ΝΤ ΑΔΕΔΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ. ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ “ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ”, ΤΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΥΣΗ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΨΗΦΙΣΕ 30 ΑΡΘΡΑ ΣΤΟ νέο ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Την ώρα που η κυβέρνηση της ΝΔ ποινικοποιεί την συνδικαλιστική δράση, την ώρα που με τον ποινικό κώδικα, τους «τρομονόμους» κ.α. μετατρέπονται σε κακουργήματα, ενέργειες και δράσεις του συνδικαλιστικού κινήματος και αντιμετωπίζονται ως ποινικά αδικήματα με πιο χαρακτηριστική την διάταξη για τουλάχιστον 6μηνη φυλάκιση σε όσους απεργούς  εμποδίζουν τους απεργοσπάστες (νόμος Χατζηδάκη), ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ολομέλεια της Βουλής, ψήφισε 30 άρθρα από το νομοσχέδιο για το νέο πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων, το οποίο καταδικάστηκε από τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα και σε άλλα 48 ψήφισε “παρών”.

Κι επειδή δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, αντίστοιχη στάση είχε κρατήσει και κατά την ψήφιση του νόμου Χατζηδάκη. Τότε είχε ψηφίσει τα 56 από τα 128 άρθρα, μεταξύ των οποίων την ψηφιακή κάρτα εργασίας, αλλά και το “φακέλωμα” των συνδικαλιστικών οργανώσεων στο ΓΕΜΗΣΟΕ.

Με τέτοια “αντιπολίτευση”, τι να την κάνεις την συμπολίτευση;

Ψήφισε ακόμα και το εμβληματικό άρθρο 7, το οποίο  μετατρέπει τους εργαζόμενους στο Δημόσιο σε πολίτες β' κατηγορίας καθώς θα θεωρούνται εκ προοιμίου ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου, καταργώντας «το τεκμήριο της αθωότητας»!!! Θα μπορεί δηλ. να επιβληθεί η εξοντωτική ποινή της αυτοδίκαιης αργίας με την άσκηση και μόνο της ποινικής δίωξης ή με ένα απλό βούλευμα, χωρίς δηλαδή να έχουν δικαστεί και καταδικαστεί. Προβλέπεται μάλιστα πως για να αρθεί η αυτοδίκαιη αργία θα πρέπει η υπόθεση να τελεσιδικήσει, δηλαδή μπορεί να περάσουν και πάνω από 10 χρόνια. Τότε βέβαια ακόμα κι αν αθωωθεί, ο υπάλληλος ο ίδιος και η οικογένεια του θα έχουν καταστραφεί…

Για ακόμα μια φορά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ για να προσφέρει την στήριξη του στην κυβέρνηση της ΝΔ και να συνεισφέρει στη νομιμοποίηση της βάρβαρης, αντιλαϊκής πολιτικής!!!

 

Δε μας εκπλήσσουν. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και οι δυνάμεις του στο συνδικαλιστικό κίνημα αποδεικνύουν συνεχώς πόσο χρήσιμοι είναι στην στήριξη της πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντα και τις επιταγές των επιχειρηματικών ομίλων, πόσο ορκισμένοι εχθροί της οργάνωσης της πάλης των εργαζομένων και του λαού, μήπως και χαλάσει η σούπα της “κοινωνικής συνοχής”.

Ο πραγματικός ρόλος του έχει πλέον αποκαλυφθεί στα μάτια των εργαζομένων.

Καλούμε κάθε τίμιο συνδικαλιστή, κάθε εργαζόμενο να τους γυρίσει την πλάτη, να γυρίσει την πλάτη στην αναμονή που θέλουν να καλλιεργήσουν μέσα από τις περιβόητες διεργασίες του «χώρου», για «νέα» κόμματα που με την «αντιπολίτευση» των εντυπώσεων προσπαθούν  να κρύψουν την στρατηγική τους σύμπλευση με την κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα.

Οι εργαζόμενοι ξέρουν ότι διέξοδο και για το σήμερα και για το αύριο θα δουν με τον αγώνα τους, μαζί με τις ταξικές δυνάμεις, μακριά από τις αυταπάτες που μοιράζουν οι επίδοξοι σωτήρες, παλιοί και νέοι ότι μπορούν να αυξάνονται και τα κέρδη των λίγων και οι μισθοί και η ποιότητα ζωής  των εργαζομένων.

Η διατροφή στα χρόνια της κατοχής

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Θα αναφερθώ στην μεγάλη πείνα του  (1941-1944). Πόσος κοσμάκης έφυγε από την πείνα. Τα αστικά κέντρα υπέφεραν περισσότερο αλλά και η ύπαιθρος δεν πήγαινε πίσω.  Στα μέρη τα δικά μας ευτυχώς είχαμε την λίμνη των Γιαννίνων με τα ψάρια της και προπάντων εκείνη η τσίμπα έσωσε κόσμο, είναι περίπου σαν την μαρίδα την έφτιαχναν με πράσο στο ταψί. 

Γκόρτσα, απίδια, βελάνια, πατάτες, και να τρώνε χόρτα, τσουκνίδες, γαιδουράγκαθα. Η μπομπότα ήταν είδος πολυτελείας, το κριθαρένιο ήταν πάντοτε στο τραπέζι άμα υπήρχε και αυτό, από κριθάρι που παρασκευάζονταν απο κριθαρένιο σαν όπως το σιτάρι ήταν μαύρο και λιγότερο θρεπτικό. Σιμιγδαλένιο ψωμί. Λέγεται έτσι γιατί σμίγανε το κριθάρι με το σιτάρι. Επίσης τα γκόρτσα τα άφηναν λίγο να γίνουν μέσα σε μια σκάφη μέχρι κάποιο καιρό ξερένονταν μετά τα αλέθανε και κάναν το ζυμάρι.  Βελάνι αφού τα μάζευαν απο τα πουρνάρια τα ξεφλούδαγαν με το μαχαίρι, τα έβραζαν με τρία νερά για να έφευγε η πίκρα ,μετά τα κοπανούσαν γινότανε χυλός και τα έριχναν στο ταψί αλλα ήθελε πολύ ώρα να ψηθεί. 

 Πατατόψωμο έβραζαν πατάτες τις ξεφλούδιζαν, τις έλιωναν και αφού άλειφαν το ταψί με λίγο λάδι ,εάν υπήρχε, με το δάχτυλο στη γούλι ίσα όσα μια στάλα ρίχναν το χυλό στο φούρνο και έτρωγε η φαμίλια ξυπόλητη λαχανόπιτα.  Ρίχναν λίγο μπομποτάλευρο με νερό το ρίχνανε στο ταψί κάτω να μη κολλήσουν τα λάχανα που τα είχαν ετοιμάσει όπως την κανονική λαχανόπιτα έριχναν από επάνω τον χυλό και εσκέπαζαν τα λάχανα. Κρεμμυδοζούμι. Το φαγητό αυτό που το πρόλαβε και η δικιά μου γενιά γινόταν μόνο με κρεμύδια νερό και αλάτι και όσοι είχαν και λίγο λάδι το φαγητό αυτό προσφερόταν στις λεχώνες. Τραχανομπατζίνα όταν τον τραχανά τον μαγείρευαν με μπομποτένιο αλεύρι, το φαγητό αυτό λεγόταν τραχανομπατζίνα. 

Αυτά και άλλα πολλά έκανε ο άνθρωπος , με τόσες στερήσεις με την μπομπότα την ζεστή γιατί άμα ήταν κρύα δεν τρωγόταν, με το λίγο καθάριο ψωμί που μας το λέγαν έτσι γιατί ήταν από καθαρό σιτάρι, πού μας κυνήγαγε η μάνα μας όταν το τρώγαμε ζεστό γιατί δεν φτούραγε. Ξερό για να μην χρειαστούμε ορθοδοντικό είχαμε και τα καλά μας [σήμερα τα παιδιά τρώνε μικρά ρευστά φαγητά και δεν εξασκούνται τα δόντια]. Μην ξεχάσω εκείνο το πλιγούρι που ο Θεός να το έκανε φαγητό που το τρώγαμε στο σχολειό.  Τώρα τι τα γράφεις θα με ρωτήσει ένας νέος που ίσως με διαβάσει μπάς και προβληματιστεί για αυτά που πέρασαν οι παππούδες του και οι πατεραδες του και εμείς οι παλαιότεροι ας κοιτάμε και λίγο πίσω και να μήν αστοχάμε την κάπα την τραγίσια και του πάππου τα γρουνοτσάρουχα.

Α και να μην ξεχάσω να και ένα καλό που έκανε το κράτος πολιτογράφησε Έλληνα τον Κρίστοφερ Κινγκ τον μεγάλο αυτόν μουσικό φιλλέληνα και λάτρη της ηπειρώτικης μουσικής και κάτοικος πλέον Κονίτσης.  Και κάτι ακόμη επειδή ακόμη και στα κρατικά κανάλια οι ανταποκριτές πιάστηκαν να είναι ανημέρωτοι τους ενημερώνω άλλο Κράψη και άλλο Ανατολική εμείς ένα τσιγαράκι καπνίζαμε και αυτό το κόψαμε απο την ρίζα.  

Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης

IMAM MΠΑΪΛΝΤΙ ... και ο «μπαϊλντισμένος» ιμάμης…

Γράφει η Μαρία Ν. Αγγέλη

 

«Εκείνη τη στιγμή μπήκε στην τραπεζαρία ο Ταρνανάς, και ακούμπησε μπροστά στη Λωξάντρα τη μεγάλη πιατέλα με τις μελιτζάνες. Λαδερές μελιτζάνες, παραγεμιστές και μέσα μπόλικα κουκουνάρια και σταφίδες…» (Μαρία Ιορδανίδου, Λωξάντρα).

Θα αφηγηθώ ένα μύθο για την ονομασία του φαγητού: 

  Ήταν κάποτε περίοδος του Ραμαζανιού. Τότε οι μουσουλμάνοι  δεν τρώνε τίποτα μέχρι να δύσει ο ήλιος. Ένας ιμάμης (ιερέας στη μουσουλμανική θρησκεία) μύρισε τις ευωδιές που έβγαιναν από την  κουζίνα μιας χριστιανής, η οποία μαγείρευε μελιτζάνες και καθώς ήταν νηστικός, δεν άντεξε ο άνθρωπος, λιποθύμησε και έπεσε από τον μιναρέ! Όταν οι άνθρωποι κατάλαβαν το γεγονός πανικόβλητοι φώναζαν: «Ιμάμ μπαϊλντί!», που σημαίνει ο ιμάμης λιποθύμησε! Από τότε, σύμφωνα με το μύθο, το φαγητό πήρε την ονομασία του από το περιστατικό αυτό.

Υπάρχει και άλλη εκδοχή: Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ιμάμης που παντρεύτηκε την κόρη ενός λαδέμπορου. Η κόρη είχε προίκα δώδεκα μπουκάλια ακριβό ελαιόλαδο. Για δώδεκα βράδια η γυναίκα μαγείρευε μελιτζάνες με το λάδι αυτό. Την δέκατη τρίτη ημέρα, όταν τέλειωσαν όλα τα μπουκάλια με το λάδι, ο ιμάμης κατάλαβε πόσο λάδι χρειάζεται για να μαγειρευτεί αυτό το φαγητό και τότε από την έκπληξή του, ίσως και από την τσιγκουνιά του, του ήρθε ταμπλάς και έπεσε λιπόθυμος!

Και η μία και η άλλη εκδοχή του μύθου αναφέρονται στη λιποθυμία του ιμάμη. Και οι δύο κρύβουν κάποια αλήθεια…

 Επηρεασμένη από τους μύθους περί ιμάμη, νομίζω ότι οι μελιτζάνες μοιάζουν με ιμάμηδες ξαπλωμένους, ίσως λιπόθυμους…

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα απλό λαδερό φαγητό που αρέσει στους περισσότερους σερβιρισμένο ζεστό ή κρύο…

Το ιμάμ μπαϊλντί είναι μάλλον το πιο καλοκαιρινό λαδερό της παραδοσιακής κουζίνας μας. Παρασκευάζεται  με βάση τη γλυκόπικρη νοστιμιά της μελιτζάνας, που δένει με το μελωμένο κρεμμύδι και την ντομάτα και τον μαϊντανό, σε μια σύνθεση με καταλύτη το ελαιόλαδο. Συνοδεύεται με τυρί φέτα από πάνω. Πιο μεσογειακό πιάτο απ’ τις μελιτζάνες ιμάμ, δεν γίνεται! 

Παραθέτω μια εύκολη συνταγή (από: Στοΐλη Μ., Και διηγώντας τα… να τρως, Κίχλη, 2015).

Υλικά για το ιμάμ μπαϊλντί (για 6 άτομα περίπου)

8 μελιτζάνες

8 μέτρια ξερά κρεμμύδια, ψιλοκομμένα

4 σκελίδες σκόρδου, ψιλοκομμένες

500 γραμ. ώριμες ντομάτες, χωρίς τη φλούδα και τα σπόρια, τριμμένες στον τρίφτη

1 κ. σούπας πελτέ ντομάτας

1 κ.γλ. ζάχαρη

1 ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο

½ φλιτζάνι ελαιόλαδο

αλάτι

Εκτέλεση

Πλένουμε τις μελιτζάνες, αφαιρούμε το κοτσάνι και τις κόβουμε στη μέση, κατά μήκος. Τις τοποθετούμε σε μπολ με άφθονο νερό και αλάτι για μισή ώρα. Κατόπιν τις ξεπλένουμε και τις στραγγίζουμε. Σε ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο και τις τηγανίζουμε και από τις δύο πλευρές για 10-15 λεπτά. Τις αφήνουμε να στραγγίσουν σε χαρτί κουζίνας και τις τοποθετούμε σε μια στρώση σε ταψί ή πυρίμαχο σκεύος.

Γέμιση

Σε μια κατσαρόλα, σε μέτρια φωτιά, ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο και σοτάρουμε τα κρεμμύδια για 2-3 λεπτά και κατόπιν προσθέτουμε τις ντομάτες, τον πελτέ, τη ζάχαρη και το αλάτι. Μαγειρεύουμε τα υλικά για 15 λεπτά, μέχρι να εξατμιστούν τα υγρά και να δέσει η σάλτσα. Στο τέλος προσθέτουμε τον μαϊντανό. Γεμίζουμε τις μελιτζάνες με τη γέμιση και την υπόλοιπη τη ρίχνουμε στο ταψί. (Ίσως χρειαστεί να προσθέσουμε μισό φλιτζάνι νερό). Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180ο c και ψήνουμε για 45 λεπτά. 

Το ιμάμ μπαϊλντί είναι έτοιμο. Συνοδεύεται με τυρί φέτα και χωριάτικο ψωμί.

Θυμάμαι, επίσης, τον απλό τρόπο που μαγείρευαν οι γυναίκες του χωριού μου, Μαχαιράς Ξηρομέρου, τις μελιτζάνες. Τις μάζευαν πρωί από τον κήπο, τις καθάριζαν, τις έπλεναν, τις έκοβαν στη μέση και τις άφηναν στο σουρωτήρι να στεγνώσουν. Μετά τις τηγάνιζαν λίγο να ροδίσουν. Στη συνέχεια έριχναν στο τηγάνι χοντροτριμμένο κρεμμύδι και δυο σκελίδες σκόρδο, τριμμένες ντομάτες, πελτέ και αλατοπίπερο. Αφού ετοίμαζαν τη σάλτσα αυτή, την έριχναν στην κατσαρόλα, όπου ήδη είχαν τοποθετήσει τις τηγανισμένες μελιτζάνες. Πρόσθεταν και λίγο νεράκι για να βράσει. Θυμάμαι, η μάνα συμπλήρωνε και δυο πατάτες κομμένες κυδωνάτες, τηγανισμένες κι αυτές. Νομίζω τις πρόσθετε, για να τρώμε εμείς τα παιδιά, που τις προτιμούσαμε από τις μελιτζάνες τότε…

Μελιτζάνες κατσαρόλας μαγείρευαν οι νοικοκυρές κυρίως Τετάρτη ή Παρασκευή, που είναι ημέρες νηστείας. Ίσως, δεν είχε φτάσει ακόμη στην αγροτική κοινωνία του Ξηρομέρου η ιστορία του ιμάμη και η λιποθυμία του, που έδωσε το τούρκικο όνομα στο λαδερό φαγητό. Μάλλον «μπαϊλντισμένες», από την κοπιαστική εργασία στα χωράφια, εκείνες οι γυναίκες δεν αναζητούσαν ιστορίες και μύθους γύρω από τα πιάτα τους… Προσπαθούσαν με τα γνήσια προϊόντα του κήπου τους, να μαγειρέψουν νόστιμα φαγάκια για την οικογένειά τους, τηρώντας τις παραδοσιακές συνταγές, τα έθιμα της νηστείας κ.λπ.

Αξίζει βέβαια να διατηρούμε τις παραδοσιακές απλές συνταγές των γυναικών του τόπου μας, αξίζει όμως να τις εμπλουτίζουμε και να δοκιμάζουμε νέες, εξίσου εκλεκτές συνταγές… Η μαγειρική αποτελεί ένα χωνευτήρι γηγενών και ξένων, αγροτικών και αστικών και κοσμοπολίτικων συνταγών…

Ως  επίλογο, αντιγράφω σύντομο απόσπασμα από το κείμενο Οι Χαλασοχώρηδες, του Aλ. Παπαδιαμάντη, το οποίο αξίζει να το διαβάσει κανείς ολόκληρο. (Είναι και επίκαιρο, λόγω προεκλογικής περιόδου).

«…Ο κήπος ήτο ως αδέσποτος την ημέραν εκείνην, η δε γραία Νιανίτσα, η σύζυγος του ιδιοκτήτου, περιφερομένη από αυλακιάς εις αυλακιάν, μύωψ ούσα, έκοπτε κολόκυνθον αντί σικυού και μελιτζάναν αντί τομάτας. Ο κηπουρός, ο μπαρμπα-Νικόλας ο Χλώρης, από τεσσαρακονταετίας δεν είχε παύσει να καλλιεργεί τον κήπον, αλλ’ ενώ όλον τον χρόνον τα είχε καλά με τον ιδιοκτήτην, τον κυρ-Χαράλαμπον, εις τας παραμονάς πάσης εκλογής εμάλλωναν κι εγίνοντο από δυο χωριά. Εις τα πολιτικά ο κυρ-Χαράλαμπος εχώνετο έως τις μασχάλες, ο μπαρμπα-Νικόλας έως τον λαιμόν. Αλλ’ από τεσσαράκοντα ετών δεν συνέπεσε ποτέ να είναι οι δύο με το αυτό κόμμα. Περί του κυρ-Χαράλαμπου υπήρχε ένα παλαιόν δημώδες δίστιχον, το εξής· 

Σκόρδα, πράσα και ρεπάνια και ακόμα κάτι τι

Ο Νιανιός θα θυσιάσει για να βγάλει βουλευτή».

https://mpampiini.blogspot.com/

Ο Σύλλογος Φιλιππιαδιωτών Αττικής «Ο ΑΓΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ» τιμά τον Άγιο Βησσαρίωνα!

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΙΩΤΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ

"Ο ΑΓΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Φιλιππιαδιωτών Αττικής προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου στην καθιερωμένη Αρτοκλασία για τον εορτασμό του προστάτη και πολιούχου της γενέτειρας πόλης μας, του Αγίου Βησσαρίωνα, την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2025 και ώρα 10:30 π.μ. στον Ιερό Ναό της Παναγίας Γρηγορούσας και Παμμεγίστων Ταξιαρχών.

(Ταξιαρχών 7, Πλάκα - Μοναστηράκι, κοντά στην Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά)

Στη συνέχεια ο Σύλλογός μας θα προσφέρει καφέ και άρτο στα μέλη και τους φίλους του στο καφέ-εστιατόριο «ΤΕΡΙΝΑ-Twister Fresh n΄ Simple» (Καπνικαρέας 35, Πλ. Παλαιάς Αγοράς Αθήνα, Πλάκα-Μοναστηράκι, απέναντι από τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού, γωνία Αιόλου και Αδριανού τηλ. 2103215015).

Παράλληλα θα διεξαχθούν οι Αρχαιρεσίες για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου,

Εξελεγκτικής Επιτροπής και Αντιπροσώπων στην Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας,

από τις 11:30 έως στις 13:00.

Παρακαλούμε η υποβολή αιτήσεων υποψηφιοτήτων μελών του Συλλόγου μας, να υποβληθούν μέχρι την Πέμπτη 18/09/2025 ενημερώνοντας την Πρόεδρο (τηλ. 6936890020), προς διευκόλυνση της εκλογικής διαδικασίας.

Η παρουσία σας είναι πολύ σημαντική για το Σύλλογό μας!

Η ενεργός συμμετοχή σας θα μας δώσει δύναμη να συνεχίσουμε και θα συμβάλλει ουσιαστικά στη στήριξη του Συλλόγου μας.

Για το ΔΣ

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΤΖΕΝΗ ΚΩΣΤΟΥΣΗ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΙΚΑΣ

 

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ Ν. ΠΡΕΒΕΖΗΣ. Συνέδριο στην Πρέβεζα για τον Οδυσσέα Ανδρούτσο

 

Η Εταιρεία Βυζαντινών Μελετών Ν. Πρεβέζης βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει την πραγματοποίηση επιστημονικού συνεδρίου στην Πρέβεζα με θέμα τον Οδυσσέα Ανδρούτσο: τη ζωή του, τα ανδραγαθήματά του και το τραγικό του τέλος.

Καθώς ο ήρωας αυτός του 1821 κατάγεται από τα μέρη μας, ήταν στόχος ζωής του Προέδρου της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, Ευάγγελου Κατσίμπρα, η επιτόπια τέλεση αυτού του Συνεδρίου.

Οι εργασίες του συνεδρίου θα λάβουν χώρα στην Πρέβεζα, στο ξενοδοχείο «Μαργαρώνα», στις 27 Σεπτεμβρίου, με συμμετοχή γνωστών επιστημόνων, καθώς και δημοσιογράφων, που ενδιαφέρονται και προβάλλουν την ιστορία και το ένδοξο παρελθόν μας.

Το Συνέδριο έχει και θέση Μνημόσυνου, για τα 200 χρόνια από τη δολοφονία του ήρωα, και απόδοση τιμών στη μνήμη του.

Η παρουσία όλων σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

Ο Μπάρμπα Ιορδάνης και ο Θύμιο Γάκης

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Τον έβλεπα συχνά θαμώνα εκεί στο καπηλειό στου Σέγγου, σε ένα στενό αδιέξοδο σε μια γωνιά προσφυγική εκεί στα Μυτιληναίϊκα στην Άνω Νέα Σμύρνη. 

Σκυφτός με ένα τσιγάρο σέρτικο, με μια φωτιά για άναμμα από το πρωί ως το βράδυ, τα δάχτυλά του κίτρινα καθώς και το δασί μουστάκι του, το προσωπό του αυλακωμένο λές και έβλεπα το ανάγλυφο του χωριού μου. Θύμιζε άνθρωπο σπηλαίων, άνθρωπος κλειστός στο καβούκι του δύσκολα του έπαιρνες κουβέντα. Εκεί με ένα καραφάκι ούζο πέρναγε την ημέρα του. 

-Ρε μπάρπα Κωστή τι μέρος του λόγου είναι ετούτος; 

-Άστα μωρέλι μ Γιωργέλημ αυτός κουβαλάει την μισή ιστορία πάνω του αν τα καταφέρεις θα μάθεις πολλά από αυτόν, αλλά που' όχι σήμερα για τι μας είδε και θα καταλάβει ότι σε έβαλα εγώ στο κατόπι δεν ξέρω τι θα μου σούρει.

Ήρθα και τον αντάμωσα με ένα πακέτο σέρτικο και ένα καραφάκι ούζο δεν τα έπαιρνε με τίποτα, τον έριξα στο φιλότιμο. Μπάρπα πάρτα σε παρακαλώ μου θυμίζεις τον σχωρεμένο τον πατέρα μου. Τελικά με τα πολλά τα πήρε, ρώτησα πως βρέθηκε στην Λέσβο απο το Μπουρνόβα και πως στην Αττική. 

Και αρχινάει χείμαρος ο μπάρπας, τώρα θα δούμε πως θα ξεμπερδέψεις μου λέει ο Πάνος απο τα Παράκυλα. Όταν συμπαθεί κάποιον ανοίγει την καρδιά του Είχαμε που λές Γιωργέλη μου μεγάλο καζάντιο στην Σμύρνη απο όλα τα καλλά και ο μπιζαχτάς πάντοτε γιομάτος. Μετά ήρθαν οι δικοί μας, μας ξασήκωσαν εκεί που είχαμε τους Τούρκους δούλους τώρα γήνηκαν οι σφαγείς μας, είχαν σημαδεμένους απο τις ελληνικές σημαίες μας στα μπαλκόνια. Τώρα σκέπτομε μήπως δεν κάναμε καλά, τέλος πάντων όταν αρχισε το μακελειό μπήκαμε σε ένα καίκι και φτάσαμε στη Λέσβο. Καθήσαμε λίγο καιρό και ήρθαμε εδώ εγώ με ένα μωρέλη στήν αγκαλιά και η κυρά σουλτάνα ένα στην κοιλιά.
Αγώνας μεγάλος που λές, κάπου βρήκα μια δουλειά σαν μεταφορέας μου πέσανε οι πλάτες, μετά τσαγγάρης αυτή ήταν η τέχνη μου, δεν βλέπαμε θεού πρόσωπο. Τις γυναίκες μας παστρικές τις φωνάζανε και εμάς τουρκόσπορους, ακόμη αργότερα και τα παιδιά μας. 

Δόξα το θεό αυτά πολλά τα περάσαμε τώρα τι γένετε[ βγάζοντας ο μπάρπας έναν βαρύ αναστεναγμό] φαινόταν ότι κάτι ήθελε να πεί ακόμη ρουφώντας κάτι απανωτές απο το σέρτικο και την τελευταία σταγόνα ούζο. Και ύστερα ήρθε ο μεγάλος πόλεμος βγήκαμε στο βουνό για αντίσταση για λευτεριά, μετά φυλακές και ξεροννήσια γιατί ήμασταν συμμορίτες έτσι μας φωνάζανε. 

Πάντως κάτι τον έτρωγε μέσα του. Μαθές Γιωργέλη μου ξεχνάω, αλλα έναν πατριώτη σου δεν τον ξεχνώ ποτέ. 

-Από Ήπειρο δεν κρατάει η σκούφια σου; 

-Ναι μπάρπα του αποκρίνουμε. 

-Ε λοιπόν ένα παλλικάρι που αργότερα μάθαμε ότι ήταν ληστής, αυτός λοιπόν με τα λευτά από την ληστεία όπως λέγετε έκανε δικό του νταϊφά και ξεπάστρευε τους Τσέτες. 

-Α κατάλαβα λες για τον Θύμιο Γάκη.
-Μεγαλη ιστρια αλλη φορα θα σου την πώ. Δεν μου λες μωρελη μου ξέρεις γιατί αυτοκτονούν οι ανθρωποι; Καλά ρε μπάρπα τι απορίες έχεις και μείναμε εκεί. 

Περνώντας από καιρό ρωτάω τον κάπελα τι έγινε ο μπάρπα Ιορδάνης, Μου είπε τα καθέκαστα, ο γέρος αυτοκτόνησε τον βρήκαν κρεμασμένο μην αντέχοντας ντροπές του μικρού του παιδιού  με την νύφη του, του μεγαλου παιδιού.

Υστερόγραφο. Το κείμενο δεν αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα

Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης

Η διαδρομή που θα σε κάνει να κρατήσεις την ανάσα σου!

Ξεκινήσαμε από το χωριό Κόνισκα με προορισμό τον Διπλάτανο Αιτωλοακαρνανίας, διασχίζοντας έναν δύσβατο χωματόδρομο που διαρκεί περίπου 30 λεπτά. Στο βίντεο θα δείτε την αυθεντική εμπειρία οδήγησης στα βουνά, το άγριο τοπίο και τις δυσκολίες της διαδρομής. Μια αληθινή περιπέτεια στην άγνωστη Ελλάδα!

Διαδρομή: Κόνισκα – Διπλάτανος

Διάρκεια: 30 λεπτά

Οδός: Χωματόδρομος, δύσβατος, με υπέροχη θέα

Παραγωγή: Greek Village Life

Πήγαινες στο περίπτερο με 100 δραχμές και σου έμεναν και ρέστα: Τι αγοράζαμε με την δραχμή και τι τώρα με το ευρώ

Η Ελλάδα εντάχθηκε στο ευρώ την 1.1.2001. Ακολούθησε μεταβατική περίοδος ενός έτους, όπου μόνο λογιστικά χρησιμοποιούνταν το ευρώ.

Την 1.1.2002 κυκλοφόρησαν τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα ευρώ για χρήση από τους πολίτες. Από τότε στην Ελλάδα χρησιμοποιείται μόνο το ευρώ.

Αν και έχουν περάσει 20 χρόνια, η δραχμή μοιάζει σε όλους μας ένα παρά πολύ μακρινό παρελθόν πολλές δεκαετίες πίσω.

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον παιδαγωγό Γεώργιο Παπαφωτίου στο Θεσπρωτικό Πρέβεζας

«Άμα δεν έχτισες και δεν πάντρεψες δεν ξέρ’ς τίποτις».

Γράφει ο  Χρήστος Α. Τούμπουρος

«Όσα πιο πολλά σερκά»

Μπορεί σήμερα να το θεωρούμε απίστευτο, παράλογο και ίσως ψεύτικο. Είναι όμως αλήθεια. Στα αντρόγυνα «εκείνης της εποχής», τα τέκνα δεν είχαν την ίδια αξία! «Τα σερκά είναι πλούτος, τα θηλ’κά είναι γραμμάτιο». Κι ας μην κατσουφιάζ’ κάποιος. «Έχω τρία παιδιά και μια κουπέλα!» Κάτι τέτοιο θα άκουγε όποιος θα ρωτούσε τον πολύτεκνο πατέρα.

Και καλά να ήταν έτσι. Να ήταν και τα τέσσερα θηλ’κά; «Φωτιά στον κόρφο τ’ καθενός με τέτοια φαμπλιά!» «Κοπελόσπορος έπεσε στο σπίτ’». «Μας μάτιασε εκείν’ η παλιοβρώμα η γειτόν’σα, που να τ’ν φάει κακό σιρσεγγ’». Κι άλλα πολλά.

Το βάρος έπεφτε στη γυναίκα. «Πού μας έτ’χε το τυχερό μας». «Το σόι μας όλο γαλάρια έβγαζε. Μας ξακάμπ’σι αυτή η τσιουράπου και μας τόκλεισε το σπίτ’».

Ήταν μεγάλο το πρόβλημα γι’ αυτό λάμβαναν μέτρα και πριν από τον γάμο. Στα προζύμια: έβαζαν σερκά να ζυμώσουν. Τα προσκέφαλα στο γάμο τα κουβάλαγαν αγόρια. Κατά το γάμο η έγκυος δεν έτρωγε φακές. Δεν κάθονταν στη σκούπα, ούτε στη βαρέλα, γιατί, όσα στεφάνια έχει η βαρέλα, τόσες τσούπρες θα κάμει…

Τα γιατροσόφια πλείστα: Το σερκόχορτο. Ήταν το βοτάνι που έκανε θαύματα. Το έπινε η νύφ’ και γίνονταν το θαύμα. Αγόρι. Το μάζευαν στα βουνά και στα λαγκάδια και κυκλοφορούσε, βέβαια, κρυφά και εμπιστευτικά. Υπήρχαν και οι επιτήδειοι που το εμπορεύονταν κανονικά και, μάλιστα «το πουλούσαν ακριβά».

Ενίοτε προκειμένου «να πετύχουν το παιδί», δηλαδή τον κληρονόμο, ο «άντρας γκάστρωνε συνεχώς τη γυναίκα». Και το πείραμα επαναλαμβάνονταν. Όπου πετύχαιναν το σερκό. Στο τρίτο, τέταρτο κ.ο.κ. Από αρχαιοτάτων χρόνων ίσχυε ότι «κληρονομούσε μόνο ο άντρας». Η γυναίκα «κληρονομούνταν».

Μεγάλο πρόβλημα ήταν τα πολλά παιδιά. Γι’ αυτό κυκλοφορούσε -μυστικά πάντοτε- και το στερφόχορτο. Το έτρωγαν τα γίδια και δεν ξαναγένναγαν. Ο καθένας, όπως νόμιζε το «παρήγαγε». Το στούμπαγε, το αλάτιζε, το διάβαζε στην εκκλησία, το έτρωγε η γ’ναίκα και «γιοκ κούτσ’κο». Υπήρχε κανονική συνταγή. Πότε θα το φάει, σε πόσες δόσεις, προ ή μετά φαγητού κ.λπ.

Εκεί που γίνονταν τα δράματα ήταν άμα «η νύφ’ ήταν στέρφα». Στέρφα είναι τα στείρα ζώα , αυτά που δεν γέννησαν, «τα στέριφα» όπως τα λέει ο Θεόκριτος στα Βουκολικά του.«Στερφοπάτησε δεν έπιασε ο μάρκαλος». Κατ’ επέκταση στέρφος σημαίνει άγονος και ακαλλιέργητος.«Eίκοσι μερόνυχτα πάνω στη στέρφα γης και μόνο αγκάθια» (Οδυσ. Ελύτης). Δεν βρίσκεις αμαλαϊά στα στέρφα χωράφια. Παραπέρα. Στέρφος είναι ο άδειος, ο κενός, ο χωρίς περιεχόμενο. «Τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές/τότες που σ’ έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια». Καββαδίας «Πούσι».

Στέρφος καιρός. Κακοκαιρία. «Στεγνόςκαι στέρφος ο καιρός και αδυσώπητος…».

Κι άρχιζαν τα όργανα. «Τη βάρισιανεμογκάστρ’». Ο λαός λέει ανεμογκάστρι την ψεύτικη - μαϊμού γκαστριά. Αυτό που η ιατρική επιστήμη ονομάζει ψευδοκύηση και οπωσδήποτε το ερμηνεύει επιστημονικά. Η γυναίκα είχε όλα τα συμπτώματα της γκαστριάς αλλά γιοκ κούτσ’κο. Το πήρε ο σιαϊτάν’ς.

Άρχιζε το τετραβάγγελο, συνήθως η πεθερα. «Την είχα δει ιγώ. Μούργκα πούναι, τι περιμέν’ς;». Και δόστου παρακάτω. «Τέτοια τραβαζίκα είναι. Πού να πιάσ’ πιδί. Στραβώθ’κα κι γω και ο μακαρίτ’ς ο άντρας μ’ και τ’ν δεχτήκαμαν νύφ’. Έπρεπε να πάρω μια τζιουμανίκα… Γκαβωθήκαμαν ντιπ κατά ντιπ. » «Δεν πιάν’ ο μαρκάλος σ’ αυτήν. Κάθιτι και μουτζουκλαίει. Πάει χαμένο εκείνο το μουλαϊνκο το δ’κό μ’». Μερικά από όσα άκουγε. Κι ακόμα η «άκληρη» γυναίκα, η γυναίκα που είχε την ατυχία να μην τεκνοποιήσει, ήταν η άτεκνη, η στέρφα, η στείρα, η μαρμάρω, η αχαΐρευτη, η ανεπρόκοπη και πάει λέγοντας…

Θεραπεία για την «ατυχία» της, δεν υπήρχε. Πίστευε, όμως, πως κάτι μπορεί να γίνει με το πρόβλημά της. Και κατέφευγε στα όποια ερασιτεχνικά θεραπευτικά μέσα…

Και δόστου ματζούνια, να χαϊμαλιά. Είχαν καλή δουλειά οι ριχτολόγοι, οι κομπογιανίτες και οι κάθε λογής τσαρλατάνοι… Mάτιασμα-ξεμάτιασμα, διώξιμο και αποδιώξιμο των δαιμονικών. Έρχεται το σερκό.

Τελικό βήμα, τελευταία προσπάθεια το διάβασμα στην εκκλησία. Ευχές , λειτουργίες, ευχέλαια και τάματα.

Κάπως έτσι σαν το δημοτικό τραγούδι. "Τάξε μανούλα 'μ τάματα, σ' όλα τα μοναστήρια../τάξε κερί στον ΄Αιλιά, φλουριά στην άγια Λαύρα…»

Χρήστος Α. Τούμπουρος