Απίστευτο γραπτό μαθητή που δεν είχε διαβάσει:«Κύριε δεν πρόλαβα να διαβάσω γιατί την Παρασκεβή που σηκόθηκε τη νύχτα η μάνα μου να πάει προς νερού της, έπιασε τον πατέρα μου στο σαλόνι να βλέπει μία τενία πoρνό”

Ο εγκέφαλος ενός μαθητή γεννά αρκετές φορές απίστευτες ιδέες! Ειδικά όταν πρόκειται να δώσει εξετάσεις και δεν έχει διαβάσει!Ένας μαθητής του 12ου Γενικού Λυκείου Θεσσαλονίκης, δεν είχε διαβάσει στις εξετάσεις του σχολείου, το μάθημα της Χημείας – Χυμείας για την ακρίβεια- η οποία είτε είναι πραγματική είτε είναι φανταστική το σίγουρο είναι πως είναι ξεκαρδιστική.

Αντί λοιπόν να δώσει τις απαντήσεις στα ερωτήματα του μαθήματος, έγραψε στη λευκή κόλλα των εξετάσεων, ένα κείμενο στο οποίο εξηγούσε για ποιο λόγο δεν κατάφερε να διαβάσει! Η ιστορία που έγραψε θυμίζει σενάριο κωμικής ταινίας! Ο μαθητής κατάφερε να … εντυπωσιάσει τον καθηγητή του, αποσπώντας τελικά ένα γενναιόδωρο 5άρι!

Διαβάστε τι έγραψε ακριβώς ο νεαρός και δείτε την κόλλα με το βαθμό που πήρε!

«Κύριε δεν πρόλαβα να διαβάσω γιατί την Παρασκεβή που σηκόθηκε τη νύχτα η μάνα μου να πάει προς νερού της, έπιασε τον πατέρα μου στο σαλόνι να βλέπει μία τενία πoρνό και τον πέταξε μία πατιέλα στο κεφάλι και τον πήρανε τα έματα και σηκόθηκε κι έφυγε. Τον ψάχναμε όλο το Σάβατο σε όλα τα νοσοκομία, αλλά δεν τον βρήκαμε πουθενά. Χθες το βράδι γύρισε σπίτι και μας ήπε ότι ήταν στη θέια Ελένη (μούσι) και χθες το απόγευμα είχε πάει γήπεδο να δει τον ΠΑΟΚ. Η μάνα μου τα πήρε και τον πέταξε ένα μπολ παγοτού που τον βρήκε πάλι στο κεφάλι πάνω στα ράματα. Έπεσε ξερός και φωνάξαμε ασθενοφόρο και τον πήγαμε στο Παπαγεωργίου. Όλη τη νύχτα τη βγάλαμε στο νοσοκομείο. Βάλτε με ότι βαθμό νομίζετε».

https://xiromeropress.gr

Η φοβερή ιστορία του παπά που το έσκασε από στρατόπεδο για να κηδέψει τον Καζαντζάκη

Ο Νίκος Καζαντζάκης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Ελληνες συγγραφείς του περασμένου αιώνα. Εργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Κάποια από αυτά, ως γνωστόν, δημιούργησαν τριβές με κάποιους εκκλησιαστικούς χώρους, οι οποίοι σε μια ψυχροπολεμική εποχή τα αντιμετώπιζαν ως μη αποδεκτά. Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, παράλληλα με τα γεγονότα και τις διαμαρτυρίες, καταφέρνουν να επιβιώνουν και φήμες οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, όπως ότι ο Καζαντζάκης αφορίστηκε από την Εκκλησία.

Ουδέν αναληθέστερο. Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» επιχειρεί να καταρρίψει αυτούς τους αστικούς μύθους μέσα από συγκεκριμένα γεγονότα και έγγραφα, που αποδεικνύουν ότι ουδέποτε ο Νίκος Καζαντζάκης αφορίστηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Στα γεγονότα του 1957 ξεχωρίζει η ιστορία ενός στρατιωτικού ιερέα -ο οποίος ακόμη βρίσκεται εν ζωή-, του π. Σταύρου Καρπαθιωτάκη, που συνόδευσε τον Καζαντζάκη στην τελευταία κατοικία του, και μάλιστα χρειάστηκε να φύγει από το στρατόπεδο όπου υπηρετούσε, χωρίς άδεια. Μάλιστα, για την πράξη του αυτή δικάστηκε από Στρατοδικείο, το οποίο και του επέβαλε ποινή φυλάκισης 20 ημερών.

Η ιστορία του π. Σταύρου, καθώς και τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στην Κρήτη το 1957, την ημέρα της κηδείας του συγγραφέα, δεν έχουν σημασία αν δεν τα εντάξει κάποιος στο γενικότερο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής, όταν οι αριστερών πεποιθήσεων διανοούμενοι στον δυτικό κόσμο βρίσκονταν σε δυσμένεια. Λίγο πριν από την κηδεία του Καζαντζάκη στο Ηράκλειο, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ευγένιος Ψαλιδάκης επικοινώνησε με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, για να ενημερώσει για την κατάσταση και να λάβει σχετικές οδηγίες.

Η απάντηση που έλαβε ήταν ότι εναπόκειται στον Αρχιερέα πώς θα χειριστεί το ζήτημα. Ο Αρχιεπίσκοπος Ευγένιος κλήθηκε να αποφασίσει για την τέλεση της νεκρώσιμης ακολουθίας του Νίκου Καζαντζάκη.

Τα γεγονότα σχετικά με την εξόδιο εξιστορεί σε κείμενό του με τον τίτλο «Η Εκκλησία και ο Νίκος Καζαντζάκης» ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέας, σημειώνοντας μεταξύ άλλων τα εξής: «Το πρόβλημα, βέβαια, των σχέσεων του Καζαντζάκη με την Εκκλησία, και ειδικότερα τα θρυλούμενα περί αφορισμού του και μη ενταφιασμού του από την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι επιμέρους ζήτημα των σχέσεων που είχε ο μεγάλος διανοούμενος και στοχαστής με τον Θεό, την πίστη και την Εκκλησία.

Βέβαια, οι μύθοι αυτοί βοηθήθηκαν και από την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της εποχής και από τη δυσπιστία συγκεκριμένων κοινωνικών δυνάμεων προς την Εκκλησία, κυρίως εκ του γεγονότος ότι στη δυτική Ευρώπη το Βατικανό στήριξε τα λαϊκά κόμματα.

Την ίδια όμως στιγμή, η Εκκλησία περνούσε δύσκολες ημέρες στην τότε Σοβιετική Ενωση και στα κράτη του Συμφώνου της Βαρσοβίας». Στη συνέχεια, ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου αναφέρει: «Για την εξόδιο, τη νεκρώσιμη δηλαδή ακολουθία του Καζαντζάκη, τα δεδομένα είναι σαφέστατα. Εγινε κανονικά στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά, στο Ηράκλειο, με όλα τα προβλεπόμενα από την Ορθόδοξη Εκκλησία, και μάλιστα προεξήρχε ο Κρήτης Ευγένιος μετά του πρωτοσυγκέλου του» και 17 ιερέων.

ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΟΣ

«Ο μακαριστός Ευγένιος έπραξε το αυτονόητο. Κήδευσε ένα από τα σημαντικότερα αναστήματα που στη διαχρονική της πορεία έχει αναδείξει η πόλη του Ηρακλείου και η Κρήτη, παρόλο που δεν έλειψαν οι αντιδράσεις» υπογραμμίζει ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου και καταλήγει στο κείμενό του: «Συνεπώς, ο Καζαντζάκης δεν αφορίστηκε ποτέ από την Εκκλησία και ετάφη κανονικά, προεξάρχοντος μάλιστα της νεκρωσίμου ακολουθίας του Κρήτης Ευγενίου.

Τα περί αντιθέτου λεγόμενα αποτελούν μύθο, δημιουργηθέντα κυρίως από κάποιους κύκλους θρησκευομένων και αθέων, οι οποίοι για δικούς τους λόγους επιζητούσαν και ήθελαν έναν αφορισμένο Καζαντζάκη. Είναι όμως βέβαιο ότι οι μύθοι συνοδεύουν μεγάλες μορφές και τέτοιος υπήρξε ο διανοούμενος, ο στοχαστής, διαχρονικός συγγραφέας της Κρήτης, Νίκος Καζαντζάκης».

«Ως παπάς, δεν άντεχα να πάρω στον λαιμό μου τέτοιο άδικο. Το έσκασα κρυφά από τον Στρατό και έτρεξα στο Μαρτινέγκο. Μπήκα έξι μήνες φυλακή!» λέει ο π. Σταύρος, που τον συνόδευσε.

Συγκλονιστική και αντιπροσωπευτική των γεγονότων εκείνων των φορτισμένων ημερών στην Κρήτη είναι και η ιστορία του π. Σταύρου Καρπαθιωτάκη, του ιερέα που συνόδευσε στο Μαρτινέγκο τη σορό του Νίκου Καζαντζάκη. Οπως συνήθως συμβαίνει, ο ιερέας συνοδεύει με το πετραχήλι τον νεκρό στον τάφο.

Σε τεταμένο κλίμα, με χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους του Ηρακλείου, αρκετούς υποστηρικτές της άποψης ότι η Εκκλησία δεν θα έπρεπε να τελέσει εξόδιο ακολουθία για τον Νίκο Καζαντζάκη, αλλά και πολλούς άλλους που υποστήριζαν το αντίθετο, βρέθηκε ένα ιερέας να ακολουθεί τον Καζαντζάκη στην τελευταία κατοικία του. Το εντυπωσιακό είναι ότι ο τότε στρατιωτικός ιερέας π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης δεν έλαβε από κανέναν τέτοια εντολή.

Αυτό προκύπτει από όσα ανέφερε κάποια χρόνια αργότερα στη δημοσιογράφο κυρία Πρεβελάκη και αποδεικνύουν την παράτολμη απόφασή του να φύγει από το στρατόπεδο, χωρίς σχετική άδεια, για να φτάσει στον χώρο του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Μηνά. Την ταυτότητά του αποκάλυψε ο ίδιος το 1972 στη Χανιώτισσα δημοσιογράφο κυρία Πρεβελάκη, όπως εξηγεί: «Τον Νοέμβριο του 1957 ήμουν στρατιώτης και παπάς, και υπηρετούσα τη θητεία μου στο Ηράκλειο.

Μια ημέρα πριν από την κηδεία του Καζαντζάκη ο διοικητής κάλεσε όλους τους στρατιωτικούς και έδωσε διαταγή να μη βγει κανείς έξω από το στρατόπεδο στις 5 Νοεμβρίου. Οι Αρχές και ο Στρατός φοβούνταν μεγάλες φασαρίες, γιατί είχε έρθει εκκλησιαστική διαταγή να μην ταφεί ο Καζαντζάκης.

Οταν θα το ‘παιρναν χαμπάρι οι Κρητικοί, θα έκαναν μεγάλες φασαρίες. Εγώ, ως παπάς, ένιωσα πολύ άσχημα. Η συνείδησή μου με πείραζε πολύ. Ημουν παπάς. Δεν άντεχα να πάρω στον λαιμό μου τέτοιο άδικο. Δεν μπορούσα να αρνηθώ τα ιερά μυστήρια σ’ έναν βαφτισμένο χριστιανό, που δεν έκανε ποτέ κάτι ανήθικο ή εγκληματικό.

Οσον αφορά τα βιβλία του, δεν είμαι εγώ άξιος να τον κρίνω. Το ‘σκασα κρυφά από τον Στρατό την ημέρα της κηδείας. Πήρα αθόρυβα τα ράσα μου και έτρεξα στον Μαρτινέγκο και τον έθαψα. Ολοι νόμισαν ότι με έστειλε η Εκκλησία να τον κηδέψω. Είχαν δει και τον Μητροπολίτη Ευγένιο στον Αγιο Μηνά. Δεν ήξερε κανείς τι γινόταν στα παρασκήνια! Πέρασα από στρατιωτικό δικαστήριο και μπήκα φυλακή για έξι μήνες!»

