Ζαγοροχώρια: 46 πανέμορφα χωριά σκαρφαλωμένα στα βουνά της Ηπείρου!

Παραδοσιακή αρχιτεκτονική, μοναδικά φυσικά τοπία, θέα που κόβει την ανάσα και ένας από τους σημαντικότερους εθνικούς δρυμούς της Ελλάδας, το φαράγγι του Βίκου, συνθέτουν την εικόνα των χωριών του Ζαγορίου.

Μια εικόνα που για πολλούς έχει καταστεί συνώνυμη της ομορφιάς της Ηπείρου.

Σαράντα έξι πανέμορφα χωριά, σκαρφαλωμένα στα βουνά βορειοανατολικά των Ιωαννίνων, τα Ζαγοροχώρια μαγεύουν τον επισκέπτη, τόσο με τη μοναδική, φυσική ομορφιά τους όσο και με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική τους.

Πλαισιωμένα από καταπράσινες βουνοπλαγιές, τρεχούμενα νερά, επιβλητικά φαράγγια και μαγευτικές λίμνες, αποτελούν ιδανικό προορισμό όλο το χρόνο.

Με έκταση χιλίων περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων, το Ζαγόρι χωρίζεται στο δυτικό, ανατολικό και κεντρικό τμήμα, καθένα με τα δικά του, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τη δική του ιστορία και, βέβαια, τα δικά του, μοναδικά χωριά.

Βορειοδυτικά των Ιωαννίνων, το δυτικό Ζαγόρι περιλαμβάνει ορισμένα από τα δημοφιλέστερα, και ίσως ομορφότερα χωριά της περιοχής.

Το Πάπιγκο, η Αρίστη, ο Βίκος, ο Άγιος Μηνάς και το Μεσοβούνι, που πλαισιώνουν την κοιλάδα του Βοϊδομάτη, έχουν αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές που επιστρέφουν εδώ κάθε χρόνο για να θαυμάσουν τη μοναδική αρχιτεκτονική, να περιηγηθούν στα λιθόστρωτα σοκάκια, να απολαύσουν τη μοναδική θέα και να αισθανθούν κοντά στη φύση.

Ο ίδιος ο ποταμός Βοϊδομάτης αποτελεί ένα από τα μαγευτικότερα τοπία της περιοχής, το ιδανικότερο, ίσως, σκηνικό για πεζοπορικές διαδρομές, ατελείωτες περιηγήσεις, αλλά και extreme sports, για τους λάτρεις του είδους.

Τα καταγάλανα νερά του, με σταθερή θερμοκρασία 4 βαθμών Κελσίου όλο το χρόνο, προκαλούν τους τολμηρούς για μία βουτιά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Αυτή την εποχή, τα πλαισιωμένα από αιωνόβια πλατάνια μονοπάτια που βρίσκονται στις όχθες του είναι ιδανικά για πεζοπορία, καθώς κρύβουν αμέτρητες εκπλήξεις σχεδόν σε κάθε βήμα.

Πέτρινα γεφυράκια που μοιάζουν βγαλμένα από κάποιο παραμύθι, πυκνή βλάστηση και μοναδικές εικόνες που δημιουργούνται καθώς το φως του ήλιου αντανακλάται πάνω στα πεντακάθαρα νερά -σημειώστε ότι ο Βοϊδομάτης είναι ένα από τα ελάχιστα ποτάμια το νερό των οποίων είναι πόσιμο- συνθέτουν ένα τοπίο που γοητεύει και ανταμείβει ακόμη και τους ορκισμένους εχθρούς της πεζοπορίας.

Παραμένοντας στο δυτικό Ζαγόρι, αξίζει να επισκεφθείτε τη μαγευτική Δρακόλιμνη, όπου ζει ο αλπικός Τρίτωνας, το σπάνιο είδος αμφιβίου που μοιάζει με μικρό δράκο, αλλά και το ρέμα Ρογκοβό, ανάμεσα στους δύο οικισμούς του Παπίγκου, που σχηματίζει μικρές λιμνούλες, τις λεγόμενες οβίρες.

Το κεντρικό Ζαγόρι περιλαμβάνει τα χωριά Βίτσα, Μονοδένδρι, Κήποι, Δίλοφο, Κουκούλι, Τσεπέλοβο, Διπόταμο, Φραγκάδες, Λεπτοκαρυά κ.ά.

Δύο από τα ομορφότερα χωριά της περιοχής, η Βίτσα και το Μονοδένδρι, αποτελούν και τα σημεία απ' όπου ξεκινούν τα μονοπάτια που θα σας οδηγήσουν στο φαράγγι του Βίκου. Στο κεντρικό Ζαγόρι συγκεντρώνονται και μερικά από τα ωραιότερα γεφύρια της περιοχής, όπως το Καλογέρικο, με τις τρεις καμάρες, που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Κήποι και Κουκούλι.

Παραδοσιακά, πέτρινα αρχοντικά, λιθόκτιστα καλντερίμια που καταλήγουν σε γραφικές πλατείες, πέτρινες και μαρμάρινες βρύσες που αναβλύζουν κρυστάλλινο νερό, ιστορικά κτίσματα, εκκλησίες, απαράμιλλη θέα στις καταπράσινες πλαγιές και στο φαράγγι του Βίκου, όλα διεκδικούν το χρόνο και, βέβαια, το θαυμασμό σας, δελεάζοντάς σας να κάνετε "άλλη μία στάση" σε κάθε βήμα της περιήγησής σας.

Εδώ θα έχετε, επίσης, την ευκαιρία να επισκεφθείτε το Λαογραφικό Μουσείο Αγαπίου Τόλη, στους Κήπους, με 40 χιλιάδες αντικείμενα της καθημερινής ζωής από όλη την περιοχή του Ζαγορίου, το Μουσείο Παραδοσιακών Ασχολιών, στον Ελαφότοπο, και τη Βιβλιοθήκη της Πασχαλείου Σχολής, στο Καπέσοβο, όπου φυλάσσεται, μεταξύ άλλων, ένα από τα δεκατρία σωζόμενα αντίγραφα της Ελληνικής Χάρτας του Ρήγα Φεραίου.

