Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Tη θεωρεί ως τη χειρότερη δουλειά στον κόσμο. Είναι έτσι; Δείτε και τα 3 νideo.

Η μαύρη μοίρα του ανθρώπου με τη χειρότερη δουλειά στον κόσμο

Παρότι οι περισσότεροι άνδρες θα ονειρεύονταν το συγκεκριμένο επάγγελμα, ο πρωταγωνιστής των παρακάτω βίντεο έχει φριχτά παράπονα από την δουλειά του.


Κι έτσι μια μέρα αποφασίζει να κάνει την επανάσταση του.



Μια δουλειά γραφείου έμοιαζε καλύτερη γι' αυτόν, όμως όταν άλλαξε καριέρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά απ' ότι περίμενε.



Στο τέλος άφησε και τη δεύτερη δουλειά για να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, αλλά.


Δείτε και τα 3 video.








www.otherside.gr

Ο Μητσικώστας ''κεντάει'' μιμούμενος τον Σταύρο Θεοδωράκη. Δείτε και τα 2 video.


Τα video που έγιναν Viral σε λίγες ώρες...   

Ο αγαπημένος μίμος επανήλθε στην τηλεόραση, και σήμερα το video που έγινε viral και κάνει το γύρο του ίντερνετ είναι αυτό που μιμείται τον Σταύρο Θεοδωράκη στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές».

  Απολαύστε τον...






www.tvxs.gr

Οι ευρωεκλογές, η Κίρκη και το... κουτόχορτο.


Τι ώθησε τους κορυφαίους του τραγικού χορού της συγκυβέρνησης και αποφάσισαν, μόλις τρεις μήνες πριν από τις ευρωεκλογές, να αλλάξουν ξαφνικά το σύστημα ανάδειξης των ευρωβουλευτών, θεσμοθετώντας τον σταυρό προτίμησης; Κι αυτό, τη στιγμή που όλες οι μελέτες για τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού συστήματος συμφωνούν ότι ο σταυρός στις εθνικές εκλογές είναι η κύρια αιτία για τις πελατειακές σχέσεις και τη διαφθορά που ενδημούν στο πολιτικό μας σύστημα.

Ως κυρίαρχη αιτία της ξαφνικής, όσο όμως και οιωνεί οπισθοδρομικής, επιλογής των Σαμαρά - Βενιζέλου προβλήθηκε από τους πολιτικούς σχολιαστές η ιδιοτελής σκοπιμότητα κυρίως του δεύτερου να απαλλαγεί από την υποχρέωση να διαχειριστεί μόνος του τις. ευρωπαϊκές φιλοδοξίες των στελεχών του κόμματός του. Η εξήγηση αποκτά ιδιαίτερο χαρακτήρα, αν υπογραμμιστεί ότι οι συνωστιζόμενοι σήμερα για να κοσμήσουν τα μνημονιακά ευρωψηφοδέλτια έχουν πρωταγωνιστήσει ως πολιτικά στελέχη πρώτης γραμμής στο διαχρονικό έγκλημα που οδήγησε στην ελληνική κρίση.

Μα, θα διερωτηθεί κάποιος σώφρων παρατηρητής, σε μια εποχή που η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας υποφέρει από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική επέλαση που η μνημονιακή συγκυβέρνηση εκπροσωπεί, αυτοί ασχολούνται με δευτερεύοντα και διαδικαστικά ζητήματα; Είναι δηλαδή δυνατόν να οδηγούνται σε μια εκλογική αναμέτρηση, στην οποία ο πολίτες αναμένεται να μαυρίσουν όλους όσοι ευθύνονται για τη σημερινή φτώχεια, την ανεργία, την ύφεση και τη δυστυχία και το μόνο που δηλώνουν μέσα από τις πολιτικές τους αποφάσεις να είναι η αδυναμία τους να ορίσουν σειρά προτεραιότητας των άστεγων πολιτικά υποψηφίων τους στην εκλογική λίστα;

Χωρίς να υποβαθμίζεται καθόλου η σημασία της ρήσης «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται», κάθε σοβαρός πολίτης αντιλαμβάνεται ότι ακόμη κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, ακόμη δηλαδή κι αν η απόγνωση τους οδηγεί σε τέτοιες κινήσεις, η επιλογή της αλλαγής του εκλογικού συστήματος των ευρωεκλογών μάλλον πρέπει να υποκρύπτει και άλλες αιτίες.


Είναι γεγονός ότι αυτές οι ευρωεκλογές θα έχουν αναπόδραστα αντιμνημονιακό και αντικυβερνητικό χαρακτήρα. Οι πολίτες θα προσέλθουν στις κάλπες με σκοπό να καταδείξουν την απόλυτη δυσαρέσκειά τους στη νεοφιλελεύθερη πολιτική που, με το πρόσχημα της κρίσης και το άλλοθι των διεθνών υποχρεώσεων, ακολουθήθηκε δίκην μονόδρομου τα τελευταία χρόνια από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. και τους μεταξύ τους συνδυασμούς. Τούτων δοθέντων, είναι πλέον ή βέβαιον ότι τα δύο υπεύθυνα για τη σημερινή κατάσταση κόμματα θα καταποντιστούν, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ο μόνος γνήσιος πολιτικός εκφραστής της ανατροπής της τρέχουσας νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, θα υπερψηφιστεί. Γεγονός που θα οδηγήσει σε αλυσιδωτές πολιτικές εξελίξεις που γρήγορα θα ματαιώσουν τους ευσεβείς πόθους της συγκυβέρνησης για εξάντληση της τετραετίας.
Πενία τέχνας κατεργάζεται. Αν οι επικείμενες ευρωεκλογές έχουν βαθύτατα πολιτικό χαρακτήρα, ο μόνος τρόπος για τη σωτηρία των κομμάτων της συγκυβέρνησης σε αυτές είναι η αλλαγή της ατζέντας. Αν δηλαδή η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ καταφέρουν και στρέψουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από την αυτονόητη καταδίκη της πολιτικής της συγκυβέρνησης προς άλλες, λιγότερο επώδυνες ή ακόμη καλύτερα και προνομιακές για τα κόμματα αυτά κατευθύνσεις, τότε ο στόχος της μερικής ανάσχεσης της ήττας μπορεί και να επιτευχθεί. Και σε μια χώρα όπου το ενδιαφέρον μονοπωλείται από τηλεοπτικούς κατά κύριο λόγο αστέρες -της μόδας, της μπάλας, της δημοσιογραφίας, του πενταγράμμου ή της πολιτικής, δεν έχει και τόση σημασία-, η πλέον ασφαλής οδός για αλλαγή ατζέντας είναι η συζήτηση να μετατοπιστεί από τις πολιτικές στα πρόσωπα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η επικοινωνία έρχεται να αντικαταστήσει την πολιτική. Γνώριμη και δοκιμασμένη η συνταγή του συστήματος, που μεταμορφώνει, σαν άλλη Κίρκη, τηλεοπτικούς πωλητές βιβλίων σε υπουργούς, με αρμοδιότητα μάλιστα τις μεταρρυθμίσεις σε ευαίσθητους τομείς του κοινωνικού κράτους. Κάτι η τηλεοπτική υπερέκθεση, κάτι η δημοφιλής σύζυγος ή η καλλίγραμμη ερωμένη και το θαύμα συντελείται! Ο τηλεοπτικός αστέρας αποκτά, ως διά μαγείας, διδακτορικό στην πολιτική επιστήμη, έτοιμος να γνωμοδοτήσει επί παντός του επιστητού.

Ευτυχώς οι σχεδιασμοί εξυφαίνονται χωρίς τον ξενοδόχο. Ούτε οι εξαθλιωμένοι από την κρίση Ελληνες τρώνε σήμερα τόσο κουτόχορτο, ούτε τα ελεγχόμενα ΜΜΕ αποτελούν τη μόνη και αποκλειστική πηγή ενημέρωσης για τους πληττόμενους από την κρίση πολίτες. Οσους τηλεοπτικούς αστέρες και όσους γόνους γνωστών οικογενειών κι αν επιστρατεύσουν στα ευρωψηφοδέλτια κι όσες ερωτεύσιμες ενζενί κι αν ρίξουν στο προεκλογικό παιχνίδι, η αλήθεια όσων συμβαίνουν σήμερα πονάει τόσο πολύ, που ελάχιστοι θα είναι αυτοί που θα παρασυρθούν, πέφτοντας στην παγίδα της σύγχρονης Κίρκης.

 Του Γιάννη Α. Μυλόπουλου
Πρύτανης ΑΠΘ

Νέο Μνημόνιο στο Κάτω Παρτάλι!


Σαν βόμβα έπεσε στο «Κάτω Παρτάλι» η είδηση ότι είναι πιθανό, πιθανότατο έως βέβαιο και βεβαιότατο ότι θα επιβληθεί νέο μνημόνιο, με αφορμή τα χρέη των τραπεζών. Πάρ' τους κάτω όλους στο «Κάτω Παρτάλι»!

Α, δεν πιστεύω να μην ξέρετε τι είναι το «Κάτω Παρτάλι». Είναι καινούργια σειρά που παίζεται στο «Μέγκα» και μέσα σε μόλις 4 επεισόδια έχει προκαλέσει τον κακό χαμό. Απίστευτες θεαματικότητες που έχουν κάνει να ξεχαστούν κιόλας τα τούρκικα. Τώρα όλοι βλέπουν «Κάτω Παρτάλι», καλώς ή κακώς δεν μπορώ να το πω εγώ, είναι και φίλοι και γνωστοί εκεί και δεν θα είμαι αντικειμενικός.
Στηρίζεται κυρίως σε... λογοπαίγνια ή αλογοπαίγνια του τύπου:
- Κύριε Διαμαντή, μου περνάτε τη σαλάτα;
- Απο πού;
- Από ΚΤΕΟ.
- Είναι κανείς στο μπάνιο;

- Χιλιάδες μύκητες, αλλά δεν ενοχλούν.


Η δράση εξελίσσεται σε ένα χωριό της Αρκαδίας, όπου μιλάνε όλοι, μα όλοι, με χαρακτηριστική χωριάτικη ντοπιολαλιά, με την οποία γελάνε όσοι το βλέπουν στα καφενεία και σούσι ρέστοραν στο Κάτω Παρτάλι.



Στο χωριό αυτό φαίνεται ότι έχει φτάσει πρώτο το πρωτογενές πλεόνασμα, γιατί όλοι τρώνε τον σκασμό και κάθε λίγο και λιγάκι φτάνουν Αθηναίοι αποτυχημένοι γιάπις και επιχειρηματίες να ζήσουν.


Η χθεσινή είδηση όμως στις τηλεοράσεις τούς χάλασε τη διάθεση, γιατί μπορεί να επεκταθεί κι εκεί το κακό. Είπε πρώτη χθες η Ούλγα η Τρέμ' στο δελτίο με τη χαρακτηριστική κατωπαρταλιώτικη προφορά της: «Εκβιαστικά παιχνίδια τ' τρόικας για να επιβάλ' νέου Μνημόνιου. Φουσκών' στα 15 δισ. τα λιφτά για τις ελληνικές τράπεζες».

Καπάκι στο σχόλιου του Γ. Πριτιντέρη, διπλασίασι τους εκβιασμοί και τους έκανι διπλούς: «Διπλούς ικβιασμός από την τρόικα, γιατί δεν θέλουν να είμαστε κύριοι της τύχ'ς μας», ούρλιαξ' κουνώντας του δάχτυλάκι τ' και σουφρώνοντας τα καυτά χείλη τ'.

«Ιδώ μας λέγανι ότι δεν ξέρουμ' τι θα τα κάνουμ' τα λιφτά, τώρα μας λέν' ότι πάμε νέο Μουνημόνιο», σχολίαζαν με απογοήτευση στο Κάτω Παρτάλι.

Ακόμα κι ο πρωθυπουργός μας, ο Αντών'ς ο Σαμαράς σχολίαζε κατωπαρταλιώτικα και λογοπαιχνιδιακά:

- Πάνι να μας κάνουν από Κάτω Παρτάλι σι Κάτω Παρτχάλι!

Προυσουπικά έχου εμπιστοσύνη στην εξέλιξη της σειράς, γιατί ο σεναριογράφος της σειράς Λευτέρης Παπαπέτρου είνι εξαιρετικός ο μπαγάσας κι έχει γράψ' σειρές όπους τα «Εγκλήματα», που δεν μπουρεί σε εγκλήματα να τον ξεπεράσει ούτι ου Γιάνν'ς ο Στουρνάρας, που μας έλεγι ότι θα βγούμι σύντουμα στις αγουρές και τρώμι νέου Μνημούνιο στη μάπα.

Ούλως συμπτωματικώς το «Κάτω Παρτάλι» προυβάλλεται πριν την «Ανατρουπή».

Του Λάκη Μπέλλου

Πραγματοποιήθηκε η εναρκτήρια σύσκεψη εργασίας της δημοτικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο Πρέβεζας, με επικεφαλής τον υποψήφιο Δήμαρχο Δημήτρη Βασιλείου


Πραγματοποιήθηκε η εναρκτήρια σύσκεψη εργασίας της νέας δημοτικής παράταξης με επικεφαλής τον υποψήφιο Δήμαρχο Δημήτρη Βασιλείου.
Όπως είναι γνωστό στην νέα παράταξη μετέχουν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, μέλη της παράταξης "Δημόσιος Χώρος" και άλλοι Πρεβεζάνοι που συνυπέγραψαν την Διακήρυξη Αρχών.Η παράταξη είναι ανοιχτή και καλεί όσους πολίτες συμφωνούν, αλλά και όσους θέλουν να διατυπώσουν τις προτάσεις τους,να συνταχθούν μαζί της. 

Στη σύσκεψη προτάθηκε το οργανόγραμμα της παράταξης και στελεχώθηκαν η Οργανωτική Επιτροπή, η Επιτροπή Προγράμματος,η Επιτροπή Υποψηφιοτήτων, το Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας, η Οικονομική Επιτροπή, το Νομικό Επιτελείο, καθώς και επταμελής Συντονιστική Γραμματεία. Όλες οι επιτροπές είναι ανοιχτές και σε νέες διαθεσιμότητες.


Κατά την συζήτηση που επακολούθησε έγιναν προτάσεις για την ονομασία της παράταξης για την οποία θα υπάρξει σύντομα απόφαση. Προτάσεις έγιναν και για τις πρώτες επαφές και συναντήσεις που θα πραγματοποιήσει η παράταξη με φορείς της Πρέβεζας, του Λούρου,του Καναλίου και των άλλων χωριών.

Το κλιμα που επικράτησε ήταν ενωτικό και δημιουργικό με στόχο την καλύτερη δυνατή οργάνωση της προεκλογικής καμπάνιας, ώστε η παράταξη να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, που είναι η ανάληψη της Διοίκησης του Δήμου. 

Πρέβεζα 27/2/2014 

Το Γραφείο Τύπου της παράταξης
www.romiazirou.blogspot.gr

'Έλληνες στην Ουκρανία. Μια υπόθεση 2.500 ετών. Από το χρυσόμαλλο δέρας έως τη Φιλική Εταιρεία...

Ελληνες στην Ουκρανία: Από το χρυσόμαλλο δέρας έως τη Φιλική Εταιρεία [εικόνες]

Το φλέγον ζήτημα που έχει ανακύψει τις τελευταίες εβδομάδες στην εμφυλιακή Ουκρανία ανέδειξε τις τελευταίες μέρες και ένα άλλο πολύ σημαντικό θέμα...


Την παρουσία του ελληνικού στοιχείου στη χώρα και, πιο συγκεκριμένα, των συνολικά 150.000 Ελλήνων που ζουν σήμερα στην Ουκρανία και οι οποίοι τελούν υπό το φόβο και την ανησυχία που προκαλούν οι ένοπλες απειλές των νεοναζιστών εθνικιστών του «Δεξιού Τομέα» που έχουν πάρει τον έλεγχο της χώρας και απειλούν με εθνικές εκκαθαρίσεις.

Μια υπόθεση 2.500 ετών...
Η παρουσία, ωστόσο, των Ελλήνων στην Ουκρανία και ιδιαιτέρως στην Χερσόνησο της Κριμαίας, έχει μακρότατη ιστορία, η οποία χρονολογείται ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., οπότε και άρχισε η ελληνική εποίκιση στα παράλια της Μαύρης θάλασσας και στην χερσόνησο.
Tα ερείπια των αρχαίων ελληνικών πόλεων Σεβαστούπολη, Παντικαπαίου (Κιμμέριος Βόσπορος), Xερσονήσου,Φαναγόρειας, Θεοδόσιας κ.ά. μαρτυρούν την παλιά δόξα των Eλλήνων.

