Την ίδια στιγμή στην Πελοπόννησο, την Εύβοια και την Μακεδονία, η δημιουργία των Τμημάτων Ασφαλείας γίνεται απευθείας από τους Γερμανούς», συνεχίζει.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο όρκος που έδιναν τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν ο εξής:

«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον Άγιον τούτον όρκον ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανώτατου αρχηγού του Γερμανικού Στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Ανατεθησόμενός μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεων μου, τας οποίας δια του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή παρά των Γερμανικών Στρατιωτικών Αρχών».

Γιατί κανείς αποφασίζει να ενταχτεί στα Τάγματα Ασφαλείας ή στην ομάδα «Χ» όμως και να υπακούσει στον Χίτλερ; Υπάρχουν λόγοι ιδεολογικοί; Λόγοι επιβίωσης; Τυχοδιωκτισμός; Ο λόγος είναι εθνοτικός;  Έχουμε να κάνουμε με θρησκευτικές ή γλωσσικές διαφοροποιήσεις; Σύμφωνα με τους ιστοριογράφους που μελετούν την περίοδο της Κατοχής, όλα αυτά τα στοιχεία θα πρέπει να εξετάζονται συλλογικά και να μην μπαίνει ο δωσιλογισμός κάτω από τη γενική ομπρέλα του «εθνικού προδότη».

Αυτοί που άφησαν απογόνους

Αντιμέτωποι οι Έλληνες με τους Έλληνες και το παρελθόν με το παρόν, δεν κατάφεραν να κόψουν ποτέ το νήμα της ιστορίας που τους ενώνει στο πέρας του χρόνου. «Είμαστε η σπορά των ηττημένων. Αυτοί είμαστε! Είμαστε οι εθνικιστές, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι φασίστες!», δήλωνε ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος, λίγο πριν η νεοναζιστική οργάνωση περάσει για πρώτη φορά την πύλη του ελληνικού κοινοβουλίου στις εκλογές του 2012.

Κάπως έτσι από την 4η Αυγούστου του Μεταξά φτάσαμε στην μεταπολιτευτική «4η Αυγούστου» του Μιχαλολιάκου και ύστερα τη Χρυσή Αυγή, με ενδιάμεσους σταθμούς τους μετεμφυλιακούς «χίτες» του Γρίβα και τα ΤΕΑ, μια χούντα των συνταγματαρχών και το μεταδικτατορικό παρακράτος... εν κράτει.

Οι δίκες των δωσιλόγων στην Ελλάδα ξεκίνησαν αμέσως μετά την Απελευθέρωση και δεν ήταν τόσο λίγες όσο νομίζουμε. Ήταν αρκετές εκατοντάδες, αλλά το 85% των υποθέσεων αρχειοθετήθηκε. Στα αλήθεια μόνο τα «μικρά ψάρια» βρέθηκαν αντιμέτωποι με την μετα-κατοχική δικαιοσύνη. «Ο ρόλος δικαιοσύνης ήταν ένας ρόλος αναπαραγωγής των προηγούμενων κοινωνικών ιεραρχιών και πολιτικών σχεδιασμών και υπηρέτησε την επιλογή των κυρίαρχων τάξεων στην Ελλάδα, να μην προχωρήσουν σε κάποιου τύπου μεταπολεμικό συμβιβασμό με τις δυνάμεις του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, αλλά να προχωρήσουν στην πλήρη και συντριπτική καταστολή του ΕΑΜικού κινήματος και μετά τον πόλεμο», θα πει ο Δημήτρης Κουσουρής.

«Ο εμφύλιος πόλεμος θα λειτουργήσει ως η κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Δηλαδή περνώντας όλος αυτός ο κόσμος της συνεργασίας και του δοσιλογισμού της Κατοχής μέσα απ’ τον εμφύλιο πόλεμο, αφού πρώτα καταγραφεί και καταδικαστεί, αναβαπτίζεται και επανεντάσσεται στον εθνικό κορμό, από το 'φιλεύσπλαχνο' κράτος της εθνικοφροσύνης. Και αρχίζουν σιγά – σιγά να χτυπούν τις πόρτες των πολιτικών γραφείων ζητώντας διάφορα επιδόματα ως 'αγωνιστές της εθνικής αντίστασης'. Το ίδιο το κράτος δέχεται να τους παραχωρήσει ένα μικρό κομμάτι από αυτό ως πρόνοια, αλλά όχι με το αζημίωτο. Είναι ακραιφνείς αντικομουνιστές, μπαρουτοκαπνισμένοι την περίοδο της κατοχής και τον εμφύλιο πόλεμο», λέει από την πλευρά του ο Στράτος Δορδανάς. «Αρχίζει λοιπόν να στήνεται μία βιομηχανία παροχών και συντάξεων και συγχωροχάρτια για τη συνεργασία με τους Γερμανούς, καθώς όλοι συμμετείχαν στον.... εθνικό απελευθερωτικό αγώνα», συμπληρώνει.

Κατά τα 7 χρόνια που η Ελλάδα μπήκε στον γύψο, στήνονται «εργοστάσια» παραγωγής βεβαιώσεων  και αναγνωρίζονται όλοι ως αντιστασιακοί. Και κάπως έτσι η ιστορία ξαναγράφεται. «Το παρακράτος είναι το χέρι εφαρμογής του παρά-συντάγματος - της ειδικής δηλαδή νομοθεσίας που θέτει εκτός νόμου την κομμουνιστική αριστερά εκείνη την περίοδο - και που θα χρησιμοποιηθεί στις καίριες στιγμές όταν  το καθεστώς θα μπορούσε να κλονιστεί. Τούτο συνέβη το 1963, για παράδειγμα, με τη δολοφονία Λαμπράκη. Είναι γνωστό ότι οι δολοφόνοι του Λαμπράκη, ο Γιοσμάς και οι λοιποί, ήταν δωσίλογοι στην Κατοχή. Το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών φέρνει ξανά στο προσκήνιο όλο το απωθημένο παρελθόν του δωσιλογισμού που μέχρι τότε μπορούσε να κατοικοεδρεύει στις παρυφές του κυρίαρχου μπλοκ της κοινοβουλευτικής δεξιάς και ήρθε να πάρει την εξουσία και να επανα-νομιμοποιηθεί και δια νόμου», σημειώνει ο Δημήτρης Κουσουρής.

«Μετά την πτώση της χούντας, δεν υπήρξε κανενός τύπου βαθιά εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τους ανθρώπους που στήριξαν, στελέχωσαν και εφάρμοσαν τελικά τη δικτατορία στην Ελλάδα. Η διαδικασία της από-χουντοποίησης ήταν εξαιρετικά περιορισμένη στους πρωταίτιους του πραξικοπήματος. Ωστόσο, όπως συνέβη και μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η λογική της συνέχειας του κράτους υπερίσχυσε και τελικά επί της ουσίας είχαμε, μηχανισμούς της αστυνομίας, της χωροφυλακής και το δικαστικό μηχανισμό, οι οποίοι δε διέφεραν πάρα πολύ από τους μηχανισμούς που είχαν υπηρετήσει τα προηγούμενα χρόνια στη διάρκεια της δικτατορίας», λέει στη συνέχεια.

«Tα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης είναι χρόνια τα οποία χαρακτηρίζονται από αλλεπάλληλες επιθέσεις και βομβιστικές επιθέσεις σε cinema ή θέατρα για παράδειγμα, κάτι που δεν είναι, παρεμπιπτόντως ελληνική ιδιαιτερότητα», σημειώνει ο κ. Κουσουρής. «Θυμίζω ότι ήμασταν ακόμα σε χρόνια Ψυχρού Πολέμου, ότι διεθνή δίκτυα όπως η Gladio στην Ιταλία, δηλαδή αυτά τα διεθνή παραστρατιωτικά δίκτυο αναχαίτισης και απόκρουσης του κομμουνιστικού κινδύνου συνέχιζε να υπάρχει και να λειτουργεί σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Αντιστοίχως, τα ακροδεξιά δίκτυα σε συνεργασία αλλά και αυτόνομα από τον κρατικό μηχανισμό συνέχιζαν την πορεία τους. Ανάμεσα σε εκείνους ήταν μεταξύ άλλων ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής», συνεχίζει.

Της Χρυσής Αυγής που υπήρξε τρίτη δύναμη στη Βουλή και οι επικεφαλής της όπως και δεκάδες μέλη της είναι υπόδικοι για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, κατηγορούμενοι ανάμεσα σε άλλα για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ο Δημήτρης Κουσουρής που το 1992, ως φοιτητής, δέχτηκε δολοφονική επίθεση από το πρωτοπαλίκαρο του Μιχαλολιάκου, τον διαβόητο Περίανδρο, ευτυχώς γλίτωσε...