Η κατάβαση στο φαράγγι του Βίκου γίνεται μέσω των μονοπατιών που ξεκινούν από αρκετά χωριά του Ζαγορίου, όπως η Βίτσα, το Μονοδένδρι και ο Βίκος. Κάτοχος του ρεκόρ Guiness του φαραγγιού με το μικρότερο άνοιγμα στον κόσμο -μόλις 1100 μέτρα- και με βάθος που ξεπερνά τα 900 μέτρα, το φαράγγι αποτελεί, μαζί με τον Βοϊδομάτη, τον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού Βίκου - Αώου.

Η πλούσια βλάστηση, τα σπάνια είδη ζώων και πουλιών που φιλοξενεί, τα κρυστάλλινα νερά του ποταμού που το διασχίζει αναμφισβήτητα θα σας εντυπωσιάσουν.

Λιγότερο δημοφιλής, αλλά εξίσου γοητευτική, η περιοχή του ανατολικού Ζαγορίου εντυπωσιάζει όσους αναζητούν προορισμούς έξω από την πεπατημένη, τοπία ανέγγιχτα από την τουριστική ανάπτυξη και προβολή.

Χωριά όπως η Βοβούσα, το Φλαμπουράρι, οι Καρυές και το Γρεβενίτι αξίζουν αρκετό από το χρόνο σας, όχι μόνο για τη φυσική ομορφιά τους αλλά και για το παραδοσιακό τους χρώμα, που μοιάζει να παραμένει αλώβητο στο πέρασμα του χρόνου.

Καθίσταται, βέβαια, σαφές ότι ένα Σαββατοκύριακο δεν αρκεί για να ανακαλύψετε όλη την ομορφιά των χωριών του Ζαγορίου, να θαυμάσετε τα φυσικά τοπία και να περιπλανηθείτε στα γραφικά καλντερίμια και τις λιθόκτιστες πλατείες καθενός από αυτά.

Η γοητεία της περιοχής λειτουργεί σαν μαγνήτης, κάνοντας ακόμη και τους πλέον αμύητους να επιστρέφουν ξανά και ξανά για να γνωρίσουν εκ νέου τη μαγεία του φυσικού περιβάλλοντος που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δε σταματά να εκπλήσσει.

www.tilestwra.gr

«Ξενιτιά και Λαϊκό Τραγούδι». Διοργάνωση: Φίλοι Λαογραφικής Συλλογής Γεώργιος Γιάννος

Αυτόχειρας από ευαισθησία....

Γράφει ο Γιώργος Γιαννάκης

Τα απόσκια κατέβηκαν μέχρι το ποτάμι, ο ήλιος μιά ουριά στέλνει της ακτίνες του πάνω από τον Λάκμωνα.  Το πανηγύρι του Αϊ Λιός σχόλασε τώρα το πρωί και οι τελευταίοι γλεντζέδες αφού γύρισαν τις τσέπες ανάποδα και ο μπάρμπα Κίτσος πήρε το ταψί του μιά και το είχε να χορέψει τον γανωτζή [στον κώλο από το ταψί ]. Τα όργανα τα μαζεύουν να πάνε στο μαχαλά τους τα [γύφτικα]. Άιντε να πιούμε το τελευταίο τσίπρο και να ξεκινήσουμε λένε οι μεροκαματιάρηδες και μαστόροι, στο αλώνι του μπάρμπα Μήτσο ακόμα μια βδομάδα δουλειά έχουμε και μετά θα τρώμε ξένο ψωμί στο Μπιζάνι εκεί στην δημοσιά να φτιάκουμε το καφενείο του Κώστα Γιαννάκη. 

Και ξάφνου η καμπάνα χτυπάει πένθιμα. Ωρέ λέει ο μπάρμπα Μήτσος κάποιος μας άφησε γειά Μπα λεει ο Τέλης η Θιάκου Γιάννενα πρέπει να πέθανε χθές ήταν στις Βαγγέλαινας και καθώς μου είπε ο Τόλιας ότι δεν ήταν καλά. [Η Θιάκου δεν είχε δικό της τσαρδί] ήταν διακονιάρα, κάθε βράδι την έβγαζε και σε διαφορετικό σπίτι, το ψηλότερο σημείο του σώματός ήταν η καμπούρα της. Βέβαια όλες τις νοικοκυρές που την φιλοξενούσαν τις αποκαλούσε νύφες δεν ξέρω ακριβώς την ιστορία άλλα πρέπει να είχε ένα παιδί γιατί θυμάμαι στα λαζαρούδια της λέγαμε το ξενιτεμένο μου πουλί.  

Αμ δε ο Κώστας έρχετε αλαφιασμένος και μας λέει ο Μέλιας αυτοκτόνησε.  Πώς έγινε ρε παιδί μου αυτό το κακό ρωτάνε με ένα στόμα τον Κώστα. Να πολλοί τον περνάγαμε στο ψιλό κανείς δεν περίμενε να κάνει τέτοια αποκοτιά πάντως εδώ που τα λέμε μας είχε δείξει σημεία γραφής. Όλα τα παιδιά παίζαμε πρωτηλιά [ μακριά γαϊδούρα ]. Πρωτηλιά δευτέρα με τα κλαριά τρίτη μοναχή τετάρτη πάη η Σπάρτη, έλα ρε Μέλια να παίξουμε αυτός αρνιόταν δεν άντεχε να μπαίνει στον άλλο καβάλα. 

Αλλά και δεν του άρεσε να βασανίζουν τα ζώα.  Θυμάμαι τι σαμαντάς έγινε με τον Χρίστο που είχε πιάσει τον σκαντζόχοιρο και τον έβαλε στο ταψί. Για να χορέψει και φτάνουμε τώρα στο συμβάν, όλη η παρέα είναι μαζωμένοι εκεί στην πλατεία Μαβίλη λέγοντας καλαμπούρια καπνίζοντας και κανένα τσιγαράκι, όλα πήγαιναν μια χαρά ωσπου ηρθε η κακιά στιγμή.

Περνώντας μια κοπελιά από την πλατέα ο Πέτρος της έγινε κακό τσιμπούρι με χειρονομίες και αισχρόλογα, ο Μέλιας δεν άντεξε πετιέται και ρίχνει μια σπρωξιά. Ο Πέτρος πέφτει κάτω στο κράσπεδο και τρέχουν τα αίματα, ο Μέλιας τα έχασε νομίζοντας ότι πέθανε, τρέχει πανικόβλητος και χωρίς να σκεφτεί πέφτει στο δώδεκα [της λίμνης ] και καθώς δεν ήξερε μπάνιο και πνίγηκε. Δώδεκα [ είναι το βάθος της λίμνης σε ένα σημείο]  

Γιώργος Γιαννάκης

Απόδημος Κραψίτης

Ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή σου είναι η γιαγιά σου. Την θυμάσαι; Η αγαπημένη όλων…

Είναι ο φύλακας άγγελός σου. Η πιο όμορφη και γαλήνια ύπαρξη της καρδιάς σου. Σε περιμένει ως το πιο μοναδικό δώρο για να σου δώσει απλόχερα ακόμα και την ίδια της την ψυχή.

Μπαίνει στη ζωή σου με φόρα απ’ την πρώτη μέρα που γεννιέσαι και σε φροντίζει αδιάκοπα με απεριόριστη λατρεία για πάντα. Απ’ τη στιγμή που σε αντίκρισε η πραγματικότητά της πλημμύρισε με χαρά και πήρε άλλο νόημα. Σημαίνεις για εκείνη τον πιο πολύτιμο άνθρωπο που υπάρχει στον κόσμο της. Ένα πλάσμα που για χατίρι του θα θυσίαζε τα πάντα προκειμένου να είναι ευτυχισμένο.

Για πολλούς δεν είναι απλώς η μαμά της μαμάς ή του μπαμπά τους. Είναι η δεύτερη μάνα τους. Ένας άνθρωπος που αποτελεί πολλά περισσότερα απ’ τη γραφική γιαγιούλα που μοιράζει καραμέλες και σοκολατάκια. Από εκείνη που μας επισκέπτεται τα σαββατοκύριακα ή τις γιορτές και τρώμε μαζί της. Είναι κάτι πιο βαθύ και δυνατό απ’ το άτομο εκείνο που μπορεί να φέρουμε απλώς το όνομά του. Είναι η γυναίκα που χωρίς εκείνη δε θα ήμασταν ο άνθρωπος που έχουμε εξελιχθεί σήμερα.

Και μιλάω ακριβώς για τη γιαγιά που μεγάλωσες στο πλάι της από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. Που περνάς ώρες της καθημερινότητας μαζί της. Που βρίσκεται κοντά σου κάθε στιγμή της ζωής σου κι αποτελεί κομμάτι της οικογένειάς σου αναπόσπαστο κι αγαπημένο.

Τις περισσότερες φορές θα σε κοιμίσει στο κρεβάτι της, το οποίο για έναν ανεξήγητο λόγο έχει το πιο ξεκούραστο στρώμα και το πιο ζεστό πάπλωμα από οποιοδήποτε έχεις κοιμηθεί ποτέ σου. Τις φορές που μένει μαζί σου τα βράδια, θα κάνει λίγο χώρο και θα σε πάρει αγκαλιά για να μη φοβάσαι. Θα ξενυχτήσει στο πλευρό σου όταν έχεις πυρετό και θα φροντίσει να σε κρατήσει ζεστό και καθαρό μέχρι να γίνεις καλά. Η αγκαλιά της αποτελεί για σένα το πιο ασφαλές καταφύγιο.

Έτσι, μ’ ένα μαγικό τρόπο τα πάντα ηρεμούν κι ησυχάζουν. Η αγκαλιά αυτή δε συγκρίνεται με καμία στο σύμπαν. Μέσα της αισθάνεσαι τόση ασφάλεια και τρυφερότητα που την αποζητάς κάθε φορά που είναι κοντά σου. Τα ζαρωμένα μα ζεστά της χέρια σου προσφέρουν τα πιο απαλά χάδια. Και πώς να το κάνουμε; Όσο και να μεγαλώσεις, σ’ όποια φάση της ζωής σου και να βρίσκεσαι, αυτά τα χάδια τα έχεις ανάγκη.

Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό η σκέψη της τρέχει κοντά σου. Στο πού βρίσκεσαι κι αν είσαι ασφαλής. Οι μόνες στιγμές ηρεμίας της είναι όταν βρίσκεσαι μαζί της. Τότε που αδημονεί και λαχταρά να σε δει στην πόρτα και να χαμογελάσει διάπλατα. Και μετά να σε κατακλύσει με την επίμονη φροντίδα της. Πάντα θα πρέπει να φας αυτό που θα σου προσφέρει. Όσο χορτασμένος κι αν είσαι. Τα φαγητά της μυρίζουν ζεστασιά κι έχουν μια οικεία γεύση που δεν μπορείς να γευθείς πουθενά αλλού.

Καθετί που είναι αποτυπωμένο στη μνήμη των παιδικών κι εφηβικών σου χρόνων έχει την εικόνα τη δική της. Το σπίτι της είναι για σένα ο χώρος που έπλασες τις πιο ωραίες σου αναμνήσεις. Το πρώτο σου ποδήλατο και τα παιχνίδια που έπαιζες μικρός, η στράτα που περπάτησες στην αυλή της, ακόμη κι οι πρώτοι σου εφηβικοί προβληματισμοί!

Θα είναι πάντα στο μυαλό σου η μορφή της σε κάθε σου βήμα! Το πρωινό της ξύπνημα, οι βόλτες στην παιδική χαρά, η παρουσία της στο χώρο του σχολείου. Τα κλάματα συγκίνησης που σου έλεγαν πού πας, κάθε φορά που έπρεπε να την αποχωριστείς για πολύ καιρό. Ακόμη κι οι φωνές της όταν σε μαλώνει είναι για σένα η ζωντάνια που νοστάλγησες από τότε που μεγάλωσες και δεν την έχεις πια στην καθημερινότητα σου τόσο πολύ.

Όλα τα έζησες εκεί. Η γειτονιά και τα αμέτρητα παιχνίδια, το μικρό δασάκι δίπλα στην αλάνα κι όλες σου οι παιδικές μινιατούρες ξεπετάγονται σ’ αυτά τα μέρη. Είναι βαθιά φυλαγμένα στην ψυχή σου και σου δίνουν δύναμη να σκέφτεσαι πόσο μοναδικό σε έκαναν.

Είσαι περήφανος όταν λες, «με καλομάθατε σίγουρα μα δε με κακομάθατε»! Όταν σκέφτεσαι την αγάπη που έχεις στον εαυτό σου, δεν μπορείς να βρεις άλλο λόγο για να νιώθεις έτσι παρά για τα τόσα υπέροχα πράγματα που σου προσέφερε.

Πονάς όμως στη σκέψη των χρόνων που περνάνε και τρέμεις κάθε ασθένεια που μπορεί να την πάρει από κοντά σου. Καρδιοχτυπάς σε κάθε ξαφνικό τηλεφώνημα κι ανακουφίζεσαι όταν μαθαίνεις πως τελικά όλα είναι εντάξει. Τη βλέπεις να μεγαλώνει κι ανησυχείς όλο και περισσότερο, μήπως έρθει μία μέρα που δε θα τη βλέπεις πια καθόλου! Όταν δε θα την έχεις πια, κάθε στιγμή, θα σου θυμίζει πόσο πολύτιμο ήταν κάθε λεπτό που ήταν συνεχώς κοντά σου, ακόμη κι αν κάποτε δεν το αντιλαμβανόσουν.

Και νιώθεις τόση αμοιβαία εξάρτηση από εκείνη που θες ν’ αδράξεις μαζί της την κάθε στιγμή που περνάει για όσα χρόνια μπορείς να την έχεις πλάι σου. Θέλεις να ξοδεύεις, όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μαζί της. Δεν μπορείς να φανταστείς άλλη καλύτερη οικογένεια απ’ το δικό της πρόσωπο. Τώρα καταλαβαίνεις πόσο τυχερός στάθηκες που έγινες αυτός που είσαι τώρα χάρη στη δική της συμβολή.

Ευχαριστείς το Θεό κάθε μέρα και είσαι ευγνώμων που την έχεις ακόμη στη ζωή σου. Που εξακολουθεί να σε μεγαλώνει μ’ αυτόν τον αγνό κι αυθεντικό τρόπο, που μόνο εκείνη ξέρει. Χαίρεσαι που βίωσε την κάθε ηλικία σου κι εξακολουθεί να σε καμαρώνει, όσο ακόμα εξελίσσεσαι. Ποτέ σου δε θα μπορούσες να φανταστείς καλύτερη οικογένεια από εκείνη.

Θα είσαι δίπλα της πάντα και για πάντα!

Συντάκτης: Μαίρη Νταουξή

Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου

[newsone.gr]

viralgreece.eu

Διαβάστε την 

Το προξενιό. .....

(Φωτο.1954.Γάμος του Παπαπέτρου στους Ραφταναίους) (Αρχείο Χαρ. Ζάχος)

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Παλιά γάμος σήμαινε προξενιό... 

«Τι μ’ τσαμπ’νάς πιδάκι μ’. Τι ειν’ αυτά π’ λες. Γάμο από έρωτα και τέτοια παρασάνταλα δεν είχαμαν εμείς. Μι ξύπνησαν μιαν αυγή και μού ‘παν. Θα πάρ’ς για άντρα τον Χρήστο, το παιδί τ’ μυλωνά. Πήρα τον Χρήστο, το παιδί τ’ μυλωνά. Τι να ‘κανα. Καλός βγήκε. Κι αν δεν έβγαινε καλός, τι θα ‘ κανα;»

Οι «παλιότεροι», οι γονείς μας και οι παππούδες μας, παντρεύτηκαν χωρίς να διαλέξουν οι ίδιοι τον σύντροφό τους. «Πού καιρός για έρωτα». Κάποιοι μάλιστα, γνώρισαν τον/την σύζυγό τους την ημέρα του γάμου. Επομένως, γάμος στα Τζουμέρκα σήμαινε συνοικέσιο, δηλαδή προξενιό. 

Ο θεσμός της οικογένειας, η ένωση του ζευγαριού, το στέριωμα και η συνέχειά του, πολλά οφείλει στην προξενήτρα του χωριού. Την εποχή εκείνη η προξενήτρα ήταν θεσμός. Δεν υπήρχε γάμος που να μην είχε βάλει το χεράκι της. Ο ρόλος της, ασφαλώς, συνεχιζόταν και μετά τα στέφανα. Είχε λόγο επί της προίκας, για τυχόν πανωπροίκι, λόγο ακόμα και για την τεκνοποιία και ευκαρπία της γυναικός, αφού άμα δεν κάρπιζε το ζευγάρι, ασφαλώς και έφταιγε η γυναίκα.

Το ανάθεμα έπεφτε στην προξενήτρα. «Α, την παλιοκρούνα που μας τη φόρτωσε η ρουφιάνα, η Χρήσταινα, που έκανε το προξενιό. Γκαβωθήκαμε και πειστήκαμε. Πήρε και πέντε λίρες, έφαγε τόσες κότες που παραλίγο να πάθει κοτίαση, χώρια οι μπλατσάρες και τα αυγά που καταβρόχθισε, που να τ’ς κάτσουν κομπολόι στο καρδυλάγγοτ’ς. Μας έστ’λε τη στέρφα καταδώ και θα μείν’ το παλικάρι μας μουλουίνκο.»

Συνηθισμένα πράγματα για την προξενήτρα. Αυτής δεν ίδρωνε το αυτάκι της κι άρχιζε τις οιωνοσκοπίες. Τι πλάτες από πρατίνες καταβρόχθιζε, από αρνάκια ακόμα και κατσικάκια, δε λέγεται. Κάπου κάπου -έτσι έλεγε- έφεγγε η σπάλα, άρα οσονούπω θα γκαστρωθεί η νύφ’. Να και οι πίτες. Τι μπόμπολα έψηναν, τι μπούγλες με λάδ’ στην εκκλησιά άφηναν παρακαταθήκη για αγιασμό προς ευόδωση της γκαστριάς. Κι όλα αυτά για να αμπώχνουμε τον καιρό ώσπου να καταλαγιάσ’ η καψοκαούρα της συμπεθέρας και να σταματήσει το τετραβάγγελο.

Η πρώτη κίνηση του προξενιού γινόταν από το σόι του γαμπρού. Μπάρμπας, θειάκου, κουμπάρα, βάβου, ακόμα και η γειτόν’σσα «ξεκίναγε το έργο». Έπεφτε το όνομα στο τραπέζ’ κι άρχιζε η δ’ λειά. Ο πατέρας του γαμπρού έβανε κατασκόπους, να μάθουν… Κυρίως όμως έβαζε προξενητή, τάζοντάς του. «Άμα μού σιάξεις το προξενιό, θα πάρ’ς τόσα». 

Άλλοτε την έβαζαν, εκτάκτως, στο μάτ’. Την έβλεπαν συνήθως στο πανηγύρ’ ή σε κανέναν γάμο. «Μάθε, ποιος, πού, τίνος είναι και τι έχ’.» Έψαχναν τα πάντα για το κορίτσ’. Κληρονομικά προτερήματα ή και κουσούρια. «Μη πέσουμε σε καμιά λούμπα. Όλα γίνονται», έλεγαν και ξανάλεγαν. «Απ’ όπ’ απήδ(η)σι η γίδα, θα απδήσ’ του κατσίκ’». Τους ενδιέφερε ακόμη, αν η νύφ’ ήταν δουλευταρού, καλόβουλη και υπάκουη, εργατική και ακαμάτρα και τέλος «κοίταγαν» και λίγο τη μόστρα. Να μην είναι ντιπ σαϊτάν’ς. Το πρώτο όμως που έψαχνα ήταν, αν η νύφ’ έχ’ μεγάλο β’ζί. (Βυζί σήμαινε προίκα). 

Σπάνιες ήταν οι περιπτώσεις που προσλαμβάνονταν προξενητής ή προξενήτρα από το σόι της κοπελιάς. Αυτό συνέβη μεταπολεμικά όταν πολλά αγόρια σπούδαζαν. Τότε ήταν περιζήτητοι γαμπροί και «πήγαινε το προξενιό σύννεφο». Τότε στα συβάσματα (σεβάσια) άκουγες συνήθως την προξενήτρα να λέει: «τράβ’ξα τ’ λιναριού τα πάθη για να πετύχω αυτό το σεβάσιο. Σπουδαγμένο παιδί βλέπεις…». 

Υπήρχαν και περιπτώσεις που τα παιδιά κάτι είχαν αναμεταξύ τους. Τότε το πράγμα κύλαε κανονικά. «Σού είπα, μού είπες και θα τα πούμε στ’ν εκκλησιά.» «Τα μάθαμε, τα απαντήσαμε, τα συναντήσαμε. Να τα κουκουλώσουμε, για να μη γίνουμε σουργούν’. Ταχιά ο γάμος». Υπήρχαν και περιπτώσεις, εκεί που φύλαγαν τα πρόβατα τα γερόντια και είχαν τα παιδιά τους σε ηλικία γάμου, κουβέντα στην κουβέντα να τα αλληλοδώσουν και στο χειμαδιό να τα παντρέψουν.

Παραβλέποντας τους κανόνες της επιστήμης της λαογραφίας θα αναφέρω ένα περιστατικό που άθελά μου συμμετείχα. Κάπως έτσι, εκεί όταν φύλαγαν τα ζωντανά, έσιαξαν τη δουλειά με τον Βαγγέλη και τη Χρυσάνθη οι γονείς τους, που τύχαινε να είναι και αρχιτσελιγκάδες των Τζουμέρκων. Τα παιδιά, όμως, επάνω στη φούρια τους, δεν κρατιούνταν και «όλως παραδόξως» η Χρυσάνθη βρέθηκε γκαστρωμένη. Έπρεπε να γίνει ο γάμος. Και έγινε στην καλύβα, στο βουνό σε εντελώς στενό οικογενειακό κύκλο. Και εκεί που ο παπάς διάβαζε το Ευαγγέλιο για το γάμο εν Κανά της Γαλιλαίας, να και ο μπάρμπα Βασίλης ο πατέρας του γαμπρού με τον αναπτήρα του, ματρακάς αληθινός –κράπα κρούπα, κράπα κρούπα- που προσπαθούσε να ανάψει τσιγάρο. Προσπάθησα να τον συνετίσω. «Μπάρμπα, μην ανάβεις τσιγάρο. Γίνεται μυστήριο.» Και τότε πήρα την κατάλληλη απάντηση: «Τι μού λες τώρα. Αλουμάν’σε ο Βαγγέλης με τη Χρυσάνθη τρεις μήνες εδώ μέσα και τώρα θ’μήθ’κες εσύ για το μυστήριο;».

Ούτε που μίλησα. Τι, να πω του μπάρμπα, του άρχοντα. «Αφέντη, αφεντάκη μου και άρχοντα αφέντη, πέντε φορές αφέντεψες και πάλι αφέντης είσαι.»

Χρήστος Α. Τούμπουρος

Προσωρινή ανάκληση πιστοποίησης για τη Φέτα για την L.A. Farma

Σε προσωρινή ανάκληση πιστοποίησης της Επιχείρησης «L.A. FARM Α.Ε.», η οποία ήταν ενταγμένη στο ΜΗΤΡΩΟ Πιστοποιημένων επιχειρήσεων, για τη δραστηριότητα της  παραγωγής και συσκευασίας με σκοπό την εμπορία, του προϊόντος «ΦΕΤΑ Π.Ο.Π.» προέβη ο ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ. 

Μετά από επιτόπιους ελέγχους επιτήρησης, αλλά και ελέγχους  σε σημεία λιανικής πώλησης του προϊόντος στην ελληνική αγορά, που πραγματοποίησαν κλιμάκια του Οργανισμού, καταγράφηκαν σοβαρές παραβάσεις που αφορούν στη μη τήρηση των προδιαγραφών παραγωγής του  προϊόντος «ΦΕΤΑ Π.Ο.Π.», αναφέρει σχετική ανακοίνωση του ΕΛΓΟ.

 Μετά την ολοκλήρωση των ελέγχων, την αξιολόγηση των ευρημάτων και Μη Συμμορφώσεων (ΜΣ) που καταγράφηκαν κατά τους ανωτέρω ελέγχους, την αξιολόγηση των στοιχείων που απεστάλησαν από την επιχείρηση ως Διορθωτικές Ενέργειες, οι οποίες δεν κρίθηκαν ικανές να άρουν το σύνολο των καταγεγραμμένων ευρημάτων και μη συμμορφώσεων, ο ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ προχώρησε σε Προσωρινή ανάκληση της Πιστοποίησης της επιχείρησης, έως την εφαρμογή κατάλληλων διορθωτικών ενεργειών και την αποστολή σχετικής τεκμηρίωσης εκ μέρους της, από την οποία να προκύπτει: 

    1.   η συμμόρφωσή της με τις απαιτήσεις της υπ΄ αριθμ. 313025/1994 ΥΑ αναγνώρισης του προϊόντος ΦΕΤΑ ΠΟΠ, 

    2.   η απόσυρση από την αγορά όλων των παρτίδων προϊόντος «ΦΕΤΑ Π.Ο.Π.» οι οποίες δεν πληρούν την προδιαγραφή αναγνώρισης του εν λόγω προϊόντος, 

    3.   η εγκαθίδρυση και τήρηση αξιόπιστου συστήματος ιχνηλασιμότητας του προϊόντος «ΦΕΤΑ Π.Ο.Π.», 

    4.   η συμμόρφωση των διακινούμενων προϊόντων που φέρουν την ένδειξη «ΦΕΤΑ Π.Ο.Π.» με τις απαιτήσεις της νομοθεσίας σχετικά με την επισήμανση. 

Η υπόθεση θα διαβιβαστεί στην πρωτοβάθμια επιτροπή Εξέτασης Παρατυπιών και Παραβάσεων του ΥΠΑΑΤ για επιβολή κυρώσεων, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.

https://www.agronews.gr

«Καμπάνες» της Αστυνομίας σε καταστήματα της Ηπείρου

Καμπάνες έπεσαν από την αστυνομία σε καταστήματα της Ηπείρου για μη τήρηση των υγειονομικών μέτρων.

Στην  Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων επιβλήθηκε πρόστιμο (2.000) ευρώ σε κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος (αίθουσα ψυχαγωγίας-μαζικής εστίασης) και αναστολή λειτουργίας για 15 ημέρες για μη καθήμενους πελάτες.

Στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας (2) πρόστιμα των (300) ευρώ σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος (καφενείο, πιτσαρία) για μη αναγραφή του μέγιστου επιτρεπόμενου αριθμού πελατών στον εσωτερικό του χώρο.

Στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας (2) πρόστιμα των (300) ευρώ σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος (σούπερ μάρκετ, παντοπωλείο) για μη αναγραφή του μέγιστου επιτρεπόμενου αριθμού πελατών στον εσωτερικό του χώρο.

Στο πλαίσιο ελέγχων για την εφαρμογή των μέτρων αποφυγής και περιορισμού της διάδοσης του κορωνοϊού στην Ήπειρο, βεβαιώθηκαν ) από τις υπηρεσίες της Γενικής Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Ηπείρου άλλες 38 παραβάσεις για μη χρήση μάσκας.

Πέντε στην Άρτα, οκτώ στη Θεσπρωτία, 19 στα Γιάννινα και έξι στην Πρέβεζα.

Οι έλεγχοι συνεχίζονται καθημερινά με σκοπό την προστασία της δημόσιας υγείας.

https://www.epiruspost.gr

"Στης Πάργας τον ανήφορο".Ο ξεριζωμός και η ιστορία του τραγουδιού

Η Πάργα είναι κτισμένη αμφιθεατρικά πάνω στο γήλοφο Πεζόβολος και απέχει περίπου 68 χιλιόμετρα από την Πρέβεζα και 40 χιλιόμετρα από την Ηγουμενίτσα. Περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα από την Πάργα βρίσκεται το σημαντικότερο αρχαίο μνημείο της περιοχής. Πρόκειται για το σπουδαιότερο νεκρομαντείο της αρχαιότητας, το Νεκρομαντείο του Αχέροντα.

Στη βραχώδη και απόκρημνη χερσόνησο, όπου είναι χτισμένη η σημερινή Πάργα, τοποθετείται η ελληνιστική πολίχνη Τορύνη. Η Τορύνη κατείχε μια πολύ επίκαιρη θέση τόσο από γεωσυγκοινωνιακή όσο κι από γεωοικονομική άποψη. Συγκεκριμένα ήλεγχε τον χερσαίο ρωμαϊκό δρόμο, που οδηγούσε από τις θεσπρωτικές ακτές στην ενδοχώρα και τους δύο όρμους, του Βάλτου και του Κρυονερίου, απ’ όπου περνούσαν υποχρεωτικά τα πλοία που ακολουθούσαν τον θαλάσσιο δρόμο Απολλωνίας-Βουθρωτού-Νικόπολης. Τέλος, η Τορύνη βρισκόταν σε μια περιοχή που ήταν, όπως και σήμερα, κατάφυτη από ελαιόδεντρα, ενώ η θάλασσα πρόσφερε στους κατοίκους της πλούσια αλιεύματα και δυνατότητες για ανάπτυξη του θαλάσσιου εμπορίου.

Αποτέλεσε κτήση των Νορμανδών, οι οποίοι έκτισαν το πρώτο φρούριο το 14ο αι. και κατόπιν των Bενετών, των Γάλλων, των Άγγλων και των Τούρκων. Στα χρόνια της Ενετοκρατίας η πόλη είχε σημαντικά προνόμια, γνώρισε οικονομική ακμή και αποτέλεσε γέφυρα ανάμεσα στην Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα και τη Βενετία.

Όπως αποδεικνύεται ιστορικά η Πάργα υπήρχε ως οικισμός από τους βυζαντινούς χρόνους. Η πρώτη μνεία της Πάργας με αυτή την ονομασία γίνεται το 1387 από τον Ιωάννη Καντακουζηνό που όπως αναφέρει ήταν ήδη μια από τις κυριότερες πόλεις της Ηπείρου. Αναφέρεται βέβαια στην Νέα Πάργα που δημιουργήθηκε ύστερα από την καταφυγή εκεί των κατοίκων που προσπαθούσαν να αποφύγουν τις επιδρομές των Αλβανικών φυλών της Πωγωνιανής

Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε με την συρροή των κατοίκων της περιοχής της Βαγεντίας (απέναντι από την Κέρκυρα), γύρω στο 1370. Η περιοχή κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους δεχόταν πολλές επιθέσεις και επιδρομές πειρατών και ληστών. Η κατάσταση σταθεροποιείται από τα τέλη του 16ου αιώνα ως τα τέλη του 18ου αιώνα. Το 1401 η πόλη καθίσταται ενετική κτίση, και ως τέτοια θα παραμείνει μέχρι το 1797. Κατά τη διάρκεια της ενετικής διοίκησης η Πάργα οχυρώνεται καθώς χτίζεται το κάστρο της, γίνεται εμπορικό κέντρο (στο Βάλτο σώζεται ακόμα η Ντογάνα, δηλαδή το Τελωνείο της εποχής), αποκτά προνόμια και αυτοδιοίκηση και αναπτύσσεται οικονομικά. Παράλληλα, οι ενετοί προχωρούν στη φύτευση του ελαιώνα, με αποτέλεσμα ένα σημαντικό μέρος των Παργινών να ασχολούνται με την παραγωγή ελιάς και λαδιού.

Στην Πάργα, όπως και στην Πρέβεζα λειτούργησαν λιοτριβιά (ελαιοτριβεία) και σαπωνοποιεία. Την ίδια αυτή περίοδο αναπτύσσεται σημαντική εκπαιδευτική κίνηση με πρωτεργάτες ονομαστούς δασκάλους, όπως τον Ιερομόναχο Φιλόθεο, τον Αναστάσιο Μοσπινιώτη, τον Ανδρέα Ιδρωμένο και Χριστόφορο Περραϊκό, τον Αγάπιο Λεονάρδο, κ.ά. Κατά την Τουρκοκρατία, αρκετοί Σουλιώτες περνούν μέσω Πάργας προς τα Επτάνησα.

Tο 1797 πέρασε στα χέρια των γάλλων και το 1814 των άγγλων. Με την συνθήκη των Παρισίων 5 Νοεμβρίου 1815 και την αποκατάσταση της ειρήνης στην Ευρώπη, τα Επτάνησα αποτέλεσαν το αυτόνομο Ιονικό κράτος κάτω από την αποκλειστική προστασία της Μεγάλης Βρετανίας και μετονομάστηκαν σε Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων. Οι Παργινοί οι οποίοι διατηρούσαν στενή σχέση με τα Επτάνησα βρέθηκαν και αυτοί υπό την κυριαρχία των Άγγλων. Oι Άγγλοι όμως και ο Τόμας Μέτλαντ ο οποίος είχε έρθει ως κυβερνήτης της Μεγάλης Βρετανίας στην περιοχή μετά την απελευθέρωση της Κέρκυρας το 1814 θέλοντας να ενισχύσει τον Αλή Πασά και με τον τρόπο αυτό να μειώσει την επιρροή των Ρώσων στην περιοχή αποφασίζει να «πουλήσει» την Πάργα στον Αλή Πασά ο οποίος για χρόνια την πολιορκούσε και δεν μπορούσε να την κατακτήσει. Τελικά όσα δεν κατάφερε ο Τουρκαλβανός άρχοντας δια τις βίας επί σειρά ετών, είχε φτάσει μάλιστα στο σημείο να κατασκευάσει το κάστρο της Ανθούσας σε ύψωμα πάνω από την Πάργα για να πολιορκεί συνεχόμενα και να ελέγχει την πόλη, το κατάφερε με ένα πλούσιο αντάλλαγμα προς τους Άγγλους που συντελέστηκε στις 28 Απριλίου του 1819.

Τότε περίπου 4.000 Παργινοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να καταφύγουν στα Επτάνησα, αφού προηγουμένως στις 15 Απριλίου, Μεγάλη Παρασκευή, ανάσκαψαν τους πατρώους τάφους και συναθροίζοντας τα οστά των προγόνων τους τα έκαψαν στη πλατεία της αγοράς για να μη βεβηλωθούν από τους Αλβανούς που εγκαταστάθηκαν στη συνέχεια στην περιοχή, παίρνοντας την τέφρα μαζί τους! Το απόγευμα της ίδιας ημέρας επιβιβάστηκαν σε πλοία και πέρασαν στη Κέρκυρα. Επίσης μαζί τους πήραν σε σάκους χώμα της πατρώας γης, ενώ για άλλα σκεύη εκκλησιών και οικογενειακά εμποδίστηκαν από τους Άγγλους. Το ποσόν της εξαγοράς της Πάργας ήταν 150.000 λίρες που συγκέντρωσε ο Αλή Πασάς με εράνους που διενήργησε στο πασαλίκι του.

Το δημοτικό τραγούδι «Της Πάργας» περιγράφει τον τραγικό ξεριζωμό των Παργινών. Σπουδαίος επίσης είναι σχετικός πίνακας του Διον. Τσόκου η «Φυγή της Πάργας». Ο ιταλός ποιητής Giovanni Berchet περιέγραψε το δράμα των κατοίκων στο έργο του «I Profughi di Parga» (1820) απο το οποίο εμπνεύστηκε ο Francesco Hayez τον ομότιτλο πίνακα (1830).

Έτσι η Πάργα ήταν η τελευταία πόλη του ηπειρωτικού ελλαδικού χώρου που πέρασε σε τουρκική κατοχή. Το 1913 η Πάργα εντάσσεται στο Ελληνικό κράτος. Πολλοί Παργινοί επιστρέφουν στον τόπο τους μετά την απελευθέρωση, στις 23 Φεβρουαρίου του 1913.

Ορμητήριο αγωνιστών και πνευματικών δασκάλων, η Πάργα θα διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη βεντέτα του Αλή πασά με τους Σουλιώτες, ενώ θ’ αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον Ανδρέα Κάλβο και τον Ιταλό ποιητή Μπερτσέτε.

Τη 12η Αυγούστου του 1943 η γειτονική Αμμουδιά πυρπολήθηκε και λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς με αποτέλεσμα να αναγκαστούν οι κάτοικοι να εγκαταλείψουν το χωριό και να μεταβούν στην Πάργα.

Οι κόλποι και τα νησάκια γύρω από την Πάργα

Κάθε χρόνο τον δεκαπενταύγουστο πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις στο Δήμο Πάργας, τα επονομαζόμενα Παργινά ή Κανάρεια. Οι εορτασμοί έχουν θρησκευτικό και ιστορικό χαρακτήρα.

Το βράδυ του εορτασμού της Παναγίας ο κόσμος μεταφέρεται με βάρκες στο νησάκι της Παναγιάς που βρίσκεται μπροστά από την πόλη της Πάργας. Το επόμενο βράδυ ανήμερα της Παναγιάς (15 Αυγούστου) πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται στον χώρο του λιμανιού για να παρακολουθήσει τη «βαρκαρόλα» η οποία αναπαριστά την επιστροφή των Παργινών και των Ιερών Κειμηλίων τους στην Πάργα. Σχεδόν ένα αιώνα μετά κατά την απελευθέρωση της Ηπείρου οι Παργινοί επέστρεψαν στην, ελεύθερη πια, Πάργα και το γεγονός αυτό αναπαρίσταται στη βαρκαρόλα. Δύο σειρές βάρκες από το κάστρο και τις Παυλούκες, στολισμένες φαντασμαγορικά με ενετικά φανάρια, κινούνται προς το λιμάνι όπου και τους γίνεται υποδοχή με πλήθος πυροτεχνημάτων και βεγγαλικών.

Μέσα στην πόλη της Πάργας υπάρχουν αρκετές και διαφορετικές παραλίες και κόλποι. Τους παλαιότερους χρόνους χρησίμευαν ως λιμάνια η αγκυροβόλια για τη ναυσιπλοΐα και βοήθησαν να γίνει το εμπορικό κέντρο που ήταν. Σήμερα έχουν συμβάλει σημαντικά στην τουριστική εξέλιξη της πόλης. Συγκεκριμένα το Κρυονέρι αντικρίζει το Νησάκι της Παναγίας. Στο κέντρο απέναντι από την παραλία δεσπόζει μια μικρή ψηλή βραχονησίδα που οι ντόπιοι την ονομάζουν Σκορδά. Δίπλα ακριβώς προς τα ανατολικά βρίσκεται το Πίσω Κρυονέρι μια μικρή παραλία επίσης εντός του οικισμού της Πάργας που περιστοιχίζεται από ψηλούς βράχους. Στα δυτικά της Πάργας εκτείνεται η ίσως πιο γνωστή παραλία της περιοχής ο Βάλτος.

 Μια μεγάλη και τουριστικά ανεπτυγμένη παραλία που έχει θέα την πίσω πλευρά του κάστρου αλλά και τα σπίτια της περιοχής της Πάργας που ονομάζεται Τουρκοπάζαρο. Στα Ανατολικά 3 χιλιόμετρα έξω από την πόλη υπάρχει η παραλία Λίχνος, η οποία έχει και δύο μικρά θαλάσσια σπήλαια. Η παραλία είναι αμμώδης, αλλά έχει και σημεία με χαλίκια, και θεωρείται μια από τις πιο όμορφες της Πάργας. Περίπου 6 χιλιόμετρα ανατολικά από τη Πάργα μετά τον υδροβιότοπο του Καλοδικίου υπάρχει ο Αι Γιαννάκης. Τέλος έξι χιλιόμετρα στα Δυτικά της Πάργας κοντά στο χωριό Αγιά υπάρχει η παραλία Σαρακήνικο. Όλες οι παραπάνω παραλίες είναι προσβάσιμες οδικά. Επίσης υπάρχουν μια σειρά από παραλίες που προσεγγίζονται από τη θάλασσα όπως ο Άγιος Σώστης, η Σπαρτίλα, η Πωγωνιά!

an/lo

http://xiromeronews.blogspot.gr

Ο καλύτερος εραστής στον κόσμο; ΒΡΕΘΗΚΕ !!!!!!

Όσοι παλεύετε για τον τίτλο του καλύτερου εραστή του κόσμου, άδικα κουράζεστε. Ο εκλεκτός βρέθηκε…

Είναι ο Ύπνος! Ναι σωστά διαβάσατε, και αν σας φαίνεται κουφό, δείτε το γιατί:

- Τους παίρνει όλους ανεξαιρέτως

- Σε παίρνει κάθε βράδυ

- Μπορεί να σε πάρει πάνω από μια φορά την μέρα

- Σε παίρνει για πολλές ώρες

- Του αρέσουν τα ομαδικά (Μας πήρε ο ύπνος όλους μαζί)

- Δεν τον ενοχλεί το μέρος (Με παίρνει ο ύπνος όπου

να “ναι)

- Αν δεν σε πάρει στεναχωριέσαι (Δεν με παίρνει ο ύπνος)

- Έχει ιαματικές ικανότητες (Με πήρε ο ύπνος και συνήλθα)

- Είναι ύπουλος (Μόλις έκλεισα τα μάτια με πήρε ο ύπνος)

- Ανυπομονείς να σε πάρει (Πότε θα με πάρει ο ύπνος;)

- Αν σε πάρει για πολλές ώρες είσαι πιασμένος

- Σε παίρνει όποτε θες εσύ

- Πολλές φορές μας προτρέπουν να τον πάρουμε (Ξάπλωσε να σε πάρει ο ύπνος)

- Ζηλεύουμε αν τον παίρνουν μόνο οι άλλοι (Σε πήρε ο ύπνος; Εμένα όχι ακόμα…)

Στη μάχη του εμβολιασμού η Finos Film

Μέχρι και οι μεγάλοι κωμικοί του ελληνικού κινηματογράφου επιστρατεύτηκαν για τον εμβολιασμό σε ένα απολαυστικό βίντεο από τη Finos Film με πρωταγωνιστές γνωστούς ηθοποιούς σε παλιές επιτυχίες.

Μεγάλα ονόματα της χρυσής εποχής του Ελληνικού Κινηματογράφου εμφανίζονται στο βίντεο που έχει στόχο να προτρέψει περισσότερο κόσμο να εμβολιαστεί κατά της covid-19.

Στο δεύτερο βίντεο: Βλέπουμε σκηνές από τις ταινίες «Όταν η Πόλις Πεθαίνει», «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο Κοντός», «Είκοσι Γυναίκες και Εγώ», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Γαμπρός από το Λονδίνο», «Κάτι Κουρασμένα Παληκάρια», «Διακοπές στο Βιετνάμ», «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες», «Ο Ατσίδας», «Η Κυρά μας η μαμή» και «Τζένη Τζένη».

http://www.tampouloukia.gr

25χρονος στα Γιάννινα έβαλε τέλος στη ζωή του

Τέλος στη ζωή του έβαλε ένας 25χρονος στα Γιάννινα πέφτοντας από την ταράτσα πολυκατοικίας στην οποία διέμενε.

Τον νεαρό εντόπισε νεκρό κατά την διάρκεια της νύχτας συγγενικό του πρόσωπο στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας.

Αμέσως ενημερώθηκαν οι αρχές οι οποίες έσπευσαν στο σημείο.

Για τον 25χρονο ωστόσο ήταν ήδη αργά.

https://www.epiruspost.gr