Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου
1. Τι σας άρεσε περισσότερο στη δημιουργία αυτής της παράστασης;
Σταματίνα: Ένα στοιχείο που έχει άμεση σχέση με τη διαδικασία δημιουργίας της παράστασης και το έχω ξεχωρίσει, είναι η εναλλαγή των διαθέσεων. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η παράσταση επιδιώκει να μεταδώσει ένα ιδιαίτερα ισχυρό μήνυμα, κατά τη διάρκεια της, υπήρξαν στιγμές χαράς, αλλά και βαθιάς συγκίνησης που προσωπικά με άγγιξαν τόσο σε επίπεδο ανθρώπινης εμπειρίας όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Βίλλυ: Αυτό που μας άρεσε περισσότερο ήταν η διαδικασία της εξέλιξης. Στην αρχή ήμασταν απλώς μια ομάδα παιδιών, αλλά μέσα από τις πρόβες μάθαμε να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον και να λειτουργούμε σαν σύνολο. Ήταν μια εμπειρία που μας άλλαξε, όχι μόνο ως ηθοποιούς αλλά και ως ανθρώπους. Μαρίνα: Εμένα μου άρεσαν όλα, από την αρχή μέχρι το τέλος. Κάθε λεπτομέρεια και κάθε σκηνή είναι ξεχωριστή. Το γεγονός ότι το έργο μας απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες το κάνει ακόμη πιο ξεχωριστό, γιατί ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την ηλικία του, μπορεί να πάρει και ένα διαφορετικό μήνυμα. Ματίνα: Περισσότερο στη δημιουργία της παράστασης μου άρεσε η συνεργασία με την υπόλοιπη ομάδα. Μέσα από το στήσιμο του έργου ήρθαμε πιο κοντά και μάθαμε να λειτουργούμε σαν σύνολο. Έκανα νέες φιλίες και αυτός είναι ένας από τους λόγους που αγαπώ το θέατρο. Βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον, ακούγαμε τις ιδέες όλων και προσπαθούσαμε μαζί να κάνουμε το αποτέλεσμα όλο και καλύτερο.
2. Υπήρχε κάποια σκηνή που σας δυσκόλεψε;
Σταματίνα: Ομολογουμένως, η δομή αυτής της παράστασης αποτελεί μια ιδιαίτερα προκλητική αλλά και απολαυστική εμπειρία. Υπήρξαν σκηνές που μου πρόσφεραν μεγάλη χαρά, όπου ένιωσα δύναμη και απελευθέρωση, αλλά και σκηνές που με σημάδεψαν τόσο υποκριτικά όσο και ψυχικά. Προσωπικά, αν έπρεπε να επιλέξω μια, αυτή θα ήταν η σκηνή του “υποτιθέμενου” τέλους μου, καθώς αποτελεί την πιο έντονη και συγκινητική στιγμή για εμένα στην παράσταση. Παρ' όλα αυτά, αυτή η σκηνή είναι και η αγαπημένη μου, διότι την έχω δουλέψει σε τέτοιο βαθμό που έχει μείνει βαθιά χαραγμένη μέσα μου. Βίλλυ: Ναι, υπήρχαν σκηνές που απαιτούσαν συγκέντρωση και καλό συντονισμό. Δεν ήταν εύκολο από την αρχή, αλλά με επιμονή καταφέραμε να τις αποδώσουμε όπως θέλαμε. Μαρίνα: Σίγουρα στην αρχή, μέχρι να μάθουμε καλά το έργο, οι περισσότερες σκηνές ήταν δύσκολες. Όμως με τον καιρό το συνηθίσαμε και τελικά άρχισαν να μας φαίνονται πιο εύκολες. Ματίνα: Δεν μας δυσκόλεψε κάποια σκηνή συγκεκριμένα. Περισσότερο συναντήσαμε δυσκολίες στη μοίρασμα των ρόλων, γιατί ήμασταν λιγότερα άτομα από όσα χρειαζόταν. Έτσι, κάποια παιδιά, μαζί κι εγώ, πήραμε διπλούς ρόλους. Παρ’ όλα αυτά, εμένα μου άρεσε πολύ, γιατί θέλω να βρίσκομαι στη σκηνή όσο περισσότερο γίνεται.
3. Πώς νιώθετε λίγο πριν βγείτε στη σκηνή;
Σταματίνα:Για εμένα, το θέατρο αποτελεί μέσο έκφρασης. Ο χώρος της σκηνής είναι το μέρος όπου κάποιος νιώθει ελεύθερος και δυνατός. Έτσι, τα συναισθήματά μου λίγο πριν βγω στη σκηνή είναι απολύτως θετικά. Αν και υπάρχει ένα μικρό άγχος, το οποίο καταφέρνω σε μεγάλο βαθμό να διαχειριστώ, μόλις έρθει η μεγάλη στιγμή, το άγχος και τυχόν αρνητικά συναισθήματα εξαφανίζονται. Αντ’ αυτού, νιώθω μόνο χαρά, αυτοπεποίθηση και απέραντη ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που μου δίνεται να συμμετέχω σε κάτι τόσο όμορφο και σημαντικό. Βίλλυ: Λίγο πριν βγούμε στη σκηνή νιώθουμε έντονη αγωνία, αλλά και ενθουσιασμό. Είναι μια στιγμή που μας γεμίζει ενέργεια και μας φέρνει πιο κοντά. Μαρίνα: Πριν βγω στη σκηνή έχω πολύ άγχος. Προσπαθώ όμως να ηρεμώ και να το βλέπω θετικά, σαν μια όμορφη εμπειρία που αξίζει να τη ζήσεις. Ματίνα: Πριν βγω στη σκηνή νιώθω σίγουρα άγχος και ανυπομονησία. Μου αρέσει πολύ να παίζω, αλλά πιστεύω ότι κάθε ηθοποιός έχει ένα άγχος πριν εμφανιστεί. Ταυτόχρονα, νιώθω μεγάλη χαρά που μπορώ να ασχολούμαι με το θέατρο και να έχω μια θέση σε αυτή την παράσταση. Είναι κάτι που πραγματικά απολαμβάνω και θα ήθελα να συνεχίσω να το κάνω για πάντα.
4. Αν έπρεπε να πείτε με μία λέξη την παράσταση, ποια θα ήταν;
Σταματίνα: Φυσικά, μια μόνο λέξη δεν επαρκεί για να αποδώσει το πλήρες νόημα της παράστασης, καθώς τα μηνύματά της είναι τόσο ισχυρά και σημαντικά που δύσκολα περιορίζονται σε μία λέξη. Ωστόσο, το κυριότερο μήνυμα της παράσταση είναι οι λανθασμένες προκαταλήψεις ορισμένων ανθρώπων και ομάδων. Βίλλυ: «Εμπειρία». Γιατί δεν ήταν απλώς μια παράσταση, αλλά κάτι που ζήσαμε όλοι μαζί από την αρχή μέχρι το τέλος. Μέσα από αυτή μάθαμε πολλά, ξεπεράσαμε δυσκολίες και κρατάμε όμορφες στιγμές που θα μας μείνουν για πάντα. Μαρίνα: Αν έπρεπε να την περιγράψω με μία λέξη, θα έλεγα «κοινωνία». Γιατί το έργο δείχνει καταστάσεις που μας αφορούν όλους και τις ζούμε στην καθημερινότητά μας. Θα ήθελα το κοινό, μέσα από αυτό, να προβληματιστεί και να σκεφτεί λίγο διαφορετικά κάποια πράγματα, ειδικά σε σχέση με τα στερεότυπα που υπάρχουν γύρω μας. Ματίνα: Αν έπρεπε να περιγράψω την παράστασή μας με μία λέξη, θα έλεγα σίγουρα «τρέλα», γιατί συμβαίνουν πολλά και έντονα πράγματα μέσα στο έργο.
Για τη σκηνοθέτη, Έλλη Μάνθα
1. Όταν δουλεύεις με εφήβους και συλλογική δημιουργία, πού τελειώνει η καθοδήγηση και πού αρχίζει η ελευθερία;
Η καθοδήγηση υπάρχει για να δώσει ένα πλαίσιο, μια κατεύθυνση. Από ένα σημείο και μετά, όμως, αν δεν αφήσεις χώρο, δεν μπορεί να γεννηθεί κάτι αληθινό. Με τους εφήβους ειδικά, η ελευθερία δεν είναι επιλογή, είναι ανάγκη. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να κρατάω μια ισορροπία, δηλαδή να υπάρχει ένας άξονας, αλλά μέσα σε αυτόν να μπορούν να εκφραστούν, να δοκιμαστούν και να νιώσουν ότι η παράσταση τους ανήκει.