Ο π. Καρπαθιωτάκης τιμωρήθηκε από στρατιωτικό δικαστήριο απλώς επειδή το έσκασε από το στρατόπεδο την ημέρα της κηδείας. Ισως δεν γνώριζαν τι ακριβώς είχε κάνει τις ώρες που έφυγε από τη μονάδα του, γιατί τότε η τιμωρία του μπορεί να ήταν αυστηρότερη. Στον π. Σταύρο, με το αιτιολογικό ότι απουσίασε από την υπηρεσία του χωρίς άδεια, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 20 ημερών.

Στην πράξη αυτού του θαρραλέου ιερέα από την Κρήτη αναφέρθηκε αργότερα και ο τότε Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος ο οποίος είχε πει: «Οταν έφτασε η σορός του στο Μαρτινέγκο, κάποιος έβγαλε επικήδειο λόγο. Τον επικήδειο εκφώνησε ο Μενέλαος Παρλαμάς, μα κανείς κληρικός δεν ήταν γύρω για να θάψει τον νεκρό.

Σκεφτείτε τώρα μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου και τις φωτογραφικές μηχανές του διεθνούς Τύπου! Πουθενά παπάς. Οι βρακοφόροι Κρητικοί άρχισαν να φουρτουνιάζουν, έμαθα από άλλους παρόντες, άναψαν τα αίματα και ήθελαν να βουτήξουν το φέρετρο και να το θάψουν με τα ίδια τους τα χέρια.

Εκείνη την τραγική στιγμή, ως εκ θαύματος παρουσιάστηκε ένα νέος παπάς με ράσα και θυμιατό! Ούτε ήξερα ποιος ήταν και πώς βρέθηκε εκεί, από πού ξεφύτρωσε! Κανείς δεν ήξερε!»

Ξεκάθαρη ήταν η επιστολή-απάντηση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο

Το 2003 η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ελένη Κατσουλάκη απευθύνθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με επιστολή της, για να μάθει αν υπάρχει κάποιο σχετικό έγγραφο περί αφορισμού του Νίκου Καζαντζάκη από την Εκκλησία.

Η απαντητική επιστολή που λαμβάνει με ημερομηνία 13 Μαΐου 2003, την οποία παραθέτει σήμερα η «Ορθόδοξη Αλήθεια», αναφέρει μεταξύ άλλων: «Ληφθέν προ ημερών, παρεπέμφθη εις το Αρχειοφυλάκιον διά τα περαιτέρω το, από της 10ης του τρέχοντος μηνός Μαΐου, προς τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνα, Αρχιγραμματεύοντα της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, γράμμα υμών, δι’ ου ερωτάτε εάν το Οικουμενικόν Πατριαρχείον αφώρισε τον λογοτέχνην Νικόλαον Καζαντζάκην διά το περιεχόμενον των έργων του. Εις απάντησιν, σεπτή εντολή, γνωρίζω υμίν, ότι ερευνήσας μετά προσοχής τους οικείους Κώδικας του Αρχείου, δεν ανεύρον τοιούτον αφορισμόν».

Λίγα χρόνια μετά την κηδεία του Καζαντζάκη, την Κρήτη επισκέφθηκε ο τότε Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, όπως πληροφορεί σε σχετικό κείμενό του ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέας, τονίζοντας: «Είναι δε πολύ χαρακτηριστική η δήλωση του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα κατά την επίσκεψή του στην Κρήτη το 1961.

Οταν ρωτήθηκε για τον Νίκο Καζαντζάκη, απήντησε ότι “τα βιβλία του Καζαντζάκη κοσμούν την πατριαρχική βιβλιοθήκη”. Συνεπώς, είναι σαφέστατο ότι ο Καζαντζάκης δεν αφορίστηκε ποτέ από Εκκλησία. Βέβαια, οι μύθοι πλάθονται, θεριεύουν και συνοδεύουν ξεχωριστές προσωπικότητες, μεγάλες μορφές και τέτοιος ήταν ο Καζαντζάκης, ο οποίος δεν αφορίστηκε από την Εκκλησία κι ενταφιάστηκε κατά τους κανόνες και την τάξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας».

του Κώστα Παππά – από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια

https://xiromeropress.gr

Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, η ιστορία της Άρτας.

Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

Η ημέρα Ολοκαυτώματος, όπως και η κάθε μέρα δεν είναι μια μακρινή και απρόσωπη στο χρόνο, μια λέξη γραμμένη κάπου, ένα μνημείο στο κρύο... Είναι μια μέρα βαριά που ανασύρει μνήμες και πάρα πολύ πόνο. Κι αν δεν ξέρουμε εμείς εδώ, στην δική μας την πόλη το τι συνέβη, ίσως είναι καιρός να το μάθουμε. Η ιστορία είναι μια μεγάλη δασκάλα και πρέπει ανά καιρούς να μας μιλάει, ή έστω να της δίνουμε αυτόν τον χώρο να μας μιλάει και να μας δείχνει τις ρωγμές, τις ασυνέχειες, την πορεία μιας πόλης. Γιατί η πόλη είμαστε εμείς. Και αυτοί που ήταν πριν από μας εδώ, και η συνέχειά της στο μέλλον δεν μπορεί να περπατά χωρίς αυτούς. Μια τέτοια μέρα θα αφήσω την ιστορία να μιλήσει από μόνη της με την ιστορία της οικογένειας του Μπένι (Βενιαμίν) Μιζάν όπου μας περιγράφει την τραγική ιστορία της δικής του οικογένειας.

«Η φωτογραφία αυτή δεν είναι στην Άρτα, είναι στη Ν. Υόρκη στις αρχές της δεκαετίας 1920.

H φωτογραφία αυτή, όμως, είναι άμεσα συνδεδεμένη με την μοίρα της οικογένειάς μου κι εμένα προσωπικά.

Η συνέχεια της ιστορίας, από τις πολλές που αναμφίβολα υπάρχουν, είναι μια ιστορία που αναμφίβολα σημάδεψε την ζωή μου κι όχι μόνο.

Μια ιστορία που συνέβη μόλις 82 χρόνια πριν εδώ ακριβώς, στην Άρτα, στην Σκουφά, την Μακρυγιάννη, τη Φιλελλήνων.

Ο παππούς μου Βενιαμίν, γέννημα – θρέμμα Αρτινός, ‘’Μπίνιος’’ για τους Αρτινούς φίλους του, στις αρχές του 1900 μετανάστευσε από την Άρτα στην Αμερική.

Εκεί παντρεύτηκε την Μαλκούλα Γκανή, Αρτινή κι αυτή, και απέκτησε μαζί της 5 παιδιά.

Το 1930 ‘’χάνει’’ τη γυναίκα του και προφανώς μη μπορώντας να διαχειριστεί την κατάσταση επιστρέφει στην Άρτα.

Εδώ γνωρίζεται και παντρεύεται τη γιαγιά μου Σαρίνα, και αποκτούν 2 ακόμη παιδιά τον Ισαάκ και τη μητέρα μου, τη Νόρμα.

Εδώ θα ήθελα να πω ότι η γιαγιά Σαρίνα μεγάλωσε και φρόντισε τα ''Αμερικανάκια'' σαν δικά της παιδιά.

Στις 24/03/1944 που συνέλαβαν οι Γερμανοί τους Εβραίους στην Άρτα, ο ‘’Μπίνιος’ , η γιαγιά Σαρίνα και η μητέρα μου, όντας το μικρότερο παιδί ή ‘’η τυχερή της ιστορίας’’, φιλοξενούνται στην Αγ. Παρασκευή, στην οικογένεια Καρακώστα.

Αποτέλεσμα, μπαίνοντας οι Γερμανοί ‘’παίρνουν’’, μεταξύ όλων των άλλων, και όλα τα παιδιά και τα ‘’Αμερικανάκια’’ και τον Ισαάκ.

Γυρίζοντας ο παππούς, δεν βρίσκει κανένα παιδί. Κι από αυτά δεν γυρίζει πίσω κανένα.

Του μένει μόνο η μητέρα μου και το μαράζι του να ‘’φέρει’’ 5 παιδιά από την Αμερική, και τον ''Αρτινό'' Ισαάκ, και να τα ‘’χάσει’’ στην Άρτα.

IN MEMORIAM

ΙΩΣΗΦ ΙΣΑΑΚ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 59 - ΑΠΩΝ

ΑΝΝΕΤΑ ΙΩΣΗΦ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 54 – ΑΠΟΥΣΑ

ΕΣΤΕΡ ΙΩΣΗΦ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 25 – ΑΠΟΥΣΑ

ΣΙΜΧΑ ΣΑΜΠΙΝΟΥ ΔΑΝΙΗΛ: ΤΕΚΝΟ της ΕΣΤΕΡ ΙΩΣΗΦ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 4 - ΑΠΟΥΣΑ

ΣΙΜΧΑ ΙΩΣΗΦ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 32 - ΑΠΟΥΣΑ

ΚΑΙΤΗ ΙΣΑΑΚ ΜΙΩΝΗ: ΤΕΚΝΟ της ΣΙΜΧΑ ΙΩΣΗΦ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 5 - ΑΠΟΥΣΑ

ΡΑΦΑΗΛ ΙΣΑΑΚ ΜΙΩΝΗ: ΤΕΚΝΟ της ΣΙΜΧΑ ΙΩΣΗΦ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 4 - ΑΠΩΝ

ΙΩΣΗΦ ΙΣΑΑΚ ΜΙΩΝΗ: ΤΕΚΝΟ της ΣΙΜΧΑ ΙΩΣΗΦ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 3 - ΑΠΩΝ

ΜΑΤΘΙΛΔΗ ΙΩΣΗΦ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 21 - ΑΠΟΥΣΑ

ΑΒΡΑΑΜ ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 12 - ΑΠΩΝ

ΙΣΑΑΚ ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 10 - ΑΠΩΝ

ΕΣΤΕΡ ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 24 – ΑΠΟΥΣΑ

ΑΒΑΠΤΙΣΤΟ ΜΩΥΣΗ ΒΙΔΑΛ: ΤΕΚΝΟ της ΕΣΤΕΡ ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 1 - ΑΠΩΝ

ΜΕΗΡ ΜΩΥΣΗ ΒΙΔΑΛ: ΤΕΚΝΟ της ΕΣΤΕΡ ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 3 - ΑΠΩΝ

ΛΙΝΑ ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 20 - ΑΠΟΥΣΑ

ΑΪΝΤΑ ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 17 - ΑΠΟΥΣΑ

ΕΝΝΥ ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΜΙΖΑΝ: ΕΤΩΝ 14 – ΑΠΟΥΣΑ

17 Μέλη της οικογένειάς μου, γιαγιά, παππούς, θείοι, ξαδέρφια που δεν γνώρισα, κι άλλοι 307 Αρτινοί, που έλειπαν από το ‘’προσκλητήριο’’ της ζωής από την 24η Μαρτίου του 1944 και για πάντα.

Φίλοι των γονιών σας και των παππούδων σας, άνθρωποι απλοί που κάποιοι απ’ αυτούς μπορεί να γίνονταν σπουδαίοι, άνθρωποι που δεν είχαν την ‘’τύχη’’ να έχουν ένα τάφο.

Μαζί με άλλα 6.000.000 ομοθρήσκους τους, κι όχι μόνο, δολοφονήθηκαν, σφαγιάσθηκαν, κάηκαν και εξολοθρεύθηκαν, θάφτηκαν ζωντανοί, στραγγαλίστηκαν, έχασαν τη ζωή τους από ασφυξία γιατί το μόνο τους αμάρτημα ήταν η θρησκεία τους.

Για σαράντα και πλέον χρόνια δεν μιλούσε κανείς για όλα αυτά που συνέβησαν, είναι καιρός όμως , έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, να μάθει ο κόσμος, οι νέοι, για όλα αυτά.

Η μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν είναι μόνο εβραϊκή υπόθεση, είναι υπόθεση όλων για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της διαφορετικότητας. Μια διαφορετικότητα που πρέπει να τυγχάνει σεβασμού και όχι να δαιμονοποιείται.

Είναι καιρός πλέον, μέσω της γνώσης και της διδασκαλίας, να ξεριζωθεί ο αντισημιτισμός και η εβραιοφοβία.

Δεν είμαστε πίσω από κάθε συνωμοσιολογία, δεν φταίμε για όλα τα κακά, δεν πίνουμε αίμα το Πάσχα κ.λπ.

Κι ακόμη και σήμερα προσβάλλεται η μνήμη των ψυχών που έβγαινε από τις καμινάδες των κρεματορίων, των ψυχών που η μυρωδιά της καμένης σάρκας τους οδήγησε τους Ρώσους στο Άουσβιτς.

Οι άνθρωποι εκεί ήταν ζωντανοί νεκροί, έβλεπαν τα πτώματα των δικών τους ανθρώπων να περνούν από δίπλα τους μη μπορώντας ούτε καν να τους αποχαιρετήσουν, έβαζαν με τα ίδια τους τα χέρια τους γονείς τους, τα παιδιά τους, τα αδέλφια τους, τους φίλους τους στους φούρνους και μύριζαν όλη μέρα την καμένη σάρκα τους.

Εκεί ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΖΩΗ, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΝΑΣΑ, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΕΡΑΣ.»

Αντί επιλόγου, σχολιάζει ο Θεοχάρης Βαδιβούλης, δικηγόρος, γραφολόγος.

Το Ολοκαύτωμα, άφησε για πάντα το μαύρο του στίγμα να αιωρείται πάνω απ’ την Άρτα. Άφησε τα Οβραίικα άδεια, σκότωσε ένα ακόμα κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Ένα κομμάτι της Άρτας στήθηκε στο απόσπασμα του παραλογισμού, θανατώθηκε σε μια φρικτή θανατομηχανή, που όμοιά της δεν είχε ούτε έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία. Η γιαγιά μου, Κούλα Βαδιβούλη, πολύ γλαφυρά περιέγραφε την εικόνα των άδειων σπιτιών στη Φιλελλήνων, ανήμερα της εθνικής μας εορτής, την ανατριχίλα που έφερναν τα παντζούρια των έρημων σπιτιών, που βαρούσαν απ’ τον λυσσασμένο κρύο αέρα. Ονόματα παντελώς ασυνήθιστα μπλέκονταν στην αφήγησή της: η Ρεφκούλα, η Χανούσιω, ο Σαμπίνος… Ονόματα, που με τη σειρά τους ανακετεύονταν με δάκρυα και νοσταλγία για την Άρτα, που είχε χαθεί για πάντα. Τα δάκρυα, που κυλούσαν στα μάγουλά της, δεν ήξεραν από θρησκείες, παρά μόνον από ανθρώπινο πόνο.

Κατερίνα Σχισμένου

Ηπειρώτικο γλέντι και κοπή πίτας του Συλλόγου Ηπειρωτών Άνω Λιοσίων στις 31-01-2026

Στις μάνες που δεν γέννησαν και δεν κυοφόρησαν ποτέ

Εκείνη πονούσε στον πόνο μας.

Μια πολύ συγκινητική ιστορία που θέλουμε να τη μοιραστούμε μαζί σας

Η θεία Μαρίκα δεν γέννησε ποτέ ούτε καν κυοφόρησε.

Στα δώδεκα της, λίγο μετά την ταφή της δικής της μητέρας, ο πατέρας της ο Μιχαήλος, της ανακοίνωσε πως “από αύριο δεν ξαναπάει στο σχολειό γιατί πρέπει να αναθρέψει τα δυο μικρότερα αδέλφια της , τη Γιωργία και τον Λευτέρη” , κι εκείνη έγινε “μάνα” πρόωρα και μέσα σε μια νύχτα.

Ο πόνος για τη χαμένη δική της μητέρα και η πίκρα για τις σπουδές που δεν θα’κανε ποτέ ,την έκαναν δυστυχισμένη μα εκείνη φρόντιζε τα αδέρφια της με χαρά ,σαν μάνα, γιατί “αυτή ήταν η πάστα της..”

Στα εικοσιπέντε την πάντρεψαν με τον στρατιωτικό Μιχάλη μα ούτε γέννησε ούτε καν κυοφόρησε ποτέ. ”Μάνα” όμως εξακολούθησε να είναι για την ασθενική Γιωργία και τον αντάρτη-αριστερό Λευτέρη ,προσπαθώντας με χαμόγελο να ισορροπήσει τις αντιθέσεις (δεξιός σύζυγος ,αριστερός με δράση αδελφός ) που η μοίρα της έριξε μέσα στη φαμελιά της , γιατί… “αυτή ήταν η πάστα της…”

Κι όταν αργότερα ,γυρνώντας από τις εξορίες, ο Λευτέρης έκανε τα δικά του παιδιά ,τρία κορίτσια ,εκείνη ξανάγινε για άλλη μια φορά μάνα…γιατι “αυτή ήταν η πάστα της…”

Η θεία Μαρίκα ήταν η ΜΑΝΑ του δικού μας σπιτιού…κι ας μη γέννησε ποτέ…

Ηταν εκείνη που μας διηγήθηκε παλαιινές ιστορίες ,ήταν εκείνη που, με μια ζακέτα στο χέρι, μας κυνηγούσε στο σοκάκι επιμένοντας να τη φορέσουμε “μη μας κρυγιοπεράσει το κίρι μπαίρι* , ήταν εκείνη που εφεύρισκε τρόπους να πίνουμε το δύσοσμο ορεκτικό μας….

Η θεία Μαρίκα μας μαγείρευε τα φαγητά που αγαπούσαμε, νοιαζόταν για το τι θα φορέσουμε ,και σε κείνες τις εποχές που οι γιορτές γενεθλίων ήταν άγνωστες , μας έφτιαχνε το γλυκό της ημέρας…Εκείνη ύφανε στον αργαλειό και κέντησε όλη μας την προίκα…εκείνη φρόντιζε τα δέματα με τα τρόφιμα , που μας έστελναν τα χρόνια των σπουδών….Εκείνη πονούσε στον πόνο μας.

Η θεία Μαρίκα πέθανε σχετικά νέα νικημένη απ’ τον καρκίνο ( γιατί ,δεν ξέρω αν υπάρχει θεός , αν όμως υπάρχει είναι πολύ άδικος..)..χωρίς να τη φωνάξει ποτέ ,κανείς ΜΑΝΑ…κι ούτε κανείς της πρόσφερε λουλούδια τη 2η Κυριακή του Μάη.

Μα αν σήμερα η μέρα ήταν αφιερωμένη στα "Μητρικά αισθήματα" κι όχι στη "Μάνα" δεν θα΄φταναν όλα τα λουλούδια του κάμπου της Βιάννου να στολίσουν τη φωτογραφία της….

Χριστίνα Μαστρογιωργάκη

http://www.tampouloukia.gr

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ Ν. ΠΡΕΒΕΖΗΣ. Επιμνημόσυνη δέηση και τελετή τιμής και μνήμης προς τον Αλέξανδρο Υψηλάντη

Με ιδιαίτερη επισημότητα και σε κλίμα συγκίνησης τελέστηκε την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026, στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Πεδίο του Άρεως, η επιμνημόσυνη δέηση και η τελετή τιμής και μνήμης προς τον εθνικό αγωνιστή, αρχηγό της Φιλικής Εταιρείας και πρωτεργάτη της Ελληνικής Επανάστασης, Αλέξανδρο Υψηλάντη.

Η εκδήλωση διοργανώθηκε από την Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης, σε συνεργασία με τον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών και τους συνεργαζόμενους συλλόγους – όλοι μέλη του Δικτύου Αδελφοποιημένων Συλλόγων – επιβεβαιώνοντας τη συλλογική προσήλωση στη διατήρηση της εθνικής ιστορικής μνήμης και στην απόδοση της οφειλόμενης τιμής στους ήρωες του Ελληνισμού.

Τον επίσημο επετειακό λόγο εκφώνησε η κ. Μαρία Λιακάκη, βυζαντινολόγος και Πρόεδρος του Συνδέσμου Σιδηροκαστριτών Τριφυλίας, η οποία ανέπτυξε με επιστημονική τεκμηρίωση τη συμβολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη στον Αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας και τη διαχρονική σημασία της εθνικής του προσφοράς.

Την Εταιρεία Βυζαντινών και Ιστορικών Μελετών Νομού Πρεβέζης εκπροσώπησε ο Αντιπρόεδρός της και μέλος του Δ. Σ της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος, κ. Χριστόφορος Ευθυμίου.

Τον Όμιλο Απογόνων και Φίλων Μάρκου Μπότσαρη εκπροσώπησε ο κ. Κωνσταντίνος Παχής, τον Πανηπειρωτικό Σύνδεσμο Ελευσίνας η Πρόεδρος κ. Ελένη Γκόγκου, την Επιτροπή «Πρέβεζα: Ιστορία – Πολιτισμός – Περιβάλλον» οι κ. Κώνσταντίνος Χήκας και Λάζαρος Δάλας, ενώ τη Χορευτική Ομάδα Κρητών Αθήνας «ΚΡΗΤΑΙΟΙ» ο Πρόεδρος κ. Κωνσταντίνος Ζουλινάκης.

Την τελετή τίμησαν με την παρουσία τους η Ευρωβουλευτής κ. Αφροδίτη Λατινοπούλου και η Αντιπεριφερειάρχης της Περιφέρειας Αττικής κ. Μαρία Μωραϊτάκη-Πικρού,  υπογραμμίζοντας τη σημασία της ιστορικής συνέχειας και της εθνικής αυτογνωσίας.

Η τελετή ολοκληρώθηκε με επιμνημόσυνη δέηση ενώπιον της μαρμάρινης λάρνακας όπου φυλάσσονται τα οστά του Αλέξανδρου Υψηλάντη, αποδίδοντας τον προσήκοντα φόρο τιμής σε μία από τις πλέον εμβληματικές και ηρωικές μορφές της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Παράλληλα, την εκδήλωση πλαισίωσαν τιμητικά αγήματα με παραδοσιακές στολές από συλλόγους του Πανηπειρωτικού Συνδέσμου Ελευσίνας και της Χορευτικής Ομάδας Κρητών Αθήνας «ΚΡΗΤΑΙΟΙ», προσφέροντας ιδιαίτερη λαμπρότητα

Μια ιστορία (αληθινή και ανθρώπινη). Αφιέρωμα για την αυριανή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος

Γράφει η  Κατερίνα Σχισμένου.

Θέλοντας να προσθέσουμε μια στιγμή μνήμης- μια αιωνιότητα και από τα δικά μας τα μέρη, την Ήπειρο και συγκεκριμένα την Άρτα, συναντήσαμε τον Βίκτωρ Ελιέζερ, δημοσιογράφο όπου ο πατέρας του Ισαάκ Ελιέζερ γεννήθηκε στην Άρτα για να μας παρουσιάσει την ιστορία του.

Κύριε Ελιέζερ τι συνδέει την οιοκογένειά σας με την Άρτα;

Γεννημένος στη Κέρκυρα το 1894, ο Βίκτωρ Ιωσήφ Ελιέζερ, με μητέρα Ιταλίδα, μορφωμένος και πολύγλωσσος, περιζήτητος γαμπρός τότε, στην αρχή του 20ου αιώνα, φθάνει στην Άρτα, γνωρίζεται και παντρεύεται τη Χανούλα, γεννημένη ακριβώς την ίδια χρονιά, κόρη της Ραχήλ και του Ισαάκ Σούση, ενός εμπόρου πολυταξιδεμένου, που βρέθηκε και στην πόλη Τιβεριάς, της τότε Παλαιστίνης που ήταν υπό Βρετανική κυριαρχία. Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός του, που απέκτησε το προσωνύμιο «Ντεβαριάς».

Το 1915, ο Βίκτωρ και η Χανούλα αποκτούν το πρώτο τους παιδί, τον Λάζαρο.

Για 6 χρόνια ο Βίκτωρ Ελιέζερ υπηρετεί στον Ελληνικό στρατό και μετέχει στην εκστρατεία στη Μικρά Ασία. Το 1921, στην Άρτα, γεννιέται το δεύτερο παιδί και πατέρας μου, ο Ισαάκ (Τζάκος). Μετά η Σαρίνα το 1923 και ο Ιωσήφ (Πέπος) το 1924.Το 1928, με το μεγάλο κραχ ο Βίκτωρ Ελιέζερ καταστρέφεται οικονομικά και η οικογένεια εγκαταλείπει την Άρτα για τη Κέρκυρα, όπου εκεί γεννιούνται άλλα τρία παιδιά, Η Ραχήλ (Λίνα) το 1929, ο Σαμουήλ (Μάκης) το 1931 και ο Αβραάμ (Μηνάς) το 1933. Ολη η Παλαιά Διαθήκη συγκεντρωμένη σε μια οικογένεια!!!

