Το παραδοσιακό πιάτο της Ακαμάτας

Τα υψηλής διατροφικής αξίας τοπικά προιόντα διατροφής που παράγει η ελληνική ύπαιθρος, σε συνδυασμό με την ζεστή φιλοξενία των ντόπιων κατοίκων, αποτελούν έναν βιώσιμο μοχλό ανάπτυξης.

Στις πλαγιές του Παρνασού-στην Αράχωβα Βοιωτίας, μας υποδέχεται με πολλή αγάπη η ακούραστη γιαγιά Ακτίδα, μας μαγειρεύει με υλικά του τόπου της ένα παραδοσιακό φαγητό της ευρύτερης περιοχής και να μας διηγείται τις δικές της ιστορίες ζωής...

Συνεχίζουμε να καταγράφουμε την παραδοσιακή ζωή των Ελλήνων... 2023 θερμές ευχές, για μια ευτυχισμένη χρονιά!

Η ομάδα του Greek Village Life

Βράβευση των αριστούχων των Πανελλαδικών Εξετάσεων, από τον Δήμο Αρταίων. ΦΩΤΟ

Την καθιερωμένη ετήσια τελετή βράβευσης των αριστούχων μαθητών του Δήμου Αρταίων, που πέτυχαν την εισαγωγή τους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, πραγματοποίησε την Πέμπτη το απόγευμα ο Δήμος Αρταίων. Η βράβευση των επτά μαθητών, που περιελάμβανε τιμητική πλακέτα αλλά και αναμνηστικό δώρο, αφορούσε τους μαθητές και μαθήτριες Λυκείων του Δήμου Αρταίων, που διακρίθηκαν στις Πανελλαδικές εξετάσεις με βαθμό πρόσβασης άνω των 18.000 μορίων και εισήχθησαν την περυσινή χρονιά σε σχολές της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Ειδικότερα ως αριστεύσαντες ορίζονται αυτοί οι οποίοι έχουν μέσο όρο βαθμολογίας στο απολυτήριο λυκείου 18.1 και άνω και συγκέντρωσαν βαθμολογία κατά μέσο όρο άνω των 72 μορίων με άριστα το 80 στα τέσσερα βασικά μαθήματα γενικής παιδείας στις πανελλαδικές εξετάσεις. Η λίστα των βραβευθέντων φοιτητών κάθε χρόνο επιμελείται και αποστέλλεται από την Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Ν. Άρτας στο τμήμα Παιδείας του Δήμου Αρταίων. Οι μαθητές που βραβεύτηκαν είναι οι εξής με αλφαβητική σειρά: Κουτσού Ελευθερία – Μαρία, Μαμπζής Αλεξάντερ, Παππά Ελένη, Παππάς Εμμανουήλ, Ρακοπούλου Λυδία- Παρασκευή, Σταύρου Νικόδημος – Αναστάσιος, Τσίκος Θεόδωρος

Ο Δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης στον χαιρετισμό του συνεχάρη τις επιτυχούσες και τους επιτυχόντες για την διάκρισή τους στις Πανελλήνιες Εξετάσεις, συνομιλώντας με τον καθένα και την καθεμία ξεχωριστά για τους στόχους και τα όνειρά τους, ενώ δεν παρέλειψε να συγχαρεί τους γονείς και όλα τα παιδιά για την προσπάθεια που κατέβαλλαν, ενώ τόνισε πως δεν πρέπει να σταματούν να αγωνίζονται και να διεκδικούν αυτά που τους αξίζουν και να διαφημίζουν τον τόπο καταγωγή τους με το παράδειγμα τους. «Ως Δήμαρχος χαίρομαι ιδιαίτερα τα Αρτινόπουλα να διαπρέπουν στις σπουδές τους και στον επαγγελματικό τους βίο » ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Τσιρογιάννης.

Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης, ο Αντιδήμαρχος Παιδείας Δημήτρης Σφήκας δήλωσε πως: «Είστε η νέα γενιά της Άρτας και είμαστε υπερήφανοι για όλους εσάς. Εύχομαι ο επαγγελματικός σας βίος να ξεκινήσει και να ανθίσει στην πόλη μας. Ως Δημοτική Αρχή, είμαστε δίπλα σε όλα τα παιδιά και προσπαθούμε να συνδράμουμε τις επιτυχίες και την προσπάθεια τους με κάθε τρόπο».

Στη βράβευση, εκτός από τους μαθητές συμμετείχαν ο Αντιδήμαρχος Παιδείας Δημήτρης Σφήκας, ο Αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων Σωτήρης Χρηστούλης, ο Πρόεδρος του ΚΚΜΠΑΠ Γιώργος Πανέτας, ο Πρόεδρος της ΔΗΚΕΔΑ Κώστας Χαρακλιάς, ο Πρόεδρος της Κοινότητας Αρταίων Αντώνης Καραμπίνας, ο Γιώργος Γιαννούλης Μέλος του Τοπικού Συμβουλίου Αρταίων, η Γενική Γραμματέας του Δήμου Εύη Βασιλάκη, η Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Παρασκευή Χαμπηλομάτη, ο Προϊστάμενος Εκπαιδευτικών Θεμάτων Ιωάννης Ζαχαρέλος και η Διευθύντρια του 3^ου Γενικού Λυκείου Άρτας Βαγγελιώ Μπρισένιου, οι οποίοι με την σειρά τους χαιρέτησαν και συνεχάρησαν όλα τα παιδιά για την επιτυχία τους.

7 σεξουαλικά σκάνδαλα που σόκαραν την αρχαιότητα

ένα σωρό από ιστορίες με οσμή σκανδάλου.

Βασίλισσες με κρυφές σχέσεις, ευνουχισμοί και άρχοντες που εκτελέστηκαν γιατί κοίταξαν -και όχι μόνο- τη λάθος γυναίκα.

Σίγουρα τα σεξουαλικά σκάνδαλα ήταν πολύ περισσότερα από όσα έχουν καταγραφεί, πάνε χέρι χέρι με την ανθρώπινη ιστορία, αλλά κάτι το ότι στα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι δεν είχαν ταμπλόιντς, κάτι ότι η καταγεγραμμένη ιστορία όφειλε να πιάνει τα μεγάλα και τα σπουδαία, πολλά απ' αυτά έμειναν στο περιθώριο.

Εντούτοις, ψάχνοντας κανείς είτε στη Ρώμη (προφανώς) είτε στην αρχαία Αίγυπτο είτε στην Κίνα, μπορεί να βρει ένα σωρό από ιστορίες με οσμή σκανδάλου, με κάποιες απ' τις οποίες μάλιστα να διαμόρφωσαν σημαντικά και το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι της εποχής -έβγαλαν απ' τη μέση σημαντικούς ανθρώπους, εκμηδένισαν την εξουσία άλλων, κλπ.

Ακολουθούν επτά από αυτά:

Η βασίλισσα και ο προικισμένος “ευνούχος”

Ένα ασυνήθιστο σκάνδαλο ξέσπασε στις αρχές της βασιλείας του Τσιν Σι Χουάνγκ, ο οποίος επρόκειτο να γίνει ο πρώτος αυτοκράτορας ολόκληρης της Κίνας. Η μητέρα του, βασίλισσα Ζάο, είχε μακροχρόνια σχέση με τον υπουργό Λου Μπουβέι. Ωστόσο, ήταν δύσκολο για τον υπουργό να επισκεέτεται συχνά και κρυφά τη βασίλισσα, και έτσι το ζευγάρι σκέφτηκε μία άλλη λύση, για να μη μένει κανένας παραπονεμένος: εντόπισε έναν τρίτο άνδρα με το όνο Λάο Άι, ο οποίος ήταν γνωστός για το τεράστιο πέος του, και του ζήτησαν να κάνει τα “ρεπό” του υπουργού.

Αφού, λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος συμφώνησε να γίνει εραστής της βασίλισσας, ο Λου Μπουβέι, έπρεπε να τον κάνει να μοιάζει με ευνούχο. Έτσι ο υπουργός, του αφαίρεσε τα μαλλιά και τα γένια για να μοιάζει με τους ευνούχους της εποχής και στη συνέχεια τον έστειλε να υπηρετήσει τη βασίλισσα. Κι εκείνος, ως “ευνούχος” πια, μπορούσε να μπαινοβγαίνει στα γυναικεία διαμερίσματα χωρίς να κινεί υποψίες.

Κάποια στιγμή όμως η τύχη του τελείωσε, μαζί και με τη ζωή του στα χέρια των εκτελεστών του. Όσο για τη βασίλισσα και τον υπουργό, μπορεί να γλίτωσαν τη θανατική ποινή, ωστόσο αναγκάστηκαν να συνεχίσουν τις ζωές τους στην εξορία.

Ο βασιλιάς που ήθελε να αγνοούν τη γυναίκα του

Ο Κανδαύλης ήταν βασιλιάς της Λυδίας, και σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, του άρεσε να παινεύεται αριστερά δεξιά για το πόσο όμορφη ήταν η γυναίκα του. Όταν το 718 π.Χ., ρώτησε τον σωματοφύλακά του, τον Γύγη, αν ήθελε να δει τη βασίλισσα γυμνή, ο Γύγης φοβούμενος τις συνέπειες, αρνήθηκε. Ο βασιλιάς όμως επέμενε, λέγοντας στον Γύγη να κρυφτεί πίσω από την πόρτα της κρεβατοκάμαράς τους, προκειμένου να τη δει να γδύνεται και ταυτόχρονα να μην τον πάρει κανένας χαμπάρι.

Ο Γύγης δέχτηκε, αλλά δυστυχώς για τον ίδιο, δεν πέρασε απαρατήρητος. Η βασίλισσα τον είδε, και έξαλλη, μαθαίνοντας τι είχε κάνει ο σύζυγός της, έδωσε στον Γύγη το εξής τελεσίγραφο: είτε θα σκότωνε τον Κανδαύλη και θα την παντρευόταν είτε θα τον κατηγορούσε δημόσια ότι την κατασκόπευε, αναγκάζοντας τον βασιλιά να τον εκτελέσει.

Προφανώς, ο Γύγης επέλεξε την πρώτη επιλογή. Και το ίδιο βράδυ, κρύφτηκε ξανά πίσω απ’ την πόρτα, και μόλις ο Κανδαύλης μπήκε στην κρεβατοκάμαρά του, τον μαχαίρωσε μέχρι θανάτου.

Ο Κράσσος και η παρθένα ιέρεια

Ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος ήταν ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους που έζησαν ποτέ και μια από τις πιο ισχυρές μορφές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απολύτως αναμενόμενο, λοιπόν, που η εμπλοκή του σε ένα σεξουαλικό σκάνδαλο έγινε πρώτη είδηση στην Αιώνια Πόλη εκείνη την εποχή -με όλες τις λεπτομέρειες που σήμερα θα κυνηγούσε μία ταμπλόιντ εφημερίδα να έρχονται στο φως.

Ο Κράσσος κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να αποπλανήσει μια “Εστιάδα Παρθένα”, κάτι που θεωρούταν μεγάλο έγκλημα για εκείνη την εποχή. Οι “Vestals” ήταν ένα τάγμα από ιέρειες που ορκίζονταν αγνότητα, και όσο πλούσιος και επιφανής κι αν ήσουν, απαγορευόταν να τους δείξεις ερωτικό ενδιαφέρον.

Ο Κράσσος στάθηκε τυχερός όμως, γιατί από ό, τι φαίνεται είχε ένα άλλοθι, όχι και τόσο τέλειο, αλλά ικανό να πείσει τον οποιονδήποτε εκείνα τα χρόνια: ήταν διάσημος για την απληστία του.

Ο ίδιος λοιπόν εξήγησε ότι η εν λόγω ιέρεια είχε μία πάρα πολύ όμορφη έπαυλη, και ο μόνος λόγος που την γυρόφερνε συνεχώς και την έραινε με κολακείες ήταν επειδή ήθελε να του το πουλήσει φτηνά. Και επειδή όπως είπαμε ήταν περίφημος για την απληστία του, το δικαστήριο έφαγε τη δικαιολογία του και τον αθώωσε.

“Ήταν η φιλαργυρία του που τον απάλλαξε από την κατηγορία”, θα γράψει χαρακτηριστικά, κάποιες δεκαετίες αργότερα ο Πλούταρχος.

Ο ζηλιάρης βασιλιάς

Ο Γάδατας, ένας ευγενής απ’ τη Βαβυλώνα, είχε ένα πρόβλημα για τον οποίο δεν πρόκειται να τον λυπηθεί κανείς μας: άρεσε τρελά στις γυναίκες.

Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, ο Γαδάτας ήταν ένας ωραίος νεαρός ευγενής που υπηρετούσε τον Ναβονίδη, τον τότε βασιλιά της Βαβυλώνας. Μια μέρα, μια από τις παλλακίδες του βασιλιά άρχισε να φλερτάρει μαζί του, λέγοντας του ότι η αρραβωνιαστικιά του ήταν τυχερή που παντρεύτηκε έναν τόσο όμορφο άντρα. Εκείνος δεν κρατήθηκε και έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα, ανταποδίδοντας το φλερτ. Αυτή ήταν μια κακή κίνηση. Ο βασιλιάς, προκειμένου να τιμωρήσει την αυθάδειά του, διέταξε αμέσως να τον ευνουχίσουν.

Δύσκολο να ξεχάσει κάτι τέτοιο ο Γαδάτας, θα έψαχνε αργότερα την εκδίκησή του και θα την έπαιρνε, αυτομολώντας προς τον Κύρο τον Μεγάλο και παραδίδοντας βασικά βαβυλωνιακά φρούρια στους Πέρσες. Σε συνδυασμό με άλλα γεγονότα, σύντομα η Βαβυλώνα θα έπεφτε οριστικά στα χέρια του Πέρση αυτοκράτορα και το βασίλειο του Ναβονίδη θα καταλυόταν για πάντα.

Το σκάνδαλο που διέλυσε μια χώρα

Στην αρχαία Κίνα, ένα σεξουαλικό σκάνδαλο ήταν αρκετό για να καταστρέψει μια για πάντα την πολιτεία του Τσεν. Σύμφωνα με την Παράδοση του Ζούο, ένα αρχαίο αφηγηματικό κείμενο, κάπως λαϊκό στη βάση του, μία παντρεμένη γυναίκα, η Τσία Τζι είχε σχέση με τον δούκα Λινγκ του Τσεν, αλλά και με δύο από τους υπουργούς του, οι οποίοι -για κάποιον λόγο- φορούσαν συχνά τα εσώρουχά της κάτω από τα ρούχα τους.

Και οι τρεις καυχήθηκαν ανοιχτά για τη σχέση τους, γεγονός που εξόργισε τον γιο της γυναίκας, τον Τσία Τζενγκσού.

Μια ήμερα του 599 π.Χ., αυτοί οι τρεις άντρες έκαναν ένα πάρτι μεθυσμένοι στο σπίτι της γυναίκας, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ο γιος της. Ο Δούκας Λινγκ γύρισε σε έναν από τους υπουργούς του και αστειεύτηκε ότι ο νεαρός έμοιαζε ύποπτα μαζί του, για να πάρει την απάντηση “και σε σένα μοιάζει λίγο”.

Τότε ο γιος, όρμησε στον δούκα και τον δολοφόνησε. Μέσα στο χάος που ακολούθησε, οι δύο υπουργοί διέφυγαν, αναζητώντας εν τέλει καταφύγιο στον βασιλιά Χουάνγκ του Τσου. Ο τελευταίος χρησιμοποίησε ως δικαιολογία τα όσα προηγήθηκαν, προκειμένου να κατακτήσει το βασίλειο του Τσεν και να το προσαρτήσει στο δικό του. Ο γιος που ξέπλυνε την ντροπή του με αίμα, εκτελέστηκε.

Διαφθορά στην αιγυπτιακή δικαιοσύνη

Γύρω στο 1155 π.Χ., ο Φαραώ Ραμσής Γ' της Αιγύπτου έπεσε θύμα μιας συνωμοσίας ενορχηστρωμενης από τη σύζυγό του, Τιέ. Δολοφονήθηκε και στη συνέχεια ο διάδοχός του δημιούργησε μια επιτροπή δώδεκα δικαστών προκειμένου να διερευνήσει το περιστατικό και να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση. Παλλακίδες και δικαστικοί λειτουργοί ήταν ανάμεσα στους συνωμότες που ανακαλύφθηκαν και θανατώθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες.

Ωστόσο, η ίδια η δίκη σύντομα διακόπηκε εξαιτίας ενός σεξουαλικού σκανδάλου: αποκαλύφθηκε ότι τρεις από τους δώδεκα δικαστές είχαν αποπλανηθεί από γυναίκες που συνδέονταν με τη συνωμοσία.

Σύμφωνα με τα αρχαία αρχεία των δικών, “οι γυναίκες… βρήκαν (τους κριτές) εκεί που ήταν. Έκαναν ένα ωραίο πάρτι εκεί κάτω μαζί τους”.

Από τους τρεις κριτές που συμμετείχαν, ο Μέι τιμωρήθηκε με αποκοπή της μύτης και των αυτιών του, ενώ στον Πέιμς δόθηκε το “γενναιόδωρο” δικαίωμα της αυτοκτονίας. Ο τρίτος, ο Χόρι, επιπλήχθηκε μόνο, πιθανότατα επειδή θα είχε καταθέσει εναντίον των δύο προηγούμενων συντρόφων του στο ερωτικό πάρτι.

Μεταμφιεσμένος σε θεό

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου, ένας Ρωμαίος ευγενής ονόματι Δέκιος Μούνδος ερωτεύτηκε τρελά μια παντρεμένη γυναίκα που ονομαζόταν Παυλίνα. Οι ανήθικες προτάσεις του διαδέχονταν η μία την άλλη -μέχρι και 200.000 δραχμές της προσέφερε για ένα βράδυ- αλλά εκείνη αρνούταν πεισματικά.

Όμως ο Δέκιος δεν το έβαζε κάτω, και γνωρίζοντας ότι η Παυλίνα ήταν αφοσιωμένη οπαδός των αιγυπτιακών θεών, δωροδόκησε κάποιους απ’ τους ιερείς της Ίσιδας για να της πουν ότι ο θεός Άνουβις ήθελε να της εμφανιστεί. Έτσι, ένα βράδυ η Παυλίνα πήγε στον ναό, όπου εκεί την περίμενε ο Δέκιος μεταμφιεσμένος σε Άνουβις -είχε φορέσει ένα κεφάλι σκυλιού για να φέρνει στον αιγυπτιακό θεό.

Μέσα στο σκοτάδι, η Παυλίνα έφαγε το παραμύθι του Δέκιου και έκανε ό, τι της ζήτησε. Λίγες μέρες αργότερα, ο Δέκιος της είπε την αλήθεια, και καυχήθηκε μάλιστα ότι είχε γλιτώσει και 200.000 δραχμές, αυτά δηλαδή που τις είχε προσφέρει αρχικά. Η Παυλίνα, έξαλλη και τρομοκρατημένη, παραπονέθηκε προσωπικά στον αυτοκράτορα, με αποτέλεσμα οι ιερείς που την παραπλάνησαν να σταυρωθούν και ο ναός τους να καεί.

Δυστυχώς, ο Δέκιος τη γλίτωσε μόνο με μία εξορία.

Κώστας Μανιάτης

https://www.tampouloukia.gr/

Μια πόλη μαγική.

 

Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου.

Τρεις μέρες μιας συνεχόμενης ξενάγησης που οργάνωσε ο Δήμος Αρταίων στη συνέχεια μιας προσπάθειας να γνωρίσουμε μια πόλη άγνωστη και τελικά μαγική μας απέδειξαν πόση μικρή γνώση διαθέτουμε γι΄ αυτή την πόλη. Ξεκίνησε εδώ και κάποιους μήνες με τα γνωστά- άγνωστα σημεία της πόλης μας με κάποιες πλατείες μικρές και μεγάλες και συνεχίστηκε με θεματικές των άγνωστων εκκλησιών της ενορίας του Αγίου Γεωργίου και Αγίου Νικολάου από τις μεγαλύτερες ενορίες της πόλης μας με τις βυζαντινές γνωστές και άγνωστες εκκλησίες, άλλες συντηρημένες, άλλες με το μεγαλείο του ερειπίου που όμως εκπέμπει και θα εκπέμπει μια ιδιαίτερη δύναμη και σημασία μέσα στους αιώνες. Αρκεί να είμαστε εκεί και να μπορούμε να το ακούμε και να το αποκωδικοποιούμε.

Η τρίτη ξενάγηση έκρυβε τα απίστευτα μυστικά και πλούτο των αρχοντικών της Άρτας, ολόκληρη η ιστορία της μέσα σε τρείς ώρες ενός απίστευτου ταξιδιού στο χώρο και στο χρόνο. Σπίτια που αφηγούνται τις δικές τους ιστορίες, ταυτόχρονης με της πόλης μας, που όσοι βρεθήκαμε αυτήκοες και αυτόπτες αυτού του μικρού θαύματος δεν θα μπορέσουμε νομίζω να ξεχάσουμε τις αφηγήσεις των αρχοντικών του κ. Τρουβά, κ. Τόδουλου, κ. Μιχάλη, αλλά και άλλων που δεν σιωπούν όπως τα αρχοντικά του Γαρουφαλιά και Μάτσα του Ζάρα, μοναδικές μαρτυρίες μιας μεγάλης πόλης, που όπου και αν ξύσεις θα βρεις την ιστορία να ρέει δίπλα σου, γύρω σου, κάτω και επάνω σου όπως και οι μυστήριες διαδρομές ενός ποταμού που κυλά βουβά αλλά και κάποιες φορές κραυγαλέα δίπλα μας, του ποταμού Αράχθου. Είναι απώλεια όποιος δεν ξέρει και δεν βλέπει, είναι ακόμη μεγαλύτερο το κέρδος αυτού που ξέρει, ανακαλύπτει και ακούει. Τι; Την ιστορία αυτής της πόλης, μιας πόλης μαγικής που είναι γεμάτη μαγικές συναντήσεις όπως της σημερινής. Το θαύμα μπροστά μας. Χρόνια πολλά με υγεία και με πολλές τέτοιες συναντήσεις…

Κατερίνα Σχισμένου

Μήνυμα του Σπύρου Ριζόπουλου για το νέο έτος

Αυτούς που αγάπησες κι «έφυγαν» δεν θα τους ξεχάσεις ποτέ (αφιερωμένο στους χήρους γονείς)

Πέθανε σου λένε. Και πότε θα γυρίσει, ρωτάς; Δε θα γυρίσει. Πάει. Κι αυτό το “πάει”, αυτό το τελεσίδικο, το μαύρο του θανάτου, αδυνατείς να το καταλάβεις. Δεν μπορείς να δεχτείς ότι πέθανε, δεν μπορείς να δεχτείς πως δε θα τον ξαναδείς, δε θα ξανακούσεις τη φωνή του, δε θα μοιραστείς πράγματα μαζί του. Και τότε, τη στιγμή της πιο μεγάλης απουσίας, θα τον αγαπήσεις περισσότερο. Και θα καταλάβεις πως δεν πρόκειται να τον ξεχάσεις ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν…Γιατί όσους αγάπησες κι “έφυγαν”, δεν τους ξεχνάς ποτέ

Δάκρυα κυλούν στα μάτια και παγώνει το μέσα σου. Αρνείσαι.

Αυτός λένε δεν είναι εδώ. Κι όμως λένε ψέματα. Αν δεν είναι εσύ πώς ακούς στα αυτιά σου το γέλιο του; Πώς ακούς τη φωνή του; Πώς νιώθεις την αγκαλιά του, πώς μυρίζεις το άρωμά του; Όλα παιχνίδι της μνήμης. Όλα στο μυαλό, όλα στην καρδιά. Οι αναμνήσεις του, οι στιγμές σας, η αγάπη σου. Αυτή δεν πέθανε. Δε φεύγει η αγάπη. Δεν ξεχνιέται όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Μοιράστηκες, έδωσες, πήρες. Και τώρα όλα μια φωτογραφία πάνω σε ένα ψυχρό μάρμαρο. Αυτή σου μαρτυρά ποιος είναι από κάτω. Μόνο που εσύ δε θέλεις να πιστέψεις. Πού πάει ο άνθρωπος όταν φεύγει από εδώ; Πού πάει η ψυχή όταν το σώμα συναντά το σκοτάδι;

Μεταφυσικές θα τις πουν τις ανησυχίες σου. Ανθρώπινες θα τις πεις εσύ. Κλείνεις τα μάτια και περιμένεις την αύρα να σε αγγίξει. Κάπου εκεί γύρω σου είναι, δεν υπάρχει περίπτωση. Δε δέχεσαι να μην υπάρχει.

Δεν τον βλέπεις, μα η αγάπη σου δε γυρίζει πίσω. Κάπου πάει κι ας μη βλέπεις που. Κάπου… κάπου. Δύσκολο πράγμα οι απώλειες. Δύσκολο να τις δεχτείς, δύσκολο να συμβιβαστείς με την ιδέα τους. Κι είναι κι αυτή η αγάπη που δεν τελειώνει, που περιπλέκει τα πράγματα. Αγαπάς κι όταν όλα έχουν τελειώσει.

Αγαπάς κι ας μη βλέπεις, ας μην αγγίζεις, ας μην ακούς τον άλλο πραγματικά. Αγαπάς την ανάμνηση, αγαπάς τη μνήμη.

Όχι δεν τον ξεχνάς. Κανείς αγαπημένος που έφυγε δεν ξεχάστηκε ποτέ. Κι αν ξεχάστηκε, δεν αγαπήθηκε. Κλείνεις τα μάτια και τον περιμένεις. Σε όνειρο, σε παραίσθηση, τον περιμένεις. Θα έρθει, θα σου εμφανιστεί. Θα σου θυμίσει πώς είναι να είσαι κοντά του. Θα σου ζητήσει με τον τρόπο του να μην τον ξεχάσεις. Όχι ότι το έκανες βέβαια, αλλά ξέρεις, είναι εκείνα τα ζόρια της μέρας και η ζωή που προχωρά που σε κάνει πού και πού να λησμονείς.

Θα σου μιλήσει, θα σου γελάσει και συ θα γεμίσεις δάκρυα. Δε θα τον ακούσει κανείς άλλος, δε θα τον δει κανείς. Μόνο εσύ. Και θα κλάψεις. Βουβά και πονεμένα, ασταμάτητα. Με παράπονο… Γιατί εκείνη την ώρα θα συνειδητοποιήσεις πόσο σου λείπει, πόσο δυσαναπλήρωτο είναι το κενό που άφησε πίσω του. Και τότε, τη στιγμή της πιο μεγάλης απουσίας, θα τον αγαπήσεις περισσότερο. Και θα καταλάβεις πως δεν πρόκειται να τον ξεχάσεις ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν…Γιατί όσους αγάπησες κι “έφυγαν”, δεν τους ξεχνάς ποτέ.

Της Στεύης Τσούτση

https://singleparent.gr/

https://viralgreece.eu/

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ. Γράφει ο Άρης Μπιτσώρης

 

Σε πείραμα, εθελοντικά, δίδυμα αδέρφια μπήκαν

ο ένας κρέας έτρωγε, ο άλλος χόρτα ως vegan.

Τρεις μήνες μες στο πρόγραμμα κι άρχισαν εξετάσεις

χοληστερίνες, σάκχαρα, λιπίδια, υπερτάσεις…..

 

Βγήκανε τα πορίσματα κι ο vegan αριστεύει

νους καθαρός κι η ενέργεια πάνω του περισσεύει.

 

Ήταν κι ενάμιση κιλό πιο ελαφρύς στο ζύγι

ο άλλος πήρε έξι κιλά, μάζα μυϊκή και ξύγκι.

 

Τέλος τ’ αποτελέσματα της libido όταν βγήκαν

ντούρος ο κρεατοφαγάς, τζούφιος ήταν ο vegan.

 

Γι’ αυτό στη γονιμότητα υπάρχει ένα θέμα

οι vegan όσο αυξάνονται μειώνεται το σπέρμα.

 

Δίλημμα: τέλεια υγιής-μεσίστια η σημαία

ή να ’σαι λίγο πλαδαρός μ’ όρθια την κεραία;

 

Τουτέστιν το αθλητικό, το vegan παλικάρι

του σαρκοφάγου θα κρατά στην κλίνη το φανάρι.

http://arisbitsoris.blogspot.com/

Ευχές για Καλή Χρονιά από τον Σύλλογο Ηπειρωτών Θριασίου Πεδίου.

Όταν πέθανε ο πατέρας του, έστειλε τη μητέρα του σε γηροκομείο. Μια μέρα, τον καλούν λέγοντας του ότι η μητέρα του πέθαινε

Ο γιος, όταν πέθανε ο πατέρας του, έστειλε τη μητέρα του σε ένα γηροκομείο. Πήγαινε και την επισκεπτόταν σχεδόν κάθε μέρα όμως δεν ήθελε να την κρατήσει κοντά του. Μετά από καιρό τον κάλεσαν στο τηλέφωνο για να του πουν ότι η μητέρα του πεθαίνει κι εκείνος την επισκέφθηκε για τελευταία φορά.

Η συγκλονιστική ιστορία

Μια μέρα, τον καλούν από το γηροκομείο λέγοντας του ότι η μητέρα του πέθαινε. Εκείνη την ημέρα όταν πήγε να δει τη μητέρα του για τελευταία φορά τη ρώτησε:
– Τι μπορώ να κάνω για σένα μαμά;
– Να βάλεις αγάπη στην καρδιά σου” του απάντησε θλιμμένα η μητέρα του
-Ακόμα να φέρεις μερικούς μαστόρους στο άσυλο για να βάλουν κλιματιστικά γιατί , η ζέστη είναι αφόρητη. Και, αγοράστε δύο ή τρία ψυγεία για να μην χαλάσει το φαγητό εδώ. Πόσες νύχτες με πήρε ο ύπνος χωρίς να βάλω τίποτα στο στόμα μου.

– Μου λες τώρα αυτά τα λόγια ρε μάνα; Τώρα που πεθαίνεις; Γιατί δεν μου το είπες πριν;
Και η θλιμμένη μητέρα απαντά: – Είμαι συνηθισμένη στην πείνα και τη ζέστη γιε μου, αλλά ο φόβος μου είναι ότι δεν θα μπορέσεις να προσαρμοστείς σε αυτό το μέρος όταν τα παιδιά σου σε φέρνουν εδώ όταν μεγαλώνεις και δεν θα νοιάζονται πια για σένα..

Ό, τι κάνεις στη ζωή θα γυρίσει πίσω σε σένα.
Αγαπάτε τις μητέρες σας, αγαπάτε τους γονείς σας!

Μελαχρινή Τριανταφυλλοπούλου 

https://www.fanpage.gr/

«Αξίες»

Η μετακατοχική κοινωνία των Τζουμέρκων, βαριά τραυματισμένη από τη Γερμανική συμφορά και τον Εμφύλιο λειτουργούσε με τους νόμους και τους κανόνες του μετεμφυλιακού κράτους που εφάρμοζαν επακριβώς και με περισσή σωφροσύνη ο χωροφύλακας και οι παντοιοτρόπως εντεταλμένοι… Στην ανάπτυξη ούτε λόγος, αφού ποτέ δεν μπήκαν σε τέτοια φάση τα Τζουμέρκα. Η ανάπτυξη έρχεται με έργα υποδομής και όχι με παροχή υπηρεσιών. Κάτι τέτοιο υπολογίζονταν μόνο με την μετανάστευση, εσωτερική και εξωτερική. «Ουχ, μανούλα μ’. Τα είδαμε από παλιά τα χαΐρια μας. Άιντε, σε λίγα χρόνια ούτε ψ’χούλα δεν θα μείν’ στον τόπο μας». Ίσως η μοναδική προφητεία που επαληθεύτηκε!

Και γι’ αυτό εναπέθετε, κάθε οικογένεια, τις ελπίδες της στις σπουδές των αγοριών στην αρχή και μετέπειτα των παιδιών και μάλιστα αγοριών και κοριτσιών! Είχαν τρόπον τινά σταματήσει τα Γραμμάτια που ξοφλούσε ο κάθε γονιός για το πάντρεμα της θυγατρός του. Τώρα άλλα ξοφλούσε. «Σπουδάζ’ παιδί. Πού να σ’κώσ’ κεφάλ’». Και με σκυμμένο ή όχι κεφάλι περίμενε ο γονιός πότε θα αποσχολίσ’ το παιδί για να πάει στο Πανεπιστήμιο. Μια κάποια λύση ήταν και η Βελά εκεί στα Γιάννενα που έβγαιναν δάσκαλοι. Και παραπέρα. Στην Αθήνα. Στην Αθήνα, όπου (κυρίως Γαλάτσι) είχαν στήσει σε διάφορες περιοχές ένα μικρό χωριό.

Μια μικρή κοινωνία που τη συνέθεταν οι χωριανοί, όσοι δούλευαν στις οικοδομές και «όσα παιδιά σπούδαζαν». Μια κοινωνία με «σχέσεις χωριανικές» και με απόλυτη στοχοπροσήλωση: «να κάνουμε κάτι καλύτερο. Να ξεφύγουμε από την φτώχια». Κι αυτό ακριβώς σηματοδοτούσαν οι σπουδές. Και οι μανάδες; Εκατομμύρια σκάλες… Χιλιάδες σφουγγαρίστρες έστυψαν τα χέρια τους. Και μας μάθαιναν, μας κατηχούσαν. Να πάρεις το χαρτάκι, για να αποκατασταθείς. Να δουλέψεις σύμφωνα με τα προσόντα σου και τις σπουδές σου και να μην «αναγκαστείς ποτέ στη ζωή σου να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές». Τα κόμπια στα χέρια τους μαρτυρούσαν αυτή την ακατανίκητη αξιοπρέπεια. Και το απαιτούσαν. Να την κάνουμε τρόπο ζωής.

Κι έτσι φτωχοπορεύθηκε ολόκληρη η κοινωνία. Τα πράγματα όμως άλλαξαν. Πάει το αξίωμα της γιαγιάς «να μάθετε γράμματα να ανοίξετε τα φωτερά σας». Τα παραανοίξαμε ή μας τα παραάνοιξαν! Το Τζουμέρκο εγκαταλείφθηκε. Στην ουσία «ηττήθηκε» ολοκληρωτικά από την μετανάστευση και την πλειοδοσία των διορισμών και τη δυναμική των πελατειακών σχέσεων. «Εγώ διορίζω… Πλείστοι διορίζουν…» Και αντί να βάλουν μυαλό προσπάθησαν, δεν λέω και άλλαξαν αξίες, και ιδεώδη και ιδανικά που εν πάση περιπτώσει, κουτσά στραβά, «βασίλευσαν» στην ελληνική κοινωνία.

Σιγά μη χρειάζονται σπουδές για να δουλέψεις. Πρώτα βρίσκομαι τη δουλειά και μετά τα χαρτιά. Έτοιμοι και ψάχνουμε για τα έτοιμα. Και τα έτοιμα μας ήρθαν. Φερετζέδες, καπίστρια… Όλα για τη σωτηρία μας! Ερείπια με κατακρεουργημένη την περηφάνια. Ακούς χαρτιά. Δεν χρειάζονται… Μια γενιά που δεν γνωρίζει τι θα πει δουλειά με δικαιώματα, χωρίς να ξέρει τι πάει να πει διεκδίκηση (να τη μισεί και να την αντιπαθεί), να ευτελίζει κάθε φωνή αντίστασης και να θεωρεί κάθε αγώνα για ένα καλύτερο αύριο «εξωνημένο» και διαβλητό.

Μια γενιά που έχασε το μέτρημα των χρόνων, το μέτρημα των εξαγγελιών, τον μπούσουλα και τη δύναμή της. Τη δυναμική δεν νομίζω να έχασαν, αφού είναι αλήθεια πως «ο Πόλεμος δεν τέλειωσεν/ ακόμα. Γιατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ!» Μανόλης Αναγνωστάκης

Χρήστος Α. Τούμπουρος

Δέκα τρία χρόνια ROMIANEWS. 27 Δεκεμβρίου 2009 - 27 Δεκεμβρίου 2022.

Δέκα τρία δημιουργικά χρόνια. 27 Δεκεμβρίου 2009 - 27 Δεκεμβρίου 2022. Δέκα τρία ολόκληρα χρόνια στην υπηρεσία των Ηπειρωτών. Νέα, σχόλια, δημοσιεύσεις, ανταποκρίσεις, κριτική. Και συνεχίζουμε…

Το νέο έτος θα ακούγεται η ηπειρώτικη φωνή μας ακόμα πιο δυνατή, καθάρια και αληθινή. Το χρωστάμε στην πατρίδα. Στην ΗΠΕΙΡΟ !

Τώρα μπήκαμε για τα καλά στην εφηβεία και θα κάνουμε κάποιες μικρές αλλαγές. Θα αλλάξουμε χτένισμα και  ρούχα αλλά στην καρδιά  και στις συνήθειες θα είμαστε πάντα οι ίδιοι, ΜΕΧΡΙ ΚΟΚΚΑΛΟ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ. Τις επόμενες ημέρες θα σας ενημερώσουμε για τις αλλαγές.

Στεκόμαστε όρθιοι στις επάλξεις της ενημέρωσης, γιορτινές και καθημερινές μέρες, με ζέστη, με κρύο, με χιόνια, με αντιξοότητες, με πιέσεις και επιθέσεις εναντίον μας για να σιωπήσουμε…
Θα είμαστε εδώ, με το ίδιο πάθος και ενθουσιασμό, όπως τότε που πρωτοξεκινήσαμε, για τη δική σας ενημέρωση. Δεν αλλάζουμε. «Αγύριστα κεφάλια!» . Κίνητρό μας η αγάπη για το γενέθλιο τόπο μας.

Το δηλώνουμε καθαρά και ξάστερα, δεν είμαστε επίσημο ιστολόγιο κανενός, παρά μόνο της Ηπείρου και των Ηπειρωτών.

Σ' αυτή την  πορεία του ROMIANEWS μπορεί να πικράναμε και να στεναχωρήσαμε  κάποιους συμπατριώτες μας , φίλους και αναγνώστες, σίγουρα όμως δεν το κάναμε εσκεμμένα. Άλλωστε το παραδεχόμαστε ότι έχουμε κάνει λάθη, από τα οποία όμως μαθαίνουμε.

Ξεκινήσαμε με σκοπό να ασχοληθούμε με τα τοπικά προβλήματα και να αναδείξουμε ότι καλό και δημιουργικό γίνεται στην Περιφέρεια Ηπείρου και γενικότερα ό,τι αναφέρεται και περιστρέφεται γύρω από την Ήπειρο και την Ηπειρωτική αποδημία. 

Την (ιδιαίτερη) χρονιά που πέρασε λόγω αντικειμενικών δυσκολιών δεν μπορέσαμε να βρεθούμε κοντά στους Συλλόγους και στις Αδελφότητες των Απόδημων Ηπειρωτών. Ελπίζουμε να μας επιτραπεί τους επόμενους μήνες να τους ανταποδώσουμε την αγάπη που μας έδειξαν όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ιδιαίτερα θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους φίλους τακτικούς συνεργάτες που μας που γράφουν αφιλοκερδώς για εμάς και δημοσιεύουμε 6-8 άρθρα τους την εβδομάδα 

Ευχαριστούμε πάρα πολύ τους φίλους αναγνώστες που μας στέλνουν σήμερα τις ευχές τους, ελπίζουμε και του χρόνου να είμαστε μαζί. Ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους!!!

Η συντακτική ομάδα του ROMIANEWS

Ο υπέροχος άνθρωπος που φωνάζουμε παππού

Αυτούς που αγαπάμε και μας αγαπούν με ανιδιοτέλεια.

Μοναδικός, γενναίος, αστείος, τρυφερός, δυνατός, αλλά κι ευαίσθητος θα μπορούσαν να αποτελούν κάποιους απ’ τους ελάχιστους χαρακτηρισμούς που θα μπορούσαν να τον περιγράψουν. Κι αλίμονο φυσικά αν κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι αυτοί θα ήταν αρκετοί από μόνοι τους για να τον περιγράψουν.

Γιατί πώς θα μπορούσε κανείς να περιγράψει τον παππού ενός ανθρώπου; Ένα τόσο μοναδικό άτομο που μόνο όσοι κατάφεραν να τον γνωρίσουν πραγματικά μπορούν να σου μιλήσουν γι’ αυτόν. Και πιθανότατα δεν υπάρχει κάποιος καταλληλότερος γι’ αυτή τη δουλειά απ’ τα εγγόνια του.

Θα μπορούσε από πολλούς να χαρακτηριστεί ως ένας απλός άνθρωπος. Συνηθισμένος, θα σου πουν. Σαν όλους τους άλλους. Πώς μπορείς όμως να αποκαλείς συνηθισμένο έναν άντρα με τόσο ευγενική ψυχή; Κάποιον που ήταν κι είναι δίπλα σου σε κάθε βήμα της ζωής σου έτοιμο να χαρεί με την επιτυχία σου, αλλά και να αγκαλιάσει κάθε σου αποτυχία, όπως σε αγκάλιαζε όταν μικρός έπεφτες κάτω και χτυπούσες το γόνατό σου;

Είναι εκείνος που μας αγάπησε απ’ την πρώτη στιγμή που μας κράτησε στα χέρια του κι έδωσε νόημα στην πρόταση «Του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου». Όχι ένας οποιοσδήποτε συγγενής. Όχι ένα απλό μέλος της οικογένειάς μας. Είναι ο δικός μας παππούς. Για πολλούς από μας, οι παππούς μας είχε ενεργό ρόλο στη ζωή μας. Κι είμαστε αρκετά τυχεροί που καταφέραμε να μεγαλώσουμε με την παρουσία του.

Πόσα παραμύθια σου είπε ενώ νύσταζε περισσότερο από σένα απλά και μόνο για να μη δει τα μάτια σου λυπημένα; Πόσα χατίρια δε σου χάλασε; Πόσα παιχνίδια παίξατε; Πόσο μάτωνε η καρδιά του κάθε φορά που έβλεπε τους γονείς σου να σε μαλώνουν; Ξέρεις, τον πονούσε περισσότερο απ’ ό,τι πονούσε εσένα η κατσάδα που άκουγες. Γι’ αυτό μετά κατσάδιαζε με τη σειρά του τους γονείς σου παράμερα, χωρίς να τους ακυρώνει μπροστά σου μεν, αλλά προστατεύοντάς σε δε.

Ο άνθρωπος αυτός αποτελεί έναν απ’ τους πολυτιμότερους θησαυρούς με τους οποίους μας προίκισε η ζωή. Αν υπήρχε κάποιο χρώμα που θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει, αυτό πιθανότατα θα ήταν το χρυσό. Γιατί η καρδιά του είναι σίγουρα φτιαγμένη από αυτό το υλικό. Είναι εκείνος που έγινε η αιτία να έχουμε έναν απ’ τους δύο γονείς μας. Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι έκανε καλή δουλειά αφού συνέβαλε στο να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά του.

Αποτελεί πρότυπο, αφού μαζί με τη γιαγιά σου, έδειξαν σε όλους στην οικογένειά σας ότι παρά τα όσα προβλήματα που μπορεί να έχετε πρέπει να μένετε εκεί και να πολεμάτε. Να επιμένετε για όσα αγαπάτε. Όχι να παραιτείστε μπροστά σε κάθε δυσκολία. Να είστε εκεί ο ένας για τον άλλον και να δίνετε αξία στον όρο οικογένεια. «Ό,τι αξίζει είναι δύσκολο κι εσύ να είσαι φτιαγμένος για τα δύσκολα», θα σου πει. «Ό,τι χαλάει το φτιάχνουμε. Δεν το πετάμε».

Μπορεί να κράτησε το χέρι μας για λίγο όσο ήμασταν μικροί, αλλά μας έμαθε να εκτιμάμε το γεγονός ότι είμαστε τυχεροί για όλα όσα έχουμε στη ζωή μας. Να μην αναλώνεσαι στο να ψάχνεις μια ιδεατή ευτυχία όταν αυτή βρίσκεται μπροστά σου. Να αγαπάς τα μικρά πράγματα όπως ένα κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι ή μια μάζωξη γύρω απ’ το τζάκι.

Μας δίδαξε να μην παίρνουμε τίποτα ως δεδομένο και να ξέρουμε ότι πίσω από κάθε συννεφιασμένο ουρανό κρύβεται το πιο φωτεινό ουράνιο τόξο. Γι’ αυτό όσο μεγάλοι κι αν είμαστε πάντα θα αποζητάμε τη συμβουλή και την αγάπη του.

Μπορείς να πας σ’ εκείνον και να μιλήσεις μαζί του για κάθε πρόβλημά σου. Θα προσπαθήσει να σε ακούσει χωρίς να σε διακόψει. Και με τη σοφία που τον χαρακτηρίζει θα σου πει τη γνώμη του, αλλά ταυτόχρονα θα σε συμβουλέψει χωρίς να προσπαθήσει να σε χαλιναγωγήσει. Ξέρει ότι μπορεί να σ’ εμπιστευτεί γιατί πιστεύει σε σένα και τις δυνατότητές σου. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να σου κάνει.

Δε μιλάει πολύ. Σε κάποιους μπορεί να φαίνεται αυστηρός. Δεν είναι όμως. Απλά προτιμά τα λόγια του να είναι μετρημένα και να δείχνει έμπρακτα όλα όσα νιώθει. Ξεχνάς τις φορές που σου έφερε λουλούδια; Σίγουρα ήταν ο πρώτος άντρας της ζωής σου που το έκανε δείχνοντας σου πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια απλή κίνηση. Ή τις φορές που σου έφτιαξε το λάστιχο του ποδηλάτου σου; Πόσα και πόσα μπαλώματα μπορούσες να μετρήσεις νιώθοντας περήφανος που το φτιάξατε με τον παππού;

Τον εκτιμάς περισσότερο από όσο μπορείς με λόγια να περιγράψεις. Για όλα όσα έχει επιτύχει μ’ αυτόν το μοναδικό του τρόπο και κρατάς στο κουτί με τις πιο γλυκές σου αναμνήσεις όσες στιγμές έχεις περάσει μαζί του. Κάθε φορά που βλέπεις στα μάτια του πόσο περήφανος είναι για σένα νιώθεις κι εσύ καλύτερα μέσα σου.

Αθόρυβα και χωρίς επιτηδευμένες προσπάθειες, έχει καταφέρει δικαιωματικά να κερδίσει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Εκεί που αρμόζει να κρατάμε όλους τους ξεχωριστούς ανθρώπους μας. Αυτούς που αγαπάμε και μας αγαπούν με ανιδιοτέλεια.

Μαρία Τσιρίγου

http://www.tampouloukia.gr

Ο Σαρακατσάνος τραγουδιστής της Ηπείρου | Η ζωή στο χωριό

Εορταστικό μουσικό οδοιπορικό στην Πίνδο, στο χωριό του Νίκου Λαδιά!

Στο Μονοδένδρι της Ηπείρου, στο πανέμορφο πέτρινο χωριό του Ζαγορίου, μας υποδέχεται ο Νίκος με τους φίλους του και μας μιλάει με περηφάνεια για την σαρακατσάνικη καταγωγή του και το χωριό του - που υπήρξε η πατρίδα καταγωγής του Ερημίτη του Βάλτου - Αγίου Ανδρέα εν Καλάνης.

Κλαρίνο: Αρίστος Ζαγόρας

Λαούτο: Βασίλειος Χαλιάσος

Τραγούδι: Νίκος Λαδιάς

Βίντεο: Ανδρέας Κουτσοθανάσης

Τα Χριστούγεννα δεν είναι εποχή, είναι συναίσθημα

Μην τα ψάξεις σε βιτρίνες και στολισμένους δρόμους. 

Χριστούγεννα θα πει , να κάθεσαι και να χαζεύεις στολισμένο δέντρο με πολύχρωμα φωτάκια που αντανακλούν σε όλο τον χώρο και να κοιτάς ταυτόχρονα με την άκρη του ματιού σου, αν χαμογελάει κι εκείνος που κάθεται δίπλα σου. Το χαμόγελο του είναι τα Χριστούγεννα.

Θα πει, να σπας το κεφάλι σου τι θα φορέσεις, μπροστά απ’ τον καθρέφτη για κάμποση ώρα και μοναδική σου λαχτάρα να είναι αν θα του αρέσει. Και αν θα δεις στα μάτια του πως σε θαυμάζει και σε καμαρώνει. Το σάστισμά του είναι τα Χριστούγεννα.

Θα πει, στην αντίστροφη μέτρηση, να βρεθείς διακριτικά δίπλα του και να του σφίξεις το χέρι. Γιατί θέλεις να μετρήσετε μαζί. Κι αυτός να σε σφίξει πιο πολύ. Αυτό το σφίξιμο στο χέρι είναι τα Χριστούγεννα.

Χριστούγεννα θα πει, να γελάς και να πίνεις σε ποτήρι γιορτινό. Να μιλάς με όλους αλλά κολλημένη στο μυαλό σου να ναι η στιγμή που θα σβήσουν τα φώτα και θα μείνουν όλα τα άπλυτα στον πάγκο της κουζίνας. Η στιγμή που θα από κοιμηθείτε παρέα την πρώτη νύχτα του χρόνου. Και θα μπλέξεις τα πόδια σου μέσα στα δικά του. Αυτό το μπλέξιμο των ποδιών είναι Χριστούγεννα.

Μην τα ψάξεις σε βιτρίνες και στολισμένους δρόμους. Ούτε σε Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Μάταιος κόπος. Τα Χριστούγεννα δεν είναι εποχή.

Αθηνά Απότση

https://www.tampouloukia.gr/

Διασκέδασις εν Ηπείρω..

Πανηγύρι τ’ Άϊ-Θανασιού, στου Ντάρα (Ελιά) Πρεβέζης (1966).

Γράφει ο Αθανάσιος Δημ. Στράτης

Εξ Ελαίας Θεσπρωτικού Πρεβέζης

Ήπειρος. Μια περιφέρεια από τις φτωχότερες της Ευρώπης. Μια περιφέρεια με περίσσια φυσικά κάλλη και ακόμα περισσότερα κάλλη κρυμμένα στις ψυχές των ανθρώπων της. Ανθρώπων που έπλαθαν δημοτικά τραγούδια βγαλμένα από την καθημερινή δύσκολη ζωή τους. Ανθρώπων ανοιχτόκαρδων, που παρά τα προβλήματα είχαν το γέλιο στο πρόσωπό τους, τους αστεϊσμούς σε κάθε βήμα τους, το τραγούδι ακόμα και στην εργασία τους, ακόμα και στη λύπη τους..

Δυστυχώς οι ευκαιρίες για ομαδικά γλέντια δεν ήταν πολλές. Πανηγύρια, γάμους, βαφτίσεις, ονομαστικές εορτές, περίμεναν πως και πώς να μαζευτούν να διασκεδάσουν. Και τις περισσότερες φορές χωρίς μουσικά συγκροτήματα, παρά μόνο με τραγουδώντας με το στόμα αντιφωνικά.

Ελιά Πρεβέζης 1965.

Βλέπετε την εποχή εκείνη είχαν στο κεφάλι τους τον αγά, τον μουχτάρη, την τούρκικη κοσάδα. Εποχές που όλα τά ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα περί διασκέδασης σε εκείνη την ταραγμένη εποχή, προ 120 και πλέον ετών, όπως καταγράφηκαν στις σελίδες της εφημερίδας «Φωνή της Ηπείρου» (εκδότης Γ. Γάγαρης).

Στο παρακάτω άρθρο φαίνεται ότι όταν έρχονταν κάποιοι καλλιτέχνες στο χωριό (σπάνιο γεγονός), τους υποδέχονταν, οι Οθωμανοί ιδιαίτερα, οι και όπλα φέροντες, με πυροβολισμούς. Τούτο συνέβη και στο χωριό Σούβλαση (σήμερα Άγιος Βλάσιος) Φιλιατών.

Γράφει η «Φωνή της Ηπείρου», φ. 38, 4 Ιουνίου 1893, σελ. 3.

ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ ΔΙΑΦΟΡΑ

«Πρότινος εις το χωρίον Σούβλαση της επαρχίας Φιλιατών μετέβη αοιδός τις εξ Ιωαννίνων μετ’ άλλων μουσικών. Οι εκεί Οθωμανοί επί τη αφίξει της υπεδέχθησαν αυτήν μετά πυροβολισμών μεταχειριζόμενοι προς τούτο όπλα Μαρτίνη. Μεταξύ των πυροβολούντων και διασκεδαζόντων υπήρχε και Αλβανός τις, ούτινος η οικογένεια επένθει επί τω θανάτω επιφανούς μέλους της. Προσελθών δε ο θείος του τω απηύθυνε σφοδράς παρατηρήσεις εις τας οποίας ο ανεψιός απήντησε δι’ ύβρεων. Ο θείος τότε επυροβόλησεν εξάκις εναντίον του ανεψιού του δια πολυκρότου. Επειδή όμως αι σφαίραι ηστόχησαν του σκοπού των, δια του κενού πολυκρότου έθραυσε την κεφαλήν του ανεψιού. Ούτω οι εις πολλά μέρη της Ηπείρου Οθωμανοί υποδέχονται πάντοτε τας αοιδούς πυροβολούντες προς εκδήλωσιν μεγάλης ευχαριστήσεως. Αλλ’ απορούμεν πως ευρίσκονται εισέτι τα κυβερνητικά όπλα εις χείρας των τουρκαλβανών εναντίον της απαγορεύσεως. Ελπίζομεν ότι ο καϊμακάμης Φιλιατών θα φροντίση, όπως κατάσχη πάντα τα τοιούτα όπλα, μιμούμενος το έργον πολλών συναδέλφων του, ως του Αργυροκάστρου, Δελβίνου και άλλων μερών».

Το συγκρότημα των Μπουκαίων από το Ριζοβούνι Πρεβέζης

Πυροβολισμοί έπεφταν και στα πανηγύρια των χωριών, στα οποία, αν και εορτάζονταν άγιοι της χριστιανοσύνης, παρευρίσκονταν και οθωμανοί. Να θυμίσουμε ότι τα πανηγύρια εκείνη την εποχή γίνονταν αμέσως μετά την Λειτουργία και όχι το βράδυ, ελλείψει ηλεκτρικού ρεύματος, φόβου και αποστάσεων.

Περιμένοντας να τελειώσει ο παπάς Ντάρα, Άγιος Αντώνιος 1978.

Καβάλα πήγαιναν και έρχονταν ή και με τα πόδια, από τα απομακρυσμένα χωριά. Στο παρακάτω άρθρο φαίνεται ότι στο πανηγύρι της Αραχωβίτσας (σημερινό Κεφαλόβρυσο), από τους πυροβολισμούς τραυματίστηκε θανάσιμα από λάθος ένας από τους οργανοπαίχτες, ο Γεώργιος Μπάλας από την Βελτσίστα (σημερινή Κληματιά Ιωαννίνων).

«Φωνή της Ηπείρου», φ. 140, 26 Μαϊου 1895, σελίδα 3.

«Εις τας δύο Μαϊου, του Αγίου Αθανασίου, εις το χωρίον Αραχωβίτσα ετελείτο πανήγυρις, εις την οποίαν μετέβη και ο Γεώργιος Μπάλας εκ Βελτσίστης και ελαλούσε. Εκεί ήταν ένα αρβανιτόπουλον υπηρέτης του Σιούμπαση της Δραγουμής, το οποίον ενώ διεσκέδαζαν άρχησε να πυροβολή με το περίστροφον και εξ απροσεξίας επλήγωσε τον δυστυχή Μπάλα εις το στήθος και βγήκε πέρα πέρα η σφαίρα. Μετά τέσσαρας ημέρας απέθανεν ο δυστυχής Μπάλας. Το δε αρβανιτόπουλο ετράπη εις φυγήν καθώς ευρέθη ξεσκούφωτο και ξυπόλυτο».

Η ταλαιπωρία των καλλιτεχνικών σχημάτων, που έφταναν στην χωρίς δρόμους Ήπειρο, φαίνεται στο παρακάτω άρθρο. Ακόμη φαίνεται ότι στην Ήπειρο εκείνη την εποχή, έφταναν καλλιτέχνες ακόμα και από την μακρινή Γερμανία, για να διασκεδάσουν τους χασομέρηδες αρχοντάδες..

Γράφει η εφημερίδα στο φ. 376, 14 Απριλίου 1900, σελίδα 2.

«(Διαβατικού ανταποκριτού)

28 Μαρτίου 1900.

Από της 15 του μηνός βρέχει σχεδόν ακατάπαυστα ημέραν και νύκτα που νομίζεις πως αληθινά πρόκειται να γίνη η συντέλεια του κόσμου ότι καθ’ όλον αυτό το διάστημα ούτε μίαν ακτίνα ηλίου δεν κατορθώσαμε να ιδούμε και τούτο το εσημείωσα καλώς, εις τρόπον ώστε να ζώμεν υπό μίαν τόσον μελαγχολικήν ατμόσφαιραν διηνεκώς σκεπασμένην από μαύρα σύννεφα που να μην είναι δυνατόν να ζήσωμεν πλέον. Αι βροχαί λοιπόν των τελευταίων ημερών κατέστησαν εντελώς αδιάβατον την μεταξύ Ιωαννίνων – Πρεβέζης οδόν και διέκοψαν τελείως την συγκοινωνίαν των δύο πόλεων. Επί 15 ημέρας ούτε είς επιβάτης δεν ήλθεν εκ Πρεβέζης εκτός του θιάσου των Γερμανίδων αίτινες ηθέλησαν να περιφρονήσωσι τον κίνδυνον. Την έπαθον όμως φοβερά διότι εκτός του ότι περιεπλανήθησαν επί τρείς ημέρας περιπίπτουσαι από του ενός τέλματος εις το έτερον χωμένες ως τη μέση μάσα στες λάσπες του δρόμου άλλη με μισή γόβα κι άλλες με δίχως κάλτσες όταν έφθασαν κακώς έχοντες εις τα Γιάννινα ήταν όλες καταπλευριτωμένες και μόλις ψές ύστερα από 4 ημέρας κατώρθωσαν ν’ αρχίσουν να παίξουν για πρώτη φορά. Είνε όλες όλες 5 παχουλές τευτονίδες ξαμθομαλούσες και νοστιμούλες και γι’ αυτό νομίζω πως θα κάμουν δουλιά καλή γιατί αυτά περνούν εδώ στην πατρίδα μας που δεν απόμεινε άλλο τίποτε να κάμουν οι χασομέρηδες οι αρχοντάδες μας».

Τις διασκεδάσεις συμπλήρωναν την εποχή εκείνη τα χαρτοπαίγνια και τα ποτά στα καφενεία. Η αστυνομία καταδίωκε αυτά, όχι για να προφυλάξει τον κόσμο, αλλά διότι οι θαμώνες «ρεμπελιάζουν», δεν εργάζονται και εξ αυτού δεν φέρουν φορολογήσιμα εισοδήματα.

Φ. 518, 14 Μαϊου 1903, σελίδα 1.

«Πρό τινων ημερών ήρχισεν ενεργουμένη υπό της αστυνομίας η αυστηρά καταδίωξις των ποτών και των χαρτοπαιγνίων. Εμπόδισε πάντα ταύτα, διότι οι άνθρωποι έχουν ρεμπελιάσει, θύοντες εις τον Βάκχον και κυττάζοντες τον Άσσον».

Σήμερα οι ευκαιρίες για κοινά γλέντια είναι πολύ περισσότερες. Η επικοινωνία έφερε πολύ πιο κοντά τον κόσμο. Ο άρχοντας δεν κάθεται στο σβέρκο του καθενός. Προβλήματα υπάρχουν πάμπολλα, αλλά άλλου είδους. Άλλες εποχές, άλλα εμπόδια. Ο Ηπειρώτης όμως, όπως και νάναι, θα γλεντάει, θα γελάει, θα αστειεύεται, θα είναι πάντα έξω καρδιά.