2. Το θέμα των προκαταλήψεων είναι σχεδόν «επικίνδυνα επίκαιρο». Πόσο συνειδητά θέλατε να προκαλέσετε το κοινό;
Δεν ξεκινήσαμε με στόχο να προκαλέσουμε, αλλά να καταλάβουμε. Μέσα στη διαδικασία, όμως, είδαμε ότι το θέμα αυτό μας αφορά όλους, πολύ άμεσα. Οπότε ναι, υπάρχει μια πρόκληση, όχι για να σοκάρει, αλλά για να δημιουργήσει μια μικρή ρωγμή. Να φύγει ο θεατής λίγο πιο σκεπτικός, ίσως λίγο πιο ανοιχτός απέναντι στο διαφορετικό.
3. Υπήρξε στιγμή στις πρόβες που η παράσταση πήρε κατεύθυνση διαφορετική από αυτή που είχατε αρχικά φανταστεί;
Πολλές φορές. Και αυτό είναι το πιο ζωντανό κομμάτι της δουλειάς. Ξεκινάς με μια ιδέα, αλλά μέσα από τις πρόβες, τις αντιδράσεις των παιδιών και τους αυτοσχεδιασμούς, η παράσταση αλλάζει, ωριμάζει, βρίσκει τον δικό της δρόμο. Υπήρχαν στιγμές που άφησα συνειδητά αυτό που είχα φανταστεί, γιατί αυτό που προέκυπτε από την ομάδα ήταν πιο αληθινό.
4. Αν το κοινό φύγει με ένα μόνο συναίσθημα ή σκέψη, ποια θα θέλατε να είναι αυτή- και γιατί δεν είναι μόνο για παιδιά;
Θα ήθελα να φύγει με μια ερώτηση: «Πόσο εύκολα φοβάμαι αυτό που δεν καταλαβαίνω;» Η παράσταση δεν είναι μόνο για παιδιά γιατί το θέμα της δεν είναι παιδικό. Οι προκαταλήψεις, ο φόβος, η ανάγκη να ανήκουμε κάπου, όλα αυτά αφορούν εξίσου τους ενήλικες, ίσως και περισσότερο. Τα παιδιά απλώς τα λένε πιο άμεσα, πιο καθαρά. Παράλληλα, μέσα από αυτή τη δουλειά γεννήθηκε και μια πολύ όμορφη ανάγκη από τα ίδια τα παιδιά: να έχει η παράσταση και έναν φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Έτσι αποφασίσαμε μέρος των εσόδων να διατεθεί στον Σύλλογο «Φλόγα», θέλοντας η προσπάθειά μας να συνδεθεί με κάτι ουσιαστικό και να έχει έναν αντίκτυπο πέρα από τη σκηνή.
Στην παράσταση παίρνουν μέρος: Αχμέτη Κυριακή, Μητσέλος Βασίλης, Παπακίτσου Σταματίνα, Κοντογιάννη Πανδώρα, Χασκή Λίδα-Αικατερίνη, Μπαρμπούτης Δημήτριος-Σπυρίδων, Μητσέλου Φένια, Σιώρου Θεοδώρα, Μανδράκη Βένια, Μπακαγιάννη Βασιλική, Γούλα Έλενα, Μήλιου Ελευθερία, Πανούση Βίλλυ, Νικολός Θανάσης, Μανίκα Μαρίνα, Ψαλλίδα Ματίνα, Νταλή Έλλη, Γιώτη Ελισάβετ Συντελεστές: Σκηνοθεσία: Έλλη Μάνθα Σκηνικά: Φωτεινή Τσαδήμα, Γιώργος Κοντογιάννης Σχεδιασμός κοστουμιών: Ειρήνη Νάκου Μακιγιάζ- Κομμώσεις: Η ομάδα Σχεδιασμός φωτισμού & ήχου: Γιώργος Καραντζιάς Επιμέλεια μουσικής: Έλλη Μάνθα Βίντεο: Στεργιανή Βερνιώτου Υπεύθυνη Θεατρικού Εργαστηρίου: Φωτεινή Τσαδήμα Την αφίσα την έχει ζωγραφίσει η Έλενα Τσέτσου από το Τμήμα Ζωγραφικής του Μ/Φ Συλλόγου “Ο Σκουφάς”
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου