Γράφει ο Γεώργιος Γιαννάκης
Βρέθηκα τον περασμένο οκτώβρη στα Τζουμέρκα, τι να πω ευλογημένος τόπος αλλά και παρατημένος. Οι κρεβατίνες γεμάτα σταφύλια αλλά ποιός να τα μαζέψει. Ρωτάω ένα γεράκο εκεί σε ένα χωριό, τα πουλάκια χόρτασαν σταφύλια καλά δεν τα μαζεύει κανένας. Ε μπάρπα τσίπουρο εδώ δεν πίνετε, και μου λέει ποιός παιδάκι μ να τα μαζέψ και ποιός να να το φτιάξ' εμείς γεράσαμαν τ' γριά ντέχω στου κρεβάτ.
Κάπως έτσι είναι όλα τα χωριά στην χώρα μας. Πρίν σαράντα χρόνια είχε λέει ο γεράκος εκατόν ογδόντα παιδιά και τώρα δεν έχει κανένα, έχει τόσα χρόνια να γίνει γάμος και άλλα τόσα βαφτίσια πάει ρήμαξε ο τόπος. Καλά μην χουλιάζεις και πάλι μπάρπα θα ξαναγεμίσει από παιδάκια το χωριό αλλά δεν θα μιλάνε την γλώσσα μας αυτά είναι τα χάλια μας
Εκτός εαυτού είμαι με αυτά που αντικρίζω στην χώρα μου. Η βάβω απο το Τσίμποβο κάθεται εκεί στο σκαμνί στην κρεβατίνα και καταράει όλη μέρα τι να κάνει έρμη τον Πάνο της δεν τον φέρνει κανένας πισω.
- Ω θειά τι μοιρολογάς και καταριέσαι; Αχ παλλικάρ μ αυτουνούς όλους με τσ γραβάτες και τα κουστούμια που έρχονται και χάλευουν τσ ψήφο μας, κακό νταλάκι να τους βερέσει ούλους, να εκεί στον Κέδρο εχασα τον Πάνο μου με τον δρόμο που φτιάξαν για κατσίκια και έπεσε το αμάξι. Απο τότε σιγά σιγά ξεκληριστηκε το χωριό το ακούς εσύ γιέ μου. Γυναίκα υπεργολάβου κάποια κυρία έκαιγε το χιλιάρικο και άναβε τσιγάρο.
-Σε αυτά που λές βαβούλα έχεις δίκιο σε όλα. θυμάμαι παιδάκι τότε την συμφορά στο Τσίμποβο αλλά και το τσιγάρο στο μαγειριό στα Γιάννενα ήμουνα εκεί γκαρσονάκι ακριβώς έτσι είναι
Και τώρα κάνω λόγο και αναπολώ τα παιδικά μας χρόνια τα φτωχικά, όσοι απομείναμε πιστοί στην παράδοση και ότι ακόμα μας έχει απομείνει από την παράδοση και τα έθιμά μας, όσοι δεν αρνήθηκαν το γάλα από το βυζί της μάνας και της προβατίνας, το δάσκαλο με την κιμωλία και τον πίνακα, την πλάκα και το σβηστήρι, κυνηγώντας το λαγιαρνί να παίξουμε να φάμε το άγουρο κούμπλο πρίν πέσει στην γη και το γκόρτσο απο την γκορτσιά
Πατριώτες να πέσουμε κατά πάνω στην ψευτιά στην λαμογιά να αντισταθούμε σε αυτήν την κατάντια αυτό τον καιρό η χώρα μας θυμίζει ΄΄Βυζάντιο σε παρακμή ότι θέλει ο καθένας κάνει. Στο βωμό του χρήματος πουλιέται ο Έβρος στους Τούρκους, στους Βούλγαρους, τα αστικά κέντρα στους Κινεζους και Εβραίους είμαστε ξένοι στον τόπο μας
Κατά πάνω τους συνέλληνες δεν είμαστε φασίστες ναι αγαπάμε τον τόπο μας δεν θέλουμε να τον δούμε ένα πεταμένο κουφάρι ή μια μάννα χωρίς παιδιά
Αυτά που βλέπουμε στα πανηγύρια με τα γυφτοτσιφτετέλια και με κάτι όργανα σαν ψησταριές και να χοροπηδάνε σαν αρκούδια πάει χάθηκαν οι ρίζες μας και δέντρο χωρίς ρίζες μαραίνεται χάνετ.ε Μπορεί να μείναμε λίγοι και γραφικοί έστω και λίγοι να αντισταθούμε σε αυτόν τον χαλασμό.
Γεώργιος Γιαννάκης
Απόδημος Κραψίτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου