Το Μνημόνιο βλάπτει σοβαρά τους καρκινοπαθείς

Ο κύριος Ηλίας παλεύει εδώ και 5 χρόνια με τον καρκίνο. Η Ηλι-άδα του περνά από πολλά νοσοκομεία, περιγράφει πολλά ατυχήματα και κάποιες φορές ιατρικά λάθη. Πλέον βρίσκεται στο ογκολογικό του Αγίου Σάββα, όπου «οι γιατροί είναι εξαιρετικοί». «Ήρθα πεθαμένος και να 'μαι τώρα», δηλώνει. Παρόλα αυτά, έχει ένα παράπονο. Προτιμά να το δείξει, αντί να το περιγράψει. «Ακολούθησέ με», λέει και δείχνει με το χέρι του, που είναι τυλιγμένο με επιδέσμους ώστε να κρατά την ενδοφλέβια στην θέση της, προς την είσοδο του νοσοκομείου. Φτάνουμε στο Γραφείο Κινήσεως. «Καλημέρα σας. Σας παρακαλώ τι θα γίνει; Θα με βάλετε σε κρεβάτι; Πεθαίνω», τους λέει. «Κύριε Ηλία, σας το έχουμε ξαναπεί. Δεν έχουμε κρεβάτια και σήμερα έχουμε άλλο τόσο κόσμο στην αναμονή», του αποκρίνονται και του δείχνουν μια λίστα στον υπολογιστή. «Να ζητήσετε παραπάνω από τον υπουργό» τους λέει και ενώ φεύγουμε σχολιάζει ψιθυριστά: «Οι γιατροί μου είναι εξαιρετικοί. Για ποιον να σου πρωτοπώ; Αλλά η ζωή μου κρέμεται από το Γραφείο Κινήσεως. Και ένα ράντσο να μου έδιναν, χαρούμενος θα ήμουν».

   

Την Πέμπτη τα Κοινωνικά Ιατρεία και Φαρμακεία Αλληλεγγύης της Αττικής, μαζί με τον Σύλλογο Καρκινοπαθών «ΚΕΦΙ» και το Σωματείο «Γυναίκες για την Υγεία» πραγματοποίησαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στα ογκολογικά νοσοκομεία Άγιος Σάββας και Μεταξά, απέναντι στις εξελίξεις στον χώρο της υγείας.

Έξω από τον Άγιο Σάββα βρέθηκαν και άλλοι φορείς όπως το Κίνημα «Δεν πληρώνω» αλλά και οι εργαζόμενες του Υπουργείου Οικονομικών. Παράλληλα, μαζί με τους φορείς κινητοποιήθηκε και ο σύλλογος εργαζομένων του νοσοκομείου, και κατόπιν όλοι μαζί κατέθεσαν επιστολή διαμαρτυρίας στην διοίκηση του νοσοκομείου.

Δείτε το video.

Οι διαμαρτυρόμενοι εναντιώνονται στην «βάρβαρη πολιτική του Υπουργείου Υγείας και της κυβέρνησης, που 

• Επιβάλλει χαράτσια στον κόσμο που έχει ανάγκη το νοσοκομείο
• Αποκλείει τον φτωχό, τον ανασφάλιστο, τον μετανάστη που έχει ανάγκη τις υπηρεσίες του νοσοκομείου
• Ιδιωτικοποιεί την υγεία
• Δίνει ψίχουλα πλέον για τα δημόσια νοσοκομεία και την ίδια στιγμή κλείνει - συγχωνεύει νοσοκομεία
• Έχει εξαθλιώσει τους εργαζόμενους υγειονομικούς, που καταβάλει υπεράνθρωπες προσπάθειες να περιθάλψει τον κόσμο κόντρα στους μηχανισμούς των αποκλεισμών».

Το νοσοκομείο Άγιος Σάββας υπολειτουργεί, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, καθώς λείπει το 30% του νοσηλευτικού, ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού. Η παραμέληση της δημόσιας υγείας φαίνεται και στις δομές του νοσοκομείου που επίσης είναι ελλιπείς. Σύμφωνα με τον σύλλογο εργαζομένων, δεν υπάρχουν κλίβανοι στην αποστείρωση, ενώ τα αναλώσιμα υλικά, όπως οι καθετήρες, «έρχονται με το σταγονόμετρο» και κάποιες φορές είναι αμφιβόλου ποιότητας.

Την ίδια στιγμή, που τα δημόσια νοσοκομεία παρακμάζουν, το δίκτυο των κοινωνικών ιατρείων και των φαρμακείων αλληλεγγύης εξαπλώνεται σε όλη την Ελλάδα. Όπως έχουν αναφέρει πολλές φορές οι διαχειριστές τους, όσο περνά ο καιρός τόσο πιο συχνά είναι τα βαριά κρούσματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν. Στην πλειονότητά τους οι ασθενείς είναι ανασφάλιστοι.

«Βρισκόμαστε μπροστά σε καταστάσεις υγείας που είχαμε συναντήσει μόνο ως εκπαιδευόμενοι», δήλωσε ο Δημήτρης Παρθένης από το Συντονιστικό των Κοινωνικών Ιατρείων και Φαρμακείων Αλληλεγγύης Αττικής. «Η κοινωνία και το επίπεδο υγείας γυρνάνε χρόνια πίσω. Νεαρής ηλικίας καρκινοπαθείς μένουν εκτός των υπηρεσιών υγείας γιατί είναι ανασφάλιστοι. Έχουμε συναντήσει καταστάσεις υγείας που δεν γνωρίζαμε και για τις οποίες είχαμε απλά ακούσει», προσέθεσε.

Δείτε το video.

  

«Υπάρχει αδιαφορία και απαξίωση για το συνταγματικό δικαίωμα του ανθρώπου στην υγεία, την περίθαλψη και την ασφάλιση», συμπληρώνει ο ίδιος παρατηρώντας ότι «κάθε μέρα που περνά είναι χειρότερη από την προηγούμενη».

Το συντονιστικό των Κοινωνικών Ιατρείων με επιστολή του, την οποία επέδωσε στον διοικητή του νοσοκομείου Αγ. Σάββας, αναφέρει ότι «η επιμονή στον αποκλεισμό των ανασφάλιστων από δωρεάν υπηρεσίες περίθαλψης, πρωτοβάθμιας και νοσοκομειακής, κοστίζει καθημερινά αναπηρίες και θανάτους σε χιλιάδες ανθρώπους».

Υπενθυμίζεται ότι το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού είχε σημάνει στις αρχές του μήνα συναγερμό για δέκα ανασφάλιστους ασθενείς, των οποίων η ζωή βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο και χρειάζονται νοσοκομειακή περίθαλψη.  Σε ανακοίνωσή του, ανέφερε ότι από τις αρχές Δεκεμβρίου είχε ενημερωθεί το Υπουργείο Υγείας για την κατάσταση των ατόμων αυτών. Ένας από τους ασθενείς έχασε την μάχη, και μόνο τότε το Υπουργείο ενημέρωσε ότι έχει δώσει παγία εντολή σε όλα τα νοσοκομεία ώστε όποτε κρίνεται ένα περιστατικό ως επείγον και επικίνδυνο για την υγεία του ασθενούς, ακόμη και αν είναι παντελώς ανασφάλιστος, να περιθάλπεται.

Σημειώνεται, ότι το κόστος νοσηλείας που καλείται να πληρώσει ένας ανασφάλιστος ασθενής μετατρέπεται σε ένα δυσβάσταχτο ποσό για έναν καρκινοπαθή ο οποίος πρέπει να πληρώσει και την φαρμακευτική του αγωγή, που ανέρχεται σε χιλιάδες ευρώ. «Το τελευταίο διάστημα έχουμε καταγράψει πολύ μεγάλη αύξηση του αριθμού των ασθενών. Μιλάμε για περίπου 1500 ασθενείς το μήνα», αναφέρει ο Γιώργος Βήχας από το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού.

«Έχουν αυξηθεί τα περιστατικά που χρήζουν δευτεροβάθμιας φροντίδας, όπως οι καρκινοπαθείς. Τα περιστατικά αυτά χρειάζονται ακτινογραφίες, χειρουργεία και άλλες θεραπείες που το Ιατρείο δεν είναι σε θέση να προσφέρει. Σε αυτές τις περιπτώσεις διεκδικούμε να εξασφαλιστεί θέση σε κάποιο νοσοκομεία για αυτούς τους ασθενείς», πρόσθεσε σχολιάζοντας ότι η ασκούμενη πολιτική στην υγεία αποτελεί «επένδυση σε ελλείμματα στο μέλλον».  

Στο πλαίσιο αυτό το Συντονιστικό στην σημερινή επιστολή του καταγγέλλει και το κλείσιμο του ΕΟΠΥΥ, που «θα αποτελειώσει την δημόσια πρωτοβάθμια φροντίδα» και καλεί σε διαρκείς αγώνες για την ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στην περίθαλψη και την υγεία για όλους. 

Διαβάστε επίσης Αφιέρωμα: Ανασφάλιστοι, αυτοί οι άγνωστοι

www.tvxs.gr

Δύο Πρεβεζάνοι στη Κεντρική Διοίκηση(Προεδρείο) του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος.

Το Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014, με την εκλογική Κεντρικής Διοίκησης(Προεδρείο)  ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της  2ήμερης συνεδρίασης της Συνέλευσης των  Αντιπροσώπων (ΣτΑ), του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Του φορέα που εκπροσωπεί όλους τους Οικονομολόγους της Χώρας και αποτελεί Σύμβουλο της Πολιτείας σε θέματα οικονομίας.

Ως γνωστόν στις 15 Δεκεμβρίου 2013, οι 117.000 οικονομολόγοι και λογιστές πτυχιούχοι των Οικονομικών Σχολών, μέλη ΟΕΕ, σε πανελλαδική διαδικασία ψήφισαν για την ανάδειξη νέας ΣτΑ.  Στις 31 Ιανουαρίου 2014 και 1 Φεβρουαρίου, συγκλίθηκε σε σώμα η Συνέλευση των Αντιπροσώπων και μεταξύ άλλων εξέλεξε και τα μέλη της νέας 15μελούς  Κεντρικής Διοίκησης(Προεδρείου) 3ετούς θητείας.

Η εκλογική αυτή διαδικασία ανέδειξε δύο Πρεβεζάνους στην  Κεντρική Διοίκηση. Τον Κώστα Κωνή, από την Μυρσίνη Πρέβεζας, που εκλέχθηκε με το ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚΟ- Συνεργαζόμενοι και τον Ζώη Κολιό, από την Φιλιππιάδα, που εκλέχθηκε με το ψηφοδέλτιο της ΕΣΚΟ(Ανεξάρτητοι 'Ελληνες  και Συνεργαζόμενοι).

Εντός της εβδομάδας θα συνεδριάσει η νέα Κεντρική Διοίκηση(Προεδρείο), για την κατανομή των θέσεων.

Ευχόμαστε και στους δύο συμπατριώτες μας, Καλή επιτυχία, στο δύσκολο έργο που αναλαμβάνουν, θέληση και υπομονή.

http://romiazirou.blogspot.gr/

Γεράσιμος Δελακάς. Ζωντανός θρύλος της Νέας Υόρκης.Ο Ελληνας που «ένωσε» το Μανχάταν στο κιόσκι του

Οι κάτοικοι του Μανχάταν, όπου βρίσκεται το περίπτερό του, τον χαρακτηρίζουν «είδωλο της Νέας Υόρκης». Στο Ιστ Βίλατζ, εδώ και 27χρόνια, ο ομογενής Γεράσιμος Δελακάς, ή αλλιώς Jerry Delakas, εξυπηρετεί τους Νεοϋορκέζους, αποτελώντας ζωντανό «κύτταρο» της περιοχής.

Ο Γ. Δελακάς εξυπηρετεί τους κατοίκους του Ιστ Βίλατζ για 27 χρόνια. Αν και ο δήμος κατέβασε τα ρολά στην επιχείρησή του, οι κάτοικοι της περιοχής άφηναν μηνύματα αγάπης και συμπαράστασης. Ωστόσο, η περιπέτεια είχε αίσιο τέλος για τον 64χρονο, ο οποίος έγραψε στο περίπτερό του τη λέξη νίκη (victory).

Οταν ο 64χρονος Κεφαλονίτης ξεκινούσε από το νησί του στις αρχές τις δεκαετίας του '70 αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στις ΗΠΑ, σίγουρα δεν φανταζόταν ότι 40 χρόνια αργότερα τα ΜΜΕ της Νέας Υόρκης θα φιλοξενούσαν την ιστορία του ή ότι οι κάτοικοί της θα έδιναν αγώνα μέσω Διαδικτύου για να τον βοηθήσουν. Μάλιστα, η ζωή του Ελληνα μετανάστη έγινε μέχρι και ντοκιμαντέρ, στο οποίο παρουσιάζεται η μάχη που έδωσε προκειμένου να σώσει την επιχείρησή του, έχοντας πάντα στο πλευρό του τους κατοίκους της περιοχής. Τελικά η περιπέτειά του είχε αίσιο τέλος.

Η ιστορία του Τζέρι ξεκίνησε όταν ο ιδιοκτήτης του περιπτέρου στο οποίο εργάζεται από το 1987 απεβίωσε. Μέχρι τότε η άδεια λειτουργίας της επιχείρησης δεν είχε εκδοθεί ποτέ στο όνομα του 64χρονου. Δούλευε στη «γωνιά» του, υπό ένα καθεστώς άτυπης ενοικίασης, αφού αυτή ήταν η επιθυμία των εκάστοτε ιδιοκτητών, που ανήκαν στην ίδια οικογένεια.

Το 2006 απεβίωσε η Κάθριν Ασλεϊ, νόμιμη κάτοχος της άδειας του περιπτέρου, η οποία είχε αναφέρει στη διαθήκη την επιθυμία της να συνεχίσει ο Τζέρι τη λειτουργία της επιχείρησης. Ο σύζυγός της Σέλντον, στον οποίο μεταβιβάστηκε η άδεια, σεβάστηκε αυτή την επιθυμία, με αποτέλεσμα ο Τζέρι να βρίσκεται καθημερινά στο πόστο του. Ομως όταν πέθανε και εκείνος, πριν από περίπου ένα χρόνο, ο δήμος της Νέας Υόρκης δεν μετέφερε την κυριότητα της άδειας στον 64χρονο ομογενή. Τότε ξεκίνησε η περιπέτεια του.

Από την πρώτη στιγμή όμως είχε την υποστήριξη των κάτοικων της περιοχής. Λίγες ημέρες πριν από τα περασμένα Χριστούγεννα, ο 64χρονος βρήκε το περίπτερό του κλειδωμένο από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου. Αμέσως ξεκίνησε μια δυναμική κινητοποίηση μέσω Facebook, όπου οι κάτοικοι της περιοχής ζητούσαν να επιστρέψει στη δουλειά ο αγαπημένος τους περιπτεράς. Ενώ το μαγαζί παρέμενε κλειστό, εκατοντάδες υποστηρικτές δήλωναν τη στήριξή τους στον Τζέρι, αφήνοντας στα κλειστά ρολά του μηνύματα αγάπης και συμπαράστασης.

«Νενικήκαμεν».

Προ ημερών, οι φίλοι και οι υποστηρικτές του Τζέρι βρήκαν την ευκαιρία στο περιθώριο μιας εκδήλωσης να συναντήσουν τον νέο δήμαρχο της Νέας Υόρκης Μπιλ Ντε Μπλάζιο και να του μιλήσουν για το πρόβλημα του Ελληνα ομογενούς. Εκείνος φαίνεται ότι είδε με συμπάθεια την υπόθεση και έτσι ο 64χρονος έλαβε τελικά την άδεια, με την προϋπόθεση να καταβάλει 9.000 δολάρια μέσα στους επόμενους εννέα μήνες. «Νενικήκαμεν» λέει στο «Εθνος της Κυριακής» ο Γεράσιμος Δελακάς. «Το περίπτερο είναι το σπίτι μου. Σε αυτή εδώ τη γωνία της Νέας Υόρκης έχω ζήσει 27 ολόκληρα χρόνια. Μόνος μου δουλεύω κάθε μέρα. Από τις 7 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ. Οι ιδιοκτήτες ήταν φίλοι μου και τους έδινα κάθε εβδομάδα 75 δολάρια από τα κέρδη μου. Ηταν «χρυσοί» άνθρωποι και ήθελαν να συνεχίσω τη δουλειά. Είμαι ευχαριστημένος με την απόφαση του δημάρχου. Δεν με απασχολούν τα χρήματα. Θα τα καταφέρω. Οφείλω τα πάντα στους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι από την πρώτη στιγμή με υποστήριξαν. Με αγαπάνε γιατί τους είπα την αλήθεια. Αισθάνομαι δικαιωμένος και τους ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου», καταλήγει.

Κάποιες φορές μου λείπει η Ελλάδα, αλλά... «πέρασα όμορφα χρόνια εδώ»

Μόλις 24 ετών, ο νεαρός Γεράσιμος κατέφθασε στη Νέα Υόρκη ακολουθώντας τα βήματα του παππού του. Από ένα μικρό χωριό της Κεφαλονιάς όπου γεννήθηκε αποφάσισε να μπαρκάρει, όμως το πλοίο έπαθε βλάβη και έτσι έφυγε. Από τη Βοστόνη βρέθηκε στη Νέα Υόρκη. «Οι γονείς μου ήταν αγρότες. Δούλευα από 12 χρονών σε εστιατόρια, όμως οι εποχές ήταν δύσκολες και έπρεπε να επιβιώσω. Αναζήτησα την τύχη μου στην Αμερική. Αν και δεν είχα φύγει ποτέ από το νησί μου, δεν με τρόμαξε η μεγαλούπολη. Δούλεψα για έξι μήνες σαν λαντζέρης και μετά πούλαγα εφημερίδες, τσιγάρα και περιοδικά. Κατάφερα λίγα χρόνια μετά να ανοίξω ένα μαγαζί με παγωτά και εφημερίδες, το οποίο πούλησα δέκα χρόνια αργότερα. Από τότε νοίκιαζα το περίπτερο στο Αστορ Πλέις» επισημαίνει ο 64χρονος. Δηλώνει ικανοποιημένος από την πορεία του στην Αμερική, όπου ζει με τον αδελφό του, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Τελευταία φορά που επισκέφθηκε την πατρίδα ήταν το 2002 όταν πέθανε η μητέρα του. «Η Ελλάδα μου λείπει κάποιες φορές. Ομως πάντα δούλευα και δεν ερχόμουν συχνά. Ευτυχώς η ζωή μου στη Νέα Υόρκη ήταν καλή, δεν έχω παράπονο», τονίζει.

Ο διάσημος πλέον Τζέρι Ντελάκας, με τα άσπρα μαλλιά και την τραγιάσκα, ευχαριστεί με τα σπαστά του Αγγλικά τους κατοίκους του Μανχάταν που τον βοήθησαν. Η ατμόσφαιρα σε αυτή τη γωνιά της Νέας Υόρκης έχει αλλάξει. «Είμαστε όλοι χαρούμενοι που η περιπέτειά μου είχε αίσιο τέλος. Οι φίλοι βρέθηκαν στο πλευρό μου από την πρώτη στιγμή και όταν μάθαμε τα καλά νέα ενθουσιαστήκαμε», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Καθημερινά χιλιάδες αγχωμένοι Νεοϋορκέζοι περνούν από το περίπτερό του. Πελάτες ή μη όλοι αγαπούν τον Ελληνα με την ιδιαίτερη φυσιογνωμία και τη μεγάλη καρδιά.

«Περνούσα πολύ συχνά από το περίπτερο του Τζέρι στο παρελθόν αφού μένω κοντά, αλλά ουσιαστικά η φίλη μου Μπερναντέτ Ο' Ράιλι μου τον γνώρισε. Εκείνη δημιούργησε τη σελίδα του Τζέρι στο Facebook και εγώ τη βοήθησα να τη διαχειρίζεται κατά τη διάρκεια του αγώνα συμπαράστασης που δίναμε» λέει η Σέρι Φελ, μία από τους πολλούς υποστηρικτές του. «Το ότι το περίπτερο άνοιξε πάλι μας κάνει να νιώθουμε ότι γύρισε ένας φίλος μας. Αλλωστε ο Τζέρι είναι φίλος μας», καταλήγει...

www.ethnos.gr

1,2 δις ευρώ χάνονται κάθε χρόνο από εισφοροδιαφυγή. Ο διοικητής Ροβέρτος Σπυρόπουλος, ωσεί παρόν στο ναυάγιο του ΙΚΑ. «Κραχ» έχει προκληθεί στο ΙΚΑ, με το Ταμείο να αποτελεί τον μεγάλο ασθενή του ασφαλιστικού συστήματος.

Οι εύθραυστες ισορροπίες στο κυβερνητικό σχήμα φαίνεται πως αποτελούν τροχοπέδη για την προώθηση αλλαγών στη διοίκηση. Παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες του διοικητή για επιτάχυνση των διαδικασιών έκδοσης των συντάξεων, για την έκδοση της... πολυπόθητης απόφασης μπορεί να χρειαστούν έως και δύο έτη.

Η κατάσταση είναι οριακή και είναι χαρακτηριστικό πως ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της χώρας «χρωστά» πάνω από 70.000 κύριες συντάξεις, ενώ αναζητά ακόμα και δανεικά για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Στο «μάτι του κυκλώνα» έχει βρεθεί ο διοικητής του ΙΚΑ Ροβέρτος Σπυρόπουλος, ο οποίος δέχεται πυρά για τις καθυστερήσεις στη λήψη μέτρων εξυγίανσης του Ταμείου. Στο υπουργείο Εργασίας έχει σημάνει συναγερμός, καθώς τα οικονομικά του φορέα ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί και αυτό μπορεί να επηρεάσει ολόκληρο το ασφαλιστικό σύστημα.

Η δυσαρέσκεια είναι διάχυτη και οι παροικούντες την οδό Σταδίου (όπου στεγάζεται το υπουργείο) κάνουν λόγο για ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στις κατά καιρούς συσκέψεις που γίνονται για το ΙΚΑ. Στελέχη επισημαίνουν πως ο εκσυγχρονισμός του Ταμείου αποτελεί μονόδρομο, ωστόσο δεν φαίνεται να γίνονται τα απαιτούμενα βήματα στο Ταμείο παρά τις κατά καιρούς «συστάσεις».

Ενδεικτικό του πόσο έχει βαρύνει το κλίμα είναι πως το φθινόπωρο χρειάστηκε να παρέμβει ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης για να εφαρμοστούν διατάξεις της νομοθεσίας που έμεναν στα χαρτιά.

Πρακτικά ακόμα και για το αυτονόητο -δηλαδή την εφαρμογή της νομοθεσίας- χρειάστηκε να υπάρξει κινητοποίηση και να σταλεί επίσημο έγγραφο με το οποίο καθορίστηκε αυστηρό χρονοδιάγραμμα για τους ελέγχους (το θέμα αυτό είχε αναδείξει το «Εθνος» με δημοσίευμά του).

Αγώνας δρόμου

Οπως έγινε τότε γνωστό, επί της ουσίας δεν πραγματοποιούνταν ενδελεχής έλεγχος ανάμεσα στις ασφαλιστικές εισφορές που δηλώνονταν στα χαρτιά και σε αυτές που τελικά εισπράττονταν. Ετσι μία επιχείρηση μπορούσε να δηλώνει απλά τα χρήματα που οφείλει στο ΙΚΑ χωρίς τελικά να τα καταβάλλει. Γεγονός το οποίο πρέπει να αποτελεί... ελληνική πρωτοτυπία!

Μετά την παρέμβαση αυτή ξεκίνησαν οι έλεγχοι και τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά για το «κόλπο γκρόσο» που είχε στηθεί στην πλάτη του ΙΚΑ. Από τους πρώτους ελέγχους προκύπτει πως ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της χώρας είχε ετήσιες απώλειες κοντά στο 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ, τη στιγμή μάλιστα που αναζητά απεγνωσμένα ζεστό χρήμα. Γι΄ αυτό και τώρα διεξάγεται αγώνας δρόμου για να μαζευτούν όσο περισσότερα χρήματα γίνεται και να καλυφθούν παραλείψεις του παρελθόντος.

Πρόκειται μόνο για ένα από τα πολλά περιστατικά που έχουν δημιουργήσει έντονο προβληματισμό στο υπουργείο Εργασίας, με τον διοικητή του Ταμείου να βρίσκεται στο κέντρο του «κάδρου».

Ωστόσο, οι εύθραυστες ισορροπίες στο κυβερνητικό σχήμα φαίνεται πως αποτελούν τροχοπέδη για την προώθηση αλλαγών στη διοίκηση. Σημειώνεται πως ο Ρ. Σπυρόπουλος είναι σημαντικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα μέχρι πρότινος κατείχε τη νευραλγική θέση του γενικού διευθυντή του κόμματος.

Σε ελεύθερη πτώση έχουν βρεθεί τα τελευταία χρόνια και τα έσοδα του ΙΚΑ, τα οποία σε σχέση με το 2008 υπολογίζεται πως έχουν υποχωρήσει σε ποσοστό 35%.

Χρειάστηκε μία σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων (όπως η καθιέρωση αυστηρότατων προστίμων για τη μαύρη εργασία), ώστε να υπάρξει τελικά βελτίωση το τελευταίο τρίμηνο του 2013 (χωρίς αυτό να μπορεί να καλύψει το αρνητικό ισοζύγιο των προηγούμενων ετών).

Το οικονομικό αδιέξοδο επιτείνεται και από το ότι η νέα ρύθμιση οφειλών δεν περπατά και χιλιάδες επιχειρήσεις εξακολουθούν να αγνοούν τις ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις.

Ενδεικτικό του ναυαγίου της ρύθμισης είναι πως μόνο 35.000 από τους 300.000 οφειλέτες έχουν περάσει από το Ταμείο για να τακτοποιήσουν τις οφειλές τους (ενώ οι υπόλοιποι απλώς... αγνοούνται).

Την ίδια στιγμή ποικίλα σχόλια προκαλούν κατά καιρούς οι αποκαλύψεις για τα τρικ που αξιοποιούν οι «μπαταχτσήδες», για να εκμεταλλευτούν προς όφελός τους ρυθμίσεις χρεών.

Μία από τις... δημοφιλείς πρωτοβουλίες των κακοπληρωτών είναι να μπαίνουν σε ρύθμιση, ώστε να πάρουν ασφαλιστική ενημερότητα και στη συνέχεια να μην ξαναπερνούν από το Ταμείο.

Η ασυδοσία αυτή οφείλεται σε σημαντικό βαθμό και στο ότι για μεγάλο διάστημα η πλειονότητα των κακοπληρωτών κατάφερνε εντέχνως να αποφεύγει τις κυρώσεις.

Πλέον εκτιμάται πως ένα μεγάλο μέρος των οφειλών δεν μπορεί να εισπραχθεί, καθώς πρόκειται για επιχειρήσεις που στην πορεία έβαλαν λουκέτο ή κήρυξαν πτώχευση.

Τελικά για να κλείσουν αυτά τα «παράθυρα» και να βρεθούν όσοι χρωστούν, τον Σεπτέμβριο δημιουργήθηκε ένα ενιαίο κέντρο είσπραξης οφειλών (ΚΕΑΟ).

Οσοι χρωστούν ενημερώνονται πως πρέπει να τακτοποιήσουν τα χρέη τους, καθώς στην αντίθετη περίπτωση θα βρεθούν αντιμέτωποι με μέτρα αναγκαστικής είσπραξης (δηλαδή με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς).

Το Ταμείο χρωστάει 70.000 συντάξεις, αυτοκαταστροφική πολιτική με τις επικουρικές

Χαρακτηριστικό της κρισιμότητας της κατάστασης είναι πως πέρσι το μεγαλύτερο Ταμείο της χώρας έκλεισε τη χρονιά με «μαύρη τρύπα» που προσεγγίζει τα 600 εκατομμύρια ευρώ. Για να καλυφθούν οι τρέχουσες υποχρεώσεις (με κυριότερη την καταβολή των συντάξεων) ο ασφαλιστικός φορέας εφαρμόζει τα τελευταία χρόνια ακόμα και την... πρωτότυπη λύση του εσωτερικού δανεισμού.

Δηλαδή δανείζεται κάθε μήνα ένα ποσό από τους φορείς επικουρικής ασφάλισης, ώστε να μη χρειαστεί να αναζητήσει πρόσθετη οικονομική ενίσχυση.

Με τον τρόπο αυτό απλώς... μεταθέτει το πρόβλημα στα επικουρικά ταμεία, των οποίων ωστόσο η χρηματοδότηση δεν είναι εγγυημένη, και επομένως αν βρεθούν σε οικονομικό αδιέξοδο θα αναγκαστούν να παρέμβουν στις συντάξεις.

Η πραγματική έκταση του οικονομικού αδιέξοδου του ΙΚΑ αναμένεται να αποκαλυφθεί φέτος, με δεδομένο πως έρχεται μείωση των εισφορών κατά 3,9 ποσοστιαίες μονάδες. Ωστόσο παρά το ότι το μέτρο είναι γνωστό και αποτελεί μνημονιακή μας υποχρέωση, φαίνεται πως ακόμα δεν έχει γίνει η απαιτούμενη προετοιμασία.

Ουσιαστικά η διοίκηση του ταμείου θα πρέπει να βρει τρόπο για να καλυφθεί αυτό το χρηματοδοτικό κενό, ώστε να μη «μεταφερθεί» στις συντάξεις, με δεδομένο πως δεν υπάρχουν περιθώρια πρόσθετης χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό.

«Μπλακ άουτ»

Στο μεταξύ «μπλακ άουτ» έχει προκαλέσει στις υπηρεσίες του ΙΚΑ η συσσώρευση των αιτήσεων συνταξιοδότησης, με τις καθυστερήσεις να φτάνουν ακόμα και τα δύο έτη. Παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες του διοικητή Ρ. Σπυρόπουλου για επιτάχυνση των διαδικασιών έκδοσης των συντάξεων, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη για τους χιλιάδες ασφαλισμένους που έχουν καταθέσει τα χαρτιά τους.

Υπολογίζεται πως 70.000 ασφαλισμένοι είναι στην αναμονή για την έκδοση κύριας σύνταξης. Για την έκδοση της... πολυπόθητης απόφασης μπορεί να χρειαστούν έως και δύο έτη, με μεγάλους χαμένους όσους έχουν διαδοχική ασφάλιση (καθώς η επικοινωνία μεταξύ των ταμείων αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση). Πάντως οι καθυστερήσεις αυτές δίνουν οικονομική «ανάσα» στο ταμείο, καθώς για την άμεση καταβολή όλων αυτών των συντάξεων θα απαιτούνταν 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ! Σε μια τέτοια περίπτωση ο προϋπολογισμός του μεγαλύτερου ταμείου της χώρας θα τινασσόταν στον αέρα και θα αναζητούνταν για ακόμα μια φορά σανίδα σωτηρίας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Ουσιαστικά στο μεγαλύτερο ταμείο της χώρας υπάρχει μία... άτυπη στάση πληρωμών, με τους υποψήφιους συνταξιούχους να καλούνται δια της πλαγίας οδού να... χρηματοδοτήσουν το σύστημα.

Την ίδια στιγμή με αργό ρυθμό προχωρούν οι έλεγχοι για τη δράση επιτηδείων στο ταμείο και τα αποτελέσματα κάθε άλλο παρά ικανοποιητικά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Οι αποκαλύψεις για το ΙΚΑ Καλλιθέας δεν είχαν ιδιαίτερη συνέχεια σε άλλα υποκαταστήματα, ενώ ακόμα και η αναζήτηση συντάξεων που χορηγήθηκαν σε μη δικαιούχους (π.χ. νεκρούς) αποδεικνύεται πως θα πάρει πολύ περισσότερο χρόνο από ό,τι αρχικά αναμενόταν.

Επομένως η απόδοση ευθυνών θα καθυστερήσει και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην «επιστρέψουν» στο ταμείο χρήματα που είχαν παρανόμως εισπραχθεί (κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει ένεση ρευστότητας).

www.ethnos.gr

Ερώτηση στη Βουλή για τη Σιδηροδρομική Εγνατία, από μη Ηπειρώτες βουλευτές! Ας κάνουμε κι εμείς κάτι για την ανάδειξη και προώθηση του θέματος.

Ένα σημαντικό ζήτημα, όπως είναι αυτό της Σιδηροδρομικής Εγνατίας έφεραν, με ερώτηση τους στην βουλή, οι βουλευτές της «Δημοκρατικής Αριστεράς» Νίκη Φούντα βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας και η Μαρία Γιαννακάκη βουλευτής της Β΄ Πειραιά. 

Το θέμα είναι ότι οι δικοί μας φορείς, (βουλευτές, Περιφέρεια και ΠΕΔ), δεν πήραν χαμπάρι το όλο θέμα, το οποίο στην Ε.Ε. θεωρείται ως έργο άμεσης προτεραιότητας και έχει μάλιστα εξασφαλισμένους πόρους χρηματοδότησης. Για να δούμε τι θα πράξουν τώρα που το έμαθαν;

 Αναλυτικά στην Ερώτηση που κατέθεσαν, αναφέρουν τα εξής:

 "Τα προηγούμενα χρόνια υπήρξε μεγάλη υποχώρηση του μεριδίου αγοράς των σιδηροδρομικών επιβατικών και εμπορευματικών μεταφορών, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στην Ελλάδα. Προσφάτως, η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ενέκρινε τη συμφωνία που επετεύχθη μετά πολύμηνες διαπραγματεύσεις με το Συμβούλιο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στον «Κανονισμό για την Αναθεώρηση των Διευρωπαϊκών Δικτύων Μεταφορών». Αναφορικά με την Ελλάδα, η γεωγραφική της τοποθεσία την καθιστά σημαντικό κόμβο για την Ευρώπη και μεταξύ άλλων δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο Έργο Προτεραιότητας 22, δηλαδή τη«Σιδηροδρομική Εγνατία» (Ηγουμενίτσα - Ιωάννινα - Καλαμπάκα - Σιάτιστα - Κοζάνη - Θεσσαλονίκη - Αμφίπολη - Καβάλα - Νέα Καρβάλη - Τοξότες) μαζί με τον κάθετο άξονα Αντίρριο-Ηγουμενίτσα. Στο πλαίσιο αυτό, ο χρηματοδοτικός μηχανισμός Διευκόλυνση «Συνδέοντας την Ευρώπη (ConnectingEuropeFacility) εισάγεται από την

Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως εργαλείο προτεραιοποίησης της χρηματοδότησης συγκεκριμένων διαδρόμων μεταφορικής υποδομής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδιαιτέρως των σιδηροδρομικών υποδομών. Η «Σιδηροδρομική Εγνατία» έχει ενταχθεί στο Παράρτημα του Κανονισμού ως προτεραιότητα προς χρηματοδότηση. Η διαδικασία χρηματοδότησης είναι ανταγωνιστική, κάτι που σημαίνει ότι η χρηματοδότηση εξασφαλίζεται για τις βέλτιστες εκ των προτάσεων που υποβάλλουν τα κράτη-μέλη και όχι για το σύνολο αυτών. Τα χρηματικά κονδύλια για την εκτέλεση της Διευκόλυνσης «Συνδέοντας την Ευρώπη» για την περίοδο 2014-2020 παρέχονται εν μέρει από το Ταμείο Συνοχής σε κράτη-μέλη επιλέξιμα για χρηματοδότηση, ενώ οι υπόλοιπες κεφαλαιακές ανάγκες καλύπτονται από το νεοσυσταθέν «Χρεωστικό Μέσο», το οποίο εκδίδει εγγυημένα ομόλογα έργων, με στόχο την υπερκέραση του προβλήματος δανειοδότησης κρατών-μελών για την εκτέλεση του συγκεκριμένου έργο. Ωστόσο, οι όροι χρηματοδότησης και τα αντίστοιχα ποσά συνοδεύονται από αυστηρές δεσμεύσεις, επιδεικνύοντας εμμέσως την κυριαρχούσα στην ευρωζώνη άποψη περί περιορισμένων εθνικών ή κοινοτικών δαπανών και επενδύσεων. Επειδή είναι αναγκαιότητα η διεύρυνση των σιδηροδρομικών διασυνδέσεων να αποτελέσει εθνικό στόχο και να εκσυγχρονιστούν οι απολύτως υποβαθμισμένες υπάρχουσες υποδομές, 

Eρωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

- Θα αποτελέσει το έργο της «Σιδηροδρομικής Εγνατίας» προτεραιότητα για τα Υπουργεία και πώς αυτό αποτυπώνεται στο σχεδιασμό για τη νέα προγραμματική περίοδο;

- Ποιες πρωτοβουλίες θα αναλάβουν, και στο πλαίσιο της Προεδρίας, για την ενίσχυση των δημοσιονομικών διατάξεων του Κανονισμού και κυρίως ώστε να ενισχυθούν από τη Διευκόλυνση «Συνδέοντας την Ευρώπη» τα δίκτυα τα οποία θα έχουν μεγαλύτερα δυσκολία να προσελκύσουν περαιτέρω πόρους, όπως το ελληνικό δίκτυο;

- Ποιες οι ενέργειες ώστε να επωφεληθεί εγκαίρως το έργο της «Σιδηροδρομικής Εγνατίας» από την ανταγωνιστική διαδικασία που βασίζεται στην επιλογή των βέλτιστων προτάσεων;".

www.epirusgate.blogspot.gr

«'Εγδαραν» οικονομικά όλα τα κοινωνικά στρώματα.

Εδραιώνεται σταδιακά η πεποίθηση σε όλο και ευρύτερα τμήματα του ελληνικού λαού ότι στις ευρωεκλογές του Μαΐου -υπό την προϋπόθεση ότι αυτές θα διεξαχθούν σε κλίμα ομαλότητας- είναι ελάχιστες οι πιθανότητες πλέον να αναδειχθεί πρώτο κόμμα η ΝΔ. Κάθε οικονομικό στοιχείο για την πορεία της χώρας που δημοσιοποιείται αποτελεί και νέο πλήγμα για την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Δεν υπάρχει κοινωνικό στρώμα που να μην έχει επιδεινωθεί δραματικά η οικονομική του κατάσταση από το 2010 μέχρι σήμερα εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής που άσκησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ - ΝΔ υπό τον Λουκά Παπαδήμο και τέλος της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ υπό τους Σαμαρά - Βενιζέλο. Ο φόρος εισοδήματος κατά τη μνημονιακή τετραετία 2010-2013 για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους αυξήθηκε υπέρμετρα, έως και... 700% (!) όπως τονίζει το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής. Οι...

συνήθως φοροδιαφεύγοντες ελεύθεροι επαγγελματίες θα πληρώσουν έως και... 900% (!) περισσότερους φόρους σήμερα από όσους προ τετραετίας. Το συνολικό ποσό που πληρώνουν όσοι Έλληνες έχουν σπίτι, οικόπεδο ή χωράφι αυξήθηκε... 700%! Ο ΦΠΑ αυξήθηκε τέσσερις φορές από το 2010, ενώ ο φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης αυξήθηκε κατά 450% (!) με αποτέλεσμα να παγώνει όλη η Ελλάδα γιατί σχεδόν καμία οικογένεια ή πολυκατοικία δεν είναι πλέον σε θέση να πληρώσει το πετρέλαιο για να ανάψει καλοριφέρ.

Πάνω από 900.000 Έλληνες έμειναν άνεργοι -επιπλέον των 400.000 που προϋπήρχαν της κρίσης- στα τέσσερα χρόνια της μνημονιακής πολιτικής. Μετά από όλα τα προαναφερθέντα «επιτεύγματα», πρέπει να έχει κανείς πολιτικό θράσος για να ζητάει την ψήφο αυτών που κατέστρεψε με την πολιτική του και να πάσχει από πολιτική αφέλεια, αν επιπλέον νομίζει ότι ο λαός θα του τη δώσει. Φτάσαμε στο σημείο η 14η στους παλιούς 15 της ΕΕ από πλευράς πλούτου (μόνο η Πορτογαλία ήταν φτωχότερη από την Ελλάδα) να έχει πλέον υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές από τον μέσο όρο της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Ο ΦΠΑ είναι 23% στη χώρα μας, όταν ο μέσος όρος του στην Ευρωζώνη είναι 20,45% και στην ΕΕ των «28» είναι 21,52%. Ο υψηλότερος συντελεστής φορολόγησης φυσικών προσώπων είναι 46% στην Ελλάδα, ενώ στην ΕΕ είναι... δέκα (!) εκατοστιαίες μονάδες μικρότερος κατά μέσο όρο (36,66%) και στην Ευρωζώνη αρκετά χαμηλότερος (44,52%) πάντα κατά την έκθεση του προϋπολογισμού της Βουλής. Ακόμη τραγικότερο είναι το γεγονός ότι αυτό το ανελέητο φορολογικό «γδάρσιμο» των Ελλήνων, πρωτοφανές σε παγκόσμιο επίπεδο, λαμβάνει χώρα όχι σε περίοδο ευημερίας, αλλά σε περίοδο κατάρρευσης των εισοδημάτων του ελληνικού πληθυσμού και ταυτόχρονα συντελείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Κατά την εξαετία 2007-2012, το πραγματικό ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών καταβαραθρώθηκε σε ποσοστό 35,4%, ενώ στην Ισπανία και την Ιταλία μειώθηκε κατά πολύ λιγότερο, κατά 11% - ακριβέστερα κατά 11,3% στην Ισπανία και κατά 10,9% στην Ιταλία. Ασύγκριτα λιγότερο μειώθηκε το εισόδημα των νοικοκυριών στις δύο άλλες χώρες που τελούν υπό μνημονιακό καθεστώς - μόνο 5,3% στην Πορτογαλία και 6,2% στην Ιρλανδία, έξι φορές λιγότερο! Είναι να μειώνεται το διαθέσιμο εισόδημα του πληθυσμού κατά το 35% και η κυβέρνηση να αυξάνει τη φορολογία εισοδήματος κατά... 700% και 900%, να διπλασιάζει σχεδόν τον βασικό συντελεστή του ΦΠΑ από το 11% στο 23% και επιπροσθέτως να υποχρεώνει τους Έλληνες να πληρώσουν και εφτά φορές περισσότερους φόρους συνολικά (από 500 εκατομμύρια το 2009 σε 3,5 δισεκατομμύρια το 2013) για τα ακίνητα που κατέχουν; Ας μη νομίσει δε κανείς ότι αυτή η τάση συρρίκνωσης του διαθέσιμου εισοδήματος των Ελλήνων ανακόπηκε. Κάθε άλλο.

Συνολικά στοιχεία για το 2013 δεν υπάρχουν ακόμη, αλλά βάσει των δεδομένων για το τρίτο τρίμηνο του 2013 που ανακοίνωσε τη Δευτέρα η στατιστική υπηρεσία της χώρας μας, η ΕΛΣΤΑΤ, το διαθέσιμο εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών συρρικνώθηκε κατά 8% σε σύγκριση με το τρίτο τρίμηνο του 2012. Η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών μας μειώθηκε το ίδιο τρίμηνο σε σχέση με το αντίστοιχο του 2012 κατά 10,2%. Πώς θα ζήσουν τα μαγαζιά, αν μειώνεται συνεχώς ο τζίρος τους; Σε ποιον θα πουλάνε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους οι επιχειρήσεις, αν οι Έλληνες έχουν όλο και λιγότερα λεφτά για ξόδεμα; Πού θα δουλεύουν τελικά οι εργαζόμενοι; Αυτή την τρομερής έκτασης κοινωνική καταστροφή ονομάζει... «success story» η κυβέρνηση! Ζητάει και την ψήφο του λαού από πάνω ως... επιβράβευση! Δύσκολο, νομίζουμε, να την πάρει. Ίδωμεν...

του Γιώργου Δελαστίκ

www.ethnos.gr

Εθνικό συμφέρον, ανεργία και μαυρογιαλουρισμός

Τι είναι άραγε το εθνικό συμφέρον για το οποίο όλοι μιλούν; Ένα κοινωνικό πλαίσιο δράσης που ενδυναμώνει την κοινωνική συνοχή, διαμορφώνοντας μια ισχυρή διαπραγματευτική ταυτότητα της Ελλάδας στις διεθνείς πολιτικές, ή το συμφέρον του Μαυρογιαλούρου, ο οποίος εμπορεύεται κοινωνικά αγαθά με αντάλλαγμα την ψήφο στο εσωτερικό, ενώ «πουλά» σταθερότητα και ευκαιρίες στο εξωτερικό, μέσω της εκποίησης της δημόσιας και απαξίωσης της ιδιωτικής περιουσίας;

Τι είναι σήμερα η ανεργία στην Ελλάδα; Ο κλασικός μηχανισμός «επιστράτευσης», που δομεί τον... περίφημο εφεδρικό στρατό εργασίας, ο οποίος ρυθμίζει την κεφαλαιοκρατική απόδοση (αποτελεσματικότητα του μηχανισμού παραγωγής κέρδους), ή η έκφραση ενός διαλυμένου στρατού από απελπισμένους, ψυχικά αποκαμωμένους και αφοπλισμένους που αναζητούν ένα θαύμα, την ελπίδα για μια «θέση στον ήλιο», μια κάποια θέση εργασίας;

Ποιος είναι σήμερα ο Μαυρογιαλούρος; Αυτός που ήταν πάντα! Και πώς συνδέεται το εθνικό συμφέρον με την ανεργία και τον μαυρογιαλουρισμό; Δυστυχώς με έναν σαφώς πιο ανήθικο και πιο απολιτικό τρόπο από πριν. Το εθνικό συμφέρον ιδιωτικοποιείται ως ιδεολόγημα, η ανεργία περνά εξ ολοκλήρου στην αρμοδιότητα και εντάσσεται στην τεχνική του μαυρογιαλουρισμού και ο Μαυρογιαλούρος μας είναι πλέον ο μοναδικός παράγοντας που θα μπορούσε, υπερβαίνοντας μυθικά, το καθεστώς της κυκλικής και διαρθρωτικής ανεργίας να συνδέσει το ιδιωτικοποιημένο εθνικό συμφέρον με την ανεργία ως εξατομικευμένο πρόβλημα!

Πώς θα λύσει λοιπόν ο Μαυρογιαλούρος μας το μέγα πρόβλημα της ανεργίας; Επικαλούμενος ένα απολύτως αόριστο και απολιτικό εθνικό συμφέρον που αναφέρεται στον «εθνικό στόχο» του πρωτογενούς πλεονάσματος! Μετά το ευρώ μετατράπηκε σε φετίχ το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο στην συγκυρία (ύφεση) της ελληνικής εθνικής οικονομίας συμβάλει προφανώς στην δραματική μεγέθυνση της κυκλικής ανεργίας (: μείωση του εσωτερικού προϊόντος και επιβράδυνση της παραγωγής με ελάττωση των αναγκών της οικονομίας για απασχόληση εργασίας παρά την μείωση των μισθών).

Τι σου λέει ο Μαυρογιαλούρος; Ένα μέρος του πλεονάσματος που προέκυψε λογιστικά, κυρίως δια της μερικής στάσης ή μετάθεσης πληρωμών, αφού πρώτα περάσει από την διύλιση της ελεεινής αναθεωρημένης δανειακής σύμβασης με τους επίσημους δανειστές της χώρας, θα κατευθυνθεί για την ενίσχυση της απασχόλησης. Πρακτικά σου λέει: αφαιρώ το 25-30% του εθνικού μου προϊόντος από την διαδικασία της επένδυσης που δημιουργεί θέσεις εργασίας για να επιστρέψω ίσως τα επόμενα δύο-τρία χρόνια το 1% περίπου, στοχευόμενα και καθαρά ωστόσο, για την ενίσχυση της απασχόλησης! Αυτό αγαπητοί φίλοι είναι το ποσοστό του Μαυρογιαλούρου! Έτσι κάνει ασφαλώς «πολιτική» αποκλειστικά ο Μαυρογιαλούρος, ο πολιτικάντης και όχι ο πολιτικός. Έτσι απλώς κλείνεις το μάτι σε κάποιους απελπισμένους και αγανακτισμένους πελάτες σου, ενώ διαστρέφεις εντελώς το πρόβλημα της ανεργίας στην χώρα σου. Είσαι δε τόσο απατεώνας που κλέβεις ακόμη και στο «ζύγι» της σχέσης «θέση απασχόλησης- επένδυση». Πού θα βρεις τα 5 περίπου δισεκατομμύρια επενδυτικού κεφαλαίου που απαιτούνται ως προϋπόθεση - και ασφαλώς όχι συντήρηση - δημιουργίας 440.000 θέσεων που υπόσχεσαι; Έχει ο Θεός, αν και εσύ ισχυρίζεσαι πως λεφτά δεν υπάρχουν και δημόσιες επενδύσεις δεν επιθυμούμε, εκτός εάν πρόκειται να ενισχύσουμε τους φίλους μας νταβάδες, όπως θα έλεγε και ο Καραμανλής! Για να ικανοποιήσεις τις υποσχέσεις σου στο πλαίσιο της σημερινής ελληνικής οικονομίας, ξέρεις σε ποιό επίπεδο θα έπρεπε να κινηθούν οι μισθοί (στον δημόσιο ή/και ιδιωτικό τομέα); Μεταξύ 250 και 1200 ευρώ, σύμφωνα με τους δικούς μου λογαριασμούς - και με τα στοιχεία υψηλόβαθμου στελέχους της Τράπεζας της Ελλάδας - δίχως ασφαλώς να αντιμετωπίζεις καθόλου την διαθρωτική ανεργία και την κρίση στην λεγόμενη ανεργία τριβής που πλέον μεγεθύνεται δραματικά!

Επίτρεψέ μου, αναγνώστη μου, να μην επεκταθώ στην κριτική της πρακτικής του μαυρογιαλουρισμού. Έτσι δεν βγάζεις άκρη, ούτε προάγεται ο δημόσιος διάλογος στην υπόθεση. Το εθνικό συμφέρον πράγματι συνδέεται στενά με το ζήτημα της ανεργίας, στο βαθμό που περιθωριοποιηθεί ωστόσο ο  μαυρογιαλουρισμός. Λαμβάνοντος υπόψιν τα χαρακτηριστικά της ελληνικής εθνικής οικονομίας, η μοναδική λύση που υπάρχει στην συγκεκριμένη συγκυρία της κρίσης αποκαλείται κοινωνική οικονομία της αγοράς, και θα μπορούσε να δομηθεί στο πρότυπο της παραγωγικής ανασυγκρότησης της Δυτικής Γερμανίας (1947-1955).

Τι σημαίνει αυτό; Εκδημοκρατισμό και παραγωγική ανασυγκρότηση στη βάση ενός διπλού αναπτυξιακού μοντέλου: ευρωπαϊκών κυρίως foreign direct investments (FDI) [άμεσων ξένων επενδύσεων] στον βιομηχανικό κλάδο με υψηλό τεχνολογικό και οικολογικό στάτους και εξαγωγικό χαρακτήρα και θεσμική ανάπτυξη μιας ισχυρής κοινωνικής οικονομίας (: ανάμεσα στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα της οικονομίας, με δραστηριότητες που ορίζονται από «μη-κερδοσκοπικούς» σκοπούς και καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του τομέα των υπηρεσιών, της αγροτικής παραγωγής, των μεταφορών, όπως και σημαντικό μέρος της μεταποίησης). Απλώς σημειώστε πως με την ανάπτυξη του άγνωστου και αφάνταστα παρεξηγημένου κοινωνικού (μη- κρατικού, ασφαλώς) τομέα της οικονομίας θα είχες με λιγότερο από το μισό επενδυτικό κόστος τις ίδιες θέσεις εργασίας που ο Μαυρογιαλούρος υπόσχεται για την επόμενη διετία! Ασφαλώς, αυτό το διπλό αναπτυξιακό μοντέλο, εντασσόμενο θεσμικά σε ένα δεκαετές πρόγραμμα ανασυγκρότησης (Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης) θα απαιτούσε ρύθμιση του ελληνικού χρέους, ανάλογη με την Συμφωνία του Λονδίνου (1953) που διέγραψε ένα τεράστιο ποσόν από το γερμανικό χρέος και αναδιάρθρωσε το υπόλοιπο για εξυπηρέτηση μέχρι, παρακαλώ, τις μέρες μας (2010).

Ποιό είναι το πρόβλημα και δεν συζητάμε την λύση που προτείνω, πεισματικά τόσον καιρό; Πως αυτό προϋποθέτει προοδευτική αντίληψη της πολιτικής και αριστερή διακυβέρνηση, ή μήπως επειδή κατατείνει στον εξοβελισμό του Μαυρογιαλούρου και του λαϊκισμού από την πολιτικοοικονομική ελληνική πραγματικότητα; Τίποτα από αυτά, ίσως πεις: το ζήτημα είναι πως η ΕΕ δεν αλλάζει και εσύ τίποτε δεν μπορείς να περιμένεις από αυτήν. Αυτό «ακούγεται» με δυο τρόπους: «αυτή είναι η ΕΕ και σε όσους αρέσει, προσαρμόσου και «σκάσε» επιτέλους», ή «η ΕΕ είναι μια καπιταλιστική δομή που δεν αλλάζει». Και οι δυο απόψεις είναι δογματικές, χωρίς να πιστεύουν στην ικανότητα του παράγοντα να διαμορφώνει ισχυρές παρεμβάσεις στην διαδικασία της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Δεν βλέπουν καν την ΕΕ ως μια ρευστή διαδικασία, ως πολιτικό φαινόμενο σε εξέλιξη. Την αντιμετωπίζουν τελολογικά και σαν η ισχύς να προέρχεται μεταφυσικά από την γραφειοκρατία της και όχι από τον κάθε διακυβερνητικό παράγοντα (κυβέρνηση) ξεχωριστά και σε πολύ μικρότερο ασφαλώς βαθμό από το Ευρωκοινοβούλιο. Όσοι πιστεύουν πως η ΕΕ δεν μπορεί να αλλάξει, σε βαθμό μάλιστα διάλυσης και αντικατάστασής της από μια δημοκρατική πολιτικοοικονομική ευρωπαϊκή ένωση, προφανώς έχουν λόγους αυτή να μην αλλάξει! Αν υπήρχε το ενδεχόμενο η ΕΕ να αλλάξει θα έπρεπε να αλλάξουν οι ίδιοι που προπαγανδίζουν την αντιδραστική (αυτό δεν είναι λάθος) ακινησία της είτε από δεξιά, είτε από αριστερά!

Εάν δεν πιστεύεις πως η ΕΕ θα μπορούσε να αλλάξει μέχρι την αυτοκαταστροφή της, ενόψει μιας πολιτικής ένωσης, δια της πολιτικής αντιπαράθεσης στο εσωτερικό της, μεταξύ κυρίως της νέας αριστεράς και των νεο- συντηρητικών, είναι προφανές πως δύσκολα θα μπορούσες να δεχτείς την λύση που προτείνω ως διαθρωτική παρέμβαση για την αντιμετώπιση της ανεργίας στην Ελλάδα. Μόνον που λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχει άλλη πραγματιστική, κοινωνική λύση εντός του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής, σήμερα για την Ελλάδα. Ασφαλώς υπάρχει και η κομμουνιστική επανάσταση, η οποία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει καθολικά την ανεργία και όχι απλώς διαθρωτικά και κοινωνικά όπως προτείνω. Εγώ, προσωπικά, δεν θα είχα αντίρρηση, η ιστορία όμως νομίζω πως έχει. Και σε τέτοιες περιπτώσεις θα ήταν μάλλον επιπόλαιο να βάζεις εσύ προσωπικά τέλος στην ιστορία! Αυτό και αν καλλιεργεί ψευδο-συνείδηση!

Αντίθετα το μοντέλο που προτείνω είναι απολύτως πολιτικό και «συνεργάζεται» με την ιστορία, ανταποκρινόμενο μάλιστα απολύτως στις αναγκαιότητες που προκύπτουν από την πτώχευση του κράτους και την διευρυνόμενη χρεοκοπία του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας μας. Άφησε δε πως θα μπορούσε να διορθώσει σημαντικό μέρος του διαθρωτικού προβλήματος στην εσωτερική παραγωγή της χώρας και να εκδημοκρατίσει τις εργασιακές σχέσεις! Σημειώστε, για παράδειγμα, πως η συμμετοχή στις αποφάσεις της κοινωνικής επιχείρησης βασίζεται στην αρχή «ένα άτομο, μια ψήφος», ενώ δεν προϋποθέτει την κατοχή τίτλων ιδιοκτησίας.

Επομένως, η κοινωνική οικονομία αποτελεί μια ενεργητική παρέμβαση που εξελίσσεται στο πλαίσιο των αγορών και της κοινωνίας γενικότερα και που ανεξάρτητα από τη νομική υπόσταση των φορέων της σχετίζεται με την αρχή της δημοκρατικής οργάνωσης. Στηρίζεται, δηλαδή, σε μια ευρεία κοινωνική βάση, υιοθετεί συλλογικά κριτήρια κατανομής κερδών, αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σχέση αλληλεγγύης με το περιβάλλον της και προωθεί την κοινωνική συνοχή. Μέσω των οργανισμών της κοινωνικής οικονομίας δημιουργούνται θέσεις που υπηρετούν την εργασιακή ενσωμάτωση των κοινωνικών ομάδων που είναι αποκλεισμένες από την αγορά εργασίας, με το μικρότερο επενδυτικό κόστος. αρκεί να μην ξαναμπούν οι Μαυρογιαλούροι και ο κομματισμός με τα δικά του παιδιά στην διαδικασία, όπως με τους Συνεταιρισμούς επί Ανδρέα Παπανδρέου!

Τώρα αν μου πεις, δίπλα στο «αυτή είναι η ΕΕ και δεν αλλάζει, ούτε θα μπορούσε κάτι να αλλάξει για το εθνικό συμφέρον με την ανάδειξη ενός προοδευτικού αριστερού κοινοβουλίου», πως «αυτός είναι ο έλληνας και δεν αλλάζει», λυπάμαι, αλλά είναι σαν να μου λες: «μην μας ταλαιπωρείς, μια χαρά βολευόμαστε»! Κοιτάξτε, δίχως foreign direct investments στην εξαγωγική βιομηχανία, σοβαρή παραγωγική αναδιάρθρωση δεν μπορείς να πετύχεις και δίχως κοινωνική οικονομία με σύγχρονους οργανισμούς που παρεμβάλλονται ανάμεσα στον καθαρά κερδοσκοπικό τομέα της οικονομίας και τις δημόσιες επιχειρήσεις και υπηρεσίες, δεν μπορείς να παρέμβεις με αποτελεσματικά, διαρθρωτικά μέσα στην ανεργία. Είναι ο μόνος τρόπος για να πετύχεις κοινωνική ενσωμάτωση, τοπική και βιώσιμη ανάπτυξη, με παράλληλη ενίσχυση του κοινωνικού ιστού και ενδυνάμωση του κοινωνικού κεφαλαίου, μαθαίνοντας τον εργαζόμενο να δραστηριοποιείται δημιουργικά σε συμμετοχικές δομές. Ή κάνεις αυτό, αν δεν κάνεις κομμουνιστική επανάσταση, ή αφήνεις την δουλειά στον Μαυρογιαλούρο, τον πάτρωνα και τον πελάτη του!

Μάλιστα, ξέρετε πόσο όμορφα θα μπορούσε να συνδυαστεί η ανάπτυξη με «foreign direct investment» στην εξαγωγική βιομηχανία με την επιχειρηματικότητα μέσω κοινωνικών επιχειρήσεων! Μέχρι και οικονομικό θαύμα παρόμοιο με το γερμανικό θα μπορούσες να πετύχεις, υπό την προϋπόθεση πως θα πετύχαινες παράλληλα μια συμφωνία για το χρέος σαν την γερμανική στο Λονδίνο (1952-1953), με την ανεργία από το 30-40% να πέφτει τελικά στο 3-4% και τον. Μαυρογιαλούρο σου χρόνια πλέον άνεργο!

Είμαστε έτοιμοι για μια τέτοια προοπτική; Πολιτικά, θα δείξει. Θεσμικά όχι. Ως προς τα foreign direct investments θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε την πρακτική της σημερινής κινεζικής κυβέρνησης, διατηρώντας τα υψηλότερα περιβαλλοντικά και εργασιακά στάνταρ της ΕΕ, ενώ ως προς την κοινωνική οικονομία θα μπορούσαμε να ανατρέξουμε στην συνεταιριστική παράδοση της Ιταλίας και Ισπανίας, καθώς και των σύγχρονων, αλλά και παλαιότερων  κοινωνικών επιχειρήσεων - πριν από το 1970 - στη Σκανδιναβία και στην Γερμανία. Θεσμοί υπάρχουν στον κόσμο, όπως και λεφτά επίσης, πολιτική είναι που δεν υπάρχει στον τόπο μας για να τους/τα αξιοποιήσει. Αλήθεια θα μπορούσε να είναι άλλη στρατηγική ανάπτυξης, από μια προοδευτική, κοινωνική πολιτική, στο πλαίσιο μιας δεκαετούς αριστερής μεταρρύθμισης; Υπάρχει κάποια άλλη που θα όριζε πιο ανθρώπινα και παράλληλα πραγματιστικά το εθνικό συμφέρον;  

Άρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

  Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

www.activistika.gr

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/

33 φωτογραφίες από ψηλά.

Άνθρωποι που αποφάσισαν να παίξουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα, ανεβάζοντας την αδρεναλίνη στα ύψη! 

www.otherside.gr