Η άγνωστη ιστορία του Ηπειρώτη Μακεδονομάχου Παύλου Μελά

Την άγνωστη  ιστορία του Παύλου Μελά και της οικογενείας του, αποκαλύπτει ντοκουμέντο που ήλθε στο φως της δημοσιότητος από την εκκλησία όπου βαπτίσθηκε, στην Μασσαλία. Για πρώτη φορά η ορθόδοξη ελληνική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου απεκάλυψε το πιστοποιητικό βαπτίσεως του Παύλου Μελά, η οικογένεια του οποίου είχε καταφύγει στην γαλλική πόλη για να ξεφύγει από τον τουρκικό ζυγό στην Ήπειρο.  Γράφει το πιστοποιητικό: Παύλος υιός Μιχαήλ και Ελένης Μελά εγεννήθη τήν 30/12 Απριλίου 1870 ήμερα Τετάρτη και εβαπτίσθη 29/11 Ιουλίου Τρίτην, ανάδοχος η μήτηρ του κα Ελένη Μελά. Θ. Παντελίδης". Στην πόλη όπου την περίοδο εκείνη διέμεναν χιλιάδες Έλληνες, ο Παύλος Μελάς πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. 

 Οι πρόγονοι του Παύλου Μελά, κυνηγημένοι από τους Τούρκους, βρήκαν καταφύγιο στην Μασσαλία. Στην πόλη αυτή λοιπόν εγεννήθη στις 30 Μαρτίου του 1870 και εβαπτίσθη στις 29 Νοεμβρίου του ιδίου έτους, με ανάδοχο την μητέρα του Ελένη Μελά στην ίδια εκκλησία. Ο  Ηπειρώτικης καταγωγής (από τον Παρακάλαμο Ιωαννίνων) πατέρας του Παύλου Μελά ασχολήθηκε στην Μασσαλία με το εμπόριο και απέκτησε μεγάλη περιουσία. Ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, διέθεσε την περιουσία του στην υπηρεσία της «Μεγάλης Ιδέας» κι έγινε ο πιο σημαντικός υποστηρικτής όλων των επαναστατικών κινημάτων που είχαν ως στόχο την προσάρτηση των ελληνικών πληθυσμών της Ηπείρου, της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας και της Κρήτης στην Ελλάδα. Υπήρξε δραστήριο μέλος της Εθνικής Εταιρείας, μιάς μυστικής οργανώσεως, που είχε ως σκοπό την αναζωπύρωση του εθνικού φρονήματος και την απελευθέρωση των υποδούλων Ελλήνων. Δέχθηκε έντονη επιρροή να ασχοληθεί με την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον πεθερό του, τον Στέφανο Δραγούμη, ενώ είχε άμεση πληροφόρηση από τον αδελφό της συζύγου του, Ίωνα Δραγούμη, που εκείνη την περίοδο υπηρετούσε ως υποπρόξενος στο Μοναστήρι.

 Στις 27 Αυγούστου του 1904 η Μακεδονική Επιτροπή της Αθήνας επέλεξε επισήμως τον Παύλο Μελά Αρχηγό των Ανεξαρτήτων Σωμάτων της Περιφερείας Μακεδονίας (Μοναστήρι και Καστοριά). Έτσι σχημάτισε ένα σώμα ανταρτών Μακεδόνων, Μανιατών και Κρητικών, οι οποίοι φορούσαν τον περίφημο παραδοσιακό ντουλαμά και την φουστανέλλα. Κατά την διάρκεια του αγώνος πήρε το ψευδώνυμο «Καπετάν Μίκης Ζέζας». Έχασε την ζωή του πολεμώντας στις 26 Οκτωβρίου 1904 (13 Οκτωβρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο), σε ηλικία μόλις 34 ετών. Ο θάνατός του συνέβαλε στην ανάδειξή του ως θρυλικού ήρωος, με μεγάλο αντίκτυπο στην κοινή γνώμη. Οι καμπάνες ήχησαν πένθιμα προς τιμήν του σε ολόκληρη την χώρα. Η θυσία του σηματοδότησε ουσιαστικώς την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνος, που εκορυφώθη με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913.

http://katoci.blogspot.com

Πρώτο βραβείο λογοτεχνίας στον Ηπειρώτη Στέφανο Κωλέττα.

Η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (Π.Ε.Λ.) απένειμε (προ δύο ημερών) επάξια το πρώτο βραβείο λογοτεχνίας στον Ηπειρώτη εκπαιδευτικό-συγγραφέα Στέφανο Κωλέττα, από την Κάτω Λαψίστα του Δήμου Ζίτσας Ιωαννίνων, στον 40ο Πανελλήνιο διαγωνισμό λογοτεχνίας του έτους 2021, στον οποίο έλαβε μέρος με το δοκίμιο «Γλῶσσα ποῖ πορεύῃ;».

Πρόκειται για ένα πρωτότυπο και ίσως μοναδικό κείμενο για τα ελληνικά δεδομένα, στο οποίο ο Στέφανος Κωλέττας ακολουθεί στον γραπτό λόγο του την εξελικτική πορεία της Ελληνικής Γλώσσας διά μέσου των αιώνων, αρχίζοντας από την καθιερωμένη σήμερα δημοτική γλώσσα του μονοτονικού συστήματος και φτάνοντας στη γλώσσα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και των Ομηρικών Επών, κατά τρόπο ομαλό και καλλιεπέστατο.

Καταδεικνύει τα πλεονεκτήματά της, την ικανότητά της να προσαρμόζει τα δομικά της στοιχεία σε κάθε χρονική περίοδο, χωρίς ποτέ να χάνει τον πλούτο του λεκτικού της υποβάθρου, την πληρότητά της, την αυτάρκειά της, αλλά και τη διαχρονική της αξία.

Ο Στέφανος Κωλέττας, πρώην προϊστάμενος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Ιωαννίνων, τιμά συνεχώς τα Ελληνικά και κυρίως τα Ηπειρωτικά Γράμματα και έχει τιμηθεί κατά διαστήματα με πολλά άλλα βραβεία, επαίνους και διακρίσεις. Έχει συγγράψει μέχρι τώρα περί τα είκοσι βιβλία, τα περισσότερα από τα οποία έχουν παραχωρηθεί δωρεάν σε τοπικούς φορείς (Νομαρχία, ΤΕΔΚ, Περιφέρεια, Δήμους Πασσαρώνος, Ευρυμενών, Μολοσσών και τα τελευταία στον Δήμο Ζίτσας) από τους οποίους διανεμήθηκαν επίσης δωρεάν σε κάθε ενδιαφερόμενο.

Πυροσβέστης έχασε τη μάχη στη ΜΕΘ-Covid του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων

Έχασε τη μάχη που έδινε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας για ασθενείς με Covid του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου ένας 55χρονος πυροσβέστης.

Ο 55χρονος υπηρετούσε στο Κλιμάκιο του Μετσόβου και είχε διακομισθεί στο νοσοκομείο με πολύ βαριά συμπτώματα. Σύμφωνα με πληροφορίες δεν είχε εμβολιαστεί κατά του κορωνοϊού

Μάλιστα στις αρχές του Ιανουαρίου είχε γίνει μεγάλη κινητοποίηση για να βρεθούν αιμοπετάλια με την ανταπόκριση ειδικά από τους συναδέλφους του να είναι συγκινητική.

Ωστόσο δεν κατάφερε να κερδίσει την μάχη για τη ζωή του.

Κατέληξε στη ΜΕΘ-Covid σκορπώντας θλίψη.

https://www.epiruspost.gr

Οι άνθρωποι «φεύγουν» άνθρωπε…...(σ ‘αυτούς που έφυγαν μα πίσω δεν γυρίζουν.)