Χερσόνησος ονομάζεται σήμερα και επρόκειτο για μία από τις πόλεις που ίδρυσαν οι αρχαίοι Ελληνες σ΄αυτή την περιοχή με τις τεράστιες γεωργικές εκτάσεις, προκειμένου να εξασφαλίσουν σιτηρά για την επιβίωση των δικών τους πόλεων-κρατών. Συγκεκριμένα η πόλη ιδρύθηκε τον 6ο π. Χ. αιώνα αλλά σύμφωνα με τους αρχαιολόγους στις αρχές του 3ου αιώνα π. Χ., μεγάλο μέρος του αγροτικού πληθυσμού σκοτώθηκε από ξένους εισβολείς.

Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την Κριμαία Ταυρίδα(αργότερα Ταυρική), σύμφωνα με το όνομα των κατοίκων της, των Ταύρων. Ο ιστορικός Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Ηρακλής όργωσε αυτή τη γη χρησιμοποιώντας ένα γιγάντιο ταύρο.

Κατά τα τέλη του 5ο αιώνα αρχαίοι Έλληνες αποικιστές άρχισαν να εγκαθίστανται κατά μήκος της Μαύρης Θάλασσας. Ανάμεσά τους υπήρχαν Δωριείς από την Ηράκλεια Ποντική η οποίοι και Ίωνες από τη Μίλητο που προσορμίστηκαν στη Θεοδοσία και το Παντικάπαιον.





Από το Χρυσόμαλλο δέρας...
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως εκεί βρισκόταν η μυθική Κολχίδα από όπου ο Ιάσονας πήρε το χρυσόμαλλο δέρας, δηλαδή το δέρμα (την προβιά) που απέμεινε από το κριάρι που έστειλε η Νεφέλη για να σώσει το γιο της Φρίξο από τη θυσία που ήθελε να κάνει ο πατέρας του.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο βασιλιάς Αθάμας έχοντας πάρει τον χρησμό από το μαντείο των Δελφών ότι ήταν ευθύνη του γιου του το γεγονός πως δε φύτρωσε το σιτάρι εκείνη τη χρονιά, αποφάσισε να τον θυσιάσει. Έτσι η μητέρα του Νεφέλη η οποία είχε πεθάνει, έστειλε από τον ουρανό ένα κριάρι με χρυσό δέρμα να τον αρπάξει από την επικείμενη θυσία. Το κριάρι λοιπόν άρπαξε τον Φρίξο και την Έλλη και τους πήγε στην Κολχίδα. Εκεί ο Φρίξος θυσίασε το κριάρι στο Δία και χάρισε το δέρμα του στο βασιλιά της Κολχίδας, Αιήτη που τον φιλοξενούσε. Εκείνος το κρέμασε σε μια βελανιδιά στο δάσος του θεού Άρη και έβαλε έναν ακοίμητο δράκο να το φυλάσσει.





Στην Φιλική Εταιρεία.
Η Φιλική Εταιρεία ήταν η σημαντικότερη από τις μυστικές οργανώσεις που σχηματίστηκαν για την προετοιμασία επανάστασης για την απελευθέρωση των Ελλήνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό (τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας και σημαντικό λιμάνι στον Εύξεινο Πόντο) και σύμφωνα από τους παλαιότερους ιστορικούς, από τον Εμμανουήλ Ξάνθο, το Νικόλαο Σκουφά, Αθανάσιο Τσακάλωφ. Τέταρτο μέλος της, μυήθηκε ο Αντώνιος Κομιζόπουλος από τη Φιλιππούπολη.
Επίσης από τα πρώτα μέλη που μυήθηκαν ήταν και ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος (και μάλιστα κατά ορισμένες πηγές συνιδρυτής, πριν τον Ξάνθο που μυήθηκε αργότερα).
Οι Φιλικοί αφού μυούνταν στην Εταιρεία έδιναν όρκο πίστης και επικοινωνούσαν με κώδικες, ψευδώνυμα και συνθηματικές λέξεις.






     Το σπίτι της οδού Κράσνη (πάροδος Ν. 18) στην Οδησσό, όπου ιδρύθηκε η Φιλική Εταιρεία.


Οι Έλληνες της Κριμαίας από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα.
Οι Έλληνες της Κριμαίας διαιρούνται σε δύο ομάδες: Είναι οι λεγόμενοι Ελληνόφωνοι-Ρωμαίοι και οι Τουρκόφωνοι-Ουρούμ. Είναι Έλληνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που προέρχονταν από την περιοχή του Πόντου που μετανάστευσαν και αποίκισαν την Κριμαία. Και οι δύο ομάδες μετανάστευαν στην περιοχή για πολλούς αιώνες (απ' τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι και 17ο αιώνα μ.Χ.) από την Ανατολία, κυρίως από τον Πόντο. Οι τελευταίοι εντάθηκαν στην κοινωνική και πολιτισμική ζωή του τόπου, με αποτέλεσμα να υιοθετήσουν την γλώσσα των Τατάρων της Κριμαίας ως μητρική γλώσσα.
Το 1777, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, η Μεγάλη Αικατερίνη διέταξε την εγκατάσταση όλων των Ελλήνων από τη χερσόνησο στη Βόρεια Αζοφική, έτσι έγιναν γνωστοί ως Έλληνες της Αζοφικής (приазовские греки / priazovskie Greki).
Μερικοί γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι η διάλεκτος που ομιλείται από τους Έλληνες της Αζοφικής διαφέρει από την κοινή γλώσσα των Κριμαίων και ως εκ τούτου αποτελεί μια ξεχωριστή ομάδα γλώσσας αυτής. Οι Ουρούμ είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί.





Από τον 18ο έως τις αρχές του 20ου αιώνα, στον Καύκασο μετανάστευαν μαζικά οι Έλληνες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, κυρίως από την περιοχή του Πόντου. Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828-29, με την προέλαση του ρωσικού στρατού προς το Ερζερούμ και την Αργυρούπολη και τον ενθουσιασμό που προκάλεσε στους τοπικούς ελληνικούς πληθυσμούς αλλά και τη συμφωνία ειρήνης με τη Συνθήκη της Αδριανούπολης που ακολούθησε με την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την περιοχή, ανάγκασε ένα μεγάλο αριθμό Ελλήνων (περίπου 42.000) να ακολουθήσει τον ρωσικό στρατό, για το φόβο αντιποίνων.

Η ρωσική κυβέρνηση και ειδικότερα ο τσάρος Νικόλαος Α΄ με απόφασή του, μετά από εισήγηση του στρατηγού Ιβάν Πασκέβιτς, τους εγκατέστησε στην περιοχή της Τσάλκας, όπου ίδρυσαν 27 αμιγή ελληνικά χωριά. Επί της Σοβιετικής Ένωσης αποτελούσαν αναγνωρισμένη ελληνική μειονότητα της Γεωργίας. Ίδρυσαν επίσης τρία χωριά στην περιοχή Γκομαρέτη.
Μέχρι το 13ο αιώνα που ήρθαν οι Τάταροι το Ελληνικό κράτος στη Χερσόνησο της Κριμαίας άκμαζε, μα και μετά η ελληνική παρουσία παρέμενε ισχυρή, κράτησε κάποια εδάφη στην Kριμαία, ενώ Βενετοί και Γενοβέζοι δημιουργούν λιμενικές εγκαταστάσεις. μέχρι να τα πάρουν οι Οθωμανοί το 1485.

Ως το 1778, μέρος του ελληνικού πληθυσμού έμεινε σε εδάφη που του παραχώρησε η αυτοκράτειρα της Pωσίας Aικατερίνη.

Στη Σοβιετική ένωση του Στάλιν με διάταγμα το 1937 οι Ελληνικοί σύλλογοι χαρακτηρίστηκαν κατασκοπευτικοί, ακολούθησε, μια εθνοκάθαρση και πραγματική τραγωδία για το μικρό ελληνικό λαό της Αζοφικής.
Κλείστηκαν τα ελληνικά σχολεία, το θέατρο, η εφημερίδα, καταργήθηκε το λαογραφικό συγκρότημα. Καταστράφηκαν ακόμα και όλα τα έγγραφα που θύμιζαν την ύπαρξή τους. Με ψευδείς κατηγορίες, εκτελέστηκαν όλοι οι Έλληνες διανοούμενοι, καθώς και χιλιάδες εργάτες και αγρότες ελληνικής καταγωγής. Δεν υπήρχε ελληνική οικογένεια που να μην είχε χάσει ένα μέλος της από τις καταπιέσεις αυτές. Παραμένουν άγνωστα μέχρι σήμερα οι τόποι εκτέλεσης και ταφής των θυμάτων του Στάλιν.

Με την άνοδο στην εξουσία του Νικήτα Χρουστσώφ, οι Έλληνες της Ουκρανίας, όπως και της υπόλοιπης πρώην Σοβιετικής Ένωσης, απέκτησαν σχετική πολιτική ελευθερία.
Στη δεκαετία του '70 είχε συσταθεί μια λογοτεχνική ομάδα των Ελλήνων ποιητών που συναντιούνταν κάθε καλοκαίρι στο εξοχικό «Αζοφικό αγλάρ» («Το χελιδόνι της Αζοφικής») του ποιητή Δημήτρη Δεμερντζή.

Σύμφωνα με τον ιστότοπο einai-adynaton.blogspot.gr, στις 25 Ιανουαρίου 1989 στη Μαριούπολη, ιδρύθηκε ο πρώτος ελληνικός σύλλογος, με πρωταρχικό σκοπό την αναγέννηση της ελληνικής διαλέκτου της Μαριούπολης και η εκμάθηση της νέας ελληνικής γλώσσας. Την 25η Μαρτίου του ίδιου χρόνου γιορτάστηκε για πρώτη φορά η εθνική μας εορτή και ακούστηκε και ο εθνικός ύμνος. Στη γιορτή αυτή είχαν έρθει Έλληνες από τα γύρω χωριά, χόρευαν στη διάρκεια της συναυλίας τους ελληνικούς τοπικούς χορούς. Μετά από τη συναυλία, οι άνθρωποι αγκαλιάζονταν και έκλαιγαν: για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες, από τη σκηνή ακουγόταν η μητρική τους γλώσσα.

Από το 1992 έως το 2000 στον τοπικό δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό, δυο φορές το μήνα μεταδίδονταν η εκπομπή "Καλησπέρα". Από το 1992 έως 1995 στο Ντονέτσκ εκδίδονταν η εφημερίδα «Λόγος», ενώ από το 1994 άρχισε να κυκλοφορεί η εφημερίδα  «Χρόνος» του ελληνικού συλλόγου της Μαριούπολης και το 1996 άνοιξε Ελληνικό προξενείο.

Τα ψηφοδέλτια του ΔΟΛ και του Ψυχάρη να κερδάνε κι όλοι άλλοι να πάνε να απαυτωθούν!!!


Για μία άλλη εκπομπή με τον Θεοδωράκη!

Kαταιγιστικές είναι οι εξελίξεις στα πολιτικά πράγματα της χώρας καθώς το διοικητικό συμβούλιο του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη αποφάσισε να συμμετάσχει στις εκλογές του Μαΐου και δύο ευρωψηφοδέλτια. Σύμφωνα με το περιβάλλον του Σταύρου Ψυχάρη το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών είναι ενήμερο για αυτή την απόφαση και μέσα στις επόμενες μέρες αναμένεται να υπάρξει και η έγκριση νέου δανείου, το οποίο έχει ήδη εκταμιευτεί, ώστε να χρηματοδοτηθεί αυτό το παράτολμο εκλογικό και... εκδοτικό εγχείρημα.


Όπως είναι ήδη γνωστό το βασικό ψηφοδέλτιο του ΔΟΛ θα είναι αυτό της «Φασολιάς», με σήμα τον Νίκο Μπίστη, το οποίο η Κίνηση των 58 θα το στηρίξει, τελικά, με τηλεπάθεια. Το δεύτερο ψηφοδέλτιο για τις ευρωεκλογές είναι αυτό του γνωστού τηλεοπτικού δημοσιογράφου, Σταύρου Θεοδωράκη, το οποίο θα φέρει το διακριτικό τίτλο: «Για μία άλλη εκπομπή με τον Θεοδωράκη!».
Η λίστα Θεοδωράκη αναμένεται να στελεχωθεί από τους αρθρογράφους του protagon.gr και πολιτικά θα κινηθεί στο χώρο των χαβαλέ νεοφιλελέ. Μάλιστα ο γνωστός τηλεοπτικός δημοσιογράφος, ενόψει της εκλογής του στο ευρωκοινοβούλιο και της οικονομικής εξασφάλισης του για τα επόμενα πέντε χρόνια, αναμένεται να παραχωρήσει το εταιρικό του μερίδιο, έτσι λέμε τώρα τα χρέη, στο protagon.gr στους συνεργάτες του, έτσι λέμε τώρα τους εργαζόμενους στην εταιρία του.


Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των «Νέων» βασικός στόχος του γνωστού τηλεοπτικού δημοσιογράφου, μετά την εκλογή του στην ευρωβουλή, είναι να ανοίξει μαζί με τον Σκαρμούτσο υποκαταστήματα του «Αλάτσι» στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο, ώστε να γίνει γνωστή στις πόλεις που χτυπάει η καρδιά της ευρωπαϊκής ενοποίησης η κουζίνα της Κρήτης. Σε δηλώσεις του ο Νίκος Μπίστης καλωσόρισε στον αγώνα τον καλό τον Σταύρο Θεοδωράκη και ευχήθηκε καλή επιτυχία και στα δύο ψηφοδέλτια του ΔΟΛ για τις ευρωεκλογές του Μαΐου. Μιλώντας σε έκτακτη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης ο Γιάννης Μπουτάρης τόνισε: «Τα ψηφοδέλτια του ΔΟΛ να κερδάνε κι όλοι άλλοι να πάνε να απαυτωθούν».

Δαιμόνια δικός σας - I Love Stauros - Πίκος Απίκος

Καμιά φορά και οι αγελάδες πετάνε...

image

Η παραπάνω παραδοσιακή ουκρανική έκφραση, ενδεχομένως να ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση της κρίσης της Ουκρανίας.
Κι αυτό γιατί αν και παραπέμπει στην αισιοδοξία ότι ακόμα και τα πιο αδύνατα πράγματα μπορούν να συμβούν, ταυτόχρονα εμπεριέχει και στοιχεία σαρκασμού για την πολυπλοκότητα του θέματος.
Τους τελευταίους τρεις μήνες, χιλιάδες διαδηλωτές στην πλατεία Ανεξαρτησίας διαδήλωναν κάτω από πολικές συνθήκες υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ουκρανίας. Αυτό και μόνο δείχνει ότι στην Ουκρανία υπήρχε σημαντικό πολιτικό πρόβλημα.
Το γεγονός ότι όλα ξεκίνησαν από τη στιγμή που ο πρώην πρόεδρος Viktor Yanukovych ανακάλεσε την αρχική αποδοχή της πρότασης της ΕΕ για χρηματοδότηση υπό προϋποθέσεις (μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό σύστημα) και στράφηκε προς την πρόταση της Ρωσίας (ευρωασιατικό σύμφωνο), δείχνει ότι ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού αυτοπροσδιορίζεται ως ευρωπαίος και επιθυμεί προσέγγιση με την ΕΕ. Άρα οι υπεραπλουστεύσεις περί κυριαρχίας ακροδεξιών στοιχείων στις διαδηλώσεις της Maidan είναι άστοχες, κυρίως γιατί η ουκρανική ακροδεξιά είναι κατά της ΕΕ.
Καταρχάς, θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι η ανάλυση της κρίσης γίνεται βλέποντας τη μεγάλη εικόνα και αναλύοντας κυρίως τις οικονομικές παραμέτρους. Επίσης βοηθά το γεγονός ότι κατά την επαγγελματική εμπειρία μου στην Ανατολική Ευρώπη, εργάστηκα και για τη Ρωσία αλλά και για άλλες χώρες του πρώην συμφώνου της Βαρσοβίας. Άρα είχα την τύχη, να γνωρίσω επαγγελματικά και τις δυο σχολές της κρίσης.



Ιστορία
Η Ουκρανία αποτελεί ένα κράτος, το οποίο βρίσκεται κυριολεκτικά στο κέντρο μεταξύ της Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης. Στην ιστορία της καταγράφονται επεκτάσεις αυτοκρατοριών της Δύσης προς την Ανατολή κι αντίστροφα. Το μέρος που σήμερα αποτελεί το κράτος της Ουκρανίας, άλλοτε ήταν μέρος της Πολωνολιθουανικής αυτοκρατορίας, άλλοτε της ΑυστροΟυγγαρίας, της Τσαρικής Ρωσίας, της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Η διαχρονική αντίθεση μεταξύ Ευρωπαϊκής Δύσης και Ανατολής αντανακλάται απόλυτα, και μάλιστα σε σχεδόν ισοδύναμη βάση, στην θρησκευτική, οικονομική, εθνοτική, γλωσσική ακόμα και στην οικονομική κατανομή της σύγχρονης Ουκρανίας. Δυτικά κατοικούν καθολικοί, οι οποίοι μιλούν κυρίως την ουκρανική γλώσσα, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως ουκρανοί και βρίσκονται πιο κοντά στη Δύση. Στα ανατολικά κατοικούν ορθόδοξοι, οι οποίοι μιλούν κυρίως τη ρώσικη γλώσσα και οι οποίοι θεωρούν ανήκουν στο ρωσικό έθνος και βρίσκονται πιο κοντά στη ρωσική επιρροή. Το μεγάλος βάρος της οικονομικής δραστηριότητας είναι συγκεντρωμένο στην Ανατολική Ουκρανία.


Η γεωγραφική θέση της - φυσικό αέριο
Εάν η Ουκρανία βρισκόταν σε ένα άλλο μέρος του πλανήτη, ενδεχομένως οι εξελίξεις να μην επηρέαζαν σε σημαντικό βαθμό τη διεθνή κοινή γνώμη. Από το χάρτη φαίνεται ότι το έδαφος της Ουκρανίας είναι διάσπαρτο από αγωγούς φυσικού αερίου. Αυτό το γεγονός και μόνο θα έπρεπε να κάνει την Ουκρανία, μία χώρα με δυνατή οικονομία. μΤο γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος των εισαγωγών της Ευρώπης των 27, προέρχεται από την Ρώσικη Ομοσπονδία (31,9%), και το μεγαλύτερο τμήμα του εισαγόμενου ρώσικου αερίου διέρχεται μέσω της Ουκρανίας (περί το 80%), καθιστά την Ουκρανία ως εξαιρετικά σημαντική χώρα για την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια.
Για παράδειγμα, οι εισαγωγές ρώσικου φυσικού αερίου μέσω της Ουκρανίας καλύπτουν το 36% των αναγκών της Γερμανίας, το 23% των αναγκών της Γαλλίας και το 27% των αναγκών της Ιταλίας. Επίσης, τροφοδοτούν με φυσικό αέριο χώρες σχεδόν όλες τις άλλες χώρες της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης. Τέλος τροφοδοτούν χώρες της Νότιας Ευρώπης όπως η Ελλάδα.
Άρα το θέμα, μας αφορά απόλυτα. Κι αυτό γιατί μία ενδεχόμενη διακοπή της ροής φυσικού αερίου θα έχει καταστροφικές συνέπιες στην ελληνική βιομηχανία. Αρνητικές συνέπειες θα έχει και το ενδεχόμενο μίας γενικότερης αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου.
Το θέμα αποκτά μεγαλύτερη αξία αυτή την περίοδο, που η ελληνική οικονομία προσπαθεί να επανέλθει στην αναπτυξιακή τροχιά.


Πολιτικό σύστημα
Είναι ευρέως παραδεκτό ότι Ουκρανία αποτελεί μία κλασσική περίπτωση ενός κράτους με χαρακτηριστικά "failed state". Δεν υπάρχουν ισχυροί θεσμοί και υπάρχει γενικευμένη διαφθορά και οργανωμένο έγκλημα. Σε πολίτικο επίπεδο, κυριαρχούν ακραίες πολιτικές συμπεριφορές και τα περισσότερα κόμματα τα οποία προσδιορίζουν την πολιτική τους ατζέντα, κυρίως με βάση το γεωπολιτικό προσανατολισμό τους ή την εθνική προέλευση τους. μΘα έλεγα ότι αποτελεί μία χώρα της πρώην σοβιετικής ένωσης, η οποία δεν κατόρθωσε να κάνει βήματα ενσωμάτωσης στη διεθνή κοινότητα.Αν και οι αντιθέσεις είναι έντονες, θα ήταν λάθος να καταλήξουμε στο απλουστευμένο συμπέρασμα ότι υπάρχει υψηλός βαθμός αξιοπιστίας στον γεωπολιτικό προσανατολισμό των κομμάτων (ευρωπαϊστές - ρωσόφιλοι). Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του χαρακτηρισμένου ως ρωσόφιλου Viktor Yanukovych, ο οποίος υποτίθεται ότι διατηρούσε καλές σχέσεις με τη Μόσχα. Η προσήλωσή του στη Ρωσία μπορεί να ίσχυσε στην περίπτωση της συμφωνίας μείωσης της τιμής του αερίου κατά 30%, που επετευχθεί μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας το 2010. Εκεί η Ρωσία έλαβε ως αντάλλαγμα την επέκταση κατά 25 χρόνια της συμφωνίας παραμονής των ρωσικών βάσεων στην Κριμαία.
Στον αντίποδα όμως, το ότι επέλεξε πέρσι να υπογράψει συμβόλαια με τις εταιρείες Shell & Exxon για την εξόρυξη κοιτασμάτων αερίου έναντι των ρώσικων εταιρειών, είναι χαρακτηριστικό της μειωμένης αξιοπιστίας του και στο ρώσικο παράγοντα. Επίσης, μέχρι λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση στο τέλος του 2013, ήταν έτοιμος να υπογράψει μία επιπλέον συμφωνία με την Exxon για την εξερεύνηση κοιτασμάτων στη Μαύρη Θάλασσα. Ο μειωμένος βαθμός αξιοπιστίας του Viktor Yanukovych επιβεβαιώνεται κι από τις καταδικαστικές δηλώσεις των Ρώσων αξιωματούχων, αμέσως μετά την πτώση του.


Τα προβλήματα με τους αγωγούς
Λόγω της εσωτερικής πολιτικής αστάθειας που υπάρχει στην Ουκρανία και των προστριβών της με τη Ρωσία, η Ευρώπη αντιμετωπίζει πρόβλημα ενεργειακής ασφάλειας από το 2005 και μετά.Πιο συγκεκριμένα, λόγω διαφορών σε σχέση με την τιμή και τις ποσότητες, η ρώσικη εταιρεία Gazprom διέκοψε την 1η Ιανουαρίου 2006, τη ροής φυσικού αερίου προς την Ουκρανία, και κατ' επέκταση προς την Ευρώπη (και στην Ελλάδα). Αν και η ροή επανήλθε μετά από λίγες ημέρες, οι κρίσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας επανήλθαν το 2007, το 2008, το 2009 και το 2010. Τα προβλήματα έχουν να κάνουν με την έλλειψη πολιτικής σταθερότητας στο εσωτερικό της Ουκρανίας, αλλά έχουν να κάνουν και με τη μειωμένη διαπραγματευτική δύναμη της Ουκρανίας σε σχέση με τη Ρωσία. Είναι λογικό στις μεταξύ τους επαφές να επικρατεί το κλίμα που θα επικρατούσε στην εποχή της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η Ουκρανία σε κάποιες περιπτώσεις να πληρώνει υψηλότερες τιμές φυσικού αερίου από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Το γεγονός ότι η Ουκρανία διαπραγματεύεται μόνη της απέναντι στο Νο 1 παραγωγό φυσικού αερίου, αποτελεί αδυναμία και παράγοντα εσωτερικής πολιτικής αποσταθεροποίησης. Το ενδεχόμενο της προσέγγισης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα της αυξήσει τη διαπραγματευτική δύναμη, λόγω της προσχώρησης της σε ένα μεγαλύτερο club αγοραστών φυσικού αερίου



Η χρεοκοπία της Ουκρανίας είναι θέμα χρόνου
Η δεινή οικονομική κατάσταση της Ουκρανίας και κυρίως το κόστος ανασυγκρότησης της, αποτελεί κατά τη γνώμη μου το πιο σημαντικό λόγο που αποτρέπει την επέμβαση της Ρωσίας.Η οικονομία έχει μέγεθος περί τα $180 δις (παρόμοιο μέγεθος με την Ρουμανία). Μετά την πτώση του Viktor Yanukovych, ο προσωρινός υπουργός Οικονομικών της Ουκρανίας Yuriy Kolobov ζήτησε $35 δις στήριξη από τη Δύση τα επόμενα δύο χρόνια. Είναι σίγουρο ότι δεν θα τα λάβει χωρίς την τήρηση προϋποθέσεων. Η Ουκρανία έχει λήξεις χρέους $13 δις μέσα στο 2014 (εκ των οποίων $1 δις για πληρωμές ρώσικου φυσικού αερίου και $3 δις για το ΔΝΤ). Το νόμισμα υποτιμάται συνεχώς, άνω του 20% από την αρχή του χρόνου. Τα διαθέσιμα ήταν στα $17 δις στο τέλος του Ιανουαρίου και ενδεχομένως να έχουν κατέβει στα $12δις στο τέλος Φεβρουαρίου.Με βάση τις ανάγκες της για διατήρηση διαθεσίμων για τις εισαγωγές, το νόμισμα θα συνεχίσει την υποτιμητική πορεία. Αλλά η υποτίμηση θα κάνει πιο δύσκολη την αποπληρωμή του χρέους. Εκεί βασίζεται η εκτίμηση ότι η χρεοκοπία είναι θέμα χρόνου.
Επίσης εκτιμώ ότι θα υπάρξει κάποια συνδιάσκεψη για το θέμα της οικονομίας της Ουκρανίας στο μέλλον κι αφού προηγηθεί η σταθεροποίηση και η επίλυση μίας σειράς πολιτικών ζητημάτων.



Η οικονομική κατάσταση της Ρωσίας

Το σενάριο της μη επέμβασης της Ρωσίας ενισχύεται κι από την πρόσφατη επιδείνωση της κατάστασης της ρώσικης οικονομίας.
Πιο συγκεκριμένα το ΑΕΠ της Ρωσίας ενισχύθηκε μόνο κατά +1,3% το 2013 (είναι η χαμηλότερη αύξηση του ΑΕΠ από το 2009), σε σχέση με την αύξηση του 2012 που ήταν +3,4%.Η συνεχής επιβράδυνση του ρυθμού αύξησης από το 2009, προέρχεται από τη μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης και τη γενικότερη πτώση της παγκόσμιας ζήτησης σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Σε αυτή τη φάση, η ρωσική οικονομία χρειάζεται ιδιωτικές επενδύσεις για να μην επιστρέψει στην ύφεση. Στο πλαίσιο αυτό, το Ρώσικο Χρηματιστήριο έπεσε κατά 9,7% το 2013, χειρότερα από το γενικό δείκτη των αναδυόμενων αγορών MSCI Emerging Markets Index που μειώθηκε κατά 7,1%.
Επίσης το ρούβλι υποτιμήθηκε κατά 7% έναντι του δολαρίου από την αρχή του χρόνου εχει υποτιμηθεί επιπλέον 15% , σε αντίθεση με άλλα νομίσματα αναδυόμενων αγορών των οποίων η υποτιμητική πορεία έχει ανακοπεί. Ακόμα και οι επενδύσεις του οικονομικού γίγαντα και παραγωγού φυσικού αερίου Gazprom μειωθήκαν από 1 τρις ρούβλια το 2012, σε 701 εκατ. το 2013.
Τέλος, οι οικονομικοί αναλυτές δίνουν πιθανότητα 33% για επιστροφή ύφεση της ρωσικής οικονομίας το 2014.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η Ρωσία να μην θελήσει να θέσει σε κίνδυνο τις εμπορικές σχέσεις της με τον μεγαλύτερο πελάτη της σε φυσικό αέριο που είναι η Ευρώπη των 27. Ούτε να ρισκάρει το κόστος μίας στρατιωτικής επέμβασης, με αβέβαια πολιτικά οφέλη. Μίας στρατιωτικής επέμβασης που θα τη φέρει πολλά χρόνια πίσω και θα της δημιουργήσει ανυπέρβλητα εμπόδια στις διεθνείς συνεργασίες της.Είναι χαρακτηριστικό ότι στο μέσο της κρίσης, η ρωσική πλευρά συμφώνησε μείωση της τιμής του φυσικού αερίου με την Ελλάδα κατά 15% (και αναδρομικά), μία συμφωνία η οποία ανακοινώθηκε μετά την πτώση του "ρωσόφιλου" προέδρου.



Ο ρόλος της Πολωνίας
Είναι ξεκάθαρο ότι σε αυτή την κρίση φάνηκε ότι η Πολωνία παίζει σημαντικό ρόλο. Είναι χαρακτηριστικό το στιγμιότυπο με τον Πολωνό υπουργό εξωτερικών να πιέζει άγαρμπα τους ηγέτες της αντιπολίτευσης να υπογράψουν τη συμφωνία με τον πρώην πρόεδρο της Ουκρανίας. Θα έλεγα μάλιστα ότι εκείνη η συνομιλία αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα του κώδικα συμπεριφοράς μεταξύ των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.Η Πολωνία είναι πρώην μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας το οποίο είναι τώρα μέλος της ΕΕ και της οποίας το μέγεθος της οικονομίας έχει υπερδιπλασιαστεί από τότε που εντάχθηκε στην ένωση. Άρα μπορεί να παίξει το ρόλο της χώρας μοντέλο για την ευρωπαϊκή πορεία της Ουκρανίας.Συνορεύει με την Ουκρανία στα δυτικά, έχει ιστορικούς δεσμούς με το δυτικό τμήμα, διοργάνωσε με την Ουκρανία το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 2012.
Είναι ενδεικτικό στοιχείο της εμπιστοσύνης των αγορών στην πολωνική οικονομία είναι το γεγονός ότι κατά το μήνα Φεβρουάριο (στην κορύφωση της κρίσης) το πολωνικό ζλότυ ανατιμήθηκε κατά 2,2% έναντι του ευρώ σε αντίθεση με το ρούβλι που κατρακύλησε την προηγούμενη εβδομάδα φθάνοντας σε συνολική υποτίμηση 15% από την αρχή του χρόνου.


Συμπέρασμα

Όλα τα παραπάνω αυξάνουν την πιθανότητα, τα γεωπολιτικά συμφέροντα Ευρώπης και Ρωσίας να ταυτίζονται στην ουκρανική κρίση. Η ουκρανική κρίση βρίσκει την Ευρώπη να εξέρχεται της δικής της οικονομικής κρίσης, κι έχει το περιθώριο να επενδύσει στη σταθεροποίηση της ενεργειακής της ασφάλειας και να εντάξει τουλάχιστον τη Δυτική Ουκρανία σε μία πορεία σύγκλισης στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά κρίσιμη κυρίως λόγω της δράσης ακραίων στοιχείων στις δύο πλευρές και της επικείμενης χρεοκοπίας. Όμως και μέχρι στιγμής, η μεταβατική κυβέρνηση δείχνει να ακολουθεί έναν οδικό χάρτη που έχει την αποδοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας του κοινοβουλίου και του διεθνούς παράγοντα. Σε βάθος χρόνου, εκτιμώ ότι το βελούδινο διαζύγιο μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Ουκρανίας (κι ενδεχομένως και της Κριμαίας) αποτελεί το πιθανότερο σενάριο. Εάν συμβεί αυτό, τότε οι αγωγοί του φυσικού αερίου που τροφοδοτούν την Κεντρική Ευρώπη «αποκτούν απευθείας σύνορα» με την Ρωσία. Μένει να δούμε τι θα αποφασίσουν οι περιοχές της Ανατολικής Ουκρανίας και Κριμαίας.
Εάν αυτό συμβεί, τότε πράγματι επιβεβαιώνεται η ουκρανική έκφραση ότι «καμιά φορά και οι αγελάδες πετάνε."

www.athensvoice.com

Προσοχή στο κενό μεταξύ Ευρωπαϊκών Αξιών... και Ναζισμού


Ο διάλογος για το τι είναι σήμερα η Ευρωπη δεν πρόκειται να ξεκινήσει. Τουλάχιστον όχι εάν δεν τον ξεκινήσουμε εμείς βάζοντας το θέμα καθαρά. H μεταπολεμική ευρωπαϊκή ενοποίηση έχει προδοθεί και έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης.


«Το τελευταίο διάστημα έχει μπει η Αλ Κάιντα στη Λιβύη. Κάνουν ό,τι μπορούν να την ελέγξουν αλλά εάν δεν την απωθήσουν, ξέχνα τη Μεσόγειο όπως την ήξερες» λέει ο Κ.Π. που εδώ και λίγο καιρό εργάζεται στην Τρίπολη. Ο άνθρωπος ακριβολογεί: Στις 5 Οκτωβρίου Αμερικανοί στρατιώτες πιάνουν τον Abu Anas al-Libi, σημαντικό στέλεχος της Αλ Κάιντα στην περιοχή. Πέντε μέρες μετά ένοπλοι απαγάγουν τον πρωθυπουργό της χώρας Ali Zeidan ως αντίποινα και τον απελευθερώνουν μερικές ώρες μετά. «Για να καταλάβεις πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, οι δυτικοί θεωρούν ότι ακόμα και υπουργοί έχουν διασυνδέσεις μαζί τους» είχε πει ο Κ.Π. Αργότερα διαβάζοντας βρίσκω ότι τα μέλη της ένοπλης οργάνωσης που απήγαγαν των πρωθυπουργό συνδέονται με τα υπουργεία άμυνας και εσωτερικών.

Τι δουλειά κάνουν οι «δυτικοί» στον απόηχο της Αραβικής Άνοιξης. Ξαναχτίζουν ένα κόσμο στα μέτρα τους ή παλεύουν να ελέγξουν το χάος που αναδύεται μέσα από τα ερείπια της παλιάς τάξης πραγμάτων; Από πέρυσι την άνοιξη η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί μέσω της αποστολής EUBAM, την οποία διευθύνει το γραφείο της Βαρόνης Καθριν Άστον για τις Εξωτερικές υποθέσεις της ΕΕ, την οργάνωση και εκπαίδευση ενός νέου σώματος ασφαλείας στην Λιβύη. Μέχρι εδώ ισχύει η ιστορία της ώριμης Ευρώπης που βοηθά, αλλά δεν εκβιάζει τα έθνη, να βαδίσουν τους δύσκολους δρόμους του εκδημοκρατισμού και της υιοθεσίας των αξιών του φιλελευθερισμού. Αλλά αυτό μέχρι εδώ. Διαβάζοντας τις αμέτρητες σελίδες του κείμενου της αποστολής ο EUoberver διαπίστωσε ότι η εντολή της αποστολής αφήνει χώρο και για την εκπαίδευση ειδικών παραστρατιωτικών δυνάμεων ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση της χώρας. Κάτι που θα ανέτρεπε τα σχέδια αυτών, των Γάλλων και Γερμανών κυρίως, που αποφάσισαν να ανατρέψουν το αυταρχικό καθεστώς του Καντάφι.

Αυτή η λεπτομέρεια αναδεικνύει μια αντίφαση βαθιά στον πυρήνα της εξωτερικής πολιτικής που έχει ασκήσει εδώ και δυόμισι δεκαετίες η Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολύ περισσότερο πρόκειται για μια αντίφαση που ταξιδεύει ακόμη βαθύτερα και αγγίζει ακόμα και αυτόν τον ίδιο τον υπαρξιακό μύθο της ενωμένης Ευρώπης. Τι είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση; Ένα υπερεθνικό δημιούργημα που φτιάχτηκε με κόπο για να εξασφαλίσει ότι η ευρωπαϊκή ήπειρος δεν θα ξαναπέσει ποτέ θύμα της εθνικιστικής μισαλλοδοξίας. Που παράγει αδιάκοπα την κατάλληλη ρητορική και συντηρεί τυπικά την απαραίτητη θεσμική υποδομή αλλά δεν έχει αποβάλει το ένστικτο του έθνους κράτους από τον πυρήνα της στρατηγικής του.

Η αυταπάτη ότι τα κράτη μέλη συν-αποφασίζουν στις επιτροπές υπουργών ή το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ήταν αρκετή για να κατευνάζει αυτή την κριτική τη δεκαετία του 90, έπειτα όμως από την εμπειρία της ελληνικής κρίσης είναι φανερό ότι, όταν τα συμφέροντα των κρατών μελών δεν συμβαδίζουν, τότε ισχύει ο νόμος του ισχυρού και η πολιτική κουλτούρα της Ευρώπης τείνει προς το Μακιαβελλισμό. Αυτό δεν είναι αρκετό για να απορρίψει κανείς την ευρωπαϊκή ενοποίηση και τα προνόμια που δημιούργησε ως ιστορικό δεδομένο. Αλλά και το ιστορικό δεδομένο της ευρωπαϊκής ενοποίησης δεν είναι αρκετό, εκτός ίσως για τους εναπομείναντες εραστές του ρομαντικού ευρωπαϊσμού, για να μην παρατηρεί κανείς σήμερα ότι οι λόγοι επιδείνωσης των εθνικισμών και η επιστροφή της αντίληψης της γεωπολιτικής με όρους Ιεράς Συμμαχίας, ή στο πιο σύγχρονο με όρους ιμπεριαλισμού, δεν είναι θέμα ορισμένων περιθωριακών στις παρυφές της Ευρώπης αλλά έχουν μολύνει την καρδιά των Βρυξελλών.



Για έναν ιστορικό τα ίχνη αυτής της αποτυχίας μπορούν να εντοπιστούν πολύ παλιότερα. Σε ένα παλιό (1996) αλλά επίκαιρο για την εποχή του ακαδημαϊκό άρθρο ο καθηγητής Μίκαελ Μπάουν προτείνει μια εναλλακτική ερμηνεία για τους λόγους που η Ευρωπη φτάνει μέχρι την υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ το 1991. Αντί για αποτέλεσμα της Ευρωπαϊκής ενοποίησης (χωρίς αυτό να την εξαιρεί από την συνολική ανάλυση), ο Μπάουν εξηγεί γιατί το Μάαστριχτ ήταν αποτέλεσμα της αντίδρασης των ευρωπαϊκών κρατών στη γερμανική ενοποίηση (Νοέμβριος του 1989) και το τέλος του ψυχρού πολέμου. «Πολύ περισσότερο πρόκειται για το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης μεταξύ των δυο σημαντικότερων κρατών της Ε.Ε., της Γαλλίας και της Γερμανίας. Οι οποίες αντιλήφθηκαν τη συμφωνία ως ένα μέσο για την εξασφάλιση ζωτικών εθνικών συμφερόντων τους». Σε αυτό το ιστορικό σημείο και στη φύση της συνθήκης ως προϊόντος «υψηλής πολιτικής» ο Μπάουν εντοπίζει την αναχώρηση από την ευρωπαϊκή πολιτική μεθοδολογία των τριών προηγούμενων δεκαετιών και το μετασχηματισμό των στόχων της ευρωπαϊκής ενοποίησης, που σταδιακά θα μετατραπεί σε πλατφόρμα ενδο-ευρωπαϊκών «εθνικών» ανταγωνισμών.

Σε τι συμφώνησαν όμως τότε Γάλλοι και Γερμανοί; Στην ουσία οι Γάλλοι αποδέχθηκαν τη γερμανική ενοποίηση, εφόσον οι Γερμανοί ήταν έτοιμοι να αποχαιρετίσουν το μάρκο για το νέο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Αυτή ήταν η απαραίτητη ευρωπαϊκή εμβάθυνση ώστε η αναγέννηση του γερμανικού γίγαντα να είναι ελεγχόμενη, ή έτσι πιστέψαν τότε οι Γάλλοι. Πάνω σε αυτήν την ανομολόγητη σε μεγάλο βαθμό συμφωνία γεννήθηκε η Ευρωζώνη της οποίας οι τεράστιες ανεπάρκειες είναι αποτέλεσμα του ότι βασίσθηκε σε εθνικές προτεραιότητας και όχι σε μια πραγματική προσπάθεια εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης. 

Μπορεί και πρέπει να καταλογίσει ακόμη ένα σφάλμα κανείς στους Ευρωπαίους πατέρες εκείνη την εποχή. Την αποτυχία ή την επιλογή τους, αφού η αλήθεια βρίσκεται πάντα κάπου στην μέση, να προχωρήσει η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Ας αφήσουμε τα αίτια (πάντα υπάρχουν πολλά και όσοι δεν θέλουν να κουβεντιάσουν ουσιαστικά την πολιτική της εποχής πάντα καταλήγουν μετά από λίγο να λένε για τα προαιώνια μίση των Βαλκανίων) και ας κοιτάξουμε λίγο στις αφορμές.

Στις 23 Δεκέμβρη του1991 η Γερμανία αναγνώρισε ως ανεξάρτητα κράτη, μονομερώς και αγνοώντας τις αντιρρήσεις των ευρωπαίων εταίρων της, την Κροατία και τη Σλοβενία. Σε σχέση με την εξωτερική πολιτική συναίνεσης που ακολουθούσε μεταπολεμικά η Γερμανία, αυτή ήταν μια πρωτοφανής απόφαση που εν μέρει, και όχι στο όλον, σφράγιζε τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας. Είναι πολύ δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς απόλυτα τέτοιες πολιτικές αποφάσεις ακόμα και δυόμισι δεκαετίες μετά, αλλά είναι βέβαιο ότι την αναγνώριση υπαγόρευσαν σε πολύ μεγάλο βαθμό εσωτερικά συμφέροντα που στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας έβλεπαν τη δημιουργία νέων αγορών που θα απορροφούσαν τη δυναμική της ενοποιημένης γερμανικής οικονομίας μετά την εξαφάνιση ενός τεράστιου ανταγωνιστή στην Ανατολή. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήταν τεράστιο λάθος εάν αναλογιστεί κανείς πως ακόμα ένας ισχυρός παίκτης θα άλλαζε τις ισορροπίες ισχύος στην Ευρωπη και θα διεύρυνε τη ανάγκη για πραγματική ενοποίηση. Και η επιλογή της έγινε ακριβώς γιατί τις στρατηγικές ήδη από τότε δεν υπαγόρευε το ευρωπαϊκό όραμα αλλά τα επιμέρους εθνικά συμφέροντα. Αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι ο Χέλμουτ Κολ είχε κλείσει τη συμφωνία του Μάαστριχτ μόλις είκοσι ήμερες νωρίτερα, 9 και 10 Δεκέμβρη (η υπογραφή έγινε στο ίδιο μέρος στις 7 Φλεβάρη του επόμενου έτους). 

Είναι ειρωνικό λοιπόν να ακούει κανείς τόσα χρόνια μετά τις εκκλήσεις του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγιερ, ο οποίος μάλιστα ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 1991 ως νομικός σύμβουλος στο κρατίδιο του Ανόβερου, για διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας. Η κυριαρχία που εκπροσωπεί, που παραδόξως είναι ο μόνος ευρωπαϊκός παράγοντας που έχει πετύχει την υπερεθνική του πραγμάτωση σε τέτοιο βαθμό μέσα στην Ευρωπη, δεν διακατέχεται από τέτοιες ευαισθησίες. Τα αφεντικά του Στάινμαγιερ και της Κάθριν Άστον έχουν ξεπεράσει προ-πολλού το θέμα του ποια Ευρωπη θέλουν, και έχουν μάλιστα φροντίσει αυτή η κουβέντα να μη γίνει μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πρόκειται άλλωστε για βλαβερό προβληματισμό.

Εάν κοιτάξει κανείς τα πρακτικά της συνόδου κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στις 19-20 Δεκεμβρίου θα αντιληφθεί από την 1η σελίδα πώς ακριβώς βλέπουν αυτοί το μέλλον της Ευρώπης. Το κείμενο ξεκινάει έτσι...

«Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η άμυνα είναι σημαντική. Μία αποτελεσματική Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και άμυνας συμβάλλει στην ενίσχυση της ασφάλειας των Ευρωπαίων πολιτών και συνεισφέρει στην ειρήνη και τη σταθερότητα στη γειτονιά μας και στον κόσμο γενικότερα. Ωστόσο, το στρατηγικό και γεωπολιτικό περιβάλλον της Ευρώπης μεταβάλλεται ταχύτατα. Οι προϋπολογισμοί για την άμυνα στην Ευρώπη συρρικνώνονται, οπότε περιορίζονται οι δυνατότητες για εξέλιξη, ανάπτυξη και διατήρηση στρατιωτικών δυνατοτήτων. Οι κατακερματισμένες ευρωπαϊκές αμυντικές αγορές θέτουν σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα και ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας άμυνας και ασφάλειας στην Ευρώπη».

Και καταλήγει σε μια πλήρη αναβάθμιση του ρόλου της «Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας» (CSDP) και της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Άμυνας, προβλέποντας δισεκατομμύρια ευρώ για την ανάπτυξη μιλιταριστικών εξοπλισμών μέχρι το 2025. Αυτά αρχές του 2014 όταν πάνω από το 20% του ευρωπαϊκού πληθυσμού ζει σε συνθήκες αποκλεισμού και φτώχειας.

Στο κείμενο της συνόδου κορυφής μπορεί να συνοψίσει κανείς τις προτεραιότητες του οράματος για την Ευρώπη ως μια αιχμαλωσία από εθνικές πολιτικές ελίτ που πειθήνια υπακούουν σε ό,τι υπαγορεύουν τα συμφέροντα του διεθνοποιημένου κεφαλαίου. Σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης ο μιλιταρισμός, απολογητής του οποίου σε αυτή την περίπτωση είναι η Άστον, ως οικονομική πολιτική υπήρξε για τα ευρωπαϊκά έθνη κράτη, και όχι μόνο, μια εύκολη επιλογή. Πολύ περιέργως και εντελώς συμπτωματικά η δημοσιονομική προσαρμογή υπήρξε παρομοίως δημοφιλής πάνω κάτω τις ίδιες εποχές, τουλάχιστον κάτι τέτοιο γράφει ο Καρλ Πολάνυι στο 'Μεγάλο Μετασχηματισμό'. Ομολογουμένως θα είχε πολύ ενδιαφέρον μια κουβέντα πάνω στο εάν υπάρχει σχέση αίτιου και αιτιατού πάνω σε αυτό.

Πάντως και στις δυο περιπτώσεις είναι αναγκαία μια κάποια υποκρισία ώστε μπροστά από τα ερείπια που αφήνει πίσω της αυτή η πολιτική να χωράνε οι επικλήσεις του ευρωπαϊκού κεκτημένου και των αξιών του. Όπως η Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων Μάλμστρομ παρουσιάζει την Ευρώπη - φρούριο ως εργαλείο σωτηρίας προσφύγων, έτσι και η Άστον εργάζεται εντατικά για την ελευθερία του λαού της Ουκρανίας από τον πρώην εγκληματία και νυν πολιτικό ηγέτη, ανήμπορη να διακρίνει μεταξύ πολιτών, οργανωμένων συμφερόντων και χιτλερικών.

Αυτού του είδους η αδιακρισία, εν ονόματι αδίστακτων συμφερόντων και πολιτικού πραγματισμού, είναι που μετατρέπει το ευρωπαϊκό μέλλον μας σήμερα σε μια φυλακή. Ο διάλογος για το τι είναι σήμερα η Ευρώπη δεν πρόκειται να ξεκινήσει. Τουλάχιστον όχι εάν δεν τον ξεκινήσουμε εμείς βάζοντας το θέμα καθαρά. H μεταπολεμική ευρωπαϊκή ενοποίηση έχει προδοθεί και έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης. Η τυφλή προσήλωση στον αγνό ευρωπαϊσμό αρνείται ότι αυτός οδηγεί την ΕΕ σε αδιέξοδο και στην ουσία τρέφει την άνοδο του ευρω-σκεπτικισμού. Δεν ωφελεί να αναζητά κανείς φιλολογικούς όρους διαλόγου αφού η ευρωπαϊκή ελίτ, ανήμπορη να υπερβεί το ένστικτο της επιβίωσης και τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος, αγρεύει συνομιλητές και πιόνια μόνο σε χώρους που προθυμοποιούνται να σπρώξουν την δική της ατζέντα.

Ούτε να αναρωτιέται κανείς τι συμβαίνει ξαφνικά επειδή...


όταν ο Ολεγκ Τιαγκνιμποκ, αρχηγός του νέο-ναζιστικού Σβόμποντα στην Ουκρανία, απλώνει το χέρι του να χαιρετίσει τον Χίτλερ... του το αρπάζει η Καθριν Άστον και το σφίγγει.