Ο πατέρα σας έχει μια απίστευτη ιστορία που θα θέλαμε εν συντομία να μας αφηγηθείτε.

Το 1942, ο Βίκτωρ Ελιέζερ αρνούμενος να παραδώσει στους Γερμανούς τα αρχεία της Κοινότητας, φεύγει μαζί με την οικογένεια του από την Αθήνα και εγκαθίστανται στο Αγρίνιο, όπου διέμενε η αδελφή του Κάρη που ήταν παντρεμένη με τον Νισσήμ Μιωνή. Το 1943, με την έκδοση των περιοριστικών μέτρων για τους Εβραίους, η οικογένεια Τάκη Χατζόπουλου που διέθετε και τυπογραφείο στο Αγρίνιο, με την βοήθεια της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΑΜ, εκδίδει για όλα τα μέλη της οικογένειας Ελιέζερ πλαστές ταυτότητες με το επώνυμο Λαζαρίδη. Ολόκληρη η οικογένεια Ελιέζερ μεταφέρεται στην Πάτρα όπου με το όνομα Λαζαρίδη νοικιάζει σπίτι στο οποίο έμεινε κρυμμένη μέχρι την απελευθέρωση. Τα δύο μεγάλα παιδιά του Βίκτωρα Ελιέζερ, ο Λάζαρος και ο Ισαάκ, μετέχουν στην αντίσταση παριστάνοντας τους εμπόρους και δίνοντας πληροφορίες στο ΕΑΜ για τις κινήσεις των Γερμανικών στρατευμάτων στην Αιτωλοακαρνανία. Στις 2 Ιανουαρίου του 1944, ο Ισαάκ Ελιέζερ, συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς στο Μεσολόγγι με την πλαστή ταυτότητα που έφερε το όνομα Σπύρος Λαζαρίδης και μεταφέρεται στις φυλακές του Αγρινίου. Η οικογένεια Χατζόπουλου, ο Τάκης και ο Θεοφάνης, γνώριζαν ότι ο Σπύρος Λαζαρίδης ήταν ο Εβραίος Ισαάκ Ελιέζερ, και συχνά τον επισκέπτονταν στη φυλακή για να βεβαιωθούν ότι είναι εκεί, ζωντανός. Τον είχαν στο ίδιο κελί μαζί με τους συντρόφους του Αβραάμ Αναστασιάδη, Πάνο Σούλο Χρήστο Σαλάκο και Μαρία Χατζάρα.

Η Μαρία Δημάδη, στέλεχος της Εθνικής Αντίστασης και μέλος της οργάνωσης ΕΑΜ, εργαζόταν στη Γερμανική Διοίκηση ως γραμματέας και μεταφράστρια του Γερμανού φρούραρχου Συνταγματάρχη Torman, είχε στήσει το «Κέντρο 3», το δίκτυο πληροφοριών του ΕΑΜ.  Ο Τάκης και ο Θεοφάνης Χατζόπουλοι, που έμαθαν εν τω μεταξύ για τον εκτοπισμό των Εβραίων της Άρτας και των Ιωαννίνων στις 25 Μαρτίου του 1944, συναντούν την Μαρία Δημάδη και την ενημερώνουν ότι ο κρατούμενος Σπύρος Λαζαρίδης είναι Εβραίος και της ζητούν να μεσολαβήσει στο Γερμανό Φρούραρχο ώστε να απελευθερωθεί προτού ανακαλύψουν οι Γερμανοί ότι είναι Εβραίος και εκτοπισθεί στο Άουσβιτς μαζί με την οικογένεια του που διέμενε στην Πάτρα. Η Μαρία Δημάδη, εξαφανίζει όλα τα ενοχοποιητικά στοιχεία από τον φάκελο του Σπύρου Λαζαρίδη και πείθει τον Γερμανό φρούραρχο ότι ο Σπύρος Λαζαρίδης είναι αθώος και πρέπει να απελευθερωθεί. Στις 8 Απριλίου 1944, ο Ισαάκ Ελιέζερ απελευθερώνεται από τη φυλακή και με τραίνο επιστρέφει στην Πάτρα όπου διέμενε η οικογένεια του. Στις 9/4/1944 οι αντάρτες του ΕΑΜ ανατινάζουν ένα τραίνο γεμάτο Γερμανούς στρατιώτες και πολεμοφόδια. Στις 14/4/1944, εκτελούν σε αντίποινα 120 συγκρατούμενους  του Ισαάκ Ελιέζερ ο οποίος σώθηκε χάρη στην έγκαιρη παρέμβαση της Μαρίας Δημάδη.

Η Μαρία Δημάδη, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες που καταγράφονται στη σχετική βιβλιογραφία ήταν αφοσιωμένη στην υπηρεσία της πατρίδας της, αγωνιζόμενη για την απελευθέρωση της από τους Ναζί. Έχουμε λοιπόν την αίσθηση, αλλά και εκ του αποτελέσματος την βεβαιότητα, ότι η Μαρία Δημάδη δεν θα μπορούσε να μείνει αδιάφορη στον ενδεχόμενο θάνατο ενός ανθρώπου επειδή γεννήθηκε Εβραίος. Για το λόγο αυτό έδρασε έγκαιρα και αποτελεσματικά, χωρίς καμία ανταμοιβή, και θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια της τη ζωή, εξαφάνισε όλα τα ενοχοποιητικά στοιχεία από τον φάκελο του «Σπύρου Λαζαρίδη», το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Ισαάκ Ελιέζερ, σώζοντας τον από βέβαιο θάνατο.  

Η Μαρία Δημάδη, η οποία γεννήθηκε στις 7/5/1907, εκτελέστηκε από τα Ελληνικά τάγματα ασφαλείας που συνεργαζόντουσαν με τους Ναζί, στις 31/8/1944, 14 ημέρες πριν από την αποχώρηση των Γερμανών από το Αγρίνιο.

Ο Ισαάκ Ελιέζερ γεννήθηκε στις 21/4/1921 στην Άρτα και πέθανε στις 26/7/2011 στην Αθήνα.

Η Μαρία Δημάδη χάθηκε, ο πατέρας σας κατάφερε να σωθεί, είχατε επαφή με την οικογένειά της;

Παρά τις προσπάθειες του Ισαάκ Ελιέζερ, αλλά και τις δικές μας να εντοπίσουμε απογόνους της Μαρίας Δημάδη, δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν επιτεύχθηκε νωρίτερα.

Η γνωριμία με τις εγγονές της Μαρίας Δημάδη, Σοφία-Μαρία και Γεωργιάννα Μωραΐτου, ήταν μια τυχαία «διαδυκτιακή» σύμπτωση.

Εγώ έχω σελίδα στο Face book. Ο «φίλος» στο Face book Γιώργος Κηλαϊδίτης στις 3/10/2016 με ρώτησε αν έχω κάποια σχέση με κάποιον Ισαάκ Ελιέζερ τον οποίο απελευθέρωσε η Μαρία Δημάδη από τις γερμανικές φυλακές του Αγρινίου. Του είπα λοιπόν ότι πρόκειται για τον πατέρα μου. Η στενή του φίλη Ντέμπορα Μπουκογιάννη που είχε διαβάσει την ιστορία αυτή, είναι πρώτη ξαδέλφη των εγγονών της Μαρίας Δημάδη. Η Μαρία Δημάδη είχε μια κόρη, την Χαρίκλεια (Χάρις) η οποία σήμερα είναι 90 χρονών και πάσχει από Αλτσχάϊμερ.

Η πρώτη συνάντηση μου με τις Σοφία-Μαρία και Γεωργιάννα Μωραΐτου έγινε την Παρασκευή 14/10/16 στην Αθήνα και η συνάντηση των οικογενειών μας έγινε στις 5/11/16 έξω από τη συναγωγή της Αθήνας και μπροστά στο μνημείο των Δικαίων των Εθνών.

Τι έχετε κρατήσει απ΄αυτή την ιστορία για το σήμερα και τις σημερινές γενιές; Υπάρχει η ελπίδα κύριε Ελιέζερ;

Ακούστε, 6.000.000 ομόθρησκοι μου βρήκαν φρικτό θάνατο στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκαν Εβραίοι. Και ανάμεσα τους 60.000 Ελληνες Εβραίοι, μεταξύ των οποίων 480 Αρτινοί Εβραίοι.

Τι έχω κρατήσει από την ιστορία διάσωσης του πατέρα μου; Μα οτι μέσα στο σκοτάδι που μπορεί να δημιουργήσει η αγριότητα και η βαρβαρότητα πολλών ανθρώπων, πάντα θα ξεχωρίσει το φως της ανθρωπιάς κάποιων άλλων και αυτό ακριβώς το φως είναι που δημιουργεί την ελπίδα οτι ναι, μπορούμε να διορθώσουμε τον κόσμο, να καταπολεμήσουμε το μίσος και τον φανατισμό που γεννούν την αγριότητα και τη βαρβαρότητα που οδήγησαν την ανθρωπότητα στο σκοτάδι. Είναι αυτό που στην εβραϊκή θρησκεία ονομάζεται «Τικούν ολάμ», διόρθωση του κόσμου.

Κατερίνα Σχισμένου

Γεννήθηκα στον δρόμο με τα πρόβατα | Η ζωή ενός Σαρακατσάνου 89 ετών

Ο τελευταίος Σαρακατσάνος της Χάλκης.

Στο χωριό Χάλκη Λάρισας συναντήσαμε τον κύριο Λεωνίδα Σουλιώτη, 89 ετών.

Έναν Σαρακατσάνο που γεννήθηκε στον δρόμο, έζησε με τα πρόβατα, την κατοχή, τον εμφύλιο και μας αφηγείται μια Ελλάδα που χάνεται.

Ένα αφιέρωμα μνήμης, σεβασμού και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Για να μη χαθούν οι ρίζες μας.

Παραγωγή: Greek Village Life

Μπαλωματής, θεριστής, γαζώτρια, πλανόδιος έμπορος: επαγγέλματα που χάθηκαν στην Ελλάδα της αφθονίας και του καταναλωτισμού. Κάποια απ΄ αυτά θα «αναστήσει»η οικονομική κρίση...

Επαγγέλματα που χάθηκαν ή άλλαξαν μέσα στο πέρασμα του χρόνου είναι

 πολλά. Οι μεταβολές ακολούθησαν τα βήματα της ελληνικής κοινωνίας που 

μετασχηματίτηκε από αγροτική σε αστική. 

Ο μικρέμπορος και ο πραματευτής έδωσαν τη θέση τους στο πολυκατάστημα

 και τις πολεθνικές, ενώ ταυτόχρονα η χειρωνακτική εργασία έδωσε την θέση

 της στον υπάλληλο γραφείου. 

Ο πελάτης έγινε καταναλωτής και ο βερεσές αντικαταστάθηκε από την πιστωτική κάρτα.

 Οι παλιές φωτογραφίες μας βοηθούν να δούμε αυτές τις αλλαγές μέσα στο

 χρόνο. Φωτογραφίες της Βούλας Παπαιωάννου, της Nelly και άλλων 

πρωτοπόρων της εικόνας μας «διδάσκουυν». 

Στην αρχική φωτογραφία ο πλανόδιος έμπορος κουβαλά τα προς πώληση 

προϊόντα με τη βοήθεια του γαϊδαράκου μέσα σε δύο αυτοσχέδια ντουλάπια με 

συρμάτινη πρόσοψη. 

Στο χέρι του ο ψιλικατζής κρατά ένα κουδουνάκι το οποίο χτυπάει για να 

καλέσει τους υποψήφιους πελάτες του στον Πειραιά. Φωτογράφος είναι ο

 Περικλής Παπαχατζιδάκης.... 

 http://www.mixanitouxronou.gr

http://mpampini.blogspot.gr