σ ‘αυτούς που έφυγαν μα πίσω δεν γυρίζουν.

Οι άνθρωποι φεύγουν άνθρωπε. Φεύγουν και πίσω μένουν ένα σωρό άψυχα αντικείμενα μαζί με εκείνες τις αμέτρητες άδειες καρέκλες που στοιχειώνουν τη μνήμη σου στο παρόν μεγαλώνοντας. Σε μαγνητίζουν να τις κοιτάς κάθε που νιώθεις μοναξιά αναπολώντας όλες εκείνες τις στιγμές που πέρασαν μ ‘αγαπημένα πρόσωπα να τις γεμίζουν.

Άνθρωπε· οι άνθρωποι φεύγουν. Πάντα θα φεύγουνε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Πάντα μια πόρτα ανοιχτή θα τους μαγνητίζει και θα σκέφτονται τι να κρύβει άραγε πίσω της. Κάθε μια μισόκλειστη πόρτα θα κρύβει πάντα από πίσω της ακόμη ένα άγνωστο για μας δρόμο. Κι εμείς· σαν μαγνητισμένοι υπνοβάτες θα πηγαίνουμε με μάτια κλειστά να την ανοίξουμε. Κι ας κρύβει σκοτάδια, ας κρύβει μια γλυκόπικρη ευτυχία, εμείς θα θέλουμε να γευτούμε τον κόσμο αυτό που μόλις ήρθε στο διάβα μας.

Φεύγουν οι άνθρωποι. Γιατί τους παίρνει ο χρόνος μαζί τους. Γιατί μετρά πάντα αντίστροφα σε κάθε μας χαρά και λύπη. Ένα πελώριο αθόρυβο ρολόι. Μια ξαφνική και δύσκολη πραγματικότητα. Ένα όνειρο που με τον χειρότερο τρόπο καταλαβαίνουμε πως έχει φτάσει στο τέλος του. Και εμείς, σε άδεια δωμάτια, γεμάτα στιγμές, μαζί με εκείνα τα άψυχα πια αντικείμενα, προσπαθούμε να δώσουμε ξανά ζωή στην έρημη καρδιά μας.

Φεύγουν οι άνθρωποι γύρω μας. Μα φεύγοντας, έχουν στα χέρια κάτι πελώρια κομμάτια της καρδιάς μας να τους κρατούν συντροφιά στη διαδρομή. Κάθε που νιώθουν μοναξιά τα κρατάνε ακόμα πιο σφιχτά για να μη χάσουν στιγμή στη διαδρομή αυτή. Σαν να ’χουν τον μεγαλύτερο θησαυρό σ΄ αυτά τα ταλαιπωρημένα τους χέρια. Φεύγουν και μονάχα αυτά τα κομμάτια κρατάνε. Κανένα από τα άψυχα κι αμέτρητα αντικείμενα που μένουνε πίσω στα κλειστά και ερειπωμένα δωμάτια δεν κρατάνε.

Οι άνθρωποι πάντα θα φεύγουν, άνθρωπε. Γιατί κανείς δεν ξέρει το ξημέρωμα της επόμενης μέρας πώς θα τον βρει. Κανείς δεν ξέρει σε πόσα κομμάτια μπορεί να σπάσει η καρδιά μας με ένα απλό τηλεφώνημα. Κανείς δεν ξέρει πόσες ευκαιρίες έχασε να πει εκείνα τα σ’ αγαπώ που θεωρούσε δεδομένα. Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πόσος αλήθεια είναι ο χρόνος που έχουμε με τον άλλο.

Μα άνθρωπε, το τώρα, είναι το μοναδικό όπλο που έχεις στα χέρια. Το σήμερα σου φωνάζει να πεις όλα εκείνα τα ανείπωτα που κράτησες κρυμμένα. Κι άσε το αύριο να περιμένει, άνθρωπε. Άστο να έρθει και να σε βρει γεμάτο από στιγμές που ρίσκαρες στο χτες. Άστο να έρθει αβίαστα. Μην λησμονάς κάτι που δεν έζησες ακόμη.

Γιατί αλήθεια, άνθρωπε· χωρίς αυτούς που αγαπάς, όλα τα αντικείμενα αυτά θα χάσουν κάθε αξία. Θα εξακολουθούν να ανήκουν σ ‘αυτούς που έφυγαν μα πίσω δεν γυρίζουν. Θα γίνουν φυλακές σε κάθε γωνιά του μυαλού. Κι όταν πια αργά το καταλάβεις, τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη αξία σε ετούτη τη ζωή απ’ το να αγαπάς και να αγαπιέσαι.

Χριστιάνα Παναγίδου

http://www.tampouloukia.gr

Κυκλοφόρησε το 18ο φύλλο της εφημερίδας της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας. Ξεφυλλίστε την

Διαβάστε την

Τα απάτητα και τα «σπαρμένα» με… ικριώματα βουνά μας

Γράφει ο Χρήστος Μέγας

Τα παλιά χρόνια μάθαιναν τα παιδιά του σχολείου ένα ποίημα του Ιωάννη Πολέμη που τιτλοφορείται: «Τι είναι η πατρίδα μας;».

Εκεί, στον πρώτο κιόλας στίχο, αναφερόταν:

«Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;

Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;

Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;»

Τελικά όλα είναι πατρίδα μας. Αλλά έκτοτε τα Βουνά και οι χιλιοτραγουδισμένες ραχούλες των (Εἰς τὸ βουνὸ ψηλὰ ἐκεῖ-εἶν᾿ ἐκκλησιὰ ἐρημική», που έγραφε και ο Άγγελος Βλάχος), έγιναν απάτητα από ανθρώπους και τσοπάνηδες, αλλά αποδείχτηκαν χρυσοφόρα για τους «επενδυτές».

Μας τα πήραν τελικά τα γίδια, τα πρόβατα και τα ψηλά βουνά οι ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά πάνελ...

Και έρχεται τώρα η πολιτεία και εντοπίζει πέντε -ναι μόλις 5- βουνά σε ολόκληρη τη χώρα και τα χαρακτηρίζει «απάτητα». Και κανένα Βουνό της Άρτας ανάμεσα σε αυτά. Και εάν έχει και δεν έχει ο τόπος μας βουνά…

Στο Νομό μας, από το Ξηροβούνι μέχρι τα Τζουμέρκα και από εκεί μέχρι τα Ραδοβίζια και τη Χελώνα θα προσφερθούν στην εκμετάλλευση. Δηλαδή στην καταπάτηση. Θα… σπαρθούν τελικά με μεταλλικές κατασκευές.

Και στα νησιά μας η ίδια εκμετάλλευση γίνεται, αλλά εκεί τουλάχιστον βγάζουν όλοι καλοκαιρινό (τουριστικό) εισόδημα. Υπάρχει σχετική διάχυση του οφέλους. Και επιπλέον, λόγω της… άγονης γραμμής, μοιάζει να γλυτώσουν την «αξιοποίηση» μερικά. Θα παραμείνουν παρθένα. Δεν θα γίνουν όλα Μύκονος και Σαντορίνη…

Χωρίς τεχνητές παρεμβάσεις…

Ως «Απάτητα Βουνά» ορίζεται μια ορεινή περιοχή άνευ δρόμων. Σε αυτές τις περιοχές απαγορεύεται η διάνοιξη νέων δρόμων και η δημιουργία άλλων τεχνητών επεμβάσεων, που μεταβάλλουν ή αλλοιώνουν το φυσικό περιβάλλον.

«Στις περιοχές αυτές δεν θα μπορεί πλέον να κατατμηθεί γη, δεν θα μπορούν να ανοιχτούν νέοι δρόμοι, δεν θα μπορούν να εγκατασταθούν ανεμογεννήτριες», τόνισε ο κ.Κ.Μητσοτάκης.

«Η Ελλάδα ήταν στην πρώτη θέση αύξησης τεχνητών επιφανειών στην Ευρώπη (2015) , ενώ τα εργοτάξια και οι δρόμοι καταναλώνουν περισσότερη γη στην Ελλάδα από ό,τι στην Ευρώπη» σημειώνει ο αρμόδιος υφυπουργός Γ.Αμυράς.

Επομένως, οι δρόμοι θεωρούνται ως μία από τις βασικότερες αιτίες της απώλειας της βιοποικιλότητας και της υποβάθμισης της λειτουργίας των οικοσυστημάτων παγκοσμίως.

Πέραν των ζώων και πουλιών, το πρόβλημα αφορά και τα φυτά. Κατά συνέπεια, έχουμε αρνητικές οι επιπτώσεις και στην ανθρώπινη υγεία με την αύξηση της ρύπανσης και τη διευκόλυνση της εξάπλωσης ασθενειών.

Σε μας, στην εύανδρο Ήπειρο, στον τόπο που σμιλεύτηκε η πέτρα και έγινε κρηπίδωμα του πολιτισμού μας, εδώ που τα βότανα εμπνέουν τις μέλισσες και κάνουν να ερωτευτεί το άγριο γίδι, στην Πίνδο που άκουσε και αν άκουσε φλογερές και καημούς, με την συντελούμενη -σαρωτική και άνευ ορίων- έλευση των «ανανεώσιμων πηγών ενέργειας» δεν μένει ανέγγιχτο κανένα Βουνό. Ένας ανέπαφος Βωμός αφιερωμένος στο Θεό και σε όποιον θέλει να ανέβει ψηλά να προσκυνήσει.

Όλα έλικες και πάνελ.

Δεν είχε δίκαιο ο Πολέμης: Η Ελλάδα μας δεν είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά. Είναι «σπαρμένα» με μεταλλικά ικριώματα και ανεμογεννήτριες. Και όταν διαμαρτυρόμαστε για την αισθητική, για το θόρυβο, για τις τεράστιες «λεωφόρους» πάνω από χαράδρες και μέσα από την άγρια φύση, μας μιλάνε γενικόλογα για την «ανάπτυξη». Λες και δεν είναι ανάπτυξη και πολιτισμός η ταπεινή πεζούλα, τα γρέκια και το μεράκι των ανθρώπων του βουνού.

Τι δεν μας είπαν ακόμη; Να μην διαμαρτυρόμαστε γιατί οι κορυφές των βουνών μας ψήλωσαν 200 και 300 μέτρα... Αξαίνουν τα βουνά μας με τα μεταλλικά ικριώματα!
Μα, να μην αφήσουν ούτε ένα βουνό όπου θα καίει…

« Ἕνα καντήλι θαμπερὸ…»

Να μην αφήσουν…

«…καὶ ἕναν πέτρινο σταυρὸ»

Που θα…

«…ἔχει στολίδι μοναχὸ

τὸ ἐκκλησάκι τὸ φτωχό».

(Άγγελος Βλάχος)

Ωστόσο, από τους πολίτες, την οργανωμένη Κοινωνία, τους κατοίκους αυτών των περιοχών εξαρτάται εάν θα μείνουν και στον Τόπο μας και κάποια παρθένα όρη. Αν δεν το καταλάβει η Πολιτεία ώστε εγκαίρως και σε συνεννόηση με τους τοπικούς φορείς να οριοθετήσει την… απειλή της «πράσινης ανάπτυξης», θα αποκλείσουν οι πολίτες τις διόδους. Και έτσι θα αποκτήσουμε κυριολεκτικά… «Περιοχές Άνευ Δρόμων».

Χρήστος Μέγας

Η διαφήμιση για τα μπισκότα Παπαδοπούλου θα σε κάνει να πλαντάξεις στο κλάμα μέσα σε 1′

Η νέα διαφήμιση για τα μπισκότα Παπαδοπούλου με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων της εταιρείας, είναι από τις πιο συγκινητικές και νοσταλγικές που έχουμε δει!

Έχουμε δει διαφημίσεις και διαφημίσεις. Διαφημίσεις που μας μεγάλωσαν και τις θυμόμαστε με νοσταλγία, διαφημίσεις αδιάφορες ή με διχαστικό λόγο. Διαφημίσεις που σε έκαναν να γελάσεις, να τις κάνεις ατάκα στην καθημερινότητά σου. Διαφημίσεις που σημάδεψαν μια εποχή και διαφημίσεις που είναι μπροστά από την εποχή και με τα μηνύματά τους σηκώνεσαι και χειροκροτάς.

Και βγήκε τώρα και η νέα διαφήμιση των μπισκότων Παπαδοπούλου που θα σε κάνει να πλαντάξεις στο κλάμα μέσα σε ένα λεπτό. Υπερβολή; Καθόλου. Η διαφήμιση είναι εξαιρετικά συγκινητική και διαφορετική. Είναι μια διαφήμιση που μιλάει στο συναίσθημα του τηλεθεατή, χωρίς πολλά λόγια και ατάκες, αλλά μέσα από ζωντανές εικόνες. Και μέσα από την ιστορία της οικογένειας Παπαδοπούλου, η οποία πριν 100 χρόνια έφτασε στον Πειραιά από την Κωνσταντινούπολη.

Στις αποσκευές τους είχαν όλη τους τη ζωή για αυτό που ήταν και είναι η ζωή τους… Το μπισκότο. Στη διαφήμιση βλέπουμε τους πρόσφυγες στο καράβι για τον Πειραιά το 1922. Η μητέρα της οικογένειας, Παπαδοπούλου ξετυλίγει το μαντήλι και προσφέρει στα παιδιά της, μπισκότα. Απέναντι κάθεται μία άλλη οικογένεια, η Ζέκερη με ένα αγοράκι κι ένα μωρό στην αγκαλιά που κλαίει.

Η Παπαδοπούλου προσφέρει στην οικογένεια τα μπισκότα, περνούν όλοι μαζί το μεγάλο ταξίδι και όταν φτάνουν στον Πειραιά, υπόσχονται να ανταμώσουν ξανά. Όμως, δεν αντάμωσαν όπως το εννοούσαν… Αλλά κατά κάποιο τρόπο όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι σήμερα, ήταν πάντα μαζί….

Δείτε τη συγκινητική διαφήμιση:

https://viralgreece.eu

Αρτοκλασία στη μνήμη του Αγ. Χαραλάμπους για τους Πρεβεζάνους ετεροδημότες της Αθήνας από την Εταιρεία Βυζαντινών Μελετών Ν. Πρεβέζης

Η Εταιρεία Βυζαντινών Μελετών Ν. Πρεβέζης όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος προσκαλεί τους Πρεβεζάνους Ετεροδημότες στον Πανηγυρικό Εσπερινό μετ' Αρτοκλασίας που θα τελεστεί την Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2022 και ώρα 18:00, παραμονή της Εορτής του Πολιούχου μας Αγίου Χαραλάμπους στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Αθηνών (Ακαδημίας 67).

Επίσης θα τελεστεί Επιμνημόσυνη Δέηση για τους Πεσόντες κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία και τον ξεριζωμό των Ελλήνων, από τους γενέθλιους τόπους τους, αφού φέτος τιμούμε την μνήμη της συμπλήρωσης 100 ετών από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Τον λόγο Μνήμης και περισυλλογής θα εκφωνήσει ο κ. Γρηγόρης Κοσσυβάκης, Δικηγόρος - Συγγραφέας.

Γιώργος Κοτζιούλας: Ο Ηπειρώτης ραψωδός της Εθνικής Αντίστασης

«Ποίηση και Πολεμική-Μια βιογραφία του Γιώργου Κοτζιούλα » Α. Βογιατζόγλου Εκδόσεις Κίχλη Δεκέμβριος 2015 σελ.495 (Η έκδοση επιχορηγήθηκε από την Περιφέρεια Ηπείρου και τον Μ/Φ Σύλλογο «Σκουφάς») 

Η Ήπειρος είναι και ήταν φτωχός τόπος .Δύσκολες οι συνθήκες ζωής. Μίζερο το μεροκάματο και δεν έφτανε τα παλιά χρόνια να χορτάσουν τόσα στόματα τη φαμίλια. Οι δύσκολες συνθήκες ζωής ενεργοποιούν όμως τον άνθρωπο. Ό,τι δε  μας δίνεται εύκολα μας αναγκάζει να ψάξουμε, να επινοήσουμε, να ανακαλύψουμε, να εφεύρουμε. Έτσι στα πλοκάμια της σκέψης καταλαγιάζει η επινοητική λειτουργία. Το πνεύμα γίνεται πιο γόνιμο. Ευκαιρίες θέλει. Κι αυτές, αν δεν τις βρίσκει στην Ήπειρο, οπότε δρασκελίζει τα διάσελα, πηγαίνει σε άλλα μέρη, γκιζεράει σε άλλες πολιτείες, σε άλλους κόσμους. Στον ορεινό όγκο της Πίνδου το μάτι αγνάντευε μακριά και το πνεύμα αφηνόταν λεύτερο να συλλάβει, να ελέγξει, να παράγει έργο. Εκεί πάνω στα σκληροτράχηλα βουνά μας, στα Τζουμέρκα, ο νους διαφενετεύει, δεν διαφεντεύεται. Η Ήπειρος  για καιρούς πολλούς έκανε εξαγωγή .φτώχιας και πνεύματος. Ένα  φτωχό αλλά φωτισμένο τέκνο της Ηπείρου ήταν και ο Γιώργος Κοτζιούλας.

« Αν έχετε ακουστά για κάποιον ποιητή/πόχει απ' τ' απόμακρα Τζουμέρκα φανιστεί,/Γιώργο τον βάφτισαν, του Κωσταντή Κοτζιούλα,/γεννήθηκε, κοντά στις δάφνες, στην Τζουμούλα/για αυτόν που αθάρρευτος, σαν όλοι απ' τα βουνά, μπήκε στην πολιτεία με τα πολλά στενά/και μοσκοτρώγοντας καρβέλι αντίς μπομπότα/παιδεύτηκε πολύ για γράμματα, για φώτα,/νυχτοδουλεύοντας χρόνια μισοτιμής,/πρόθυμος για δουλειές, στο πάρσιμο ατζαμής,/αλλά και βαρετός κοντεύοντας να γίνει/με την αδύναμη κείνη ντροπαλωσύνη,/κι έτσι που δείχνονταν μη βλέποντας καλό,/τον άκακον αφού τον παίρνουν για λωλό,/σαν είδε κι έπαθε χωρίς να διαφορέψει/ (μόνο που τα μαλλιά του πέσαν απ' τη σκέψη),/στα τριάντα τόσα του γύρισε στο χωριό/για λάχανα της γης βελάνια των κλαριών/και από το φόβο του ξεβγήκε καπετάνος,/αυτός ο από καιρό μισοάρωστος γραφιάνος..»

 Γιώργος Κοτζιούλας (1909-1956), ο πολυδιαβασμένος και πολύγλωσσος ποιητής της ευάνδρου Ηπείρου. Ο Ηπειρώτης Γιώργος Κοτζιούλας, ο μεγάλος αδικημένος των γραμμάτων μας. Το έργο του είχε περιθωριοποιηθεί και μεγάλο μέρος του, ακόμα και σήμερα, παραμένει ανέκδοτο. Η περιθωριοποίησή του οφειλόταν στο ότι ήταν παραδοσιακός ποιητής, επαρχιώτης , φτωχός και αριστερός. Ο Γιώργος Κοτζιούλας  αντιστασιακός , αγωνιστής, αριστερός, παραδοσιακός  ποιητής της προπολεμικής και μεταπολεμικής εποχής. Ένας σημαντικός λαϊκός ποιητής και πεζογράφος, ένας ευαίσθητος κριτικός, χαλκέντερος μεταφραστής και ένας ακέραιου ήθους αριστερός στοχαστής. Ένας από τους πιο προικισμένους Έλληνες ποιητές, που έγραψε το απαράμιλλης ειλικρίνειας έργο του, με το αίμα του. Ο ποιητής ο ζυμωμένος με τη φύση των Τζουμέρκων και της Πεντέλης, ο μαρτυρικός κάτοικος της Αθήνας, ο ηρωικός αντάρτης του βουνού, που αγωνίστηκε για τα δίκαια του λαού και τη διατήρηση των ηπειρωτικών παραδόσεων.  Αμετακίνητα πιστός στον Άρη Βελουχιώτη. Η περίπτωση του Γ. Κοτζιούλα  παραπέμπει στο φαινόμενο, καπεταναίοι κι οπλαρχηγοί της επανάστασης του 1821, να έχουν μαζί τους τους «ραψωδούς» τους.

 Ο Γιώργος Κοτζιούλας ήταν ένας αυτοεξόριστος στην πρωτεύουσα προλετάριος του πνεύματος. Η ποίηση υπήρξε το όπλο και η άμυνά του σε όλη τη διάρκεια του αντίξοου βίου του. Η Ποίησή του ήταν αντιστασιακή, λυρική,  πικρή, ερωτική, αστική, φυσιολατρική, αυτοβιογραφική, ηθογραφική  και οξύτατα καταγγελτική.

Ο Γιώργος Κοτζιούλας γεννήθηκε το 1909 στην Πλατανούσα των Τζουμέρκων και έτυχε να έχει δάσκαλο τον φωτισμένο ποιητή και ζωγράφο Γιώργο Αράπη. Δεκατριών ετών το 1922, φοίτησε στο Γυμνάσιο Άρτας. Πνευματικό κέντρο για τους νεαρούς σπουδαστές στην Άρτα τότε, ήταν το πρακτορείο εφημερίδων, που τους έφερε σε επαφή με το πρώτο περιοδικό ποικίλης ύλης του Μεσοπολέμου, το διάσημο «Μπουκέτο». Στα 17 του χρόνια, λίγες ημέρες μετά την πτώση της Δικτατορίας του Πάγκαλου στις 22 Αυγούστου 1926, ο Κοτζιούλας βρέθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει. Μένει σε παράγκες και η υγεία του κλονίζεται(ήταν φυματικός από το 1934). Έζησε μια ζωή γεμάτη κακουχίες και στερήσεις. Λόγω της φτώχιας, της πείνας, της φυματίωσης και τις ταλαιπωρίας, το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, το πήρε μετά από 11 χρόνια, το 1938. Συμμετείχε στη λογοτεχνική ζωή του Μεσοπολέμου. Σύχναζε «στα ιερά Πάνδημης Φιλολογίας», δηλαδή στο απάνω και κάτω «Μπάγκειο», όπου εισχωρεί στους λογοτεχνικούς  κύκλους της Αθήνας. Ο ποιητής βρέθηκε στο προσκήνιο της λογοτεχνικής ζωής της Αθήνας μόνο τη δεκαετία το '30. Την δεκαετία του '40 τον ποιητή ρούφηξε η δίνη της ιστορίας: απομακρύνθηκε για τέσσερα χρόνια από την πρωτεύουσα και συμμετείχε στο αντάρτικο πλάι στον Βελουχιώτη .Από το 1944 έως το 1948,  είχε μια πενταετή εκρηκτική παραγωγικότητα στην ποίηση, στην πεζογραφία, στην κριτική και αρθρογραφία. Την ίδια εποχή αφιερώνει αρκετά ποιήματα στην Ευμορφία Κηπουρού (αδελφή του Κώστα Κηπουρού του καπετάν Μετσοβίτη) με την οποία παντρεύτηκε το 1950 στη Νέα Σμύρνη. Η ζωή του ήταν γεμάτη αντιξοότητες, μετακινήσεις, κινδύνους, φτώχια, προβλήματα υγείας. Ήταν απρόθυμος να βολευτεί σε κάποιο επάγγελμα και είχε ασυμβίβαστο κριτικό ήθος. Η προσχώρηση του Κοτζιούλα

Ανακοίνωση του Δήμου Ζηρού για την κατάργηση των ανταποκριτών ΟΓΑ

Με την αριθ. 35017/27-01-2022  Απόφαση του Διοικητή του Ηλεκτρονικού Εθνικού Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (e-ΕΦΚΑ),  παύει από 31 Ιανουαρίου 2022 η άσκηση των αρμοδιοτήτων των  ανταποκριτών ΟΓΑ – e-ΕΦΚΑ του Δήμου Ζηρού,  για θέματα ασφάλισης, συνταξιοδότησης και παροχών των ασφαλισμένων του τέως ΟΓΑ.

Η κατάργηση των κατά τόπους ανταποκριτών, οφείλεται στην  έναρξη λειτουργίας  της Τοπικής Διεύθυνσης e-ΕΦΚΑ Πρέβεζας στην οποία οι ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι θα απευθύνονται στο εξής, και συγκεκριμένα :

Τοπικό Υποκατάστημα Μισθωτών Πρέβεζας

Σελεύκειας 9

481 00 ΠΡΕΒΕΖΑ

Τηλέφωνο : 2682047109

Fαχ : 2682028359

Email : td.prev@efka.gov.gr

Τμήμα Συντάξεων : 2682047129 – 2682047131

Τμήμα Ασφάλισης : 2682047110 – 2682047111

Τμήμα Παροχών : 2682047132

Ως Δημοτική Αρχή ευχαριστούμε όλους τους Ανταποκριτές ΟΓΑ – e-ΕΦΚΑ του Δήμου Ζηρού, οι οποίοι επί σειρά ετών συνέβαλαν τα μέγιστα στην άμεση εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων και συνταξιούχων του πρώην ΟΓΑ.

Ο Δήμαρχος

Νικόλαος Καλαντζής

Μάζεψε έναν τόνο καρύδια σε ξένα χωράφια!

Μπήκε σε ξένα χωράφια και έκλεψε τα καρύδια! Σήκωσε έναν τόνο περίπου μην αφήνοντας ούτε ένα στα δέντρα!

Η κλοπή είχε γίνει σε χωριό της Άρτας τον περασμένο Οκτώβριο. Τι κι αν πέρασαν μερικοί μήνες.

Τελικά εξιχνιάστηκε από το Τμήμα Ασφάλειας και σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος ημεδαπού.

Όπως προέκυψε από την αστυνομική έρευνα ο κατηγορούμενος, τον είχε αφαιρέσει όλους τους καρπούς των δέντρων (καρυδιών) από χωράφι ημεδαπής, βάρους ενός τόνου και συνολικής αξίας -3.000- ευρώ περίπου.

https://www.epiruspost.gr

Ο Γιάννος και Κωνσταντής

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Όπως ο χρυσός δοκιμάζεται στη φωτιά έτσι και η φιλία δοκιμάζεται στην δυστυχία.

Aυτά μας έλεγε το αναγνωστικό της Πέμπτης τάξης του δημοτικού

Μας ανέφερε για μεγάλες φιλίες Δάμων και Φιντίας, Ορέστης και Πυλάδος, Αχιλλέας και Πάτροκλος αυτά στην μυθολόγια. Τώρα θα σας μηλήσω γιά τον Γιάννο και τον Κωνσταντή δυό, παλληκαράκια στο χωριό αυτοκόλλητα, όλοι τα φωνάζανε να τα διπλάρκα [δίδυμα] δεν αποχωριζόταν ο ένας τον άλλον.  Όταν τα παιδιά παίζαν το τόπι της καβάλας [ένα παιχνίδι που χωριζόταν ζευγάρια τα παιδιά και έμπαινε καβάλα ο ένας τον άλλον ρίχνοντας τόπι και άμα έπεφτε αλλάζανε ] αυτοί εκεί μαζί να μην μπεί κανένας άλλος καβάλα τους.

Δεν ξέρω μάλλον γινήκανε και βλάμηδες. Σε πολλά μέρη στην Ήπειρο και μάλιστα στα Δωδωνοχώρια υπάρχουν κτήματα και μέσα υπάρχει ένα ξένο δέντρο, φαντάζουμε είναι κάποιας κόρης προικιό, και το δέντρο το άφησαν στο παιδί για να λένε ότι δεν έφυγε όλη η περιουσία. [Τίνος είναι εκει στην μέση στο χωράφι το πουρνάρι; Είναι του Πάνου Μάρκου ρωτάγαμε τον μπάρμπα Κέκκο ]. Ε μια τέτοια περίπτωση ήταν και του Γούσια, πήγε ο έρμος να φάει κάνα κεράσι από την κερασιά του που ήταν στο κτήμα του Λάζου, τον είδε αυτό το παλιοκαθίκι ο Λαζοκώστας που δεν τον χώνευε όλο το χωριό. Ε Κερατά μου χάλασες τα στάρια στέκεται και τραβάει δύο μπαταριές, πάρτον κάτω τον μαύρο Γούσια.  Τώρα πόλεμος, ποιός τον σκότωσε!!!! Οι Γερμανοί καθώς περνάγανε νόμιζαν ότι τους παρακολουθούσε και του ρίξαναν.  

Αλλά ας πάμε πάλι στα παιδιά στους φίλους, μεγαλώσανε πήγαν μαζί φαντάροι εκεί στο ΚΕΕΜ στη Σπάρτη και εκεί κολλητοί μέχρι που απολύθηκαν και μαζί στο χωριό.  Καιρός περνάει αλλά δεν περνάει έτσι και ο φόνος του Γούσια. Στον καφενέ πολλές φορές γινόταν κουβέντα ποιός σκότωσε το Γούσια. Ο παπάς του χωριού μια μέρα κάτι ψέλλισε για τον Περδίκη που έχει κτήμα εκεί κοντά και είδε στην κερασιά τον Γούσια.  Αυτός που είδε το φονικό από αυτί σε στόμα έφτασε και στο Σπύρο τον γιό του Γούσια.  

Τα παιδιά είχαν από ένα κοπαδάκι και τα βοσκάγανε εκεί πέρα στα Μπαρμπέρια [λεγόταν έτσι γιατί οι Σουλιώτες καθώς κατεβαίναν την διάβα της Ολύτσικας εκεί καθόταν και μπαρμπεριζονταν και σαν άλλοι Σπαρτιάτες να αντιμετωπίζουν τους τουρκαλβανούς του Αλή].  Το χειμώνα τα κατεβάζαν ποιό χαμηλά εκεί στον Αη Γιώργη. Ποιός μπορεί να ξεχάσει στο πανηγύρι του Άι Κοσμά του Αιτωλού τον Αύγουστο εκεί στο μεσοχώρι, ο Κωνσταντής να χορεύει την Γενοβέφα έτσι αργά λες και πλέκει με τα πόδια του ψιλοβελονιά κάτω από τη γλυκιά μελωδία απο το βιολί του μπάρμπα Βαγγέλη Γκόγκου.  Εκεί όλοι οι μερακλήδες, ο μπάρπα Βαλέκας, τον Κίτσο Λούλα που πάνω στα μεράκια του πέταγε τα παπούτσια του και χόρευε σαν αναστενάρης και όταν σκάριζε ο ήλιος πέρα από την Μανωλιάσσα στα γόνατα και με την λωρίδα στο χέρι ο Φώτος να τους γονατίζει χορεύοντας το πιπέρι.  

Τις Κυριακές κατηφόριζαν στο χωριό για να αλλάξουν και να πάνε και σε κάνα μπακαλιό να πιουν κάνα τσιπουράκι και να παίξουν και καμιά δηλωτή. Εκεί ακούστηκε και για τον φόνο στην κερασιά που ο φονιάς ήταν ο πατέρας του Γιάνου ο Λαζοκώστας. Πολλοί χωριανοί του είπαν να φυλάγεται, ο Γιάννος δεν έδωσε και πολύ σημασία η ζωή κυλάει κανονικά. 

Ο Γιάννος αρραβωνιάζεται, τώρα πηγαίνει τακτικά στο χωριό. Εκεί κάποια μέρα ο Σπύρος ο γιος του Γούσια αντάμωσε τον Γιάννο και τον απείλησε. Ο Γιάννος δεν έδωσε και πολύ βάση και ο Κωστής το ίδιο του είπε, "σκυλί που αλυχτάει μην το φοβάσαι". Δεν πέρασαν λίγες μέρες και εκεί στο κρασόπουλο του Φώντα έγινε το μακελειό. Αφού τα παιδιά ήπιαν κανά ποτήρι παραπάνω, πετιέται ο Σπύρος με το μαχαίρι κατά πάνω στον Γιάννο, βλέπει ο Κωσταντής τον καυγά και στέκεται μπροστά από τον Γιάννο και τρώει την μαχαιριά κατάστηθα ακριβώς στην καρδιά, δεν άργησε να ξεψυχήσει  εκεί για να σωθεί ο φίλος του.   Από τότε έμεινε στα γύρω χωριά "σαν τον Γιάννο με τον Κωσταντή είναι σαν αδέρφια".    

Γιώργος Γιαννάκης  

Απόδημος Κραψίτης           

Στα σοκάκια της βίας.

Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου

Κι αν η βία αποτελεί πλέον την κυρίαρχη είδηση των ημερών μας, ακόμη κι αν μας προβληματίζει από πού προέρχεται και πώς εξελίσσεται, συχνά είμαστε ανίσχυροι και αδύναμοι στην καταστολή και πρόληψη τέτοιων φαινομένων. Νεαροί εναντίον νεαρών, μαχαίρια και δρεπάνια αφαιρούν ζωές για το τίποτα. Απορούμε. Ίσως όμως αν σκύβαμε να δούμε τα καθεστώτα της καθημερινότητάς μας, να μην απορούσαμε τόσο. Η οικογενειακή βία που κορυφώθηκε μέσα στην καραντίνα και την εποχή της πανδημίας. Οι φωνές που πλήθαιναν από στόματα που τολμούσαν ν΄ανοίξουν για το παρελθόν και το παρόν για ανθρώπους που τους είχαμε για σύμβολα, γκρεμίστηκαν... Υποχρεωτικοί εγκλεισμοί με ποινές και γενικότερα μια καθολική υποχρεωτικότητα που κανέναν δεν βοηθά να τον οδηγήσει σε δημοκρατικές επιλογές. Όλοι εναντίον όλων, άντρες εναντίον γυναικών, γονείς εναντίον παιδιών, πολίτες εναντίον πολιτών, το κράτος εναντίον κάποιων...

Πώς να μην διδάσκονται έτσι τα μαθήματα βίας που δεν προέρχεται από καμία εσωτερική ανάγκη αλλά είναι απόκτημα εκπαίδευσης και κοινωνικής πρακτικής. Τα σχολεία μας γεμάτα μικρής ή μεγαλύτερης κλίμακας βίας που συχνά και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί δυσκολεύονται να διαχειριστούν μιας και το αίτημα πλέον είναι να είναι κάποιος ένας καλός και αποδοτικός τεχνοκράτης. Πού χώρος για πραγματική παιδεία και διαλογική εμπλοκή με το μαθητή. Παιδεία δεν είναι η ποσότητα ούτε οι βαθμοί, ούτε οι γνωστικές κατακτήσεις πλέον. Αυτά θα λειτουργήσουν σε μία άλλη βάση, εφόσον η κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει πάνω σε ανθρωπιστικά θεμέλια και αρχές. Κι όσο κι αν η επιμονή και η διαταγή να βρεθούν οι δράστες, οι όποιοι δράστες, το πρόβλημα της βίας δε λύνεται γιατί ρίζωσε και αποδίδει εγκληματικά και απρόσμενα τιμωρητικά για κάθε πολίτη που αρχίζει να μην αισθάνεται κοινωνικά ασφαλής.

Γιατί όλοι πια συνειδητοποιούμε πως τα εγκλήματα, είτε είναι γυναικοκτονίες, είτε είναι παιδική κακοποίηση και βιασμοί, είτε αφορούν τον αθλητισμό και τον οπαδισμό έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Το θάνατο και την ισοπέδωση, μιας και κάθε άδικος θάνατος, κάθε εγκληματική πράξη που εκτελείται με οποιονδήποτε παράλογο τρόπο, αποτελεί την ρίζα του μελλοντικού κακού και μελλοντικής βίας που κάποια στιγμή τα δικά της αποτελέσματα θα είναι πολύ πιο τρομακτικά από την πανδημία των ημερών μας. Βία που επικρατεί και γεννιέται παντού. Και φυσικά εκφράζεται δυστυχώς παντού. Στα σκοτεινά βαδίζουμε, στα σκοτεινά περπατούμε.

Κατερίνα Σχισμένου

Δες τι μπορούσες να αγοράσεις πριν 20 χρόνια με 1.000 δραχμές – Η σύγκριση με το σήμερα “πονάει”

Γυρίζουμε τον χρόνο πίσω και πάμε πριν 20 και λίγα παραπάνω χρόνια. Τότε, που είχαμε δραχμές. Αλήθεια τις θυμάστε;

Γιατί, εδώ που τα λέμε, με το πέρασμα των χρόνων, ξεχνιούνται και αυτές, παίρνοντας τη θέση τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Όμως, οι μεγαλύτεροι δεν τις έχουν ξεχάσει και ουκ ολίγες φορές θα έχεις ακούσει να λένε: «τότε, που είχαμε δραχμές, παίρναμε…». Και η αλήθεια είναι ότι με ένα χιλιάρικο στην τσέπη, φεύγαμε από το σπίτι και νιώθαμε… φορτωμένοι. Τώρα, ποιος φεύγει έχοντας πάνω του μόλις 2,93 ευρώ, όση δηλαδή είναι η αντιστοιχία; Σου φτάνουν μόνο για δύο εισιτήρια αστικής συγκοινωνίας, ένα κουλούρι κι ένα μπουκαλάκι νερό!

Ας δούμε παρακάτω τι μπορούσαμε να αγοράσουμε πριν 20 χρόνια με ένα χιλιάρικο.

Σήμερα με 2 ευρώ αγοράζεις take away ένα φρέντο, τότε μπορούσες να αγοράσεις ένα φραπέ (500 δρχ.), ένα κουλούρι (50δρχ.) κι ένα νερό (50 δρχ.) και είχες και ρέστα αφού σε ευρώ τα τρία παραπάνω είναι (2,80).

Με 2,93 ευρώ πάλι θα πρέπει να ψάξεις πολύ για να βρεις καφετέρια να καθίσεις να πιείς τον καφέ σου. Πριν 20 χρόνια έβρισκες και με 900 δρχ. καθόσουν σε καλό μαγαζί να πιείς τον καφέ σου κι έπαιρνες ρέστα.

Αλλά και κάποια άλλα από τα πράγματα που μπορούσες να αγοράσεις σε ένα σούπερ μάρκετ ή φούρνο το 1999.

1 μπουκάλι αγελαδινό γάλα: 240 δραχμές (σήμερα ξεκινάει από 80 λεπτά – αν είναι της εταιρείας του σούπερ μάρκετ και φτάνει στα 1,80 €)

Τυρόπιτα: 100 δρχ. (σήμερα ξεκινάει από 1 ευρώ η σφολιάτα και ανεβαίνει η τιμή)

Τυρογαριδάκια: 100 δραχμές (σήμερα από 1,00 €)

1 κιλό ψωμί: 160 δραχμές (σήμερα από 1.60 €)

Πάστα: 400 δραχμές (σήμερα κατά μέσο όρο 2,50 €)

Πιτόγυρο: 250 δραχμές (σήμερα από 2,50 €)

Σοκολάτα 100gr: 300 δραχμές (1,40 €)

baby.gr

https://xiromeropress.gr

Όταν στη δεκαετία του '60 οι μαθητές έπιναν γάλα και έτρωγαν γεύμα στα σχολεία της Θεσπρωτίας

Στη δεκαετία του '60 τα σχολεία στη Θεσπρωτία είχαν μάγειρα ή μαγείρισσα και πρόσφεραν γάλα το πρωί και φαγητό το μεσημέρι στα παιδάκια.

Η εκπαιδευτικός Μαρία Λαμπρίδου, κόρη του τ. σχολικού συμβούλου Θεόφιλου Λαμπρίδη, που διακρίθηκε και με τις γνώσεις του και με τη σοβαρότητά του στο χώρο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης συγκρίνει το τότε με το σήμερα, φέρνοντας στο προσκήνιο γεγονότα και καταστάσεις:

Αναφέρει σχετικά: "Δημοτικό Σχολείο Πολυδρόσου Θεσπρωτίας. Πάνω στα βουνά και λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα. Δεκαετία του '60. Θυμάμαι κάθε πρωί να πίνουμε το γάλα μας και το μεσημέρι να τρώμε το γεύμα μας στην τραπεζαρία του σχολείου. Παιδάκια λίγα. Με ποδαράκια σαν τσάκνα. Που είχαν ανάγκη αυτό το πιάτο φαΐ αλλά και ο τόπος είχε ανάγκη να κρατήσει ανθρώπους στα μικρά χωριά, να μη ρημάξουν.

Εκείνα τα χρόνια τα συσσίτια οργανώνονταν όπου πραγματικά υπήρχε ανάγκη.

Σήμερα ο θεσμός των σχολικών γευμάτων υπηρετεί στα λόγια τις κοινωνικές ανάγκες και στην πράξη για να καλύψει τις ευθύνες των κυβερνώντων στη φτωχοποίηση του λαού μας και να τους αποδώσει ψήφους!

Έτσι μοιράζονται γεύματα χωρίς κανένα κριτήριο και κάποια παιδιά, που δεν το έχουν ανάγκη βρίσκονται με το ταπεράκι παραμάσχαλα και άλλα που λιμοκτονούν μένουν νηστικά.

Ενδεικτικός ο πίνακας των σχολείων που ανήκουν στο πρόγραμμα. Πια στο ορεινά της Θεσπρωτίας δεν φτάνει το δωρεάν φαΐ. Στο ένα μοναδικό σχολείο που έμεινε ανοιχτό, στη Λεπτοκαρυά. Τα ίδια και στο νομό Ιωαννίνων. Τα γεύματα μοιράζονται εντός πόλης και σε κοντινά μεγαλοχώρια. Τα άλλα, τα μικρά και απομακρυσμένα, αφήνονται στην τύχη τους και στη δυστυχία τους...".

http://katoci.blogspot.com

Παραδοσιακή υλοτομία με μουλάρια - Η ζωή στο χωριό. ΒΙΝΤΕΟ

Ένα από τα πιο παραδοσιακά επαγγέλματα που είναι προς εξαφάνιση καθώς οι νέοι πλέον δεν έχουν διάθεση να το ακολουθήσουν, διότι είναι επικίνδυνο και κουραστικό, είναι το επάγγελμα του ξυλοκόπου. 

Στο παρελθόν, στη φτωχή μας πατρίδα, ήταν συνήθες φαινόμενο στους δρόμους τα φορτωμένα ζώα, μουλάρια, γαιδούρια που μετέφεραν με δυσκολίες τα ξύλα του χειμώνα. 

Τη σημερινή εποχή οι δασικοί συνεταιρισμοί είναι εκείνοι που φροντίζουν για την ανανέωση και καθαριότητα στα δάση ανάλογα με τις ανάγκες των δέντρων. 

Στα όρια του νομού Αιτωλοακαρνανίας με την Ήπειρο, συναντήσαμε τον Μιχάλη ντόπιο κάτοικο της περιοχής. Περπατήσαμε μαζί του στο κοντινό και πυκνό δρυόδασος του Βάλτου και ανασύραμε μνήμες μιας άλλης εποχής, όταν τα φτωχικά σπίτια και οι καρδιές των ανθρώπων είχαν τότε μεγαλύτερη ζεστασιά και αλληλεγγύη!

Βίντεο: Ανδρέας Κουτσοθανάσης

Η άγνωστη γενναία Σουλιώτισσα Θειάκω...

Στο πάνθεο των ηρωίδων του Σουλίου ανήκει και η άγνωστη γενναία Σουλιώτισσα Θειάκω.

Όχι τόσο γιατί πήρε τα άρματα εναντίον των Αλβανών και των Λιάπηδων του Αλή πασά, αλλά για τον τρόπο, που ανέθρεψε τα παιδιά της.

Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό κατά την τελευταία πολιορκία του Σουλίου από τον Αλή πασά. 

Ο γιός της πολεμούσε στην επίλεκτη ομάδα του Τούσια, με μια εικοσάδα άλλους άνδρες και κατάφεραν να νικήσουν, μετά από λυσσαλέο αγώνα δύο ημερών, τους εξήντα άνδρες του Γκιολέκα. 

Ένας από τους νεκρούς ήταν και ο γιος της Θειάκως. Τρέχει ξημερώματα η μάνα στο χαράκωμα και το μόνο, που ρωτάει τον Τούσια είναι αν ο γιος της φονεύθηκε όρθιος και με χτύπημα στο στήθος ή πεσμένος και με χτύπημα στην πλάτη. Το πρώτο δείχνει γενναιότητα, το δεύτερο δειλία.

Όταν της είπε ο Τούσιας ότι έπεσε όρθιος και με χτύπημα στο στήθος έβγαλε με ανακούφιση μια δυνατή φωνή: Αθάνατος... Και αμέσως έσκυψε τον φίλησε στο μέτωπο και του είπε: Έχε την ευχή τη δική μου και της Πατρίδας γιέ μου...

Ανεπανάληπτες στιγμές από ανεπανάληπτες μορφές. 

Η. Μ. 

https://katoci.blogspot.com

Ο Φλεβάρης. Το Λαογραφικό Σημείωμα της εβδομάδας

(Φωτο Θανάσης Νικολός)

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Ο Φλεβάρης είναι ο δεύτερος μήνας του έτους σύμφωνα με το δικό μας, το Γρηγοριανό αλλά και το Ιουλιανό ημερολόγιο. Είναι ο τελευταίος μήνας του χειμώνα. Το όνομά του οφείλει σε μια Ρωμαϊκή γιορτή που ονομάζεται Φεμπρουά και αφορά θρησκευτικό καθαρμό και εξαγνισμό. Το λατινικό ρήμα februare απ’ όπου προέρχεται η λέξη σημαίνει καθαρίζω, εξαγνίζω. Η Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε στους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς και ο Φέβρουος ο θεός των νεκρών, επειδή ήταν ο τελευταίος του Ρωμαϊκού έτους και επομένως «διαβατήριος» και αποκαθαρτικός. Έχει σχέση με το γεγονός ότι κατά τη διάρκειά του πραγματοποιούνταν γιορτές θρησκευτικού εξαγνισμού και καθαρισμού. 

Στη λαϊκή αντίληψη, η ονομασία του παρετυμολογείται από τη λέξη «φλέβα». Είναι, μήνας που ανοίγουν οι φλέβες της γης από την αφθονία των υδάτων. «Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει». Το μήνα αυτό έχουμε πολλά νερά μετά τις συνεχείς βροχοπτώσεις και κυρίως από το λιώσιμο των χιονιών. Το χιόνι το επιζητούν τον Φλεβάρη οι αγρότες, αφού όπως λένε «Άσπρος ο Φλεβάρης, χαρούμενος ο χωραφιάρης». Επιγραμματική είναι και η λαϊκή παροιμία που λέει: «Φλεβάρη! Φλέβες με άνοιξες!». Σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, λένε ότι στο μήνα αυτόν αρχίζουν δειλά να φουσκώνουν οι φλέβες των δέντρων από χυμούς και αρχίζει η ανοιξιάτικη «φουσκοδεντριά». Από αυτό εξηγούν και το όνομα «Φλεβάρης ».

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Φλεβάρη είναι το μήκος του. Είναι ο μήνας ο κουτσός, («Φλεβάρης, κουτσοφλέβαρος και του τσαπιού ο μήνας») ο Κούντουρος και Κούτσουρος (με κομμένη την ουρά). Ο Κουτσοφλέβαρος, όπως είναι η κοινή ονομασία του σε όλη την Ελλάδα. Μας διηγούνταν οι παλιοί πως κάποτε, λέει, η παραγωγή του κρασιού ήταν μικρή. Συμφώνησαν, λοιπόν, οι μήνες Γενάρης, Φλεβάρης και Μάρτης να βάλουν όλοι μαζί σε ένα πιθάρι το κρασί τους. Η χρήση του θα ήταν κοινή και για τους τρεις. Ο Φλεβάρης, όμως, που είχε βάλει πρώτος το κρασί στο πιθάρι, τρύπησε το κάτω μέρος για να «τραβήξει» το κρασί του και χωρίς να ρωτήσει «τράβηξε» όλο το κρασί. Κανονικό ρίξιμο! Νευριασμένοι λοιπόν οι άλλοι δύο μήνες Γενάρης και Μάρτης αφαίρεσαν από μία μέρα. Έτσι έγινε ο κουτσοφλέβαρος. 

Πολλές είναι οι λαϊκές παραδόσεις που δικαιολογούν τις λιγότερες μέρες του. Αξιόλογη είναι η εκδοχή που δίνει το Λεξικό Σουΐδα. Στο λήμμα Φεβρουάριος αναφέρει: Έτσι ονομάζεται ο μήνας από κάποιον ύπατο του υπάρχοντος γένους των Γάλλων. Γιατί όταν ο Κάμιλλος (σ.σ. Ρωμαίος δικτάτωρ εκλεγείς 5 φορές, 4ος μ.Χ. αι.) νίκησε τους Τυράννους ο Φεβρουάριος επειδή ζήλεψε φώναξε από το βήμα ότι ο Κάμιλλος δεν ήταν αίτιος της νίκης, αλλά η τύχη των Ρωμαίων, επινόησε δε επίσημα έγραφα και ψευδομαρτυρίες που επιβεβαίωναν ότι κολάκευε την τυραννίδα. Μετά από αυτά, ο λαός επαναστάτησε και έδιωξε τον Κάμιλλο από την πόλη. Όταν όμως επανήλθε μετά την άλωση της Ρώμης και εξαφάνισε τους βαρβάρους με επικεφαλής τον Βρήννο, οδήγησε την υπόθεση στη Δικαιοσύνη, απέδειξε ότι αίτιος όσων είχαν συμβεί ήταν ο Φεβρουάριος και γι' αυτό αφού τον ξεγύμνωσε από τα ρούχα και τον έντυσε με ψάθα από βούρλα και χτυπήθηκε με δύναμη από τους υπηρέτες του άρχοντα του δήμου, τους επονομαζόμενους βερνάκλους (σ.σ. οικογενείς δούλοι) τον έδιωξε από την πόλη και τον ομώνυμο μήνα τον ακρωτηρίασε σε σύγκριση με τους άλλους.

Ακόμη, επειδή ο καιρός τον Φλεβάρη είναι άστατος λέγεται και Μεθυσμένος.

Συνήθως οι Αποκριές «πέφτουν» μέσα στον Φλεβάρη γι’ αυτό και τον ονόμασαν «χορευταρά», έστω και αν «ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό». Ταυτόχρονα, είναι ο μήνας των αμπελιών, τότε γίνεται το κλάδεμά τους γι' αυτό και ονομάζεται και «Κλαδευτής». 

Ο Φεβρουάριος αρχίζει με τρεις γιορτές που Με ένα κοινό όνομα λέγονται Συμόγιορτα και τιμώνται πολύ από τον λαό. Αυτές είναι: του αγίου Τρύφωνα , της Υπαπαντής και του αγίου Συμεών .

Η πρώτη είναι του αγίου Τρύφωνα. Αγροτική γιορτή. Ο άγιος Τρύφωνας θεωρείται φύλακας των αμπελιών και προστάτης των αγρών, της βλάστησης και της καλλιέργειας.

Κατά το συναξάρι του, ο φτωχός χηνοβοσκός ζούσε στη Μ. Ασία (κοντά στη Νίκαια) στα τελευταία χρόνια των χριστιανικών διωγμών. Νέος είχε προσχωρήσει στη νέα θρησκεία, μαρτύρησε με βασανιστήρια και τελικά αποκεφαλίστηκε.

Η δεύτερη είναι η Υπαπαντή γιορτάζεται σε ανάμνηση της συνάντησης του Συμεών με τον μικρό Ιησού, αλλά στη γλώσσα του λαού. Οι γεωργοί τιμούσαν τη γιορτή και έκαναν προβλέψεις σχετικά με τον καιρό: « Παπαντή καλοβρεμένη, η κοφίνα γεμισμένη.»

και τρίτος ο άγιος Συμεών, ο οποίος έδωσε το όνομά του και στις δύο προηγούμενες γιορτές. Μιλάμε φυσικά για παραετυμολογία του του ονόματός του ( «σημειώνω» = κάνω σημάδι). Οι έγκυες την ημέρα αυτή δεν ασχολούνται με τίποτε, δεν καταπιάνονται σε καμιά εργασία και αντίθετα παίρνουν χίλιες δυο προφυλάξεις μη βγει το παιδί «σημειωμένο»

 Χρήστος Α. Τούμπουρος