Μια χαρακτηριστική ιστορία

Ο διαβόητος δωσίλογος και ταγματασφαλίτης Ξενοφώντας Γιοσμάς, γνωστός και ως φον Γιοσμάς, συμμετείχε ως υπουργός Προπαγάνδας στην τελευταία φιλοναζιστική κυβέρνηση-φάντασμα της Βιέννης, υπό τον Έκτωρα Τσιρονίκο.

Το 1945 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Το 1947 επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο Γιοσμάς συνελήφθη και καταδικάστηκε και σε έναν επιπλέον χρόνο κάθειρξη και σε ισόβια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, για συνεργασία με τη γερμανική Μυστική Αστυνομία Στρατού. Το 1949 κατέθεσε αίτηση αναθεώρησης της απόφασης με την οποία του είχε επιβληθεί η θανατική ποινή, η οποία απορρίφθηκε. Με διάταγμα της 7ης Απριλίου 1950 ο βασιλιάς Παύλος του απένειμε χάρη, μετατρέποντας τη θανατική ποινή σε πρόσκαιρα δεσμά 20 ετών. Στα μέσα Νοεμβρίου 1950 το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων αποφάσισε τη συγχώνευση των έως τότε ποινών που του είχαν επιβληθεί και τελικά ο Γιοσμάς αφέθηκε ελεύθερος από τις φυλακές Επταπυργίου Θεσσαλονίκης στις 8 Ιουνίου 1952, έχοντας μείνει στη φυλακή για συνολικά 5 χρόνια.

Το 1960 μαζεύοντας παλιούς γνωστούς και συμπολεμιστές του, αλλά και νέα μέλη, ίδρυσε το «Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος». Ο Σύνδεσμος είχε έδρα την Θεσσαλονίκη και σκοπός του ήταν η αναγνώριση και ενίσχυση όσων συμμετείχαν στον «αντικομμουνιστικό αγώνα» κατά την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής. Έμβλημα του συνδέσμου ήταν ο γερμανικός Σιδηρούς Σταυρός. Το ίδιο έμβλημα έφερε και η εφημερίδα που εξέδιδε ο Γιοσμάς.

Το 1963 συνελήφθη ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας Λαμπράκη. Το 1967 με την επιβολή της δικτατορίας όμως, πήρε σύνταξη ως αντιστασιακός. Κι επειδή... σόι πάει το βασίλειο, να σημειωθεί ότι ο γιος του φον Γιοσμά, Αλέξανδρος, ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του κατεβαίνοντας στην πολιτική αρχικά με το ΛΑ.Ο.Σ. και στη συνέχεια με τη Χρυσή Αυγή.

https://tvxs.gr

Μπάνιο στη σκάφη! Ναι το έζησα…Το πρόλαβα…

Ναι το έζησα…Το πρόλαβα…

Όταν τυχαία είδα αυτή τη φωτογραφία , μου ήρθαν μνήμες στο νου.

Σάββατο, οπωσδήποτε Σάββατο , ζέσταινε ή μάνα μου νερό στο μπουγαδοτσίκαλο.Ύστερα, το έβαζε στον κουβά, έριχνε και κρύο να μη μας κάψει (μέχρι να ξεκινήσει βέβαια αυτό είχε παγώσει). Στην καλύτερη περίπτωση το χειμώνα άναβε η ξυλόσομπα. Πρώτα σκύφταμε και μας έλουζε με πράσινο σαπούνι τα μαλλιά, ρίχνοντας νερό με το κουμαράκι, (νομίζω ότι τα ξέπλενε ελαφρώς.. γιατί που να φτάξει το νερό).

Μετά , στο ίδιο νερό μπαίναμε τσιτσίδι. Μας έτριβε την πλάτη πάλι με πράσινο σαπούνι. Ο ζόρες ήταν τα γόνατα και οι αγκώνες που ήταν μέσα στην κάσα.. Ολοκάσαστοι ήμασταν ειδικά το καλοκαίρι που γυρίζαμε και παίζαμε πέρα πόδε. Το σαπούνι που χρησιμοποιούσαμε, ήταν αυτό που έμενε αφού έλιωνε κατά το ήμισυ, της μπουγάδας αλλά και όταν αυτό γινόταν πολύ μικρό, με άλλα μικρά σαπουνάκια,(αποσαπουνίδες) τα τυλίγαμε σ΄ένα πανάκι και μ΄αυτό λουζόμασταν…ήταν και το σφουγγαράκι μας! Αν έμπαινε το σαπούνι στα μάθια , ήτανε ξεκαπυρωμένα μια εβδομάδα.

Συνήθως είχαμε και θεατές τα άλλα μέλη της οικογένειας ή και καμιά γειτόνισσα. Ήταν τόσο φυσιολογικό που δεν αντιδρούσε (νομίζω ) κανείς. Μετά βάζαμε μια ολιά αλάτσι στην κεφαλή για τη γλωσσοφαγιά, γιατί λέει τσι λουσμένους τσι πιάνει πια εύκολα το κακό μάτι.

Γεννημένη σε ορεινό χωριό, όταν μετακομίσαμε στη Χώρα, (Ηράκλειο), σε αστικό σπίτι με μπανιέρα, (με γαλάζια πλακάκια και θερμοσίφωνο) ήταν τέτοια η έκπληξή μου αλλά και η άγνοιά μου, που νόμιζα ότι αυτή ήταν η θάλασσα. Το δε ντουζ ήταν το τηλέφωνο. Έτσι μου το΄λεγε η μάνα μου.

Πια καλά είναι εδά… Με το ηλιακό, την μπανιέρα, το αφρόλουτρο,το σαμπουάν, τα ατομικά σφουγγαράκια,..Την ιδιωτικότητα βρε αδερφέ

Βασιλική Παπουτσάκη

http://www.tampouloukia.gr

Παπαγιαννόπουλος, Ελύτης, Κωνσταντάρας στο Μέτωπο, στα βουνά της Ηπείρου το 1940.

Κάποτε οι Έλληνες υπηρετούσαν την πατρίδα με καμάρι και θεωρούσαν στίγμα να είναι απόντες από τα εθνικά προσκλητήρια.

Σήμερα οι πλούσιοι, οι ηθοποιοί και οι διανοούμενοι, είναι πολέμιοι του στρατού και της πατρίδας και το μόνο που επιδιώκουν, είναι η αποφυγή της στράτευσης και οποιασδήποτε θυσίας υπέρ του κοινωνικού συνόλου και του έθνους.

http://www.gataros.net

Του ΟΧΙ.

Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ξεχύνονται οι μαθητές των σχολείων μας, εμείς οι ίδιοι στους δρόμους να παρελάσουμε, να χορέψουμε, να βγούμε και να βροντοφωνάξουμε πως οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν για μια ελεύθερη Ελλάδα. Κι αν αυτοί πράγματι το έκαναν και αντιστάθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο, εμείς πέραν των εορτασμών τι κάνουμε; Δεν αρκεί μόνο να διαφυλάττουμε μια μνήμη και ο τόπος έχει πολλές και μικρές πληγές γιατί όλος ο τόπος μαρτύρησε, δεν αρκεί να καταθέτουμε στεφάνια και να ψάλλουμε τον εθνικό μας ύμνο, όχι δεν αρκεί. Απαιτείται κάτι μεγαλύτερο και πιο ουσιαστικό. Η αγάπη του τόπου είναι και η διαφύλαξή του, η αντίστασή του σε κάθε είδους εχθρική δύναμη που φυσά πάνω του και άλλες φορές το αντιλαμβανόμαστε και κάποιες άλλες όχι. Είναι η γνώση της ιστορίας μας που μας κάνει ελεύθερους, και πόσοι τη γνωρίζουμε; Είναι που δεν την ξεπουλάμε με μικρά σκοτεινά παζάρια της ψυχής μας και της αδηφαγίας μας για κέρδος και προσωπική προβολή. Είναι να μιλάμε τη γλώσσα μας όπως μα την παρέδωσαν οι γενιές των προγόνων μας μέσα από βαριές αλυσίδες και ουρανούς. Είναι ν΄αγαπήσεις το γαλάζιο της πατρίδας σου που τόσοι εχθρεύονται και πολεμούν, είναι να συνειδητοποιήσεις πως οι ήρωες είναι πλέον λίγοι και περπατούν στα σκοτεινά, είναι να ξαναλές κάθε στιγμή κι ένα ΟΧΙ μέσα στη σωρεία των ναι της σιωπής και συμμόρφωσης.

Η φωτογραφία αφορά το σημείο όπου την 26η Οκτωβρίου 1943 τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής εκτέλεσαν εφτά παλικάρια του χωριού της Φιλοθέης και αποφεύχθηκε ένα νέο Κομμένο. Τιμή και δόξα στους νεκρούς μας....

Κατερίνα Σχισμένου

Με τις μαθητικές παρελάσεις και με κάθε επισημότητα γιορτάστηκε η εθνική επέτειος σε όλο τον Δήμο Ζηρού

Καλαντζής: “Έχουμε χρέος να διδαχτούμε από το “ΟΧΙ” του 1940 και ν' αγωνιστούμε με την ίδια ομοψυχία για ένα καλύτερο αύριο”

Με τις μαθητικές παρελάσεις και με κάθε επισημότητα γιορτάστηκε η εθνική επέτειος σε όλο τον Δήμο Ζηρού

“Η επέτειος της 28ηςΟκτωβρίου είναι ημέρα εθνικής υπερηφάνειας, αλλά και διδαχής από τους αγώνες όσων πολέμησαν και θυσιάστηκαν για τα ιδανικά της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας” σημειώνει σε μήνυμά του για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Δήμαρχος Ζηρού κ. Νικόλαος Καλαντζής. Και προσθέτει: “Οι κάτοικοι του Δήμου μας υπέστησαν βαθιές πληγές από τα ναζιστικά στρατεύματα. Σήμερα που βλέπουμε στην Ευρώπη τον φασισμό να εντείνει την παρουσία του, έχουμε χρέος ν' αγωνιστούμε όλοι μαζί με το ίδιο πνεύμα ομοψυχίας που δείξαμε το 1940, ώστε να αποτρέψουμε την επέκταση του και να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο 'αύριο' για εμάς και τα παιδιά μας”.

Στο μεταξύ με κάθε επισημότητα γιορτάστηκε σε ολόκληρο τον Δήμο Ζηρού το ιστορικό “ΌΧΙ' των Ελλήνων, στις 28 Οκτωβρίου 1940. Σε Θεσπρωτικό και Φιλιππιάδα παρήλασε καταχειροκροτούμενη η μαθητιώσα νεολαία κρατώντας την ελληνική σημαία και σκορπίζοντας ρίγη συγκίνησης και υπερηφάνειας, ενώ σε όλες τις Κοινότητες τελέστηκαν δοξολογίες, επιμνημόσυνες δεήσεις και έγιναν καταθέσεις στεφάνων. 

Στη Φιλιππιάδα τελέστηκε δοξολογία στον Ι.Ν. Αγίου Βησσαρίωνα, ενώ ακολούθησαν στο Μνημείο Μπιζανομάχων η επιμνημόσυνη δέηση η κατάθεση στεφάνων και η παρέλαση των μαθητριών και μαθητών των Σχολείων της πόλης. 

Για τον Δήμο Ζηρού και το Δημοτικό Συμβούλιο, στεφάνι κατέθεσε ο αντιδήμαρχος κ. Απόστολος Τάσης. Για την Περιφέρεια Ηπείρου ο Περιφερειακός Σύμβουλος κ. Χρήστος Ματσίρας.  Για την Π.Υ. Φιλιππιάδας ο διοικητής κ. Πάνος Χρήστος, Για το Α.Τ. Φιλιππιάδας η διοικητής, αστυνόμος Α' κα Αρσένη Ιωάννα. Για το Αεροπορικό απόσπασμα Ακτίου ο υποσμηναγός κ. Βασίλειος Λάκκας. Για την Κοινότητα Φιλιππιάδας ο πρόεδρος κ. Δημήτριος Κωστάκος, Για τη συντονιστική Επιτροπή Ανεξαρτήτων Ελλήνων Ν. Πρέβεζας ο κ. Παντελής Ζέρης. Για την Εθνική Αντίσταση ο Δημοτικός Σύμβουλος κ. Απόστολος Γιολδάσης. Επίσης στεφάνι κατέθεσαν: Το 3ο Νηπιαγωγείο Φιλιππιάδας, το 1ο Δημοτικό Σχολείο Φιλιππιάδας, το 1ο Γυμνάσιο Φιλιππιάδας, το Γενικό Λύκειο Φιλιππιάδας και το Επαγγελματικό Λύκειο Φιλιππιάδας. 

Στο Θεσπρωτικό τελέστηκε δοξολογία στον Ι.Ν. Γενεσίου της Θεοτόκου. Ακολούθησαν η επιμνημόσυνη δέηση και η κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο Πεσόντων ενώ ακολούθως η μαθητιώσα νεολαία παρήλασε στην Κεντρική Πλατεία της πόλης.

Τελετάρχης των εκδηλώσεων στη Φιλιππιάδα ήταν ο κ. Ανδριανός Παπαδήμας καθηγητής Φυσικής Αγωγής του ΕΠΑΛ, ενώ στο Θεσπρωτικό ο κ. Γεώργιος Φίντζος, καθηγητής Φυσικής Αγωγής του Γυμνασίου Θεσπρωτικού.